Ik was een hond

Van Thomas Möhlmann verschenen eerder

bij Uitgeverij Prometheus:

De vloeibare jongen (2005)

30 + 30. Zestig gedichten uit binnen- en buitenland (2008)

Dit zijn de daden waar ik mens voor was. De mooiste gedichten

van Martinus Nijhoff (2008)

Kranen open (2009)

Waar we wonen (2013)

Thomas Möhlmann

Ik was een hond

Prometheus

Voor Rob

© 2017 Thomas Möhlmann

Omslagontwerp Vanessa van Dam

Foto omslag Martine Stig

Foto auteur Sacha de Boer

Zetwerk en e-book Mat-Zet bv, Soest

www.uitgeverijprometheus.nl

ISBN 978 90 446 3312 2

Ik was een hond

Ik was een oude hond tot ik bedacht net zo goed

een dichter te kunnen zijn, of een kleine jongen

die prima precies het verschil wist tussen a en b

ik was een teakhouten tafel tot ik me in de sofa

verplaatste en bij haar bleef. We leefden nog

lang en tot we het zat werden gelukkig, al die

hoopvolle, ijdele, verheugde, verkapt zelfmoord-

lustige en oververmoeide mensen de hele tijd.

We werden een worm aan de haak en pasten

voor die rol, als de maat vol is, is de maat vol

we poetsten terwijl op de achtergrond de band

Hallelujah speelde de plaat en vlogen over de daken

van een voor de gelegenheid geheel vernieuwde

stad de horizon tegemoet, we vlogen geestdriftig

tot het onderscheid tussen ons en de horizon

verdween, we werden één met alles wat zich netjes

buiten het blikveld bevond, er ontstond een luid

zoemen onder mijn huid dat me beviel tot ik snapte

dat ik een dar geworden was, een natuurgetrouw

dartelend mannetje, een gewillig bomgordeltorsend

zaaddragend diertje in dienst van de eeuwige

voortzetting van soorten, het werd de hoogste tijd

ik werd een tandwiel in de kettingkast, een schakel

van de ketting, een druppel van de olie die de wielen

draaien liet, de wielen die de fiets hebben gedragen

naar de laatste kus met het chassis, ik was niets

en steeg met de andere secondekort geboren vonken

op tot aan de donkere en afgekoelde wolken, we

verdampten en daalden even later weer als druppels

op de rug van een hinde die voor de hologige van honger

vertrokken jagers bij een kansloze rotspartij schuilde neer

we werden de jagers, we werden hun vrouwen, we werden

hun dochters die zich terwijl de band Hallelujah speelde

op de achtergrond lieten ontmaagden door laaggeschoolde

fietsjongens, dorpsdarren, waardeloze pukkelruggen, we

werden ook hen en hun radeloos huilende moeders en de

van pijn vertrokken vaders, we vertrokken van het hopeloze

oosten naar de beloftes verderop, we klopten onze kompassen

en het noodlot op, we denderden enthousiast van teekrijke

heuveltoppen over teekrijke heuvelruggen in de teekrijke

armen van de riviervallei, we zwaaiden onze meest kans-

rijke zonen aan de oevers uit, we werden als imbecielen

zwaaiend onze minst mislukte zonen zelf, we voeren

over het bloed van onze broeders naar het westen, ergens

in de verte lagen de mannen die we worden moesten al

op onze thuiskomst te wachten, spreidden de vrouwen

die we gingen bevruchten hun vale lakens al, we konden

hooguit hopen dat ze op onze moeders zouden lijken, sterk

haar en sterke tanden, als een hond, moe en nerveus, legde

ik mijn schoot tegen haar kont aan, drukte ik mijn tanden

in haar nek, we schommelden als godverdomde bootjes en

de morgen kwam en de morgen ging, en de middag kwam

en we hoorden de buurman de tere tulpen in zijn tuintje onder-

kotsen en we dronken veel veel water, probeerden veel veel

van de herinnering aan elkaar te houden, werden zeeziek

terwijl de band Hallelujah speelde en wij ouder werden

en lichamen achterlieten en lichamen opnamen, en zo

ongeveer kwam ik met mijn hoofd op je schouder

terecht. We leven nog, alles wat je denkt, alles wat

je wilt, kunnen we wat mij betreft nu nog worden.

Spaar ze allemaal

Alles is groei

De kinderen dromen altijd dat ze vallen

zo groeien ze, ze buitelen zich een weg