Herman Brusselmans

Guggenheimer

koopt een neger

Prometheus

© 2017 Herman Brusselmans

Omslagontwerp Kris Demey

Foto auteur Filip Claus

Zetwerk en e-book Mat-Zet bv, Soest

www.uitgeverijprometheus.nl

ISBN 978 90 446 3281 1

1

Deze man is ernstig gestoord, dacht dokter Van Veer, nadat hij een eerste therapeutische sessie achter de rug had met patiënt Guggenheimer. Wat hij niet wist was dat Guggenheimer hem had bezocht, zomaar, zonder enig doel, ten bate van het tijdverlies, ergens binnenlopen en acteren dat je het gedaan hebt om iets te bereiken, welneen, Guggenheimer was naar een therapeut gegaan alsof hij naar een waarzegster zou zijn gegaan, wat hij misschien nog wel zou doen, en daarna naar een helderziende, een handlezeres, een toekomstdeskundige, een heks, een krijsende man met lange grijze haarslierten en vijf bruine tanden in z’n mond, en misschien zou Guggenheimer die tanden eruit meppen met een hamer die hij bij zich zou kunnen dragen. Dokter Van Veer was bang voor de tweede sessie met deze patiënt, hoewel hij eraan twijfelde of hij Guggenheimer nog zou terugzien, liever niet, want dokter Van Veer was te gevoelig geworden, hij kon er niet meer tegen dat patiënten heel z’n emotionele en intellectuele huishouding overhoophaalden, en dat was wat die Guggenheimer in slechts vijftig minuten had gedaan, en dokter Van Veer voelde zich nu niet lekker, en hij kreeg de aandrang om naar z’n vrouw te bellen, tot het hem in een fractie van een seconde te binnen schoot dat z’n vrouw drie weken tevoren was verongelukt door zich met haar Mazda MX5 te pletter te rijden tegen een vrachtwagen die dubieus geparkeerd stond. Dokter Van Veer begon te huilen, en ondertussen was Guggenheimer op de Coupure Links in z’n Audi R8 gestapt, volgens hem een kutauto, en godverdomme, dacht hij, waar vindt een mens tegenwoordig nog een goeie auto, het is alsof alle goeie auto’s verdwenen zijn op de dag dat de laatste Simca Ariane verdween.

Guggenheimer was heel alleen in het leven, al z’n familieleden waren dood, z’n ex-vrouw Ellen was met haar nieuwe minnaar verkast naar een eiland waarvan Guggenheimer de naam vergeten was, hij had al z’n personeel ontslagen, al kwam er nu en dan een Bulgaarse troela langs om te poetsen en de was te doen, en als Guggenheimer al de namen van eilanden vergat, dan vergat hij natuurlijk ook de namen van Bulgaarse poetsvrouwen, en hij had zelfs Jules ontslagen, z’n trouwe bodyguard/chauffeur sinds jaren, en Jules was daar zo kapot van geweest dat hij had gedreigd met zelfmoord, hoe stoer hij voor de rest ook mocht zijn, en Guggenheimer had gezegd: ‘Pleeg dan maar zelfmoord en laat je begraven zonder dat ik erbij ben’, en Jules had een kogel door z’n kop gejaagd, maar bij de baan van de kogel door de hersens moet er iets misgegaan zijn, want Jules was niet dood, en hij leefde verder, met halve hersens in een tehuis voor mensen van dat slag, en Guggenheimer, in wezen toch niet de slechtste ziel op aarde, betaalde de kosten en heel ongeregeld ging hij bij Jules langs en dan praatte hij tegen die plant, hoewel hij zelf wat hij zei tegen Jules allemaal verschrikkelijke bullshit vond, en in z’n R8 reed Guggenheimer van de Coupure naar de Nederkouter, waar hij in café Pixel een Indira Gandhi bestelde, een cocktail die Guggenheimer zelf had uitgevonden, en die bestond uit een vierde whisky, een vierde gin, een vierde sap van gecombusteerde klingelbessen, en een vierde witverlies van om het even welke vrouw. Alleen in z’n stamcafés, en dat waren er drie, toonden de barmannen zich bereid om een Indira Gandhi te mixen, en in alle andere cafés, zo hij daar al ooit kwam, dronk Guggenheimer een kop koffie, wat kon het hem tenslotte schelen wat wie dan ook, hijzelf incluis, ooit dronk, alles maakt toch maar alleen je ingewanden kapot, alles wat je naar binnen werkt, of het drank is, of voedsel, of rook, of lucht, of een flinter van een schaamlip die per ongeluk is losgeraakt terwijl je ligt te beffen. Rakdac, de barman van Pixel, bereidde een Indira Gandhi voor Guggenheimer, terwijl die op z’n iPhone bekeek wat voor weer het was in Oezbekistan. Rakdac was een Vlaming die het hip wilde maken om je naam te veranderen in die van een kwalafoot. Hij had daarbij de sociale media tot in den treure gebruikt en tot nu toe waren er 480 Vlamingen die z’n voorbeeld gevolgd hadden, zonder zich, net als Rakdac, verder ook maar een fuck aan te trekken van alles wat met die nitwits van kwalafoten te maken had. 480 waren er niet heel veel, maar ja, je moest niet alleen een kwalafotennaam aannemen en je van kwalafoten geen fuck aantrekken, je moest ook in grote letters WHITE POWER op je borst laten tatoeëren. ‘Het regent in Oezbekistan,’ mompelde Guggenheimer voor zich uit, en hij nam een slok van z’n Indira Gandhi, en vroeg daarna aan Rakdac: ‘Ben je zeker dat je het witverlies niet vergeten bent?’, en Rakdac antwoordde: ‘Ja, daar ben ik zeker van, meneer Guggenheimer, ik heb gisteren nog een halve liter afgetapt bij m’n grootmoeder, die daardoor vanmorgen nog steeds buiten westen lag.’

‘Buiten westen, daar hoort ze thuis, de oude hoer,’ zei Guggenheimer en hij stak een Marlboro Gold op. Aan z’n kleren kon je zien dat hij stijl en geld had, maar je kon niet zien hoeveel geld, en dat was oneindig veel geld, nadat hij een tv-station, een reclamebureau, een uitgeverij, en een modehuis had bezeten, allemaal op topniveau, en toen hij al die bedrijven had verkocht zat hij op een berg poen waarmee je ongeveer de aarde kon kopen, en nog een paar unieke diamanten en een pakje hoeveboter erbij. Ineens schoot hem het beeld te binnen van z’n vroegere secretaresse Debbie, die trouwe metgezel, en hij kon zich niet voor de geest halen wat er met haar ook alweer was gebeurd, leefde ze nog, was ze dood, had ze een winkeltje in houten vlonders op de Peloponnesos, samen met haar man, een ex-heroïnejunk met een wijnvlek, het was mogelijk, Guggenheimer wist het niet, hij wist het simpelweg niet meer. Ik word oud terwijl ik adem en omgekeerd en dan ga ik dood, dacht hij, en terwijl ik wegrot kan het eventueel ophouden met regenen in Oezbekistan. Hij voelde aan z’n achterhoofd, en dacht: ik ben aan een beurt bij de kapper toe. Hij keek door het raam. Er liepen mensen op straat. Geen mooie, prachtige of duidelijk uitzonderlijke mensen. De Nederkouter was ooit een grootse toekomst voorspeld als topstraat in Gent, en dat was mislukt, zoals het mislukt was bij alle Gentse straten waaromtrent men steile verwachtingen had gehad. Er was in Gent geen enkele topstraat. Guggenheimer woonde nu in een kleine loft in de Lange Steenstraat, en daar was hij tevreden mee, waarom zou je meer ruimte willen dan een stuk bewegend vlees van 78 kilo nodig heeft. Zolang je op je eigen wc kunt schijten moet je niet klagen. Guggenheimers loft was op de eerste verdieping, prima voor een zware roker in een gebouw waarin geen lift is. Je hebt ook zware rokers in gebouwen zonder lift die op de negende verdieping wonen. Velen van hen sterven vroegtijdig. Waarom woonde Guggenheimer, met al z’n geld, in een gebouw zonder lift? Waarom woonde hij niet in een topgebouw met alle faciliteiten die je kunt bedenken? Omdat in Gent geen topgebouwen zijn. Het zijn allemaal gemetselde krotten, het ene nog belachelijk duurder dan het andere. Zolang je ’s nachts in je slaap niet wordt overvallen door verwilderde ratten moet je niet klagen. Guggenheimer had wel een geladen pistool klaarliggen op z’n nachtkastje, eventueel om die toch opgedoken ratten te killen, eventueel om hetzelfde te doen met inbrekers. Guggenheimer fantaseerde wel eens dat er zo’n inbreker aanwezig was in z’n slaapkamer en hoe hij die doodschoot. Die inbreker was een vrouw en de kogel had haar lichaam doorboord net tussen haar twee lekkere tieten. Dit bracht Guggenheimer dan tot de volgende gedachte: wat ben je met lekkere tieten als je zonet bent doodgeschoten.

De andere klanten in Pixel waren: een oude man die een krant zat te lezen, een koppeltje bestaande uit een jongen en een meisje die het klaarblijkelijk getroffen hadden met elkaar, en vier vrouwen na een dagje shoppen, want op de grond stonden veel te veel tassen met merken en namen van winkels erop gedrukt. De oude man had een sik, en Guggenheimer dacht: moet je zo oud geworden zijn om zo’n sik te laten groeien, stuk ongeluk? Guggenheimer voelde het tot in z’n joodse roots dat die man een rechtse figuur was, een mogelijk fascistoïde denker, die als het oorlog is altijd de kant van de rotzakken kiest. Nochtans las hij Het Laatste Nieuws, toch een linkse krant. Je raakt uit de mensen niet wijs, dat is het. Je denkt: een fascist met een sik, en dan zit die klootzak een linkse krant te lezen. Guggenheimer stak weer een Marlboro Gold op. Natuurlijk mocht je niet roken in een café, maar Guggenheimer gaf Rakdac per maand 2000 euro om wel te mogen roken in Pixel. Als een andere klant klaagde over het roken werkte Rakdac die de deur uit. Een dergelijke buitengegooide klant had ’ns de politie gesommeerd, en twee agenten kwamen Pixel binnen, en ze zagen Guggenheimer roken, en hij gaf hun elk 500 euro, en ze gingen weg. Guggenheimer had door de jaren heen veel geld besteed aan de Gentse politie en daarom had hij weinig of geen last van die jandoedels. Politieagenten verdienen belachelijk weinig, die zouden voor 500 euro extra een moord of de verkrachting van een kameel door de vingers zien. Dit dacht Guggenheimer wel eens: ik huur een kameel, en ik huur een stuk schorem uit de Gentse achterbuurten, en op de Vrijdagmarkt laat ik die sukkel de kameel verkrachten, en de politie komt erop af, en ik geef de agenten elk 500 euro, en wedden dat het stuk crapuul verder mag gaan met het verkrachten tot zowel hij als de kameel klaarkomt? Aan de andere kant: het is allemaal nogal bewerkelijk, een kameel huren en dat soort dingen, Guggenheimer had er de fut niet voor. Vroeger had hij personeel om dat soort dingen te doen, nu niet meer. Om nog even te schetsen hoeveel geld Guggenheimer had: mocht hij willen, hij zou een fulltimekamelenhuurder in dienst kunnen nemen. Hij gooide z’n peuk op de vloer en doofde hem met z’n ene laars van Leonardo Ducci. Z’n Leonardo Ducci-laarzen waren ook alweer minstens drie jaar oud. Guggenheimer had ze al twee keer moeten laten herstellen, omdat de zool was losgekomen. En zo’n mondiaal beroemde modehomo durft zich dan Leonardo Ducci te noemen. Hij moest zich schamen. Guggenheimer bestelde een tweede Indira Gandhi bij Rakdac. Die idioot zou je ook rechts kunnen noemen, maar daar stapte Guggenheimer overheen, omdat Rakdac en zijn slag van dumbo’s veel te dom waren om het wezenlijke verschil tussen links en rechts te bevatten. Sommigen van hen reden, als de gps zei: ‘Sla hier rechtsaf’, naar links, zo letterlijk kon je hun stupiditeit interpreteren. En dus gingen de meesten van hen de horeca in, en vaak hadden ze nog een goed draaiende zaak ook. Guggenheimer keek naar het stelletje. Is dit nu liefde, vroeg hij zich af, bij elkaar zitten in een café, glimlachen en praten, en onwetend zijn over de komende ruzie, die al meteen twee littekens zal slaan die lang moeten wachten op genezing. Hij geloofde niet meer in de liefde, had er misschien nooit in geloofd, en vond het, als hij het zou aandurven om eerlijk te zijn, erg en rampzalig dat er geen liefde in z’n leven was. Rampzalig? Een overstroming en een aardbeving zijn rampzalig, maar, en dat wist Guggenheimer wel, ook die zijn minder rampzalig voor hen die liefde kennen dan voor hen aan wie de liefde continu voorbijgaat. Het meisje was mooi en de jongen baadde z’n ogen in haar schoonheid, en ze mankeerde een hoektand, wat haar slechts ietsje minder mooi maakte dan ze had kunnen zijn met nog zeven hoektanden erbij. Guggenheimer dacht: schoonheid kan een roos op een mestvaalt zijn, maar voor een varken is het een klomp mest in een rozenveld. Kun je mensen vergelijken met varkens? Dat zou je kunnen, vond Guggenheimer, in acht genomen dat je de verschillen tussen mensen en varkens behandelde zoals varkens dat doen: alsof ze van geen tel zijn en alleen invloed hebben op angstgevoelens, vertrouwdheid of de ware intentie van een hand die voedsel in een trog gooit. In Pixel stond de muziek niet luid, en gelukkig was het onbestemde muziek, want muziek waar je een naam op kon plakken, die vond Guggenheimer niet leuk. Door de laagheid van het volume kon hij, als hij dat wilde, ten dele verstaan wat het meisje en de jongen tegen elkaar zeiden, hoewel deze verstaanbaarheid te lijden had onder het irritante gekir en gelach van de vrouwen die geshopt hadden. Desondanks hoorde Guggenheimer het meisje zeggen: ‘En ga je dan in Duitsland je master halen, Storm?’

‘Ja,’ zei de jongen, ‘op voorwaarde dat ik eerst hier m’n scriptie over achterhaald digitalisme kan afmaken. Ik zou wel willen dat je me daarbij helpt, Aya.’

‘Ik heb er wel een beetje verstand van, maar niet veel,’ zei ze.

Guggenheimer had zin om te roepen: ‘Ik heb er wel veel verstand van, zo veel verstand dat we dat achterhaald digitalisme in onze reet proppen en voor de rest van onze levens in een hangmat gaan schommelen!’ Hij hield zich gedeisd, nam een slok van z’n Indira Gandhi, en vroeg zich af hoe groot in de niet zo verre toekomst de kans was dat een kind van Storm en Aya de keel zou worden overgesneden door een kwalafoot. Die kans was niet klein, zo meende Guggenheimer te kunnen voorspellen. Hij staarde naar het groepje van vier vrouwen, met hun zakken en tassen van Primark, H&M, Zara, Bozzky, Kruidvat, die dingen, en ze hadden met z’n allen het hoge woord, en het was mogelijk dat een van hen een man had die nog vanavond een hartaanval zou krijgen, en een van hen een man die op dit ogenblik met z’n blote bovenlijf voor de spiegel stond en vol afschuw dacht: mijn God, ik begin tieten te krijgen, en een van hen geen man maar wel een zoon die zichzelf verminkte met schroevendraaiers, en een van hen geen man en geen zoon maar wel een lesbische relatie met een vrouw die gisteren te horen had gekregen dat ze lymfeklierkanker had, en je kunt alles negatief bekijken, dacht Guggenheimer, en dat lijkt cynisch en niet opbouwend en onvriendelijk ten opzichte van de hele mensheid, maar luister ’ns, als je alles positief bekijkt komt de dag dat je, terwijl je een zwarte kat ziet, onder een ladder loopt en een kruiwagen vol cement dat nog vloeibaar is over je kanis krijgt, en dan zul je ineens erg boos zijn op jezelf omdat je zo positief was en zie je daar nu liggen, helemaal onder het vloeibaar cement en met een schedelbreuk. Een van de vrouwen, die zo’n vijfenveertig jaar oud was, kon je onmogelijk lelijk noemen. Ze was slank, redelijk groot, en had forse borsten, en onverminkte benen. Guggenheimer vroeg zich af of hij naar een methode moest zoeken om haar mee te lokken naar z’n loft en met haar naar bed te gaan. Naar bed gaan met een vrouw kan nooit kwaad, het is alleszins niet iets waar je later spijt van krijgt, tenzij, nou ja, tenzij… tenzij ze je opzadelt met een ziekte of een van je ballen afbijt of in plaats van klaar te komen tegen je zegt: in die hoek ginder hangt een spinnenweb en ik ben bang voor spinnen en ik wil weg. Dat was niet echt een punt, omdat de Bulgaarse poetsvrouw van Guggenheimer ervoor zorgde dat er nergens spinnenwebben waren. Als Guggenheimer ergens verstand van had, dan was het wel van uitkiezen van de geschikte onderdanen, ook als die Bulgaarse poetsvrouwen waren van wie hij de naam niet onthield. Hij stak een Marlboro Gold op. De enige zekerheid als je een vrouw hebt, dacht hij, is dat je haar weer kwijtraakt en dat komt omdat ze je zal verlaten. Er bestaat geen man die aantrekkelijk is, verstandig, bemiddeld, attent en zelfs lief, of hij is één keer of meerdere keren in de steek gelaten door een vrouw. En deze vrouw laat haar man achter om zich te verenigen met een andere man, die nog niet de schoenzolen van de vorige man zou mogen kussen. Een lelijke, stinkende, domme, achterlijke, brute, armlastige klootzak van een man. Geef vrouwen een aai en ze willen een vuistslag. Geef hun een roos en ze willen een stuk mest. Geef hun wat ze nodig hebben en ze willen iets wat hen ten onder brengt. En bij dat alles hebben ze praatjes, kloppen ze zich op de borst als een aap zonder memmen, en denken ze dat zij het menselijk brein hebben uitgevonden. Die macht ontlenen ze aan hun mogelijkheid om het ras voort te zetten middels het baren van kinderen. Zonder kinderen, zo redeneren ze, sterft het ras uit. En zonder vrouwen ook. En als je hun vraagt: en zonder mannen dan?, dan zeggen ze: bemoei je met je eigen zaken, ik heb niet de plicht om op vragen te antwoorden die mijn geest niet kan bevatten. Of die mijn geest weigert te bevatten. Of die mijn geest niet aanstaan. En geef mij nu nog een glas champagne, of ik open nooit m’n benen meer. Guggenheimer dacht: ik ben niet meer geïnteresseerd in de geopende benen van een vrouw, en dat geeft me veel rust, overwicht, en mogelijkheden tot het ontwijken van stank, vies vocht, en kleverige kutprut. Niet dat hij een vrouw, mocht ze haar benen voor hem openen, zou doodslaan, en mogelijk zou hij haar zelfs, z’n verstand op nul, penetreren met tong, vinger, penis, of vreemd voorwerp, maar hij zou daar geen genot bij voelen, ten hoogste zou hij compassie in zich laten opborrelen, medelijden met het vrouwelijk wezen dat zich laat onderdrukken en hoopt daarvan beter te worden. Hij keek op z’n iPhone om te zien hoeveel steenkool er op dat moment verhandeld werd in Honolulu, waarna hij z’n iPhone weer in de zak van z’n colbert stak. Er kwamen een vrouw en een man binnen, zij ongeveer dertig jaar, kort haar, helrood gestifte lippen, niet slecht gekleed, hij met een blindenstok, een baard, kort haar. En zijn z’n ogen geschminkt? vroeg Guggenheimer zich af, ja, er was mascara aanwezig, en Guggenheimer dacht: een blinde homo, waarom niet, de mensheid kent nu eenmaal vele mensen, en vele daarvan tappen uit andere vaten dan jijzelf, en het ego van de ene is een uitgestorven eencelligheid voor de andere. Hoe kom ik op zulke gedachten, dacht Guggenheimer, en oké, ik ben altijd al een denker geweest, maar hoe ouder ik word, hoe meer je zou zeggen dat ik van oorsprong een filosoof ben die een tweede jeugd beleeft. Niet dat hij met die mogelijke bevinding uitgesproken blij was, filosofie was niet een van z’n prioriteiten, maar ja, als ze zich aan je verstand opdringt, dan moet je haar haar gang laten gaan, of je zou overwoekerd worden door gepeins dat geen uitlaatklep krijgt, en dan ben je verder van huis. Vroeger, zo overwoog Guggenheimer, kon ik vele van m’n gedachten besteden aan de televisie, de reclame, de boekenwereld, en de modewereld, en nu moet ik me beperken tot het vasthangen van m’n gedachten aan een keur van zaken die in wezen beter met een boog om me heen zouden kunnen lopen, wat ze niet doen, welneen, ze betreden m’n brein en wat ze doen is praktisch van me éisen dat ik hen beschouw, analyseer, en verwerk, wat niet meteen m’n corebusiness is, en toch heeft het wel een zekere charme om zo diep op alles in te gaan dat je er tureluurs van zou worden, als je niet zo’n oersterke geest had in je mythische kop. Hij schudde even met die kop, en zag daarna dat de vrouw en de blinde homo aan een tafel zaten, en dat de blinde homo z’n mobiele telefoon heel dicht tegen z’n ogen hield, alsof hij zich afvroeg: godverdomme, wat zou dat ding in godsnaam zijn dat ik hier in m’n hand heb? Of kon die gozer toch sms-berichten lezen en was hij maar half tot driekwart blind? Belazerde hij de boel? Veronderstelde hij dat het hanteren van een witte stok hem voordelen kon opleveren in de huidige maatschappij? Guggenheimer had zin om naar die kerel te roepen: ‘Hoeveel vingers steek ik op?’, maar hij dacht: nee, voor een wildvreemde ga ik m’n vingers niet vermoeien. Op den duur legde de blinde de telefoon op tafel, en zei hij tegen de kortharige: ‘Vincent kan vanavond niet langskomen, hij heeft bij de kapper een brandwond opgelopen.’

‘Jammer,’ zei de vrouw, ‘het is altijd gezelliger als Vincent erbij is.’

‘Behalve als hij coke gesnoven heeft,’ zei de blinde.

‘Heeft hij niet altijd coke gesnoven?’ vroeg de vrouw.

‘Ja,’ zei de blinde, en hij staarde, voor zover dat mogelijk was, somber voor zich uit. De vrouw bestelde bij Rakdac twee glazen rode wijn. Heb ik ooit seks gehad met een blinde vrouw? vroeg Guggenheimer zich af. Ja, hij herinnerde het zich, één keer, met een vrouw die niet alleen blind was maar bij wie ook twee dagen tevoren een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was afgebroken, zodat het vreemde seks was geworden, met niet alleen de onmogelijkheid voor de vrouw om masturberend naar Guggenheimers penis te kijken, wat hij geil vond, maar ook haar smeekbeden tot hem om als hij haar vingerde, befte of penetreerde heel voorzichtig te zijn, want haar kut deed pijn vanbinnen en vanbuiten en van onder tot boven. Op den duur had Guggenheimer het soort seks met haar dat zich beperkte tot het woelen in haar anus met twee vingers, met z’n andere hand over haar borsten wrijvend, haar ondertussen tongzoenend, en denkend: noem mij om het even welke plaats op de aardbol en ik noem je een plaats waar ik liever zou zijn dan hier. Hij had later de vrouw nooit meer weergezien en zij hem allicht ook niet.

Guggenheimer had Pixel nog gekend toen het een lampenwinkel was. De eigenaar was een amateurbokser en hij vocht onder de naam Lonely Fist. Hij was half Welsh, en z’n vrouw, een Spaanse, kon een voetbal vijf minuten hooghouden, dus door hem iedere keer op haar voet te laten stuiteren zonder dat hij de grond raakte, zoals echte voetballers. Lonely Fist en Rosita hadden één zoon, Ramon. Die was drummer geworden bij een internationale jazzband, en trad op van Portofino tot Vladivostok, en van Uppsala tot Koningshooikt. Guggenheimer had de band, waarvan hij toevallig de naam nog wist, The Jazz Anapouloupoulos, een keer zien optreden in het Nederlandse Spijkenisse, waar hij aanwezig was om, ten bate van z’n modehuis, een konijnenvel uit te testen, en daarna had hij gepraat met Ramon, die zodanig onder de drugs zat dat hij, terwijl hij met Guggenheimer babbelde, in z’n broek piste, z’n eigen neus brak door z’n kop tegen de muur te stoten, en vroeg hoe het was afgelopen met de kanker van Mina, en toen Guggenheimer vroeg wie Mina was, zei Ramon: ‘Een meisje dat ik gered heb van de dood door haar minnaar te vermoorden met een bevroren maïskolf, de klootzak.’ Guggenheimer zei: ‘Ik weet niet hoe het met haar kanker is afgelopen’, en toen begon Ramon te huilen, en terwijl het bloed uit z’n neus sijpelde, opende hij het raam van de backstageruimte in theater De Talisman in een zijstraat van de markt van Spijkenisse, en hij sprong erdoor, en van beneden riep hij naar de verbaasde hoofden die door het raam keken: ‘Ik heb alleen m’n meniscus gescheurd, geen paniek!’ Ik heb vele mensen ontmoet in m’n leven, dacht Guggenheimer, en de meesten van hen gingen ten onder. Hij keek op z’n iPhone om te checken wie de tussenverkiezingen gewonnen had in Maine, en vervolgens hoorde hij de blinde tegen de vrouw zeggen: ‘Ik moet hem niet, met z’n adem die ruikt naar verdorven uien.’ Wat is er mis met verdorven uien, dacht Guggenheimer, in de oorlog hebben duizenden van m’n soortgenoten overleefd op verdorven uien, tot in Dachau toe, blinde rukker. Dat Guggenheimer joods was kon je zien aan z’n neus, de onuitwisbare glans in z’n ogen, en de sluimerende toestand van z’n agressief vermogen. Na 1945 zijn joden zich op een atavistische manier bewust geworden van hun mogelijkheden tot geweld, tot wraak, en tot het terugpakken van wie hun een strobreed in de weg heeft gelegd. Zoals vele joden was Guggenheimer er trots op dat die mogelijkheden tot z’n karakterstructuur behoorden. Je hoefde geen Duitser of kwalafoot te zijn om Guggenheimer enorm alert te maken, maar het hielp wel. Er waren geen Duitsers of kwalafoten aanwezig in Pixel, niet eens mensen met roots van die rassen, anders had Guggenheimer het wel geroken. Hij had niet voor niets die neus. Volgens Guggenheimer was het meest misbruikte en daarom het meest overbodige woord in het woordenboek: vrede. Er heerste geen vrede, nergens en nooit. Wie de vrede omarmde was zich niet bewust van de oorlog die woedde. De oorlog die overal en altijd woedt. Je kunt denken: alles is rustig, we zitten simpelweg met een paar mensen in een café op de Nederkouter, tot de bom valt. De ontploffing kan veroorzaakt worden door een ontstekingsmechanisme, maar net zo goed door een verkeerd geïnterpreteerde blik, een plotseling uitgestoten kreet, een hand die zich balt tot een potentieel moordwapen, om welke reden ook. We leven in tijden, dacht Guggenheimer, waarin vernietiging geen oorzaak of gevolg meer hoeft te hebben. Het leven van een mens is evenveel waard als het leven van een ongeregistreerde kikkervis in de diepte van de oceanen. Als hij sterft, zullen ten hoogste een paar andere kikkervissen treuren, maar de oceaan gaat gewoon door met het projecteren van z’n moordende inborst. Voor de hedendaagse mens ooit definitief zal weten of er leven is op een andere planeet zal hij het leven op z’n eigen planeet uitgeschakeld hebben. Daar helpt geen gezellig samenzijn in een café op de Nederkouter tegen. En zo gezellig was het ook weer niet. De vier vrouwen, die geshopt hadden, kregen ruzie, en de ongeveer vijfenveertigjarige vrouw, die Guggenheimer niet lelijk vond, ging kwaad en op hoge poten naar buiten, twee zakken met gekochte goederen in de hand. Guggenheimer gooide honderd euro op de bar, en verliet Pixel, om de vrouw een tijdje te volgen, en haar ter hoogte van het vroegere gerechtsgebouw in te halen, haar aan te spreken, en te zeggen: ‘Ik haat het als een vrouw nee tegen me zegt. Ga je met me mee?’

‘Ja,’ zei de vrouw. Ze was overweldigd door de persoon van Guggenheimer, en nog nooit had ze zo’n knappe, uitdagende, seksueel opwindende man als Guggenheimer ontmoet. Ze had hem natuurlijk opgemerkt in Pixel, maar had geen initiatief durven nemen. Slechts in haar wildste dromen zou een man als Guggenheimer haar aanspreken op straat, na een ruzie met haar vriendinnen over de kwaliteiten van een Mercedes C-klasse vergeleken met die van een BMW 3-klasse. Er schoot door haar hoofd: ik ben te oppervlakkig voor hem, ik ga door de mand vallen, ik ga m’n aanwezigheid te schande maken. Guggenheimer leidde haar bij haar elleboog door de Veldstraat, over de Korenmarkt en de Groentenmarkt, via de Kraanlei en een stuk van het Patershol naar de Lange Steenstraat, naar z’n loft op de eerste verdieping van het onopvallende gebouw waarin hij woonde. ‘Het is hier leuk,’ wist de vrouw, wier adem het moeilijk had van de spanning, uit te brengen. ‘Ga jij maar zitten en blijf kalm,’ zei Guggenheimer, ‘en laat zien wat je bij H&M gekocht hebt.’ Ze haalde uit haar tassen een paar blouses, een sweater, en een jas die geschikt was voor de herfst. ‘Mooi,’ zei Guggenheimer, ‘een goeie keuze. Je hebt er verstand van, wil je wat drinken?’

De vrouw koos voor een glas witte wijn. In z’n keuken haalde Guggenheimer een fles witte wijn van de nachtwinkel uit de koelkast. Wat kon het hem schelen wat voor witte wijn het was, al was het witte wijn die uitgezeikt was door een oude merrie op de pampa’s. Voor zichzelf schonk hij een glas niet bruisend water in, thuis maakte hij geen Indira Gandhi’s, die waren te bewerkelijk. Hij gaf het glas wijn aan de vrouw. Haar naam was Stefanie Raeck, en ze was geen 45 maar 42. Ze woonde in Sint-Martens-Latem, hoewel ze niet zo rijk was als 99 procent van de vrouwen die woonden in dat om z’n poen bekende dorp. Er verbleven daar echter ook gewone mensen, met een doorsneebaan, en met een aantal afbetalingen, en met een wasmachine die al een tijdje aan vervanging toe was. Die van Stefanie was al een tijdje aan vervanging toe. Ze probeerde haar kostje bij elkaar te schrapen als freelance en zelfstandig tekstschrijver voor reclamebureaus, andere bedrijven, ontwerpers van platenhoezen, boekenkaften, catalogi enzovoort. Ze was niet zo’n goeie schrijver. Dat wist ze van zichzelf, maar ze zat er niet mee, omdat ze vond dat de schrijvers die niet zo goed konden schrijven overmatig in de meerderheid waren, en ze was blij dat ze aldus niet tot een minderheid behoorde. Ze was gescheiden van een man die niet deugde, en had één dochter, Frouke, die ongeveer op haar vijftiende begonnen was met haar schoonheid te verkwanselen aan drugs, drank en niksdoen, en nu, op haar eenentwintigste, inderdaad al een stuk van haar schoonheid kwijt was. Stefanie vond zichzelf een eenvoudige ziel, maar ze wist dat ze niet dom was, en meer verdiende dan ze tot dan toe gekregen had. Ze meende dat een uit het niets opgedoken, op Superman lijkende man als Guggenheimer haar kon geven wat ze wilde. Ze was naïef, goedgelovig en wanhopig. Ze dronk te veel wijn. Ze at soms drie weken geen brood of pasta, alsof koolhydraten des duivels waren. Ja, ze was naïef, goedgelovig en wanhopig. Guggenheimer tikte z’n waterglas tegen haar wijnglas en zei: ‘Gezondheid.’ Hij stak een Marlboro Gold op, en Stefanie vroeg of zij ook een sigaret mocht roken, en Guggenheimer zei: ‘Natuurlijk, wat dacht je, dat ik het alleenrecht op roken heb?’ Ze stak een Camel Light op. Guggenheimer keek naar haar en dacht: ja, ze is mooi, ik moet haar niet meteen verwonden. M’n R8 haal ik later wel op, dacht hij. Hij dacht: die vrouw en ik hadden twee robotten kunnen zijn, op zoek naar contact tussen metaal en metaal, en met stemmen die de ruimte hebben doorkruist. Hij vroeg aan Stefanie wie ze was. Ze legde in haar eigen woorden op tafel wat er over haar te weten viel, en dat is niet veel, oordeelde Guggenheimer, toen ze had besloten met: ‘Dus dat ben ik dus.’ Dan vroeg ze: ‘En jij?’

‘Wel,’ zei Guggenheimer, en toen gaf hij een uitleg die een beeltenis schetste van de man die hij sinds z’n geboorte met zich meedroeg, of eerder meesleepte, aan een touw dat je de navelstreng zou kunnen noemen, maar net zo goed de onzichtbare band tussen Guggenheimer en het niets. Deze uitleg leek Stefanie te bevallen en zij dacht: wat een interessante man. Zou hij een mogelijke nieuwe partner kunnen worden? Hoe moet ik het aanpakken? Is vandaag al met hem naar bed gaan een verkeerde keuze? Guggenheimer dacht: als ze kleine tepelhoven heeft bestaat de kans dat ze op een abstracte manier wordt afgeserveerd naar het woud waar geen vogels fluiten. Je kunt het een man vergeven dat hij eindelijk ’ns een vrouw op z’n lijstje wil die grote tepelhoven heeft, plus deze tepelhoven moeten van een aanvaardbare kleur zijn, en niet kleiner worden, noem het krimpen, als je ze aanraakt met lichaamsdelen of voorwerpen. Slaan met een bos prei is ook wel leuk. ‘Heb je hobby’s?’ vroeg hij.

‘Ja, vooral lezen,’ zei Stefanie. Daar heb je het al, dacht Guggenheimer, lezen in godsnaam. Als ex-uitgever kon hij het weten: lezen is nergens voor nodig en het is zo goed als zinloos, behalve als je boeken uitgeeft en na een tijd je uitgeverij voor een fortuin kunt verkopen, nota bene zonder zelf één boek te hebben gelezen. ‘Heb je favoriete schrijvers?’ vroeg hij, in de zekerheid dat om het even welke naam die ze zou noemen hem onbekend in de oren zou klinken. ‘Ik ben vooral dol op Saskia De Coster,’ zei Stefanie. Nog nooit van gehoord, dacht Guggenheimer, en hij vroeg: ‘Is dat die schrijfster die dood is?’

‘Nee,’ zei Stefanie, ‘Saskia leeft nog, en ze is zelfs betrekkelijk jong. Het hoogtepunt van haar carrière moet nog komen.’

‘Prima voor haar,’ zei Guggenheimer. Hij dacht: zolang zo’n Saskia De Coster stoverij met friet kan kokerellen val ik me geen buil aan dat wicht. Hij nam een volgende Marlboro Gold. En als ze geen stoverij met friet kan kokerellen moet ze branden in de hel. Stefanie dacht: je zou het niet zeggen als je dit loftje ziet, maar volgens mij is deze man rijk. Bijna tegelijkertijd dacht Guggenheimer: mogelijk denkt ze dat ik rijk ben, maar wat ze niet weet is dat ik m’n geld na m’n dood nalaat aan een goed doel, waarschijnlijk daklozen met een spraakgebrek. Ja, zonder spraakgebrek krijgt zo’n dakloze geen cent, wat denkt hij wel. ‘Ben jij een lezer?’ vroeg Stefanie. Guggenheimer meende dat het wel eens tijd werd om te liegen, en hij zei: ‘Ja, ik heb alles gelezen van Jean Dupournet.’

‘Wie is dat?’ vroeg Stefanie. ‘Een Franse schrijver?’

‘Dat dacht ik ook,’ zei Guggenheimer, ‘tot ik hem ontmoette. Een Chinees was die gozer! Vandaar dat z’n pseudoniem zo Europees klinkt.’

‘Wat heeft hij geschreven?’ vroeg Stefanie.

‘Je bedoelt, wat heeft hij níet geschreven,’ zei Guggenheimer. ‘Noem een boek en hij heeft het ongeveer geschreven. Romans, stukken, bundels, geen fictie, al die shit, mocht ik een boekenplank in huis hebben, die zou vol staan met de hele letterkundige puinzooi van Jean. Een leuke man ook, jammer van z’n echtgenote.’

‘Wat is er met haar?’ vroeg Stefanie.

‘Ze is dakloos en heeft geen spraakgebrek,’ zei Guggenheimer.

‘Oei, die arme vrouw,’ zei Stefanie reflexief, alsof ze het werkelijk heel erg vond dat de echtgenote van een Chinese schrijver met een Frans pseudoniem dakloos was zonder spraakgebrek. Deze vrouw is niet meteen witte raaf in het zwerk van de slimmerikkerij, dacht Guggenheimer. Nou ja, een vrouw hoeft helemaal niet slim te zijn, als ze aan de domme kant is volstaat het ook wel. Nog nooit, dacht Guggenheimer, heeft een slimme vrouw de wereld gered. De slimste vrouw die ooit geleefd heeft is zij die de stoverij met friet heeft uitgevonden, al vrees ik dat ook dat door een man uitgevonden zal zijn. Ik zou het kunnen vragen aan Stefanie wie de stoverij met friet uitgevonden heeft, maar je zult het altijd zien, ze weet het niet. Het is niet de moeite waard om iets te vragen aan vrouwen die de antwoorden toch niet weten. Volgens mij, dacht Guggenheimer, heeft ze uitstekend haar om in brand te steken. En daarna trek ik het vel van haar ellebogen over haar naakte kop. Van haar clitoris maak ik een scheidsrechtersfluitje, en haar knieën verkoop ik aan een Engelse buldog die een beetje geld op de bank heeft. ‘Nou ja,’ zei hij, ‘er zijn mensen die er erger aan toe zijn. Neem een Syriër die tijdens de grote vlucht naar voren het heeft vertikt om naar Europa te verkassen, in Syrië is gebleven, en door de politie wordt opgepakt omdat hij op de achterkant van z’n visvergunning heeft geschreven: de president stinkt uit z’n bek. Wel, van zo’n man worden de testikels afgesneden en in z’n neusgaten gepropt, z’n scrotum wordt vastgenaaid aan z’n anus, en schouderbladen wisselen van plaats met z’n scheenbenen. Bovendien wordt z’n oude tantetje Smolvap voor z’n ogen verkracht door een bonobo met een zonnebril op.’

‘Hou op, meneer Guggenheimer,’ zei Stefanie, ‘van dat soort verhalen word ik helemaal mottig.’

‘Je moet me niet meneer noemen,’ zei hij, ‘zeg maar gewoon Guggenheimer, dat zei m’n moeder ook. Iedereen heeft me altijd Guggenheimer genoemd, en ik zal een voorbeeld geven: ik kwam dus een café binnen en iedereen riep “Ha, Guggenheimer is hier ook!” Het is een eenvoudig voorbeeld, dat geef ik toe, maar ik ben een voorstander van eenvoudige voorbeelden. Laten we even aannemen dat je het over honden hebt en je wilt een voorbeeld geven. Dan zeg je toch gewoon “poedel”? Veel ingewikkelder hoeft het niet te zijn. Waar heb je die schoenen gekocht?’

‘Bij Boonants Shoe in Oudburg,’ zei Stefanie.

‘Natuurlijk,’ zei Guggenheimer, ‘de goeie ouwe Boonants. Ik ken hem persoonlijk. Dan maken we dus een praatje. Dat kan over van alles gaan. Over de duivensport, de moord op Lee Harvey Oswald, de regen die op komst is, en als het tijdens ons praatje daadwerkelijk begint te regenen zegt een van ons tweeën: “Zie je wel!” Onthou m’n woorden, Stefanie, een praatje kan nooit kwaad. Het is een kwestie van communicatie. Het heeft na- maar ook voordelen. Als je stilzwijgen vergelijkt met de toren van Babel kun je praten vergelijken met de vurige tongen, snap je. Tussen m’n veertiende en m’n zeventiende ben ik niet echt een prater geweest, maar in alle andere perioden wel. Tenslotte moest ik immers, als man die andere mensen ontmoette en hun iets wilde wijsmaken, veel praten. Had ik nooit gepraat, dan zaten we hier niet. Je moet wel het juiste moment uitkiezen om te praten, en er niet volop mee beginnen als net voor je ogen een kind is doodgereden op straat; nee, dan kun je beter zwijgen over de kwaliteit van de kaas die je even tevoren gekocht hebt in specialiteitenzaak Aula. Zelfs al is het Hollandse kaas. Sterker nog, ondánks het feit dat het Hollandse kaas is.’

‘Heb je het ooit meegemaakt, Guggenheimer, dat een kind voor je ogen is doodgereden op straat?’ vroeg Stefanie met een iel stemmetje, zo iel dat Guggenheimer dacht: ze vindt het allicht niet leuk dat kinderen worden doodgereden op straat. ‘Ja,’ zei hij, ‘één keer, in de Belfortstraat. Het kind had het wel zelf gezocht omdat het de onderkant van de auto wilde bekijken terwijl die meer dan dertig kilometer per uur reed, toen dat nog mocht. Kinderen zijn zo nieuwsgierig. Dan denken ze: hé, een Mercedes! Hoe zou de onderkant daarvan eruitzien?, en dan gooien ze zich onder zo’n Mercedes, en wat is het resultaat? Dat er van dat kind alleen nog wat amandelen, een portie buikslijm, een versplinterde adamsappel, en een vinger of zes overblijven. Hoe zit dat met je dochter, Stefanie? Is dat een beetje een voorzichtig meisje in het verkeer, maar evengoed in andere omstandigheden?’ Hij stak een Marlboro Gold op.

‘Ik zei toch dat Frouke aan de drugs is,’ zei Stefanie, ‘en van geen hout pijlen weet te maken.’

‘Ja, dat zei je,’ zei Guggenheimer, ‘dat herinner ik me. Paar minuten geleden. Je zei het. Conclusie: je dochter is niet voorzichtig in allerlei omstandigheden. Dat mag ik niet vergeten. Niet na al die minuten. Wil je dat ik haar help? Ik ken een goeie ontwenningskliniek. M’n ex-vrouw Ellen heeft er ooit gezeten, geloof ik. Waar die niet gezeten heeft. Het is een kliniek in de bossen van Lembeke, voor iedereen afgeschermd. Erg duur. De patiënten mogen er tennissen, aan yoga doen, en naar vogels luisteren. Wil je dat, Stefanie? Dat ik een verblijf in die kliniek voor je dochter betaal?’

‘Als je dat echt zou willen, Guggenheimer,’ zei Stefanie, ‘zou ik je ongelooflijk dankbaar zijn.’

Hebbes! dacht Guggenheimer. Ik heb haar in m’n netten. Door toedoen van die hoer van een dochter. Wil ik haar in m’n netten hebben? vroeg hij zich af. Waarom ook niet, het is zomaar een vrouw, ik heb wel behoefte aan een beetje vrouw, het is lang geleden. Ze is niet lelijk, ze stinkt niet, ze zal me niet overtroeven door een middel tegen internet uit te vinden. Ze is hier al een tijdje binnen en ze heeft nog niet geboerd, scheten gelaten of vaginaschimmel vertoond voor mijn eigenste ogen, los door haar onderbroek heen. Positieve punten, een griet met positieve punten, ga die maar ’ns zoeken in een straal van driehonderd meter rond je huis. En mij wordt ze aangeboden op een tinnen schaaltje. Tel uit je winst. ‘Goed,’ zei hij, ‘we zullen ervoor zorgen dat Frouke wordt opgenomen in Rêve Fatal, zoals de kliniek heet. Ik ken de directeur, tevens geneesheer. Zo zot als een deur. Ik bedoel, een leuke man. Hij weet van wanten, in die zin dat hij zelf verslaafd is geweest aan horse. Op den duur had hij geen ader meer over en spoot hij de zooi in z’n oogballen. Dus als hij je scheef bekijkt betekent het niet dat hij je niet mag. Het ligt aan z’n ogen. Nog wijn, wil je nog wijn?’ Hij wachtte niet op een antwoord – waarom zou hij – en schonk haar glas zo goed als vol. Ze dronk gulzig, als een hysterica die het van zichzelf nog niet wist dat ze er een was. Guggenheimer dacht: de R8 ophalen, naar de kapper, voor de dochter van een vrouw zorgen, veel werk voor de boeg. ‘Dus je man was agressief,’ zei hij.

‘Ja,’ zei ze, ‘als hij gedronken had, en dat had hij op den duur altijd.’

‘Sloeg hij je met een, hoe heet het,’ zei Guggenheimer, ‘een kandelaar?’

‘Nee,’ zei ze, ‘met z’n handen.’

‘Je moet maar durven,’ zei Guggenheimer, en het schoot door z’n hoofd dat hij zin had in een gekookt ei of twee.

‘Heb jij ooit een vrouw geslagen?’ vroeg Stefanie.

‘Eén keer,’ zei Guggenheimer, ‘in de Volderstraat. Een vrouw die haar hond een trap gaf. Zo’n arme keeshond, weet je wel. Een trap gaf ze hem. Ik maaide haar neer. Het bloed spoot eruit. De hond keek me dankbaar aan. Wat zou er van dat diertje geworden zijn? Ik had het willen meenemen, het voor altijd redding schenken, maar ik moest naar een vergadering omtrent intentionele intresten, op de hoofdzetel van de bank, en daar waren geen honden aanwezig, zodat ik die dag geen vrouwen meer geslagen heb. Heb jij een hond?’

‘Nee,’ zei Stefanie, ‘geen huisdieren. Ik ben allergisch voor katten.’

‘Dat is een ziekte van deze tijd,’ zei Guggenheimer, ‘allergie. Weet je dat in Afrika niemand allergisch is voor katten, behalve misschien een aansteller die wil opvallen, je hebt overal arrogante klootzakken, en ze willen zich boven de gewone man verheffen, en ze faken een allergie, of ze bazuinen rond dat ze lid zijn van een belangrijk tamtamorkest, of ze vertellen aan iedereen die het horen wil: m’n zoontje van drie kan al moonwalken. Leer mij Afrika kennen. Dat wij, Europeanen, het bestaan van zo’n continent gedogen, het bewijst maar weer ’ns hoe zwak we geworden zijn. En dat is allemaal de schuld van de gojim. Jij hebt geen joods bloed, neem ik aan?’

‘Niet dat ik weet,’ zei Stefanie.

‘Geen enkel van je familieleden vergast in Auschwitz of opgehangen in Dachau?’ vroeg hij.

‘Mijn God, nee,’ zei ze geschrokken. ‘Ik moet er niet aan denken.’

‘Ik wel,’ zei Guggenheimer, ‘ik denk er geregeld aan. M’n oom Abe. Niet vergast of opgehangen, maar gestorven onder de handen van dokter Mengele, die wilde uittesten hoe de blootgelegde lever van oom Abe zich hield terwijl hij geplet werd met een gigantische notenkraker.’

‘Al die wreedaardigheden, Guggenheimer,’ zei Stefanie, ‘daar kan ik niet goed tegen.’

‘Een gevoelig meisje,’ zei Guggenheimer, ‘dat pleit in je voordeel.’ Ze stak met bevende handen een Camel Light op. ‘Een notenkraker…’ mompelde ze. Guggenheimer ontdekte een heel klein vlekje op haar rechterenkel. Het teken van de heks, dacht hij. Opletten met deze vrouw. Bovenhuids is ze een gewoon individu, maar onderhuids zou ze wel eens afkomstig kunnen zijn van de sekte der onwezenlijken, die al in de tijden voor Christus het kruis en de spijkers bovenhaalden, en de spons vol azijn aanwendden om mannen te vangen die ze eerst transformeerden tot vliegen, en het mensdom daardoor tot een parodie op het rijk van de insecten maakten. In de loop der tijden was Guggenheimer verworden van een man die het verstand onderhevig achtte aan de uitvoering der dingen tot een man die neigde tot het abstraheren van z’n geestelijke dwalingen, hoewel hij wist dat het evengoed als dwalingen concrete vaststellingen konden zijn. Het zou kunnen dat Guggenheimer met ouder worden een hoger percentage van z’n brein was gaan aanspreken, wat hij niet per se nodig achtte, maar wat hem toch comfortabeler leek dan alles wat zich onder je schedel bevindt met eigen goedkeuring lam te leggen. ‘Dankjewel,’ zei Stefanie, ‘en ik ben inderdaad gevoelig. Ik hoef op tv maar een film te zien met iemand die leukemie heeft en ik kan het al niet drooghouden.’

‘Raar maar waar,’ zei Guggenheimer, ‘ik heb nog nooit een film gezien met iemand die leukemie heeft.’

‘Ik zeker al tien,’ zei Stefanie.

‘Je moet de leukemie nu ook weer niet gaan opzoeken,’ zei Guggenheimer, ‘daar krijg je alleen maar onnodige gedachten van, in de trant van “ik zal ook wel leukemie hebben”.’

‘Ja, dat klopt,’ zei Stefanie, ‘ik denk geregeld dat ik leukemie heb.’

‘Denk dan iets anders,’ zei Guggenheimer, ‘denk dat je een gebroken knie hebt.’

‘Maar die heb ik nooit!’ zei Stefanie.

‘En leukemie wel?’ vroeg Guggenheimer.

‘Dat weet ik niet,’ zei Stefanie, ‘je kan leukemie hebben zonder dat je het weet, maar als je een gebroken knie hebt, dan weet je dat meteen.’

‘Vergeet het,’ zei Guggenheimer, ‘ik heb een jockey gekend, Paul Vinnemeers, en die ontdekte pas dat hij een gebroken knie had nadat hij de race had gewonnen, ofschoon hij onderweg van z’n paard was gevallen, waardoor hij trouwens die gebroken knie opliep, terug op het dier was gesprongen, dat overigens Black Juffra heette, en dus ten slotte nog als overwinnaar over de lijn kwam. Wat zou er van Paul geworden zijn? Niet veel goeds allicht, want hij slikte veertig Xanaxen per dag. Dat houd je niet vol, zeker niet als je ze wegspoelt met Hennessey-cognac. Hij leek me altijd een kalme jongen, ja zelfs ietwat verdwaasd, maar toen wist ik nog niet dat hij die veertig Xanaxen innam. In dat verband kan ik je zeggen, Stefanie, dat ik tegen antiangstpillen ben. Je moet je angsten het hoofd bieden, ze oprollen en er een tandenstoker insteken, en ze aanbieden als hapje aan de duivels die zich een weg willen banen door je poriën. Bang zijn is niet erg, zolang je er de moed niet bij verliest.’ Hij schonk weer wijn in haar glas. Bezopen wijven zijn wel eens grappig, en al was Guggenheimer geen lachebekje, als hij een vrouw van haar stoel zag vallen of in haar broek zeiken, dan kon hij een grijns vaak niet onderdrukken. Hij dacht: zolang m’n morele inconsequenties een hoog niveau halen, zit ik gebeiteld. Hij leegde de asbak in een zilverkleurige vuilnisbak, en stak een Marlboro Gold op. Hij zei: ‘Vroeger was het beter, toen Congo nog van ons was. En toen je met spaarzegeltjes van bij de kruidenier een haardroger kon verwerven. En toen er in mei bij de Mariaviering overal mensen stonden te zingen aan kleine kapelletjes op het platteland. En toen de kietelaar nog geen onderwerp van gesprek was. En toen ijsklompen nog werden begraven om ze te laten afkoelen. En toen John Kennedy nog werd vermoord. Met z’n rugklachten, z’n Marilyn Monroe en z’n cabriolet. Wat dacht die kerel wel? Een erg onprettige man. Een democraat, dat wel, maar een democraat met een bord voor z’n kop. Als hij maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem misschien halfdood. Een eigen huis, één kopje koffie, een plek om in weg te dommelen. Een laagje chroom, en kijk eens wie we daar hebben, als dat Klaas niet is. Zit je te dagdromen, Stefanie?’

‘Eh ja,’ zei ze, ‘excuseer, ik moest er ineens aan denken, toen je over die haardroger begon, dat ik gisteren m’n haar niet gedroogd heb, omdat net de telefoon ging. M’n moeder aan de lijn. Ze wilde praten over de drankzucht van haar nieuwe vriend, een gepensioneerde dokwerker.’

‘Sla hem dood,’ zei Guggenheimer, ‘geen compassie met dokwerkers en hun drankzucht. Hun tirannie heeft lang genoeg geduurd. Gent, Zeebrugge, Rotterdam, allemaal havens waar de dokwerkers het geheel onterecht voor het zeggen hebben. De havendirectie werpt op: zonder dokwerkers zou onze haven vierkant draaien. Ach, vervang die klootzakken gewoon door vluchtelingen uit het oosten. Dokwerkerswerk kan gedaan worden door gehandicapten, debielen en mensapen. Vandaar die vluchtelingen uit het oosten. Geef hun een overall, een petje, en schoenen met metalen punten, en ze kunnen aan de slag. Ze zullen jatten als de raven, maar dat is hoe dan ook door de havendirecties ingecalculeerd. Zal ik de vriend van je moeder laten vermoorden door een Albanees voor 2000 euro, waarvan jij driekwart ophoest en ik een kwart, puur om je ter wille te zijn?’

‘Nee, moord gaat me te ver,’ zei Stefanie. ‘Maar een goed pak slaag zou hem een lesje leren.’

‘Ga hem dat maar zelf geven,’ zei Guggenheimer, ‘voor een pak slaag haal ik geen Albanees uit z’n bed. Wijn, nog meer wijn?’

‘Ik ben al een beetje tipsy,’ zei Stefanie, ineens giechelig alsof iemand met een veer langzaam heen en weer ging over een van haar eierstokken, of allebei.

‘Je bent leuk als je tipsy bent,’ zei Guggenheimer, en hij dacht: zo leuk als een wormstekig aanhangsel aan je krentenbaard. Hij vond wel dat hij het met deze Stefanie kon proberen. Als je dan toch een vrouw wilt, kan dat net zo goed de eerste de beste zijn. Hij twijfelde of hij haar meteen ten huwelijk zou vragen, maar hij besloot van niet, omdat hij moest denken aan een bruidstaart waarop een van de aanwezige familieleden gekotst heeft. Dat zou dan wel die bezopen dokwerker zijn. Guggenheimer haatte die man nu al. Hij schonk de laatste wijn uit de fles in het glas van Stefanie. Hij doofde z’n Marlboro, en keek door het raam, zodat hij buiten een ekster kon zien vliegen, de vogel die onheil brengt. Hij wisselde, voor dat vergeten zou worden, telefoonnummers uit met Stefanie. Als je samen wilt zijn met een vrouw moet je haar de kans gunnen om je af en toe te bellen of te sms’en en al die moderne onzin. Guggenheimer had al een mobiele telefoon in 1991, maar hij had van z’n toestellen nooit overdreven veel gebruikgemaakt. Hij was meer een man van het gesprek terwijl je elkaar in de ogen kijkt. Ja, soms gebruikte hij z’n telefoon toch wel eens, zoals nu, en hij zocht op hoeveel paarden er die dag geslacht waren in het slachthuis van Ulaan Batar. Niet zoveel, dat viel mee. Hij stak z’n telefoon weer weg in de binnenzak van z’n colbertje. Hij dronk een slok water. Het mocht niet te lang meer duren voor hij een Indira Gandhi achter de kiezen kon gieten, of anders zou hij ’ns heel Gent verbouwen, met z’n blote vuisten, nietsontziend, straten en pleinen zouden eraan geloven, kerktorens zouden neergehaald worden, parken en plantsoenen omgeploegd, toeristen in de buik gestompt, bewoners achtergelaten met gebroken kaken, en als Saskia De Coster toevallig aanwezig zou zijn in Gent zou ze, na Guggenheimers actie, haar preut kunnen gaan laten naaien in een ziekenhuis waar de preutendokter niet flauwvalt van al dat rauw vlees. Ja, een vrouw, Guggenheimer had een nieuwe vrouw, genaamd Stefanie Raeck, een 42-jarige del van dertien in een dozijn, een seut aan wie nog veel werk was, een heuse tekstschrijver wier werk Guggenheimer geen vorte fluit interesseerde, met een pothoer van een dochter, en een stiefvader die Guggenheimer, zo besloot hij ineens, toch wel ’ns in elkaar zou laten slaan als het te pas komt, net als haar ex-man. De kwestie was natuurlijk dat Stefanie nog niet wist dat ze Guggenheimers nieuwe vrouw was. Moet ze het werkelijk weten? vroeg hij zich af, is het godverdomme niet voldoende dat ik het weet? Vrouwen moet je niet te veel kennis van zaken oplepelen, of hun hersens vibreren op zo’n doorgedreven manier dat hun neusgaten trillen, hun tieten wiebelen, en hun knoesels jeuken. Desondanks zei hij: ‘Stefanie, ik wil je nog ettelijke malen terugzien, je bent een verrijking van m’n bestaan, ik heb in geen jaren zo’n vrouw ontmoet als jij, en mocht je niet Stefanie heten, ik zou je Lullenbijtertje noemen, wat ik trouwens positief bedoel.’ Stefanie bloosde onder zo veel aandacht. Het was lang geleden dat een man haar op die manier had toegesproken, sterker nog, het was nog nooit gebeurd, en even had ze de neiging om neer te zinken op haar knieën en z’n schoenen te kussen. Ze verbeet de neiging, mede uit bewondering, ja puur respect voor de schitterende schoenen van Guggenheimer, en vroeg: ‘Zal ik me voor je uitkleden en me aan je aanbieden, Guggenheimer?’

‘Dat komt later wel, mens,’ zei Guggenheimer, ‘we zijn toch zeker niet op de aarde om seks te hebben? Seks zou beter niet bestaan, dan zaten we niet met al die mongolen die tegen de wil van de natuur in toch geboren worden. Zonder seks geen druipende kutten, wat toch alleen maar voordelen heeft? Let op, ik keur seks niet 100 procent af, maar wel minstens 65 procent, wat jij, Stefanie met de priemende tepels?’ Stefanie keek naar haar blouse, en zag dat haar tepels er inderdaad tegenaan drukten, los door haar beha heen, en ze zei: ‘Ik zal je seks geven als je dat nodig hebt, Guggenheimer, en voor de rest mag je m’n lichaam torpederen iedere keer als je dat wil.’ Ik heb het werkelijk getroffen met deze vrouw, dacht Guggenheimer, en ja hoor, hij was steeds blijer met Stefanie, hoewel ze natuurlijk een stom wijf was, maar ja, wie niet? ‘Kan je strijken?’ vroeg hij.

‘Ik kan heel goed strijken,’ zei ze, ‘ik strijk zelfs zakdoeken.’

‘Wat ik allemaal met zakdoeken doe wil je allicht niet weten,’ zei Guggenheimer en hij keek op z’n oude Pontiac-horloge, dat hij in 1981 gekocht had van een man die met de opbrengst van z’n horlogeverkoop een kernbom wilde kopen, iets waarover Guggenheimer later met geen woord meer gehoord had, en hij zei: ‘Het is etenstijd, kan je het geloven. Ik stel voor dat we samen naar een restaurant van mijn keuze gaan, daar een hapje eten, en laat je tassen van de H&M maar hier achter, straks komen we toch terug, misschien mag je dan aan m’n ballen likken, maar misschien ook niet, wie weet wat de toekomst brengen zal, zoals m’n vader zei net voor hij in de coma viel van te veel te zuipen. Drink je wijn, fraaie Stefanie, en dan de hort op!’

Stefanie dronk snel haar glas leeg, fatsoeneerde met beide handen haar kapsel, vroeg of ze even naar het toilet mocht, en Guggenheimer gaf haar de toestemming. Hij wees haar aan waar dit toilet was. Terwijl zij was gaan zeiken als een ouwe merrie, stak hij een Marlboro Gold op, en reflecteerde: wie had het kunnen denken, ik was niet eens op zoek naar een vrouw, en nu heb ik er een, dat zal een hele aanpassing worden, en ik zal m’n feminisme moeten bijsturen tot het niet meer lijkt op pure misogynie, en als we gebeurlijk samen in bed liggen te slapen, moet ik er rekening mee houden dat ze heel de boel onderschijt, wat niet zo erg is, als je bedenkt dat zij het zal zijn die onmiddellijk de lakens moet verversen. Op het toilet dacht Stefanie: zijn ballen likken? Ja, waarom niet. Zo’n mooie man moet wel mooie ballen hebben. Zo man zo bal. Ze voelde haar poes vochtig worden, ofschoon die uiteraard al vochtig was van de vloeiende urine. Een poes kan op verschillende manieren tot vochtigheid overgaan. Geilheid, pis, natgeregend. Ze wreef met een paar blaadjes wc-papier over de vagina, trok haar onderbroek op, bracht de rest van haar kledij in orde, spoelde haar handen onder het kraantje boven het kleine wasbakje, en verliet het toilet. Guggenheimer stond op haar te wachten. ‘Ik neem aan dat je het oké vindt als we naar café-restaurant Megabyte gaan?’ zei hij.

‘Ik vind het goed,’ zei Stefanie, ‘al ken ik het niet.’

‘Een niet al te dure tent,’ zei Guggenheimer, ‘met voedsel van laten we zeggen de tweede rang. Dat is meer dan voldoende, de hele heisa omtrent wat we in onze mond stoppen is totaal uit de hand gelopen en heeft lang genoeg geduurd. Je moet aan eten maar twee eisen stellen: je mag er niet van overgeven en je mag er geen diarree van krijgen. Als je er een van de twee van krijgt heb je te maken gehad met voedsel van de derde rang, als je ze allebei krijgt met voedsel van de vierde rang. Je hebt ook nog voedsel van de vijfde rang, maar daar zal ik over zwijgen, of je gaat nog over je nek ook. Kom, vrouw.’ Samen met Stefanie verliet hij de loft, en beneden op straat stak hij een Marlboro Gold op, en hij vroeg Stefanie om even in stilte te wachten. Tijdens haar wachttijd zocht hij met z’n iPhone op in welke oceaan er meer sardienen dan zeeanemonen aanwezig waren. Volgens z’n telefoon luidde het antwoord: in geen enkele oceaan, een antwoord dat Guggenheimer geenszins beviel, maar hij kon z’n kalmte behouden. ‘We kunnen te voet gaan,’ zei hij, ‘Megabyte is in Het Gewad, niet ver hiervandaan.’ Ze begonnen met lopen in de juiste richting. Onderweg zei Guggenheimer: ‘In Gent zijn veel te veel kasseien. Er zijn hier bij wijze van spreken meer kasseien dan sardienen in het Skaggerak. Die kasseien moeten door de stad vervangen worden door hoogwaardig asfalt. We moeten bij de volgende verkiezingen een heel ander stadsbestuur naar de cruciale posities katapulteren, en geen enkele socialist zal nog de lakens uitdelen. Ik zeg je voorwaar, Stefanie, eerder zullen de reigers tennisballen kakken dan dat er ooit nog in deze stad een socialist de rol van de jeune premier of de oude krokodil zal spelen. Het liberalisme moet zegevieren. De enige juiste plaats is rechts van het centrum. Zowel medemenselijkheid als kapitaalsverhoging moet haar kans krijgen. Eenieder die te lui en te lam is, of te gehandicapt, of te achterlijk, zal weliswaar een leefloon krijgen maar in de winter dienen ze met z’n allen sneeuw te ruimen, in de zomer de takken te snoeien, en in de andere seizoenen ongemerkt de kwalafoten te controleren op handtasdiefstal, het lastigvallen van jonge meisjes, en verdoken homoseksualiteit in het Citadelpark.’ Hij mikte z’n peuk in een open deurgat. Dan moest zo’n bewoner, om God weet welke reden, z’n deur maar niet open laten staan. In de Lievestraat zei hij: ‘Hier wonen de grote liberale politicus en ex-premier Guy Verhofstadt en z’n echtgenote, de befaamde zangeres die echter bij voorkeur op de achtergrond opereert. Verhofstadt was de beste premier die we ooit gehad hebben, en hij kan naar het schijnt nog een aardig stukje fietsen ook, bij wijze van hobby, want zo’n politicus heeft een gezonde hobby nodig, of hij zou aan stress ten onder gaan. Herinner je de Franse president Giscard d’Estaing, die pas goed op dreef kwam in z’n functie toen hij in z’n vrije tijd handbal begon te spelen. Doe jij aan sport, Stefanie?’

‘Een beetje pilates,’ zei ze, ‘en ik heb ook zumba gedaan.’

‘Dat zijn van die voorbijgaande tendenzen,’ zei Guggenheimer, ‘waarbij pilates iets is voor mokkels die het aannaaien van knopen en het wegbezemen van spinnenwebben allang verleerd hebben, en zumba moet terug naar waar het vandaan kwam: de verst afgelegen brousses van diep Afrika. Zie je ginder die groene vlag wapperen? Daar is Megabyte. Waarom ze boven hun ingang uitgerekend een groene vlag hebben gehangen, het is een raadsel en het mag voor mijn part een raadsel blijven. Horecamensen zitten vol ideeën en de prullenmand waarin al die ideeën thuishoren mag gerust groter zijn dan de Grand Canyon. Ben je al in Amerika geweest?’

‘Nee, nog niet,’ zie Stefanie.

‘Hou het zo, meid,’ zei Guggenheimer, ‘dat is een land van dombo’s en papzakken, waar ik derhalve ook nog nooit geweest ben. Je hoeft niet ergens te komen om te weten of het er deugt, want het deugt nergens, dus thuisblijven is de beste optie. Vanaf hier lopen we heel traag, zodat ik nog een sigaret kan roken.’ Hij stak een Marlboro Gold op. Hij dacht: we hebben al een paar mannelijke personen gekruist en geen enkele van hen keek met een speciale, hitsige blik naar Stefanie, waardoor ze zich ofwel positioneerden als regelrechte flikkers, ofwel Stefanie is geen uitzonderlijke vrouw, en het ontbreekt haar aan het aura van een filmster, het halo van een topwijf, of de uitstraling van Judy Garland. Ik heb zodoende een vrouw aan de haak geslagen die behoorlijk onopvallend is, en dat is misschien maar goed ook. Beter een onopvallende vrouw dan een stoot die de ritsen van alle mannenbroeken doet openspringen. Hij keek opzij naar Stefanie en zelf vond hij haar niet zo onopvallend. Hij vond haar waarlijk mooi, maar natuurlijk vroeg hij zich niet af: zou ik verliefd zijn?, want een Guggenheimer die z’n naam hoog wil houden is nooit verliefd. Voor de deur van Megabyte nam hij nog een paar trekjes, keilde z’n peuk naar de overkant van de straat, en liep Stefanie voor bij het betreden van het café-restaurant. De belangrijkste van de twee obers in Megabyte, Germain, dacht: ha, daar heb je Guggenheimer. Met een vrouw. Een onopvallende vrouw, moet ik toegeven. Ze is niet lelijk, dat niet, maar van Guggenheimer zou je toch verwachten dat hij met een heel andere vrouw komt aanzetten. Een vrouw die in haar eentje, figuurlijk, heel de ruimte vult. Deze vrouw heeft iets wat je niet met Guggenheimer zou associëren, iets… iets… welk woord kan je daarop kleven… iets… ik kom er niet op, wat ben ik toch een kluns met woorden, geen wonder dat ik een dwaze ober ben in een keet die me allang de keel uithangt, en bovendien was ik liever homo geweest dan pedofiel, omdat pedofielen niet populair zijn bij volwassenen. ‘Dag, meneer Guggenheimer,’ zei hij, ‘en mevrouw. Zal ik u naar ons beste tafeltje begeleiden?’

‘Geef maar een ander tafeltje,’ zei Guggenheimer, ‘vorige keer zat ik aan jullie beste tafeltje, en toen zat aan het tafeltje ernaast een man de hele tijd te ruften. Ginder, dat tafeltje, in de hoek, geef dat maar.’ Germain begeleidde hen naar het door Guggenheimer aangewezen tafeltje, en veegde met de palm van z’n hand over de niet door glazen en bestek afgedekte gedeelten van het tafelkleed, alsof hij kruimels, kleine etensresten of pus van de vorige klanten wilde wegwerken. Guggenheimer en Stefanie gingen zitten. ‘Als aperitief voor mij een Indira Gandhi,’ zei Guggenheimer, ‘en voor jou, Stefanie?’

‘Doe maar gewoon een glas witte wijn,’ zei Stefanie.

‘Ja, doe maar gewoon,’ zei Guggenheimer. Germain kwam hun eerst de menukaarten aangeven en ging dan de aperitieven halen. ‘Wat is een Indira Gandhi?’ vroeg Stefanie.

‘Een typisch joodse drank,’ zei Guggenheimer, ‘niet-joden worden er kaal van.’

‘Dan ben ik blij dat ik voor de witte wijn heb gekozen,’ zei Stefanie.

‘Als jij blij bent, ben ik ook blij,’ zei Guggenheimer op de automatische piloot. In z’n lange leven had hij vol ondervinding geleerd hoe je een vrouw naar de mond moet praten, en zeggen dat je blij bent als zij blij is behoort tot het standaardpakket. Stefanie zat op de menukaart te kijken. Guggenheimer keek naar haar, en zag dat ze een diepe haarlijn had, wat hem beviel. Vrouwen met een ondiepe haarlijn hebben vaak een hoerig karakter, weigeren om het feminisme te relativeren, en denken dat ze evenveel waard zijn als Whitney Houston. Guggenheimer keek ook op de kaart, hoewel hij wist wat erop stond. Gerechten waar je niet warm of koud van wordt. Germain bracht de aperitieven. Guggenheimer nam meteen een slok, en Stefanie nipte van de wijn. ‘Hebben jullie al gekozen?’ vroeg Germain.

‘Nee,’ zei Guggenheimer.

‘Dan kom ik zo meteen weer terug,’ zei Germain.

Guggenheimer besloot om voor de vol-au-vent te kiezen. Stefanie vroeg: ‘Wat neem jij?’

‘De vol-au-vent,’ zei Guggenheimer.

‘Ik ook,’ zei ze. Een vrouw die hetzelfde kiest als haar man zal het ver schoppen, dacht Guggenheimer. Hij gebaarde naar Germain dat ze voor twee vol-au-vents hadden gekozen. ‘Dus ja,’ zei hij, ‘toen ik hier vorige keer aan het beste tafeltje had plaatsgenomen, zat een man ernaast zo goed als continu te ruften. Dan smaakt je eten een stuk minder, dat kan je van me aannemen.’

‘Wat is ruften?’ vroeg Stefanie.

‘Scheten laten,’ zei Guggenheimer. Is het nog van deze tijd dat iemand niet weet wat ruften is? vroeg hij zich af, en hij gaf zelf antwoord: het is van alle tijden. ‘Mag ik even van je drankje proeven?’ vroeg Stefanie.

‘Eerder zullen de houten vlieringen tot poeder vergaan,’ zei Guggenheimer, ‘en dat zeg ik niet zomaar. Dit drankje is puur vergif voor wie het nog nooit gedronken heeft, Stefanie, en het is een hels brouwsel dat je maag kan splijten als Elton John de Rode Zee. Nee, niet van drinken, brave vrouw, of je kan je benen niet meer scheren zonder te meuren.’

‘Wat is meuren, Guggenheimer?’ vroeg ze. Hij dacht: is het werkelijk zo dat in dit halfrond mensen ademend leven zonder te weten wat meuren is?

‘Dat is onfris ruiken alias stinken alias de raven uit de bomen doen tuimelen,’ zei hij, ‘en als ik je iets niet toewens, zo’n prachtige druif als jij, dan is het stinken. We moeten stinken reserveren voor de lagere instanties, die al stonken voor ze wisten waar ongewassenheid toe diende.’

‘Vind je mij prachtig?’ vroeg Stefanie.

‘Ik vind je prachtiger dan de dageraad op 10 mei 1945,’ zei Guggenheimer.

‘Zo mooi gezegd,’ zei ze, ‘je hebt wel iets van een poëet, constateer ik.’

‘Ik ben net zo poëet als de man die z’n eigen kloten alfabetisch kon klasseren maar verder anoniem wenste te blijven’, zei Guggenheimer. ‘Ik laat derhalve de poëtica graag over aan baksels als Saskia De Coster, en allicht zijn er collega’s van haar die iemand als jij evengoed met bewondering wil belonen.’

‘Ja, dat klopt,’ zei Stefanie, ‘en dan denk ik aan Lara Taveirne, Michaël Bijnens en Maud Van Hauwaert.’

‘Drie hoeren zijn dat,’ zei Guggenheimer, ‘met namen als makke lammeren, ongetwijfeld het uitzicht van oude boezeroenen, en het intrinsieke talent van Frère Jacob, die de klokken niet hoorde slaan omdat hij z’n kwijl aan het opvangen was in een metalen bakkie. Leer ze mij kennen, al die figuranten op de scène waar slechts splinters groeien. De met gebogen ruggen geteisterde artiesten die nog geen schittering uit hun merg zouden kunnen trekken, ook niet met een spuit ter grootte van een kathedraal in Potsdam. Weg met allen die de kunst tot modder verheffen! Maar die Lara Taveirne, daar heb ik geloof ik al van gehoord. Stond die niet in de krant, gekleed in een bikini gepuurd uit het schaamhaar van haar beide grootmoeders?’

‘Hoe ze gekleed is in de krant weet ik niet,’ zei Stefanie, ‘maar ze verschijnt alleszins geregeld in de pers vanwege haar mooi geschreven boeken.’

‘Mooi geschreven?’ zei Guggenheimer smalend. ‘Tot die hele Taveirne haar hand breekt bij het optillen van een zak pluimen. Het zal dan wel gedaan zijn met schrijven. De enige goeie schrijfster is de schrijfster met een preut die niet lekt. Dat heb je hier wel, dat je moet wachten op je eten tot de oudste man van België gestorven is. Heb je honger, Stefanie, of hoe zit dat?’

‘Een beetje honger wel, Guggenheimer,’ zei Stefanie. ‘En jij?’

‘De laatste keer dat ik echt honger had,’ zei Guggenheimer, ‘was gedurende de veertien dagen dat ik op zee dobberde op een vlot en geen vis kon vangen omdat ik tijdelijk blind was.’ Hij dacht: ik kan haar net zo goed af en toe een leugentje toevertrouwen. ‘Is het werkelijk?’ zei Stefanie. ‘Op zee? En hoe kwam dat?’