Charles den Tex

Spijt

Uitgeverij De Geus

breda 2015

© Charles den Tex, 2009

Eerste uitgave De Geus bv, Breda 2009

Omslagontwerp Mijke Wondergem

Omslagillustratie © Jupiterimages

isbn 978 90 445 3619 5

nur 305

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van De Geus bv, Postbus 1878, 4801 bw Breda, Nederland.

Telefoon: 076 522 8151.

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2009.

#

Ze nemen afscheid op het perron. Overal om hen heen mensen die hetzelfde doen. Innig zoenend, zakelijk handen schuddend, mensen die snel goeie reis wensen, een vlugge kus geven en zich omdraaien, zwaaiers, huilers en uitgelaten juichende tieners. Het is druk, warm, hoogseizoen in het zuiden van Frankrijk. Hard zonlicht trekt donkere schaduwen over de sporen. Lange treinen staan te wachten, zilvergrijs en blauw, hun snelheid nog opgeborgen in hun vorm.

Midden in die drukte zijn ze alleen. Zij hebben hun eigen manier, stil tegen elkaar aan, hun armen om elkaar heen. Ze voelt zijn adem in haar hals, warm en vertrouwd. Zo doen ze het altijd, gewoon een paar minuten zonder bewegen en zonder woorden. Lichaam tegen lichaam. Voelbaar door hun dunne zomerkleren.

Ze zijn het gewend, want hij gaat vaak, voor werk, de zaak. Er is altijd wel iets in een buitenland. Besprekingen, een overname of een fusie, ze vraagt er niet meer naar. Het is altijd belangrijk en meestal groot. Zij brengt hem en haalt hem, het maakt niet uit hoe laat ’s nachts of hoe vroeg ’s ochtends hij vertrekt of aankomt. En altijd houden ze elkaar even vast. Zijn lijf voor haar, haar lijf voor hem. Geen vragen.

Vandaag gaat hij naar Antwerpen. Een conferentie. Niet echt werk, maar toch iets waar hij bij moet zijn. Drie dagen, plus een dag heen en een dag terug. Vier nachten. Voor zijn doen niet eens lang, alleen valt het nu midden in zijn zomervakantie, daarom vertrekt hij per trein naar Parijs en reist hij van daaruit verder naar Antwerpen. Hij belt niet. Dat doet hij nooit. Af en toe een sms, meer niet. Hij gaat en komt terug.

Ze lacht en strijkt met haar handen over zijn schouders, voelt de gladde, lichte stof van zijn pak. Italiaans. Dat staat hem het beste, versterkt de allure die hij in zich heeft. Ze knijpt hem zachtjes in zijn arm en legt haar lippen op zijn mond. Hij reageert onmiddellijk en opent haar lippen met zijn tong. Heel even. Haar smaak en zijn smaak, samen. Op dat moment laat ze een klein opgevouwen briefje in de linkerzak van zijn jasje glijden. Ongemerkt. Ook dat doet ze altijd. Een klein briefje dat hij nooit vindt, want hij gebruikt de zakken van zijn jasjes niet. Dat vindt hij zonde, de stof gaat ervan lubberen. En hij heeft gelijk. Daarom kan ze elke keer als hij thuis komt het briefje er weer uit halen, onaangeroerd, als een talisman die hij zonder het te weten bij zich had.

‘Woensdag’, zegt ze.

Dat is het moment waarop hij zijn tas pakt en de paar passen naar de deur van de trein zet. Hij drukt zijn vingers op zijn eigen lippen en daarna op die van haar, zwaait kort en stapt in.

Ze ziet hem verdwijnen in de donkere opening, door de schuifdeur, de eersteklas wagon in. Hij loopt naar zijn plaats, zet zijn tas in het rek boven de stoelen en gaat zitten. Even later wordt hij aan haar zicht onttrokken door andere reizigers, die in een lange rij door de wagon op zoek zijn naar hun stoel.

Ze draait zich om en loopt weg, door de brede hal, naar buiten, naar de parkeerplaats naast het station. Het is heet, haar dunne jurk plakt aan haar huid. De zon brandt op haar armen. Met een kort gebaar schuift ze haar zonnebril op haar neus en plotseling staat ze stil. Ze zucht. Afscheid is altijd vreemd. Vooral vlak erna is ze vervuld van een groot verlangen, haar lichaam lijkt open te staan voor de hele wereld, veel meer dan ze ooit aankan, en nog voelt het als onvoldoende. Waar het vandaan komt, weet ze niet, maar het neemt bezit van haar alsof het in haar thuis hoort; het hoort bij haar als het verlangen naar de kinderen die ze nooit heeft gehad.

In grote ruimtes is dat gevoel het sterkst. De vertrekhal van een vliegveld, een perron, of, zoals daar, het plein voor het station, waar veel mensen rond eenzelfde doel bijeen komen en weer uiteen gaan. Zonder bij elkaar te horen. Daar staat ze, de zon nog aan het klimmen, maar nu al ongenadig in zijn sterkste seizoen.

Dat verlangen duurt nooit lang en verdwijnt geleidelijk. Meestal is ze het alweer vergeten voordat het helemaal weg is. Het is alsof ze heftig opleeft en onmiddellijk daarna op standby wordt gezet, een toestel met een rood lampje, wachtend op een volgend programma. Ze kijkt om zich heen naar het drukke, schuin aflopende plein voor het station. Een man staart naar haar met een ongegeneerde blik. Ze voelt zijn ogen prikken onder haar kleren.

Hij glimlacht en knikt kort, wil al bijna een stap naar voren doen, maar zij draait haar hoofd resoluut weg en loopt naar de auto. Het verlangen is als een soort niemandsland waarvan ze niet precies wist hoe ze er terecht is gekomen of hoe ze het weer kan verlaten. Het gaat vanzelf.

Naar het huis is een ritje van iets meer dan een uur. Ze zitten boven de stad, op een helling die eerst langzaam uit het dal omhoog komt en na een kilometer of vijf steeds steiler de hoogte zoekt. Halverwege de top biedt hun terras een uitzicht waar ze elke keer weer van geniet. Ze strijkt met een hand door haar lange blonde haar en probeert te bedenken hoe ver hij nu al is. Veilig tussen geluidswallen en achter hoge hekken stuift de hogesnelheidstrein met meer dan driehonderd kilometer per uur door het Franse landschap. Vierenhalf uur naar Parijs.

Het is eigenlijk niets.

Ze rekt zich uit en kiest een van de ligstoelen naast het zwembad, maar al snel duikt ze in het water, trekt een paar baantjes, lui en langzaam zonder al te veel inspanning, anders ligt ze straks in het water te zweten.

In de ondergrondse gangen van metrostation Châtelet/Les Halles bleef hij staan. Hij pakte zijn mobiel en sms’te: ‘Parijs heet. Wit wijntje op terras. En op jou. Zoen, R.’

Zijn telefoontje piepte om aan te geven dat het bericht was verstuurd. Hij keek naar het schermpje en bijna een volle minuut bleef hij staan, daar, vele meters onder de stad. Om hem heen de drukte van gehaaste Parijzenaars. De warme lucht uit de tunnels streek langs zijn hoofd. Vettig en onaangenaam. Met een korte beweging van zijn duim klikte hij de tekst weg. Hij zette zijn toestel uit, maakte het open, haalde de simkaart eruit en brak hem doormidden. De stukjes gooide hij met de telefoon in een vuilnisbak iets verderop.

Weg.

Met dat gebaar maakte hij een nieuw begin. Meer dan vijfentwintig jaar had hij altijd gedaan wat zijn vrouw wilde, nu maakte hij daar een eind aan. Abrupt, zij wist van niets, anders had ze hem zeker zijn plannen uit zijn hoofd gepraat. Dat kon zij als geen ander.

Vanaf Châtelet pakte hij de metro naar Gare de l’Est en daar stapte hij op de trein naar Duitsland. Begin van de avond arriveerde hij op Tempelhof, het vliegveld van Berlijn, ruim op tijd voor zijn vlucht naar Australië. Zijn ticket had hij contant betaald, het benodigde bedrag had hij in de loop van een maand steeds in kleine hoeveelheden opgenomen van verschillende bankrekeningen.

Bijna vierentwintig uur later stapte hij uit aan de andere kant van de wereld. Hij gleed door de douane op een toeristenvisum voor drie maanden en was nog voor sluitingstijd van de banken in de stad. Jarenlang had hij geld opzij gezet, op een rekening in Australië. Elk jaar een aardig bedrag. Hij verdiende zo veel dat niemand er iets van had gemerkt. Door slim beleggen was het bedrag uitgegroeid tot een kapitaal waar hij heel lang mee toe kon.

Hij meldde zich bij de balie van de bank en maakte een afspraak voor de volgende dag om het volledige bedrag van zijn rekening op te nemen. De kantoordirecteur slikte, nam een slokje water en vroeg of hij het heel zeker wist. Het ging tenslotte om een aanzienlijke som en ook al wilde de bank zo’n trouwe klant graag van dienst zijn, misschien was enige voorzichtigheid geboden. Erg vriendelijk allemaal, maar hij wist het zeker. Het was een gesprek van hooguit vijf minuten.

Hij nam een kamer in een hotel, kocht in de stad twee nieuwe sporttassen van sterke zwarte kunststof en de volgende dag liet hij in de bank een van die tassen vullen met geld. De bankdirecteur telde zelf de biljetten, een voor een, zodat beide mannen ervan overtuigd waren dat er geen fouten waren gemaakt. Hij ritste de tas dicht, kocht een treinkaartje naar een andere stad, zocht een onopvallend hotel en nam een kamer.

Met een tas vol contanten onder het bed van zijn hotelkamer ging hij de stad in, op zoek naar een wijk waar illegale handel floreerde. Elke grote stad in de wereld had dergelijke wijken en hier was het niet anders. Hij informeerde in cafés en in taxi’s en voor het eind van de dag kocht hij een paspoort, compleet met een ziektekostenverzekering en een sofinummer. Voor iets meer dan vijfentwintigduizend dollar was hij een ander mens. Hij verhuisde naar een volgend hotel, huurde een flatje waar hij een paar dagen later in zou kunnen en opende een nieuwe bankrekening, allemaal onder zijn nieuwe naam. Elke dag stortte hij kleine bedragen op zijn nieuwe rekening. De rest hield hij in de sporttas in een kluis op het station.