Mike Nicol

Payback

Kaapstadtrilogie 1

Uit het Engels vertaald door Ton Heuvelmans

Uitgeverij De Geus

breda 2015

Oorspronkelijke titel Payback – The Revenge Trilogy 1, verschenen bij Old Street Publishing

Oorspronkelijke tekst © Mike Nicol, 2009

Nederlandse vertaling © Ton Heuvelmans en De Geus bv, Breda 2015

Omslagontwerp Studio Jan de Boer|Annechien Kroon

Omslagillustratie © plainpicture/John Brömstrup

isbn 978 90 445 3262 3

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de tweede druk, 2015.

NEERGANG

NEERGANG

‘… in deze stad vol bommen en pijn …’

– Anoniem slachtoffer

#

Ze zaten twee uur te wachten. Drie mannen in een oude witte Toyota die uitkeken over een verregende straat. Niemand leek hen op te merken. Niemand in deze donkere buitenwijk boven de stad. In een paar huizen brandde licht op de bovenverdieping. De huizen achter hoge muren. Door de bomen zagen ze vaag de grote gebouwen in de benedenstad.

‘Dit is volkomen kut’, zei Mikey, de man achterin. Hij had een 9mm in zijn hand, spande de haan, ontspande hem. Spande hem weer.

‘Maakt niet uit wat jij vindt.’ Abdul Abdul draaide zich grijnzend naar hem om. ‘Jij hebt geen uithoudingsvermogen, man.’ Hij tikte met zijn vingers op het stuur. ‘Beetje geduld, hè?’

Mikey gromde. Hij keek naar de berg die zich zwart boven hen verhief. Net zo dreigend als de lucht. Ondanks de regenvlagen had hij het raampje open. De kou trok vanuit zijn voeten door in zijn botten. Hij had het raampje open omdat Abdul en Val de ene sigaret na de andere rookten.

‘Het is godverdomme ijskoud’, zei hij. Hij legde het wapen neer en blies in zijn handen.

‘Doe het raam dan dicht.’

‘Hou dan op met roken.’

‘Geen sprake van.’

Tussen de sigaretten door haalde Abdul een joint tevoorschijn. Mikey nam een haal.

‘Je rookt wel shit maar geen tabak’, zei Abdul tegen Val. ‘Wat dom. Mikey de moegoe.’

Mikey hoorde de auto aankomen. ‘Shit man, kijk uit. Hij ziet het gloeiende puntje.’ De auto reed langs hen, een Alfa Spider, en verdween door het open hek dertig meter verderop.

‘Dat is hem’, zei Mikey. ‘Mace Bishop.’

Abdul zette ‘Mannenberg’ van Abdullah Ibrahim zachter, dat op repeat had gespeeld in de cassettespeler.

‘En nu?’ zei Mikey.

‘We wachten af’, zei Abdul.

‘Gewoon wachten?’

‘Gewoon wachten.’

‘Misschien gaat hij niet meer uit.’

‘Maak je geen zorgen.’

Mikey leunde achterover, zuchtte. ‘Hé, hoelang moeten we nog wachten?’

‘Zo lang als het duurt.’ Abdul zette het nummer weer harder.

‘Zo is ’t genoeg’, zei Mikey. ‘Daar moeten we al twee uur naar luisteren. Drie uur vanaf dat we vertrokken.’

‘Nou en?’ zei Abdul. ‘Prima nummer. Nummer één in Kaapstad.’

Mikey nam een laatste trek aan de joint. Trapte hem uit. Speelde verder met zijn wapen. Spannen, ontspannen. Spannen, ontspannen.

Ze luisterden nog drie kwartier naar ‘Mannenberg’, toen Mace Bishop ineens langsscheurde in zijn Alfa.

‘Daar gaat-ie’, zei Mikey vooroverbuigend.

‘Nog niet’, zei Abdul.

Ze wachtten nog vijf minuten. Alles was stil. Mikey zat al die tijd voorovergebogen.

Abdul startte de auto. ‘Jij stopt die vrouw de pil in haar mond, Mikey. Dat is jouw taak.’

‘En dan neuk ik haar.’

‘Ik dacht dat jij meer met kinderen had’, zei Val.

‘Kinderen, volwassenen. Ik heb een stijve, voor haar.’

‘Ag sies, man.’ Val deed het portier open, spuugde op het grind.

‘Denk eraan,’ zei Abdul, ‘we zijn hier voor het meisje.’ Hij draaide zich om, tikte Mikey zacht tegen zijn wang. ‘Geen shit, oké? Geen stijve. We willen het meisje.’ Hij reed de Toyota achteruit de oprit in.

De mannen trokken de bivakmutsen over hun hoofd. Mikey hield zijn pistool in zijn hand. Val en Abdul staken hun pistool in hun broekband. Abdul op z’n Amerikaans, met de loop in zijn bilnaad. Ze keken naar het Victoriaanse huis. Geen anti-inbraaktralies voor de ramen. Ze hadden net zo goed de deur open kunnen laten.

‘Die ramen’, zei Abdul.

Mikey sloeg een ruit in, en ze waren binnen, waar het stonk naar natte klei en terpentijn. Voordat Mikey iets kon zeggen, legde Abdul zijn hand op diens mond. Ze luisterden, ergens stond een televisie aan. Val wees naar boven, Abdul knikte.

Ze liepen vanuit het vertrek een gang in, die uitkwam bij een trap. Val wees opnieuw naar boven.

Abdul trok zijn pistool, ging als eerste de trap op en liep vlak langs de leuning. Telkens als er een plank kraakte, bleef hij staan. Luisterde. Geen beweging. Alleen maar de televisie, geknal en sirenes van een politieserie. Op de overloop wachtte hij op Mikey en Val.

Ze kwamen na elkaar boven. Mikey als enige zo stil als een kat.

Hij grijnsde naar Abdul en Val en mimede: Goed, hè?

Abdul trok een scheef gezicht en wees met zijn pistool naar de derde deur voorbij de overloop. De deur stond op een kier. Hij gebaarde naar Mikey dat hij naar binnen moest gaan. ‘De vrouw’, fluisterde hij. ‘Zorg dat ze die pil slikt.’

‘Relax’, zei Mikey. ‘Cool als een sjoel.’ Hij duwde de deur open, stapte de kamer binnen. ‘Hallo, schatjes.’

Moeder en dochter lagen op bed. De vrouw met haar ogen dicht, het meisje lag onder het dekbed tv te kijken. De vrouw deed haar ogen open en leek tegelijkertijd uit bed te springen. Mikey moest haar een klap geven met het pistool. Ze ging neer en hij besprong haar en voelde ondertussen flink aan haar borsten.

Het meisje gilde.

Abdul pakte haar vast, trok haar onder het dekbed uit. Het pyjamajasje van het kind kroop omhoog.

‘Ssst, Christa’, zei Abdul terwijl hij haar de adem afkneep. ‘Bro,’ zei hij tegen Val, ‘steek eens een sigaret voor me op.’

Dat deed Val. Mikey tilde de vrouw op, zijn pistool tegen haar hals gedrukt. Er druppelde bloed uit de wond op haar voorhoofd.

‘Oumou,’ zei Abdul, ‘mijn vriend heeft hier een pil, en wij willen dat je die inneemt.’ Hij bracht de sigaret naar zijn lippen en trok er zacht aan. Blies de rook uit via een mondhoek. ‘Als je dat niet doet’ – hij duwde de mouw van de meisjespyjama omhoog zodat haar gladde huid bloot kwam – ‘maak ik hem hierop uit’ – en hij veegde het gloeiende puntje van de sigaret langs Christa’s arm.

#

1

1998

Mace Bishop, met zonnebril op, zei: ‘Er zijn mensen die ik graag mijn diensten aanbied, Ducky. En mensen bij wie ik in het krijt sta.’ Hij stond bij Ducky Donald Hartnell in het krijt voor vijf bazooka’s, zo’n vijfentwintig Chinese ak-47’s en een assortiment aan pistolen, granaten en ammunitie. Een schuld die Ducky vijftien jaar lang had laten oplopen.

Vijftien jaar geleden was Ducky’s zoon Matthew tien jaar. Toen Ducky om de gunst had gevraagd, had Mace horen vertellen dat Matthew een stotterende, cokesnuivende loser was die een door zijn vader opgezette nachtclub runde.

‘Ik wil graag een schikking met je treffen’, zei Mace tegen Ducky tijdens het ontbijt in Café Paradiso aan Kloof tussen de maat- en mantelpakken, allemaal yuppen.

‘Dat zal wel, ja’, zei Ducky. ‘Maar ik hoef geen geld, Mace. Ik wil iemand als jij. Een gewetenloze, keiharde klootzak. Om te babysitten.’

‘Dat regel ik voor je, als je wilt. Maar ik doe het niet. En Pylon ook niet.’

Ducky veegde eigeel van zijn kin. ‘Hoe gaat het met die zwarte klootzak tegenwoordig?’

‘Tegenwoordig’, zei Mace, ‘is hij verliefd.’

‘Hij liep altijd al zijn lul achterna.’

Mace dronk in één teug zijn espresso leeg. ‘Verliefd, Ducky. Dat is niet hetzelfde.’

‘Bedoel je dat hij haar niet neukt?’

Mace haalde zijn schouders op. Ducky Donald Hartnell was altijd al een botte hufter geweest.

‘Ik heb gehoord dat jullie lekker draaien, jij en Pylon, gorilla spelen voor rijk en beroemd volk.’

‘We mogen niet klagen.’

‘“Complete Security”. Wat is dat godverdomme voor een naam, zeg? Voor twee wapenhandelaren!’

‘De tijden veranderen.’

‘Dat meen je.’ Ducky Donald sneed zijn spek. ‘Moet je horen, Mace, het is een gunst, oké? Die gast heeft uitsmijters, “Centurion Armed Response”. Hij betaalt beschermgeld …’

‘Aan?’

‘Amerikanen. Het is hun deel van de stad.’

Mace keek toe terwijl hij een lading spek, champignons en gebakken banaan in zijn mond propte en die maar half dichtdeed zodat hij nog kon praten.

‘Ik zei tegen hem: je moet begrijpen dat de stad onderverdeeld is. Je betaalt wie je moet betalen om in zaken te blijven. De fiscus maakt een schatting, de bendes krijgen hun deel, en de hoeren en daklozen moeten hun deel hebben. Hoezo, we betalen veel belasting in dit land? We hebben zon en zee. Betaal wat het kost, maar geen cent te veel, zei ik.’

Hij bleef even zitten kauwen.

‘Klopt, dat heeft hij gedaan. Ik was trots op hem. Hij redt het wel, dacht ik. Toen begonnen de fundamentalisten cafés op te blazen, zelfs die steakbar, Planet Hollywood. Ik heb hem gewaarschuwd, Matt, ze komen bij je langs. Chill, pap, zei hij. Ik ben niet bang voor ze. Dat soort reactie, dan denk je, dat joch snuift te veel wit, Mace. Snap je?’

Mace knikte. Die opzichtige nachtclub van Matthew Hartnell had de naam dat je er van alles kon krijgen. Voor een bepaalde prijs natuurlijk. Maar echt alles.

‘Met alle respect,’ zei Mace, ‘volgens mij is jouw zoon beter af in een mijnenveld.’

‘Dat snap ik ook wel, vriend. Ik probeer alleen de moeder van dat joch in Hampshire tevreden te houden. Haar gerust te stellen dat alles goed is in ons nieuwe land, waar we zo veel tijd en moeite in hebben gestoken om er wat van te maken. Het land dat ze belangeloos heeft teruggegeven aan de inboorlingen door terug te gaan naar haar vaderland. Maar toch, het laatste wat ze zou willen is dat haar zoontje wordt opgeblazen. Of een paar vingers verliest, net als zijn ouweheer.’

‘Dat zou tragisch zijn.’

Ducky stopte even met het soppen van een broodkorst in het eigeel en de bruine saus op zijn bord en keek Mace aan, maar die behield zijn pokerface totdat hij verder at. ‘Ik wil dat jij ervoor zorgt dat dat niet gebeurt. Doe me een lol, hè. Dat ik tegen anderen kan zeggen dat Mace Bishop zich aan zijn woord houdt.’

Mace hoorde de dreigende ondertoon, maar negeerde die. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hij pakte zijn lege espressokopje en zette het weer neer. Keek uit het raam naar de kantoorflats beneden en de zee erachter. Een bruine nevel vertroebelde het uitzicht. De meeste herfstdagen ging de stad schuil in de smog, en stak alleen de berg af tegen een kobaltblauwe lucht.

‘Je zoon is drugsdealer’, zei hij. ‘Dat kan een bezwaar zijn.’

‘Natuurlijk’, zei Ducky. ‘Daar ben ik mee bezig.’

‘Ik voel ook enige sympathie voor degenen die druglords en gangsters bestrijden.’

‘Wie niet? Ondertussen heb ik wel de bescherming nodig van mijn ouwe makker Mace Bishop.’ Ducky veegde zijn mond af met een servet en keek Mace met samengeknepen ogen aan. ‘Misschien moet ik twee andere dingen noemen die je hierbij kunnen helpen.’

‘Zoals?’

Ducky liet een stilte vallen, voor het effect. ‘Zoals de rekening op de Kaaimaneilanden. Zoals wat er gebeurd is bij Techipa.’

Mace verroerde geen vin, Ducky boog voorover. ‘Ik ben op de hoogte, makker, van beide zaken. Vertrouw me, je geheimen zijn veilig bij mij.’

Mace dacht: hoe weet-ie dat, verdomme?

Ducky Donald zei: ‘Nou, wat vind je? Het joch heeft over een paar uur een bespreking met die fraaie types. Een vrouw die Sheemina February heet.’ Ducky grinnikte. Het soort grijns dat Mace deed denken aan een hyena die een zebraveulen opjaagt. ‘Beloof dat je erheen gaat.’

2

Matthew Hartnell had een kantoor in een somber gebouw in Harrington Street, een straat verwijderd van het kasteel. In een deel van de stad waar nooit veel gebeurde, overdag of ’s nachts. Hoewel het vlak bij een belangrijke toeristische attractie lag, liepen hier geen idioten met camera’s rond, zelfs niet per ongeluk. Er strompelden daklozen en kartonverzamelaars over straat, Angolezen runden de parkeerplaats. De kleine rode Alfa Spider van Mace zorgde voor enige opwinding onder hen. Hij had de kap omlaag, een houder met cd’s in het handschoenenvakje, de Becker een glanzende uitnodiging voor iedereen met een schroevendraaier.

Er kwam een parkeerwachter glimlachend aangeslenterd.

‘Hé, Cuito,’ zei Mace, ‘ben je verhuisd?’ De laatste keer had hij de Angolees als parkeerwachter bij een supermarkt in de groene buitenwijken gezien. Hij had Mace geholpen door een rijke klant in de gaten te houden.

Cuito grijnsde breed en wit. ‘Soms houden de plaatselijke Xhosa niet van hard werken, meneer Mace. Dan gaan ze moeilijk doen en kun je beter vertrekken.’

‘Wat jammer.’

Cuito wees op de Spider. ‘Die is veilig hier.’ Hij nam het briefje van tien aan.

‘Obrigado’, zei Mace.

In de hal van Harrington Street 23 was het koud en donker, en het stonk er naar urine. De lift was dichtgetimmerd, alle linoleum was van de trappen gestript. Mace ging naar het kantoor van Matthew Hartnell op de eerste verdieping, aan het einde van een gang waar elke deur was voorzien van een veiligheidshek. Ooit hadden er waarschijnlijk matglazen ruiten in de deuren gezeten en hadden mensen er met sierlijke letters hun naam op laten zetten. obromowitz & zoon, juweliers. jackman & jackman, scheepsbevoorraders. Nu wilde je niet weten wat er zich afspeelde achter die gesloten deuren. Of waarom nachtclubeigenaar Matt dit een goed adres vond. Mace klopte aan. Matthew deed open.

‘Yo, de w-wapenhandelaar’, begroette Matthew hem.

Mace liep langs hem naar binnen. ‘Niet moeilijk doen, Matt, oké, ik doe dit voor je vader. En blijf van de wiet af voordat die mensen komen.’

Matthew trok een pruillip. ‘Ik h-h-heb jou niet nodig. Ik heb mijn eigen m-mannen. Ik ben b-beter beveiligd d-dan de president. Ik kan d-dit alleen wel af, hoor.’

Mace dacht: ik, ik, ik, wat een gelul. Zijn blik gleed snel langs het magere joch, gekleed in beanie en flodderbroek, en een bomberjack dat hip was toen Neil Young ‘Heart of Gold’ zong.

‘Matt’, zei hij. ‘Matt, we hebben het over People Against Gangsters and Drugs. Je hebt de foto’s gezien. Die zijn serieus bewapend. Over hoeveel bommen hebben we het? Hoeveel doden? Vijftien? Twintig? Ik weet het niet. Die lui komen bij jou op bezoek.’

Matthew tikte met zijn mobiel tegen zijn voortanden. ‘D-die kan ik wel hebben.’ Mace keek uit het raam naar de zijkant van een gebouw dat op een armlengte afstand stond. Liet zijn blik vluchtig langs de vier plastic tuinstoelen en de grijsgroene archiefkast gaan, die moesten doorgaan voor kantoormeubilair. Hij trok een stoel naar de korte kant van het bureau en ging zitten.

‘Natuurlijk.’

Matthew nam plaats achter zijn bureau.

‘Hoelang moeten we nog wachten?’

‘D-daar zijn ze’, zei Matthew. Het geluid van hoge hakken op de betonnen trap.

Ze kwamen binnen, een vrouw, gevolgd door een dikke man, gevolgd door een gorilla die zo vaak naar de sportschool ging dat zijn hoofd ongemerkt overging in zijn nek. Ze zag er goed verzorgd uit: zijden broekpak, nagels als bloeddruppels aan haar rechterhand, de linker in een zwarte handschoen, pruimkleurige lippenstift, ogen ijzig blauw, een zijden sjaal over het hoofd, die volgens Mace alleen maar als statement was bedoeld. In haar gehandschoende hand droeg ze een leren aktetas, type advocaat.

Ze heette Sheemina February, senior partner van advocatenkantoor Fortune, Dadoo & Moosa, raadsheren voor de antidrugsbeweging. Mace begreep dat ze Matthew had gebeld met de mededeling dat hij baat zou kunnen hebben bij deze bijeenkomst.

De dikke man was van de stereotiepe soort met veel uiterlijke kenmerken. Gouden polshorloge. Gouden manchetknopen. Open shirt onder een leren jack. Gemillimeterd haar, zwart dons op zijn schedel. Pokdalige wangen ten gevolge van acne, voortanden tot punten gevijld. Mace herkende het gezicht: Abdul Abdul, vrij op borgtocht en verdacht van twee moorden. Afrekeningen. Stijl: kogel in het achterhoofd.

De gorilla droeg de obligate slangenleren veterschoenen en een zwart pak. Mace zag dat hij naast de deur ging staan, zoals gorilla’s in films doen. Het vreemde aan hem was dat hij blank was.

‘Matthew?’ vroeg de vrouw. Ze keek fronsend naar Mace, alsof ze hem herkende, en daarna weer naar Matthew.

‘Meneer Matthew Hartnell voor u’, zei Mace.

Ze draaide zich met een ruk naar hem om. ‘En u bent?’ Enige agressie in haar blik.

‘Doet er niet toe. Ik ben hier gewoon.’

‘Hij is mijn a-adviseur’, zei Matthew.

‘Advocaat?’

‘Zoiets, ja.’

Ze stak haar hand uit naar Matthew. Nadat hij die geschud had bood ze hem Mace aan. ‘Meneer de adviseur.’

Hij negeerde haar sarcasme en schudde haar hand: koud, stevig. ‘Wie is dat?’ Wijzend naar de gorilla.

‘Een vriend’, zei Abdul. ‘Mikey. Zeg eens hoi, Mikey.’

‘Hoi’, zei Mikey met vlakke, nasale stem.

Sheemina February en Abdul gingen op de twee overgebleven stoelen zitten aan de andere kant van het bureau. Ze legden hun mobiele telefoons op het bureaublad. De telefoon van Mace lag er al, en die van Matthew ook. Sheemina February zette haar aktetas op de grond, keek Matthew aan en zei: ‘Er worden drugs verhandeld in uw club, en dat vinden wij niet leuk.’

Matthew schudde het hoofd. ‘G-g-geen sprake van. Er wordt bij mij g-geen shit verhandeld. O-onmogelijk.’

Sheemina February haalde haar schouders op. ‘Nou, misschien verkeert u in die veronderstelling, maar het gebeurt wel degelijk.’

‘Ik sta geen d-drugs toe’, zei Matthew. ‘Zelfs g-geen wiet.’

Mace was verbaasd dat het joch dat met een stalen gezicht kon zeggen. Had-ie van zijn vader.

Abdul Abdul lachte. Sheemina February boog voorover en haalde uit haar aktetas een plastic ziploc gevuld met diverse soorten sticks en crack, en gooide die op het bureau. Nonchalant. En zelfverzekerd.

‘Ganja’, zei Abdul en hij lachte opnieuw, hees en onaangenaam. ‘Eersteklas shit’, zei hij. ‘Eersteklas wiet.’

Mace trok zijn wenkbrauwen op, maar liet de ziploc liggen waar hij lag.

‘Gisteravond op de dansvloer verkocht aan een van onze mensen’, zei Sheemina February.

‘Ik m-moet je maar op je w-woord geloven.’

‘Natuurlijk.’ Sheemina February tikte op de ziploc. ‘Maar wij hebben geen reden om te liegen.’ Ze keken elkaar aan: Matthew keek als eerste weg. ‘U zegt dat u dit spul niet toelaat. Dan staan we aan dezelfde kant, Matthew. We zijn allebei tegen drugs en gangsters.’

‘Aan wie betaal je beschermgeld?’ kwam Abdul Abdul tussenbeide, en hij noemde namen: ‘De Twenty-eights? De Amerikanen? De Pretty Boys?’

‘Aan n-niemand’, zei Matthew.

Abdul lachte overdreven. ‘De Amerikanen dus’, zei hij. ‘Lul niet, man. Ik weet het heus wel.’

‘En het is niet alleen wiet’, zei Sheemina February. ‘Ze verkopen ook harddrugs.’

‘O-o-onmogelijk’, zei Matthew.

Sheemina February haalde nog een zakje uit haar aktetas en legde dat ook op het bureau. ‘Heroïne’, zei ze.

‘Kan ook talkpoeder zijn’, zei Mace. ‘Voor zover wij weten.’

‘Probeer maar.’ Abdul schoof de ziploc naar Matthew. ‘Proef maar, vriend, dit is jouw scene.’

‘Geloof me’, zei Sheemina February, en ze legde haar hand op het zakje.

‘Waarom gaan jullie er niet mee naar de politie?’ vroeg Mace.

Abdul Abdul snoof verachtelijk. Sheemina February glimlachte vaag en wendde zich weer snel tot Matthew.

‘Dit is de dood voor onze kinderen.’ Ze hield het pakje heroïne omhoog.

‘Als je bewijs hebt, bel dan de politie’, zei Mace. ‘De man beweert dat hij niets afweet van dat spul.’

Abdul Abdul keek Mace fronsend aan en maakte een wegwerpgebaar.

De vage glimlach keerde terug om Sheemina February’s paarse lippen. ‘Meneer de adviseur, de politie zal de zaak van uw cliënt sluiten.’ Ze bleef hem aankijken. ‘Wilt u dat?’

‘Nee’, kwam Matthew tussenbeide. ‘Nee. W-we komen er wel ui-uit.’

‘Mooi. Simpel zat, Matthew. Die drugs moeten stoppen.’

Het ‘want anders’ bleef in de lucht hangen. Ze liet het pakje op het bureau vallen. ‘Goed. Zo kunnen we u helpen.’

‘D-dat hoeft niet’, antwoordde Matthew. ‘D-de manier waarop we eruit k-komen is dat jullie o-oplazeren.’

Er viel een stilte, die zo lang aanhield dat Mace het geruis van de stad hoorde. Hij liet zijn blik langs alle gezichten gaan: Sheemina February geamuseerd, Matthew starend naar zijn eigen handen, Abdul met een zenuwtrek onder zijn rechteroog.

Abdul Abdul verbrak als eerste de stilte, greep zijn mobiele telefoon en schudde er dreigend mee naar Matthew. ‘Wij waarschuwen je’, riep hij. ‘Wij waarschuwen je dat het op moet houden.’

Sheemina February legde haar hand op Abduls arm. Hij schudde haar af en zei: ‘Denk je dat dit een spelletje is, vriend? Denk je dat het een spelletje is om al die drugs te hebben? Wil je xtc? Ik kan je zo veel xtc door je keel rammen dat je rechtstreeks naar de hel tript. Jij bent goedkope shit, vriend.’

Matthew stond op. De gorilla kwam dichter bij zijn baas staan en sloeg zijn jasje open zodat de .38 in zijn broekband te zien was.

‘W-wat ben je van plan?’ reageerde Matthew agressief. ‘Een staafbom mijn club in g-gooien? Een b-boel onschuldige m-mensen vermoorden zoals je d-deed in die r-restaurants? Een k-kind de voeten a-afblazen alleen om m-mij een lesje te l-leren? W-wie is hier de goedkope shit?’

‘Let op je woorden.’ Abdul Abdul was gaan staan, er zat een spuugblaasje in zijn mondhoek.

Sheemina February zei kalm: ‘Kop dicht.’ Harder, maar zonder te roepen, haar blik steeds op Mace gericht. ‘Kop dicht, allebei.’ Mace bleef haar aankijken, zonder in te grijpen, net zo lang tot zij haar blik afwendde. Hij vroeg zich af of ze elkaar eerder hadden ontmoet. Wat voor zaak ze deed. Haar gezicht kwam hem bekend voor. Maar waarvan? Van wanneer? Van vroeger, toen er elke nacht vrouwen waren? Net zo veel als glazen bier.

Matthew de drugsdealer en Abdul Abdul de huurmoordenaar zwegen.

‘Ga zitten, Matthew’, zei ze. ‘Ga zitten en luister naar mij.’ Dat deed hij, en Abdul ook. ‘Dit is de deal. Je verliest de bescherming. Zowel van Centurion als van de Amerikanen. Je sluit je tent een week. Je doet even aardig tegen Abdul en we helpen je weer op gang. Hetzelfde als eerder, maar dan met andere middelen.’

Matthew kokhalsde, plotseling van de kook, en kwam niet verder dan één lettergreep. ‘J-j-j’, zei hij.

Sheemina February wachtte. ‘Wat zeg je?’

‘J-j-j.’

Ze keek naar Mace. ‘Misschien kunt u hem adviseren, meneer de adviseur.’

Mace strekte zijn benen en leunde achterover met de plastic stoel. Het punt met Sheemina February, mijmerde hij, waren haar kalme blauwe ogen in het olijfkleurige gezicht. Ogen uit een noordelijk ijsland. Kalme ogen. Het soort ogen dat je niet vergeet. Spottende ogen. Net als haar glimlach. De paarse lippenstift tegen haar witte tanden. Makkelijk om voor te vallen, te geloven dat ze met de stem van de rede sprak.

‘Nou?’

Hij liet de stoel weer zakken. ‘Welk percentage krijgen jullie?’

Ze lachte haar tanden bloot. ‘Meneer de adviseur, alstublieft. Matthew betaalt ons voor onze diensten. Net als tot nu toe, alleen zijn wij goedkoper. En we zorgen dat hij clean blijft. Een groot voordeel.’ Mace kreeg een gulle glimlach voordat hij zich weer tot Matthew Hartnell wendde. ‘Nou, Matthew, wat zeg je ervan?’

Matthew zei: ‘J-j-jezus!’

‘Denk erover na’, zei Sheemina February terwijl ze opstond. ‘Bespreek het met uw adviseur.’ Ze legde een visitekaartje op het bureaublad. ‘Laat het me vanmiddag weten. Voor sluitingstijd.’ Een glimlach. ‘Geen bericht, dan ga ik ervan uit dat u ons aanbod afslaat. Uw keuze. Het is een vrij land.’

Ze klikte haar aktetas dicht, pakte haar telefoon. De gorilla pakte de drugs en stopte ze in zijn zak.

‘Denk er goed over na, vrienden’, zei Abdul Abdul, en hij zette zijn slagtanden in zijn onderlip. ‘We maken ons zorgen om jou.’

‘Tot ziens’, zei Sheemina February. De gorilla glipte langs haar en deed de deur open. Hij stapte de gang op en ze volgde hem. Abdul schudde met zijn pols en liet zijn horlogebandje rammelen. Hij wees met zijn telefoon naar Matthew, bracht hem naar zijn lippen en deed of hij de rook uit een loop blies, verdween en liet de deur openstaan. Mace luisterde naar het klikken van Sheemina February’s hakken in de gang en op de trap. Hij ging staan, schoof de plastic stoel terug en liep naar de deur. Op weg naar buiten bleef hij stilstaan. ‘Mijn deal met Donald is dat je twee weken bescherming krijgt. Laat maar weten wat je plannen zijn.’

‘W-wat denk je?’ zei Matthew. Hij had zijn stem teruggevonden, maar zijn handen trilden nog. ‘D-dacht je dat ik echt ging sluiten, zoals zij w-wil? Fok haar. J-jezus, man, f-fok haar.’

Mace haalde zijn schouders op. ‘Je bent een drugsdealer, Matthew. Je runt een club waar gemakkelijker coke te scoren is dan Coca-Cola. Maar bovenal maak je mij het leven erg moeilijk.’

‘Nou, l-lazer dan ook maar op.’

‘Dat zou ik wel willen, maar ik heb een verplichting.’

‘Niet t-tegenover mij.’

Mace schudde zijn hoofd. ‘Het is een ereschuld, Matthew. Dat soort dingen begrijp jij niet.’

Matthew diepte een joint op uit een van de zakken van zijn spijkerbroek, stak hem aan met een Bic en nam een stevige hijs. Na het uitademen zei hij hoestend: ‘I-i-ik heb jou n-niet nodig, vriend. Ik heb al bescherming. Ervaren mensen, e-elektronische b-bewaking. Metaaldetectoren. Die g-gooien heus geen b-bom bij me naar binnen.’

‘Droom maar lekker verder.’ De telefoon van Mace ging: Pylons naam op het display. Terwijl hij opnam praatte hij verder tegen Matthew. ‘En nog iets: als ik niets van je hoor, zien we elkaar kwart over vier in je club.’ En hij was weg.

‘Laat maar horen’, zei Pylon in zijn oor. ‘Hebben we een geweldige nieuwe klant?’

‘Een weggevertje.’

Pylon kreunde. ‘Wat bedoel je?’

Mace vertelde hem alles tot en met de paarse lippenstift en bewaarde het lekkerste tot het laatst: Kaaimaneilanden en Techipa.

Lange stilte van Pylon, gevolgd door: ‘Lieve jezus.’ En: ‘Denk je dat hij het weet, of gokt hij maar wat?’

‘Kaaiman is mogelijk. Die bankiers zeggen dat ze zwijgen als het graf, maar er is gelekt. Of iemand kijkt mee.’

‘We hebben geen enkele aanwijzing gegeven. Linke soep.’

Mace zei: ‘Als hij dit rondvertelt, zijn we de lul. En flink ook.’

Pylon: ‘Wat ik niet snap is Techipa. Iedereen was dood.’

‘Eén iemand niet.’

‘Is hij begonnen met de wapens? Een wederdienst?’

‘Ja.’

‘Ik was de wapens vergeten.’

‘Langgeleden in een ander land. Als hij het niet was geweest, dan wel iemand anders. We hadden hem uiteindelijk toch wel gekregen.’

Alleen was het uiteindelijk Ducky Donald die hem gered had van wat zijn The End had kunnen worden, met doorgesneden keel en al. Mace herinnerde zich dat de Arabier niet blij was dat zijn leveranciers te weinig geleverd hadden. Met wie de partners ook contact opnamen, er was op dat moment niets voorradig in die hoek van de Sahel waarmee de boze koper genoegen nam. Totdat een wanhopig telefoontje naar Ducky Donald ertoe leidde dat het tekort werd geleverd uit een geheime bergplaats in een mijnschacht in Jo’burg. Mace vroeg niet waar de bazooka’s ineens vandaan kwamen. Hij ging er gemakshalve van uit dat Ducky Donald ook handelde met het Zuid-Afrikaanse leger. Voor hem was het een kwestie van ‘zaken zijn zaken’. Voor Mace en Pylon betekenden zaken destijds revolutie. En dat werd een steeds vreemder vooruitzicht. En ronduit idealistisch, dacht Mace.

‘We zouden nee kunnen zeggen’, zei Pylon. ‘Hem uitdagen.’

Mace nam de laatste tree de naar pis stinkende hal in. ‘Dat zou kunnen, maar Ducky laat zich niet uitdagen. Dan zegt hij het af, en dat betekent: dag Kaapstad.’

‘Leuk.’

‘Precies. Geen ouwe makkers meer. Ik vind dat we het beter even twee weken kunnen aanzien, daarna worden we het wel weer eens.’

‘Kan dat?’

‘Het wordt op eieren lopen. Waar we zo goed in zijn. De Pylon en Mace-methode.’

Dar es Salaam, 1984: een huis aan de kust ten noorden van de stad. Een oude koloniale villa aan het strand: geblindeerde ramen, overdekte veranda aan drie kanten met tuindeuren naar de slaapkamers. Een korte wandeling van de veranda door de struiken naar het strand en een lauwe, zoute zee.

Een maand bleven ze daar wachten, triktrak spelend tot de koper het spul kwam ophalen. Dag in, dag uit niemand in de buurt. Soms voer er een dhow langs de horizon. Het felle zonlicht. Alleen vis en kokosnoten te eten. In het huis landmijnen, diverse soorten geweren, Canadese Sterlings, mat’s, Madsens, en paar Chinese ak-47’s, zwetend in de hitte. Voldoende wapentuig om een Afrikaanse dictator af te zetten. Alles keurig opgeslagen in de kamers waar ooit de kolonialen hun blanke ondeugden botvierden.

Mace en Pylon moesten langer blijven, hun krediet was nul omdat hun tussenpersoon boter bij de vis wilde. Als de deal niet doorging, konden ze de spullen na verloop van tijd ergens anders heen verschepen. Het probleem was ‘na verloop van tijd’. Elke dag nam het risico toe dat boeven het spul kwamen halen zonder te betalen. Zij zweetten: ’s nachts de eierdans. Totdat de deal gesloten werd en ze het geld meenamen in drie koffers. Wie geduld heeft, vangt de buit. De eerste keer dat ze provisie kregen.

Freetown, 1986. Op de landingsbaan werd het wapentuig uit een Herculestransporttoestel in drie vn-vrachtwagens geladen, bestemd voor een krijgsheer in de heuvels. Er kwam een beter aanbod. Letterlijk, in een Landrover uit de suikerrietvelden: drie militairen, een achter het stuur, twee achterin met Braziliaanse Uru’s, een man met een djellaba aan naast de bestuurder. dj telde zijn aanbod in contanten uit op de motorkap van de Landrover. Mace telde het na en zei tegen Pylon: ‘Hij mag het hebben.’ Opgewekt teruggevlogen met de Hercules. Pylon onzeker. Ze babbelden wat. Pylon stribbelde tegen. De krijgsheer was een bron die ze eerder bevoorraad hadden. Iemand die, als hij bleef leven, nog meer wapens zou willen. Mace bracht ertegen in dat ze met hun nieuwe contactpersoon Isabella in twee, maximaal drie dagen weer zaken konden doen. Beiden hielden dj in de gaten, die zich afzijdig hield en geduldig in de verte staarde terwijl ze de voor- en nadelen afwogen. Besloten uiteindelijk het geld aan te nemen. dj vertrok, voor de vrachtwagens uit. Had tijdens de hele transactie niet één keer gelachen.

Eenmaal in de lucht seinde Mace naar de krijgsheer dat de lading gestolen was en dat ze over twee dagen met een nieuwe lading zouden komen. De krijgsheer was binnen twee dagen dood. Mace en Pylon deden een eierdans, zochten een andere bestemming voor de zending van Isabella naar Sierra Leone. De Mace en Pylon-methode. Een fors bedrag naar hun rekening op de Kaaimaneilanden.

‘Hé, jongens!’ had Isabella gezegd. ‘Dankzij mij zijn jullie niet dood. Of nog erger.’ Daar zat meer waarheid in dan Mace ooit had willen toegeven, ondanks hun subtiele voetenwerk.

‘Flexibel blijven’, zei hij tegen Pylon. ‘Vooral als het om Ducky Donald gaat. Cool blijven. Niet te veel denken aan wat hij kan weten.’

‘We kunnen de rekening verplaatsen.’

‘Dat kan, ja. Het is verstandig om zijn spelletje mee te spelen.’

Pylon stemde in en vroeg: ‘Kom je nog vandaag?’ Terwijl Mace Harrington Street overstak naar de parkeerplaats, kwam Cuito met een brede grijns naar hem toe gelopen.

‘Ik moet Oumou oppikken om een huis te bekijken. Daarna Christa van school halen. Misschien later vanmiddag. Zo niet, dan kwart over vier Club Catastrophe. Misschien kun je daar Treasure mee naartoe nemen.’

‘Dat staat hoog op haar verlanglijstje.’

‘Chicks willen swingen.’

‘We hebben het hier over een mama met een dochter die net zo oud is als de jouwe.’

‘Het blijft een chick.’

‘Treasure was geen chick. Nooit geweest ook.’

Ze hingen op. Cuito keek grijnzend toe toen Mace de sleutels van de Alfa rinkelend uit zijn jaszak haalde.

‘Die mensen die u bezoekt zijn de moslims?’ vroeg hij.

Mace schoof zijn zonnebril naar voren en tuurde over het montuur naar de Angolees.

‘Ze komen hier gisteren. Rijden rond. Dikke gaat trap op.’

Mace gooide de sleutels van de ene hand in de andere. ‘Hoe kom je erbij dat ik dat wil weten?’

Cuito lachte. ‘Ik heb ogen.’

‘Ken jij die magere gast die daar boven een kantoor heeft?’

Cuito knikte.

‘Luister, als je die lui hier weer ziet, bel me dan.’

‘Voor hoeveel?’ zei hij.

‘Je zult niets te klagen hebben.’ Mace haalde zijn portefeuille tevoorschijn.

‘Ook bij de club?’

Mace lachte. ‘Cuito, jij weet meer.’

‘Heel veel, meneer Mace’, zei hij, en zijn vingers vouwden zich om nog een briefje van tien.

3

Mikey zat op de passagiersstoel van de witte Toyota en zei: ‘Volgens de Gouden Gids is er een zaak die dawg heet en katten heeft. In Hout Bay.’

De kleurling die reed zei: ‘dawg? En daar hebben ze katten?’

Mikey hield zijn vinger bij de advertentie. ‘Waarom niet? Het is een pseudoniem, Val. Net als pagad.’

‘Een acroniem.’

‘Wat?’

‘Dat is het. dawg betekent iets. Een acroniem. Een pseudoniem is iets anders. Zoals Madonna.’

‘Madonna met die punttieten?’

‘Dat doet ze niet meer.’

‘O nee? Jammer.’ Hij bekeek de advertentie nog eens. ‘Ze hebben kennels, staat hier. Mensen brengen er huisdieren heen die ze niet meer willen. Net als de Dierenbescherming.’

‘Klinkt goed, zolang ze ook katten hebben. Je hebt Abdul gehoord. Katten. Het moeten kittens zijn.’

Val reed de Constantia de helling af, volgens de borden was Hout Bay over de Nek, een ritje dat hij ’s zondags graag maakte met een nieuwe vlam. Het schiereiland rond: de zee aan de ene kant, de berg aan de andere. Eersteklas. Vonden alle chicks romantisch. Onder de eiken, op de heuvel links en rechts chique villa’s, langs de smalle bochtige weg naar Hout Bay. Het enige wat detoneerde was het kamp met krakers, Imizamo Dinges of zoiets, op de berghelling bij de ingang, een vuilnisbelt van menselijke stank en ellende, waar de stront uit droop als het regende. Je kon begrijpen dat de blanken in de vallei overstuur raakten.

Mikey zei: ‘Hout Bay is verkloot. Veel criminaliteit door die krakers. Ik hoorde een verhaal over een zwart gezin uit Jo’burg op fietsvakantie in de Argus. Trokken in een duur pension met allemaal beveiliging, patrouillewagens, schrikdraad; hoe dan ook, die zwarte papa staat midden in de nacht op om te plassen, staat er een zwarte papa uit een woonwagenkamp op de gang en die gast legt hem zó neer, pauw, negen millimeter in zijn pens.’

‘Slecht voor het imago van de stad.’

‘Echt wel, man.’

Val ontdekte de borden die naar de kennel wezen, sloeg een zijweg in die weer naar de vallei leidde, langs een rivier en landinwaarts, de kavels werden steeds groter, het wegdek ging over van asfalt in grind. Aan een hek hing een bord domestic animal welfare group. Hij parkeerde in de berm. Ze liepen een pad op naar een ranchachtig huis onder eucalyptusbomen. Alles in de schaduw. Het huis kon wel wat verf gebruiken, een ruit in de voordeur was gebarsten. Boven de bel hing een briefje: hier bellen.

Dat deden ze. En opnieuw. En nog twee keer voordat er een vrouw verscheen met een parkiet op haar schouder en keffende hondjes om haar heen. Mikey zag dat haar schapenleren pantoffels aangevreten waren, waarschijnlijk door een hond.

Ze zeiden allebei: ‘Dag, mevrouw’, en lachten haar breed toe.

Wat ze zag waren twee frisse, montere jongemannen, gekleed in kakibroek en poloshirts met V-hals, waarin ze hun zonnebril hadden gestopt. Ze rook een zweem van aftershave.

Val zei: ‘Wij zijn van Mitchell’s Baptistengemeente, mevrouw. Ik ben Val en dit is Mikey, en we organiseren een feest voor weeskinderen in een tehuis dat wordt gerund door onze kerk.’

Mikey liet een brief zien met een gedrukt briefhoofd. ‘Dit is ons adres en ons liefdadigheidsnummer, mevrouw, en als u wilt kunt u onze dominee bellen om onze missie te bevestigen.’

Ze keurde het nauwelijks een blik waardig. ‘Oké, wat willen jullie?’

‘God zegene u’, zei Mikey.

Val zei: ‘We hoopten eigenlijk, mevrouw, dat u misschien twaalf kittens had waar u een goed tehuis voor zoekt, want wij zijn van plan onze weeskinderen ieder een kitten te geven om te verzorgen. Onder uw supervisie uiteraard.’

‘In de naam van de Here’, zei Mikey, ‘is het onze bedoeling onze weeskinderen iets te geven waar ze van kunnen houden en wat ze kunnen verzorgen, verwaarloosde dieren.’

‘Echt waar?’ zei de vrouw. De parkiet op haar schouder pikte naar haar haar, en ze schudde met haar hoofd om hem te laten stoppen.

‘Het enige wat we van u vragen, mevrouw, is dat u de kittens gratis ter beschikking stelt, omdat al onze fondsen opgaan aan het in stand houden van het weeshuis.’

‘O ja?’ zei de vrouw. Ze keek van de een naar de ander en liet haar blik rusten op Vals gezicht. ‘Ja. We hebben wel kittens voor u. Zult u er goed voor zorgen, op uw erewoord?’

‘Zo helpe mij God’, zei Mikey.

‘Wij zijn christenen’, zei Val.

Ze volgden de vrouw door het schemerige huis waar het stonk naar kattenpis naar de kennels achter: rijen sneue honden, katten opgerold slapend in een plekje zon, kittens in een houten hokje met een scherpe stank.

‘Ik heb twee nesten’, zei de vrouw. ‘Ik moet ze voeren omdat de moeders het niet doen.’ Ze staarde de mannen aan. ‘Weten jullie hoe je kittens voert?’ Ze zeiden nee; ze deed het hun voor en zei hoeveel elke kitten nodig had.

‘Geen probleem’, zei Val. ‘Die kinderen vinden dat geweldig.’

De vrouw haalde twee kartonnen dozen en verdeelde daar de kittens over.

‘We danken u in Gods naam’, zei Mikey, en hij pakte een van de dozen op.

De vrouw keek hem aan alsof ze niet kon geloven dat hij dat echt gezegd had. Ze wees naar een pad om het huis heen waarlangs ze bij hun auto konden komen.

Ze stopten de kittens in de kofferbak en Val nam de kustweg naar de stad onder de Twaalf Apostelen door. Vond r&b op de radio en zette die keihard. Desondanks konden ze de kittens horen krijsen.

‘Ik heb de pest aan katten’, zei Mikey. ‘Aan honden trouwens ook.’

‘En die vogel van haar’, zei Val, ‘had haar hele trui ondergescheten. Jezus christus, sommige mensen …’

‘Gestoord. Volledig gestoord.’ Mikeys mobiel ging: Abdul Abdul.

‘Ik heb Sheemina op de andere lijn’, zei Abdul. ‘Ik wil haar iets leuks vertellen.’

‘We rijden door Camps Bay’, zei Mikey. ‘Veel lekkere wijven op het strand. Moeders met kinderen onder de palmbomen.’

‘Geen gelul’, zei Abdul. ‘Je moet reisleider worden, jij. Kan ik wel regelen. Iets speciaals met invaliden.’

Mikey deed alsof hij zijn telefoon uit het raam gooide. Hij zei: ‘Over een half uur zijn we klaar. Mikeys Interieurverzorging geheel tot uw dienst.’

Hij hoorde Abdul zuchten. ‘Hou je bek, man, ik bel de Dierenbescherming.’

Mikey hing op. ‘Waar maakt hij zich druk over?’

Val haalde zijn schouders op en fantaseerde hoe prettig het zou zijn in een appartement in Clifton, uitzicht op zee, uitzicht op de bergen. Zoiets als Sheemina February had. Tussen de rijke stinkerds.

4

Oumou wierp een blik op het huis, zei: ‘Non’, en vervolgde in het Frans. Wat dacht hij wel niet? Was hij helemaal gek geworden? Schakelde over op Engels zodat Mace niets miste van wat ze te melden had. ‘Dit is een ruïne. We kunnen niet wonen in een bouwval. We hebben een dochter.’ Ze gebaarde naar de woeste, overwoekerde tuin. ‘Afschuwelijke insecten. Die kleine meid kan niet spelen waar zulke afschuwelijke insecten zijn. Non, non, non. Dit huis is onmogelijk. We moeten een nieuw huis bouwen.’

‘Whokai, whoa, whoa, whoa, schat. Laat wat van hem heel.’

Oumou verplaatste haar blik van haar man naar Dave Cruikshank, de makelaar.

‘Schat,’ zei die terwijl hij een sigaret opstak, ‘dit is Wonderland. Beatrix Potter, zeg maar.’ Hij blies de rook door een mondhoek uit. ‘Bel een hoveniersbedrijf, die hebben het zó voor elkaar. Het kind vindt het fantastisch.’

‘Het is een ruïne’, zei Oumou.

‘Sloop het dan, schat.’ Dave tikte zijn as af in de weelderige vegetatie. ‘Wat ik jou en Mace hier laat zien is een koopje. Dit soort vastgoed komt echt niet elke dag op de markt. Dit soort vastgoed moet je met een lichtje zoeken.’ Hij grijnsde zijn tanden bloot. ‘Als je een nieuw huis wilt bouwen, schat, dan moet je dat doen. Laat die Mace van jou even smoezen met zijn vriendjes in de bouwsector. Over een half jaar stap je hier naar binnen: een en al glanzend marmer.’ Hij grijnsde opnieuw, zijn bovengebit was niet regelmatig, en legde een hand op Oumous arm. Ze deinsde terug. ‘Je moet erdoorheen kijken, schat, naar de mogelijkheden.’ Dave stak de sleutel in het slot. ‘Beetje achteruit, dit is geen aangename lucht.’

Voordat Dave in het vastgoed zat, verkocht hij auto’s. Hij had Mace de Spider verkocht, een goede deal, prima kwaliteit. Een prima wagen, na een revisie. Zoals hij het zei: ‘De Alfa-klasse van de jaren zeventig, Mace. Het minste wat je kunt doen is laten reviseren.’

Mace vond dat de tijd rijp was om hun leven te reviseren. Uit de beveiligde buitenwijken en de stad in. Als je in Kaapstad wilde wonen, dan ging je naar de City Bowl. De wijken op het schiereiland waren te burgerlijk, de kuststrook boven zijn budget, aan beide kanten, de Atlantische Oceaan en False Bay. Hij wilde deel uitmaken van het stadsleven: de sirenes, de lichten, de jankende oproep van de muezzin, de ochtendnevel. En onder de berg wonen, de hitte voelen. Wat hij mooi vond aan de stad was die enorme berg in het midden. Waar je ook keek, overal keek de berg op je neer. Hij had gehoord dat Dave in het vastgoed zat. Hij belde hem. Dave zei: ‘Wat toevallig dat je belt, we hebben net iets binnengekregen, Mace, dat moet je even zien.’

Oumou zei: ‘Non, Dave is een boef. Wat hij te koop heeft deugt nooit.’

Mace zei: ‘Laten we even kijken wat hij heeft.’

Oumou reageerde: ‘Ik weet wat je gaat doen. Je gaat dat huis kopen. Omdat het een koopje is.’

Ze had haar zinnen gezet op beton, glas en chroom. Deze woestijnvrouw, die het grootste deel van haar leven in een lemen hut had gewoond, wilde beton, glas en chroom. Mace begreep er niets van.

Voordat Dave de deur opendeed zei hij: ‘Zoals ik al zei, schat, je kunt het platgooien. Maar waarom zou je dat doen als je al muren en een vloer hebt? Snap je?’

‘We verhuizen naar de stad voor het uitzicht’, zei Oumou.

Ze draaiden zich om en keken naar het uitzicht dat schuilging achter een haag die zo dicht en woest was dat er zelfs geen vogel in zou kunnen nestelen.

‘Het oerwoud trimmen, schat’, zei Dave. ‘Dan heb je net zo veel uitzicht als je maar wilt.’

Hij deed de deur open. Het huis ademde schimmel, stof, verrotting en dood.

‘Het is niet geweldig,’ zei Dave, ‘zoals ik al zei.’ Hij haalde twee zaklampen uit zijn jaszak en gaf er een aan Oumou. ‘Zoals ik al zei, schat, wat we hier hebben zijn je dromen. Vergeet het hier en nu. Dit is de toekomst.’

Oumou gaf de zaklamp aan Mace zodat ze de hoofddoek strakker om haar haar kon trekken. Mace keek haar aan, zag een veeg klei bij haar rechteroor, waar ze een haarlok naar achteren had gestreken. Haar overall zat ook onder. Haar linnen schoenen waren besmeurd alsof ze door de modder had gelopen.

‘Ik heb vandaag pottenbakken’, had ze gezegd als protest tegen het tijdstip dat Mace had genoemd.

Dave had gezegd: ‘Opschieten, joh, ze komen eropaf als vliegen op de strooppot.’

‘Drie kwartier’, had Mace tegen Oumou gezegd. ‘Ik haal je op.’

‘Wat we hier hebben’, zei Dave, ‘is een nalatenschap. De eigenaar is twintig jaar geleden naar een rusthuis gegaan. Vorige week overleden. Eén zoon in Canada. Wil geen gedoe. Tegen elk aannemelijk bod.’

‘En jouw provisie?’

‘Gekoppeld aan de vraagprijs, jochie. Als je daaronder komt, betaal je mij.’

Mace hoorde hoe hij aan zijn kunstgebit zoog. ‘Deal?’

Hij keek over Oumous schouder de stank en duisternis van het huis in. Gescheurd behang, oude kranten, overal stront, vooral van mensen.

‘Pas op voor de planken, schat,’ zei Dave, ‘sommige zijn verrot.’

Ze volgden hem naar binnen, Mace voorop, Oumou achter hem, met haar hand in zijn broekband. Dave deed een deur in de gang open naar een zitkamer, hier en daar viel licht naar binnen door gaten in de golfplaten luiken.

‘Denk aan de zon’, zei hij. ‘Denk aan grote sofa’s, dikke tapijten, en zon, zon, zon. De hele kamer vol zon. Je kind dat ’s winters voor de haard haar huiswerk ligt te maken.’ Dave wreef over de tegels van de haard. Er scheen een vaag groene glans door het vuil heen. ‘Origineel Victoriaans, jongen. Dat heb je hier nog. Geschiedenis. Antiek Kaapstads. Elegant wonen. Wat vind jij, schat? Zie je het voor je? Zie je hoe het over niet al te lange tijd kan worden?’

Mace scheen met de zaklamp langs de zwartgeblakerde muren en verbrande lambrisering. In alle kamers dezelfde rooksporen, overal vuiligheid. Flessen, glasscherven, blikjes, poep, hoopjes voedsel tot stof vergaan, spinnenwebben tegen hun gezicht. Oumou nieste achter hem, en vloekte in het Frans.

Dave zei: ‘Als ik in vastgoed zat, zou ik dit zelf kopen.’

‘Wat is het probleem dan?’ zei Oumou.

Dave klopte op zijn broekzak. ‘Geen geld, schat. Dave Cruikshank is gemachtigd.’

Hij ging hen schuifelend voor naar de vestibule. Een trap verdween in het duister van de bovenverdieping.

‘Beetje gammel’, zei hij en hij trapte tegen de onderste treden. ‘Erewoord, fantastisch uitzicht.’ Hij bukte en deed een kast onder de trap open. ‘Kijk hier eens. Beneden is een kelder met originele aarden vloer. Die geschiedenisgast aan de universiteit zei dat hier waarschijnlijk een ouder huis heeft gestaan. Volgens hem een boerderij of zo, aan deze kant van de berg. Hoe vind je dat? Beetje opknappen, je Kaapse rode erin en je wordt een wijnkenner.’

‘Laat je het even zien?’

Oumous telefoon ging en ze liep de warme zonneschijn in om op te nemen.

‘Voorlopig moet je me gewoon op mijn woord geloven.’ Dave deed de kastdeur dicht. ‘Vooral spinnen. Die geschiedenisgast zei dat hij erin ging nadat het ontsmet was. Niet bepaald iemand om piramides op te graven. Maar dat ben ik ook niet. Ben je overtuigd?’

Mace knikte en luisterde met een half oor naar Oumou.

Dave klopte het stof van zijn handen. ‘Je vrouw is Frans van geboorte, jochie. Ze lijkt op dat model. Dat wijf met die kale kop. Iman.’

‘Malinese. Stadje dat Malitia heet. Zo’n lemen stadje.’

‘Heb me altijd afgevraagd wat er gebeurt als het regent. Die steden spoelen toch gewoon weg?’

‘Dat gebeurt zelden. Dat het regent.’

‘O ja? Geen druppel?’

Oumou liep naar hen toe en bood haar telefoon aan. ‘Deze vrouw vraagt of ze jou kan spreken.’

Mace nam de telefoon aan en noemde zijn naam, maar de verbinding was verbroken. In het geheugen stond geen nummer.

Achter hem zei Dave tegen Oumou: ‘Wat vind je ervan, schat? Zie je jezelf en het kind hier al wonen? Terwijl de heer des huizes het gras maait?’

Voordat ze kon antwoorden zei Mace, die vermoedde dat Sheemina February had gebeld: ‘Heeft ze haar naam niet genoemd?’ Oumou schudde haar hoofd.

‘Kende ze jouw naam wel?’

‘Oui.’

‘Zei ze verder nog iets?’

‘Non. Ze zei: “Mevrouw Bishop, kan ik uw man even spreken?”’

Dave deed de voordeur op slot en kwam bij hen staan. ‘Kinderen, ik wil jullie niet onder druk zetten, integendeel, maar het punt is dat een troep honden jullie op de hielen zit. De komende vierentwintig uur verandert dit huis van eigenaar. Ik zou het prettig vinden als jullie dat waren.’

Mace’ telefoon ging: Matthew Hartnell. ‘J-j-je moet hier k-komen’, zei hij. ‘Naar de club. N-nu meteen.’

5

In de auto zei Mace terwijl hij naar Molteno Road wees: ‘Kijk daar eens, zou je dit niet elke dag willen zien?’

Kaapstad lag aan hun voeten, helder, zonder de bruine smog, de zon fel schijnend op de gebouwen. Aan de overkant van de baai glom een witte sikkel strand zo ver langs de westkust dat je bijna het silhouet van de kerncentrale kon zien.

Mace genoot: ‘Wauw, man.’

Oumou legde haar hand op zijn arm: ‘Oui, dat is prachtig. Maar niet het huis. Dat huis voelt niet goed.’

‘Ach, kom op.’ Mace minderde vaart voor het stoplicht bij het stuwmeer. ‘Het is een oud huis. Laat het opknappen en verven, zoals Dave al zei. Het gaat erom wat een huis kan worden, niet wat het is.’

Oumou glimlachte, nam haar hand van zijn arm.

Ze wist dat Mace koppig en veeleisend kon zijn. Soms verzette ze zich en soms niet. Deze keer zou ze wachten. Al wachtend kon er veel veranderen. Misschien trokken ze in dit huis, maar misschien ook niet. Ze bleef glimlachen en dacht eraan dat ze zich in het begin een tijdje tegen hem had verzet, ook al wilde ze niet.

‘Jij komt hier voor zaken, naar mijn stad Malitia om wapens te verkopen, en dan ga je weer weg’, had ze gezegd. ‘Je blijft maanden weg. Dan kom je terug met die vrouw, Isabella, volgens mij is ze je vrouw.’

‘Isabella is een contactpersoon. Amerikaanse. Ze regelt wapens voor ons. Het is puur zakelijk.’

‘Je slaapt met haar. Noem je dat zakelijk?’

Mace had gezegd: ‘Niet meer’, pakte haar hand en trok haar naar zich toe.

Ze moest lachen om zijn brutaliteit, duwde hem weg.

In Parijs waren de mannen ook zo geweest. Ze ontmoette mannen, praatte met hen, ze dachten dat ze met haar naar bed konden. Ze zei nee. Drie jaar lang had ze hen op de een of andere manier van het lijf weten te houden. Vier of vijf keer had ze een mes moeten trekken. De keramist voor wie ze werkte zei: ‘Waarom bak je potten als rijke mannen met je willen neuken?’

‘Omdat ik niet met hen wil neuken, en ook niet met jou’, zei ze.

Hij keek verlekkerd naar haar. Probeerde altijd aan haar kont of haar borsten te zitten, totdat ze een mes tegen zijn kruis drukte en zei dat ze zijn ballen zou afsnijden als hij niet ophield. Daarna toonde hij begrip voor haar standpunt.

Toen haar tijd om was ging ze terug naar de woestijn, naar Mali, om potten te bakken van haar eigen inheemse klei.

De keramist zei: ‘Blijf in Frankrijk. Hier verdien je meer. Ik kan een expositie voor je regelen.’

Misschien ooit nog, zei Oumou.

De man die ze bij terugkomst in Malitia ontmoette was Mace Bishop. Hij zat met haar broer in een café waar ’s middags de mannen bij elkaar kwamen, waterpijp rookten, koffiedronken. Domino speelden. Hij keek naar haar zoals de Franse mannen hadden gedaan, maar zei niets. Die avond at hij bij hen thuis. Hij en die andere man, Pylon, grappen makend met haar broer.

Hij bewonderde haar potten. Hij sprak tegen haar in gebrekkig Frans en ze zei dat hij Engels kon spreken.

‘Spreek je Engels?’ vroeg hij verbaasd.

‘Net als Frans, het is de taal van de wapens’, zei ze. ‘Toen ik nog een meisje was, was er net zo’n man hier als jij. Een Engelsman. Als hij niets te doen had, leerde hij me Engels.’

‘Dan had hij het behoorlijk druk kunnen hebben.’

Ze lachte. Hij grijnsde en ze zei: ‘Waarom moet je hier wapens verkopen?’

De grijns verliet zijn gezicht niet. ‘Voor het geld.’

Oumou legde een homp klei op de draaischijf die de Franse keramist haar had gegeven. ‘Zodat mensen elkaar dood kunnen schieten. Vrouwen en kinderen. Zelfs baby’s.’

‘Dat doen ze anders ook wel’, zei hij.

‘Je bent harteloos.’

Hij vertelde haar toen over zijn land en de oorlog en de noodzaak om wat hij ‘de strijd’ noemde te financieren. Hij zei niets over de Kaaimaneilanden. Over zijn appeltje voor de dorst.

‘En dan is het goed, om wapens te verkopen?’ zei ze.

‘Ik verkoop wapens aan hen die moeten vechten. Net als wij.’

‘Aan kinderen.’

‘In mijn land nemen ze het initiatief. Daar hebben ze een toekomst.’

‘Holle woorden’, zei ze. Ze concentreerde zich op haar klei, streek hem glad en rond, begon een lange, elegante vorm te kneden, zoals haar hals. Ze startte de draaischijf en liet de wapenhandelaar toekijken terwijl ze iets moois maakte.

Een tijdlang verzette ze zich tegen hem, tegen zijn sympathieke aandacht, zijn plagerijtjes. Hij raakte haar niet aan, maakte haar aan het lachen. En toen liepen ze bij een zonsondergang door de zandstraten, door de kasba, waar mannen hun koopwaar inpakten, en klommen de trap op tot boven op de muur die ooit de stad omsloot, keken naar de drooggevallen rivier, waar de jongens voetbalden op het zand tussen de palmbomen. Achter hen riepen de imams in de moskeeën gelovigen op tot gebed, en Mace zei: ‘Ik wil met je naar bed.’

Ze schrok van die woorden. Ze verstijfde, verwijderde zich van hem. ‘Je bent hier voor zaken, in Malitia. Je blijft een paar weken en dan ga je weer weg. En nu wil je een seksspeeltje?’

Mace liep naar haar toe. ‘Dat zei ik niet.’

‘Stop.’ Ze legde een hand op zijn borst, keek hem woedend aan. ‘Als je ophoudt met die wapens.’

Hij lachte. ‘Wat?’

‘Je moet ophouden met de wapenhandel.’

Hij staarde haar lang aan en ze gaf geen krimp. De duisternis viel. In de rivier hielden de jongens op met voetballen, hun stemmen klonken schel in de stilte. ‘Oké.’ Hij draaide zich om. ‘Ik zal erover nadenken.’

Twee dagen later kwam Mace terug uit de woestijn met het lichaam van haar broer. Ze huilde niet, ze leed in stilte. Hij vertelde dat hij wist wie haar verkracht had toen ze nog een meisje was. Verkracht, in haar maag gestoken, voor dood achtergelaten. Dat haar broer hem dat had verteld in de lange uren voordat hij stierf. Mace zei dat hij de dood van haar broer niet kon laten rusten. Die nacht verzette ze zich niet tegen hem.

Maar ze was vasthoudend. Je moet stoppen met die wapens. Je moet stoppen met die wapens.

Toen ze zei dat ze zwanger was, zei hij dat hij zou stoppen met de wapens.

‘Beloof je me dat?’

‘Ja’, zei hij.

En ze geloofde hem.

6

Matthew en Ducky Donald stonden te roken op het trottoir toen Mace en Oumou stilhielden. Ducky Donald leunde ietwat naar rechts, op zijn goede been. Niemand anders in de korte zijstraat. ’s Avonds een trendy deel van de stad, overdag gebeurde er niet veel. Een paar autoreparaties in een kleine garage. De eigenaar van een uitdragerij onderzocht stadsafval. Misschien waren er op de verdiepingen import- en exportkantoren gevestigd. Weinig verkeer. De garagehouder en de dealer bemoeiden zich niet met elkaar. Mace parkeerde achter de suv van Ducky Donald.

‘Zo terug’, zei hij tegen Oumou.

‘Misschien mag ik de auto?’

‘Tien minuten. Langer niet.’

Ze zei in het Frans dat hij te veel van haar vroeg.

Ducky Donald boog zich over de open Spider en grijnsde naar Oumou. ‘Hé, schatje! Ben jij degene door wie Mace al dat geld heeft verdiend in de woestijn? Ik begrijp nu waarom hij zakendeed met jou.’ Hij wierp Mace een geile blik toe. ‘Die moet je niet verstoppen, boykie.’

Mace negeerde hem. ‘Waarom heb je me gebeld?’

‘Kunstexpositie’, zei Donald. ‘Iets voor jouw hart van steen. Ga maar naar binnen.’ Hij trapte zijn sigaret uit, stak een nieuwe op. ‘Horrorshow, nietwaar, Mattie-boy? Verrekt mooie tentoonstelling.’ Matthew keek afkeurend, deed een stap opzij zodat zijn vader hem niet nog een stomp in zijn rug kon geven. ‘Kom, neem je vrouw mee, Mace, dat heeft ze vast allemaal al gezien. Als je bedenkt waar de Arabieren toe in staat zijn.’ Hij deed de deur van de club open en ze volgden hem de duisternis in.

Het duurde even voordat Mace gewend was aan het donker. Hij hoorde zacht miauwen. Rook een vage kattenbaklucht. Toen zag hij dat er kittens aan de muur waren gespijkerd door de vacht in hun nek. De meeste waren dood, een paar kronkelden.

‘Wat een schouwspel, niet?’ zei Ducky Donald terwijl hij over hun hoofden ademde. ‘Moet Mattie het licht even aandoen? Mooi met de stroboscoop.’

De stroboscoop ging aan; pulserend op beelden van doodskoppen, grafstenen, kerkruïnes. Vleermuizen voor een maansikkel.

‘Misschien kun je even vertellen wat er gebeurd is?’ zei Mace tegen Matthew.

Matthew likte langs zijn droge lippen. ‘Ongeveer een h-half uur geleden werd ik g-gebeld.’

‘Mobiel? Vaste lijn?’

‘Op mijn m-mobiel.’ Hij bietste een sigaret van zijn vader. ‘Geen n-nummer. Gast zei d-dat ze mijn club versierd hadden. Hing w-weer op. Ik dacht meteen aan p-pagad. Toen dat ze de zaak v-v-verbouwd hadden. Ik kom hier, deur s-staat open …’

‘Heb je de politie gebeld?’

Matthew wierp hem een gepijnigde blik toe. ‘W-wat heb jij t-toch met de p-politie?’

‘Nou, huisvredebreuk. Dierenmishandeling. En Centurion?’

Matthew werd rood. ‘S-stond niet aan. Contract is v-verlopen.’

‘We moeten hier bescherming hebben, Mace’, zei Donald. ‘Die lui vegen hun reet af met de grondwet. Wil je alles wat we hebben opgebouwd laten opblazen met een kilo semtex?’

‘Wil je bescherming van mij? Bel de politie.’

‘J-jezus.’ Matthew keek Mace aan. ‘S-snap je het niet? D-dit is geen z-zaak voor de p-politie. Dit is Sheemina F-February. De p-politie kan geen f-flikker tegen haar doen. Je ziet Abdul Abdul hier rondlopen. V-verdacht van twee m-moorden. Loopt v-vrij rond. Dankzij Sheemina. Dus wat heb ik a-aan de p-politie? Huh? Vertel eens?’

Een schaduw verduisterde de ingang naar de straat en Oumou kwam binnen. Mace hoorde dat ze haar adem inhield, ‘Merde!’ zei en weer verdween.

‘Wat een moordwijf dat je hebt opgepikt’, zei Ducky. ‘Geslepen jongen ben jij, Mace Bishop.’

‘Wil je mijn advies?’ Mace keek van de ene kitten naar de volgende. Ze zaten goed vastgespijkerd. Van sommige was het kopje stukgeslagen bij het timmeren. Vijf leefden er nog. ‘Sluit de tent. Dat is de beste bescherming die ik kan geven.’

‘Onmogelijk’, zei Ducky. ‘Dit zijn zaken, Mace. Als Mattie dichtgaat, is er geen inkomen meer.’

‘Als ze hier een staafbom in gooien, dan stort de zaak niet alleen in, dan ontploft-ie.’

‘Wat jij contractueel moet voorkomen.’

Oumou kwam terug met een combinatietang van de garage.

‘Als je daar de spijkers mee uit wilt trekken, dan heb je licht nodig’, zei Ducky Donald. ‘Doe het licht aan, Mattie, licht die meid even bij.’ Hij kwam bij haar staan. ‘Heb je hulp nodig?’

Oumou negeerde hem. Begon met de eerste nog levende kitten, greep de spijker met de tang en trok die er met een kreun uit. De kitten viel krijsend op de grond. Ducky Donald kreeg een boel Frans over zich heen omdat hij hem niet opving. Jammer, vond Mace, dat hij er geen woord van verstond.

‘Ga je me bijlichten?’ vroeg Ducky Donald terwijl Mace hem de doos gaf waarin de kittens waarschijnlijk waren aangevoerd.

‘In één woord: je bent een lul.’

Matthew grinnikte. Oumou bevrijdde nog een kitten en gaf die aan Ducky met een uitdrukking waaruit bleek dat ‘lul’ veel te zachtaardig was. Nadat ze de vijf katjes had losgemaakt, zei ze: ‘Geef dit terug aan je buurman’, en ze ruilde de tang voor de doos. Mace volgde haar naar buiten.

‘Vraag hem wat hij gezien heeft’, riep Mace vader en zoon na. ‘De garagehouder.’

Ducky Donald riep: ‘Je laat ons toch niet in de steek, hè Mace?’

‘Tot half vijf. Denk ondertussen na over dat sluiten.’

7

De dierenarts kon er drie redden. Terwijl hij vacht wegknipte, de wonden reinigde en naalden klaarmaakte, vroeg hij wat er gebeurd was. Mace verzon dat hij en Oumou ze gevonden hadden, vastgespijkerd aan een muur in het verkeerde deel van Woodstock, waarschijnlijk onderdeel van het inwijdingsritueel van een bende. Juist, zei hij, daar had hij over gehoord. Gekruisigde honden. Katten. Zelfs koeien met afgesneden uiers. Katten aan een vleespen. Een keer zo’n twaalf levend geplukte kippen. Je vroeg je af wat voor drugs ze slikten, die gangsters.

‘Wilt u dat ik deze naar een dierenasiel breng?’ zei hij. ‘Als ze blijven leven zal iemand ze wel een tehuis geven.’

‘Wij nemen ze zelf mee’, zei Oumou.

De dierenarts wierp haar een meelevende blik toe. ‘U hebt al genoeg gedaan, u hoeft zich niet verantwoordelijk te voelen.’ Hij keek Mace aan voor bevestiging.

Oumou zei: ‘Wij gaan ze verzorgen.’

Mace verzette zich niet. Kibbelen met Oumou over dit soort zaken had geen enkele zin.

Terwijl de auto door de steile straten reed, zei ze dat het een goed idee was als Christa huisdieren zou hebben. Dat hadden ze jaren eerder al moeten doen. Het meisje was zes; ze had een huisdier moeten hebben om voor te zorgen. ‘Daar ben je het toch mee eens?’

Mace stuurde de Spider vanuit Kloof Street Union Street in en minderde vaart toen ze Christa’s crèche naderden.

‘Ze redden het niet. In elk geval niet allemaal. Hoe zou ze zich voelen als ze doodgaan?’

‘Dat zien we dan wel, als het gebeurt.’

‘Dat gaat gebeuren.’

‘Misschien.’ Hij kreeg een blik van een miljoen jaar oud. ‘Maar misschien niet.’

De crèche lag verstopt achter een hoge muur en er hing een bordje op de poort: ouders moeten ervoor zorgen dat de kinderen aan het begin van de dag worden overgedragen aan geaccrediteerd personeel.

Oumou stapte uit, was met twee stappen bij de poort en drukte op de intercomknop. Hij hoorde dat ze haar naam noemde. Het hek klikte open en ze ging naar binnen. Het geschreeuw van spelende kinderen klonk luid van achter de muur. Mace deed de kofferbak open om de kittens te kalmeren.

Christa kwam de poort uit gerend. Ze bleef staan toen ze de kittens op een hoopje opgerold zag liggen slapen in de doos.

Ze droeg een rood T-shirt, zwarte trainingsbroek en Nike’s. Haar haar was woest, donker, maar in het zonlicht vatte het vlam en werd bijna kastanjebruin. Haar ogen konden die van haar moeder zijn, dacht hij, geheimzinnige poelen die zo lang geheimen hadden opgeslagen dat ze geen verbazing meer konden uitstralen. Ze had dezelfde huidskleur en -structuur als haar moeder, een goudkleurig bruin, als het schuim van een espresso. Als hij op zoek ging naar sporen van zijn genen in haar uitdrukking, haar manier van bewegen, het schuin gehouden hoofd, kon hij niets vinden. Wel andere dingen: koppigheid, driftbuien, geprikkeldheid. Maar niets wat ze niet van haar moeder had. Het leek alsof Oumou haar alleen had gemaakt. Ze was het enige kind dat ze konden hebben, en dat gaf haar iets bijzonders, vond hij.

Mace nam haar hand, trok haar dichter naar de doos toe. Er zat bloed op het karton. De kitten met de bloedende wond keek op, deed zijn bekje open om te miauwen, maar er kwam geen geluid uit. Christa wilde hem aanraken, ging met een vinger door zijn vacht.

‘Zachtjes, poes’, zei Oumou. ‘Ze hebben pijn.’

‘Waarom?’ vroeg Christa.

‘Iemand heeft ze pijn gedaan’, zei Mace.

De kitten deed zijn bekje weer open, bloedrood, geen geluid.

Tijdens de hele rit over het schiereiland zei Christa geen woord.