Mike Nicol

Killer Country

Kaapstadtrilogie 2

Uit het Engels vertaald door Ton Heuvelmans

Uitgeverij De Geus

breda 2016

Oorspronkelijke titel Killer Country – The Revenge Trilogy 2, verschenen bij Old Street Publishing

Oorspronkelijke tekst © Mike Nicol, 2010

Nederlandse vertaling © Ton Heuvelmans en De Geus bv, Breda 2016

Omslagontwerp en -illustratie © Studio Jan de Boer

isbn 978 90 445 3265 4

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2016.

Vrijdag

1

Pollsmoorgevangenis, 06.00 uur. De hoofdcipier fronste zijn wenkbrauwen. Geen vogelzang. Geen kakofonie. Er was iets gebeurd. Je hoefde verdomme geen helderziende te zijn om dat te weten. Het lullige was dat hij zojuist een prima ontbijt had gegeten: dikke plakken spek, twee eieren, gebakken tomaat, gebakken banaan, toast gebakken in het vet. Het enige voordeel van de vroege dienst was zo’n ontbijt, tenminste, als Ouwe Kokkie dienst had. Ouwe Kokkie had levenslang en één oog, en was ontsnapt aan de galg toen de doodstraf werd afgeschaft. En dat allemaal vanwege de nieuwe grondwet. Ouwe Kokkie, die wel had moeten hangen voor alle ellende die hij op zijn geweten had. Aan de andere kant maakte Ouwe Kokkie een fantastisch ontbijt klaar.

‘Hoor je dat?’ zei de hoofdcipier tegen zijn rekruut, een jonge gast die pas een half jaar geleden zijn opleiding had afgerond. ‘Er is gelazer geweest.’

De jonge cipier keek hem aan, zonder enig begrip in zijn blik. Doodse, bruine ogen. Had blijkbaar geen idee waar het over ging.

‘Voel je dat niet?’

De jonge cipier schudde zijn hoofd.

Voordat de hoofdcipier de stalen deur met het kijkgat opendeed, wist hij al dat er stront aan de knikker was. Hij wierp een blik de gang in: leeg, zoals het hoorde. Ouwe Kokkie moet het hebben geweten. Die klootzak zei nooit een woord, ook al was hij op de hoogte. Wilde je nooit waarschuwen.

Hij haalde de deur van het slot en liet hem door de jonge cipier opendoen. Er bevonden zich twee traliedeuren vóór hen; daarachter lag de gang.

‘Hoor je dat?’

‘Nee.’

‘Die stilte. Als je niks hoort is er stront aan de knikker.’

Het probleem was in welke cel. Er kwamen vijf cellen op de gang uit. Het kon in willekeurig welke cel zijn. Of in alle vijf. Enige manier om erachter te komen was eerst door het kijkgaatje te loeren. Het zweet brak hem nog steeds uit in dit soort situaties. Misschien waren ze een massale uitbraak van plan, dat ze schreeuwend op hen af kwamen gerend met messen, pistolen, schroevendraaiers. Wat je ook deed, er werden altijd wapens binnengesmokkeld. Twee weken geleden kwam er een 9mm met vol magazijn tevoorschijn. Diep in de gevangenis, afdeling Extra Beveiliging. En hoe die daar gekomen was? Een raadsel.

‘Sluit de traliedeuren af’, zei hij tegen de jonge cipier.

Hij kon om versterking vragen. Nee, gelul, dan zou het joch denken dat hij doodsbang was. Geen sprake van. Hij hoorde deuren in het slot vallen. Trok zijn revolver. Als die wilden op hem afkwamen, zou hij er eerst vijf neerleggen.

‘Wat gaat u doen?’ vroeg de jongen.

Hij keek de jongen aan. Hoe oud was hij, achttien, negentien? Waarschijnlijk uit een of ander dorp. Deze kwam niet uit een township. Te beleefd. Welkom in de pisbak, vriend. Hij keek toe terwijl de jongen zijn wapen trok. ‘Blijf achter me, oké? Je schiet pas als ik schiet.’

‘Waarom zijn ze zo stil?’

‘Dat gaan we eerst eens uitzoeken.’

De hoofdcipier liep op het kijkgat in de eerste deur af, schoof het klepje opzij om te zien of het glas niet verbrijzeld was. Het laatste wat je wilde was je oog voor het gat houden en dat een of andere bokkenlul er een fietsspaak in ramde. Dat was ooit gebeurd: tot in de hersenen van de cipier. Arme klootzak. Hij was al een engeltje nog voordat hij neerging.

De hoofdcipier keek de eerste cel in, de mannen stonden niet eens overeind maar lagen op hun nest alsof het vakantie was. Hij ramde met de kolf van zijn revolver op de metalen deur en schreeuwde in het Afrikaans: ‘Opstaan. Opstaan.’ Die lelijke, schriele, getatoeëerde grapjassen konden een spijker tussen je ribben steken terwijl ze je om een sigaret vroegen.

In het kijkgat zat een groothoeklens. Voor zover hij kon opmaken uit de slaapzakken op de grond lag er niemand in een hinderlaag en zou hij niet aangevallen worden met achtentwintig scherp geslepen stukken metaal.

‘Zo blijven staan’, riep hij en hij liep door naar de volgende deur. Keek daar ook door het kijkgat: hier zaten dertig van die klootzakken naar hem te grijnzen. ‘Wil je ze even zien?’ Hij maakte plaats voor de jonge cipier. ‘Kijk maar eens goed. Als je iets raars ziet, zeg het me dan.’

‘Zoals?’

‘Dat merk je wel als je het ziet.’

Zijn oksels waren vochtig. De speksmaak achter in zijn mond. Droog. Scherp. In dit soort situaties kwam Kokkies ontbijt weer razendsnel naar boven.

De jonge cipier zei: ‘Ik zie niks.’

‘Mooi zo’, zei hij. ‘Nummer drie.’ Hij bonkte met zijn revolver op de metalen deur. ‘Zo blijven staan, begrepen?’

Geen enkele reactie. Iedereen zweeg en wachtte af.

De hoofdcipier keek in cel drie, en daarna in de overige twee. Overal stonden mannen rechtop, met hun gezicht naar de deur. Sommigen verveeld, sommigen grijnzend en sommigen staken hun gespleten tong naar hem uit zodra het kijkgat verduisterd werd door zijn oog. Hij liep langzaam terug naar cel drie en vroeg zich af hoe hij het moest aanpakken. Versterking vragen? Of naar binnen gaan?

‘Wat is er?’ vroeg de jonge cipier.

‘Kijk maar eens’, zei hij en hij wees naar het kijkgat. ‘Toe joh, kijk zelf eens.’

De jonge cipier keek. Hij deinsde terug, asgrauw. Brabbelde iets in zijn eigen taaltje.

De hoofdcipier greep de jongen bij zijn schouders. ‘Ruig nachtje geweest daar binnen, hè?’ Hij bracht zijn oog naar het kijkgat. De gevangenen stonden in twee rijen. Dertien aan de ene kant, twaalf aan de andere. Op de grond tussen hen in lag een deken. Onder de deken een lichaam. Een donkere vlek op de deken, op borsthoogte.

Hij zei tegen de jonge cipier: ‘Ik ga de deur van het slot halen, oké? Ik ga naar binnen, oké? Jij blijft bij de deur staan, en houdt ze in de gaten. Als ze iets raars doen, wie dan ook, dan schiet je, oké?’

De jonge cipier knikte.

‘Zeg ja.’

De jonge cipier knikte. ‘Ja, meneer.’

‘Oké, boykie. Daar gaan we dan.’

De hoofdcipier deed de deur van het slot en trok hem open. De gevangenen grijnsden boosaardig naar hem. Hij zei dat ze zich moesten omdraaien, met hun gezicht naar de muur en hun handen boven hun hoofd. Ze gehoorzaamden. Namen hun tijd, schudden met hun kont, allemaal hondsbrutaal. Maar ze gehoorzaamden. Zoals hij ook had verwacht. Het had niets te maken met een uitbraak. Het ging om moord. Of een bende-initiatie.

Hij zoog wat speeksel naar achteren om de droge speksmaak weg te spoelen. ‘Als iemand zich beweegt, dan is-ie er geweest, oké?’

Hij liep naar de deken die het lichaam bedekte. Tilde een punt op. Heel even wist hij niet wat hij zag. Toen had hij het door. De bloederige stomp van een hals. De borstkas lag open als een doos, het hart was uitgerukt. Hij vroeg zich af of die gast toen nog leefde. Vroeg zich ook af hoeveel van hen ervan gegeten hadden. Het hoofd ontdekte hij in de toiletpot. Zorgvuldig neergelegd zodat het gezicht hem aankeek, de blauwe ogen wijdopen.

2

Sheemina February tikte met een markeerstift op de beweringen die ze geel had gekleurd. Haar eettafel was bedekt met bankafschriften. Ze keek op naar de horizon: niets wat de grens tussen lucht en zee verstoorde. Een blauwe leegte. Ze glimlachte. Zag de weerspiegeling van haar glimlach. Hield zich in. Dacht: nou nou nou. Daar lagen mogelijkheden.

Waarom ze moest glimlachen, wat ze zo leuk vond aan de bankafschriften van Obed Chocho, waren de grote stortingen. Vele honderdduizenden in één keer. Willekeurige posten. Meestal elektronica. Twee kasopnames die hij moeilijk zou kunnen verklaren zonder een behulpzaam mannetje op de bank. Obed Chocho kennende zou hij wel een man op de bank hebben. Of een vrouw. Waarschijnlijk een vrouw. Vrouwen waren meer zijn stijl.

Maar Obed Chocho was zonder twijfel een steenrijk man. Liet het geld rollen. Leefde op grote voet. Maar dat wist ze allang. Je hoefde maar naar de auto’s te kijken, naar de bling waarmee de lieflijke Lindiwe Chocho zich tooide …

Het enige probleem in de huidige leefstijl van Obed Chocho was de gevangenis. Dat was de reden waarom hij haar had ingehuurd. ‘Ik heb gehoord dat jij een topadvocaat bent’, had hij gezegd. ‘Mooi zo. Laat maar eens wat zien. Behartig mijn belangen.’ De reden waarom ze zich had vrijgemaakt. Waarom ze zelf een mannetje op de bank in de arm had genomen – mannen waren háár stijl – om de bankafschriften van Obed Chocho in handen te krijgen. De enige manier om erachter te komen waar ze mee te maken had. Tot op de laatste cent.

Sheemina February had te maken met sommen geld die haar wel bevielen. Vooral de deals bevielen haar.

Ze liep met haar mobiele telefoon naar het balkon en handelde een paar telefoontjes af. Het balkon lag in de koele schaduw. In maart bereikte de zon pas halverwege de ochtend de voorkant van het appartementencomplex. Ze ging langzaam met haar hand over de natte verchroomde reling, het vocht voelde prettig aan op haar huid. Haar linkerhand, verminkt en gefolterd. Ze staarde naar de verbrijzelde vingers, de verkleuring, het glinsterende water in de handpalm. Haar verstarde hand. Hoezeer ze haar best ook deed, ze kon haar vingers niet buigen of strekken. Alleen een beetje trillen. Maar geen vuist maken. De hand bleef een klauw.

Ze riep een nummer op uit het geheugen. Belde het. Hoorde de telefoon overgaan. Vóór haar was het zwart van de oceaan bezaaid met witte meeuwen. Eerder die ochtend had ze gezien hoe ze zich uitgehongerd uitleefden op een school kleine vissen. Een waanzinnige moordpartij. Geen spoor meer van te zien in het vredige tafereel.

‘Spitz,’ zei ze toen er werd opgenomen, ‘heb je tijd?’

‘Met wie spreek ik?’ klonk het antwoord met een vreemd Duits accent. Sheemina February glimlachte. Ze keek naar de rotsen beneden: eb, zeewier en allerlei troep op de mosselbedden. Alles uiterst sereen.

‘Maakt niet uit’, zei ze. ‘Je krijgt je gebruikelijke tarief plus een extra percentage. Op verzoek van een man genaamd Obed Chocho. Zegt die naam je iets?’

‘Ja’, zei Spitz.

‘Mooi. Hij heeft over je gehoord. Hij weet hoe je werkt, vandaar dat extra percentage.’

‘Hoeveel contracten worden het?’

‘Twee.’

‘In orde’, zei hij.

Het geamuseerde lachje verscheen weer om haar lippen. ‘Dus je hebt tijd?’

Zijn ‘ja, ja’ klonk Duits.

‘Wil je details weten?’

‘Beter niet nu.’

‘Lijkt ons ook beter’, zei ze.

Sheemina February zei dat Spitz om vier uur bij het politiebureau in Meadowlands moest zijn. ‘Je bent nu in Johannesburg, hè?’ zei ze. ‘Melrose Arch, als mijn informatie klopt? Neem een taxi naar Soweto. Sorry voor het ongemak.’

‘Geen probleem’, zei hij.

‘Neem wat logeerspullen mee. Je komt in contact met een man die Manga heet. Zwart, net als jij. Hij regelt het transport en het wapen.’

‘Het moet wel het juiste kaliber zijn.’

‘Ik weet ervan’, zei ze.

Vervolgens belde ze Manga en regelde alles. Ze zei: ‘Geen geintjes, hè, Manga? Breng hem gewoon naar Colesberg, naar de boerderij. Laat hem ongestoord zijn werk doen. Blijf uit de buurt.’

‘Waar zie je me voor aan?’ zei Manga. ‘Ik kan het zelf wel, heb het eerder gedaan. Je hoeft hem er niet bij te halen.’

‘Natuurlijk’, zei Sheemina February, die haar lachen niet kon inhouden.

Manga zei: ‘Lach me niet uit.’

‘Wat ben je toch grappig’, zei Sheemina February. Ze zweeg even. ‘Goed, je kunt wel iets voor me doen, Manga. Als je toch in Colesberg bent.’ Ze vertelde hem wat de bedoeling was, gaf hem een adres. ‘Belangstelling?’

‘Geen probleem’, zei Manga.

Ze hing op, stopte de telefoon in een zak van haar kimono en dacht niet meer na over wat ze zojuist had geregeld. Uiteindelijk was dit het pakkie-an van haar cliënt. Ze draaide zich om en keek het appartement in, zag haar weerspiegeling in het glas. Er waren modellen die een moord zouden doen voor haar uiterlijk, haar figuur. Ze glimlachte. Keek door zichzelf heen naar haar schuilplaats. Haar witte schuilplaats. Witte banken, witte vloerkleden, witte wanden. Ze leunde tegen de reling van het balkon en bewonderde het smetteloze comfort van de woonkamer. Hier was ze alleen. Hier was nog nooit iemand anders geweest. Hier beraamde ze haar plannen.

Ze moest douchen, zich aankleden, een koffer pakken. Vanavond zou ze de rust van haar schuilplaats inruilen voor haar huis in de stad. De zee verruilen voor de ruige metropool: de sirenes, de havenlichten, de donkere, dreigende berg die met zijn armen de krioelende straten in een omklemming hield alsof hij op een dag alle menselijke insecten wilde pletten. Morgen zou ze ontbijten met de lieflijke Lindiwe Chocho en zich een beeld vormen van de slaapgewoontes van die dame. Nu het begonnen was, was er geen houden meer aan. Het enige element dat nog in de ontrafeling betrokken moest worden was een man genaamd Mace Bishop. De man die haar hand had verbrijzeld. Die haar naar de strafkampen van Angola had gestuurd. Die haar had toegewezen aan de verkrachters. De man die ze ontluikende rozen had gestuurd. De man wiens foto ze in een plastic mapje in haar handtas had.

Mace Bishop in een zwarte Speedo-zwembroek op de rand van een zwembad, klaar om erin te duiken. Een foto die ze had genomen vanaf het andere uiteinde van het zwembad. Voordat hij de man had gedood die zij had ingehuurd om hem te doden. Mace Bishop. Ze pakte de foto. Haalde hem uit het mapje, ging er met haar stijve vingers overheen, liet een vetvlek achter op het hoogglanspapier.

Ze stelde zich voor dat ze hem schoor. Met een ouderwets scheermes uit haar verzameling. De verzameling aan de muur. Messen die beroemde mannen hadden geschoren. Messen waar ze een fortuin voor had betaald. Ze stelde zich voor dat Mace in een schuimend bad lag. Ze liep naar hem toe, knielde neer om zijn gezicht in te zepen, masseerde de gel tot schuim, verspreidde het schuim over zijn stoppels, onder zijn kin, tot op zijn bovenlip. Haar lichtbruine hand tegen zijn witte huid. Ze wette het scheermes aan de riem, benen handvat, Sheffieldstaal. Liet het opengeklapte mes langs de linkerkaak naar de kin glijden. Spoelde het schuim af. Deed hetzelfde aan de rechterkant van zijn gezicht. Geen gerasp, geen pijnlijke snede, een gladde scheerbeurt. Schoor voorzichtig zijn snorhaar af. Boog het hoofd behoedzaam achterover, vanaf de adamsappel tot in het zachte haar van de onderkaak. Mace Bishop lag daar met de ogen dicht. Tastte met een hand naar haar borsten.

De verbazing op zijn gezicht toen ze zijn keel doorsneed.

Met de zoom van haar kimono veegde Sheemina February de vetvlek van de foto. Stopte hem weer in het mapje. Stopte dat weer in haar tas. Er was nog genoeg tijd voor dat soort fantasieën.

Een uur later verliet ze haar appartement: een elegante vrouw in een grijslinnen mantelpak, zonnebril in het haar, een aktetas in haar rechterhand, haar linkerhand in een zwartleren handschoen.

3

Spitz stond voor het politiebureau in Meadowlands, zette zijn weekendtas neer en stak een sigaret op. Staarde naar een politiebusje, waar de agenten drie bebloede mannen uit de kooi achterin sleepten. De mannen waren te dronken en te zeer toegetakeld om zich te beklagen. Bij de taxistandplaats vlakbij klonken spottende opmerkingen aan het adres van de politie, maar er werd geen aandacht aan besteed.

Spitz blies de rook uit via zijn mondhoek en tikte de as van zijn sigaret. Hij zocht een schaduwrijk plekje. Het trottoir was verlaten, een brede lege vlakte rondom het politiebureau. Geen planten op wat onkruid na, dat was vergroeid met het veiligheidshek achter hem. Het zweet gutste uit zijn oksels. Weinig kans dat een onweersbui die middag verkoeling zou brengen.

Hij had zin in een halve liter Stella, het liefst bij jb’s in Melrose Arch. Wat lekkere muziek van Kal Cahoone. Een serveerster die tussen de tafeltjes door liep en haar klanten ervan overtuigde dat het leven prima was.

Spitz keek op zijn horloge. De man was vijf minuten te laat. Hij had de pest aan mensen die niet precies op tijd kwamen.

Zijn ervaring was dat als je niet op tijd kwam, je werd opgepakt, gemarteld en zo goed als dood was. Hij trapte zijn peuk uit in het zand. En als je te laat kwam, had je ook geen oog voor detail. Bij dit soort operaties was oog voor detail van het grootste belang.

Spitz wist dat de man op wie hij wachtte, betrokken was bij de overval op de snelweg. Een overval waarover gepraat werd, die zelfs een naam had. De Atholl Afrit-overval. Daarbij was veel oog voor detail vereist geweest. Vijf auto’s, twintig man. En nog twee auto’s die de snelweg blokkeerden. Het geldtransport openbreken, de kisten stelen; tien kisten, twee per auto. Negen miljoen in totaal. Spitz was ook onder de indruk van het aantal lijken. Drie dode bewakers, een dode kameraad. Hoewel hij had gehoord dat twee kameraden niet meer actief zouden zijn. Nooit meer.

Dat was een van de redenen waarom hij zich niet inliet met overvallen op geldtransporten: de statistieken wezen in je nadeel. Meer geld misschien, maar je werd vaak gedood, neergeschoten of gearresteerd.

Spitz kende geen rijke overvallers van geldtransporten. Geen manschappen. Hij kende genoeg grote jongens die flink verdienden aan bank- en auto-overvallen, witwaspraktijken, duistere deals en frauduleuze vastgoedtransacties. Ze werden alsmaar rijker door het spreiden van hun financiële belangen. Een of twee waren in twaalf jaar rijker geworden dan de Oppenheimers in een hele eeuw.

Spitz stak nog een sigaret op, nam een trek. De meesten waren klootzakken. Zoals Obed Chocho. Alleen zat er aan de deal met Chocho dat extra percentage vast. Die regeling was nieuw. Een nieuwe prikkel, die Spitz wel aansprak. ‘Hij heeft over je gehoord’, had de vrouw gezegd. ‘Hij weet hoe je werkt, vandaar dat extra percentage.’ Hij keek op zijn horloge. De man was tien minuten te laat.

Achter hem zei een stem in het Engels: ‘Yo, captain, sta ik op u te wachten?’

Spitz draaide zich om, niet verbaasd of zo; er stond een Zoeloejongen naar hem te grijnzen.

Manga had Spitz meteen opgemerkt bij het politiebureau, in zijn broek met vouw en nette brogues. Keurig, goed verzorgd. Met een nieuwe koffer. Zag hoe Spitz naar de passagiers keek die uit de taxi stapten, op zijn horloge keek, zijn sigaret uittrapte. Hem had hij niet gezien, Manga in zijn townshipkloffie. Geen verschil tussen hem en een willekeurige stamgenoot. Spitz keurde hem geen blik waardig. De grote Spitz-de-Trekker.

Wat Manga vanaf het begin had willen weten was: waarom Spitz? Toen de vrouw hem belde, over de klus vertelde en zei dat hij zou samenwerken met Spitz, had hij geprotesteerd. ‘Nee, eh, eh. Wie heeft die vent nodig, Spitz?’

‘Jij’, zei ze. Want dit was geen ramkraak waarbij hij zijn ak-47 op automatisch kon zetten en een heel magazijn kon leegschieten. Dit was precisiewerk. Naar binnen en weer weg, één schot per persoon.

‘Dat kan ik wel’, zei Manga. ‘Heb ik vaker gedaan.’

De vrouw aan de telefoon lachte hem uit.

Hij had het al een keer gedaan. Eén keer maar. Een moord waarvoor hij vooraf drie shots heroïne en aardig wat cognac had genomen. Acht kogels nodig voor de executie. Het huis had meer van een slagveld dan van een afrekening, er zat meer bloed op de muren en het plafond dan in een slachthuis. Bloedspatten in de slaapkamer en de keuken. Dat kwam omdat alles met elkaar in verbinding stond, probeerde Manga de situatie uit te leggen. Nee, zei ze, omdat je er een zootje van maakte in de slaapkamer. De man ligt in bed met zijn vrouw, je staat over hen heen gebogen en toch heb je alleen voor de man vijf kogels nodig. Drie voor de vrouw. Die ontkomt naar buiten en sterft daar pas. Daarom heb jij Spitz nodig. Spitz gebruikt één kogel per persoon. Geen troep op de muur. Geen kapot meubilair, geen gebroken vazen. Niemand die ook maar probeert te ontkomen. Hou jij je maar bij overvallen, had ze gezegd tegen Manga.

Dat vond Manga ook. De klus klaren, geld opstrijken, losgaan in een shebeen. Totdat de klus nader werd verklaard: de vergoeding plus een percentage. Omdat hij de chauffeur was. Dat is alles. Breng hem erheen, fiks de klus. Wij vertrouwen je, Manga.

Waarmee ze bedoelde, vermoedde Manga, dat ze Spitz niet vertrouwden. Nooit eerder contact gehad met Spitz. Ze kenden zijn reputatie, maar waren niet zeker van de man. Misschien zou Spitz uiteindelijk toch niet op de loonlijst komen. Dat waren Manga’s persoonlijke conclusies gebaseerd op een onderbuikgevoel en zijn ervaringen met de mensen van Obed Chocho.

Persoonlijk had hij geen probleem met Spitz-de-Trekker. Persoonlijk kon hij met iedereen prima overweg, geen probleem. Paar biertjes, paar oorlogsverhalen heen en weer en ze waren broeders. Maar persoonlijk had hij de klus liever met iemand anders geklaard, die hij kende. Persoonlijk stond Spitz-de-Trekker niet hoog op de lijst met mensen die hij wilde leren kennen.

Een man met een schoenfetisj! Hé man, waar praat je over met een schoenenman?

Manga keek naar zijn eigen Adidas-gympen. Hij stond achter het hek op het terrein van het politiebureau, pal achter Spitz. Daar stond Spitz met zijn gepoetste bruine brogues, dof geworden door rood stof. Strakke schoenen. Maar wat moet je met strakke schoenen in Soweto? Ze slijten in een taxi en worden vuil op straat. Prima voor een winkelcentrum in Sandton, maar waar ze heen gingen droeg je geen brogues. Waar ze heen gingen droeg je lichte stadsschoenen.

Manga’s oog viel op de brede schouders, het op de rug gekreukelde overhemd door de taxirit. Het keurige kapsel van korte dreadlocks. Zoals Spitz erbij stond, leek het alsof hij bij de eerste beweging uit elkaar zou vallen. Dit was de man die volgens de verhalen een aantal huurmoorden had opgeknapt voor hoge lui. Manga ging met zijn tong langs zijn tanden. Hij haakte de vingers van zijn linkerhand in het gaas en zei: ‘Yo, captain, sta ik op u te wachten?’

Spitz draaide zich om. Hij grijnsde niet, zoals Manga. Hij hief zijn arm op en tikte op zijn horloge. ‘Ik sta op jóú te wachten. Al tien minuten.’

‘Ik was er al’, zei Manga. Hij liet het gaas los en wees met zijn duim naar de deur van het politiebureau. ‘De man die we moeten spreken is binnen.’

De brigadier die ze moesten spreken nam hen mee naar een omheind terrein achter het politiebureau. Ongeveer vijftig geparkeerde auto’s, waarvan een paar total loss. Aan de zijkant twee rijen met fraaie auto’s, voornamelijk nieuwe bmw’s, een paar Audi’s, Subaru’s, sportieve Golfs, het soort auto’s dat razendsnel optrekt. Het leek op het voorterrein van een dealer in een noordelijke voorstad.

‘Ik heb al een auto voor u uitgezocht’, zei de brigadier. ‘Dat scheelt u tijd.’ Hij wees naar een marineblauwe bmw achter in de rij bij het hek van het terrein. Uit de 3-serie, het laatste model. ‘Die daar. Hij is snel en schoon. Ik heb er zelf in gereden. Wilt u hem proberen? Nog geen negentigduizend op de teller. Onderhoudsboekje bijgeleverd.’

‘Zit er bloed in?’ Spitz zette zijn weekendtas neer, haalde een pakje mentholsigaretten uit zijn borstzak.

‘Helemaal schoongemaakt’, zei de brigadier zonder Spitz aan te kijken. ‘Ontvoering zonder gesodemieter. Geen druppel bloed. Gegarandeerd.’

‘Originele kentekenplaten?’ vroeg Manga.

Spitz stak een sigaret op zonder de anderen er een aan te bieden.

‘Natuurlijk.’ De brigadier grijnsde een ontbrekende kies rechtsboven bloot. ‘Door de administratieve achterstand duurt het een week voordat die auto in ons systeem zit. Jullie gaan een week op vakantie, toch? Zo lang wordt de auto niet gemist. Is hier nooit geweest. Maar over een week is hij heet.’

Spitz blies rook uit, die in een dichte wolk boven hen bleef hangen.

Manga zei: ‘Mag ik hem even horen?’

‘De sleutels zitten erin.’ De brigadier deed het portier open zodat Manga kon instappen. Tegen Spitz zei hij: ‘Is deze goed?’

Spitz haalde zijn schouders op. ‘Ik rij alleen maar mee.’

Wat de brigadier daarop ook antwoordde ging verloren in het gejank en gebrul van de bmw. Toen Manga de motor stationair liet draaien zei de brigadier: ‘Deze auto is perfect.’ Hij sloeg met zijn handpalm op het dak. ‘Strak, absoluut strak.’

Manga zette de motor af en zwaaide zijn benen naar buiten. ‘En die Subaru, captain? Ik zou altijd een Subaru kiezen.’

‘Geen probleem’, zei de brigadier. ‘Kies maar wat je wilt uit deze twee rijen. Je vriend wil er een zonder bloed. Ik kan die andere ook laten zien. Vrije keus. Dit zijn prima auto’s. Stuk voor stuk. Persoonlijk zou ik de bmw kiezen.’ Hij sloeg weer op het dak. ‘Dat is mijn taak, een geschikte auto vinden. Dus dat doe ik. Bovendien is deze auto geschikt voor ons. Twee heren, dat is niet abnormaal. In een Subaru is dat vreemd. Zowel blanken als kleurlingen rijden in een Subaru.’

‘Subaru’s zijn beter’, zei Manga. Hij koos een auto twee plaatsen verderop.

‘Daar heeft veel bloed in gezeten’, zei de brigadier.

Manga bekeek het interieur. ‘Zie je niets van.’

‘Nu niet meer. Maar het zat er wel. Dat gat in de passagiersstoel, dat is een kogelgat. Vijfenveertig millimeter, holle punt. Dan hoef ik verder niets te zeggen.’

‘Deze’, zei Spitz, en hij schopte zacht tegen het achterwiel van de bmw. Hij pakte zijn tas op. ‘Kunt u de kofferbak even opendoen?’

De brigadier liep grijnzend om de auto heen. ‘Er zit een cadeautje in voor u.’

Manga, die bij de Subaru stond, wilde iets zeggen maar bedacht zich. Niet tegenspreken, hadden ze gezegd. Steun hem. Doe wat hij zegt. Hij sloeg het portier met een klap dicht. Spitz keek op maar de brigadier was zo verbaasd door wat er in de kofferbak lag dat hij geen aandacht schonk aan Manga’s gedrag.

Op een handdoek lag een Ruger, een klein kaliber pistool met geluiddemper. Blinkend, als nieuw. En een doosje .22 Long Rifle-munitie.

‘Is dat wat u wilde hebben?’

Spitz knikte.

‘Ik heb hem geolied.’

Spitz knikte opnieuw.

Manga kwam bij hen staan. ‘Captain. Captain, dat is een speelgoedgeweer.’

‘Het is een erg licht wapen’, zei de brigadier.

‘Natuurlijk’, zei Spitz. ‘Dat gebruik ik altijd.’ Hij boog voorover, wikkelde het wapen in de handdoek en stopte het doosje kogels in zijn tas. ‘Niet geregistreerd?’

‘Gestolen’, zei de brigadier. ‘Nooit gerapporteerd. Ook niet geregistreerd. Wat moeten we ermee? Op een goeie dag gooien we het in de smeltoven, om de antiwapenlobby blij te maken. Daar hebben we een hele voorraad voor klaarliggen. Die ene zal niemand missen.’

Spitz legde zijn weekendtas in de kofferbak en haalde er een iPod met oortjes uit. ‘Heb jij geen tas bij je?’ vroeg hij aan Manga.

‘Die halen we onderweg wel op.’ Manga gebaarde naar de poort. ‘Meadowlands. Eindje verderop.’

Spitz gooide de kofferbak dicht. ‘Bedankt voor de hulp’, zei hij tegen de brigadier.

De brigadier grijnsde het gat in zijn gebit weer bloot. ‘Strak, strak. U hebt een week. Rij voorzichtig.’

4

Tami kwam binnen met twee biertjes, zei: ‘Ik ben receptioniste, hoor, geen serveerster’, en zette de flesjes met een klap op de salontafel in Pylons kantoor naast de voeten van Mace. Mace lag languit in een fauteuil, Pylon zat op de vensterbank en keek neer op Dunkley Square, waar de cafés zich vulden met vrijdagse drinkers.

‘Wordt het niet tijd om te stoppen?’ zei Pylon.

Tami reageerde fel: ‘Hoezo? Is dat een probleem of zo?’

‘Je kleren’, zei Pylon. ‘De rooklucht gaat in je kleren zitten.’

Mace grijnsde. ‘Hij maakt een geintje, Tami. Zit je te stangen.’

‘Alsof ik daarop zit te wachten.’ Tegen Pylon zei ze: ‘Je vrouw heeft gebeld. Of je even terugbelt.’

Pylon kreunde: ‘Die gaat míj stangen.’ Hij pakte zijn mobiel.

Mace zei: ‘Ga maar naar huis, Tami. Lekker vroeg’, en hij keek haar na terwijl ze met wiebelende vingers groetend naar de trap liep. Lekker kontje, nog niet uitgezakt.

Mace pakte zijn bier en nam een slok. Pylon keek door het raam naar de Tafelberg en zei: ‘Ja, Treasure. Ik haal haar wel op. Over een half uur. Relax.’

Nadat hij had opgehangen zei hij tegen Mace: ‘Je zou toch denken dat ze begreep dat we een bedrijf runnen. Dat ik geen chauffeur ben.’

‘Meestal zijn we wel chauffeurs,’ zei Mace, ‘als je erover nadenkt.’

Pylon bromde: ‘Wat?’ Pakte zijn flesje van de salontafel en zei: ‘Pumla kan nog wel een half uurtje wachten. Ze is bij jou thuis. Bij Christa. Oumou past op allebei. Maar nee hoor, Treasure maakt zich druk.’ Hij nam nog een slokje. ‘Wat bedoel je trouwens met chauffeurs?’

‘Volgens mij’, zei Mace, ‘komt beveiligen daarop neer. Bange mensen rondrijden.’

Pylon lachte. ‘Het verdient wel lekker.’

‘Het wordt tijd dat we eruit stappen.’

‘Meen je dat?’

‘Reken maar.’ Mace nam nog een flinke slok. En nog een, waarna hij het flesje zo terugzette op de onderzetter dat het precies op de natte kring paste. ‘Oppassen is iets voor jongelui. Machotypes die erop kicken een 9mm in hun broekband te stoppen.’

‘Die versie ken ik nog niet.’

‘Wil niet zeggen dat ik er nooit aan gedacht heb.’ Mace keek hem aan. ‘Kijk eens wat er gebeurt. Naar wat we doen. We zijn ons hele leven in de weer geweest met schieten en beschoten worden. De oorlog is voorbij. En wat doen wij? We zoeken steeds een mogelijkheid om weer beschoten te worden. Slaat nergens op.’

‘Wel waar. Het sloeg wel ergens op.’

‘Nu niet meer. Bovendien zit ik met dat proces.’

‘Ik dacht dat inspecteur Gonz dat voor je geregeld had.’

Mace schudde zijn hoofd. ‘Verdaagd. Om technische redenen. Volgens hem is nog een keer verdagen onmogelijk. Druk van de Amerikaanse consul, zit achter zijn moordende landgenoten aan. Berechten, veroordelen, alles achter de rug.’ Mace nam een slok. ‘De consul zet het om onder druk, dat ze niet zo moeten treuzelen.’

Pylon keek naar de mensen op het plein, mensen die elkaar omarmden, zich ontspanden na hun werkweek. ‘Je had ze dood moeten schieten.’

‘Paulo en Vittoria?’

‘Die, ja. Had je een boel ellende bespaard. Maar je werd sentimenteel.’

‘Misschien wel.’ Mace frunnikte aan een losse draad in de stoelleuning. ‘Ik dacht … ik weet niet meer wat ik dacht. Ik dacht dat na hun moordpartij het proces een fluitje van een cent zou zijn.’ Hij trok de draad los. ‘Twee bonuspunten op de staat van dienst van inspecteur Gonsalves. Paulo en Vittoria verdwenen in het gevangenissysteem. In plaats daarvan willen ze tegen de hele wereld getuigen dat ik hen gemarteld heb.’ Hij wikkelde de draad om zijn vinger.

‘Wat je ook gedaan hebt.’

‘Om een bekentenis los te krijgen. Hoe ze die twee Italiaanse homo’s hebben vermoord, plus Isabella en haar handlanger.’

Pylon fronste zijn wenkbrauwen. ‘Isabella vormde een probleem. We hadden nooit met haar in zee moeten gaan.’

‘Aan haar hebben we die diamanten te danken, weet je nog?’

‘Door haar waren we er bijna geweest. Alleen maar omdat ze je bij je pik had.’

‘Ik was ooit dol op haar.’ Mace trok aan de draad tot zijn vinger pijn deed.

‘Dat was langgeleden. Probleem met jou is dat je dingen niet los kunt laten.’ Pylon schudde zijn hoofd. ‘Wat zegt de inspecteur?’

‘Hij is ook de lul. Samenzwering. Achterhouden van bewijsmateriaal. Gonz is geen gelukkig mens. De zitting is gepland voor volgende maand. Ik kan elke dag een dagvaarding verwachten.’

‘Die heb je nog niet gekregen?’

‘Nee.’

Mace trok de draad strakker, trok een grimas.

Pylon zei: ‘Je breekt je vinger nog als je zo doorgaat.’

Ze dronken zwijgend. Er klonken vaag stemmen vanuit de lift. Pylon verbrak de stilte. ‘Dus daarom wil je nu cashen, de zaak verkopen? Wil je ervandoor voordat het proces begint?’

Mace keek hem aan, kneep zijn ogen tot spleetjes om zijn uitdrukking beter te kunnen zien. ‘Zie jij een andere mogelijkheid? Na dat proces draai ik de gevangenis in. Wat gebeurt er dan met Oumou en Christa?’

‘Ik zie het zo: het proces is al drie keer verdaagd. Telkens blijkt justitie door zijn hoeven te zakken. Heb vertrouwen in de inspecteur, die man heeft veel te verliezen.’

‘Jij hoeft je huid niet duur te verkopen’, zei Mace.

‘Wat ik bedoel’ – Pylon liet zich van de vensterbank af glijden en rechtte zijn rug – ‘is dat we alle mogelijkheden open moeten houden en het juiste moment moeten kiezen om de zaak te verkopen. Dit is niet het goede moment. Je weet wat ik bedoel. Je kunt je leven niet stilzetten vanwege dat proces. Misschien gaat het wel helemaal niet door. En dan?’

Mace trok zijn wenkbrauwen op. Zijn gelaatsuitdrukking weifelend.

‘Nee, wacht even. Ik meen het.’ Pylon liep van het raam naar de bank tegenover Mace en ging zitten. ‘Luister’ – hij boog voorover om Mace’ aandacht te trekken – ‘er is een uitweg, op termijn. Denk aan het westkustproject. De golfresorts verdienen miljoenen.’ Het westkustproject was een van Pylons kapitalistische avonturen, iets waar Mace altijd al belangstelling voor had gehad.

‘Hoe dan?’ Mace nam nog een slok. ‘Waarmee? Hoe komen Oumou en ik aan extra geld?’

‘Van mij.’ Pylon keek hem recht aan. ‘Als jij eruit stapt, gaan we samen, broeder. Als jij eruit wilt, grijp dan de reddingsboei. Als dit goed gaat, kunnen we erover denken om de zaak te verkopen. Te stoppen. Geen gelul meer. We zeggen de rekening op de Kaaimaneilanden op. Gaan gewoon fatsoenlijk leven. Als we het goed aanpakken, heeft de fiscus niks in de gaten.’

‘En het proces dan?’

‘Niet aan denken. Positief zijn.’

Mace keek uit het raam, en zijn blik ging naar de berg. De laatste zonnestralen tegen de rotsen, op de bastions, de rode zandsteen. ‘Wij zitten hier, en al dat geld op de Kaaimaneilanden waar we niet aan kunnen komen. Ons geld. Met hard sappelen verdiend.’

‘Als we het golfresort krijgen kunnen we het witwassen. Gedeeltelijk. Wanneer we maar willen. Geen probleem.’

‘Het vreet aan me’, zei Mace.

Pylon leunde achterover. ‘Het is een manier om de zaken op een rijtje te krijgen.’

‘Als ik in de gevangenis zit.’

‘Dat zei ik niet. Ik zei: niet aan dat proces denken. Als het wel doorgaat, dan zien we wel verder.’

Mace keek zijn partner aan. Onwrikbaar vertrouwen in Pylons blik.

‘Geloof me’, zei Pylon. ‘Misschien gaat het niet door. Dus’ – hij boog weer voorover – ‘laten we dat even vergeten en die andere zaak bekijken, dat cashen. Ik heb het al eerder gehoord van je, dat je ermee wilde kappen. Misschien wel twee of drie keer.’

‘Klopt.’ Mace knikte. ‘Nadat Christa werd neergeschoten. Nadat die klootzak haar ontvoerd had. Nadat Isabella vermoord werd. Ik weet het, elke keer begon ik er weer over. Maar hoe zouden we dat moeten doen? Ik had het geld nodig. Heb het nog steeds nodig. Zonder geld zitten we klem, Oumou en ik.’ Mace pakte zijn flesje. ‘Wat ik bedoel is: als dat proces doorgaat, ben ik geruïneerd. En mijn gezin ook.’

Ze dronken in stilte. Mace dacht: als ik ervandoor ga, waar ter wereld zouden we dan kunnen wonen? In Malitia? Het woestijndorp van Oumou waar ze elkaar hadden ontmoet. Middeleeuwse Toearegs en geiten. Alleen maar Sahara, zand, vage bergen in de verte. Hij zou gek worden. Niets te doen. Niemand om mee te praten. Geen water, nergens zwemmen. En Christa was een stadskind. Ze zou het niet trekken. Het probleem was dat Pylon gelijk had. Pylon ging nergens heen. Dit was zijn leven. Hij moest blijven werken totdat er iets gebeurde en hij het overzeese geld binnen kon loodsen. Stukje bij beetje, zodat niemand er iets van merkte.

Mace zei: ‘Hoe zit het met Obed Chocho? Pakt hij de westkust van je af?’

‘Dikke shit’, zei Pylon. ‘Ik krijg er enorme hoofdpijn van. Ik moet toegeven dat hij zelfs vanuit de gevangenis een netwerk kan leiden. Die vent kan alles voor ons verpesten. De deal voor onze neus wegkapen.’

Mace’ telefoon rinkelde en hij haalde hem uit zijn broekzak.

Een stem in zijn oor zei: ‘De heer Mace Bishop?’

Mace voelde plotseling druk op zijn borst. De reden waarom hij ervandoor wilde. Hij zei: ‘Met wie spreek ik?’ Pylon sprong van de bank en mimede: ‘We praten morgen verder.’

Mace stak een hand op: wacht even. Pylon schudde zijn hoofd, ging met een vinger langs zijn keel en zei: ‘Treasure.’

Mace gebaarde glimlachend dat hij weg moest gaan en hoorde de stem zeggen: ‘Mijn naam is Telman Visser, meneer Bishop. Rechter Telman Visser.’

De naam zei Mace helemaal niets. Geen Afrikaans accent. Ondertoon van een privéschool in Kaapstad: kalm, vastberaden. De ‘r’ in Visser duidelijk uitgesproken, niet de gebruikelijke ‘a’, Vissa. Mace zag Bishop’s Court voor zich: een lang, ranchachtig huis met hoge heggen eromheen, de rechter op het gazon, turend naar de berg. Kwetterende vogels op de achtergrond. De rechter wilde door niemand afgeluisterd worden. Een man van ergens tussen eind veertig en zestig, vermoedde hij, te oordelen naar de stem.

Mace zei: ‘O ja?’ Wachtte af.

Tot de rechter aan de andere kant van de lijn zei: ‘Meneer Bishop, bent u daar nog?’

‘Jazeker’, zei Mace. En hij wachtte. Mace haalde zijn schouders op. Hij hoorde het luide geschreeuw van hadada-ibissen, die waarschijnlijk rakelings over het hoofd van de rechter vlogen.

De rechter zei: ‘Meneer Bishop, kunnen we een afspraak maken? In de galerie van Michael Stevenson misschien? Kent u die? In Greenpoint?’

Mace zei: ‘Er zijn niet veel mensen die dit nummer hebben.’

‘Aha.’ De hadada’s verdwenen in de verte, de rechter grinnikte licht. ‘Natuurlijk. Mijn verontschuldigingen. Een collega uit New York heeft me doorverwezen naar u, gaf me uw mobiele nummer. Hij en zijn vrouw waren hier voor een ‘chirurgische safari’, zoals hij het geloof ik noemde. Afgelopen november. Rechter Steinhauer en zijn vrouw. Hij was zeer onder de indruk van uw beveiligingsdienst. En een plaatselijk iemand die anoniem wenst te blijven denkt er net zo over.’

‘Interessant’, zei Mace. ‘Ik herinner me rechter Steinhauer nog wel.’ Hij zag de zilverharige rechter voor zich, een fan van Johnny Cash, die vrijwel de hele dag de oortjes van een iPod in had. Zijn vrouw kwam voor een face- en tietenlift. Niet dat ze die nodig had met haar vijfenveertig jaar. Ze was tien, vijftien jaar jonger dan de rechter.

‘Ik heb een probleem, meneer Bishop, waar ik beveiliging voor nodig heb. Betrouwbare beveiliging.’

‘Die leveren wij’, zei Mace, en hij wilde dat hij dat niet hoefde te zeggen. Hij liep naar het raam. De zon scheen niet meer op de helling van de Tafelberg, die in de schaduw een dreigend voorkomen kreeg.

‘Niet over de telefoon, als u het niet vervelend vindt. Ik spreek mensen liever onder vier ogen’, zei de rechter. ‘Morgenochtend misschien, half elf, elf uur?’ Op een toon waaruit bleek dat hij niet gewend was anderen tegemoet te komen.

Shit, dacht Mace. Daar ging zijn uurtje zwemmen in de Point. Als hij niet bleef trainen, zou hij Christa niet meer kunnen bijhouden. Voorbijgezwommen door zijn dochter? Hij zou het niet kunnen verkroppen. Pylon zou hem ermee pesten.

‘Kan het ook op dinsdag? Dan ben ik weer in de stad.’

‘Het gaat om een zaak die ik moet bespoedigen, meneer Bishop. Morgen op zijn laatst. Begrijpt u?’

Alleen een rechter, dacht Mace, zou een woord als ‘bespoedigen’ gebruiken. Hij besloot de man aan te horen. Er kon een mooi zaakje in zitten.

‘Goed’, zei hij. ‘Half elf. Waar ook weer?’

De rechter herhaalde het adres.

‘Een kunstgalerie?’

‘Ik wil u iets laten zien. Zodat u weet wat ik bedoel.’ De rechter hing op.

5

Ze waren twee uur onderweg. Hadden de sintelbergen en bedrijventerreinen achter zich gelaten en reden door agrarisch gebied. De weg was breder, rustiger, de zon begon in het westen rood en heet naar de horizon te neigen, de richting waar zij ook heen gingen. Oranje strijklicht over de maïsakkers. Manga knipte de lichten aan. Hij had trek in een hamburger met friet en tomatenketchup, en een biertje om alles weg te spoelen.

Op de passagiersstoel zat Spitz naar zijn iPod te luisteren, de blik gericht op het landschap. Om de drie kwartier stak hij een mentholsigaret op. Exact om de drie kwartier, had Manga gemerkt. Alsof er een onhoorbaar wekkertje afging. Na elke sigaret nam hij een slok bruisend mineraalwater, waarna hij de fles terugzette in een houder boven de airco-opening in het dashboard. Ze hadden in die twee uur geen woord gewisseld.

Manga dacht: captain, je bent niet echt een lachebek. Hij pakte het blikje cola uit de houder, naast het water van Spitz. Dronk het leeg, gooide het over zijn schouder. Als hij geen mobiel had, zou hij niemand hebben om mee te praten. Erger nog, hij had zelf geen muziek bij zich. Het was stom om ergens heen te gaan zonder Zola. En deze vriend hier wilde zijn muziek niet met hem delen. Vreemde shit waar hij naar luisterde, te oordelen naar het vage geruis. Geen rap. Geen R&B. Geen kwaito. Een soort popshit.

Hij tikte Spitz op zijn arm. Spitz draaide zijn hoofd, zijn halfdichte ogen stonden slaperig.

‘Iets eten, captain? Hamburger met friet? Over vijf kilometer is er een One Stop.’

Spitz verwijderde zijn oortjes. ‘Wat zei je?’

‘Een One Stop.’

‘Een One Stop?’

Manga lachte. ‘Geen Spur of Steers. Zelfs geen McDonalds. Maar een One Stop.’

Spitz schudde zijn hoofd. ‘Waar heb je het over?’

‘Hé, captain.’ Manga keek hem geamuseerd aan. ‘Kent u One Stop niet?’

‘Nee.’

‘Rijdt u nooit auto? Zoals dit, lange afstanden?’

‘Lange afstanden vlieg ik. Als ik in een andere stad werk, vlieg ik.’

Manga sloeg op het stuur. ‘Geen gelul. U hebt in uw hele leven geen lange afstanden gereden? Nog nooit?’

‘Nee, waarom zou ik?’

‘Waarom? Hé, captain, om het land te zien. U weet wel, waar uw voorouders rondhingen. Op de grasvlaktes. In de woestijn. In de bergen. Het soort land waar ze woonden. Wat er zoal gebeurt tussen de steden in.’

Spitz haalde nog een mentholsigaret tevoorschijn, drukte de aansteker in. ‘Dat zegt me allemaal niks.’

‘Hè?’ Manga ging met zijn tong langs zijn tanden en dacht na over een mogelijke conclusie. ‘Weet u niet waar we heen gaan of wat voor klus het is?’

‘Dat is jouw probleem.’ Spitz stak zijn sigaret op, blies een rookwolkje uit. ‘Ik werk als volgt: jij brengt me erheen en vertelt me wat het doelwit is. Ik doe mijn werk. Daarna breng je me naar huis.’

‘Weet u wat, captain?’

Spitz reageerde niet.

‘Raad eens.’

‘Ik kan geen gedachten lezen.’

‘Ik weet geen flikker. Het enige wat ik weet is dat er een motel voor ons gereserveerd is op vier uur rijden. Dat wil zeggen om middernacht. Morgen bellen ze ons daar op. Geven me aanwijzingen.’

‘Geen probleem.’

‘Misschien niet voor u, captain. Maar ik zou wel graag wat informatie willen.’

Spitz trok aan de mentholsigaret. Een eind verderop was een lichtvlek langs de weg. Dat moest die One Stop van Manga zijn.

Manga zei: ‘Dit is niet mijn normale werk. Ik ben geen chauffeur. Ik doe dit als een persoonlijke dienst voor de mensen die ons hebben ingehuurd.’

‘En voor het geld.’

‘Pardon?’

‘Je doet het voor het geld.’

Manga lachte. ‘Natuurlijk, captain, ook voor het geld.’

Na de One Stop reden ze nog urenlang in het donker, de hamburger lag Spitz als een steen op de maag, en bij elke keer boeren kreeg hij een verbrande smaak in zijn mond. Hij had er spijt van, had de pastasalade moeten nemen. En bier, geen wijn. De wijn had een zure nasmaak. Hij staarde in het duister, een duisternis die zo intens was dat hij zich geen enkel beeld kon vormen van het landschap waar ze doorheen reden. Zo nu en dan gingen de koplampen in een bocht langs rotsen, doornig struikgewas en glimmend afval. Soms de rode ogen van een dier. Aan de horizon danste de bliksem. Spitz boog voorover om door de voorruit de sterren te zien. Door die beweging boerde hij weer een houtskoolsmaak op. Hij werd niet wijs uit de sterren.

‘Dit is de woestijn’, zei Manga. ‘Wilt u de sterren zien?’

Spitz schudde zijn hoofd. ‘Nee. Ik zie ze al.’

Manga had een grote Maglite-zaklantaarn in een hand, en zo nu en dan scheen hij daarmee in de struiken rechts. Hij had het raampje open, de lucht voelde koel aan maar Spitz klaagde niet. Ook niet om de geur die naar binnen woei, een scherpe plantenlucht, als verse kattenpis.

In Manga’s zaklamp lichtten ogen op en verdwenen weer.

‘Hé, ho, daar gaan we, captain. Yes, yes.’ Manga floot lang en hoog terwijl hij remde en een scherpe u-bocht maakte, zodat de auto stilstond in de richting waaruit ze gekomen waren.

Spitz zette zich schrap tegen het dashboard en vroeg: ‘Wat doe je?’ Zacht, bijna fluisterend.

Manga negeerde hem. Duwde hem de Maglite in handen. ‘Daar schijnen. Daar boven. Op de ogen.’ Ze reden langzaam langs het grind totdat de ogen in de lichtstraal verschenen.

‘Yo’, zei Manga, die de auto stilzette in de berm. ‘Ezels, captain. Wat zegt u daarvan? Lekker scoren.’ Voordat Spitz kon reageren, stapte Manga uit en stond in de kofferbak te rommelen. Spitz kwam bij hem staan en richtte de Maglite op de cz-pistolen die Manga in beide handen had.

‘Ik zeg maar zo, captain, je weet maar nooit. Twee is beter dan een.’ Hij bood Spitz een revolver aan. ‘Hier. Pak aan. Kom op. Kom op.’

Spitz pakte het wapen, het lag zwaar, vreemd maar gemakkelijk in de hand.

‘En geen lullige .22, captain. Dit heeft vuurkracht. Negen millimeter parabellum. Dat moeten we hebben.’ Hij smeet de kofferdeksel dicht en rukte Spitz de zaklantaarn uit de hand.

Manga ging hem door het struikgewas voor naar de ezels, zwaaide heen en weer met de lantaarn, ontdekte drie grazende exemplaren. De beesten liepen niet weg toen de mannen naderden. Hij gaf de zaklantaarn terug aan Spitz.

‘Op de kop schijnen. Achter het oog.’

Spitz richtte de lichtstraal op de kop van de dichtstbijstaande ezel. Het dier wilde weglopen, maar op dat moment haalde Manga de trekker over. De ezel ging neer, trilde nog even na.

Spitz voelde de inslag van het schot, het lawaai ging snel op in de allesomvattende duisternis. De andere ezels begonnen te balken en renden weg, hun hoeven stampend in de kleischalie.

Manga vloekte. Schreeuwde in het Zoeloe, daarna in het Engels: ‘Erachteraan. Richt de lantaarn erop.’ En toen Spitz dat niet deed, greep hij de Maglite, scheen ermee in de struiken en zag de gestalte van een ezel verdwijnen in een greppel.

Manga rende erachteraan, struikelend en vloekend, klauterde het talud af. Spitz bleef staan. Hoorde vogels opschrikken uit de struiken en wegvliegen. Hoorde twee schoten, vlak na elkaar. Wachtte. Zag de lichtstraal terugkeren. Manga was buiten adem.

‘Ik heb hem ergens geraakt, een van de twee.’ Hij scheen op de dode ezel, een klein gat achter het open, glanzende oog. ‘De klootzakken, niet makkelijk te schieten, hoor.’ Hij richtte de lichtstraal op Spitz’ gezicht. ‘U hebt niet geschoten.’

Spitz stak zijn hand omhoog om het licht tegen te houden. Zei: ‘Ik schiet niet op dieren.’

Een uur nadat ze hadden ingecheckt in het motel reed Manga alleen weg, hij nam de ringweg om het stadje en kwam terug via de hoofdstraat. Wat hem opviel was dat het plaatsje vroeg om een overval. Je kon met een vrachtwagen zó een van de banken binnenrijden, en ze zouden het pas de volgende morgen doorhebben. Je kon je wagen volladen en wegwezen voordat de politie wakker werd.

Hij reed langzaam, op zoek naar het kantoor van Jan Niemand, advocaat-procureur. Kwam langs een ander advocatenkantoor en vroeg zich af waarom er in zo’n klein stadje genoeg werk voor twee juristen zou zijn, waarna hij vond wat hij zocht. Een klein pand met een topgevel, midden in een huizenblok, pal aan de straat. Gesloten luiken voor de ramen. De naam van de advocaat keurig op een plaatje boven de deur.

Dat het midden in een huizenblok stond sprak Manga niet zo aan. Maar hij wist dat er in zo’n stadje een parallelweg achter de kantoren moest zijn. En daar parkeerde hij bij een hek waar de naam Jan Niemand op stond. Honden blaften maar er ging nergens licht aan.

Hij haalde een blik benzine uit de kofferbak en een schroevendraaier uit de gereedschapskist. De Maglite en een 9mm in zijn broekband.

Het hek was niet afgesloten. Manga liep een tuin in. Twee tuinstoelen bij een tafel met een parasol door een gat in het midden. Gazon. Bloembedden aan de zijkanten. De tuin werd netjes onderhouden. Vier passen naar de achterdeur. Met de schroevendraaier bewerkte hij het slot: één standaardcilinder, stond gelijk aan helemaal geen slot. Binnen rook het naar gootsteenontstopper. Theekopjes op een vaatdoek, een koelkast, magnetron, broodrooster. De vloerplanken kraakten onder zijn voeten. Hij bleef staan, luisterde.

Hij liep vanuit de keuken een gang in met twee kamers rechts en twee links. Hij controleerde alle kamers in het schijnsel van de Maglite: receptie voorin, daartegenover een kantoor, daarachter twee kamers voor de administratie met metalen archiefkasten tegen de wanden. Manga begon rechts, goot de benzine in de kasten. Hetzelfde in de andere kamers. Houten plafond, houten vloeren onder versleten tapijten. De zaak zou branden als een fakkel. Hij gooide hier en daar brandende lucifers neer en liep terug.

Uit een van de kantoren kwam een oude man in een badjas met een jachtgeweer in zijn handen geklemd.

Manga richtte zijn zaklantaarn op hem en zei: ‘Shit, man, captain. Wat doe jij hier? Waarom ben je niet thuis?’

De man richtte het geweer op hem en zei iets in het Afrikaans dat Manga niet verstond.

Manga zei: ‘Wat?’ Hij voelde de hitte van het vuur, het tapijt brandde al.

In het Engels zei de man: ‘Handen omhoog.’

‘Wat?’ lachte Manga. ‘Is dat een geintje?’

‘Handen omhoog’, de oude man gebaarde met zijn geweer, ‘of ik schiet.’

‘Shit, captain.’ Voordat hij kon schieten gaf Manga hem een klap met de Maglite en de oude man zakte zuchtend in elkaar. Hij had niet alleen een ochtendjas aan, zag Manga, maar ook pantoffels. ‘Shit, captain’, herhaalde Manga. Hij liep zo snel mogelijk achteruit, nam het geweer mee en rende de keukendeur uit. Geen hond blafte. Het stadje was zo stil als de omringende woestijn.