Guillaume Gallienne

Jongens en Guillaume, aan tafel!

Uit het Frans vertaald door Eef Gratama

Uitgeverij De Geus

breda 2014

Oorspronkelijke titel Les garçons et Guillaume, à table!, verschenen bij Les Solitaires Intempestifs

Oorspronkelijke tekst © Éditions Les Solitaires Intempestifs‚ 2009

Nederlandse vertaling © Eef Gratama en De Geus bv, Breda 2014

Omslagontwerp Berry van Gerwen

Omslagillustratie © Gaumont

ISBN 978 90 445 3315 6

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014.

Wilt u het gratis magazine Geuzennieuws met informatie over onze nieuwe uitgaven ontvangen, ga dan naar www.degeus.nl en meld u aan.

#

Mama! Mama! Mama!

Ik heb een beetje hoofdpijn.

Jij ook al? Ach!

Weet je, mama, ik heb het eerste meisje op wie ik als kind verliefd werd weer gezien, je weet wel, Anna!

Hoe gaat het met hem?

Eh … het gaat wel goed met haar, geloof ik.

Mama! Ik vind het zo leuk als jij Spaans praat … Je bent heel mooi als je Spaans praat, nou ja, je bent altijd mooi, maar je bent nog mooier als je Spaans praat, je bent nog mooier dan papa’s secretaresses.

Ik wil ook graag Spaans praten, mag ik van de zomer misschien naar een taalcursus in Spanje?

Oh, gaat papa met mijn broers naar de Grand Canyon? Maar vorig jaar ging hij al met ze varen in Australië, en het jaar daarvoor paardrijden in Kenia …

Ja, ik weet dat mijn vader en mijn broers sportief zijn en ik niet, maar …

Ja, ik weet dat ik zeeziek word en dat ik bang ben voor paarden, maar …

Ja, maar het zijn telkens dingen die ik niet kan …

O ja, echt? Ga je iets voor me zoeken in Spanje? Iets heel leuks!

Nou, ze heeft zich helemaal uitgeleefd hoor, om iets heel leuks voor me te zoeken …

Ik beland in de lelijkste stad van Spanje, La Línea de la Concepción! Een stelletje goedkope huurflats vlak bij Gibraltar, een soort Le Havre maar dan lelijker, alsof dat nog kan, met op de koop toe de sfeer van … tja … Le Havre.

Ik ging naar mijn instituut, dat ‘El Centre Internacional de Idiomas’ heette. Een internationaal talencentrum, laat me niet lachen, een kantoortje van twee vierkante meter waar een enorme moeke troonde, die Frans sprak met een afgrijselijk Andalusisch accent. En ik kende maar twee woorden Spaans: ‘casa’ en ‘blanca’, meer niet!

‘Oe ebt geloek dat oe gaat naar die ainige familia in de estad die gebroikt geen droga.’

‘Sorry?’

‘Sí, oe weet toch, la droga?’

‘O ja? Ze zijn niet aan de … Nou, dat is … Hoe zeg je “dat is geweldig” in het Spaans?’

‘Diremos: “Es fenomenal”!’

‘Nou … es fenomenal!’

Ik kom bij mijn gastgezin, dat ergens driehoog-achter in een van de goedkope huurflats woont, en daar ontmoet ik Paqui, die geen woord Frans spreekt, maar die me duidelijk maakt dat haar zoons, twee jongens van mijn leeftijd met wie ik tijdens mijn hele verblijf zou optrekken, pas over drie weken terugkomen voor de Feria, en dat ze nu bij hun oma in San Sebastian zijn … En dus zit ik in mijn eentje met Paqui opgescheept.

We hebben de complete cd van Julio Iglesias die ik voor haar had meegebracht, afgeluisterd.

Plotseling staat Paqui op en zegt: ‘Oiga, sabes bailar las sevillanas?’

‘Huh?’

‘Las sevillanas, sabes, como el flamenco, sabes bailarlas tu?’

‘No.’

‘Pues‚ sabes que en tres semanas más está la feria‚ y si tu no sabes bailar las sevillanas‚ puede ser la cosa más aburrida de tu vida‚ entonces‚ te voy a enseñar cómo se bailan las sevillanas‚ vale?’

In grote lijnen komt het erop neer dat het over drie weken Feria is en als je dan de sevillana niet kan dansen, verveel je je te pletter, dus als je wilt, leer ik je hoe die gaat, oké?

‘Ja, oké … Vale!’

En prompt zet Paqui een andere cd op.

‘Haces como yo! Mira‚ así‚ haces un destaque con seis puntos‚ y después cuatros puntos‚ y una vuelta así.

Y con las manos‚ cojes una manzana‚ la comes y la dejas!

A ver!’

Algo se muere en el alma

Cuando un amigo se va

Cuando un amigo se va

Algo se muere en el alma

Cuando un amigo se va …

Muy bien!’

Acht uur per dag! En als het niet bij haar thuis was, dan op het strand met haar vriendinnen.

Onder een grote tent die in het zand was opgezet, met de muziek op volle sterkte, dansten we met z’n allen in zwembroek of badpak totdat de zon onderging – onwezenlijke momenten!

‘Haces un punto‚ una vuelta‚ un destaque y pasas‚ y pasas otra vez … Anda! María Dolores! Mueve un poco más el culo en la segunda! Mira como mueve bien sus manos … Anda! Ana Rosa! y la pierna en la tercera‚ qué bien! Conchita‚ hace un paso y otra vez‚ qué bien! Y en la cuarta así la vuelta!’

De godganse dag.

Toen de Feria begon, kon ik de sevillana bijna net zo goed dansen als Paqui. Met mijn voltallige Spaanse familie ging ik naar een grote tent waar de beste sevillanadansers van de hele Feria optraden. Aangemoedigd door Paqui vroeg ik aan een meisje of ze met me wilde dansen.

‘Me haces el favor de bailar conmigo señorita?’

‘Vale!’

En daar stond ik, tussen al die Andalusische jurken, de sevillana te dansen.

Algo se muere en el alma

Cuando un amigo se va

Cuando un amigo se va

Algo se muere en el alma

Cuando un amigo se va …

Maar opeens, ik weet niet waarom, kreeg ik het gevoel dat het meisje haar lachen bijna niet kon houden, en de mensen om ons heen evenmin. Dus ik vroeg aan mijn danspartner wat er zo grappig was.

‘Dat komt, we sain niet gebend oen Franse man die so goed danst las sevillanas.’

‘Ah! Bueno.’

En ze vinden het zo geweldig dat een buitenlander de sevillana zo goed kan dansen dat ze het uitgieren van het lachen, grappig hè? Maar wat ik niet begrijp, is waarom ze vooral bij de derde danspas moeten lachen. Telkens als ik mijn knie moet optillen, kijk, zo, dan gaan ze weer: ‘Mira‚ mira‚ mira‚ lo va a hacer otra vez‚ mira‚ ha! Lo ha hecho. Ha! Ha! Ha!’

Hoe het ook zij, ze zijn er zo van onder de indruk dat ik de hele nacht door moet blijven dansen.

No te vayas todavía,

No te vayas por favor‚

No te vayas todavía

Que hasta la guitarra mía

Llora cuando dice adiós …

Maar als ik in de kleine uurtjes aan Pilar, het enige meisje met wie ik nog niet gedanst heb, vraag of ik de laatste dans van haar mag, krijg ik te horen: ‘Als iek dans las sevillanas, iek wil dansen met oen jongen, niet met oen maisje.’

‘Hoezo, oen maisje?’

‘Jai danst als de maisjes. Baiboorbeeld je handen, jai moet niet so bewegen. Nooit, dat ies boor maisjes!’

‘O ja? Maar dat komt omdat ik het zo heb geleerd van Paqui, wat wil je dan? En zij zei me dat ik moet doen alsof ik een appel pak, die opeet en dan weer weggooi.’

‘Ja, maar dat ies alleen boor de maisjes! En bai de derde paas jai tielt jou knie, zoals diet! Maar dat ies ook alleen boor de maisjes zodat zai hun jurk kunnen optielen. Maar jai draagt toch geen jurk?’

‘Nee, duhuh! Maar nu snap ik waarom iedereen niet meer bijkwam van het lachen. Ja, logisch. Maar vertel me eens eerlijk, Pilar, dans ik echt als een meisje? Ik bedoel … eh … zie ik er echt uit als … een meisje?’

‘Dat kan jai wel zeggen, ja!’

‘Dank je wel, Pilar, je moest eens weten hoe blij mijn moeder hiermee zal zijn!’

‘Jongens en Guillaume, aan tafel!’

‘Wat? Ja mama, we komen!’

Hee! Mama roept ons. Welles, ze riep: ‘Jongens en Guillaume, aan tafel!’ Echt waar, ‘Jongens en Guillaume, aan tafel!’ riep ze net, dus schiet nou maar op, anders krijgen jullie op je donder.

Ik niet, nee! Want mama en ik zijn dol op elkaar.

Ja toch, mama, wij zijn toch dol op elkaar?

‘Hè, wat? Nou vooruit, ga zitten alle drie en eet, want ik ben het zat, verdomme!’

Mijn moeder is heel ingetogen, ze houdt er niet van om zich te laten gaan.

Neem nou daarnet: ze deed meteen alsof ze uit haar humeur was om niet te laten merken hoe vertederd ze was door wat ik tegen haar zei. En om mijn broers niet jaloers te maken.

Mijn moeder is superslim.

Mijn moeder is geniaal!

Eigenlijk denk ik dat mijn moeder geen enkele tekortkoming heeft …

Behalve misschien dat ze al 35 jaar een heel slecht humeur heeft.

Eigenlijk sinds mijn geboorte.

Maar zou het dan door mij komen dat ze een slecht humeur heeft? Nee!

Als ze bijvoorbeeld de telefoon opneemt, doet ze dat altijd met zo’n geërgerd toontje, zo van ‘Haaalloo!’ En meteen daarna slaakt ze altijd een zucht om de persoon die belt duidelijk te maken dat hij beslist ongelegen belt. Eigenlijk heeft mijn moeder de hele dag niets te doen, maar door dat geërgerde toontje aan te slaan, wekt ze de indruk dat ze gestoord wordt en dat ze dus wel iets aan het doen was, dat is toch superslim?

Ze is óf heel hartelijk óf ijzig kil. En ze schakelt voortdurend, maar vooral zonder overgang, van het ene op het andere over. Laatst was ze bijvoorbeeld net op de bank gaan zitten en zei: ‘Hè hè, eindelijk geen gasten voor het eten, ik ben het zat om de hele tijd mensen over de vloer te hebben!’

Maar ze had het nog niet gezegd of de kokkin kwam de zitkamer binnen met de mededeling dat de ouders van de kleine Fabien, een klasgenootje van een van mijn broers, in de keuken stonden.

‘Wat komen die hier doen?’

‘Meneer heeft ze voor de lunch uitgenodigd, mevrouw.’

‘Verdomme nog an toe! Goed, ga je vader waarschuwen … die eikel! Nou, laat ze binnenkomen, ze kunnen toch niet in de keuken blijven staan! Ben het spuugzat! Nooit rust!

Hallo! Hoe gaat het? Leuk dat jullie er zijn. Wat gezellig. We hebben elkaar al zo’n poos niet gesproken. Ga zitten … Willen jullie iets drinken …? Willen jullie iets drinken …?’

‘!!!’

‘Joehoe! Willen jullie iets drinken? Nou, zeg het dan, man! Hallo zeg! Moet je daar drie uur over nadenken, een decafé en een Perrier? Zo moeilijk is dat toch niet! Ga een decafé en een Perrier voor ze halen.’

Ik kan mijn moeder supergoed nadoen, vooral haar manier van praten. Echt geniaal! Ik kan het zelfs zo goed dat ik kan bepalen wat we te eten krijgen want als ik de kokkin bel, is die ervan overtuigd dat ze mijn moeder aan de lijn heeft: ‘Haaaallo, Maria!’

‘Ja, mevrouw.’

‘Zeg, vertel me eens, wat krijgen ze vandaag te eten?’

‘Kalfslever, mevrouw, zoals elke donderdag.’

‘O ja! Neenee. Luister, maak maar liever zeetong voor ze, goed? Dat vinden de jongens heerlijk en Guillaume moet vis eten.’

‘Goed, mevrouw.’

‘Dank je wel, Maria.’

Zelfs mijn grootmoeder trapt erin als ik de telefoon opneem: ‘Haaaallo!’

‘Dagh lliefje!’ (Mijn grootmoeder is Russisch.) ‘Hoe ghaat met jou?’

‘Het gaat wel, ik heb een beetje koppijn.’ (Mijn moeder heeft altijd wel ergens pijn.)

‘Ach! Nou ja, hoe ghaat met jonghens?’

‘Gaat wel.’

‘En met Ghuilljoom, hoe ghaat?’

‘Ik heb een beetje koppijn.’

‘Ja, heb je al ghezeghd, neem aspirientje. Maar hoe ghaat met Ghuilljoom?’

‘Afgezien van mijn hoofd wel goed.’

‘Hoe bedoell je, afghezien van … O lliefje, ben jij het! Ik daght eght dat jouw moeder was! Niet te gelloven, zo llijken julllie stemmen op elkaar. Is je moeder niet daar?’

‘Nee, baboe, ze is naar de kapper, zoals elke donderdag. Maar weet je waarom je dacht dat ik mama was? Omdat ik heel erg op haar lijk. En weet waarom ik heel erg op haar lijk?’

‘O, sghatje van me, ik zegh alltijd: een mens moet in leven niet kniezen en moet niet tegen zighzellf jokken. Jij moet niets ontkennen, jij moet niet huighellen en jij moet jouzelf niet rechtvaardighen! Is duidellijk?’

‘O ja, eh … ja … het heeft niks te maken met wat ik wilde zeggen, maar goed. Ik lijk zo veel op haar omdat ik geen jong …’

‘Ja, ghoed, ander keer. Zegh teghen je moeder dat ik ghebelld heb, en denk nog maar eens na over wat ik net teghen je zei. Dag, enghelltje van me.’

‘Dag baboe.’

Het was een beetje een raar gesprek, maar ik had haar toch mooi te pakken.