De schaamteloze passie van Mademoiselle S.

Bezorgd en ingeleid door Jean-Yves Berthault

Uit het Frans vertaald door Tatjana Daan

Uitgeverij De Geus

breda 2015

Oorspronkelijke titel La passion de Mademoiselle S., verschenen bij Gallimard

Oorspronkelijke tekst © Jean-Yves Berthault, 2015

Nederlandse vertaling © Tatjana Daan en De Geus bv, Breda 2015

Omslagontwerp total italic (Thierry Wijnberg), Amsterdam – Berlijn

Omslagillustratie © Imagno/Getty Images

isbn 978 90 445 3514 3

nur 322/455

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2015.

Voorwoord

Toen ik een vriendin hielp bij het leeghalen van een woning ontdekte ik in een vergeten kelder, na een paar oude kapotte schilderijlijsten en stoelen waarvan een poot miste te hebben weggehaald, achter een houtstapel een kist lege weckpotten zonder deksel, opgestapeld tussen twee lagen oude kranten. Wie doet er nu zo veel moeite om afgedankte glazen potten af te dekken, vroeg ik me af. En als ze daar eens waren neergezet om een of andere onwaarschijnlijke schat te verbergen?

Ik had het uitzonderlijke gevoel dat een buitengewoon avontuur daar binnen mijn bereik lag, alsof iets belangrijks bezig was zich te voltrekken. U weet wel wat ik bedoel, zoals wanneer het geluk je opeens toelacht, of je getuige denkt te zijn van een wonder, zo’n moment kortom dat je kippevel bezorgt. Het kon een schatkaart zijn, zo’n wollen kous met honderden zilveren munten erin, het dagboek van een overleden jongedame, of een onbekende compositie van Mozart; misschien lagen er wel obligaties van al lang verdwenen handelsmaatschappijen. Dus ik haastte me de lagen papier en potten die de bodem van de kist bedekten te verwijderen, en trof daaronder een mooie zware leren tas aan, waarop zilveren initialen waren gegrafeerd. Gevuld met niets dan brieven, in hetzelfde handschrift, totaal ongeordend. Ik begin er een te lezen, daarna nog een, om uiteindelijk een hele correspondentie te ontdekken, duidelijk liefdesbrieven, in een meer dan gewaagde taal, van een ongelooflijk wellustige onbeschaamdheid. Deze correspondentie was kennelijk in deze tas gestopt om verborgen te worden. In een van de brieven vind ik een datum: 1929. En allemaal zijn ze ondertekend door een vrouw, Simone.

Ik brandde van nieuwsgierigheid en vroeg mijn vriendin of ik de brieven mocht hebben. Dit zijn die zeer schaars gedateerde brieven van Simone aan haar minnaar Charles. Het heeft me bijna een jaar gekost om de chronologische volgorde ervan te reconstrueren. Ik greep de gelegenheid van een ambassadeurspost in een vrij rustig land aan om mijn weekenden en menige avond aan deze taak te kunnen wijden. Van de zeer talrijke missiven bied ik de lezers maar een beperkt aantal aan (iets meer dan een derde), en uit privacyoverwegingen zijn de namen van de personen en plaatsen veranderd.

Deze romance in brieven kan op heel wat verschillende manieren worden gelezen …

Je kunt er de wellustige verhouding in zien van een vrouw met haar minnaar, verwoord in de meest onverbloemde termen, en de teksten lezen met de gretige nieuwsgierigheid waarmee we een ouderwetse pornografische roman zouden verslinden. Simone bedient zich inderdaad van een vocabulaire waarvan de onbeschaamdheid in de loop van de maanden steeds groter wordt en dat uit de pen van een beschaafde jonge vrouw verbazingwekkend is, temeer daar alles erop lijkt te wijzen dat ze ‘van goede familie’ was. Hoe vallen een dergelijke buitensporigheid en een zo ‘modern’ taalgebruik te verklaren? En welke vrouw kon in die tijd zo schrijven?

Een van mijn beste vrienden, aan wie ik de brieven liet zien alvorens ze te publiceren, zei: ‘Geef nu maar toe, jij hebt ze geschreven, die brieven! Dit kan niet door een vrouw in 1928 geschreven zijn!’ en ik moest hem de originele brieven op het vergeelde papier laten zien voor hij me uiteindelijk geloofde.

Waar haalde Simone dan dat obscene vocabulaire vandaan dat ze zonder schroom inlaste te midden van zo vele elegante zinswendingen? Mijn vermoeden is dat het toelaten van een dergelijk vocabulaire in haar keurige taalgebruik haar hielp de obstakels te overwinnen die haar seksuele ontplooiing in de weg stonden. Ze zal waarschijnlijk uitdrukkingen die Charles tijdens hun liefdesspel bezigde hebben overgenomen, want mannen permitteerden zich destijds bij een minnares woorden die zij tegen hun vrouw niet hadden kunnen zeggen, en zo heeft Simone zich in haar streven naar bevrijding het mannelijke vocabulaire eigen gemaakt. Je kunt je voorstellen dat het nemen van een dergelijke vrijheid, die voor die tijd zo ongepast was, op Charles een zinnenprikkelend effect moet hebben gehad. Eenmaal bevrijd opent de taal voor zowel minnaar als minnares nieuwe mogelijkheden. Het belangrijkste verbod is dan overtreden: het verbod op het uitspreken.

De onbeschaamdheid van de woorden heeft zich vast en zeker tegelijk doen gelden met de onbeschaamdheid van de daden, waarbij de grensoverschrijding op het ene vlak die op het andere inleidde en stimuleerde, en we zouden er waarschijnlijk geen voorbeelden voor hebben gevonden in de boekenkast van Simone, die ik me zo ‘klassiek’ voorstel; we zullen dat grensoverschrijdende eerder moeten zoeken in haar geest, en in het collectief onbewuste van een tijdperk. Want je kunt de meest gewaagde literatuur uit deze periode doorbladeren wat je wilt: op die schappen valt niets te vinden wat van een dergelijke inspiratie de bron zou kunnen zijn. Van Jean Genet, die aan het begin stond van zijn carrière als dief en nog geen carrière als schrijver had opgebouwd, was in de jaren waarin deze brieven werden geschreven (1928-1930) nog niets verschenen. Pierre Louÿs kwam niet tot dergelijke extremiteiten, André Gide had in 1924 Corydon gepubliceerd en in 1926 Si le grain ne meurt [in 1970 voor het eerst in het Nederlands verschenen onder de titel Als de graankorrel niet sterft (vert.)] maar zijn homoseksuele fixaties roerde hij slechts voorzichtig aan, en Louÿs’ Les Chansons de Bilitis [in 1969 in het Nederlands verschenen onder de titel Zangen van Bilitis (vert.)] lag nog niet op het nachtkastje van de fatsoenlijke burgerij. Hoe dan ook bediende geen van deze boeken zich van een taal die in die tijd waarschijnlijk als vuilschrijverij zou zijn gekwalificeerd.

Simone stond midden in de nieuwe wereld die aan het ontstaan was, ze was een tijdgenote van de eerste stomme pornografische films, van de Revue nègre van Josephine Baker, van vele artistieke experimenten die een omwenteling teweegbrachten in de zeden, en van een maatschappij die, goedschiks of kwaadschiks, getuige was van de opkomst van een nieuwe immorele Parijse orde. Ons jonge liefdespaar vormt daar dus een van de uitdrukkingen van, zo’n twintig jaar na de scheiding van Kerk en Staat.

Dit ongelooflijke document, en dat is een van de vele verdiensten ervan, laat ons opgaan in het leven van vrouwen die eindelijk bevrijd zijn, van een ‘vrijgevochten meisje’ dat zichzelf accepteert zoals ze is, tien jaar na de grote ramp van de Eerste Wereldoorlog, en dat ons zonder schaamte de vrijheidsroep van die dolle jaren onthult. De brieven illustreren prachtig dat de reputatie van Parisiennes in de eerste helft van de twintigste eeuw niet onrechtmatig verworven was. Zij leren ons nogmaals over de onvergankelijkheid van de seksuele driften, over de bestendigheid van gevoelens, en maken ons duidelijk wat we al vaag beseffen, namelijk dat onze moderne wereld, die er prat op gaat alles te hebben uitgevonden, onderhevig is aan de eeuwigdurende nutteloos herhaalde spasmen van de instincten en de begeerten van de mensheid.

Maar wat mij persoonlijk het meest fascineert in deze correspondentie, wat mij ervan bijblijft, en wat ik de lezer wil aanbieden, is een prachtige, tragische liefdesgeschiedenis, waarin een dwangneurose een rol speelt, die mij diep heeft getroffen. Ik heb het gevoel dat Simone, die veel heeft geleden, het heeft verdiend dat niet alleen haar losbandigheden, maar vooral ook haar gevoelens en de opoffering die zij zich getroostte nu herleven in het openbaar, en dat het tragische aspect van haar onopvallende en smartelijke leven na haar dood wordt erkend.

Daarnaast moet ik bekennen dat het me niet tegenstond dit werk te publiceren op het moment dat ik mijn carrière als ambassadeur vaarwel heb gezegd. Evenals Simone ben ik een non-conformist.

Brief 1

Zaterdag, 11 uur 30

Vergeef me, lieveling, als dit briefje te kort is … Het is dat ik geen tijd heb, want je weet dat ik je anders een hele hoop te zeggen zou hebben!

Vandaag krijg je van mij niet meer dan wat tederheid, een kus op je beminde lippen en op je mooie bruine ogen, maar in gedachten zal ik toch bij je zijn. En jij, mijn lief, zul je aan mij denken? Ik hoop van wel en ook hoop ik heel erg een briefje van je te krijgen met de post van maandag.

Lieveling, als dat mogelijk is zou ik je komende week graag een avond willen zien, want ik verlang zo naar je liefkozingen dat het me te lang zou duren om tot zaterdag te wachten.

Ik wil de hartstochtelijke ogenblikken van onze laatste ontmoeting opnieuw beleven … De herinnering aan die liefkozingen is vreemd bedwelmend en ik wil in jouw armen de sensaties terugvinden die je me weet te geven. Allerliefste, ik wil dat je van me houdt met al het vuur van je begeerte, ik wil dat je me hevig laat genieten van je perverse liefdesspel. Mijn dierbare lieveling, zeg me dat je die liefkozingen net als ik opnieuw wilt beleven, zeg me nog eens dat je in mijn armen gelukkig bent, heel gelukkig, en dat je van me houdt …

Gedraag je, mijn aanbeden minnaar, de komende twee dagen. Bewaar je perverse liefkozingen voor mij, voor mij alleen, ik wil je altijd zo beminnen, altijd.

Tot ziens, godje van me. Ik aanbid je. Tot maandagavond, hoop ik!

Geef me heel je zo verrukkelijke lichaam, ik wil het in mijn armen sluiten, heel, heel stevig, om me met de bedwelmende geur ervan te doordringen. Ik druk mijn lippen op de jouwe in een intense kus waar ik heel mijn hart in leg, dat van jou vervuld is, alleen van jou.

Al mijn tederheid, mijn geliefde. Ik hou van je.

Simone

Brief 2

Mijn dierbare lief,

Wat was het fijn gisteravond … Al die ogenblikken die ik lijf aan lijf met je doorbracht hadden me uitgeput en je brief via de buizenpost bracht me helemaal in een roes. Je hartstochtelijke woorden wonden me heerlijk op en in mijn grote bed, in het donker van mijn slaapkamer, gedroeg ik me niet erg netjes. Ik had mijn hele lichaam geparfumeerd voor ik onder de koele lakens kroop, alsof jij bij me zou komen liggen.

Met mijn hoofd op het kussen roep ik het dierbare beeld op van mijn lieve godje. Mijn hand streelt traag mijn hele lichaam, dat geleidelijk begint te trillen. Hij daalt af van mijn borsten naar mijn dijen, dwaalt even door het warme vachtje en glijdt verder omlaag. Bij die streling word ik door een grenzeloze, diepe wellust overmeesterd. Ik sidder nu van genot want ik denk uit alle macht aan je. Mijn orgasme is zo hevig dat ik me moet inhouden om niet te schreeuwen. Charles, Charles mijn liefste, ja ik geef je morgen het opwindende schouwspel waarnaar je verlangt. Terwijl ik hartstochtelijk klaarkom zul je me nemen om me geen tijd te gunnen bij te komen, zodat een tweede orgasme, nog heviger dan het eerste, me meevoert in het genot.

Morgen, mijn dierbare lief, kunnen we al onze wilde driften uitleven.

Ik moet alweer stoppen. Ik heb geen tijd om je alles te zeggen wat ik zou willen.

Tot straks, mijn lief. Ik hou van je.

Simone

Brief 3

Dinsdag, 31 juli

Mijn dierbare lieveling,

Ik heb je laatste brief ontvangen. Je bent een schat dat je me zo schrijft. Ik ben heel gelukkig als ik het witte envelopje in mijn brievenbus vind! Ik zou ook heel treurig zijn geweest als je niet meteen had geantwoord … Ik hou van je! Lieve schat, ik kan hier onmogelijk voor zondagavond weg. Geloof me, allerliefste, dat ik net als jij vurig verlang naar onze volgende afspraak. Heel mijn wezen strekt zich naar je uit en roept om de uitzonderlijke minnaar die je bent, die je altijd zult zijn. Nee, liefste schat, ik zal niet genoeg van je krijgen, daar kun je zeker van zijn. Ik was veel te gelukkig in je armen en ik weet nu al hoe ik zal genieten als je me weer zult nemen … In gedachten beleef ik al helemaal de scène van onze volgende ontmoeting. Je zult me wreed laten lijden; mijn lichaam, dat je toebehoort, zal onder je slagen kronkelen van de pijn, je zult me om genade horen smeken … En je begeerte naar mij zal hevig zijn want ik zal mijn vlees tegen jouw vlees aan leggen, mijn trillende dijen zullen je omklemmen, mijn mond zal jouw lippen zoeken om ze te blutsen met wilde kussen. Je zult me nemen zoals je wilt, mijn dierbare lief, en onze hartstochtelijke omstrengeling zal ons allebei naar het mateloze orgasme leiden dat alleen op zulke liefkozingen kan volgen. Wat je ook van me vraagt aan liefkozingen, ik zal je ermee overstelpen.

De meest perverse, zeg je? Wat maakt het uit, liefste Charles, het belangrijkste voor mij is dat je gelukkig bent in mijn armen. Dus ik sta tot je beschikking, mijn geliefde meester! Als je wist hoe ik ernaar verlang me in je armen te vlijen! Ik heb zo veel zin je lichaam, dat me zulke grote verrukkingen heeft bezorgd, weer bij me te hebben …

Liefste schat, je zult zien hoe we elkaar zullen beminnen na deze lange scheiding, lijf aan lijf, zonder dat we een kunnen worden … O, kon je je maar een avond vrijmaken! Wat zouden we mooie uren beleven, in elkaars armen, in de rust en het halfduister van de grote slaapkamer, dicht tegen elkaar aan na de wilde extase die ons allebei heeft uitgeput, als onze hevige wederzijdse begeerte ons heeft meegevoerd naar het ultieme genot, wat zou het dan heerlijk zijn, mijn lief, om samen in dit grote bed te slapen … Maar waarom daarvan dromen. Dat geluk is voor ons niet mogelijk … We zullen tot de volgende zaterdag moeten wachten om van ons woeste liefdesspel te genieten. Lieveling, er is iets waarover ik me zorgen maak: ik vraag me af waar we elkaar kunnen zien wanneer mijn familie weer terug is! Want ik geloof niet dat we al zo snel afscheid van elkaar kunnen nemen, mijn lief; als jij je niet van mij kunt losmaken, kan ik me jouw liefkozingen niet ontzeggen … We moeten over dit probleem nadenken. We kunnen er in Parijs over praten, is dat goed? Ik stop, mijn lief. Schrijf me een lange brief, die ik zal lezen voor ik hier wegga. Ik heb geen foto van mezelf gemaakt, lieve schat!

Tot ziens, liefste, ik kus je als een bezetene overal, overal. Tot maandag, allerliefste.

Ik hou vurig van je, mijn verrukkelijke minnaar.

Je Simone

Brief 4

Vrijdag, 11 uur

Lieve minnaar,

Dit is ook de laatste brief die je van mij zult ontvangen. Over twee dagen neem ik de trein naar Parijs, naar jou, mijn lief, die ik verlang aan mijn borst te sluiten na zo’n lange afwezigheid. Je hebt geen idee hoe erg ik je heb gemist tijdens de 23 dagen die ik ver bij jou vandaan heb doorgebracht. Heel wat dagen was ik somber, ondanks de zo mooie natuur waarvan alle bekoorlijkheid me niet wist te raken! Als ik je dierbare brieven niet had gehad om me te zeggen dat je van me hield, om me al onze mooie momenten te laten herbeleven, was ik nog somberder geweest!

Wil je dat ik het met je heb over onze liefde? Er zijn geen zinnen, hoe welsprekend ze ook mogen zijn, die alle hartstocht, alle vuur, alle losbandigheid uit kunnen drukken die deze twee woorden bevatten: ‘onze liefde’. We maken samen zulke mooie momenten mee, we beleven zulke heerlijke extases, dat we niet in staat zouden zijn ze na te vertellen! Wat kan ik je nog meer zeggen, mijn dierbare lief, behalve dat ik het gevoel heb dat ik droom als ik denk aan alles wat ‘onze liefde’ uitmaakt. Je hebt me kennis laten maken met onvergetelijke sensaties, met al je perversiteit heb je in mij een of ander geheim instinct weten te wekken dat me nu naar nieuwe genietingen doet verlangen, steeds perversere en intensere. Je bent een meester in de zo verfijnde kunst van het beminnen, en ook ik ben heel, heel gelukkig dat ik je bij me heb weten te houden.

Ik heb niets gefantaseerd tijdens mijn afwezigheid, niets, ik heb me herinnerd. En ik weet dat wanneer onze lichamen weer zullen samenkomen, wanneer jouw vlees mijn vlees zal naderen, een zodanige golf van begeerte in me zal opkomen, dat die me alle mogelijke losbandigheden zal dicteren! Ja, ik hou van je met een absolute liefde, ik hou van je met mijn hart, maar ook en vooral met mijn zinnen, met mijn vlees, en ik wil je helemaal, hoor je, dierbaar lief. Ik wil dat niet één geheime holte van je lichaam aan mijn liefkozingen, aan mijn kussen ontsnapt! Een wilde hartstocht bevangt me abrupt als ik je hier helemaal naakt en zo mooi in mijn armen heb. Ah! Lieve schat, laat me begaan, laat me je overal, overal vertroetelen. Ik wil die blanke, gladde huid woest kussen, die stevige kuiten, die begeerlijke buik en borst waarop mijn gloeiende wang verkoeling zal zoeken. Als je je zinnen wilt prikkelen, zeg het, dicteer me, en ik gehoorzaam. Gelukkig, gelukkig om je te horen kreunen van begeerte, van genot.

Ik wacht, met een bonzend hart van de heerlijke opwinding, op je eerste omstrengeling. Je zult me doen lijden, zeg je. Dat is dan jammer, maar zeg me dat je gelukkig zult zijn in mijn armen, dat ik je overwinningskreet, je dierlijke grom zal horen wanneer je me in je armen zult nemen, bont en blauw geslagen, verslagen, aan het eind van mijn krachten!

Ik behoor je toe, mijn aanbeden minnaar, met al de kracht van mijn vlees, dat bedwelmd is door jouw brute liefkozingen … Jouw voorliefdes, dat weet je, aanvaard ik bij voorbaat als ze ons nog vollediger zullen verenigen. Ook ik heb in jouw armen de meest intense wellust ervaren. Met alle kracht die in me zit heb ik genoten van je slagen, van je bruutheden. Ik heb vooral genoten van de kundigheid waarmee je de liefde met me bedrijft. Ik wil opnieuw dit genot beleven, dat ik nooit heb gekend bij de gewone liefdesdaad, die me koud en ongevoelig laat. Nóóit wil ik het zo met je doen, hoor je me. Want ik weet dat we teleurgesteld zouden zijn in elkaar. En bovendien zouden we afdalen tot het niveau van gewone geliefden, terwijl wij in hogere, verboden sferen verkeren, terwijl wij ‘vogelvrijen’ zijn, perverselingen, bezetenen, alles wat ‘onze liefde’ uitmaakt.

Lieve dierbare schat, ik kan me helaas niet aan mijn plichten onttrekken ten einde in jouw armen verrukkelijke momenten te beleven! Voor mij is dat even onmogelijk als voor jou. Als ik om acht uur van de trein kom moet ik naar kantoor! We moeten tot zaterdag wachten, met veel geduld, mijn liefste! Maar als je aardig bent, dan kom je even vijf minuten langs op kantoor om me te zien, of je belt[1] me zodat ik ten minste je stem hoor!

Ik moet ophouden, ik ga vlug deze brief op de bus doen. Tot ziens, liefste schat. Ik druk je dicht tegen me aan in een woeste omhelzing!

Je Simone

[1] Het gebruik van de telefoon door Simone, bijna honderd jaar geleden, zou op de lezer ten onrechte over kunnen komen als een moderniteit. Parijs was toen een van de meest moderne steden van de wereld. De Parijse metro bestond sinds 1900 en de telefoon had al voor die tijd zijn intrede gedaan. Charles Bonseul, hoofd-telegrafist van de stad Dowaai, zet voor het eerst het principe ervan uiteen in een artikel dat in 1854 verscheen in het tijdschrift L’Illustration, getiteld ‘De elektrische transmissie van het gesproken woord’ (‘Transmission électrique de la parole’). Weliswaar was het apparaat in 1928 nog alleen weggelegd voor een kleine elite die voornamelijk deel uitmaakte van de hogere burgerij en de aristocratie, maar in de hoofdstad werden de eerste abonnementen al in 1881 afgesloten. Duizenden Parijzenaars beschikten in de tijd van deze correspondentie dan ook over dit communicatiemiddel, dat juist in deze periode van onze geschiedenis een grote ontwikkeling doormaakte, met in september 1928 in Parijs de ingebruikname van de eerste automatische telefooncentrale. Sindsdien beschikten de abonnees over een kiesschijf met ronde gaten die het mogelijk maakte alfanumerieke tekens te kiezen: drie letters gevolgd door cijfers. In het werk van Proust komt overigens de telefoon voor, met name in Le Côté de Guermantes [De kant van Guermantes], waarin de schrijver een telefoongesprek met zijn grootmoeder ter sprake brengt. Om zijn telefoongesprekken aan te duiden gebruikt hij in zijn correspondentie het aardige neologisme téléphonage. In ieder geval geeft ons dit informatie over het milieu waarin onze heldin, die karig is met mededelingen over haar sociale omgeving, zich beweegt: ze maakt zonder enige twijfel deel uit van een bevoorrecht milieu, wat ook wordt bevestigd door de kwaliteit van haar taal en stijl. Ik stel mij voor hoe ze drie maanden na het begin van haar romance met Charles haar eerste revolutionaire telefoon met kiesschijf kreeg en deze voor het eerst gebruikt om hem te bellen.

Brief 7

Zaterdag, 9.30 uur

Lieve schat,

Ik ben blij dat ik je heb laten glimlachen. Ik ben blij dat ik me heb vergist, maar wat was het ook rustig en stil na een dergelijke dag!

Dus je was volkomen gelukkig in mijn armen en het was geen teleurstelling hoe ik de liefde met je bedreef. Daar ben ik dolblij om, mijn liefste, want je weet dat ik boven alles het jou naar de zin wil maken.

Ik mag je dan een dolzinnig genot hebben geschonken, geloof me maar dat het mijne me heeft gebroken en uitgeput. Het stevige pak slaag dat je me hebt gegeven heeft me voorbereid op de volgende beproeving. Stukje bij beetje klim ik op naar steeds wredere stadia en er komt een dag, heel snel al hoop ik, dat je eindelijk de perverse ervaring zult hebben waar je naar op zoek bent.

Ja, mijn dierbare schat, je hebt me goed gebeft. Wat een diepe roes neemt bezit van me als je met je tong en je lippen hartstochtelijk mijn opgewonden klit kust! Die verrukkelijke liefkozing die je zo lang aanhoudt, daar verlang ik het allermeest naar, want het is de kroon op alle hartstochtelijke liefdesdaden waarmee je me overstelpt. Maar in jouw armen ben ik altijd gelukkig. Zelfs als onze uitgeputte lichamen op adem komen, hou ik ervan je heel dicht bij me te voelen. Ik geniet ervan mijn hoofd op je schouder neer te vlijen en je houdt me zo lief tegen je lijf aan gedrukt dat ik zo wel uren naar je zou willen kijken terwijl je slaapt.

Lieve Charles, ik schrijf je vanochtend niet langer want er zijn helaas veel te veel dingen waardoor dat niet gaat maar ik wil dat je weet hoeveel ik van je hou en hoe heerlijk ik al je liefkozingen vind, zelfs de wreedste.

Tijdens onze volgende afspraak wil ik je bewijzen dat ik pijn kan lijden om je gelukkig te maken, aangezien dat is wat je begeerte wekt.

Toen je mijn vlees omwoelde met je gretige tong en je mijn billen beurs sloeg met je hunkerende handen, was je zoals ik je voor me zag in mijn eenzaamheid daarginds. Ik had je weer helemaal terug, mijn lieve dierbare schat. Heb ik je genoeg tedere liefkozingen gegeven? Waren het de strelingen die je heimelijk verlangde of was je teleurgesteld? Toch dacht ik bij jou van binnen een huivering van genot te voelen, toen mijn tong langzaam tussen de billen verdween die je me toestak. Terwijl ik je steeds krachtiger liefkoosde richtte je lul zich trillend op.

Als je de perverse liefkozing die ik je heb gegeven lekker vindt, zal ik je er steeds weer met hetzelfde vuur op trakteren. Het was natuurlijk verrukkelijk om dat indrukwekkende lid in mijn kont te voelen terwijl de zweepslagen op me neerdaalden. Maar de volgende keer, als je wilt, zullen we het zo proberen. We zullen verrassende houdingen bedenken, want je moet me nooit in de gewone houding bezitten, die zo banaal is.

O, we zijn nog niet aan het eind van onze uitspattingen. Tot zo, mijn dierbare Schat. Wanneer zullen we elkaar weer kunnen beminnen, mijn dierbare Schat?

Ik druk je heel teder tegen me aan en ik kus woest je lippen en je ogen.

Je Simone