Darcey Bell

Een kleine moeite

Vertaald door Ireen Niessen

==

==

Prometheus Amsterdam

Oorspronkelijke titel A Simple Favor

© 2017 Darcey Bell

© 2017 Nederlandse vertaling Uitgeverij Prometheus en Ireen Niessen

Omslagontwerp Sander Patelski

Foto omslag Katerina Lomonosov/Trevillion Image

Foto auteur Christine Jean Chambers

E-book Perfect Service

==

ISBN 978 90 446 3166 1

==

www.uitgeverijprometheus.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2017

Deel één

Mijn moeder zei altijd: iedereen heeft geheimen. Daarom leer je iemand anders nooit echt kennen. En kun je niemand vertrouwen. Daarom ken je zelfs jezelf niet. Soms hebben we geheimen voor onszelf.

Als kind leek het me een wijze les, hoewel ik het niet helemaal begreep. Of misschien toch een beetje. Kinderen hebben geheimen. De denkbeeldige vriendjes en vriendinnetjes, de dingen waardoor ze in de problemen zouden raken als een volwassene erachter zou komen.

Later ontdekte ik dat mijn moeder had gesproken vanuit haar eigen ervaring. En ik vraag me af of ze me niet alleen heeft voorbereid, maar me ook heeft geprogrammeerd op geheimhouding en wantrouwen. Voelde ze aan dat ik zou opgroeien met geheimen die donkerder en beschamender zouden zijn dan die van anderen? Geheimen die ik grotendeels verborgen weet te houden – zelfs voor mezelf?

1
Stephanies blog
Blogpost: dringend!

Hoi mama’s!

==

Dit bericht wordt anders dan de berichten tot nu toe. Niet belangrijker, aangezien alles wat er met onze kinderen gebeurt, hun fronsjes en hun lach, hun eerste stapjes en eerste woordjes, de belangrijkste dingen ter wereld zijn.

==

Laten we zeggen dat dit bericht... dringender is. Veel dringender.

==

Mijn beste vriendin is verdwenen. Ze is al twee dagen weg. Haar naam is Emily Nelson. Zoals jullie weten, noem ik nooit namen op mijn blog. Maar nu schort ik mijn strikte anonimiteitsbeleid (tijdelijk) op, om redenen die jullie snel zullen begrijpen.

==

Mijn zoontje Miles en Emily’s zoontje Nicky zijn beste vrienden. Ze zijn vijf. Ze zijn beiden in april geboren, dus allebei een paar maanden later begonnen op school, en ze zijn wat ouder dan de andere kinderen in hun groep. Ik zou zeggen wat rijper. Miles en Nicky hebben alles wat je als ouder graag ziet in een kind. Het zijn keurige, eerlijke, vriendelijke jochies, eigenschappen die – sorry mannen, als er mannen zijn die dit lezen – niet veel voorkomen bij jongens.

==

De jongens hebben elkaar op school leren kennen. Emily en ik hebben elkaar ontmoet tijdens het ophaalmoment aan het eind van de schooldag. Het is vrij zeldzaam dat een kind bevriend raakt met het kind van de vriendin van zijn moeder, of dat een moeder bevriend raakt met de moeder van het vriendje van haar kind. Maar in dit geval klikte het; Emily en ik boffen. Om te beginnen zijn we geen jonge moeders. We hebben ons kind allebei gekregen toen we halverwege de dertig waren en onze biologische klok al behoorlijk tikte!

==

Soms bedenken Miles en Nicky een toneelstuk en dat voeren ze dan uit. De jongens mogen het van mij filmen met mijn telefoon, hoewel ik gewoonlijk erg zorgvuldig ben in de hoeveelheid tijd die ik de kinderen toesta op de elektronische apparaten die het moderne opvoeden zo lastig maken. Ze hebben bijvoorbeeld eens een geweldige parodie gemaakt – een detectiveverhaal: de avonturen van Dick Unique. Nicky was de detective; Miles de boef.

==

Nicky zei: ‘Ik ben Dick Unique, de slimste detective ter wereld.’

==

Miles zei: ‘Ik ben Miles Mandible, de slechtste boef ter wereld.’ Miles speelde zijn rol als een schurk uit een victoriaans melodrama, met veel zware ‘ho-ho-ho’s’. Ze holden achter elkaar aan in onze tuin en deden met hun vingers (geen pistolen!) alsof ze op elkaar schoten. Het was schitterend.

==

Ik zou willen dat Miles’ vader – mijn overleden echtgenoot Davis – het had kunnen zien!

==

Soms vraag ik me af waar Miles zijn gevoel voor theater vandaan heeft. Van zijn vader, vermoed ik. Toen ik Davis een keer een presentatie zag geven voor potentiële cliënten was ik verbaasd over zijn geanimeerde en boeiende performance. Hij had zomaar zo’n speels-charmante, aantrekkelijke jonge acteur met een nonchalant glanskapsel kunnen zijn. Bij mij was hij anders. Meer zichzelf, denk ik. Rustig, vriendelijk, humoristisch, attent – hoewel hij er wel erg sterke overtuigingen op nahield, vooral als het om meubels ging. Maar dat leek me vanzelfsprekend – hij was tenslotte een succesvol designer-architect.

==

Davis was echt een schat. Behalve één keer. Of twee.

==

Nicky zei dat zijn moeder hem had geholpen met het idee voor Dick Unique. Emily is dol op detectives en thrillers. Ze leest ze in de trein van de Metro-North naar Manhattan wanneer ze zich niet hoeft voor te bereiden op een vergadering of presentatie.

==

Voordat Miles werd geboren las ik boeken. Tegenwoordig pak ik af en toe iets van Virginia Woolf en lees een paar bladzijden om mezelf te herinneren aan wie ik vroeger was – of wie ik, naar ik hoop, nog steeds ben. Ergens onder de speelafspraken, schoollunches en vroege bedtijden zit de jonge vrouw die in New York City woonde en bij een tijdschrift werkte. Iemand die vriendinnen had, iemand die in het weekend uit brunchen ging. Geen van die vriendinnen had kinderen; geen van hen is naar een voorstad verhuisd. We zijn elkaar uit het oog verloren.

==

Emily’s favoriete auteur is Patricia Highsmith. Ik begrijp waarom Emily haar boeken graag leest; het zijn echte pageturners. Maar ze zijn mij te zenuwslopend. Het hoofdpersonage is meestal een moordenaar of stalker of een onschuldige persoon die probeert niet vermoord te worden. Het boek dat ik van haar heb gelezen ging over twee mannen die elkaar in een trein ontmoeten. Ze spreken af om allebei iemand te vermoorden als gunst voor de ander.

==

Ik wilde het goed vinden, maar ik heb het niet uitgelezen. Toen Emily me ernaar vroeg, heb ik haar desondanks verteld dat ik het fantastisch vond.

==

De keer daarop dat ik bij haar op bezoek kwam, hebben we naar de dvd gekeken van de film die Hitchcock op basis van de roman heeft gemaakt. Eerst was ik bezorgd: wat als Emily zou willen bespreken in welke opzichten de film verschilde van het boek? Maar ik ging helemaal op in de film. Eén scène, met een op hol geslagen draaimolen, was bijna te angstaanjagend om naar te kijken.

==

Emily en ik zaten aan de tegenoverliggende zijden van de enorme bank in haar woonkamer, met onze benen languit en een fles goede witte wijn op de salontafel. Toen ze zag hoe ik tussen mijn gespreide vingers door naar het carrouseltafereel keek, glimlachte ze en stak haar duim naar me op. Ze vond het grappig dat ik bang was.

==

Ik bleef maar denken: wat als Miles op die draaimolen zat?

==

Toen de film was afgelopen vroeg ik Emily: ‘Denk jij dat echte mensen ooit zulke dingen zouden doen?’

==

Emily lachte. ‘Lieve Stephanie toch. Je zult verbaasd staan over wat mensen doen. Dingen die ze nooit aan iemand zullen toegeven – zelfs niet aan zichzelf.’

==

Ik wilde zeggen dat ik niet zo lief was als zij dacht. Ik had ook wel slechte dingen gedaan. Maar ik was te perplex om iets uit te kunnen brengen. Ze klonk net als mijn moeder.

==

Moeders weten dat het sowieso al moeilijk is om goed te slapen, ook zonder schrikwekkende verhalen in het hoofd. Ik beloof Emily altijd dat ik meer boeken van Highsmith zal lezen. Maar nu zou ik willen dat ik zelfs dat ene niet had gelezen. Het slachtoffer van een van de moordenaars was de vrouw van de andere man.

==

En als je beste vriendin verdwijnt, wil je dat verhaal niet in gedachten hebben. Niet dat ik denk dat Emily’s echtgenoot, Sean, haar kwaad zou doen. Ze hebben natuurlijk zo hun problemen gehad. Maar die komen toch voor in elk huwelijk? En Sean is niet mijn favoriete persoon. Maar hij is (denk ik) in wezen wel een goede kerel.

==

Miles en Nicky zitten in dezelfde kleuterklas op de uitstekende openbare school waarover ik al vaak heb geblogd. Niet de school in onze stad, waar geldproblemen spelen omdat de (vergrijzende) plaatselijke bevolking ervoor heeft gestemd om het schoolbudget te verlagen, maar de betere school in de volgende plaats, niet ver van de grens tussen New York en Connecticut.

==

Vanwege de zone-indeling kunnen onze kinderen niet met de schoolbus reizen. Emily en ik rijden onze jongens ’s ochtends naar school. Ik haal Miles elke dag op. Emily werkt op vrijdag een halve dag, dus dan kan ze Nicky komen ophalen, en vaak ondernemen zij en ik en de jongens op vrijdagmiddag samen wat leuks – hamburgers eten of minigolf spelen. Haar huis ligt maar tien minuten rijden van dat van mij. We zijn praktisch buren.

==

Ik ben graag bij Emily thuis, samen languit liggend op haar bank, waarbij we praten en wijn drinken terwijl een van ons om de zoveel tijd opstaat om te checken wat de jongens aan het doen zijn. Ik kijk graag hoe haar handen bewegen als ze praat, hoe het licht weerkaatst op haar prachtige ring met een saffier en diamanten. We praten veel over het moederschap. We raken nooit uitgepraat. Het is zo zalig om een echte vriendin te hebben dat ik soms vergeet hoe eenzaam ik was voordat we elkaar leerden kennen.

==

De rest van de week haalt Emily’s parttimenanny, Alison, Nicky van school. Emily’s echtgenoot, Sean, maakt lange dagen op Wall Street. Emily en Nicky hebben geluk als Sean een keertje op tijd voor het eten thuiskomt. Op de zeldzame dagen dat Alison zich ziek meldt, stuurt Emily me een sms en dan spring ik in. De jongens zijn dan bij mij tot Emily zelf thuiskomt.

==

Ongeveer één keer per maand moet Emily lang op haar werk blijven. En ze heeft twee, misschien drie keer, een nacht elders moeten doorbrengen.

==

Zoals ook nu. Voordat ze verdween.

==

Emily werkt op de afdeling public relations voor een beroemd modeontwerper in Manhattan, wiens naam ik ook bewust nooit heb genoemd. In feite is ze hoofd van de afdeling public relations van een zeer beroemd modeontwerper. Ik probeer zorgvuldig om te gaan met merknamen op het blog, omdat sommige dingen nou eenmaal vertrouwelijk zijn en omdat het noemen van namen zo onaantrekkelijk staat. Daarom doe ik ook niet aan advertenties.

==

Als ze laat is, zelfs als ze in een vergadering zit, stuurt Emily me om de paar uur een sms. Ze belt wanneer ze maar een minuut vrij kan maken. Zo’n moeder is ze gewoon. Niet overbezorgd, niet bedillerig – geen van die negatieve aanduidingen die de samenleving gebruikt om ons te beoordelen op, en te straffen voor, het houden van onze kinderen.

==

Als Emily thuiskomt vanuit de city haast ze zich altijd van het station om Nicky op te halen. Ik moet haar er telkens weer aan herinneren onder de maximumsnelheid te blijven. Als haar trein vertraging heeft, stuurt ze me een berichtje. Altijd! Op welk station ze is, wanneer ze ongeveer zal aankomen, tot ik haar een sms terugstuur: maak je geen zorgen. jongens oké. zie je wel verschijnen. rij voorzichtig.

==

Nu is ze al twee dagen niet komen opdagen. Ze heeft ook niets van zich laten horen en ze heeft mijn berichtjes en telefoontjes niet beantwoord. Er is iets vreselijks gebeurd. Ze is van de aardbodem verdwenen. Ik heb geen idee waar ze is.

==

Mama’s, klinkt Emily als het type moeder dat haar kind zou achterlaten en twee dagen zou verdwijnen zonder te sms’en of te bellen of mijn berichtjes te beantwoorden? Als er niets mis was? Nee, toch zeker?

==

Oké, ik moet ophouden. De chocolate-chipkoekjes dreigen te verbranden in de oven. Tot binnenkort.

==

Liefs,

Stephanie

==

2
Stephanies blog
Waar we wonen

Hoi mama’s!

==

Tot nu toe heb ik steeds geprobeerd de naam van onze woonplaats niet te noemen. Privacy is zo waardevol – en tegenwoordig zo zeldzaam. Ik wil niet paranoïde klinken, maar zelfs in een stad als de onze kunnen verborgen camera’s toekijken welk merk bliktomaten je koopt. Júist in onze stad. Mensen veronderstellen dat het een rijke stad is, omdat ze in het rijke deel van Connecticut ligt, maar dat valt tegen. Emily en Sean hebben geld. Ik heb genoeg om van te leven met wat mijn echtgenoot, Davis, me heeft nagelaten – een van de redenen waarom ik me een blog kan veroorloven zonder het als een bedrijf te runnen.

==

Maar omdat Emily’s verdwijning alles verandert, omdat iemand die bij ons in de buurt woont haar wellicht heeft gezien, en omdat ik doodongerust ben, zal ik het maar vertellen: Warfield. Warfield, Connecticut, ongeveer twee uur van Manhattan met de Metro-North.

==

De mensen noemen dit een voorstad, maar ik ben in een voorstad opgegroeid en heb daarna in de grote stad gewoond, en het voelt voor mij als buiten wonen. Ik heb geblogd hoe Davis mij vanuit de city hiernaartoe heeft moeten meesleuren, hoezeer ik toen heb tegengestribbeld. Ik had er jaren over gedaan om me aan de voorsteden te ontworstelen. Ook heb ik geblogd dat ik verliefd ben geworden op het buitenleven, hoe heerlijk het voelt om wakker te worden met de zon die schijnt over het huis in koloniale stijl dat Davis heeft gerestaureerd zonder iets van de originele kenmerken op te offeren, en hoe graag ik theedrink terwijl de regenboogmachine (een soort prisma dat je op de vensterbank zet), die mijn broer Chris ons als huwelijksgeschenk heeft gegeven, de keuken een vrolijke helderheid verleent.

==

Miles en ik vinden het hier geweldig. Of nou ja, dat vónd ik.

==

Tot vandaag, aangezien ik me zo ongerust maakte over Emily dat iedereen – de moeders op school, die aardige Maureen van het postkantoor, de jongen die de boodschappen voor je inpakt – allemaal iets sinisters leken te hebben, zoals in zo’n horrorfilm waarin iedereen lid van een cult blijkt te zijn, of een zombie. Ik vroeg aan mijn buren, zogenaamd terloops, of ze Emily misschien hadden gezien, en ze schudden nee. Verbeeldde ik het me of keken ze me raar aan? Nou, zie je wel mama’s, hoe krankzinnig deze situatie me maakt?

==

Mama’s, vergeef me. Ik liet me afleiden en kletste maar wat in de rondte, zoals altijd.

==

ik had dit eerder moeten schrijven!!!

==

Emily is ongeveer een meter zeventig. Ze heeft blond haar met donkere plukjes (ik heb nooit gevraagd of die echt zijn) en donkerbruine ogen. Ze weegt vermoedelijk rond de vijfenvijftig kilo, maar dat is een schatting. Je vraagt niet aan je vriendinnen: hoe lang ben je, hoeveel weeg je? Hoewel ik weet dat sommige mannen denken dat vrouwen nergens anders over praten. Ze is eenenveertig, maar ze lijkt hooguit vijfendertig.

==

Ze heeft een donker moedervlekje onder haar rechteroog. Ik merkte het pas op toen ze me vroeg of ik vond dat ze het moest laten verwijderen. Ik zei van niet, dat het er goed uitzag en dat vrouwen aan het Franse hof (dat had ik gelezen) zulke ‘schoonheidvlekjes’ zelf juist aanbrachten.

==

Emily had altijd een parfum op dat je haar persoonlijke geurtje zou kunnen noemen. Ze zei dat het door Italiaanse nonnen werd gemaakt van seringen en lelies. Ze bestelt het in Florence. Ik vind dat enig aan Emily, al die elegante, geraffineerde dingen die zij weet die nooit in mij zouden zijn opgekomen.

==

Ik heb zelf nooit parfum gebruikt. Ik vind het altijd een beetje afstotelijk als vrouwen naar bloemen of specerijen ruiken. Wat hebben ze te verbergen? Welke boodschap brengen ze over? Maar Emily’s parfum vind ik lekker. Ik vind het prettig dat ik altijd uit de geur kan opmaken dat ze dichtbij is – of wanneer ze net in een kamer is geweest. Ik ruik haar parfum in Nicky’s haar nadat ze hem heeft vastgehouden en geknuffeld. Ze heeft me wel eens aangeboden dat ik het mocht proberen, maar dat leek me te vreemd, te intiem, dat wij tweeën zouden ruiken als een geurtweeling.

==

Ze draagt altijd de ring met een saffier en diamanten die Sean haar heeft gegeven toen ze zich verloofden. En omdat ze veel met haar handen gebaart wanneer ze praat, beschouw ik de ring als een sprankelend wezentje met eigen leven, zoals Tinkelbel die voor Peter Pan en de verloren jongens uit vliegt.

==

Emily heeft een tatoeage: zo’n verfijnd armbandje met doornen om haar rechterpols. Dat verbaasde me. Ze leek me er niet de persoon naar om een tatoeage te nemen – en dan ook nog een die niet kon worden bedekt, behalve met lange mouwen. Eerst dacht ik dat haar tattoo iets met haar functie in de mode te maken had, maar toen ik vond dat ik haar goed genoeg kende om haar ernaar te vragen, zei Emily: ‘O, die. Die heb ik laten zetten in mijn jonge, wilde jaren.’

==

‘We zijn allemaal jong en wild geweest. Ooit,’ zei ik.

==

Het voelde goed om iets te zeggen wat ik nooit tegen mijn man kon zeggen. Als hij me had gevraagd wat ik met ‘wild’ bedoelde en ik het hem had verteld, zou dat het einde hebben betekend van het leven zoals wij dat kenden. Maar natuurlijk is dat leven sowieso geëindigd. De waarheid komt op de een of andere manier altijd aan het licht.

==

Wacht even. De telefoon gaat! Misschien is het Emily. Tot snel.

==

Liefs,

Stephanie

==

3
Stephanies blog
Kleine moeite

Hoi mama’s!

==

Dat was niet Emily aan de telefoon. Het was een computerstem die me vertelde dat ik een trip naar de Caraïben heb gewonnen.

==

Waar was ik ook alweer? O ja: afgelopen zomer, toen we lagen te zonnen bij het openbare zwembad terwijl de jongens in het peuterbad rond spetterden, zei Emily: ‘Ik vraag jou heel vaak om wat voor me te doen, Stephanie. En ik ben je zo dankbaar. Maar mag ik je om nog één gunst vragen? Zou jij voor Nicky willen zorgen zodat Sean en ik samen weg kunnen in Seans verjaardagsweekend, naar het huisje van mijn familie?’ Emily noemt het altijd ‘het huisje’, maar ik vermoed dat het vakantiehuis van haar familie aan de oever van een meer in noordelijk Michigan behoorlijk wat luxer is dan dat. ‘Ik was aangenaam verrast dat Sean instemde, en ik wil spijkers met koppen slaan voordat hij van gedachten verandert.’

==

Natuurlijk zei ik ja. Het was een kleine moeite. Ik wist hoe lastig het voor haar was om Sean weg van kantoor te krijgen.

==

‘Op één voorwaarde,’ zei ik.

==

‘Wat dan ook,’ zei ze. ‘Zeg het maar.’

==

‘Wil jij wat zonnebrandolie smeren op dat plekje op mijn rug waar ik moeilijk bij kan?’

==

‘Met alle plezier.’ Emily lachte. Toen ik haar kleine, sterke hand de olie in mijn huid voelde wrijven, herinnerde ik me hoe leuk het in mijn highschooltijd was om met mijn vriendinnen naar het strand te gaan!

==

Het weekend dat Emily en Sean weg waren, hadden Miles, Nicky en ik het hartstikke gezellig met elkaar. Het zwembad, het park, een film en hamburgers en groenten op de grill.

==

Emily en ik zijn sinds een jaar vriendinnen, sinds onze zoontjes elkaar leerden kennen op de peuterschool. Hier zien jullie een foto die ik van haar heb genomen in Six Flags, hoewel je haar niet zo heel goed kunt zien. Het is een selfie van ons vieren, de jongens en hun mama’s. Ik heb de kinderen onherkenbaar gemaakt. Jullie weten dat ik een uitgesproken mening heb over het posten van afbeeldingen van je kinderen.

==

Ik weet niet wat ze aanhad op de dag dat ze verdween. Ik heb haar niet gezien toen ze Nicky bij school afzette. Ze was die dag aan de late kant. Meestal arriveren de bussen tegelijk en stromen de kinderen er met zijn allen uit. De juffen hebben dan veel te doen, ze begroeten de kinderen en loodsen ze naar binnen. Ik kan ze niet kwalijk nemen dat ze niet hebben opgemerkt wat Emily droeg en dat ze niet hebben gezien of ze net zo opgewekt was als altijd, of misschien op de een of andere manier gespannen leek te zijn.

==

Waarschijnlijk zag Emily eruit zoals ze er altijd uitziet als ze naar kantoor gaat: als een manager uit het modevak (ze krijgt designerkleding met enorme korting) die naar haar werk in de city gaat. Ze had me die ochtend vroeg gebeld.

==

‘Alsjeblieft, Stephanie, ik heb je hulp nodig. Alweer. Ik zit met een crisissituatie op mijn werk en ik moet langer blijven. Alison moet naar een cursus. Wil jij Nicky van school halen? Dan kom ik hem vanavond ophalen, uiterlijk om negen uur.’

==

Ik weet nog dat ik me afvroeg wat in de modebusiness als een crisissituatie zou gelden? De knoopsgaten te klein? Een rits verkeerdom ingenaaid?

==

Maar ik zei: ‘Natuurlijk. Kleine moeite, ik help je graag.’

==

Een kleine moeite. Een gunst zoals wij moeders elkaar wel vaker verlenen. De jongens zouden het geweldig vinden. Ik weet vrij zeker dat ik Emily nog heb gevraagd of ze wilde dat Nicky een nachtje zou blijven slapen. En ik weet vrij zeker dat ze ‘nee, dankjewel’ heeft gezegd. Ze wilde hem graag zien aan het eind van een zware dag, zelfs als hij al zou slapen.

==

Ik haalde Nicky en Miles na schooltijd op. Ze waren in de wolken. Ze zijn dol op elkaar op die puppyachtige manier van kleine jochies. Beter dan broertjes die ruziemaken.

==

Ze speelden leuk met elkaar in de kamer van mijn zoontje en op de schommels, waar ik ze kon zien vanuit het raam. Ik kookte voor ze. We aten een gezonde maaltijd. Zoals jullie weten, ben ik vegetariër, maar Nicky lust alleen maar hamburgers, dus heb ik die maar klaargemaakt. Ik kan het aantal keren niet tellen dat ik heb geblogd over de moeite die ik me getroost om goede, voedzame kost te combineren met wat ze daadwerkelijk graag eten. De jongens hadden het over een gebeurtenis op school: een jongetje was naar het kantoor van de directeur gestuurd omdat hij niet naar de juf had geluisterd, zelfs niet na een time-out.

==

Het werd laat. Emily belde niet. Wat me vreemd voorkwam. Ik sms’te haar en ze sms’te niet terug. Wat me nog vreemder voorkwam.

==

Oké, ze had het over een crisissituatie gehad. Misschien was er iets gebeurd in een fabriek in een van de landen waar de kleren worden gemaakt. In elkaar genaaid door slaven, heb ik de indruk, maar daar werd niet over gesproken. Misschien was er weer sprake van een schandaal omtrent haar baas, Dennis, die periodes heeft gehad van gebruik van bepaalde middelen, waarover in het verleden veel is gepubliceerd. Emily heeft een hoop moeite moeten doen om de schade binnen de perken te houden. Misschien zat ze wel in een vergadering en kon ze er niet tussenuit. Misschien was ze ergens waar haar telefoon geen bereik had. Misschien was ze haar oplader kwijt.

==

Als je Emily zou kennen, dan wist je hoe onwaarschijnlijk het is dat ze haar oplader kwijt zou raken. Of dat ze geen manier zou vinden om even te bellen en te vragen hoe het met Nicky ging.

==

Wij moeders zijn eraan gewend om contact te houden. Jullie weten hoe het voelt als je iemand wilt bereiken. Het is alsof je bezeten bent. Je blijft maar bellen en berichtjes sturen, en je probeert jezelf ervan te weerhouden om opnieuw te bellen en berichtjes te sturen omdat je dat zojuist nog hebt gedaan.

==

Elke keer kreeg ik de voicemail. Ik hoorde Emily’s ‘zakelijke’ stem – kordaat, helder, heel professioneel. ‘Goedendag, dit is de voicemail van Emily Nelson. Laat na de pieptoon een boodschap achter, dan bel ik u zo snel mogelijk terug.’

==

‘Emily, met mij! Stephanie! Bel me!’

==

Het werd bedtijd voor de jongens. Emily had nog steeds niet gebeld. Dat was nog nooit eerder voorgekomen. Ik kreeg pijn in mijn buik van angst. Paniek, feitelijk. Maar ik wilde het de kinderen niet laten merken, vooral Nicky niet...

==

Ik kan niet verder schrijven, lieve mama’s. Ik ben te erg van slag.

==

Liefs,

Stephanie

==

4
Stephanies blog
Geesten uit het verleden

Hoi mama’s!

==

Jullie weten vast nog wel hoe vaak ik heb geblogd dat ik Miles niet wilde laten zien hoe verschrikkelijk bedroefd ik was toen zijn vader – Davis – werd gedood bij hetzelfde ongeluk als mijn broer Chris.

==

Het was een mooie zomerse zaterdagmiddag. Davis verloor de controle over onze vintage Camaro en ze botsten tegen een boom. Onze hele wereld veranderde binnen een minuut.

==

Ik verloor de enige mannen die er voor mij ooit toe hadden gedaan, afgezien van mijn vader, die stierf toen ik achttien was. En Miles was zijn vader en zijn geliefde oom kwijt.

==

Miles was nog maar twee, maar hij voelde mijn verdriet aan. Voor hem moest ik sterk zijn en ik mocht pas instorten nadat hij was gaan slapen. Dus je zou kunnen zeggen dat ik er goed (als je dat goed kunt noemen) op was voorbereid niet al te overspannen te reageren en de jongens niet te laten merken hoe ongerust ik over Emily was.

==

Nadat ik de jongens naar bed had gebracht, nam ik nog een glas wijn om mijn zenuwen te kalmeren. De volgende ochtend werd ik wakker met hoofdpijn, maar ik deed alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Ik hielp de kids met aankleden. Het was maar goed dat Nicky veel vaker bij ons had gelogeerd; daar was niets bijzonders aan. Nicky en Miles zijn ongeveer even groot, dus Nicky kon kleren van Miles aan. Dat was nog een reden voor mij om zeker te weten dat Emily de bedoeling had gehad Nicky de avond ervoor op te halen; ze geeft altijd een extra setje kleren mee wanneer hij blijft slapen.

==

Emily had nog steeds niet gebeld. Ik begon langzamerhand echt in paniek te raken. Mijn handen trilden zo dat de brosse rondjes over de keukentafel en op de vloer gleden toen ik voor de jongens Cheerios uit een pak schudde. Ik geloof niet dat ik Davis ooit eerder zo ontzettend had gemist – iemand om me te helpen, te adviseren, te kalmeren.

==

Ik besloot de kinderen naar school te brengen en daarna uit te vogelen wat er aan de hand was. Ik wist niet wie ik moest bellen. Ik wist dat Sean – Emily’s echtgenoot, Nicky’s vader – ergens in Europa zat, maar ik had zijn mobiele nummer niet.

==

Ik hoor alle mama’s nu denken dat ik mijn eigen regels heb overtreden. nooit een kind voor een speelafspraak ontvangen zonder voldoende contactinformatie!!! De nummers van beide ouders thuis, op hun werk en mobiel. Een nabij familielid of iemand met de bevoegdheid om medische beslissingen te nemen. De naam en het telefoonnummer van de huisarts van het kind.

==

Ik had wel het nummer van de nanny – Alison. Zij is een degelijk type. Ik vertrouw haar, hoewel jullie weten dat ik me zorgen maak over kinderen die door nanny’s worden opgevoed. Alison zei dat Emily haar had verteld dat Nicky bij Miles zou blijven slapen. Goed nieuws! Ik heb niet gevraagd hoelang Emily had gezegd dat hij zou blijven. Ik was bang dat het zou lijken alsof ik... het allemaal niet goed in de peiling had, en jullie weten hoe gevoelig wij moeders kunnen zijn als het gaat om competentiekwesties.

==

Mama’s, jullie zullen wel vinden dat ik niet alleen onverantwoordelijk ben, maar ook ontzettend stom, nu ik jullie heb verteld dat ik het mobiele nummer van Nicky’s vader niet had. Ik heb er geen excuus voor. Ik kan jullie alleen maar vragen om me niet te veroordelen.

==

Toen ik de kinderen op school afzette, vertelde ik mevrouw Kerry, hun fantastische kleuterjuf, dat de kinderen die nacht bij mij thuis hadden geslapen. Ik had een idioot gevoel, alsof ik Emily in moeilijkheden zou brengen als ik zou zeggen dat ze niet was teruggekomen en niet had gebeld. Alsof ik... alsof ik haar verraadde. Alsof ik haar verlinkte omdat ze een slechte moeder was.

==

Ik zei dat ik Emily niet kon bereiken, maar dat ik zeker wist dat alles in orde was. We hadden elkaar vast verkeerd begrepen over de duur van Nicky’s logeerpartijtje. Maar kon ik van de school, voor het geval dat, het mobiele nummer van zijn vader – Sean – krijgen? Mevrouw Kerry zei dat Emily had meegedeeld dat haar echtgenoot een paar dagen voor zaken in Londen was.

==

Miles’ juffen vinden me aardig. Ze volgen allemaal mijn blog. Ze waarderen mijn positieve berichten over de school en het feit dat ik ze vaak alle liefs en knuffels stuur vanwege hun geweldige werk met onze kinderen.

==

Mevrouw Kerry gaf me het nummer van Sean. Maar ik zag (over mijn mobiele telefoon heen) dat ze me aankeek met een licht wantrouwige uitdrukking op haar gezicht. Ik vertelde mezelf dat ik weer paranoïde bezig was, dat ze bezorgd probeerde te kijken, maar niet ongerust. Dat ze probeerde niet te oordelen.

==

Ik voelde me beter toen ik Seans nummer had. Ik had hem meteen moeten bellen. Ik weet niet waarom ik dat niet deed.

==

Ik belde wel het bedrijf van Emily in de city.

==

Dennis Nylon Inc. Oké. Ik heb het gezegd. Voor mij en veel van jullie, beste mama’s, betekent Dennis Nylon wat Dior of Chanel voor onze moeders betekende. Een ontoegankelijke, onbetaalbare, almachtige modegod.

==

Ik vroeg de jongeman (op Emily na is iedereen die er werkt nog praktisch een kind) die ik aan de lijn kreeg om me door te verbinden met het kantoor van Emily Nelson. Haar assistente, Valerie, vroeg me voor de duizendste keer wie ik ook alweer was. Ja ja, ik begrijp het. Valerie heeft me nooit ontmoet. Maar kent ze dan zo veel Stephanies? En hoeveel kent Emily er?

==

Ik zei dat ik de moeder van Nicky’s beste vriendje was. Valerie zei dat het haar speet, maar dat Emily net even het kantoor had verlaten. Ik zei nee, dat het mij speet. Nicky had vannacht bij mij thuis gelogeerd en Emily was niet gekomen om hem op te halen. Was er iemand die ik kon spreken? Ik dacht bij mezelf dat iedere moeder een eigen Valerie zou moeten hebben. Een assistente! Er zijn zo veel dingen die we moeten doen – er is zoveel waar we hulp bij nodig hebben.

==

Davis had twee assistenten, Evan en Anita. Getalenteerde jonge designers. Soms heb ik het idee dat ik de enige op deze wereld ben zonder assistent. Grapje natuurlijk. Wij hebben veel meer dan de meeste mensen, maar toch...

==

Ik voelde gewoon dat er iets niet goed zat. Valerie zei dat ik meteen door iemand teruggebeld zou worden. Maar er belde niemand.

==

Ik heb geblogd over de onnozele, hatelijke verdeeldheid die vaak tussen werkende moeders en thuisblijfmoeders bestaat. Ik heb het voor mezelf gehouden, maar ik ben altijd een tikkeltje jaloers geweest op Emily, vanwege haar carrière. De glamour, de opwinding, de praktisch gratis kleding! De geheime nummers van bekende sterren, de modeshows... al die toffe dingen die Emily doet terwijl ik thuis boterhammen met pindakaas sta te smeren, gemorst appelsap loop op te vegen en zit te bloggen. Maar onderschat niet hoe gelukkig en dankbaar ik ben dat ik (inmiddels) duizenden moeders wereldwijd weet te bereiken. En ik weet ook dat Emily een hoop mist als ik denk aan de gewone leuke dingen die Miles en ik elke middag doen.

==

Niemand bij het bedrijf van Emily lijkt zich zorgen te maken. Ze werkt er al zo ongeveer sinds ze is afgestudeerd. Dennis zou langzamerhand in een nieuwsuitzending moeten verschijnen om mensen te smeken haar te helpen zoeken.

==

Rustig, Stephanie. Kalmeer nou maar. Zo vreselijk lang heeft het nog niet geduurd.

==

Bedankt, mama’s. Het is een troost te weten dat jullie dit zullen lezen.

==

Liefs,

Stephanie

==

5
Stephanies blog
Mijn schuld?

Hoi mama’s!

==

Wat ben ik toch weer een typische mama! Intussen heb ik mezelf er bijna van overtuigd dat het hele misverstand mijn schuld is. Emily heeft me vast gevraagd of Nicky een paar nachtjes bij ons zou kunnen slapen, in plaats van één nacht. Maar waarom herinner ik me dan dat ze zei dat Nicky niet zou blijven slapen, dat ze hem tegen negen uur zou ophalen?

==

Velen van ons hebben op dit blog met elkaar gedeeld hoe moeilijk het voor een mama is om grip op de realiteit te houden – welke dag het is, wat er van ons wordt verwacht, wat iemand wel of niet heeft gezegd. Niets is gemakkelijker dan een moeder ervan te overtuigen dat iets haar schuld is. Zelfs als dat niet zo is. Júist als dat niet zo is.

==

Die middag had ik zo op mezelf ingepraat dat ik half verwachtte dat ik Emily zou zien staan wachten onder de grote eik naast de schoolingang – waar ze altijd staat op vrijdag. Ik was er zo zeker van dat ze er zou zijn dat ik in een flits dacht dat ik haar zag.

==

Het kan haar niet geweest zijn. Het was immers woensdag. Ik had het gevoel dat de grond onder mijn voeten wegzakte – je kind is zoek en in de eeuwigheid die het duurt hem te vinden heb je het idee dat je hart op ontploffen staat. Er is een periode geweest dat Miles het leuk vond om zich voor me te verstoppen, en elke keer weer ging ik door het lint...

==

Wacht. Ik heb een plan bedacht. Tot snel.

==

Liefs,

Stephanie

==

6
Stephanies blog
Bezoekje aan Emily’s huis

Hoi mama’s!

==

Normaal gesproken ga ik alleen naar Emily toe als ik van tevoren heb gebeld. Ik heb haar vaste nummer geprobeerd. Er werd niet opgenomen. Emily had me haar sleutels gegeven en mij gevraagd om de sleutels van mijn huis. Ik was erg onder de indruk geweest, want het leek zo verstandig, volwassen en mama-achtig. Bovendien betekende het dat we echt vriendinnen waren. We konden de sleutels gebruiken in geval van nood. Of als we wat te vroeg zouden zijn voor een speelafspraak en de ander nog niet thuis was. Dit was dus een noodgeval. Ik wilde Emily’s privacy niet schenden, maar ik moest zeker weten dat ze niet was gevallen of gewond was geraakt, dat ze niet ziek in bed lag en mijn hulp nodig had.

==

Ik kon de jongens niet meenemen. Wat als ik iets verschrikkelijks zou aantreffen? Mijn verbeelding ging met me op de loop. Ik stelde me voor hoe haar huis besmeurd was met bloed, à la Charles Manson.

==

Ik zag haar voor me in een badkuip vol bloed.

==

Ik besloot bij Emily’s huis langs te gaan op weg naar school om de jongens op te pikken.

==

Alleen al het oprijden van haar oprit voelde gevaarlijk en griezelig. Het regende een beetje; de wind liet de bomen sidderen en ik had het gevoel dat de takken zeiden: ga er niet heen. Ga er niet heen. Grapje. Ik ben een verstandige moeder. Ik hoor de bomen niet praten.

==

Ik voelde me een stuk beter toen ik de auto van Emily’s werkster, Maricela, op de oprit zag staan. Maricela vertelde me dat ze bijna klaar was – een troostende gedachte. Als Emily ergens dood of hulpeloos in het huis lag, zou Maricela dat zeker opgemerkt hebben.

==

Maricela is een engel. Ik zou willen dat ze voor ons werkte, maar dat is niet voor Miles en mij weggelegd.

==

Ze zei: ‘De señora heeft gezegd dat ze vier dagen weg zou zijn. Ze zei dat ik moest komen schoonmaken en later nog eens moet komen kijken of de planten water nodig hebben.’

==

Vier dagen! Wat een opluchting!

==

‘Heb je iets van haar gehoord?’

==

‘Nee. Waarom zou ik?’ vroeg Maricela vriendelijk. ‘Señora, gaat het wel? Wilt u misschien iets drinken? Of eten? De señora heeft heerlijk fruit in de koelkast achtergelaten.’

==

Heerlijk fruit, dat was een goed teken. Emily was dus van plan terug te komen. Ik vroeg om een glas water en Maricela haalde dat voor me.

==

Het voelde vreemd om op de bank te zitten waar ik zo veel uren met Emily had doorgebracht. Haar grote, comfortabele bank voelde plotseling vormeloos en raar, als iets waarin je zou kunnen wegzinken en nooit meer uit zou kunnen klimmen. Als een vleesetende plant. Ik overwoog het huis te doorzoeken op aanwijzingen.

==

Waarom had Emily niet gezegd dat ze vier dagen weg zou blijven? En waarom beantwoordde ze mijn telefoontjes niet? Ik kende mijn vriendin. Er was iets vreselijks gebeurd.

==

In Emily’s huis voelde ik me nog schrikachtiger en banger dan ik al was. Ik bleef verwachten dat ze zou binnenlopen en zou vragen wat ik aan het doen was. Eerst zou ik dan opgelucht zijn, verrukt om haar te zien, maar daarna zou ik me misschien wel schuldig voelen, hoewel ze me reden genoeg had gegeven om langs te komen.

==

Waar is ze? Ik had de neiging om te jammeren als een kind.

==

Ik keek naar de foto van de tweeling boven de schoorsteenmantel. Er waren vele schitterende dingen in Emily’s huis: Perzische tapijten, Chinese vazen, iconische designstukken, meesterwerken van midcenturymodernmeubels. Davis zou weg zijn geweest van haar huis, als hij nog had geleefd. Maar Emily had me heel nadrukkelijk de zwart-witfoto van de twee meisjes in feestjurk en met haarband laten zien – merkwaardig mooi en betoverend, met een samenzweerderige glimlach.

==

Emily had gezegd: ‘Die foto heeft meer gekost en is me dierbaarder dan al het andere dat we in huis hebben. Als ik je zou vertellen hoe we eraan zijn gekomen, zou onze vriendin in het veilinghuis me vermoorden. Welke helft van deze tweeling is volgens jou dominant?’

==

Het leek wel een déjà vu of een herinnering uit een vorig leven. Mijn andere leven – toen ik in de city woonde en voor een tijdschrift werkte. Weliswaar een woonblad dat je kunt kopen bij de supermarkt, maar toch een tijdschrift: een omslag, papier, tekst en foto’s. Hiervóór had ik een leven waarin ik mensen ontmoette die bijzondere commentaren gaven, interessante vragen stelden en mooie, verrassende voorwerpen in huis hadden. Mensen die ergens anders over praatten dan welke buitenschoolse lessen hun kinderen volgden en of je kon weten of tomaten werkelijk biologisch geteeld waren. Mensen die plezier hadden!

==

‘Ik weet het niet,’ antwoordde ik. ‘Welke denk jij?’

==

‘Soms denk ik de ene, soms de andere,’ zei ze.

==

‘Misschien geen van beiden,’ zei ik.

==

‘Dat komt nooit voor,’ zei ze. ‘Er is er altijd één dominant, zelfs in een vriendschap.’

==

Was Emily de dominante vriendin? Ik keek tegen haar op, dat weet ik wel...

==

Maar nu was mijn vriendin verdwenen. En daar waren de tweelingzusjes, die me nog steeds aankeken met hun gevoelige, ondoorgrondelijke gezichtjes.

==

De woonkamer was onberispelijk. Vanzelfsprekend. Maricela was hier bezig geweest. Op de salontafel – Davis zou hebben geweten welk midcenturymoderngenie die had ontworpen – lag een boek. Een pocket van Patricia Highsmith. Those Who Walk Away. Er stak een boekenlegger van onze plaatselijke boekhandel boven de bladzijden uit. Toen ik dat zag, kwam het in me op – niet zozeer in een flits, eerder een flikkering – dat Emily misschien wel was weggelopen. Dat ze haar zoontje bij mij had achtergelaten en was vertrokken. Er zijn mensen die weglopen. Dat komt voor. Hun vrienden en buren en familie zeggen dan altijd dat ze het nooit hadden verwacht.

==

Ik besloot het boek van Highsmith te lezen om na te gaan of ik bepaalde informatie had gemist. Informatie over Emily. Ik kon haar exemplaar niet meenemen. Als ze terug zou komen, zou ze er geërgerd over zijn. Ik zou het boek bestellen als de bibliotheek het niet had. Als ik het hoofd koel kon houden en redelijk kon blijven, zou alles goed komen. Dit zou allemaal een nare droom blijken, een vergissing, een misverstand waar Emily en ik later om zouden lachen.

==

Maricela bracht me water in een vintage glas met stippen. Het perfecte glas. Zelfs het glas was zo à la Emily!

==

‘Drink maar wat,’ zei Maricela. ‘Dan voelt u zich vast beter.’

==

Ik dronk het koude, heldere water. Maar ik voelde me niet beter.

==

Ik bedankte Maricela en verliet het huis. Ik checkte mijn telefoon. Geen sms’jes of e-mails. Ik was er zeker van dat Emily niet iemand was die zou weglopen.

==

Er was iets vreselijk mis.

==

Ik had de politie moeten bellen. Maar ik zat nog in de ontkenningsfase, ik gaf mezelf de schuld omdat ik dingen verkeerd had begrepen, omdat ik mijn vriendin iets had horen zeggen wat ze niet had gezegd.

==

Sinds dat moment is mijn onderbewuste op hol geslagen, draait het horrorfilms af over auto-overvallen, ontvoering, moord, een lijk in de greppel, een klap op het hoofd waardoor Emily ergens rondloopt met geheugenverlies. Misschien heeft iemand haar wel gevonden. Misschien brengt iemand haar wel thuis.

==

En daarom post ik deze berichten. We hebben allemaal wel eens gehoord over de wonderen die een voordeel van het internet vormen. Ze zijn het allerbeste wat de sociale netwerken en blogs voortbrengen! Dus ik vraag de gemeenschap van moeders om de van nature al scherpe mamaogen goed open te houden. Als je een vrouw ziet die op Emily lijkt, vraag haar dan of het goed met haar gaat. Als je een vrouw ziet die op Emily lijkt, en ze ziet er beschadigd of verloren uit, stuur me dan meteen een sms – zie het nummer onder aan het scherm.

==

Bedankt, mama’s!

==

Liefs,

Stephanie

==

7
Stephanies blog
(De volgende dag)
Twijfel en een telefoontje naar Sean

Hoi mama’s!

==

Onrustig geslapen. Raar gedroomd. Toen ik om zes uur wakker werd, wist ik even niet wat er mis was. Toen herinnerde ik me weer dat Emily was verdwenen. En toen herinnerde ik me de rest en durfde ik niet op mijn telefoon te kijken. Ik had mijn privénummer gegeven en mijn lezeressen gevraagd om me een bericht te sturen over iedere vrouw die op Emily lijkt, dus eigenlijk iedere vrouw die blond, slank en afgetraind is, zoals zo veel mama’s. Haar tatoeage en ring beperken de mogelijkheden wel enigszins, maar heel veel mama’s hebben een tatoeage. En wie zegt dat ze haar ring om heeft? Wat als ze is beroofd?

==

Godzijdank is de gemeenschap van mama’s heel verstandig. Ik heb maar twee sms’jes gekregen. Beide Emily-waarnemingen kwamen uit plaatsen (de ene uit Alaska, de andere uit het noorden van Schotland – het is verbazingwekkend hoe ver mijn bescheiden blog soms reikt) die zo ver weg waren dat ik me niet kon indenken hoe Emily daar verzeild had kunnen raken in de (korte, blijf ik mezelf vertellen) tijd dat ze zoek is.

==

Ik dacht er zelfs over om mijn telefoonnummer te wijzigen, voor het geval duizenden moeders contact met me zouden opnemen in een poging behulpzaam te zijn. Maar ja... hoewel we altijd zorgvuldig moeten omgaan met onze persoonlijke gegevens, is het het enige nummer dat Emily heeft, en ik hoop nog steeds dat ze zal bellen. Om Nicky en mezelf moet ik bereikbaar voor haar blijven.

==

De tweede avond werd Nicky tijdens het eten nogal ongedurig. Zoals normaal is voor een kind in zijn situatie. Hij merkte vast en zeker hoe gespannen ik was. Tot nu toe had hij nog nooit twee nachtjes achter elkaar bij ons gelogeerd, behalve in het weekend dat zijn ouders weg waren, toen iedereen plezier had en er niemand in de zenuwen zat. Nu begon Nicky me te vragen wanneer zijn moeder hem zou komen halen. Hij at zijn groenteburger en moest onmiddellijk daarna overgeven. Ik streek hem over zijn hoofd en vertelde hem dat zijn moeder snel terug zou komen en dat ik zijn vader zou bellen.

==

Het was zeven uur toen ik Sean in Engeland belde. Ik was zo radeloos dat ik – stom genoeg – het tijdverschil was vergeten. Hij klonk een beetje duf.

==

‘Heb ik je wakker gemaakt? Dat spijt me!’ Waarom verontschuldigde ik me? Zijn vrouw was vermist!

==

‘Je hebt me niet wakker gemaakt,’ zei hij schor. ‘Met wie spreek ik?’

==

Ik had de vreemde neiging te giechelen omdat ik me altijd had afgevraagd of Sean nog steeds dat deftige Britse accent zou hebben als je hem uit een diepe slaap zou halen. En dat had hij.

==

‘De vriendin van Emily,’ zei ik. ‘Stephanie.’

==

‘Stephanie,’ herhaalde hij. Hij had kennelijk geen idee wie ik was, hoewel hij me al vaak had ontmoet. ‘Wat is er, Stephanie?’

==

‘Ik wil je niet ongerust maken,’ zei ik, ‘maar Emily heeft Nicky bij mij achtergelaten en ik vroeg me af... waar ze is en wanneer ze van plan is thuis te komen. Ik denk dat ik haar verkeerd heb verstaan. Ik wist niet dat het de bedoeling was dat Nicky zou blijven slapen...’

==

Ik kon bijna horen dat hij zijn geduld verloor. Pats!

==

‘Ze is op reis voor zaken,’ zei hij kalm. ‘Ze blijft een paar dagen weg.’ Heel zeker van zichzelf, heel helder.

==

‘O,’ zei ik. ‘Wat een opluchting. Het spijt me dat ik je heb lastiggevallen.’

==

‘Geen probleem,’ zei hij. ‘En bel me gerust nog eens als je me nodig hebt... Stephanie.’

==

Pas nadat we hadden opgehangen realiseerde ik me dat hij niet had gevraagd hoe het met Nicky ging. Wat voor vader was hij eigenlijk? Wat voor echtgenoot? Was hij niet eens een klein beetje bezorgd om zijn vrouw? Maar waarom zou hij bezorgd zijn? Ze waren allebei weg voor zaken. Zo zat hun leven in elkaar. Vond ik dan dat een man en vrouw elkaar elke avond moesten spreken?

==

Bovendien had ik hem wakker gebeld. Veel mannen blijven lange tijd na het wakker worden half bewusteloos. Nog zo’n luxe die alleenstaande moeders zich niet kunnen veroorloven.

==

Emily kwam die avond niet thuis. Ik belde Sean niet terug en deed wederom alsof er niets aan de hand was. Een normale avond met de kids. Nicky huilde zo nu en dan. Ik liet de jongens bij me in bed om tekenfilms op televisie te kijken tot het tijd voor ze was om te gaan slapen. Ik drong alle vervelende gedachten naar mijn achterhoofd, iets wat mama’s leren te doen. Ik moest gewoon geduldig zijn. Het nog een dag op zijn beloop laten. Er zat niets anders op dan wachten.

==

Emily was de volgende avond, toen Sean terugkwam uit Engeland, nog steeds niet terug. Hij belde me vanaf het vliegveld. Nu klonk ook hij nerveus. Hij bracht zijn spullen thuis, waar hij vast had gehoopt (of gevreesd) Emily aan te treffen. Daarna reed hij rechtstreeks naar mijn huis.

==

Zodra Nicky de stem van zijn vader hoorde, kwam hij Miles’ kamer uit stormen. Hij wierp zijn armen om zijn papa heen. Sean pakte zijn zoon op, gaf hem een kus en knuffelde hem.

==

De aanwezigheid van Sean in mijn huis, met zijn armen om zijn bange maar dappere zoontje geslagen, deed mijn sluimerende ongerustheid omslaan in acute angst.

==

Dit gebeurt echt. Mijn vriendin is verdwenen.

==

Mama’s overal, help me alsjeblieft.

==

Liefs,

Stephanie

==

8
Stephanie

Iedereen heeft geheimen, zei mijn moeder altijd. Niet iets heel prettigs om tegen een dochter te zeggen die je wilt grootbrengen tot een gezonde persoon die gezonde relaties met andere gezonde mensen kan opbouwen. Maar mama had er beslist haar redenen voor.

Vier dagen na de dood van mijn vader – ik was toen achttien – klopte er een vreemde op onze deur. Mijn moeder keek uit het raam en zei: ‘Kijk, Stephanie! Daar is je vader.’

Ik had de uitdrukking ‘gek van verdriet’ wel eens gehoord, maar mama was bij haar volle verstand. Natuurlijk was ze wel diepbedroefd om mijn vader. Ze hadden heel veel van elkaar gehouden. Voor zover ik weet tenminste.

Misschien geloofden we geen van beiden dat papa er niet meer was. Hij had veel gereisd, dus een tijdlang na zijn hartinfarct op de golfbaan dicht bij ons huis in een aangename buitenwijk van Cincinnati, leek het alsof hij nog steeds op zakenreis was. Hij was stafmedewerker geweest bij een farmaceutisch bedrijf, waarvoor hij conferenties en vergaderingen in het hele land had bijgewoond.

Hoe dan ook, wat mijn moeder eigenlijk bedoelde, was: ‘Kijk. Daar is je vader van toen hij vierentwintig was. In het jaar dat we trouwden.’

Ik keek uit het raam.

De jonge man die bij ons op de stoep stond, was de bruidegom op de trouwfoto van mijn ouders.

Ik had hem nooit eerder gezien, maar ik had het gevoel dat ik alle dagen van mijn leven naar hem had gekeken. Dat was in feite ook zo. Hij had heel mijn leven op de ingelijste foto op de stoffige piano gestaan.

Het enige verschil was dat de vreemdeling een spijkerbroek en een spijkerjasje droeg in plaats van een witte smoking, en dat zijn donkere haar stijlvol gekapt was in plaats van glad naar achteren geplakt in Elvis-stijl, zoals dat van mijn vader op de trouwfoto.

Mijn moeder zei: ‘Vraag hem binnen te komen.’ Hij zag er zo goed uit dat ik maar naar hem bleef staren. Mijn vader was een knappe man geweest voordat het vele reizen, het buitensporige drankgebruik en het eten op vliegvelden hem hadden opgebroken.

Mama zei tegen de jonge man: ‘Blijf even staan. Niets zeggen.’ Ze griste haar trouwfoto van de piano en reikte die hem aan. Hij staarde ernaar. Hij leek geschokt te zijn. Toen lachte hij luid. We lachten alle drie.

‘We kunnen de DNA-test wel overslaan, denk ik,’ zei hij.

Hij heette Chris. Hij woonde in Madison, Wisconsin. Mijn vader was zijn vader. Ze zagen elkaar om de zes maanden; mijn vader maakte dan een omweg tijdens een van zijn reizen zodat hij via Wisconsin kon gaan om zijn andere gezin te bezoeken: Chris’ moeder en Chris.

Chris had het overlijdensbericht in de onlineversie van onze lokale krant gezien. Het was verschenen in zijn Google Alert, waaruit ik opmaakte dat hij (die arme jongen) op de hoogte had willen blijven van het doen en laten van mijn vader. Van zijn vader. Zijn moeder was een jaar eerder overleden aan een hartstilstand. Natuurlijk werd Chris niet genoemd in mijn vaders overlijdensbericht, maar wij wel. En wij stonden – althans mijn vader stond – in het telefoonboek.

Het duurde even voor het tot me doordrong dat deze knappe jongen mijn halfbroer was. Ik verwachtte eerst nog even dat hij zou zeggen dat hij een verre neef was die toevallig op mijn vader leek.

Er was trouwens nog iets merkwaardigs wat het vermelden waard is: in die tijd leek ik sprekend op mijn moeder van toen ze mijn leeftijd had. (Ik lijk nog steeds op haar, maar minder dan vroeger.) Ik leek dus op mijn moeder van de trouwfoto, en mijn nieuwbakken broer Chris leek op mijn – onze – vader.

En daar stonden we dan, het gelukkige huwelijkspaar, zo van de bruidstaart geplukt, twintig jaar later gekloond en opnieuw tot leven gebracht. Wat zal ik zeggen? Het was opwindend.

Ik had een spijkerbroek en een T-shirt aan, maar ik was me ervan bewust dat ik exact de lichaamshouding aannam van mama in haar bruidsjurk, met mijn ellebogen strak tegen mijn lijf gedrukt en mijn handen over mijn borst gekruist, als de pootjes van een eekhoorn. Toen ik mezelf dwong om mijn armen te laten zakken en als een normale persoon te gaan staan, zag ik dat Chris een vluchtige blik op mijn borsten wierp.

Had mijn moeder haar vermoedens gehad? Had ze daarom altijd gezegd dat iedereen geheimen heeft? Ik kon mezelf er nooit toe brengen het haar te vragen, zelfs niet – of juist helemaal niet – nadat Chris in ons leven was gekomen.

Ze nodigde Chris uit om aan de keukentafel te komen zitten en ze gaf hem een bord met vleeswaren die over waren van mijn vaders uitvaart. We hadden veel te veel besteld, en hoewel de schok van papa’s dood werd vergroot door de schok van de ontmoeting met een gloednieuwe broer, leek de fysieke aanwezigheid van Chris op papa’s stoel die kalmpjes mortadella zat te eten het allemaal bijna normaal te maken. Bijna alsof het zo hoorde.

Mijn moeder zei: ‘Chris, het spijt ons zo dat we je niet voor de uitvaart hebben uitgenodigd!’

Waarom verontschuldigde mama zich? Omdat ze dat altijd deed, zoals het vrouwen betaamt. Alles is altijd onze schuld! Hoewel ik met mijn moeder te doen had, wilde ik dat ze haar mond hield.

‘Goh, waarom dan? Jullie wisten niet van mijn bestaan,’ antwoordde Chris.

We dachten vast alle drie bij onszelf dat het papa’s schuld was. Maar het was een beetje laat om hem in het beklaagdenbankje te zetten.

Chris zei: ‘Ik zou me eerder moeten verontschuldigen.’

‘Waarom?’ vroeg mijn moeder.

‘Omdat ik hier zo onverwacht kom opdagen,’ zei hij. ‘En tja... omdat ik besta.’

Chris had een prachtige glimlach. We lachten weer alle drie. Zoveel hadden mama en ik niet meer gelachen sinds papa was overleden.

‘Neem nog wat,’ zei mijn moeder en ze laadde zijn bord weer vol zonder op zijn reactie te wachten. Ik vond het fijn om te kijken hoe hij zat te eten, waarderend en gulzig.

Zou mijn leven anders zijn gelopen als mijn moeder niet had gezegd dat het te laat was voor Chris om nog aan de lange rit naar huis te beginnen? Als ze hem niet had uitgenodigd om een nachtje te blijven logeren?

Wat er gebeurde, was onontkoombaar. Chris en ik bleven de hele nacht op en praatten honderduit. Ik weet niet meer waarover we praatten. Onze levens, onze verwachtingen, onze angsten. Onze kindertijd, onze dromen voor de toekomst. Hoe ik het voor mezelf rechtvaardigde? Wat wist ik nou helemaal? Ik was achttien. Nog een kind.

De volgende ochtend gaf ik Chris mijn mobiele nummer. Die middag belde hij. Hij was niet naar Wisconsin vertrokken. Hij verbleef in een motel niet ver bij ons vandaan.

Ik had al een vriendje. Niet lang daarvoor was ik met hem naar het schoolgala geweest. Ik had een paar keer seks met hem gehad. Hij was de eerste jongen met wie ik seks had gehad en ik vroeg me af waar iedereen zich altijd zo druk over maakte.

Ik dacht niet aan mijn vriendje. Ik dacht alleen maar hoe snel ik naar Chris’ motel kon rijden zonder een boete te krijgen.

Chris had me verteld in welke kamer hij logeerde. Ik huiverde toen ik er op de deur klopte en ik hield niet op met trillen toen ik zijn kamer binnenliep, hem ter begroeting een verlegen kus gaf en zocht naar een plek om te gaan zitten. Er stond een gammele stoel bij een bureau. Zijn kleren waren er netjes op gelegd. We wisten allebei dat ik op het bed zou plaatsnemen.

Hij kwam naast me zitten. De rug van zijn hand streek langs mijn borst.

‘Kom eens hier,’ zei hij, hoewel ik er al was.

Ik hoor het hem nog zeggen. Als ik het me voor de geest haal, ben ik weer ademloos en worden mijn knieën slap, net als toen. Naderhand begreep ik hoe het eigenlijk zat met seks. Waarom mensen er alles voor overhadden. Bereid waren ervoor te sterven. Toen ik het eenmaal wist, kon ik er geen genoeg van krijgen. Er was geen weg terug. Chris en ik zochten elkaar telkens weer op; we konden niet anders. Ik wilde, ik móest gewoon naar die opwindende, intens fijne, intieme plek van ons samen.

De momenten waarop ik de herinnering aan mijn ontmoetingen met Chris toelaat moet ik zorgvuldig kiezen. Ik kan er in het openbaar niet aan denken, en al helemaal niet als ik achter het stuur zit. Diezelfde vloeibare lust stroomt dan weer door me heen. Mijn oogleden worden zwaar, slaperig van verlangen. Ik sluit mijn ogen tegen de hitte en voel mezelf smelten in een poel van pure begeerte.

==

∞

==

De avond dat Sean terugkwam uit Londen, bracht ik de jongens naar bed in Miles’ kamer. Nicky huilde en wilde niet naar bed omdat zijn papa er was. En (dat spreekt voor zich) omdat zijn mama er niet was. Maar Sean ging naar hem toe en bleef bij hem tot hij in slaap viel.

Ik vroeg Sean of hij zin had in een borrel.

‘Daar heb ik nooit eerder in mijn leven zo veel zin in gehad als nu,’ zei hij. ‘Een stevig glas. Maar ik denk dat het niet verstandig is om naar een distilleerderij te ruiken wanneer de politie komt.’

Ik was opgelucht toe hij de politie belde. Dat betekende dat hij de ernst van de situatie inzag. Ik vond dat het niet aan mij was om de vermissing van een vriendin te melden. Ik had op Sean gewacht.

Ik weet alleen niet waarom ze de state troopers stuurden, die in onze contreien vooral aanhoudingen in het verkeer verrichten. Dat is hun werkterrein. Plus af en toe een geval van huiselijk geweld.

Wat vreemd toch dat het de agenten waren die schuldbewust keken toen ze binnenkwamen. Brigadier Molloy had rood haar en een rode snor, als een ouderwetse pornoster. Agent Blanco’s lipstick (mochten politievrouwen echt zo veel make-up op hebben?) was uitgesmeerd. Ik bedacht dat ze vast met elkaar hadden zitten rotzooien in de politiewagen toen Seans telefoontje binnenkwam.

Misschien kwamen ze daarom wat warrig over. Eerst dachten ze dat ik Seans vrouw was, dus waarom had hij zijn echtgenote als vermist opgegeven? En toen dachten ze dat mijn huis het huis van Sean was... Het duurde even tot alles was rechtgezet: Sean was de echtgenoot, ik was de vriendin. Toen brigadier Molloy vroeg hoelang Emily al weg was en Sean naar mij keek voor het antwoord, waarop ik zes dagen zei, haalde brigadier Molloy zijn schouders op, alsof hij wilde zeggen dat zijn vrouw – hij droeg een trouwring – heel vaak een weekje wegging zonder het iemand te vertellen. Agent Blanco wierp hem een bedenkelijke blik toe, maar de brigadier keek Sean strak aan, alsof hij zich afvroeg waarom Sean mij moest vragen hoelang zijn vrouw al weg was. Of waarom we zo lang hadden gewacht voor we haar als vermist hadden opgegeven.

‘Sorry,’ zei Sean. ‘Ik heb nogal last van een jetlag.’

‘Op reis geweest?’ vroeg brigadier Molloy.

‘Ik was in Londen,’ zei Sean.

‘Op familiebezoek?’ Briljante conclusie, Sherlock. Het accent sprak voor zich!

‘Voor zaken,’ zei Sean.