Elfie Tromp

Underdog

Uitgeverij De Geus

breda 2015

De auteur ontving voor het schrijven van deze roman een reisbeurs van het Nederlands Letterenfonds en een subsidie van de gemeente Rotterdam

© Elfie Tromp, 2015

Omslagontwerp Moker Ontwerp

Omslagillustratie © Sebastian Magnani

isbn 978 90 445 3492 4

nur 301

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2015.

1

Nog vijf minuten voordat het gevecht begint. Rein zit klaar. Koptelefoon op. Microfoon aan. Sixpack op zijn plakkerige bureau. Kaascrackers ernaast. Lege Spafles bij zijn voeten om in te plassen. Het enige licht in de kamer komt van het beeldscherm. Het peertje aan het plafond is al weken stuk. Rein heeft geen zin om het te vervangen. Dan moet hij de trapleer naast de koelkast pakken, die naar zijn kamer slepen, uitklappen en beklimmen. Dat zijn vier handelingen te veel voor hem. Bovendien is licht schijnveiligheid. Sinds het kampvuur maakt de mens de denkfout dat het veiliger is als hij alles kan zien, maar licht maakt juist kwetsbaar. Verstoppen doe je altijd in het donker.

Rein is een druïde. Hij heeft een lange, witte baard en draagt een karmijnrode pij, afgebiesd met een gouden rand. Hangend aan een vlieger cirkelt hij rond de ingang van de grot. Daarna kiest hij voor een grote sprinkhaan, rijdt er een stukje mee en stopt hem weer weg. Hij maakt een koprol in de lucht. Op het scherm loggen zijn teamleden een voor een in. Een mannetje met een staf verschijnt, een zwevende weerwolf, een rennende zonnebloem met een lachend gezicht. Od Godot is er nog niet. Weer niet. Van een advocaat zou je meer punctualiteit verwachten. Groepsleider Jodida, een Elf, schraapt haar keel.

‘Misschien moeten we binnenkort met het team een week hardcore gamen.’ Haar stem is dun en hees. Alsof er een rasp overheen is gehaald. ‘Eens kijken hoeveel raids we op een dag kunnen doen. Ik bedoel, samen.’

Niemand reageert op haar voorstel. Sinds ze heeft gegild dat ‘niemand het in zijn fucking mind moet halen om nog één keer te vragen hoe het met haar gaat’, kijken de groepsleden wel uit. Ze peilen haar gemoed aan haar stem en voorstellen. Hoe meer ze wil gamen, hoe zieker ze waarschijnlijk is.

‘Ik deed het vroeger zo vaak. Een matras naast de computer, de frituurpan erbij. We kunnen om beurten gamen en dutjes doen.’

Veel leden van de guild dromen ervan om non-stop te gamen, maar uitbehandeld zijn op de afdeling oncologie en gamend de tijd vullen tot het eind, zoals Jodida doet, dat lijkt zelfs Rein naar.

Hij loopt naar een cirkel van plassen. Als hij 270 keer ononderbroken de cirkel rondspringt, hoppend van plas naar plas, ontvangt hij een geheim wapen: een waterpistool. Sommige teamleden hebben hem al. Het ding is zeldzaam, dus waardevol. Bij de 246ste sprong gaat het mis. Novackxx lacht hem uit via de chat. Rein probeert het nog eens. De baard van zijn avatar deint op en neer met elke sprong.

De harde kern van de guild bestaat uit vijftien spelers van over heel de wereld, aangevoerd door Jodida. Haar echte naam is Karin en ze is een hardcore gamer van de oude stempel. Ook met vakanties en feestdagen zit ze klaar. Dan is er Rishi, een telefonist uit India; Novackxx, een journalist uit Bulgarije; Od Godot, een Turkse advocaat die in Londen woont; een koppeltje uit Birmingham dat in de World of Warcraft is getrouwd (Rein was getuige bij de ceremonie); Maneater, een nachtzuster uit Duitsland, en nog een handjevol zonderlingen die een bloeiend online leven prefereren boven een sociaal leven buiten het scherm.

Dit is de vierde avond op rij dat ze de megaschildpad Tortos proberen te vermoorden. Rein weet niet wat hij irritanter vindt. Het gebrul van het reptiel, dat de rest van de nacht blijft nagalmen in zijn hoofd, of Jodida’s teleurstelling bij de zoveelste mislukte poging. Als het niet lukt om een baas te verslaan, kan Rein even kwaad worden. De lege blikjes bier van zijn bureau vegen of heel hard met de wc-bril op de pot slaan, dat kalmeert hem meestal wel. Karins teleurstelling gaat dieper. Voor haar kan elk monster het laatste zijn. Zij is de enige van de groep die zijn echte naam kent. Soms ligt Rein wakker omdat hij weet dat zij wakker ligt dáár, in het gehuurde ziekenhuisbed naast haar computer. Verbeten strategieën bedenkend. Zich afvragend waar ze de zwakke schakels van de groep moet neerzetten. Ze tobt over vuurkracht, spells, potions en aanvalstactiek. Tot ze het te benauwd krijgt en aan de zuurstoftank moet. Vroeger belde ze hem na een avond vechten, om stoom af te blazen. Ze bespraken de fouten van de avond, schaalden ieders zwaktes in, maakten een strijdplan voor de volgende dag. Ze belt al een hele tijd niet meer. Rein weet niet of hij dat vervelend vindt. Hij heeft geen controle over een telefoongesprek zoals hij dat over een toetsenbord heeft. Wie weet wat ze allemaal in zijn ademhaling of stemkleur hoort. Liever typt hij sarcastische commentaren in de chat. Behalve midden in het gevecht. Als elke seconde telt, mompelt hij zijn aanwijzingen zo kort mogelijk door de microfoon.

270. Het cijfer stijgt in gele letters op in het scherm. Het is hem gelukt. Added to inventory of Scomodo: super soaker verschijnt in beeld.

‘Good job!’ zegt Maneater.

‘Whoa! Time for a water fight ;-)’ typt Novackxx.

Od Godot logt in.

‘So sorry I’m late, guys’, zegt hij.

Een voor een gaan de teamleden de grot in. Er zitten weinig vrouwen in de guild. Dat vindt Rein fijn. Zijn vorige groep bestond voor het overgrote deel uit huisvrouwen die speelden alsof ze tijdens happy hour aan een bar hingen. Halverwege een fles wijn en een monster begonnen ze te klagen over hun seksleven. Daar kon Rein niks mee. Waarom zeuren als er niets aan te veranderen valt? Ook het onderwerp maakte hem ongemakkelijk. Ondanks wat gerommel in de marge was hij nog maagd. Hij kon zich niet voorstellen dat iemand seks met hem, met zijn dunne benen en slappe armen, zou willen hebben. De huisvrouwen hielden ook van roddelen. Dat snapte hij niet. Waarom over iemand praten die er niet is? Dat is inefficiënt. Roddelen is een hapering van het brein. Het steeds opnieuw moeten beleven van vervelende herinneringen. Daar heeft Rein ook last van, maar hij zadelt andere mensen daar niet mee op. Hij loopt de uitgesleten cirkels in zijn geest liever alleen.

Hij begon met het spel toen hij nog studeerde. Nadat hij was ontslagen bij het studentencafé omdat hij te traag tapte, had hij tijd over. Hij was niet bijzonder gesteld op mensen, maar moest toegeven dat hij eenzaam was zonder de avonden in de kroeg. Zijn huisgenoten zag hij alleen in de rij voor de magnetron. De gezamenlijke diners waren afgeschaft omdat niemand kon koken.

‘Als je hiermee begint, is er geen weg terug’, waarschuwde de verkoper in de elektronicazaak. ‘Weet je zeker dat je dit spel wilt?’

De ouderejaars die een verdieping hoger woonde, speelde het ook. Het klonk opwindend, de explosies die tot diep in de nacht voortduurden, de bulderende lach van de student, het opentrekken van bierblikjes. Rein had de verkoper aangekeken en kort geknikt.

Niet lang nadat hij druïde was geworden, klom hij op in de Europese toprankings. Online werd hij wekelijks benaderd door de beste guilds. Karin was de enige teamleider die hem een zakelijk bericht stuurde.

We hebben een druïde van jouw formaat nodig voor ons groepsgemiddelde. Je moet bij ons minstens vijf avonden per week raiden. Doel is de top-10 van onze server.

Geen groet erbij, geen smiley of slijmerig compliment. Gewoon feiten. Dat vond Rein fijn. Dan kon hij best over het feit heen stappen dat ze een vrouw was.

De teamleden nemen hun posities in op het scherm. Rein legt paarse paddenstoelen voor de mond van het nog slapende beest. Zodra het ontwaakt, zullen ze ontploffen. De teamgenoten die er dichtbij staan, krijgen een mannaboost. Dubbeleffect.

‘We hebben allemaal de instructievideo gezien, jongens’, zegt Karin. ‘Maak me trots.’

Er wordt afgeteld. Bliksemflitsen en laserstralen schieten door het beeld. De schildpad brult en spuugt vlammen. Hij stampt op de grond en alles trilt. De stenen vloer scheurt. De paddenstoelen ontploffen. Een zwerm vleermuizen daalt van links op het team neer.

‘Bats’, zegt Rein en hij checkt de energieniveaus van zijn teamgenoten. Hij laadt Maneater en Crazy_Co bij. Zij schieten de vleermuizen die van rechts komen neer.

‘Bats’, zegt Rein als ze van links komen. ‘Bats.’

De beesten vliegen nu vanuit alle hoeken van de grot op hen af.

‘Bats. Bats. Bats.’

tortos lets out a roar, attracting turtles verschijnt in rode letters midden in het beeld. Het schietgeweld wordt overstemd door het gebrul. Met een noodgang rollen draaiende minischildpadden tussen de poten van Tortos vandaan. De groep valt als bowlingkegels bij een strike uiteen.

You have died. Release your spirit and return to the nearest graveyard?

Rein drukt op yes.

2

‘Deze keer ook goed langs de randen lopen, Rein.’

Zijn moeder staat aan de andere kant van het draadhek. Rein staat klaar met de roestende poepschep en het rijdende vuilnisbakje. De hondenren is een halve hectare rul zand, bezaaid met tunnels, klimmeubels en kapotgekauwde piepbeestjes. Diepe geulen vormen de renpaden van de honden. Met zijn pols veegt hij een haarlok uit zijn gezicht. Zijn moeder steekt haar hand nog even op bij het weglopen. De teleurstelling komt niet meer in verlammende golven over haar heen. Het zijn prikjes geworden. Praten met haar zoon voelt als een behandeling bij haar acupuncturist. Hun gesprekken zijn afgemeten porties boodschap geworden. Toen duidelijk werd dat haar zoon niet gewoon een timide kind was, had Vera zich vaak afgevraagd of ze te veel van hem had geëist. Was dit het gevolg van verstikkende moederliefde? Hoe zorgvuldig ze haar woorden ook woog, ze riepen bij hem altijd een averechtse reactie op. Haar zoon blij of enthousiast willen zien was niet reëel, had de therapeut haar ingeprent. Als hij haar antwoordde, zou ze al tevreden moeten zijn.

Hij wacht tot hij zijn moeder bij zijn zus Adelien hoort instappen. Ze toetert. Dan is hij alleen. Het waait. Windkracht vijf, schat hij in. Noord, noordwest. De hoge loofbomen om hem heen kraken. Hij ritst zijn fleecevest dicht. Op de rug is het gezicht van Glorioso Majesticus, roepnaam Tom, geborduurd, de afghaan waar zijn moeders kennel vijftien jaar geleden mee begon. De droomhond waar ze haar eerste shows mee won en haar naam als hondenfokker mee vestigde.

Rein sloft naar de eerste drol in de buurt. De uitwerpselen van de twintig honden verschillen in consistentie en kleur. Sommige zijn natte vlaaien, gepaneerd in het zand. Andere zijn droge, donkere sigaren die in brokken uiteenvallen als hij ze opschept. Waarom groeit er op de ene keutel schimmel terwijl de andere langzaam verkruimelt en deel wordt van het zand? Hij heeft geen idee.

Na een half uur is het vuilnisbakje vol. Hij is op de helft van de ren en besluit dat er genoeg is geruimd. Kokhalzend knoopt hij de vuilniszak vol drollen dicht. Binnen zapt hij langs de 137 kanalen op de breedbeeldtelevisie. Hij blijft even hangen bij National Geographic. De hondenfluisteraar corrigeert een valse chihuahua. De eigenaresse huilt en slaat haar handen met indrukwekkend lange nepnagels voor haar gezicht. Cesar Milan legt een arm om haar schouder. Die man castreert alle reuen in zijn roedel op één na, zodat er een natuurlijke hiërarchie in de groep ontstaat. Degene met het meeste testosteron heerst. Lekker makkelijk. Zo’n aanpak kan natuurlijk niet met showhonden. Als ze goed zijn, moeten ze allemaal dekreu worden. Het zaad is goud waard. De ballen moeten blijven. Om vechten te voorkomen worden de honden in aparte groepen uitgelaten. Er zijn er drie: de senioren met alfateef Pixie aan het hoofd. Dan is er Godzilla’s groep. En de grootste groep, die van Marquis de Sade. Marquis komt uit Scandinavië. Rein vergeet altijd welk land. Noorwegen, Finland. Zijn zus en moeder namen de hond eens mee terug van een show. Ze hebben er kijk op. Het beest wint vrijwel alles waar hij voor wordt ingeschreven. Marquis is de grootste reu van de kennel. Een stier vermomd als sierpaard. Zijn dikke, grijszwarte vacht heeft een heldere blauwe ondertoon die eerder doet denken aan kruisdistels in bloei dan aan hondenhaar. De zeldzame kleur, die pas na vele generaties kruisen van bruine met zwarte honden tevoorschijn komt, schopt de kegeltjes en staafjes van de kijker in de war. Zijn dekgedrag doet zijn naam eer aan. Hij klimt nooit op de teef als ze het meest vruchtbaar is. Hij wacht tot de laatste dag van de loopsheid, als de vulva alweer een eind is gekrompen. Dan bespringt hij haar met doelgerichte agressie. Nadat hij eens een teef zo hard in de nek had gebeten dat het bloed langs haar voorpoten liep, mocht hij alleen nog met een muilkorf om dekken. Vera gelooft er heilig in dat namen karakters vormen. Bij Marquis hebben de fokkers volgens haar niet goed over zijn naam nagedacht. Hij kan er zelf in feite niets aan doen. Het is de reu vergeven. Hij zorgt voor prachtig nageslacht.

‘Hij loopt niet, hij schrijdt’, zegt zijn moeder over Marquis.

En het is waar. Rein kent geen ander dier dat zo gracieus beweegt. Alsof zwaartekracht geen vat op hem heeft. De hond straalt een levenslust en tevredenheid uit waar Rein niks van begrijpt.

Hij draait de hondenhuisdeur van het slot, stapt naar binnen en doet het haakje erop. Er is een hond in de groep die deurklinken opent. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze door de voordeur vluchten. Dan ben je zo een paar uur bezig om ze allemaal tussen het kreupelhout vandaan te trekken. Altijd het haakje erop. De jongste honden staan al met hun rug tegen de bovenkant van hun kooi gedrukt. Ze slaan hun staarten tegen de wanden. Blaffen ongeduldig. Rein bukt bij Marquis. De rumbruine ogen volgen zijn handelingen. Pas als Rein het deurtje opent, staat Marquis op, rekt zich uit. Traag stapt hij naar buiten. Rein staat ernaast, gebogen wachtend als een gedienstige ober om het deurtje weer te sluiten. De reuen spritsen de randen van de kamer. Ze weten donders goed dat het niet mag. Ze kunnen het niet laten. Als er eenmaal een geurspoor is uitgezet, moet de rest daar tot het einde der tijden overheen plassen. De houten plint is in iedere hoek uitgebeten van de urine, op sommige plekken zacht van de rot. Marquis sjokt naar de dichtstbijzijnde hoek. Rein sist. De hond kijkt hem aan, tilt soeverein zijn poot op en spritst. Rein trekt hem naar buiten toe. Marquis kwispelt zachtjes.

‘Eikel’, mompelt Rein.

Het oppassen begon als bijbaantje. Tot hij een echte baan zou vinden. Maar wie zit er te wachten op een bodemanalist die zijn studie niet heeft afgemaakt? Hij werkte eerst een paar maanden in het bezoekerscentrum van het dichtstbijzijnde natuurgebied. Wekenlang determineerde hij uilenballen. Aan de hand van onverteerde onderkaakjes hield hij de stand van kerk- en bosmuizen bij in een Excelbestand. Zijn vader had het onder zijn niveau gevonden. Rein was een snelle leerling geweest. Sloeg een klas over op de basisschool, zat in de topklas op de middelbare en had, voordat zijn scriptie strandde op een writer’s block, uitmuntende cijfers voor zijn studie gekregen. Hij had gewoon een opstapje in het werkveld nodig, geloofde zijn vader, dan zou hij er vast komen.

Onder het mom van interne bezuinigingen werd Rein ontslagen. Hij wist ook wel dat hij niet bij het team paste. Als er ergens te veel waarde aan wordt gehecht, dan is het wel aan sociaal wenselijk gedrag. Hij lust geen koffie. Waarom zou je dan rond de automaat hangen? En goedemorgen zeggen als je een kater of een rotdag hebt, is liegen. Liegen is inefficiënte communicatie, net als roddelen. Zonder stufi of loon moest hij kiezen: terug naar zijn ouders of iets goedkopers vinden.

Het was zijn moeder die met het huisje bij de dijk aankwam. Het was er altijd tochtig en de vochtplekken in het plafond van de woonkamer werden nooit echt droog. Hoewel Rein zich had voorgenomen nooit meer in Brabant te gaan wonen, lag het huis slechts één dorp van zijn geboorteplaats vandaan. Met een extra trui aan tegen de kou is het binnen goed te doen. En die vochtplekken ziet hij niet. Hij kijkt nooit omhoog. Het lekkende dijkhuis bespaart hem de zoektocht naar een goedkopere kamer in de stad. Hij deelt de woning met een huisgenote en negeert haar zo veel mogelijk. Dat kost minder moeite dan interesse veinzen.

Om zes uur doemen de koplampen van de jeep op. Rein schiet in zijn jas. Als zijn moeder uitstapt, slingert hij zijn been over zijn fietsframe. Hopelijk is hij nog op tijd voor de raid.

‘We hebben gewonnen!’

‘Jullie zijn te laat.’

‘Morgen is het familieavond, niet vergeten!’ roept zijn moeder hem na.

Emmely heet zijn huisgenoot. Of Emma. Iets met een e. Ze volgt een kappersopleiding. Om de week heeft ze een ander kapsel. Het wordt steeds korter. De kleuren steeds uitbundiger. Ze vertrekt elke ochtend vroeg met de buurtbus. Rein kent niemand die zo vaak broccoli eet. De geur van gekookte groente is, naast de schimmel van de muren en de potpourri die in kanten zakjes in de gang hangt, de basisgeur van het huis geworden. Zijn moeder had de advertentie in de bode geplaatst. Nadat de huisgenote was ingetrokken, verschenen er fotodoeken met close-ups van bloemen boven de bank. Een grote, zachte spons van roze gaas in de douche. Ook de keuken en de woonkamer heeft ze geannexeerd. Overal staan schemerlampjes met lila kapjes en kristallen eraan. Knuffels in de raamkozijnen. Een tegeltje van Loesje op de wc: lief heb je niet. dat ben je. Vrouwen versieren huizen en noemen het gezellig, maar eigenlijk is het territorium toe-eigenen. Zijn domein is het in ieder geval niet meer.

Hij stampt de trap op naar zijn zolderkamer. Trekt de diepvriespizza tussen zijn riem en broek vandaan en stopt die in zijn combimagnetron. Dan drukt hij op de aanknop van zijn computer en ploft neer. De groep is gelukkig nog niet begonnen.

3

‘En hoe gaat het verder?’ Vera verdeelt moten zalm uit de ovenschaal over de borden.

De kleur doet Rein denken aan zijn buurvrouw. Eng mens dat altijd over de heg hangt met zo’n regenkapje om d’r kop. Altijd maar grijnzen en gedag zeggen.

Toen hij de dijkwoning betrok, was de afspraak dat hij minimaal één keer per week bij zijn ouders zou eten. Dat is inmiddels vijf jaar geleden. Hoog tijd om er eens mee te stoppen, vindt hij.

Het gezin zit aan de ronde houten tafel in de keuken. Vader Diet – Diederik voor vreemden – zit aan het hoofd. Ook Adelien eet mee, want haar man Freek is op het strand. Daar blaast hij stoom af. Drie generaties runt zijn familie inmiddels een bloeiende tennisballenfabriek. Ze kan zich niet goed voorstellen dat een zaak die goed loopt – beter dan ooit – stress met zich meebrengt. Toch snoert Freek steeds vaker zijn tuigje om en haakt er een vlieger aan vast. Zo loopt hij dan het strand op en neer. Alsof hij wordt uitgelaten door God. Rein moest een keer mee. Freek dwong hem het tuigje aan te doen.

‘Eén worden met de wind, man, je weet niet wat je meemaakt.’

Eén rukwind, en Rein lag onderuit met een mond vol zand.

‘Misschien kun je Amy eens vragen je haar te knippen?’

Rein kijkt zijn moeder aan.

‘Daar leert ze toch voor? Heeft ze geen mannelijke modellen nodig? Het is gewoon wat lang. Je lijkt wel een pottenbakker zo.’

Jarenlang is zijn moeder lastiggevallen door een verliefde pottenbakker. Sindsdien is het haar favoriete scheldwoord. Hij had twee honden van haar gekocht. Ze werd ongemakkelijk van de liefdesbrieven waarin hij schreef over lekkende lendenen en rijp fruit, maar zijn beeldende werk vond ze prachtig. In de woonkamer staat een manshoog beeld van een afghaan met een vrouwengezicht. Het moet Vera voorstellen. Haar hoofd ligt met een dramatische zwiep in de nek. De achterbenen gehoekt, een elegante staart met een krul tussen de ronde billen. Toen de pottenbakker ’s nachts een keer dronken op het slaapkamerraam stond te roffelen heeft Diet hem, zwaaiend met het handbijltje, duidelijk gemaakt hoe de verhoudingen lagen.

‘Je smakt.’ Adelien brengt Diets vork tot stilstand halverwege bord en mond.

Diet trekt zijn vork los. ‘Die beesten van jullie smakken ook. Het betekent dat het smaakt.’

‘De honden eten pens. Wil jij ook smakken, dan maak ik met liefde een bak voor je klaar’, zegt Adelien.

Diet buigt zich naar zijn vrouw. ‘De zalm is heerlijk, schat. Smakken is smaak.’

Ze knipoogt terug.

‘Zitten er nog zandvlooien in de kennel?’ vraagt Adelien.

Ogenblikkelijk voelt Rein de brandende jeuk van de tientallen rode bultjes op zijn schenen opkomen. Hij kruist zijn benen, wrijft ze tegen elkaar.

‘Het is nog niet minder’, zegt hij.

‘Dit moeten we echt aanpakken’, zegt Vera en ze kijkt alvast haar man aan.

‘De honden hebben er ook last van’, zegt Adelien. ‘Ik zit voor de bodembedekking zelf te denken aan houtsnippers.’

‘Kan dat met ons budget?’

Ze pauzeren even, wachten tot hun boodschap bij Diet aankomt.

‘Een kleine schenking zou welkom zijn.’

Diet ontwijkt zijn dochters blik. Kamt met zijn vork de rauwkost op zijn bord. Hij vindt een geroosterd nootje tussen de slablaadjes en steekt het in zijn mond, luistert naar het gekraak in zijn schedel.

‘Zou Freek niet eens wat willen sponsoren? Tennisballen en honden: een ideale combinatie’, zegt Diet dan.

‘Ze doen dit jaar iets met schoonwaterfilters in Ghana.’

‘Dicht bij huis valt ook genoeg te doen.’

‘Probeert er hier iemand onder zijn verantwoordelijkheden uit te komen?’ Adelien kijkt de tafel rond alsof ze de juf van een huiswerkklasje is.

Het is bewonderenswaardig, denkt Diet, hoe snel zijn dochter zijn bloeddruk weet te verhogen. Ja, hij had de eerste rashond het huis in gehaald, maar dat betekende nog niet dat hij er tot het einde der tijden verantwoordelijk voor was. Is hij heel eerlijk, had hij zich iets anders voorgesteld van het vaderschap. Hij had verwacht dat zijn kinderen een natuurlijk respect voor hem zouden hebben. Of hun dankbaarheid zouden tonen. Als het niet was voor hun verwekking, dan toch zeker voor het huis, hun bed, de kleren in hun kast of op zijn minst de zalm op hun bord. Het lag niet aan hem, dat wist hij zeker. Hij had het goed gedaan, zoals het hoort. Zijn misstapjes waren menselijk. Daar hadden zo veel mannen last van. Hij had zijn grote liefde nooit verlaten. Hij deed er alles aan om haar en zijn kroost gelukkig te maken. Alles. Helaas, vanaf het moment dat ze uit het lijf van zijn vrouw kwamen gescheurd, is hij door ze ondergekotst, afgewezen en bekritiseerd. Hij wordt getolereerd, maar heeft geen enkele zeggenschap. Hij is te gast in zijn eigen gezin. Hij wil niet zoals zijn eigen verzuurde vader in een verzorgingstehuis verdwijnen. Je hebt ze toch niet al die jaren onder je hoede gehad om zelf als een bejaard koekoeksjong uit het gezin geknikkerd te worden? Hij hoopt het tij van de geschiedenis te keren, zodat zijn kinderen niet maandelijks langskomen voor een plichtmatig kopje koffie, maar later hartelijk een bakje voor hem zetten bij het ontbijt. Hij schudt de irritatie van zich af. Het is een mooie avond. We zijn bij elkaar, we hebben te eten, prent Diet zich in. Rijkdom. Hij heft zijn glas.

‘Op de winnaars.’

Voorzichtig tikken Adelien en Vera aan. Rein eet door. Hij houdt niet van zalm, maar nog minder van loze gebaren.

‘Het was een goed weekend’, zegt Vera. ‘Twee keer Best of Breed en een cacib in de pocket. Dat was dat ritje München wel waard. Zonder jullie hulp hadden we het niet kunnen doen.’ Vera pakt de pols van haar man en haar zoon. Diet grijnst. Ze weet donders goed dat het zijn pegels zijn die de hondentoko draaiende houden. Nog wel. Rein wacht tot ze de hand weer weg haalt. Zachtjes knijpt zijn moeder. Er wordt een reactie van hem verwacht. Hij weet niet welke. Hij knikt. Dan laat ze hem los.

‘Gilly wordt binnenkort loops’, zegt Adelien.

‘Is dat het jonge rode teefje?’ vraagt Diet.

Adelien knikt. ‘Ze is inmiddels twee. Niet zo jong meer.’

‘Klaar voor de volgende stap’, zegt Vera.

‘Wie ga je erop zetten?’ vraagt Diet met volle mond.

‘Een nieuwe reu.’

‘Niet een van ons? Wat is er mis met die van ons?’

‘Niks.’

‘Ik vind dat Kriss Kross wel weer wat actie verdient.’

‘Het gaat er niet om of onze reuen aan hun trekken komen’, zegt Vera. ‘We runnen geen hondenbordeel.’

‘We willen bloed van buiten de kennel gebruiken’, legt Adelien uit. ‘Dat houdt het ras gezond. Meer diversiteit in de genen.’

Diet voelt een investering aankomen. Hij verdenkt zijn dochter ervan dat ze hem moedwillig overvraagt. Ze weet niet dat de gouden vloot op zinken staat. De vraag is alleen: wanneer? Hij vermant zich. Niet onnodig onrust stoken nu.

‘Het is een reu die we inmiddels een tijd volgen, uit Australië’, gaat Adelien door.

‘Een reu uit Australië? Komen die hier dan naar de show?’

‘Eén keertje, een jaar geleden.’

‘Hoe kun je hem dan volgen?’

‘Internet.’

De wereld is je Play Doh. Je kunt het vormen naar je dromen. Dat heeft hij zijn kinderen ingeprent. Hij ziet zijn dochter zo weer voor zich in de achtertuin, met haar billen in de schelpvormige zandbak. Ze kan niet ouder dan vijf jaar geweest zijn. Rein bleef in de schaduw van de luifel op zijn pamperkont zitten, maar Adelien had nergens last van. Die kon urenlang scheppen. En zodra ze wat gebouwd had, riep ze haar vader om het te bewonderen.

‘Slimme meid.’ Hij knijpt zijn dochter hard in haar wang.

Er blijft een afdruk van zijn vingers achter. Adelien lacht lieflijk terug.

‘Hoe weet je of die hond inmiddels niet scheef loopt of iets besmettelijks heeft opgelopen? Misschien is zijn bloed wel hartstikke slecht.’

‘We hebben contact gelegd’, zegt Vera. ‘Stamboom en bloedonderzoeken aangevraagd en ingezien. Het probleem is alleen dat de fokker geen zaad wil sturen. Hij vertrouwt ivf niet. Dat is natuurlijk risqué, maar we durven het wel aan.’

‘Zozo.’ Diet krabt wat aan zijn kuit. Trekt zijn sok hoog op, drukt zijn tenen in de stof. De opluchting blijft uit. ‘Dus de geldschieter wordt pas op de hoogte gesteld als de zaak rond is?’

‘We wilden eerst zeker zijn, voordat we je erbij betrokken’, zegt Adelien. ‘We weten hoe druk je het hebt.’

Ze doet haar best. Ze gebruikt zelfs haar lieve stem. Die is vaak alleen voor de honden bestemd.

‘Erbij betrekken? Me voor het blok zetten, bedoel je.’ Diet spreidt zijn armen. ‘Doen we dit niet allemaal samen?’ Als dit echt een familiebedrijf is, denkt Diet, dan wil hij weleens weten wat de rol van zijn schoonzoon is in het geheel. Toch vraagt hij het niet. Weet dat hij de vrouwen dan over zich heen krijgt. Vroeger hadden vaders het makkelijker, denkt Diet. Dan was een dochter, na het uitwisselen van de ringen, andermans probleem.

Rein ontwijkt zijn vaders vork. Er valt een flinter zalm op het tapijt. Een van de harige schoothondjes schiet onder zijn stoel vandaan om het op te likken. De drie mormels zijn het resultaat van een ongelukje bij een bevriende fokker. Een loops shih tzuteefje had de gangdeur opengekregen en zich door een prijswinnend mopshondje laten dekken. De bevriende fokker in tranen. Ze zou als een amateur worden weggezet in de hondenwereld. Wat moest ze doen? Het trio anoniem bij het asiel achterlaten? Ze een nachtje buiten in de vrieskou zetten? Vera offerde zich op, nam de drie pups mee naar huis en zwoer te zwijgen. Het zijn de knuffelhonden geworden. Tijdens het televisie kijken liggen ze rond haar voeten. Langharige varkentjes met platte neuzen en korte lijfjes. Ze glippen de badkamer in zodra er iemand naar de wc gaat. Gedrieën staren ze met hun bolle ogen de persoon op de pot aan.

‘Natuurlijk doen we het samen’, zegt Adelien voorzichtig. ‘Maar een bedrijf, zo zou ik het niet willen noemen.’

Diet pulkt een velletje tussen zijn tanden vandaan. ‘En dat zegt iemand die business administration heeft gestudeerd.’

Ze was best handig met cijfers, dat moest ze toegeven. Doorgrond het systeem en je vindt de plek waar het gat zit. Het is zaak jezelf als een net over dat gat te spannen en de geldstromen recht door je heen te laten voeren. Zo vang je het meest, aldus Diet. Toen ze eenmaal afgestudeerd was, wilde ze dat haar werk aan twee criteria voldeed: het moest in de buurt van de kennel zijn, zodat ze ’s avonds haar dieren nog kon uitlaten, en ze moest de vrijdag vrij hebben, om de honden showklaar te maken voor het weekend. Waar Vera haar dochter coachte bij het hondenshowen (‘Rechte rug! Strakke lijn! Brede stap!’) was het haar vader die advies op zakelijk vlak gaf. Op Diets aanraden ging zij de buurtkermis en het aspergefeest af met haar kaartjes op zak.

‘Ook boeren en tuinders hebben iemand nodig voor de administratie’, zei hij.

En daar stond ze dan met een beker verschaald bier in de hand, vriendelijk knikkend in de frituurwasem.

‘Wist u dat ik administratief zeer sterk ben?’ zei ze nadat haar gesprekspartner was uitgewauweld over het lokale voetbal, de visstand of het weer.

Ze schreef zich met Freek in bij de tennisclub. Niet dat ze zo van sporten hield, integendeel. Maar volgens Diet waren daar de echte klanten te vinden.

‘Wie betaalt om zich uit te putten, wil van zijn geld af.’

En hij had gelijk. De potjes mixed double wierpen hun vruchten af. In enkele jaren tijd bouwde ze een veelzijdige klantenkring op. Van de lokale aardbeienteler tot de volkszanger, van de kapper tot de loodgieter van het dorp, zij wist wat ze verdienden en wat ze uitgaven. Wie er een abonnement op de Penthouse had, wie verzot was op goedkope flessen port en wie om de maand naar de stad ging voor wat spuitjes botox.

‘Ik bepaal niet wat er gebeurt’, zegt Adelien.

Vera leunt naar voren. Moeder de vrouw gaat zich ermee bemoeien, denkt Diet. Met haar aan het roer van dit gezin hadden ze allang in de schuldsanering gezeten. Hij kon zich geen betere vrouw wensen, maar als het over geld ging, wist ze alleen hoe ze het uit moest geven.

‘We willen kwaliteit garanderen’, zegt Vera. ‘Niet omzet maken, schat. Het welzijn en de kwaliteit van de dieren staan voorop.’

‘Tijden veranderen, mam’, zegt Adelien. ‘De Amerikanen staan te popelen om het hier over te nemen. Ze vliegen in voor een weekendje topshows. Het kan geen kwaad ons verdienmodel beter te bekijken, of misschien investeerders …’

‘Ik fok niet voor geld. Ik fok voor schoonheid en geschiedenis’, zegt Vera beslist.

Adelien wil nu geen uitbarsting veroorzaken. Haar moeder kent de fijne kneepjes van de stille oorlogsvoering. Het verongelijkt snuiven, het geladen ‘niets’ wanneer er wordt gevraagd wat er is. Ze kan het weken volhouden, tot haar tegenstander zich wanhopig aan haar voeten werpt, jammerend om haar vergiffenis, of ze nu gelijk heeft of niet, als ze maar weer normaal tegen ze doet.

‘Ik sterf liever dan dat iemand mij een broodfokker noemt.’

Adelien knikt. Haar moeder steunen, dat is de enige manier om haar rancune af te weren.

‘Wil je tot het einde der dagen zelf poep scheppen en kooien soppen?’ vraagt Diet.

‘Daar hebben we Rein toch voor?’ zegt Adelien bits.

Rein stopt met kauwen.

‘Sorry’, zegt Adelien. ‘Dat klonk raar. We waarderen ontzettend wat je doet.’ Ze aait hem over zijn schouder. Hij zet zijn brokkelige, geel uitgeslagen nagels even in zijn palm, de huid dun en droog van de bleek. Hij zou handschoenen moeten dragen bij het schoonmaken, maar hij houdt niet van het klamme gevoel van rubber.

‘Rein is het misschien wel een keer beu. Hij vindt een echte baan of een vriendin die wil dat hij meer doet dan op zijn knieën schrobben. Hebben jullie daar weleens aan gedacht?’ Diet kijkt van zijn vrouw naar zijn dochter.

Vera zet een elleboog op tafel, wijst naar haar man. ‘Mijn dieren worden niet door vreemden verzorgd. Werknemers zetten het dier niet op de eerste plek. Niet zoals wij dat doen. Dat voelen de honden. Dat er geen liefde voor ze is. Ik wilde ook geen nanny voor mijn kinderen.’

‘Die Australische reu is de toekomst.’ Adeliens stem slaat over. ‘We willen de dekreu Future Legend van de Diamond Dogskennel uit Australië. En niemand anders. Hij is de sleutel. Met zijn zaad kunnen we de puppy’s voor drie keer zo veel verkopen.’

‘Het is gezonder voor het bloed’, zegt Vera.

‘Dat ook’, beaamt Adelien. ‘Het is óók gezonder voor het bloed.’

De schoothondjes onder tafel worden onrustig. Ze zijn gevoelig voor conflict. De kleinste begint te graven in het Perzische tapijt. Rein steekt zijn voet onder het borstkasje en tilt het beest op. Dat werkt meestal wel. Een ander begint te knorren. Zodra ze gespannen raken, verslikken ze zich en gaan ze hyperventileren. Rein legt een vinger over de neusgaatjes van de knorrende hond. Het lijfje schudt steeds trager, tot het beest weer normaal ademt.

‘Ik wil vast niet weten hoe duur zo’n kwakje van die hotshot van jullie kost’, zegt Diet.

‘Hou nu eens op over dat ellendige geld!’ roept Vera.

‘We halen het er dubbel en dwars uit’, zegt Adelien. ‘Ik kan het weten, want ik heb business administration gestudeerd.’

4

‘Wat heb jij gegeten?’

‘Zalm.’

‘De laatste keer dat ik dat at, moest ik overgeven’, zegt Karin.

Toen haar naam op zijn telefoonscherm verscheen, had Rein er vervreemd naar gestaard. Aan tafel viel het gesprek stil. Hij was misselijk geworden. Op het toilet nam hij op. Toen hij Karins stem hoorde, verschoof er iets zwaars in zijn maag.

‘Papjes gaan nog wel. Alles met structuur lukt niet meer.’

Rein frunnikt aan de wc-rol. Trekt er een stukje af, verfrommelt het tussen twee vingers. ‘Ik hou niet van zalm’, zegt hij.

‘Nee, zalm is overrated.’

Karin ademt in de hoorn. Rein hoort haar wat klikken op haar toetsenbord. Hij vraagt zich af of ze ook een g19 heeft. Die is het beste voor online gamen. Er zit nauwelijks vertraging in het signaalspoor en hij kan meerdere commando’s tegelijk aan.

‘Die fucking Od Godot’, begint ze. ‘Hij stuurt me steeds privéberichtjes. “O, ik heb over je gedroomd vannacht”, mailt hij dan. “Je had een blauwe jurk aan en danste door de nacht.” Wat is dat voor rare shit? Het is niet sexy om te sterven. Daar heb ik nu toch helemaal geen zin in.’

‘Nee’, zegt Rein.

Hij stelt zich Od Godot voor, die klootviool met zijn kale kop en harige lijf, zwetend voor zijn beeldscherm. Od Godot, Gökcan Odafi in het dagelijks leven, vindt zichzelf nogal wat. Hij is de trots van de familie, met zijn diploma en gouden zegelring, maar hij valt overal buiten, met zijn Turkse neus en zijn Turkse lunch, zijn doorlopende Turkse wenkbrauw en de bidketting die hij over zijn mollige knokkels zwiept. Daar zit Gökcan op het ondergekalkte metrobankje in zijn slecht zittende pak met plaknaden. Op weg van zijn eenkamerappartement in de hippe binnenstad naar de buitenwijk. Naar het aftandse Pakistaanse advocatenkantoor waar hij met veel moeite een baantje heeft gekregen. Rein heeft hem nagetrokken. Zijn kantoor op Google Maps bekeken. Gökcan is op zijn best een middelmatige advocaat, gespecialiseerd in faillissementsrecht. De hele dag handelt hij in andermans aftakeling, pikt daar zijn graantje van mee, de gore haan. De meisjes van het kantoor moeten hem niet, delen hun pitabrood niet met hem. Zijn collega’s hebben andere humor en een ander accent. Dan maar de vrouwen van het WoW-team lastigvallen.

Rein trekt zelden mensen na. Het kost veel tijd en het interesseert hem niet. Voor Karin maakt hij een uitzondering. Het is goed om te weten of de dreiging reëel is. Die Gökcan is gewoon een sneue kerel die te veel last heeft van zijn temperament, weet Rein nu. Zelf is hij minder makkelijk te vinden. De afbeeldingen die het internet opvist bij ‘Rein Hoenderhoven’ beslaan vergeelde naslagwerken van een naoorlogse Vlaamse krant. Zijn bankzaken doet hij nog met acceptgiro’s en wat hij nodig heeft, koopt hij zelf in de winkel. Het spoor stopt na zijn studententijd. Op het internet is alleen zijn avatar actief.

‘En hij is altijd te laat. Altijd!’ gaat Karin door.

‘Je kunt hem er niet uitgooien.’

‘Het zou wel opluchten.’

‘Over een maand komt de nieuwe extension uit’, zegt Rein. ‘Dan krijgen we er een hele wereld bij.’

‘Waarschijnlijk zijn we dan nog steeds bezig met die kloteschildpad.’

Hij houdt even zijn adem in. Aarzelt, vraagt dan: ‘Wat voor toetsenbord heb jij?’

‘Een g19, natuurlijk.’

Triomf schalt met een hemeltrompetje door hem heen. Zie je wel.

Er wordt op de deur geklopt. Het goede gevoel verdwijnt.

‘Ik moet gaan.’

‘Jammer dat je er vanavond niet bij bent.’

‘Ja’, zegt Rein. En hij meent het.

‘Wil je ook een toetje?’ vraagt Adelien halfhard via het sleutelgat. ‘Ik heb cheesecake met ananas gemaakt.’

Rein wast zijn handen en opent de deur.

‘Zo’, zegt ze.

‘Zo’, herhaalt Rein.

‘Ik dacht dat alleen wij je belden.’

‘Jullie en het uitzendbureau.’

‘Ik ken de ringtones van mijn vrienden. Van papa, van mama. Ik ken zelfs de ringtones van mijn buren. Ringtones zijn een stukje persoonlijkheid. Een verklarend ritme, een betekenisvol liedje. Ik had jouw ringtone nog nooit gehoord. Het was net alsof ik je maar half kende.’

‘Wat hoorde je?’

‘Dat je lui bent. Je hebt hem gewoon standaard gelaten.’

Rein grinnikt.

‘Wie heeft nog meer jouw nummer?’

‘Niemand die jij kent.’

Adelien weet dat het geen zin heeft om verder te vragen. Haar broer is een raam dat half openstaat. Een wapperend gordijn ontneemt je het zicht. Soms komt er een flard geluid uit. Als de wind goed staat, waait het gordijn even opzij en heb je een inkijkje. Maar het grote verhaal, dat wat er zich daarbinnen afspeelt, moet je zelf verzinnen.

‘Help je me in de keuken met snijden?’ vraagt ze.