Jaap Robben

’s Nachts verdwijnt de wereld

Met illustraties van Merel Eyckerman

Uitgeverij De Geus

breda 2016

© Jaap Robben, 2016

Omslagontwerp en vormgeving binnenwerk Kris Demey

Omslagillustratie en illustraties binnenwerk © Merel Eyckerman

ISBN 978 90 445 3574 7

NUR 306

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2016.

www.jaaprobben.nl

www.merel-benjamin.be

#

==

Eenpersoonslijf

Wij begonnen niet

als zomaar twee mensen,

tussen twee momenten.

Wij waren niet

de kans op toeval.

Jij vond ons uit.

En nu wil je vrijen

zoals een vos

een konijn uitkleedt.

Dat helpt niet.

Mijn hart

houdt het jouwe niet bij

en daarnaast

is er al te weinig plek voor mijzelf

in dit krappe eenpersoonslijf.

#

==

Vergeten gezichten

Waar zijn de gezichten gebleven

die niemand heeft onthouden

van middeleeuwse mensen

die niet op schilderijen staan?

==

Kalf

De kudde graast niet meer

sinds ik hier sta.

Een van hun kalveren

loenst naar de pol gras

in mijn uitgestrekte hand.

Kont iets hoger dan haar kop,

wijd uitstaande oren,

waarvan er een wapperend

een vlieg verjaagt.

Ze verschuift een poot.

Aarzelt. Zet haar andere poot bij.

Dichterbij

durft ze niet.

Alleen de plukken haar

aan het prikkeldraad

bewegen nog.

#

==

Schemerleven

Je bleef te kort

om te kunnen voelen

hoe warm wangen zijn.

Hoe verlangen soms

naar een glas water smaakt.

Wat er na winter komt.

Dat een afgeknipte tak

in een vaas blijft bloeien

alsof hij zijn boom niet mist.

Enkel de zon

geen schaduw heeft.

Hoe koeien doen.

Dat het leven was

wat door jouw wimpers

schemerde.

En hoe traag daarna

elk uur opnieuw

de grote wijzer

tegen de kleine kruipt.

#

==

Kwijt

Hoe kwijt kan iets zijn

wanneer ik het met dichte ogen

nog steeds kan zien?