Evie Wyld

Overal vogelzang

Uit het Engels vertaald door Roos van de Wardt

Uitgeverij De Geus

breda 2016

Dit project werd gefinancierd met de steun van de Europese Commissie.

De verantwoordelijkheid voor deze publicatie ligt uitsluitend bij de auteur; de Commissie kan niet aansprakelijk worden gesteld voor het gebruik van de informatie die erin is vervat.

De vertaalster ontving voor deze vertaling een projectsubsidie van het Nederlands Letterenfonds.

Oorspronkelijke titel All the Birds, Singing, verschenen bij Jonathan Cape

Oorspronkelijke tekst © Evie Wyld, 2013

Nederlandse vertaling © Roos van de Wardt en De Geus bv, Breda 2016

Omslagontwerp Multitude

Omslagillustratie © Sophie Broadbridge Photography

isbn 978 90 445 3548 8

nur 302

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2016.

1

Nog een verminkt, leeggebloed schaap. Er heeft zich nog geen korst op de ingewanden gevormd en ze dampt als een stoofpotje. Krassende kraaien, met glimmende snavels paradeerden in het rond, en toen ik met mijn stok naar ze zwaaide, vlogen ze in de bomen en keken met gespreide vleugels toe, zingend, als je het zo zou kunnen noemen. Ik duwde mijn schoen tegen Dogs kop om te voorkomen dat hij een van haar darmen als souvenir meenam, en hij bleef dicht in mijn buurt toen ik het karkas van het veld wegrolde naar de wolschuur.

Ik had die ochtend nog voor het licht werd naast mijn bed gestaan, was al buiten geweest, in mezelf pratend, had de hond verteld wat er allemaal gedaan moest worden, toen de merels in de meidoornstruiken losbarstten. Als een waanzinnige die naar haar eigen stem luisterde terwijl de wind hem terug in mijn strot duwde. Hij blies loeiend langs mijn open mond, zoals elke ochtend sinds ik naar het eiland was verhuisd. Het kreupelbos met de ratelende bomen en de blatende schapen achter me, dezelfde bomen, dezelfde wind en schapen.

Dat waren dan twee dode schapen binnen een maand. Het begon te regenen, een plotselinge windvlaag wierp schapenstront tegen mijn nek en het prikte. Ik zette mijn kraag rechtop en schermde mijn ogen af met mijn hand.

Krie-kraa, koud, krie-kraa, koud.

‘Wat valt er te lachen?’ riep ik tegen de kraaien, en ik gooide een steen naar ze toe. Ik veegde mijn ogen af met de rug van mijn hand en ademde diep in en uit om de geur van bloed af te schudden. De kraaien zwegen. Toen ik me naar ze omdraaide zaten er vijf op een rij op dezelfde tak naar me te kijken, maar ze zeiden niets. De wind blies mijn haar in mijn ogen.

Er hing een kromgetrokken, vervaagd bord onder aan het hek van de boerderijwinkel in Marling, waar gratis babycavia’s op stond. Ik had er nog nooit iets gezien wat op een gratis cavia leek en ik als ik ernaar had willen vragen, had ik dat langgeleden al moeten doen. De bleke dochter van de eigenaar stond achter de toonbank, verdiept in een kruiswoordpuzzel. Ze keek me aan en keek toen weer omlaag, alsof ze zich geneerde.

‘Hoi’, zei ik.

Ze bloosde, maar gaf wel een minuscuul teken van erkenning. Ze had een dik groen trainingspak aan en droeg haar haar in een staart. Er zat een vage roodheid om haar ogen, zoals je hebt na een avondje huilen of doorzakken.

Normaal gesproken hadden ze daar goede aardappels, maar toen ik ze keurde waren ze allemaal een beetje zacht. Ik legde ze terug en liep naar de tomaten, maar die waren ook niet goed. Ik keek uit het raam naar de kas die bij de boerderij hoorde en zag dat al het glas gebroken was.

‘Hé’, zei ik tegen het meisje, dat me al zat aan te kijken toen ik me omdraaide, sabbelend op de achterkant van haar potlood. ‘Wat is er met jullie kas gebeurd?’

‘De wind’, zei ze, en ze verplaatste het potlood eventjes naar haar mondhoek. ‘Ik moest van pa zeggen dat de wind hem heeft vernield.’

Ik zag het glas buiten liggen, verspreid over de plek waar normaal gesproken potten met lelijke roze cyclamen stonden en een bordje met de parel voor uw wintertuin. Nu enkel zwarte aarde en glas.

‘Jeetje’, zei ik.

‘Het loopt altijd uit de hand op oudejaarsavond’, zei het meisje op zo’n volwassen toon dat het ons allebei verbaasde. Ze werd nog roder en keek weer naar haar puzzel. De man die normaal gesproken de winkel runde zat met zijn hoofd in zijn handen in de kas.

Ik nam een paar sinaasappels, preien en citroenen mee naar de toonbank. Ik had niets nodig, het bezoekje ging meer om het ritje dan om de boodschappen. Het meisje liet haar potlood uit haar mond vallen en begon de sinaasappels te tellen, maar ze twijfelde en moest een paar keer opnieuw beginnen. Er hing een alcohollucht om haar heen die werd verhuld door een overdaad aan parfum. Een kater misschien? Ik stelde me een ruzie voor met haar vader. Ik keek weer naar de kas, de man zat er steeds met zijn hoofd in zijn handen, terwijl de wind erdoorheen blies.

‘Zijn het er negen?’ vroeg ze, en ik zei ja, ook al had ik ze niet geteld toen ik ze in het mandje stopte. Ze drukte een paar toetsen van de kassa in.

‘Het is zeker wel lastig om het zonder de kas te moeten doen’, zei ik, en ik zag een kleine blauwe plek op haar slaap. Ze keek niet op.

‘Valt wel mee. Er had een bestelling van het vasteland binnen moeten komen, maar de boot vaart vandaag niet.’

‘De boot vaart niet?’

‘Het weer is te slecht’, zei ze, opnieuw met die oude stem waardoor we ons allebei ongemakkelijk voelden.

‘Dat heb ik nog nooit meegemaakt.’

‘Het gebeurt weleens’, zei ze, terwijl ze mijn sinaasappels in een zak deed en de rest in een andere. ‘Ze hebben de nieuwe boten te groot gemaakt waardoor ze bij slecht weer niet veilig zijn.’

‘Weet jij wat de weersverwachting is?’

Het meisje keek me vlug aan en sloeg haar ogen weer neer.

‘Nee. Vier pond twintig alstulieft.’ Langzaam telde ze mijn geld. Pas bij de tweede poging had ze het juiste wisselgeld. Ik vroeg me af wat ze nu weer over me had gehoord. Het was tijd om te gaan, maar ik maakte geen aanstalten.

‘Hoe zit dat eigenlijk met die gratis cavia’s?’

Haar gezicht kleurde weer rood. ‘Ze zijn er niet meer. We hebben ze aan de slang van mijn broer gevoerd. Het waren er heel veel.’

‘O.’

Het meisje glimlachte. ‘Dat was jaren geleden.’

‘Oké’, zei ik.

Ze stak het potlood weer in haar mond en haar ogen dwaalden omlaag naar haar puzzel. Het bleek dat ze gewoon de witte vakjes in zat te kleuren.

In de pick-up kwam ik erachter dat ik de sinaasappels in de winkel had laten liggen. Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel naar de kapotte kas en zag dat de man binnen nu met zijn handen in zijn zij naar me stond te kijken. Ik deed de deuren op slot en reed weg zonder de sinaasappels.

Het begon hard te regenen, en ik draaide de verwarming hoog en zette de ruitenwissers op de hoogste stand. We reden voorbij de plek waar ik meestal stopte om Dog uit te laten en hij zat op de bijrijdersstoel en staarde me indringend aan, en elke keer als ik opzijkeek, gingen zijn oren rechtop staan, alsof we midden in een gesprek zaten, dus ik ontweek zijn blik. ‘Wat nou?’ zei ik. ‘Je bent een hond.’ Toen draaide hij zich om en staarde naar buiten.

Halverwege de rit naar huis werd ik erdoor overmand en ik parkeerde voor het hek van een lege wei. Dog staarde stoïcijns uit het raam, zwijgend en kalm, en ik drukte mijn duim tegen mijn neusbrug in een poging het prikken te laten ophouden, duwde de nagels van mijn andere hand in de huid van mijn borst om die bekende kloppende pijn waarmee het verlies van een schaap gepaard ging te laten wegsmelten, een druppel bloed die in een open oog landt. Ik huilde zonder tranen, gierend en met open mond, de pick-up schudde ervan, en ik voelde in mijn binnenste iets klauwen zonder dat de kans op ontsnapping groter werd. Huil maar even lekker; iets dergelijks zei mam altijd tegen de drieling in de hoop dat ze niet met een van hen naar het ziekenhuis zou hoeven. Zoals die keer dat Cleve uit een boom was gevallen en flink had gehuild, en we er pas later achter kwamen dat zijn arm was gebroken. Maar er was niets lekkers aan mijn huilen – het was verstikkend, het deed pijn. Ik stopte toen mijn neus begon te bloeden, veegde hem af met de zeemlap die ik gebruikte op dagen dat de ramen aan de binnenkant bevroren waren en reed rustig naar huis. Op Military Road, vlak bij de afslag naar huis, waren een paar tieners een beetje aan het kloten bij de bushalte. Toen ze me zagen aankomen deed een van de jongens alsof hij iets in zijn mond stopte, een ander klom op zijn rug en beukte naar voor en naar achter terwijl hij lassobewegingen maakte. De meisjes lachten en staken hun middelvinger naar me op. Toen ik de bocht om ging trok de jongen met de lasso zijn broek omlaag en liet hij me zijn witte kont zien.

Ik zette de koffiepot harder op het fornuis dan nodig. ‘Kutkinderen’, zei ik tegen Dog, maar hij zat met zijn rug naar me toe en luisterde niet.

Ik smeet de koelkast dicht en leunde er met mijn hoofd tegenaan. Stom dat ik me zo op m’n gemak was gaan voelen. De koelkast zoemde instemmend terug. Stom om te denken dat het niet allemaal uit elkaar zou spatten. Dat gevoel dat ik had gehad toen ik de cottage voor het eerst zag, solide en wit als krijtsteen aan de zwarte voet van de heuvels, het veilige gevoel dat er niemand in de buurt was die me kon bespieden – dat ik ooit zo dom had kunnen zijn. Ik tastte aan de zijkant van de koelkast naar de steel van de bijl.

Er zat een bruine vlek op mijn mouw, want er was een beetje van het dode schaap op gelekt, dus ik trok mijn trui uit en boende de vlek met zeep in de badkamer op de begane grond. Ik stonk naar geitenbok, maar het idee van een volledige wasbeurt terwijl de kou zich in mijn schouders had genesteld sprak me niet aan, dus spatte ik alleen wat water onder mijn oksels. Ik balde en ontspande mijn vuisten om warm te worden. Daar waar de botten niet terug aan elkaar waren gegroeid deed de rechterhand pijn, en hij knakte zoals altijd het geval was bij bij vochtig weer.

Voor de spiegel trok ik de huid van mijn gezicht strak. De laatste keer dat ik mijn pony had geknipt was hij twee centimeter te kort geweest en ik zag eruit als krankzinnige. Ik ontdekte een bloederige duimafdruk onder mijn oor.

Ik stak een sigaret op, hield hem tussen mijn lippen en klapte mijn handen voor mijn lichaam in elkaar, en terwijl ik inhaleerde, spande ik mijn armen om de spierkracht te testen. Die was er nog, ook al had ik al een paar maanden niet geschoren. Sterke dame. Ik keek hoe de rook uit mijn mond kringelde en in de koude lucht verdween. De koffiepot begon te pruttelen en ik haalde hem van het fornuis. Ik was nog altijd bang dat het ding zou exploderen.

Buiten het keukenenraam de flits van een voorruit door de vallei. Don in zijn landrover. Ik spuugde mijn sigaret in de gootsteen, liet er water overheen stromen en schoot het erf op om de kruiwagen te halen, en Dog hapte naar mijn knieholtes omdat ik aan het rennen was. Ik rende hijgend naar het begin van de oprit, waarbij de kruiwagen piepte alsof hij werd gemarteld, en bleef daar staan, zodat ik de weg blokkeerde. Don stopte en zette de motor uit. Midge bleef geduldig op de bijrijdersstoel zitten en staarde Dog aan terwijl haar roze tong uit haar bek bungelde.

‘Allejezus. M’n ballen krimpen van schrik’, zei Don toen hij uit de pick-up sprong. Er kwam natte sneeuw uit de lucht en ik had alleen een hemdje aan. Hij wierp een blik op me waar ik me niets van aantrok. ‘Je ziet er vreselijk uit. Slaap je slecht?’

‘Het gaat prima.’ Ik knikte naar de kruiwagen. Don keek ernaar.

‘Wat heb je daar?’

‘Weer een dode ooi. Volgens mij hebben die kinderen het gedaan.’

Hij keek me aan. Onze adem hing in witte wolkjes tussen ons in. Hij schudde zijn hoofd.

‘Waarom zouden zij zoiets willen doen?’

‘Zelfde reden als altijd? Verveling en zin om te kloten?’

Dog sprong blaffend omhoog naar Midge, die in de pick-up zat en ongeïnteresseerd terugkeek.

‘Nee,’ zei Don, ‘je kunt die kinderen niet overal de schuld van geven. Al zitten er een paar gemene rotzakjes bij. Wat is er met jou gebeurd dan?’ vroeg hij aan het dode schaap, en hij boog zich voorover om haar beter te kunnen bekijken, zijn handen in zijn zij. Het was heel koud. Ik sloeg mijn armen over elkaar en probeerde eruit te zien alsof het me niet deerde.

‘Ik heb haar vanochtend vlak bij het bos gevonden.’

‘Bij het bos?’

Ik knikte.

Hij schudde zijn hoofd en liep om de kruiwagen heen. ‘Ze is in elk geval dood.’

‘Je meent het. Ben je dierenarts of zo?’

Don keek me afkeurend aan.

Ik schraapte mijn keel. ‘Die kinderen …’

Don duwde zijn pet naar achter en keek me aan. ‘Mooie avond gister – je had naar me moeten luisteren en ook naar de pub moeten komen.’

Daar gaan we weer, dacht ik. ‘Niet mijn soort plek, Don.’ Ik dacht aan de mannen die er zouden zijn, tegen de bar geleund en pratend met lage stemmen, hun ogen die oplichtten zodra er een vrouw voorbijliep. Net zulke mannen als de drie die in mijn eerste week hier op de stoep hadden gestaan, het deuntje fluitend van Farmer wants a wife. Don was anders. Ik had zijn hulp ingeroepen bij mijn eerste stuitligging en hij was met me meegegaan, had de uitgestulpte ingewanden kalmpjes terug in de ooi genaaid en haar drieling gered, een drankje voor me ingeschonken en op luchtige toon gezegd: We moeten het allemaal een keer leren.

Maar hij wist van geen ophouden.

‘Drie jaar. En je bent nog nooit naar de pub gekomen.’

Dat was niet waar. Ik was er een keer geweest, maar Don vond het zo leuk om te zeggen, dat hij nooit luisterde als ik hem daarop wees.

‘Je staat ineens voor onze neus, arm in een mitella, ziet eruit als een lesbienne of een hippie of zo, en dan kom je hier wonen, en we hebben hier niet veel van zulke types. Als je niet oppast gaan ze de kleintjes nog bang maken met verhalen over jou.’

Ik verplaatste mijn gewicht, voelde hoe de kou zich in mijn kaak nestelde.

‘Schapen fokken is al eenzaam genoeg zonder jezelf van de buitenwereld af te sluiten.’

Ik knipperde naar Don en het bleef lang stil. Dog jankte. Hij had het ook allemaal al eens gehoord.

‘Maar wat heeft mijn schapen dan vermoord?’ was het enige wat ik kon zeggen.

Don zuchtte en tuurde naar het schaap. In het ochtendlicht leek hij wel honderd jaar oud – de levervlekken op zijn wangen waren grauw. ‘Een marter scheurt een schaap weleens in stukken, als ze al dood is. Of een vos.’ Hij tilde de kop van de ooi op om de ogen te bekijken. ‘Geen ogen meer’, zei hij. ‘’t Zou kunnen dat iets haar heeft vermoord en dat de rest ervan heeft meegegeten.’ Hij tilde de kop hoger op en keek naar de onderkant, waar haar ribben een grot vormden. Hij fronste. ‘Maar ik heb hier nog nooit iets zien rondlopen wat de vacht er zo af zou trekken.’

Ik voelde aan mijn broekzak, waar ik mijn sigaretten bewaarde, en klopte vervolgens Dog op zijn vettige kop. Een kraai riep: Kaaa-kriee, kaaa-kriee. Midge ging op haar stoel staan en we keken allemaal over het hek naar de donkere bomen erachter.

‘Als je ze tegenkomt, kun je tegen die kinderen zeggen, en tegen wie het verder ook wil horen, dat ik ze neerknal als ik iemand in de buurt van m’n schapen betrap.’

Ik keerde de kruiwagen en begon de heuvel weer af te lopen richting mijn huis.

‘Yep,’ zei Don, ‘jij ook gelukkig nieuwjaar, hè.’

2

We hebben nog een week te gaan voordat we klaar zijn in Boodarie. Ik sta onder de douche naast de tractorschuur en kijk naar de roodrugspin ter grootte van een duim, die altijd boven op de douchekop zit. Ze heeft zich helemaal niet bewogen, behalve om een poot op te tillen als ik de kraan opendraai, alsof het water haar te koud is.

Het is een lange en hete dag geweest – het staartje van maart, en onder de korst van het golfplaten dak was de lucht boven de scheerschuur zo dik als soep waarin vliegen ronddrijven. Ik heb niet veel shampoo meer, maar ik knijp er een flinke klodder uit en voel het schuim in al mijn kieren en kuiltjes druipen, en het water koelt mijn onderrug af, waar de littekens heet worden en kloppen door het zweet. Boven me, voorbij de roodrug, wordt de lucht rap donkerder – de avond valt hier snel, niet zoals in de stad, waar je de hele nacht aan het werk kunt zijn zonder het verschil met de dag te merken, behalve dat er minder klanten komen. De eerste sterren zijn heldere speldenprikjes en in de oude wurgvijg, die over de tractorschuur hangt en zaden op het dak laat vallen als ik slaap, zitten een strepera en een grote witte kaketoe te ruziën. Ik hoor hun stroperige gekrijs. Er vliegt een vleerhond over en ineens verandert de geur die me omringt en heeft de nacht zich in de lucht genesteld. Buiten de palletwand van de douche hoor ik iemand bewegen en ik laat mijn handen in mijn haar tot stilstand komen.

‘Greg?’ roep ik, maar er komt geen antwoord. Ik draai de kraan dicht om te luisteren. De roodrug zet haar poot weer terug. ‘Greg?’ Mijn haar zit nog vol schuim en het knettert in mijn oren. De gedachte schiet door mijn hoofd dat ik hier alleen word aangetroffen en word meegenomen, terug daarnaartoe, vastgebonden en achtergelaten om in het hoge dorre gras te rotten. Het ruikt naar olie en gebakken eieren. Er sluipt iemand om de douche heen. Het zou iedereen uit de groep kunnen zijn, het kan Alan zijn, die een beetje doof aan het worden is, op zoek naar isolatietape of kerosine of batterijen of ouwe lappen. Maar hij is het niet, dat wordt wel duidelijk uit de veranderde sfeer. ‘Greg?’ Ik ben minder dan honderdvijftig kilometer van Otto verwijderd, sinds ik ben vertrokken ben ik nog niet zo dicht in de buurt geweest, maar toch, in zeven maanden tijd heb ik het hele land doorkruist en zelfs als hij de neus van een bloedhond zou hebben, ik heb mijn sporen uitgewist. Ik heb mijn sporen uitgewist, zeg ik geluidloos.

De pallet rechts van me wordt donkerder en door een uitgeduwde knop in een nerf van het hout wordt een oog zichtbaar, en ik deins achteruit, mijn stem verdwenen.

‘Ik weet waar je vandaan komt’, zegt het oog. ‘Mij hou je niet voor de gek – ik weet waar je vandaan komt en wat je hebt gedaan’, zegt het. De stem is stroperig en plakkerig en er hangt een geur van rotte eieren en wolvet vermengd met whisky en ongewassen lichaamsdelen.

Ik heb mijn sporen uitgewist, het is zeven maanden geleden en ik heb mijn sporen uitgewist, maar mijn hart klopt snel en ik moet mijn hand tegen de wand leggen om te kalmeren. De spin reageert, maakt een rondje en installeert zich weer. Het oog trilt en ik overweeg mijn duimnagel er recht in te steken, maar ik kan me er niet toe zetten het aan te raken en er is verder niets scherps voorhanden om mee te prikken. Het oogwit glijdt op en neer, de iris is melkblauw.

‘Ik weet wat jij bent’, zegt het oog. Het verdwijnt en de schaduw loopt weg. Mijn hart roffelt. Ik kijk door het gat in het hout en zie Clare in de richting van de scheerschuur wankelen. Hij is een week weggeweest en hij is iets te weten gekomen.

Ik storm de douche uit zonder het schuim uit mijn haar te spoelen, ren om de schuur heen naar mijn slaapvertrek. Ik trek een onderbroek, korte broek en een hemdje aan en dan begin ik de rest van mijn spullen in mijn rugzak te proppen. Als je er zo zeker van was dat hij je nooit zou vinden, zegt mijn hoofd, waarom ben je dan voorbereid om op elk moment te vertrekken, waarom passen al je bezittingen in een rugzak? Alles zit erin behalve mijn scheerschaar, die ik op het bankje naast de woltafel heb laten liggen om hem de volgende ochtend te slijpen. En het pantser van een cicade dat Greg me vorige maand heeft gegeven, toen hij vroeg of ik met hem meeging naar de Gold Coast zodra het werk erop zat. Ik hou het in mijn handpalm en het vibreert op mijn hartslag.

‘Lekker een maand aan het water. Vissen, zwemmen, bier drinken’, had hij gezegd. ‘Het stof eraf spoelen voordat de volgende klus begint.’

Ik leg het pantser weer op het richeltje en ga Greg zoeken in de eetruimte.

Bijna iedereen zit al klaar voor het avondeten en ik laat mijn ogen over de bank glijden, op zoek naar Clare, maar hij is er niet. Ik ga naast Greg zitten, die met Connor zit te praten over motors voor boten, en probeer hem duidelijk te maken dat ik met hem wil praten door mijn hand op zijn schouder te leggen. Hij knijpt onder de tafel in mijn bovenbeen, maar draait zich niet om, is te verdiept in zijn gesprek.

‘… zo ver doorgeroest dat hij brak en zo in het onderruim viel’, zegt hij, en Connor drinkt uit zijn blikje en zegt: ‘Yep. Dat krijg je dan – mensen vergeten het altijd,’ zijn stem krijgt een ongelovige klank en schiet omhoog, ‘als het op de motor aankomt, is het water de vijand.’

‘Yep’, zegt Greg, en ik schuif naast hem heen en weer. Ik wil niet dat iemand anders in de gaten heeft dat er een probleem is.

‘Is er iets?’ vraagt Greg, afgeleid door mijn onrust.

‘Ik moet met je praten’, zeg ik zachtjes.

Greg kijkt me even aan, neemt een slok van zijn drankje en slaat zijn arm om me heen.

‘Kunnen we ergens naartoe?’

‘Het eten wordt zo gebracht.’

‘Ja maar …’

‘Fluister het maar.’

Ik leun dichter tegen hem aan. Anderen gaan er waarschijnlijk van uit dat we samen een momentje hebben en het kan niemand iets schelen. Er wordt een grijze steak voor mijn neus gezet en er worden schalen gekookte aardappels doorgegeven.

Mijn mond wordt droog. ‘Heb je Clare al gezien?’

‘Zijn pick-up staat er weer, dus hij zal wel in de buurt zijn. Hoezo – wat is hij je schuldig?’

‘Niets. Ik wil gewoon … Luister, kunnen we naar de Gold Coast gaan?’

Hij werpt me een hopeloze blik toe, alsof hij niet snapt wat dat mens in vredesnaam mankeert. ‘Ja. Dat heb ik voorgesteld. Voel je je wel goed?’ Hij schept zes grote aardappels op zijn bord en geeft me de schaal, die ik weer doorgeef aan Stuart aan mijn andere kant.

‘Ik bedoel nu. Kunnen we niet gewoon in de pick-up springen en nu vertrekken?’

‘Hoezo? Wat is er gebeurd?’

‘Er is niets gebeurd. Ik wil gewoon nu gaan.’

Greg kijkt verbouwereerd. ‘Dat zou ik ook wel willen, maar we moeten deze klus afmaken.’

‘Waarom?’

Hij kauwt op een homp vlees. ‘Waarom? Omdat dit m’n maten zijn, ik laat ze niet met één man te weinig zitten. Trouwens, als we eerder vertrekken, krijgen we geen bonus – we hoeven nog maar een week. Niet lang meer.’ Hij slikt en steekt zijn hand uit naar een van de broodjes in het midden van de tafel. ‘Sid,’ roept hij, ‘is dit brood nog steeds van kontmeel gemaakt?’ Sid reageert niet en Greg haalt zijn schouders op en dept zijn bord schoon.

‘Kun je niet gewoon van me aannemen dat we nu moeten vertrekken?’ zeg ik.

Hij legt zijn brood neer. ‘Waarom móéten we nu vertrekken? Wat maakt het uit? Heb je een bank beroofd?’

Ik open mijn mond om iets te zeggen, maar ik kan hem niets vertellen.

‘Zie je nou,’ zegt hij, terwijl hij zijn vork weer oppakt, ‘er is geen probleem. Alles ligt heel eenvoudig. Het is gewoon heet, we zitten binnen de kortste keren in Gold Coast.’

Er komt weer een schaal onze kant op, nu met worstjes. Stuart kijkt me vragend aan als ik hem doorgeef.

‘Hoef je geen worst?’ vraagt hij.

‘Hè?’

‘Ben je op je lijn aan het letten?’

Ik negeer hem, maar Greg ziet het ook en gebaart dat de worstjes moeten terugkomen. ‘Wacht wacht wacht, als zij ze niet hoeft, neem ik die van haar’, en hij prikt er nog twee aan zijn vork.

‘Waarom krijg jij dan extra?’ vraagt Stuart.

‘Omdat ze bij mij hoort.’

‘Wat? Daar klopt geen hol van.’

‘Zo gaat dat nu eenmaal’, zegt Denis vanaf het eind van de tafel. ‘Ze hoort bij hem, dus haar worstjes gaan naar hem.’

Ik wou dat ik de worstjes had gepakt.

Ik heb tot het eind van de maaltijd om hem te overtuigen.

Greg heeft mijn steak opgegeten en er worden twee grote kommen over de tafel doorgegeven. Ze zijn gevuld met fruitcocktail uit blik, met van die felrode kersen en bleke meloenblokjes.

Iemand blaft: ‘Wat, geen ijs?’ en Sid smijt een paar blokken ijs op tafel. Van dat ijs dat je met een paletmes moet snijden en dat een felgele kaaskleur heeft. Connor hakt er een vijf centimeter dikke plak af en kwakt er een soeplepel fruitsalade bovenop.

‘Ik vind het heerlijk als het ijs zich met de siroop vermengt,’ zegt hij luid tegen niemand in het bijzonder, en vervolgens plukt hij de rode kersen er een voor een met zijn vingers uit, zijn pink in de lucht, en legt ze op een rijtje aan de rand van zijn bord, ‘maar deze rotzakjes kunnen de tering krijgen.’

Clare verschijnt in de deuropening met de nacht in zijn rug. Door de tl-verlichting in de schuur lijkt het net of hij gloeit. Hij houdt de deurpost vast en gaat met zijn ogen langs de tafel. Ik wacht tot ze op mij blijven rusten, en als dat gebeurt zie ik een bekende uitdrukking van genot op zijn gezicht. Ik zit in de val. Ik voel het bloed in Gregs bovenbeen tegen het mijne kloppen. Connor schraapt met zijn lepel over zijn bord en Steve, naast hem, schiet een rode kers weg zodat die in Stuarts schoot belandt. Stuart steekt zijn middelvinger op naar Steve zonder van zijn kom op te kijken. Alan zit aan het hoofd van de tafel de krant te lezen en hem kan het allemaal niets schelen. Hij drinkt zijn bier. En te midden van dit alles kijkt Clare me aan en ik weet dat ik erbij ben, ik weet dat het afgelopen is. Hij komt de ruimte binnen en loopt me langzaam voorbij. Ik probeer mijn nek niet te strekken om hem te kunnen volgen, niet vooruit te lopen op zijn volgende zet. Hij legt een hand op Gregs schouder en buigt zich naar hem toe, en ik zet me schrap voor de afloop. Greg kijkt op en Clare geeft hem een Violet Crumble-reep en Gregs gezicht barst open in een glimlach.

‘Brave vent’, zegt Greg. ‘Nu hoef ik me tenminste niet aan deze paardestront te wagen’, zegt hij knikkend in de richting van de fruitsalade terwijl hij het paarse wikkel openscheurt. Clare loopt op zijn gemak weer weg, zegt niets, werpt me alleen een zijdelingse blik toe. Greg breekt een stukje van zijn reep af en geeft het aan mij. Als Greg van me afgedraaid zit, verkruimel ik het onder de tafel.

Ik haal mijn scheerschaar uit de schuur en denk niet na over wat er hierna zal gebeuren. Het ruikt lekker in de schuur. Zweet en mest, wolvet en terpentijnolie. Ik kan me niet voorstellen dat ik het achter zal laten. Er trippelt een buidelrat over het golfplaten dak. Ik loop langzaam terug naar mijn slaapvertrek, blijf even in het duister staan, kan vanaf daar de warme streep licht in de eetschuur zien, en ik zie Greg van opzij; hij lacht, hij brengt een biertje naar zijn lippen, hij drinkt, zet het weer neer en veegt met de rug van zijn hand zijn mond af. Ik bijt op het puntje van mijn tong en probeer alsnog een plan te verzinnen dat dit zou kunnen voorkomen. Er komt niets en ik draai me om en volg mijn voeten terug naar mijn slaapvertrek.

Clare ligt met zijn schoenen aan op mijn bed een sjekkie te roken. Ik stop in de deuropening, maar hij heeft me horen aankomen en ligt met een blikkerende grijns op me te wachten. Ik blijf in de deuropening staan en vraag me af of ik kan omkeren, teruglopen naar de wolschuur, me onder een vacht kan verstoppen.

‘Weet je waar ik afgelopen week heb gezeten?’ vraagt hij, terwijl hij zijn benen over de rand van het bed zwaait en overeind komt. ‘Kom eens binnen, schatje,’ zegt hij, ‘je lijkt zo net een prostituee.’ Hij grijnst nog breder, als dat al mogelijk is. Hij blaast rook uit en het maakt de lucht tussen ons mistig. ‘Ga je op reis?’ zegt hij, met een gemaakte tv-stem. Hij schopt zachtjes tegen mijn rugzak. Er zit zo veel opwinding in zijn stem.

‘Ben had me over de posters verteld – er hangen daar echt overal foto’s van jou. Wist je dat? Ik wilde het met eigen ogen zien – maar jij bent het, hoor.’ Hij haalt een opgevouwen vel papier uit zijn kontzak. Hij vouwt het langzaam open, grinnikt in zichzelf en houdt het omhoog zodat ik het kan zien. Daar ben ik, in zwart-wit, zittend op mijn roze ponydekbed, glimlachend naar de camera. Er zit een knuffelbeer op mijn schoot, waar mijn handen zich in hebben begraven. Niet dat je mijn handen kunt zien, niet dat je de beer kunt zien of het dekbedovertrek of de oude man die de foto maakt of de hond buiten die me bewaakt. Je kunt alleen mijn gezicht zien, de glimlach voor de camera. Bovenaan staat vermist in hoofdletters en ik zie onderaan ook de woorden kleindochter … gevaar voor zichzelf staan, maar ik kan het niet helemaal lezen omdat alles donker is geworden.

‘Ik heb het nummer gebeld, Jake, en weet je waar ik achter ben gekomen?’

‘Ik heb geen idee waar je het over hebt. Hij is mijn opa niet.’

‘O, dat weet ik, hoor. Die arme oude vent, “Otto”. We hebben lang en fijn gepraat. Ik heb zijn boerderij bezocht, een omheining met dode schapen was het, en het enige waarover hij kan praten is dat je zijn hond hebt vermoord en zijn geld hebt gejat en dat hij je alleen maar van de straat wilde halen. Hij vertelde dat je alles had meegenomen wat hem lief was, zelfs zijn pick-up, de arme gek kon niet eens naar de stad rijden, was afhankelijk van ’t Leger des Heils, dat één keer per week boodschappen kwam brengen tot hij zijn ouwe barrel weer aan de praat had. Ik heb ook gezien wat je daarmee hebt gedaan, hij lag behoorlijk in de kreukels.’

‘Niet waar, ik heb alleen …’

‘Ik heb het gezien. Die ouwe sul begon te janken toen hij het over zijn hond had.’

‘Ik heb alleen …’

‘Sssst’, zeg Clare, maar wel op luide toon. Hij komt in een vloeiende beweging van het bed, loopt langzaam naar me toe en pakt mijn onderarmen, die slap langs mijn lichaam hangen. Hij leidt me naar de werkbank en leunt tegen me aan, ik voel zijn stijve.

‘Je hebt hen misschien voor de gek weten te houden, maar mij hou je niet voor de gek.’

Er vormt zich speeksel in mijn mond. Ik kijk naar de deuropening. Wat zou er gebeuren als Greg daar nu zou verschijnen?

‘Volgens mij heb jij in dit geval twee opties. Misschien kun je me overhalen om mijn mond te houden.’ Clares adem is als warme chocoladesiroop tegen de zijkant van mijn gezicht. Hij fluistert op een manier die klinkt alsof hij elk moment kan gaan schreeuwen. ‘Ik wil wel een beetje van waar de rest van Hedland ook van heeft mogen proeven …’ Mijn hart buitelt door mijn lichaam. Een dom deel van me denkt: misschien houdt hij zijn mond wel, en wordt gesmoord door het deel van me dat weet dat het daarmee niet afgelopen zal zijn en dat ik hier niet kan blijven. ‘Beetje lief voor me zijn – ik vraag niet veel – zou nooit het mokkel van een vriend neuken – maar misschien alleen de mond.’ En ik zie al voor me hoe het zal gaan, achter in de keel, het haar dat wordt vastgegrepen, en de woorden die hij zal zeggen terwijl hij bezig is, en hoe het naderhand alleen maar nog erger zal zijn, dat hij me hoe dan ook zal lozen, de triomf eromheen. ‘Of,’ zegt hij, terwijl hij met zijn vinger de ronding van mijn borst volgt, ‘of ik kan die goeie ouwe Otto laten weten waar je zit, en de politie ook.’ Hij begint mijn korte broek los te knopen, sjort mijn hemdje omhoog en brengt een hand omlaag, graait met zijn vingers om in mijn onderbroek te komen. ‘Ik hoef het niet eens aan Greg te vertellen, dat doen zij wel voor me.’ Hij schraapt met een vinger over mijn kruis, en net als bij een spelmachine op de kermis wordt er iets in gang gezet en ik ram mijn rechterhand tegen zijn kaak en hij valt bloedend en bewusteloos op de grond.

Ik kan mijn broek niet dichtknopen, want mijn hand is behoorlijk gekneusd tegen Clares gezicht en in een vleesvuist veranderd, kloppend en opgezwollen.

Ik loop de ruimte uit zonder naar hem om te kijken, maar ik hoor hem bewegen in het stof en hij kreunt kwijlend. Volgens mij heb ik zijn kaak gebroken.

3

Ik keek Don na toen hij in het laatste licht de vallei in reed, bleef met de kruiwagen en Dog schuilend achter mijn benen in de natte sneeuw staan, tot hij over de top van de heuvel verdween, naar de andere kant, waar hij woonde. Mijn schoenen maakten een knarsend geluid toen ik over het pad terugliep naar de wolschuur. Er waren momenten waarop ik voelde hoezeer ik hier niet op mijn plek was, hoe mijn huid nog altijd prikte in de kou, hoe het aan de binnenkant van mijn neusvleugels en achter in mijn keel nog steeds kriebelde. De geur van natte wol en van regen doordrenkte schapenstront was een vreemdeling tegenover de stofdroge geur van de schapen met hun tapijtwol in de weidse, rode omgeving in mijn geboorteland. Ik had het een keer aan mam gevraagd: Wat voor Aussies zijn wij eigenlijk? Zijn wij met de boten gekomen, of heeft iemand ons hier later pas naartoe gebracht? Mam was aan het worstelen geweest om de blote witte kontjes van de drieling in hun onderbroekjes te hijsen, en ze had opgekeken en een pluk haar uit haar gezicht geblazen. ‘Ik ben hier altijd al geweest, mop’, had ze gezegd, waarna ze een van de jongens op de benen had getikt in een poging ze stil te laten zitten. Ik had nooit doorgevraagd.

Ik probeerde niet te gespannen naar de bomen te turen die zelfs ’s ochtends zwart waren, maar ik zag iets flikkeren en ik schrok, bang dat de bomen in brand stonden, maar er was niets, allleen een lichte beweging in de wind. De schapen hoestten en blaatten. Ik parkeerde de kruiwagen in de wolschuur en deed de deur dicht. Ik liep te klappertanden, en toen ik het huis binnenkwam trok ik mijn jas aan en ging ik op de bank zitten. Dog klom dampend naast me.

Ik had al meer dan een maand niet gebeld. De laatste keer was er niemand thuis geweest en ik had de telefoon laten rinkelen en aan het toestel in de voorkamer gedacht, hoe het geluid de eksters van de veranda liet opvliegen, waarna ze weer terugkwamen. De lucht die met de hoorn meebewoog, de lucht die rook naar wasgoed dat te lang in de machine had gezeten, naar drie jonge jongens en hun sokken en onderbroeken, de friteuse die al jaren weg was en waarvan de geur, in mijn herinnering, de muren nog steeds doordrenkte. Mams stiekeme sigaretjes waar wij niets van mochten weten, en ergens door een open raam de geur van suiker en eucalyptus, de hete adem van de bomen.

Ik tikte de code in die mijn nummer zou afschermen en toetste de lange cijferreeks in die ik uit mijn hoofd kende. Ik werd door de klanken en stiltes geleid die de verbinding met thuis tot stand brachten. De dag zou daar amper begonnen zijn, maar mam was een vroege vogel – altijd al geweest. Hij ging twee keer over en ik streelde de leuning van de bank in afwachting van het geluid van mams stem.

‘Hallo, 635?’ zei ze, en ze wachtte. ‘Hallo? Hallo hallo?’

Een zucht, een langgerekte, die oppervlakkig en puffend klonk. Ze was de week ervoor jarig geweest. Tweeënzeventig.

‘Iris!’ riep ze. ‘Hij doet weer zo raar.’ Een gezwollenheid in haar keel, een verkoudheid of een allergie. De stem van mijn zus, gedempt, misschien van boven.

‘Jezus, ma, hang gewoon op!’

‘Ja, maar wat is er dan mis met die telefoon?’

Iris nu dichterbij, de trap af en de kamer in lopend. ‘Hoe moet ik dat verdomme weten?’ De dreun van de telefoon die uit de zwaar dooraderde handen van mijn moeder wordt gerukt en in Iris’ vingers vol ringen belandt. ‘Hallo?’ De stem van mijn zus, indringend als altijd, met een scherp randje doordat ze de oudste is. Ze luisterde naar mijn stilte. ‘Geen idee, ma, misschien zit er wel een hijger achter je aan.’

Tijdens de reis door de lucht van de hoorn richting de haak, hoorde ik het begin van het lied van een klauwier, kieka-kiekieka – en de verbinding werd verbroken. Terug in mijn woonkamer, waar de elektrische kachel aanstond en het naar verbrand stof rook, maakte ik het liedje fluitend af. Pvie pvie pvie pvie pvie pvie pvie pvie pvie pvie pvieee. Dog spitste zijn oren bij het geluid, maar het kwam hem niet echt onbekend voor. Ik begon aan een reeks opdrukoefeningen, maar ging halverwege liggen en staarde naar het plafond.

Ik zette koffie en dronk het op. Na verloop van tijd legde ik mijn papierwerk uitgespreid op de keukentafel en ging erdoorheen. Toen dat klaar was liet ik Dog naar buiten om te plassen, maar ik bleef op mijn sokken in de deuropening staan. Ik borg het papierwerk op en installeerde me op de bank met een boek, dat ik ongeopend op schoot liet liggen. De wind blies door de bomen, door de schoorsteen de voorkamer in, waar hij door de bovenste pagina van een krant golfde.

Ik sloot de avond buiten door de gordijnen in de keuken dicht te trekken en zette de radio hard genoeg om het geritsel van bladeren die over het stenen pad joegen te overstemmen. Het enige wat ik kon ontvangen waren de voetbaluitslagen. Ik luisterde naar de plaatsnamen terwijl ik geroosterd brood belegde met sardientjes. Wigan. Hoe zou het in Wigan zijn? Alleen de naam al gaf me een vrij duidelijk idee en ik was blij dat ik niet daar zat. Ik gaf Dog een sardientje en hij moest ervan niezen.

In de woonkamer was het koud, dus ik at met een deken omgeslagen. Ik keek niet uit het raam naar het duister, maar ik voelde dat het er was.

Burnley, drie; Middlesbrough, nul.

Toen ik geen redenen meer kon verzinnen om niet in bed te liggen zette ik de radio uit en floot hard en toonloos terwijl ik de trap op liep. Op de overloop dwarrelde een veertje op een tochtstroom. Ik poetste mijn tanden en moet over een aft hebben geschraapt, want toen ik spuugde zat er een indrukwekkende hoeveelheid bloed bij. Ik spoelde het weg, snoot mijn neus en trok een oud T-shirt aan om in te slapen. Dog maakte het zich gemakkelijk aan het voeteneinde en we staarden elkaar een paar tellen aan voordat ik controleerde of de hamer onder mijn kussen lag en het licht uitdeed. Ik sloot mijn ogen zodat ik niet in het duister zou staren en probeerde niet op de geluiden te letten, die me onbekend voorkwamen, ook al had ik ze al duizenden keren gehoord. Het gehoest van een schaap had altijd precies op dat van een mens geleken. Ergens in het bos werd een vos bemind en haar kreten sneden dwars door mijn kamer.

Ik ben in slaap gevallen, want ik werd wakker uit een droom waarin ik mezelf een badkamerdeur zag openmaken en daar al mijn schapen zag staan, die zwijgend terugkeken. Er was geen kleur of licht aan de hemel, dus het was nog geen vijf uur geweest. Er hing iets zieks in de lucht, alsof iemand een geurkaars had aangestoken om een vieze geur te verbloemen. Het huis was stil. Dog stond met stijve, gestrekte poten bij de gesloten deur naar de kier eronder te kijken, zijn nekhaar stond overeind en zijn staart wees gespannen omlaag. En toen één knars, in het plafond, alsof daar iemand liep. Ik hield mijn adem in en luisterde, hoorde bloed in mijn oren bonzen. Het was stil en ik trok het beddengoed op tot mijn kin. De lakens schuurden luid over elkaar. Dog bleef naar de deur staren. Er ontsnapte een zachte grom uit zijn keel.

Mijn vingernagels begroeven zich in mijn handpalmen.

Achter me klonk een geluid alsof iemand met zijn nagel over de muur ging, van het plafond naar de bovenkant van mijn hoofdeinde, en daar stopte, één rechte, trage, maar vloeiende lijn. Dog kwam naar het bed geslopen en gromde lang en laag. Ik lag stil, voelde elke spier kloppen op het ritme van mijn hartslag. Inmiddels klopte mijn rug ook. Het voelde alsof ik op de lakens had gebloed, alsof mijn rug aan het materiaal zou blijven plakken en mijn huid zou los laten als ik me bewoog.

Ratten, dacht ik bij mezelf, er zitten ratten in de muren of muizen, van die kleintjes met zachte bruine lijfjes, meer is het niet, of een oud stuk hout waar lucht uit komt zetten, of gekraak, de temperatuur buiten is vannacht omlaaggegaan, daardoor kraakt het en de muizen trippelen rond, krabbelend, of het is de pijp van de Rayburn, die gewoon z’n ding doet – de wind is van richting veranderd.

Een onderwaterkalmte, geen wind of regen, zelfs geen uiltje, alleen een dikke deken van stilte. Ik deed mijn ogen dicht en voelde het matras kraken toen Dog erop sprong en zich tussen mijn voeten wurmde. De kamer kalmeerde en ik telde hartslagen. Er klonk een zacht geknisper en het was weer stil.

En toen een klap alsof iemand een auto tegen een boom ramde, gevolgd door een echoënde knal, en daarna een geluid als van handen die op de muur roffelden, en ik ging op mijn bed staan en loeide als een stier, met een kussen tegen mijn buik gedrukt en de hamer opgeheven alsof er iemand was die ik ermee kon slaan. Dog hapte in de lucht om zich heen alsof die vol vliegen zat.

In de stilte die volgde begon Dog te janken. Ik stommelde van het bed af en ramde tegen het lichtknopje. De deur was nu open, parallel met de muur alsof daar iemand in de deuropening had staan kijken. De gang erachter was donker, en langer dan ik me herinnerde.

‘Rot! Op!’ riep ik de gang in, en ik haalde tussen de twee woorden diep adem, en om de woorden heen dacht ik het gefluister te horen van iemand die iets terugzei. Dog hield op met janken, kreunde een keer en rende de duisternis van de gang in. Aan het eind van de gang was niets te zien, alleen het raam en de nacht erbuiten. Ik raapte mijn spijkerbroek van de grond en trok hem aan terwijl ik me door de gang richting de trap bewoog.

Het lichtknopje boven aan de trap zat niet waar het hoorde, dus ik schoot door het donker naar beneden, naar de keuken, waar het licht al bleek te branden, en Dog zat onder de tafel en er droop kwijl uit zijn bek. Het vormde een plasje op de vloer.

We gingen naar buiten en stapten in de auto, ik startte de motor en mijn handen trilden onder het rijden tegen het stuur. Ik zou rechtstreeks naar de stad rijden, rechtstreeks naar het politiebureau en op de deur bonzen, maar toen mijn hartslag vertraagde, deed mijn snelheid dat ook, en ik parkeerde in het pad naar een veld, met de lichtjes van de stad al in zicht, en zette de motor uit. Dog ging opgekruld voor de bijrijdersstoel liggen en rilde, zijn ogen waren zwart en rond. Ik liet mijn hoofd tegen het stuur leunen en ademde in en uit tot de kalmte en de stilte natuurlijk aanvoelden en Dog weer tevoorschijn kroop en toestond dat ik zijn oren krabde. ‘Het komt wel goed met ons’, zei ik tegen hem, en hij keek me aan. ‘We hebben mogelijkheden. We zijn slim – toch? Toch?’

We keken naar het licht dat de hemel doortrok en een kerkuil die op haar laatste ronde de dageraad doorbrak, een eenzame zwemmer in een verlaten zee.

Eenmaal weer thuis was de keuken net als anders en het fornuis loeide wanneer de wind over de afvoer vloog. Vanuit de deuropening van mijn slaapkamer zag mijn bed er normaal uit. Er hing geen nare lucht, er was niets naars.

Ik trok de lakens recht en legde de deken erbovenop. Precies op het randje van de witte sprei zat een zwarte vlek, alsof ik hem door de as van een vuur had gesleept. Ik wreef met mijn platte hand over de veeg en hij vervaagde een beetje. Er zat ook een vlek op de muur boven het hoofdeinde, maar die had meer weg van een afdruk. Ik moet ertegenaan hebben geleund toen ik op het bed stond te roepen en een duidelijk zichtbare zwarte afdruk hebben achtergelaten van een linkerhand, vingers gespreid zodat de huidvliezen ertussen waarschijnlijk waren uitgerekt en pijn hadden gedaan. Maar de hand was kleiner dan de mijne. Met wc-papier en spuug poetste ik hem weg.

4

Op een bepaald moment merk ik dat dingen met Greg veranderen. Samen in mijn bed wakker worden wordt normaal, en het beetje tijd dat we hebben voordat we aan het werk moeten is net zo belangrijk als de rest. We kijken niet hoe de ander ligt te slapen zoals ze in films doen; als een van ons als eerste ontwaakt, wordt de ander ruw wakker geschud. ‘Hé, wakker worden.’

Dit is niet de tijd om te slapen. We liggen niet zwijgend naar elkaar te staren – we praten honderduit, ratelen de woorden aan elkaar alsof het een wedstrijdje is. Ik doe opdrukoefeningen als hij praat; hij legt zijn voeten op mijn schouders en ik beweeg ze op en neer. Hij vertelt me over zijn vader, die dood is, maar die een hele watermeloen kon leeglepelen, met de top eraf, als bij een gekookt ei. ‘Heh, hij was een enorme vetklep. En er trots op ook – een dokter probeerde hem zover te krijgen dat hij op dieet ging, en toen zei hij: “Maar wat zou ik dan zijn? Dan zou ik gewoon Joe zijn, ik zou niet langer Dikke Joe zijn, en wie zou het trouwens iets kunnen schelen of ik doodging?” Heh. Vetklep.’

En als ik aan de beurt ben doe ik sit-ups, want dat praat makkelijker, en Greg plant zijn voeten op de mijne om me tegendruk te geven. Hij zegt nooit dat het vreemd is, hij zegt nooit: Pas op dat je niet te mannelijk wordt. Ik vertel hem de tussenstukjes van mijn leven, de stukjes die beschikbaar zijn. Leren scheren, mijn vriendin Karin, en verder terug, de haaien en de bush.

’s Ochtends ziet Sid dat er graankalanders in het meel zijn gekropen.

‘’t Maakt mij niet uit, hoor’, zegt hij. ‘Ik zeg ’t alleen voor het geval iemand het erg vindt die rotzakjes in z’n brood aan te treffen.’ Het is stil aan tafel terwijl iedereen dit laat bezinken en de stilte wordt verbroken door een schreeuw van Alan naast de wolschuur.

Een van de rammen is door iets in zijn zij gebeten. Hij is niet dood, maar ziet eruit alsof iemand langs hem heen is geraasd en er een hap uit heeft genomen. Er zwermen vliegen om de wond. Connor schiet de ram dood en we staan er allemaal omheen. Het beest stuiptrekt.

‘Dat zijn gewoon spasmen, hoor’, zegt Denis tegen me, alsof ik een hysterische vrouw ben die getroost moet worden. Maar ik denk alleen aan hoe snel en genadig het was gegaan. Het ene moment verschrikkelijk verwond, het gevoel van vliegen die eitjes leggen in jouw vlees en de cirkelende klauwieren boven je, en het volgende moment, in een flits, is alles veilig. Ik wil leren schieten, bedenk ik, geweren vormen de oplossing.

Alan staat naast me. ‘Kom,’ zegt hij, ‘we rijden even over het terrein, misschien komen we een verwilderde hond tegen.’ Connor en Clare slepen het lichaam van de ram buiten de omheining, de andere schapen kijken toe. Het valt niet te zeggen wat ze denken.

In de pick-up ben ik alleen met Alan. Dat is nog niet eerder gebeurd, en hij wil iets bespreken. Hij hoest steeds in zijn vuist en kijkt dan mijn kant op. We rijden kilometers zonder iets te zien, niets dan de hittetrilling van de woestijn en af en toe een konijn, dat dan door Alan wordt neergeschoten en als we erlangs rijden pakken we ze op. Niet dat het stil is in de pick-up, maar er wordt niet meer gezegd dan: ‘Daarginds’, en ‘Ha, die is raak’, en ‘Ietsje dichterbij’.

Na een uur, net als ik bedenk hoeveel tijd er wordt verspild en hoe ver de rest van de ploeg op me voorligt, kiept Alan de kogels uit het geweer en hij zucht.

‘Er is hier verder niks’, zegt hij, en dan draait hij zich naar me toe. ‘Ik bemoei me normaal gesproken niet met andermans zaken’, zegt hij, en ik klem mijn handen om het stuur. ‘Maar ik wil al een tijdje zeggen dat ik geen problemen heb met wat er tussen jou en Greg speelt.’ Ik wacht op de maar … en die komt niet. ‘Jullie zijn allebei verdomd goeie gasten, en ik ken Greg nu al een tijdje en hij is echt een goeie gast.’ Het wordt heter in de pick-up en ik vraag me af of ik vast terug moet rijden of dat het onbeschoft is om de motor nu te starten. ‘En jij bent ook een goeie gast, en wat mij betreft zijn twee goeie gasten bij mekaar iets goeds.’ Alan is rood geworden en ik vraag me af waarom hij ons dit aandoet. ‘Wat ik bedoel, wat ik wil zeggen, is dat je de halvegaren in het leven moet negeren, maar goed, er zitten er een of twee in het team. Op zich geen slechte gasten, maar … tja, misschien zijn ze eenzaam.’

‘Ik weet niet of …’

‘Luister, laat je niet opfokken door Clare, dat probeer ik gewoon te zeggen. Hij is gestoord, een goeie gast, maar gestoord, en hij zit er helemaal doorheen door het gedoe met dat joch …’ Alan schudt zijn hoofd. ‘Arthurs moeder heeft een brief gestuurd – hij probeert met z’n andere hand te leren schrijven – voorzover dat wat uitmaakt, ’t joch kan amper lezen. Hoe dan ook.’

‘Heeft hij iets gezegd?’

‘Luister, daar gaat het niet eens om.’

‘Wat heeft hij gezegd?’ Ik hou mijn stem rustig en richt mijn blik op de hittetrilling in de verte.

‘Het kan me niet schelen’, zegt Alan. ‘Luister, ik ben niet geïnteresseerd in wat mijn team vroeger deed. Dacht je soms dat ik geen godvergeten verleden heb, we hebben allemaal een verleden – ik durf er een flink bedrag om te verwedden dat niemand van ons ervoor kiest hier te zitten zonder iets op z’n kerfstok te hebben. Denis – hij doet dit al zijn hele leven – dit werk, al vijftig jaar. Denk je soms dat hij nergens aan probeert te ontsnappen?

Hij kijkt me aan en ik zie dat hij wil dat ik iets weet, en heel even denk ik: wat heb je gedaan, Alan?

‘Wat ik wil zeggen,’ gaat hij verder, ‘is dat Clare een zeikstraal kan zijn. Het is een goeie gast, maar een zeikstraal. En ik trek me niets aan van hem of van het verleden. Maar laten we niet vergeten dat Clare en Greg dikke vrienden zijn. Hij gedraagt zich alleen zo hufterig omdat hij jaloers is, maar dat kan hij niet toegeven omdat hij, tja – ’t is een hufter. Hij heeft het er moeilijk mee dat hij nu de roustabout is. Maar wat ik wil zeggen is: praat erover met Greg – zorg dat hij een avondje met Clare op stap gaat, met z’n tweeën. Dan houdt-ie zich misschien een beetje gedeisd. Binnenkort heeft Clare een week vrij – dat zal ook helpen.’

‘Ik dwing Greg niet om bij me te zijn’, zeg ik. Mijn gezicht is heet en ik voel een woede die ik niet had verwacht.

‘Dat zeg ik ook niet – ik zeg alleen dat als we allemaal op deze manier samenleven – dan zou dat weleens handig kunnen zijn.’ Hij haalt luidruchtig zijn neus op. Dit is verder gegaan dan hij van plan was.

In de stilte houdt hij de konijnen buiten het open raam van de pick-up aan hun oren omhoog. Ze zijn allemaal netjes achter het schouderblad geraakt. Hij houdt ze hoog in de lucht, ademend door zijn open mond, en kijkt hoe er stroperige druppels bloed vanaf glijden en in het oranje stof landen.

‘Ik wilde ze eigenlijk voor Sid meenemen, dan kon hij d’r een ovenschotel of iets van maken.’ Er landt een vlieg op de wond van een van de konijnen. Hij leunt naar achter en gooit de dode konijnen in een hoge boog ver weg. ‘Met zijn kookkunst zouden ze toch gewoon weer naar drek smaken’, zegt hij, en we rijden terug naar de boerderij. Ik popel om weer aan het werk te gaan.

‘Nog een haai gevangen?’ vraagt Greg, en ik glimlach naar hem. Ik heb geen zin om te praten. Clare blijft met zijn rug naar me toe staan.

Tijdens de pauze komt Sid binnen, vuurrood en grommend. ‘Nou, welke achterlijke klootviool heeft het gedaan?’ zegt hij vanaf het hoofd van de tafel. Ik ga de rij mannen af en probeer uit te vogelen wat er is gedaan en door wie. Clare grijnst van achter zijn snor.

‘Wat is er verdomme nu weer aan de hand?’ vraagt Alan, die net binnen is gekomen. Sid maakt zijn woeste blik langzaam los van de tafel.

‘Kom maar kijken’, zegt hij, en als hij naar achteren loopt, waar een keuken is opgezet, staan we allemaal op en volgen.

Iedereen dromt om de meelton en zodra Sid het deksel eraf tilt, komt er een kontafdruk tevoorschijn.

‘Het is godverdomme niet grappig!’ roept Sid over het geschater van de rest heen. Greg klapt dubbel alsof hij ergens pijn heeft.

‘Nou, we kunnen in elk geval één iemand uitsluiten’, zegt Alan, terwijl hij zijn ogen afveegt. Hij wijst naar de rand van de kontafdruk, waar een andere afdruk te zien is. ‘De dader heeft in elk geval ballen.’

‘Volgende week naar Boodarie’, kondigt Alan tijdens het avondeten aan. ‘Het is daar zo heet als de godgloeiende hel.’

Sinds mijn vertrek ben ik niet meer zo noordelijk geweest, maar de mensen van Hedland zullen zich niet inlaten met de mensen van Boodarie. Toch wordt mijn mond droog en ik sla een biertje achterover om mezelf af te koelen.

Sid maakt brood van het kalanderige kontmeel, maar het blijft in het midden van de tafel staan en verandert langzaam in steen. Niemand raakt het aan, zelfs Stuart niet, zelfs niet met een vork.

Het licht is uit en Gregs grote duimen liggen in de kuiltjes van mijn heupen, en het is heet en droog in de schuur. Ik voel me vanavond niet mezelf, alsof mijn botten te zwaar voor mijn vlees zijn geworden. De hitte kruipt overdag onder het metalen dak en blijft daar ’s nachts hangen, waardoor de spinnen slaperig worden. Ik vlecht mijn vingers door Gregs haar, zodat hij weet dat hij nog steeds mijn aandacht heeft en om mezelf eraan te herinneren op te letten. Buiten kwaakt een kikker, dus misschien roffelt er binnenkort wel regen op het dak. Als het regent, wat niet vaak gebeurt, voelt het soms alsof het geroffel de spinnen omlaag op mijn bed zal hameren.

De kikker stopt en er komt een koel briesje de schuur in gezwommen, het soort wind dat door regen wordt veroorzaakt wanneer die op weg naar beneden is. Greg zucht, ik herinner me weer waar ik ben en grijp zijn haar steviger vast. Er glipt iets groots en zwarts door de deuropening, het snelt langs de tegenoverliggende muur en schiet onder de werkbank, en ik kom met een ruk overeind, waarbij mijn kruis in Gregs gezicht beukt en ik een pluk van zijn haar meeneem. ‘Téring! Wat?’ zegt hij, met zijn gezicht in zijn handen.

‘Er kwam iets binnen’, fluister ik, al heeft fluisteren geen enkele zin met al het lawaai van Greg.

‘Wat voor iets?’ Hij controleert of er bloed uit zijn neus op zijn handpalm zit en voelt dan aan de plek waar ik het haar uit heb getrokken. ‘Godsamme, en bedankt, hè’, zegt hij.

‘Onder de werkbank, iets groots.’ Hij kijkt me aan, zijn uitdrukking verandert.

‘Hoe groot?’

Ik tast onder het bed naar de hamer. Ik kan hem in het donker niet vinden. Greg stapt uit bed en schudt even zijn hoofd om het helder te krijgen. Hij loopt soepeltjes naar de lichtschakelaar en drukt erop. De flikkerende tl-verlichting werpt alleen maar schaduwen.

‘Als een grote hond.’

Het geflikker houdt op, maar er zijn nog steeds schaduwen en verstopplekken. Er ligt een blauw zeildoek over de werkbank dat over de zijkanten hangt en de ruimte eronder afschermt. Greg pakt de metalen pijp die tegen de muur staat. Ik ben blij dat hij zijn ondergoed heeft aangehouden – ik denk: dit zou zo veel erger zijn als hij naakt was geweest. Ik heb hem een bloedneus bezorgd, maar hij negeert het, laat het bloed omlaag op zijn lip stromen, terwijl hij de pijp met beide handen als een cricketbat vasthoudt. Hij stapt langzaam en voorzichtig richting de werkbank, zijn ogen schieten alle kanten op en vinden steeds nieuwe schaduwen. Het haar in mijn nek gaat overeind staan. Ik probeer niet aan Kelly te denken, of me in te beelden dat Otto buiten met een geweer in zijn handen staat toe te kijken. Met zijn scheermes in de aanslag. Hij zal Greg doodschieten en mij dan langzaam vermoorden. Kelly zal naar de lucht bij mijn gezicht happen terwijl ze kijkt hoe ik sterf. Hij zal mijn hand eraf hakken en hem aan haar geven als beloning. Kelly is dood, denk ik, maar die gedachte biedt geen troost.

Ik klem de punt van het zeildoek tussen mijn vingers, kijk naar Greg, die zijn armen heft, klaar om toe te slaan als er iets onderuit rent. Met drie keer knikken vertelt hij me het doek op te tillen, en ik tel af en ruk het doek omhoog. Onder de werkbank is het leeg. Greg laat zijn armen langs zijn lichaam vallen en de metalen pijp klettert op de grond.

‘Jezus,’ zegt hij, ‘als je geen zin hebt kun je dat ook zeggen.’

Ik kijk hem aan om te zien of hij een grapje maakt, maar word niet wijzer.

Later die nacht, als hij naast me ligt te slapen, stap ik uit bed en trek voorzichtig, om hem niet wakker te maken, een shirt en een korte broek aan, en loop de schuur uit. Buiten is het koeler. Ik concentreer me op mijn ademhaling, zuig de koele lucht naar binnen, blaas de hete lucht uit. De nachtelijke hemel wordt verlicht door sterren en ik ga op het hek zitten, luister naar de cicades en de nachtvogels, de buideldassen en alle levende dingen die zich hier buiten bevinden, met me meeademen. Niet ver van me af staan de schapen stil op een kluitje. Ik voel de aantrekkingskracht van het alleen-zijn, van aan niemand verantwoording hoeven afleggen, de veiligheid van ver weg zijn op een plek waar niemand je kent. Ik voel een lichte beweging achter me, draai me om en zie nog net een schaduw in de deuropening van de schuur. Maar het is Greg, ik ken zijn silhouet, en hij wil niet dat ik hem heb gezien, en ik wil niet dat hij mij heeft gezien, en als ik een uur later terug naar bed ga, doet hij of hij slaapt en ik doe ook of ik slaap en algauw slapen we allebei. ’s Ochtends bestudeert hij mijn gezicht.

‘Jezus,’ zegt hij, ‘je ziet eruit alsof je op beide ogen een klap hebt gehad.’