Stephanie Wrobel

Vertaald door Titia Ram

2022   Prometheus   Amsterdam

Voor mijn zussen

Jackie en Vicki

Oorspronkelijke titel This Might Hurt

© 2022 Stephanie Wrobel

© 2022 Nederlandse vertaling Uitgeverij Prometheus en Titia Ram

Omslagontwerp Sander Patelski

Foto omslag Lee Avison / Trevillion Images

Foto auteur Sam Way

E-book Elgraphic

www.uitgeverijprometheus.nl

ISBN 978 90 446 4414 2

Kijk op me neer en je ziet een zot.

Kijk naar me op en je ziet een god.

Kijk me recht aan en je ziet jezelf.

CHARLES MANSON

Gespleten

De galerie heeft de afmetingen van een gymzaal. Gewelfd plafond, witte muren, op twee ervan een projectiescherm. Een stuk of tien bezoekers staan langs de rand van de schemerige ruimte. Schouderbladen raken de wanden. Een lage zoemtoon vult de ruimte terwijl de toeschouwers wachten.

Midden in de ruimte staan een tafel en stoel. Op de tafel staat een dienblad met medisch gereedschap: handschoenen, verbandgaas, een tuinschaartje. Een schijnwerper verlicht de lege stoel.

Een cameraman met een scheve neus staat met een camcorder met de afmetingen van een attachékoffertje op zijn schouder te wachten.

Een deur gaat open. Als de kunstenaar binnenkomt valt het stil. Ze schrijdt naar het midden van de ruimte. De cameraman richt zijn lens op haar. De beeldschermen vullen zich met haar afbeelding: volle wimpers, lange nek, een blik als staal. Dit is niet haar eerste stunt, en het zal geenszins de laatste zijn.

Ze trekt de handschoenen aan en staart recht in de camera. ‘Angst is geen realiteit,’ zegt ze, ‘tot we hem tot realiteit maken.’

Ze gaat zitten.

Pakt de schaar.

Steekt haar tong uit.

Knipt.

Snakt naar adem, maar slaakt geen gil.

De camera legt alles vast. Het publiek ziet op het projectiescherm een tong die in tweeën is gekliefd. Iemand valt flauw. Anderen beginnen te jammeren. De kunstenaar niet. Zij blijft kalm.

Bloed gutst uit haar mond.

I

Ik wil een leven leiden waarin ik vrij ben.

De wereld is gek geworden. Dat is wat mensen altijd zeggen.

Juist niet: we zijn veel te evenwichtig. Op een dag gaan we dood, allemaal. Nooit meer de aanraking van een zacht briesje. Nooit meer de tinten roze van een ondergaande zon. Toch harken we de komende herfst de bladeren weer bij elkaar. We maaien het gras en vegen de sneeuw. We brengen al onze tijd door met de verkeerde dingen. We gedragen ons of we het eeuwige leven hebben.

Maar wat moet een bom dan? Hij heeft maar twee mogelijkheden.

Tikken of afgaan.

1

Natalie

6 januari 2020

Ik sta aan het hoofd van de vergadertafel. Op de stoelen om me heen zitten mannen: klein, groot, dik, kaal, beleefd, sceptisch. Ik richt de afsluitende woorden van mijn pitch aan de CEO, die vijftig minuten van de zestig die mijn presentatie heeft geduurd met zijn telefoon heeft zitten spelen terwijl de andere mannen me fronsend gadesloegen. Hij heeft zijn beste tijd gehad, wat hij probeert te verhullen met haarimplantaten en een kleurtje uit een flesje.

‘Met deze nieuwe strategie,’ zeg ik, ‘zijn we ervan overtuigd dat we van uw merk het populairste bier onder 21- tot 34-jarige mannen kunnen maken.’

De CEO leunt naar voren, zijn mond aan één kant een beetje open, alsof er normaal gesproken een sigaar in zijn mondhoek hangt. Hij staat aan het hoofd van een biermerk met een alledaagse naam dat al jaren niet meer tegen de steeds succesvollere ambachtelijke merken op kan. Sinds de verkoop daalt, bevindt mijn nieuwe marketingbureau zich op steeds dunner wordend ijs bij deze klant.

Hij bestudeert me van top tot teen en spreekt me enigszins neerbuigend toe. ‘Met alle respect, maar waarom denk je dat jíj,’ – hij spuwt het woord uit of het een broodje poep is – ‘kunt weten wat er omgaat in het hoofd van onze man?’

Ik staar uit het raam van de vergaderzaal, knijp mijn ogen half dicht naar de Charles River in de verte, en tel tot drie. Mijn team heeft me voor die vent gewaarschuwd, een dinosauriër in zakelijk Amerika die nog in de overtuiging leeft dat deals op de golfbaan worden gesloten.

Wat ik wil zeggen: ja, hoe moet het me ooit lukken om de verschillende lagen in dergelijke gecompliceerde geesten bloot te leggen? Kan een simpele ziel ooit waarlijk het genie van het nobele lid van de studentenvereniging doorgronden? Op dit moment slaan ze lege blikjes tegen hun voorhoofd plat, maar op een dag zullen ze aan het hoofd van een bestuur staan. Op een dag zullen ze zoals jij zijn en erop wijzen dat ze met niets anders dan keihard werken hebben bereikt wat ze hebben bereikt. Tegen die tijd zullen ze het waterige bocht dat je bier noemt hebben ingeruild voor flessen pinot noir van driehonderd dollar. Ze zullen in het weekend nog steeds in elkaar zakken en overgeven, maar dan nu in een hotelkamer met de vrouw van hun beste vriend. En als het dan weer maandag is, slepen ze zichzelf naar deze tafel en vragen zich af waarom ik niet wat vriendelijker naar ze glimlach. Ze zullen me aanmoedigen het glazen plafond stuk te slaan zolang de scherven hen maar niet raken. Ze zullen treuren om het feit dat ze dat niet meer hardop kunnen zeggen, behalve op de golfbaan.

Wat ik daadwerkelijk zeg: ‘Ik heb de afgelopen twee maanden om alles over uw bedrijfstak te leren fulltime met focusgroepen van zeshonderd mannen uit uw doelgroep gewerkt.’ Ik klik door naar de appendix van mijn PowerPoint, die bestaat uit veertig dia’s met tabellen en grafieken. ‘Ik heb al mijn doordeweekse avonden doorgebracht met het verzamelen van de data, en mijn weekenden met het analyseren ervan. Ik weet wat deze mannen voor werk doen en wat ze verdienen. Ik weet wat voor opleiding ze hebben, wat voor religie ze hebben en van welk ras ze zijn. Ik weet waar ze wonen, hoe ze leven en wat hun normen en waarden zijn. Ik weet wat ze van uw merk en van alle concurrerende merken vinden. Ik weet hoe vaak en hoeveel ze drinken, hoe bereid ze zijn een aanschaf te doen en waar, wanneer en waarom ze uw bier kopen. Ik weet hoe loyaal ze al dan niet aan uw merk zijn. Als ik in de trein naar mijn werk stap of ’s avonds in bed lig, luister ik nog een keer naar de interviews, op zoek naar inzichten die ik eerder mogelijk heb gemist. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik uw man even goed ken als mijn eigen vader.’ Ik huiver onwillekeurig. ‘Wat wil zeggen dat ik hen net zo goed ken als u hen kent. Ik dénk niet dat ik in de ziel van uw klant kan kijken. Dat weet ik. Omdat ik het al doe. Met alle respect.’ Ik grijns bij mijn woorden, zodat ze speels in plaats van agressief klinken.

Alle anderen in de ruimte lijken onder de indruk. Mijn assistent, Tyler, vergeet even waar hij is en begint te klappen. Ik beweeg mijn blik in zijn richting, wat genoeg is om hem te laten stoppen, maar de anderen doen al mee, zowel de klanten als mijn eigen team. De CEO kijkt me aan, geamuseerd doch onbeslist. Het was een risico om hem openlijk uit te dagen om zo de rest aan mijn kant te krijgen, maar ik zal zelden met hem te maken krijgen. Er is me verteld dat hij alleen naar dit soort bijeenkomsten komt als hij niemand anders heeft om op de kast te jagen. De mensen van het marketingteam zijn degenen die ik moet zien te paaien. De CEO leunt achterover en laat het personeel de sessie afronden. Hij vertrekt halverwege het vragenuurtje.

Vijf minuten later heeft de klant voor een periode van een jaar voor onze strategie getekend. Er worden handen geschud en schouderklopjes gegeven. Voor het eerst in maanden worden er lunchafspraken gemaakt. Mijn accountteam blijft bij de klant, maar ik vertrek. Ik gebruik mijn lunchpauze om mijn mail te checken. Als mijn inbox leeg is, ga ik naar de sportschool.

Tyler en ik dalen met de lift veertig verdiepingen in de Prudential Tower af. Ik sta te grijnzen terwijl hij maar doorgaat over hoe waanzinnig goed ik het heb gedaan. Ik heb hem niet als assistent gekozen, ik heb hem toegewezen gekregen. Wat hij mist qua ambitie (en wat voor aantoonbare vaardigheden dan ook, als ik heel eerlijk ben) probeert hij te compenseren met zijn persoonlijkheid.

Op Boylston Street sta ik te rillen in de kou terwijl Tyler een Uber regelt. Als we eenmaal in de auto zitten, zeg ik: ‘Ik wil dat je even een kistje Cohiba’s bij de sigarenzaak op Hanover koopt. Laat maar inpakken in donkerblauw papier. En zet dan een berichtje op de achterkant van een van mijn visitekaartjes. Niet die goedkope die ik van de zaak heb gekregen, maar zo’n dikke gebosseleerde, die ik zelf heb laten maken. Heb je een pen? Pak dan even je telefoon. Ik wil dat je erop zet: “Op een productief partnerschap”. En dan een punt achter die zin, geen uitroepteken. En daaronder een streepje, met daarachter “Natalie”. Begrepen? Geen “Hoogachtend” of “Hartelijke groet” of “Doei”. Alleen een streepje met mijn naam. En stuur het dan naar de CEO.’

Tyler zit me met open mond aan te gapen. ‘Maar hij deed ongelooflijk lomp tegen je. Ten overstaan van al die mensen.’

Ik typ een lijstje met dingen die ik nog moet doen in mijn telefoon. Ik zeg zonder op te kijken: ‘Weet je wat ík deed toen ik in deze bedrijfstak begon? Luisteren en aantekeningen maken.’

Ik zie vanuit mijn ooghoek dat zijn gezichtsuitdrukking enigszins verzuurt. Hij is maar drie jaar jonger dan ik.

‘En ik wil over een uur het verslag van de bijeenkomst op mijn bureau zien. Alsjeblieft.’

‘In de twee jaar dat ik nu bij DCV werk heeft er nog nooit iemand om een verslag van een vergadering gevraagd,’ mompelt hij.

‘Misschien dat je daarom bijna de klant bent kwijtgeraakt die ons salaris betaalt.’ Ik wacht op een snedig antwoord. Als dat niet komt, trek ik een map uit mijn tas. ‘Ik heb je samenvatting van Starburst gelezen. Hij zit stampvol typfouten.’ Ik zoek de gemarkeerde bladzijden en geef ze aan hem. ‘We maken allebei een slechte beurt als jouw werk beneden peil is. Zorg dat je het de volgende keer beter nakijkt, oké?’ Zijn kaken zijn gespannen. ‘En ik heb al vaker gezegd dat de koppen in hoofdletters moeten, en vet. Niet het een of het ander. Allebei. Aandacht voor detail brengt je veel verder dan je denkt.’

De auto komt voor ons kantoor tot stilstand. We staan weer samen in de lift, deze keer in stilte. We stappen op de vijfde verdieping uit. Als we op het punt staan ieder onze eigen weg te gaan, haalt Tyler zijn neus op en vraagt: ‘Als je die CEO vandaag pas voor het eerst hebt gezien, hoe weet je dan dat hij sigaren rookt?’

‘Ik ken mijn klanten,’ zeg ik voordat ik op weg ga naar het toilet.

Een minuut later loop ik scrollend in mijn agenda door de gang (vanmiddag nog drie bijeenkomsten). Ik wil net de hoek om lopen naar mijn kantoor als ik gedempte stemmen in een werkhokje hoor. Ik herken die van een van de assistenten, een vrouw die niet weet dat ze in de running is voor een promotie. ‘Ik zou vreselijk graag voor haar willen werken. Ze is zo’n heerlijke bitch.’

‘Of gewoon een bitch.’ Dat is Tyler.

De andere assistenten giechelen.

‘Ze behandelt me als een kind,’ zegt hij, gesterkt door de reactie van zijn vrienden. Hij doet me met een schrille stem na: ‘Tyler, ik wil dat je naar het toilet gaat. Als je je kont afveegt moet je vier velletjes gebruiken, en zorg dat het drielaags is, geen tweelaags. Als je tweelaags koopt, ben je ontslagen.’ Ze moeten er allemaal hartelijk om lachen, die mensen die bijna even oud zijn als ik, maar een derde van mijn loon verdienen.

Ik ga rechter op lopen, trek mijn schouders naar achter en been langs het werkhokje. Zonder langzamer te gaan lopen of hun kant op te kijken zeg ik: ‘Zo schril klinkt mijn stem nou ook weer niet.’

Iemand snakt naar adem. Het laatste wat ik hoor voordat ik mijn deur sluit is complete stilte.

Aan mijn bureau haal ik het deksel van mijn versleten tupperwarebakje en staar naar mijn lunch, dezelfde die ik al jaren elke dag eet: een kop boerenkool, twee reepjes bacon, geroosterde walnoten, kikkererwten en Parmezaanse kaas met een vinaigrette met sjalotjes. Ik wacht met smart op de dag dat wetenschappers ontdekken dat boerenkool slechter voor je is dan nicotine; tot die tijd is superfood nu eenmaal superfood. Ik neem zuchtend een hap.

Ik heb in de kerstvakantie heel wat tijd gehad om over mijn goede voornemens na te denken. Vorig jaar heb ik een aanvullende tweeënhalve procent van mijn inkomen naar mijn spaarrekening doorgesluisd. Het jaar daarvoor ben ik mijn beddengoed twee keer per maand gaan wassen, in plaats van één keer. Elk jaar in januari (behalve deze keer) zegt Kit tegen me dat ik me moet voornemen meer lol te gaan maken. Elk jaar in januari (behalve deze keer) wil ik tegen haar snauwen dat je goede voornemens moet kunnen meten omdat je anders niet weet of je ze naleeft, maar dat zou haar niet van haar punt afbrengen.

Afgelopen oud en nieuw zat ik terwijl de sneeuw tegen mijn raam sloeg in mijn eentje in mijn appartement naar de naalden te staren die mijn twee meter hoge fraserspar had laten vallen en moest ik met misnoegen toegeven dat mijn zusje toch wel een punt had. Ik ken in mijn nieuwe stad behalve mijn collega’s werkelijk helemaal niemand. Hoe moet je als eenendertigjarige buiten je werk om vrienden maken? Ik word nog liever door een beer verslonden dan dat ik naar zo’n bijeenkomst ga waar je in een groep vreemden staat in te schatten wie van hen je het minst waarschijnlijk met huid en haar gaat opvreten.

Ik besloot mijn eerste dag terug op kantoor beter mijn best te doen en me minder op het werk te richten en meer op mijn collega’s. Toen ik er drie uur was, heb ik het voornemen het raam uitgegooid. Waarom zou ik mijn tijd verdoen met idioten als Tyler?

Ik sta mezelf heel even toe te wensen dat Kit er was en duw het moment van zwakte dan snel van me af.

Ik reken uit hoe laat het thuis is (negen uur in de ochtend) en app mijn beste vriendin, Jamie:

Geen reactie; ze zal wel druk zijn met de baby. Ik spiets met mijn vork een kikkererwt en beweeg met mijn vinger over de touchpad van mijn laptop.

Als mijn zakelijke inbox leeg is, kijk ik in mijn privémail. Ik scan de onderwerpregels: een paar nieuwsbrieven, een boodschappencoupon, spam van iemand die Merlin Magic Booty heet. En een bericht van info@wisewood.com. Ik doe even helemaal niets.

Kit is een halfjaar geleden naar Wisewood vertrokken.

Mijn zusje heeft me niet veel verteld voordat ze ging, ze belde in juli om te vertellen dat ze een cursus zelfontplooiing op een eiland in Maine had gevonden. Het duurt zes maanden. Het is de bedoeling dat je die periode geen (social) media gebruikt, je telefoon inlevert en geen contact met familie of vrienden opneemt omdat het doel is de focus naar binnen te richten. En, o ja, trouwens, ze had zich al ingeschreven en vertrok een week daarna naar Maine.

Ik heb geprotesteerd. Ze kon zich niet veroorloven een halfjaar niets te verdienen. En hoe moest dat dan met haar ziektekostenverzekering? En hoe gezond is het om zo lang geen contact te hebben met iedereen die je kent?

Ik stelde me voor dat ze aan de andere kant haar schouders zat op te halen. Als ik een dollar zou krijgen voor elke keer dat Kit haar schouders naar me ophaalt, zou ik een levenslang verblijf in Wisewood voor haar kunnen betalen.

‘Waar ben je met je hoofd?’ vroeg ik. ‘Je hebt eindelijk een vaste baan met goede arbeidsvoorwaarden en een appartement en nu gooi je alles in een bevlieging weg?’

Haar toon werd koel. ‘Ik zeg niet dat Wisewood de oplossing voor al mijn problemen is, maar ik probeer er tenminste iets aan te doen.’

‘Je werk is de oplossing.’ Ik kon niet geloven dat ze dat niet snapte. ‘Hoeveel kost die training? En hoe ga je dat betalen, met je studielening?’

‘Ik stel voor dat jij je eerst eens druk gaat maken om jezelf, Natalie.’ Zo noemt ze me nooit, dus ik wist dat ze razend was. ‘Waarom kun je niet gewoon eens een keer blij voor me zijn?’

Dat kon ik niet omdat ik precies wist hoe het zou gaan aflopen: Kit gedesillusioneerd op Wisewood, gestrand op een eiland, mij smekend haar te komen redden. Mijn zusje moet vaker worden gered dan de meeste mensen. Vorig jaar belde ze compleet in tranen over een sjaal die ze kwijt was. (Die ik een uur later in haar kast heb teruggevonden.) En ze komt regelmatig in de problemen. Ze is eens in de woestijn achtergelaten toen ze midden in een tournee werd gedumpt door haar vriendje de gitarist, voor wie ze was gestopt met haar studie om hem achterna te reizen. Of die keer dat een misverstand met haar beste vriendin erin resulteerde dat ik beiden van het politiebureau kon gaan halen. Mijn zusje wil niet dat ik me met haar leven bemoei tot het moment dat ze me nodig heeft, en dan verwacht ze dat ik alles uit mijn handen laat vallen en haar kom redden.

We beëindigden snauwend het gesprek. Sindsdien heb ik niets meer van haar gehoord. Ze weet niet eens dat ik naar de andere kant van het land ben verhuisd, naar Boston, waarbij ik me heb gedragen zoals zij dat altijd doet en op de vlucht ben geslagen toen het moeilijk werd. Toen ik met het idee begon te spelen te verhuizen, stelde ik me voor dat we elkaar vaker zouden gaan zien: ik zou nog maar een treinrit van haar vandaan wonen. Zij had New York verlaten voordat ik die kans kreeg. Op dagen dat ik in staat ben eerlijker tegen mezelf te zijn, kan ik toegeven dat het een opluchting is dat ze weg is. Hoe minder ik haar spreek, hoe minder schuldig ik me voel.

De mail heeft geen onderwerp. Ik open hem.

Kom jij je zusje vertellen wat je hebt gedaan, of zullen wij dat doen?

Mijn nekharen gaan recht overeind staan. Mijn hand beeft boven de touchpad. Het bericht is niet ondertekend, maar er staat een telefoonnummer onder. Er zijn twee pdf’s bijgesloten. In de eerste staat een routebeschrijving naar het eiland: verschillende mogelijkheden per bus, trein en vliegtuig die alle naar een haven in Rockland, Maine leiden. Vandaar moet je verder met een veerpont. De volgende vertrekt woensdag om twaalf uur in de middag.

Ik klik op de tweede bijlage en trek mijn wenkbrauwen op als ik de kop in vette letters zie. Ik lees de getypte woorden en word misselijk. Halverwege de pagina zie ik in blauwe inkt een handgeschreven aantekening. Het bloed trekt uit mijn gezicht. Ik duw mijn stoel van mijn computer vandaan. Wie kan dit hebben gestuurd? Hoe kunnen ze dit weten? En wat als ze het haar al hebben verteld? Ik druk mijn handpalmen tegen mijn ogen en wacht tot mijn lichaam iets tot rust komt.

Ik heb alles onder controle. Het enige wat ik moet doen is een plan maken.

Ik lees het bericht twee keer, drie keer, en dan bel ik het nummer dat onder aan de mail staat.

Een hese, ontspannen stem antwoordt: ‘Wisewood Wellness & Therapiecentrum. Met Gordon.’

Ik val meteen met de deur in huis. ‘Mijn zusje verblijft sinds bijna zes maanden op Wisewood...’

‘Sorry, mevrouw,’ onderbreekt Gordon me. ‘We verbinden geen familieleden met onze gasten door. Onze gasten zijn vrij contact op te nemen met hun naasten zodra ze daaraan toe zijn.’

Ik knipper met mijn ogen; die opmerking steekt. Dat heeft Kit nooit tegen me gezegd, en ze heeft niet één keer geprobeerd contact met mij te zoeken. Ik dwing mezelf me te concentreren op mijn doel. Misschien dat hij me doorverbindt als hij denkt dat zij degene is die contact zoekt. ‘Ze heeft contact met me opgenomen. Ze heeft me gemaild om te vragen of ik kom.’

‘Zou u dat niet willen doen? We staan alleen gasten toe van wie het bezoek is goedgekeurd.’

Ik blijf het proberen. ‘Ze heet Kit Collins.’

Het blijft zo lang stil dat ik begin te denken dat hij de verbinding heeft verbroken.

‘Dan ben jij zeker Natalie.’

Ik schrik. ‘Heeft Kit het over me gehad?’

‘Ik weet alles over je.’

Ik slik iets weg. Is hij onderdeel van de ‘wij’ uit de mail, hoort hij bij een groep die me bedreigt? Ik wacht af, wil hem geen troeven in handen geven. Hij weidt er verder niet over uit. Ik hef mijn kin, probeer via de telefoon zelfverzekerdheid over te brengen. ‘Kun je haar met me doorverbinden?’

‘Ik denk dat je wel genoeg gedaan hebt, denk je ook niet?’ zegt hij rustig.

‘Hoe bedoel je?’

‘Misschien heeft je zusje wat minder bemoeienis met haar geluk nodig. Gemaximaliseerde dag verder.’

De verbinding wordt verbroken.

Wat heeft ze tegen die mensen over me gezegd?

Gordon klinkt alsof hij iets weet, maar als hij achter die mail zit, waarom lokt hij me dan naar Wisewood om me vervolgens over de telefoon te ontmoedigen? Ik zit naar mijn beeldscherm te staren tot het uitschakelt en denk na. Ik ga eerst op die mail reageren. Als ik daar geen reactie op krijg, ga ik Wisewood nog een keer bellen. En als ik dan niet word doorverbonden...

Ik lees nogmaals de routebeschrijving in de pdf. Kit is driehonderd kilometer rijden en vijfenzeventig minuten op de veerpont van me vandaan. Ik zou over haar kunnen blijven klagen tot ik een ons weeg, maar ze is en blijft mijn kleine zusje. Bovendien is het hoog tijd. Ik heb al zo vaak gezworen haar de waarheid te vertellen, maar ben elke keer te schijterig om het op te biechten.

Ik heb geen idee wat Kit gaat doen als ze erachter komt.

2

Niemand had de hele autorit iets gezegd. Dat was een goed begin.

Nee, een fortuinlijk begin. Fortuinlijk: door de fortuin begunstigd. Het is het woord van de dag op mijn felgele woord-van-de-dagkalender, die ik vorig jaar als kerstcadeau van mijn ouders heb gekregen.

Ik greep Beer vast, klom uit de stationwagen, stond op de oprijlaan en keek om me heen. De bungalow van tante Carol was met roodgeschilderd hout betimmerd en had donkergroene luiken. Hij was niet zo groot of luxueus als een aantal van de andere huizen die we onderweg hadden gezien, maar hij had drie slaapkamers. Ik zou een hele week een eigen kamer hebben.

‘Ga Moeder en je zus eens even met de boodschappen helpen,’ zei Meneer terwijl hij met zijn armen vol bagage naar de voordeur liep. Ik gooide Beer op de achterbank en liep naar de kofferbak, waar Moeder me een papieren zak vol eten aangaf.

‘Je kunt ook twee zakken meenemen,’ zei Jack.

‘Dat is te zwaar.’ Ik haastte me naar het huis voordat ze me er nog een kon geven.

Meneer deed de deur open. Ik keek langs hem heen. De bungalow rook muf, maar zo te zien was het er schoon. Zonlicht scheen door de ramen naar binnen en ik liep met de boodschappen naar de gezellige keuken. Ik pakte het handgeschreven welkomstbriefje van het aanrecht en voelde dat Meneer over mijn schouder meelas.

‘Natuurlijk heeft ze huisregels.’ Hij begon te grinniken, porde met zijn elleboog in mijn zij en sprak zachter verder: ‘Laten we afspreken dat we ze allemaal gaan breken.’ Ik kon niet zien of hij het meende, dus ik maakte een geluid dat alles kon betekenen.

Meneer had het niet hoog op met tante Carol omdat ze familie was van Moeder en het lef had zich zonder hulp van een man een tweede huis te kunnen veroorloven. Hij stond ons hoogstzelden toe haar te zien, maar ik denk dat hij haar toch niet erg genoeg haatte om nee te zeggen toen ze aanbood ons haar huis te lenen.

Ik had nauwelijks tijd om mijn spullen uit te pakken en in de garage rond te neuzen voordat Meneer in de gezellige woonkamer een vergadering bijeenriep. Overal lagen kussens, met erop geborduurde leuzen als HEB LIEF, LEEF EN LACH en IK WIL ALLEEN MAAR WIJN DRINKEN EN MET DE KAT OP SCHOOT ZITTEN.

Meneer klapte met twinkelende ogen in zijn handen. ‘Zullen we op een familie-uitje gaan?’

Jack en ik knikten. Niemand noemde mijn zus bij haar echte naam. Meneer had op een zoon gehoopt. Toen de kraamverpleegster in plaats daarvan een meisje in zijn armen legde, weerhield dat hem er niet van haar bij de naam te noemen die hij voor zijn zoon had gekozen. En de bijnaam was blijven plakken, tot gruwel van mijn zus en Moeder.

Moeder sloeg haar armen om zichzelf heen. ‘Ik denk dat ik een rozenkrans bid en dan even ga liggen terwijl jullie op onderzoek gaan.’

Meneers gezicht betrok. ‘We zijn voor het eerst als gezin op vakantie en dan ga jij slapen?’

‘We hebben tijd zat, toch?’ zei Moeder. ‘Ik heb maar een uurtje nodig, hoor. Ik ben doodop van de reis.’ Ze draaide zich om, liep de gang in voordat hij kon reageren en deed zacht een slaapkamerdeur achter zich dicht. Jack sloeg onze vader nerveus gade, een pluk bruin haar om een vinger draaiend.

Meneer schudde zijn hoofd. ‘Dat geloof je toch niet?’

Hij liep de achterdeur uit. Jack en ik volgden hem naar buiten en de hordeur knalde dicht. We waadden gedrieën door het enkelhoge gras langs eeuwenoude bomen die de vlaggenmast in de tuin klein deden lijken. De Amerikaanse vlag wapperde vrolijk in zijn hoge positie. ‘Dat mens is altijd moe,’ mopperde Meneer.

Tien meter verderop was het door mensen aangelegde meer, olijfgroen en troebel. Een steiger en boothuis stonden boven het water. De motorboot van tante Carol lag erin.

Meneer keek naar de boot en begon te grijnzen. ‘Wat denken jullie ervan, meiden?’

‘Ik heb in de garage hoefijzers zien liggen,’ zei ik.

Hij zette zijn bril met smal montuur goed en zoog lucht tussen zijn tanden door zijn mond in, me dreigend aankijkend. Zijn haar was zo kort geschoren dat je de witblonde haartjes nauwelijks zag.

‘Ik wil leren hoefijzerwerpen,’ loog ik.

‘Ik ben dat hele eind komen rijden en dan wil jij op het vasteland blijven? Ik dacht het niet.’

Meneer slenterde naar het boothuis en riep over zijn schouder: ‘Kom Jack, dan laten we dat ding te water.’ Ze liep achter hem aan door het hoge gras. Mijn zus was maar drie jaar ouder dan ik, maar onze lichamen begonnen er anders uit te zien. Toen we klein waren noemde Meneer ons altijd zijn tandenstokers, maar dat kon je over Jack ondertussen niet meer zeggen. Ze begon vormen te krijgen. Ik was onuitsprekelijk jaloers.

Het tweetal alleen laten was geen goed idee. Je wist nooit wanneer ze het in haar kop kreeg en over me ging klikken. Ik rende achter hen aan over de steiger.

Net als het huis van tante Carol was het een boot zonder toeters en bellen, maar was hij goed onderhouden. Meneer en Jack lieten hem te water. Hij sprong erop en zij volgde hem op de voet. Ze draaiden zich wachtend naar me om. Boze golven sloegen tegen de zijkanten van de boot. Er waren maar vier zitplaatsen en de boot was kleiner dan ik me had voorgesteld. Ik beet op mijn onderlip.

‘Ik heb niet de hele dag, schat.’ Meneer startte de motor.

Ik opende mijn mond en slikte iets weg. ‘Ik moet alleen even...’

‘Ga je zusje eens halen,’ zei Meneer tegen Jack. Hij draaide zich om en keek uit over het meer, zijn ogen beschermend tegen de zon.

Jack stak een hand naar me uit. Ik schudde bijna onzichtbaar mijn hoofd. Ze strekte haar arm nog verder naar me uit. Ik schudde nogmaals mijn hoofd. Ze zette grote ogen op, eerst van woede en toen van angst. Nú, zei ze geluidloos.

Ik durf niet, zei ik geluidloos terug.

Haar blik vloog van mijn gezicht naar dat van Meneer. Hij stond het dashboard van de boot te bestuderen. Ik zag haar de berekening maken: hoelang zou hij nog afgeleid zijn? Wat zou er gebeuren als tot hem doordrong dat ze niet had gedaan wat hij haar had opgedragen?

Alsjeblieft, smeekte ze.

Ik zag een feloranje reddingsvest op een zitplaats liggen. Dat kon ik aantrekken zodra ik aan boord was. Ik wilde mijn zus niet weer in de problemen brengen; je wist nooit hoe erg de straf zou zijn.

Ik gaf haar mijn hand. Opluchting ontspande haar gezicht. Ze trok me op de boot.

‘Het komt wel goed,’ zei ze.

Ik rende zo gefocust naar de andere kant van de boot dat ik geen antwoord gaf. Ik had het reddingsvest half over mijn hoofd getrokken toen Meneer boven het gebrul van de motor uit riep: ‘Trek dat eens uit.’

Ik stond als verlamd en staarde hem aan.

Hij trok een blonde wenkbrauw op. ‘Maak je je zorgen om mijn vaartechniek?’

‘Nee,’ piepte ik terwijl ik het vest strakker vastgreep.

Hij stak een duim de lucht in naar het huis. ‘We hebben alle lafaards vandaag thuisgelaten. Mijn dochters hebben zo’n ding niet nodig.’

Ik stond volkomen roerloos. Het vest hing half over mijn hoofd.

‘Ik ga het niet nog een keer zeggen,’ zei Meneer. Jack sprong naar me toe, trok het vest van mijn hoofd en gooide het terug op de zitting.

‘Kom, dan gaan we,’ zei ze.

Meneer voer de boot weg van de steiger en naar het midden van het lange en smalle Lake Minnich. Vijftien kilometer kustlijn, had Moeder ons verteld toen we de dag ervoor aan het inpakken waren. Meneer had zich zorgen gemaakt dat het vreselijk druk zou zijn met gezinnen die het er nog even van namen in de mooie nazomer, maar Moeder had hem ervan verzekerd dat de meeste kinderen alweer naar school waren, eerder moesten beginnen dan wij in onze regio. En ze had gelijk. Het meer was vrijwel uitgestorven op deze maandag begin september. Meneer en Jack zwaaiden naar de weinige bootjes die we passeerden. Ik had het te druk met het met beide handen vastklampen van de reling.

‘Moet je dat uitzicht toch eens zien!’ riep Meneer terwijl hij tevreden om zich heen gebaarde. Mijn zus en ik namen alles gehoorzaam in ons op: een paar strandjes, huisjes en caravans langs de oever en platanen die zo groot waren dat ze de huizen leken op te slokken. Een eekhoorn rende achter een andere aan. Een kikker kwaakte. Ik vergat heel even bang te zijn.

Na twintig minuten ontspanden mijn vingers om de reling. Ik leunde achterover in de stoel met kussens en liet mijn gezicht door de zon verwarmen. Ik schrok bijna niet van een druppel water die op mijn gezicht spette.

De boot minderde vaart. Ik opende mijn ogen. We waren in een inham, uit zicht van de belangrijkste waterweg. Jack zat geknield naast me en liet haar vingers door het water slepen. Ik huiverde om de manier waarop ze over de rand van de boot hing en greep haar voor de zekerheid bij haar shirt. Ze keek naar me om en knipoogde naar me.

Meneer legde de boot midden in de inham stil en trok een zak met eten onder zijn stoel vandaan. Jack had boterhammen met worst voor ons gemaakt, zonder korst voor mij, zoals ik dat het lekkerst vond, wat ze vrijwel nooit voor me deed. Nadat we de boterhammen gretig hadden verorberd lagen we op onze rug naar de hemel te staren. Meneer gaf me zijn jasje om als kussen te gebruiken. Jack lag op haar onderlip bijtend te wachten, geen idee waarop, terwijl Meneer en ik naar de wolken in diervormen wezen.

Hij gebaarde naar een wolk die onze kant op kwam drijven. ‘Dat is een eenhoorn.’

Ik begon te giechelen. ‘Eenhoorns bestaan niet.’

Hij veinsde gekwetst te zijn. ‘Wat zou jij het dan noemen?’

Ik dacht even na. ‘Een giraf?’

‘Een sjie-waf?’ zei hij, het uitsprekend zoals ik als klein meisje had gedaan. Ik keek van opzij naar hem. Zijn blik bleef op de hemel gericht, maar hij stootte mijn schouder aan. Ik had het gevoel dat mijn hart twee maten groter werd, zoals dat van de Grinch. Misschien zou dit wel zo’n dag worden die je nooit meer vergeet. Wisten we eigenlijk dat we onze favoriete herinneringen aan het vormen waren terwijl iets zich afspeelde?

Meneer stond met krakende knieën op. Hij zette zijn handen op zijn heupen en scande met getuite lippen het water. Zoals hij daar zo stond was hij bijna knap. 1 meter 80 lang, sterk en gebruind van het bouwen van zwembaden voor rijke gezinnen. Vanuit deze hoek zag je de onderkinnen die zich begonnen te vormen niet en leek het net of de groeiende buik op zijn verder slanke lijf er niet was. Ik vroeg me af waar hij aan dacht.

Hij zakte voor me door zijn knieën, leunend op zijn hielen. ‘Weet je wat, liefje?’ Ik werd helemaal warm vanbinnen. Zo noemde hij me alleen maar als hij uitzonderlijk tevreden over me was. ‘Als je een uur kunt blijven drijven, hoef je niet naar zwemles.’

Jacks schouders verstijfden naast me.

‘Dan krijg je zes punten.’ Meneer wreef over zijn stoppelbaard. ‘Een betere deal kun je niet krijgen.’

Ik had vandaag al negen punten verdiend. Dat konden er vijftien worden als ik met het avondeten zou helpen en dat boek zou uitlezen dat ik van hem moest lezen, van die Carnegie. Ik ging rechtop zitten en dwong mezelf hem aan te kijken. ‘Ik ga wel op zwemles.’

‘Dat stel je al twee jaar uit.’ Hij keek me streng aan. ‘Bijna negen jaar en geen idee hoe ze moet zwemmen. Ik schaam me kapot.’

Mijn gezicht brandde. ‘Ik ben pas acht en driekwart.’

Hij gebaarde naar Jack. ‘Je zus heeft alle zes de niveaus met vlag en wimpel gehaald en kan over een paar jaar bij de reddingsbrigade.’

Jack durfde me niet aan te kijken.

Ik snakte naar adem. ‘Ik heb mijn zwempak niet bij me.’

Hij wuifde me weg. ‘Het kan prima in de kleren die je aanhebt. Je hebt thuis genoeg droge spullen.’

Ik stond te beven. Ik wist wanneer ik hem moest overtuigen met redelijke argumenten en wanneer ik moest smeken. ‘Alstublieft, Meneer. Wilt u me dat alstublieft niet laten doen?’

Hij trok me op mijn voeten. ‘Dat je zo bang bent voor water is bewijs dat je erin moet. Ga je soms je hele leven badkuipen vermijden? Ik weet dat het nu eng lijkt, maar je zult zien dat het reuze meevalt.’

Ik wendde me tot Jack, haar in stilte smekend voor me in de bres te springen. Ze rolde op haar buik. Een traan rolde over mijn wang (-4).

‘Min vier,’ zei Meneer terwijl ik het dacht. ‘Ik wil je er niet in moeten duwen.’

Hij zou het niet laten gaan. Mijn blik vloog alle kanten op en landde op het reddingsvest.

Meneer maakte voordat ik iets kon zeggen een snuivend geluid en zei: ‘Op die manier zou het geen enkele zin hebben.’

Ik moest het water in. Mijn tanden klapperden, en toen begonnen mijn schouders en armen te rillen, tot mijn hele lichaam beefde.

‘Je moet jezelf tot de orde roepen en rustig worden, anders gaat het nooit lukken. Ik heb je laten zien hoe je moet watertrappelen. Je weet wat je moet doen. Je laat je op de kop zitten door angst. Je verbeeldingskracht vertelt je dat het erger wordt dan het in werkelijkheid is. Wacht maar af.’

Ik knikte, hoewel ik hem niet geloofde. Ik trok mijn gympen uit maar hield mijn sokken aan, en toen schuifelde ik naar het laddertje dat achter aan de boot hing. Ik stapte op de bovenste sport en tuurde het water in, op zoek naar wezens met scherpe tanden en schubben. Zwommen er piranha’s in Lake Minnich? Ik draaide me om op het laddertje zodat ik niet in het water zou hoeven kijken. Meneer beende met twee grote passen naar me toe, niet blij.

Paradox: persoon, ding of situatie die een schijnbaar tegenstrijdige aard lijkt te hebben. Het woord van de maandag ervoor.

Ik liet me op de tweede sport zakken. Koud water doorweekte mijn sokken en klotste tegen mijn blote kuiten.

Meneer maakte een klikkend geluid met zijn tong.

Ik deed nog een stap naar beneden, waardoor mijn knieën en de onderkant van de pijpjes van mijn roze korte broek nat werden. Ik bad tot Moeders God.

Meneers neusvleugels sperden zich open.

Ik bewoog naar de onderste trede en huiverde toen mijn korte broek volledig onder water verdween. Hij voelde nu zwaar en trok me naar beneden. Ik staarde omhoog naar mijn vader en bad dat hij van gedachten zou veranderen, dat ik genoeg mijn best had gedaan. Ik kon een andere keer ook wel over mijn angst heen komen. Ik was van mijn taille omhoog nog droog.

Zijn gezicht verhardde. ‘Verdomme.’ Hij duwde met zijn schoen tegen mijn vingers. Ik liet geschokt los en viel in het water. Ik gilde het uit van de kou en ging bijna kopje-onder. Toen ik probeerde het laddertje te pakken, trok Meneer het los en gooide het op het dek.

Hij ging me niet meer op de boot laten.

Mijn blaas begaf het en het ijskoude water om me heen werd warmer. Ik flapperde met mijn armen en trapte weg van de boot, doodsbang dat hij het op de een of ander manier zou zien. Ik had geen idee hoeveel punten in je broek piesen kostte, maar ik wist wel heel zeker dat het er een heleboel zouden zijn.

Hij trok die gruwelijke stopwatch uit zijn zak. Had hij die ooit wel eens niet bij zich? ‘Als je de boot ook maar aanraakt, beginnen we opnieuw.’ Hij drukte op een knopje. De stopwatch piepte.

Ik begon te hijgen en probeerde mijn op hol geslagen hart tot rust te brengen. Het water was helemaal niet slijmerig. Dat zat gewoon in mijn hoofd. Ik strekte mijn tenen naar beneden om te voelen of ik kon staan. Dat was niet het geval. Ik zag voor me hoe mijn enkels in wier verstrikt zouden raken, zag mezelf zinken, zinken en zinken naar mijn laatste rustplaats op de bodem van het meer, de strengen van mijn haar in het water bewegend als kelp, mijn huid uiteenvallend tot visvoer, al het vlees dat van mijn botten gevreten zou worden tot ik alleen nog maar een schedel met tanden was. Meneer zou mijn overblijfselen met een net uit het water vissen, de grootste prooi die hij er ooit onder had gekregen. Of misschien zou hij me hier wel achterlaten, rottend en rillend in mijn bed van slib, te beschaamd om mijn gebrek aan ruggengraat om met zijn prooi te pronken.

Ik bewoog mijn armen en benen zoals Meneer me had laten zien. Hij zat naar me te kijken vanaf een stoel op de boot.

‘Denk je dat ik het leuk vind om tijdens mijn eerste vakantie in tien jaar mijn dochter te moeten bijbrengen wat zelfdiscipline is?’

Ik had jaren daarvoor al geleerd wat een retorische vraag is.

Ik trapte en spetterde en vocht tegen het water, mijn blik aan één stuk door op de boot gericht. Ik duwde de gedachten aan wat achter en onder me was weg, aan hoe het zou voelen als mijn huid stukje voor stukje van mijn spieren zou worden getrokken.

‘God mag weten dat jij het niet gaat redden met je talent of gave. God heeft onze voorouders overgeslagen toen hij de cadeautjes aan het uitdelen was, dat kan ik je wel vertellen. Als je grootvader ooit een idee zou hebben gehad, zou het zijn gestorven van eenzaamheid. Niet dat je lieve oude vader er veel beter vanaf is gekomen. We hebben het niet voor het kiezen met het brein dat we toebedeeld krijgen, maar wat kunnen we wel zelf bepalen?’

Hij bleef zo lang stil dat ik begreep dat het de bedoeling was dat ik antwoord gaf op deze vraag. ‘Hoe hard we werken,’ pufte ik.

‘Ik versta je niet.’

‘Hoe hard we werken,’ zei ik harder.

‘En wat is de enige manier waarop je gaat slagen in het leven?’

‘Met mijn bereidheid het te doorstaan,’ reciteerde ik.

Meneer knikte tevreden. ‘Ik geloof niet in het lot, maar ik geloof wel in potentie. Je hebt alle potentie om te excelleren, schat. En laat niemand je iets anders vertellen.’ Hij keek op de stopwatch. ‘Tien minuten.’

Na nog een paar minuten begon hij er verveeld uit te zien. Hij stond op en strekte zijn armen boven zich uit. Misschien zou hij het wel opgeven en met ons naar huis gaan. Ik zou zo die hele vakantie opgeven als het betekende dat ik uit het water mocht.

‘Je doet het uitstekend, liefje. Vijftien minuten. Ik laat Jack het even overnemen terwijl ik een dutje doe.’

Mijn hart sprong op toen ik zag hoe Jack over de boot aan kwam lopen. Ze plofte in de stoel waar Meneer net nog had hof gehouden. Ze keek zowel gespannen als geïrriteerd op de stopwatch.

‘Mag ik...’

Ze wierp me een vuile blik toe, keek over haar schouder en drukte haar vinger tegen haar lippen. Mijn hart maakte nog een sprongetje.

Er gebeurde niets. Hij zou me wel niet hebben gehoord.

Ze liet haar hoofd in haar nek zakken en staarde naar de hemel, weigerde naar mij te kijken. Ik trapte en trapte, het voelde als uren en uren, en probeerde niet in paniek te raken toen mijn vingers en tenen gevoelloos werden. Hij zou nu toch wel slapen?

‘Mag ik even rusten?’ riep ik naar mijn zus.

Haar blik schoot naar Meneer en toen weer naar de hemel. ‘Nee.’

‘Maar ik ben zo moe.’

‘Sorry.’ Ze sloot haar ogen. Dus dat was hoe ze me bedankte dat ik op de boot was gesprongen en haar uit de problemen had gehouden.

Ik bewoog langzaam naar de boot toe en probeerde hem vast te grijpen. Jack sprong op uit haar stoel, klaar om me tegen te houden, maar de zijkant was te glad om hem vast te kunnen houden. Ik gleed helemaal kopje-onder, snakte naar adem van het koude water op mijn gezicht. Ik kreeg water binnen, en toen ik boven kwam, stikte ik bijna.

‘Als je dat nog eens doet moet je opnieuw beginnen.’

‘Alsjeblieft. We hoeven het hem niet te vertellen.’

‘Hij komt er heus wel achter.’ Ze keek nogmaals over haar schouder. ‘Hij komt er altijd achter.’

Ik proestte water uit. ‘Ik zal stil zijn.’

‘Sst. Straks krijgen we allebei straf.’

‘Ik houd het niet vol,’ jammerde ik rillend.

Ze keek op de stopwatch. ‘Je zit er al vijfendertig minuten in. Je bent over de helft.’

Ik begon kramp in mijn zij te krijgen. Ik was een sok verloren, waardoor mijn tenen een gemakkelijke prooi waren voor tanden en klauwen. Iets trok me naar de bodem van het meer, ik wist het zeker. Wat het ook was zou me niet in reepjes opvreten maar in grote stukken, halve ledematen in één keer. Ik voelde de scherpe tanden mijn arm verscheuren, zag voor me hoe het meer roestbruin werd. Ik begon weer te huilen, geluidloos deze keer.

Jack kreeg het ook te kwaad. Ze draaide haar stoel zodat ik haar alleen en profil zag. ‘Stel je niet zo aan.’ Ze veegde haar gezicht af.

Me aanstellen? Ik had Jack alles bij elkaar zien janken terwijl Meneer haar aan eenvoudigere uitdagingen dan deze had onderworpen. Wat wist mijn zus nou over dapper zijn? Alles ging haar gemakkelijk af: vrienden maken, goede cijfers halen, leren zwemmen. Het was heel eenvoudig om niet bang te zijn als je overal goed in was.

Een wezen gleed vlak bij de boot door het water. Ik gilde het uit, trappelde naar achteren, probeerde er zo ver mogelijk vandaan te komen. Ik draaide rondjes, op zoek naar dat beest, mijn kin in het water. Ik zag het weer, in mijn ooghoek. Ik gilde het uit en peddelde weg, hard trappend tot ik compleet buiten adem was.

Ik stelde me voor dat het om mijn voeten zwom en trok ze op. Hoe groot was het? Zou het gaan bijten? Hoeveel pijn zou dat doen, vergeleken bij een tand verliezen? Meneer dwong ons bij elke losse tand een touwtje rond de tand en de deurklink te binden en zei dat hem los wiebelen voor watjes was. Zou het zo voelen om te worden opgevreten, was de angst pijnlijker dan de pijn? En hoelang zou het duren tot ik helemaal niets meer zou voelen?

Er bewoog iets langs mijn rechterkuit. Ik slaakte nog een gil en ging kopje-onder. Ik was te bang om mijn ogen te openen. Ik begon te gillen, maar het klonk als gemompel. Ik kwam weer boven en hapte naar lucht, gorgelend, schreeuwend en in rondjes draaiend, zoekend naar de boot. Waarom was hij zo ver weg? De stoel op het dek was leeg. Waar was Jack? Ik ging proestend opnieuw kopje-onder.

Deze keer opende ik mijn ogen wel. Het water was troebel kotsgroen. Ik kreeg er nog meer van binnen; het brandde in mijn keel en ik werd helemaal draaierig. Mijn armen en benen voelden als beton. Ik had er geen controle meer over. Ze waren te moe. Ik raakte onderkoeld, hoorde en zag niets, voelde mezelf zinken, alleen. Was dit hoe het was om dood te gaan? Ik bad om de gevoelloosheid.

Alles werd zwart.

Ik kwam bij, water brakend, longen vol lucht inademend. Ik opende mijn ogen en werd verblind door de zon. Ik zag de gezichten van Meneer en Jack boven me scherp worden. Ik lag op het dek. Jack had bloeddoorlopen ogen. Haar kletsnatte haar drupte op mijn gezicht. Ik knipperde met mijn ogen.

Meneer zat met zijn handen op zijn knieën naar me te grijnzen. ‘Dat betekent dat je toch op zwemles moet, schat.’

3

Natalie

8 januari 2020

De bus rijdt na een rit van drieënhalf uur de Rockland Ferry Terminal binnen. We zijn onderweg boerderijkraampjes, eettentjes en winkels gepasseerd waar je spullen kunt kopen voor als je kreeft wilt vangen. Ik zag een handwerkwinkel die Maine-ly Sewing heette. Een bord bij een eetkraampje schepte op dat het meer dan vijf miljoen hotdogs had verkocht. Normaal gesproken had ik de opschepperij wel weten te waarderen, maar ik kon maar niet stoppen met aan mijn zusje denken.

Onze laatste facetime was standaard geweest tot Kit aankondigde dat ze naar Wisewood ging. We hadden gediscussieerd over wie het huidige seizoen van Survivor zou gaan winnen. (Het kon ons niets schelen dat we de twee laatste fans van het programma waren; onze steun voor Jeff Probst was onwrikbaar.) Ze was al haar wachtwoorden weer eens kwijt en ik had haar over een veiligheidsapp verteld die ik graag gebruikte. Ze vertelde me over een start-up van een persoonlijke stylist die kleding naar je huis stuurt zodat je de exquise kwelling kleding in de winkel te moeten passen niet meer hoeft te ondergaan. Ze was evenwichtig, had een goede bui. Tot ik haar besluit te vertrekken de grond in boorde.

Kom jij je zusje vertellen wat je hebt gedaan, of zullen wij dat doen?

Ik huiver. Het enige wat erger zou zijn dan mijn geheim aan Kit opbiechten zou zijn wanneer degene die die mail had gestuurd, of een ander, dat zou doen. Ik moet haar pijn verduren, mezelf verdedigen als ze wil luisteren.

Dat is wel een heel grote als.

Ik sta met bevende benen op, stap uit de bus en loop de zonnige maar koude ochtend in. Een laag sneeuw is naar de zijkanten van de parkeerplaats geveegd. Ik voel me vreselijk bekeken. Stel nou dat de staf van Wisewood er al is en me in de gaten houdt? Ik tuur met half samengeknepen ogen naar de weinige auto’s op de parkeerplaats, trek mijn hoofd tussen mijn schouders en haast me met mijn weekendtas naar de terminal.

Nadat Gordon twee dagen daarvoor de verbinding had verbroken schreef ik een kort en eenvoudig antwoord op de mail: Wie heeft dit geschreven? Vraag mijn zusje alsjeblieft me te bellen. Daarna heb ik Wisewood gegoogeld. Ik stuitte op een adres en telefoonnummer, hetzelfde dat ik had gebeld, plus links naar de routebeschrijving en drie Google-reviews. De eerste URL in de zoekresultaten was ikhaatmijnpuntjepuntje.com. Ik klikte erop.

Ik kwam op een lege pagina terecht. Ik staarde ernaar, wachtend tot er iets zou gebeuren. Na een paar seconden verschenen er één voor één grote witte letters, alsof iemand ze op het beeldscherm typte.

De cursor knipperde in de lege ruimte. Moest ik iets invullen? Ik leunde met half samengeknepen ogen naar mijn computer toe. Het typen ging verder: W-E-R-K. Zodra WERK was getypt, werd het vervangen door een ander woord. De woorden vulden sneller en sneller de leegte, zo snel dat ik er bijna een paar miste.

Bij ‘leven’ begonnen de letters te trillen, eerst nauwelijks zichtbaar maar steeds harder, tot ze in een massa stipjes ontploften. Toen de stipjes allemaal waren opgegaan in het zwarte beeldscherm verscheen er een nieuwe zin.

Er kwam een formulier in beeld dat naar mijn mailadres vroeg en op de knop eronder stond WORD ONVERSCHROKKEN. Ik leunde naar achteren in mijn stoel en ademde uit, stelde me voor dat Kit naar deze pitch keek. Ik probeerde te raden welk deel haar had aangetrokken, wat zij haatte. Haar werk? Haar verdriet? Onze familie? Ik verliet de website zonder mijn mailadres achter te laten. Ik voelde nou niet bepaald de behoefte aan wekelijkse peptalk of jaren nieuwsbrieven toegestuurd te krijgen waarvoor je je niet kunt uitschrijven.

In plaats daarvan ging ik terug naar de pagina met resultaten en klikte de Google-reviews aan. Twee gaven er vijf sterren, de derde maar één. De anonieme gebruikers gaven geen reden op, alleen sterren. Ik zocht Wisewood op Tripadvisor en Booking.com. Daar stond het op, maar zonder reviews. Hoe kon Wisewood overleven als het zo weinig klanten trok? Ik bedacht dat als je iemand was die het oké vond om zes maanden zonder technologie te leven, je waarschijnlijk bij terugkomst thuis niet meteen naar je computer zou rennen om een review te posten.

Ik keek elke paar minuten in mijn inbox en trok het bijna niet de rest van de bijeenkomsten die maandag door te komen. Toen ik maar geen antwoord kreeg, begon zich een knoop in mijn maag te vormen. Het werd dinsdagochtend. Ik belde nogmaals naar Wisewood; deze keer werd er niet opgenomen. Er ging nog een hele werkdag voorbij. Om vijf uur belde ik een derde keer, maar er werd weer niet opgenomen. De knoop in mijn maag werd groter. Ik overwoog Kit als vermist op te geven, maar dat was ze niet. Ik stelde me voor dat ik naar een politiebureau zou gaan, zou uitleggen dat ik wist waar mijn zusje was en dat ze weigerde contact met me op te nemen. Ze zouden me doorverwijzen naar de dichtstbijzijnde therapeut.

Tegen de tijd dat ik gisteren van mijn werk vertrok wist ik dat ik niets van Kit of Gordon zou horen. Thuis aangekomen zat ik aan de keukentafel naar mijn telefoon te staren. De klok tik-tik-tikte verwijtend tot ik het hele ding bijna van de muur rukte. Ik mailde mijn baas om te zeggen dat ik een noodgeval in de familie had en een paar dagen niet op kantoor zou zijn, hoogstens een week. Hij zei me de tijd te nemen die ik nodig had. Als je lange dagen werkt en geen sociaal leven hebt gaan je superieuren snel van je houden.

De terminal van Rockland is schoon en stil. De vlaggen van Amerika en de staat Maine hangen aan een dakspant. Vier rijen banken staan naar de haven gericht. Aan de muren hangen glas-in-loodraampjes met afbeeldingen van vogels en planten die neem ik aan kenmerkend zijn voor Maine.

Ik ga naar het toilet en loop daarna terug naar buiten. Grijze wolken kruipen in de richting van de haven. Ik steek mijn handen in mijn zakken en adem uit, kijk hoe de condens uit mijn mond wasemt. Bij twee H-vormige laadplatforms blijf ik even staan. Bij het eerste platform is de veerpont naar Vinalhaven Island klaar voor vertrek. Mannen in spijkerbroek met fluogele sweaters gidsen vrachtwagens de pont op. Het water glinstert en is veel blauwer dan je zou denken gezien al het verkeer.

Aan de andere kant van de haven dobberen tientallen zeilboten in het water. Een kraampje waar je kreeft kunt eten met een terras met betonnen tafels en rode barkrukken staat vlakbij. Aan een lantaarnpaal is een handgeschreven bord bevestigd:

Ik ga op een kruk zitten en probeer mezelf ervan te overtuigen dat ik geen gevaar loop. Ik hoop dat ik niet de enige passagier aan boord ben straks; je zult net zien dat ik in een poging mijn zusje te redden zelf degene ben die in een lijkzak op de bodem van de oceaan eindigt.

Ik tik met mijn voet op de grond en kijk op mijn telefoon. De watertaxi zou er over zes minuten moeten zijn. Ik overweeg nog even snel een paar mails te schrijven terwijl ik zit te wachten (Tyler gaat de hele dag niets anders doen dan grappen over mij maken als ik hem niet bezighoud), maar ik ben te gestrest om me te kunnen focussen. Een vrouw van in de zestig met een legergroene zonnehoed op haar hoofd komt op me af lopen. Ze zeult een paarse koffer achter zich aan. Ik slaak een zucht van opluchting. Zelfs nietszeggend geleuter is beter dan me voorstellen dat de schipper van Wisewood me als een ham-kaaswrap in een zeildoek rolt.

De vrouw begint naar me te zwaaien en haar heuptasje schudt mee met de beweging. ‘Wacht je op de boot naar Wisewood?’

Ik knik.

‘Ik ook.’ Ze steekt haar hand naar me uit. ‘Cheryl.’

‘Natalie,’ zeg ik terwijl we elkaar de hand schudden. ‘Waarom ga jij naar Wisewood?’

‘Voor wat welverdiende rust, ontspanning en zelfreflectie.’ Ze bijt bedachtzaam op haar onderlip. ‘Ach, wat kan mij het ook schelen. Iedereen komt hier voor de eerlijkheid.’ Ze leunt naar me toe en praat zachter verder: ‘Mijn zakenpartner en ik zouden komend jaar met pensioen gaan en onze bloemenzaak verkopen. In plaats daarvan heeft ze me op straat getrapt en iemand anders ingehuurd om me te vervangen. Na twintig jaar samen.’ Cheryl knijpt zo hard in het handvat van haar koffer dat het dreigt te breken. Ze dwingt met grote moeite haar kaken te ontspannen en draait haar hoofd heen en weer over haar schouders. ‘Ik heb meditatie geprobeerd. En sport. En therapie. Ongelooflijk veel therapie.’ Ze lacht verbitterd. ‘Maar ik kan het maar niet loslaten. Als ik even op de bank ga zitten verstrijken er uren en uren zonder dat ik het in de gaten heb.’ Haar gezichtsuitdrukking versombert. ‘Als je toch eens wist wat ze me voor oprotpremie heeft gegeven, het gore lef. De winkel was destijds míjn idee en we hebben hem geopend met míjn spaargeld. Als we het pensioen van mijn man niet zouden hebben, zou ik op mijn vierenzestigste helemaal opnieuw moeten beginnen.’

Cheryls schouders zijn ondertussen weer omhooggeschoten tot aan haar oren.

‘Wat vreselijk voor je.’

Ze raakt mijn arm aan. ‘Wat lief dat je dat zegt. Ik dacht dat aangezien conventionele therapie niet werkt, ik misschien een onconventionele aanpak nodig heb. Mijn zus vertelde me over Wisewood. Ze is er zelf geweest toen ze in scheiding lag. Haar echtgenoot bleek een enorme klootzak. Dat heb ik tegen haar gezegd toen ze dertig jaar geleden met hem trouwde, maar dat was natuurlijk aan dovemansoren gericht. Maar goed, Wisewood lijkt me geen gemiddeld therapiecentrum of een vakantieoord met gratis yoga bij zonsopgang. Heb je die vragenlijst gezien die we moesten invullen? Zo’n lang verhaal heb ik niet meer geschreven sinds de middelbare school.’ Ze trekt een wenkbrauw op. ‘Ik heb gehoord dat ze maar tien procent van de aanmeldingen toelaten. Ik viel voor die zin in de brochure: WIJ ZIJN NIET DE EERSTEN TOT WIE JE JE WENDT.’

Welk verhaal heeft Kit op het aanmeldformulier geschreven? Ik vraag me af of die tien procent de waarheid is of een marketingstrategie om het te laten klinken als een exclusieve club.

‘Daar kon ik echt wat mee,’ zegt Cheryl. ‘Het zegt dat Wisewood is bedoeld voor mensen die echt hulp nodig hebben. Het wordt geen vier dagen waarin je je vol vertrouwen dat je door anderen wordt opgevangen achterover laat vallen en wat babbelt over hoe je je leven kunt verbeteren om vervolgens weer onverrichter zake naar huis terug te gaan. Je leven in een weekje helemaal omgooien kan ook niet, toch? Ik ben op zoek naar echte, blijvende verandering.’

Ik knik afgeleid. Kit moet wanhopig zijn geweest. Ik voel een steek van schuldgevoel. Ik had geen idee dat ze zich zo ellendig voelde.

‘Mijn zus is nog nooit zo gelukkig geweest, dus wil ik Wisewood ook een kans geven.’

Ik had vanaf het begin eerlijk moeten zijn tegen Kit. Nee, ik had nooit moeten doen wat ik heb gedaan.

Als je het vertelt, blijft ze je de rest van je leven haten.

Ik wrijf over mijn gezicht terwijl een groepje mensen in onze richting komt lopen: twee vijftigers en een tienermeisje. Het stel vertelt dat ze hun dochter Chloe hebben ingeschreven voor een verblijf op Wisewood voordat ze komend najaar gaat studeren, maar ze vertellen niet waarom.

‘Ze is nog nooit zo lang bij ons vandaan geweest,’ zegt haar vader terwijl hij een arm om Chloe heen slaat. Ze lijkt met haar kleurloze huid en donkere haar wel een kruising tussen Wednesday Addams en Cousin Itt.

Chloe trekt zich los uit zijn greep. ‘Maak je niet zo druk.’

Bij het geluid van een motor draaien we ons allemaal naar de haven om. Ik zoek de bron van het geluid, maar een gordijn van mist verhult de horizon en heeft het blauwe water ijzig grijs gekleurd. De mist heeft de zeilboten stilgelegd en het personeel van de veerpont opgeslokt. We zijn alleen in de haven. Ik stel mezelf voor de honderdste keer dezelfde vraag: als de medewerkers van Wisewood zonder enige scrupule vreemdelingen bedreigen, hoe hebben ze mijn zusje dan het afgelopen halfjaar behandeld? Ik knijp mijn handen in mijn zakken tot vuisten. We wachten, als versteend, tot een witte motorboot met donkerblauwe accenten uit de mist opdoemt. Ik kijk nog eens hoe laat het is. Exact twaalf uur.

Er zijn twee mannen aan boord. De schipper is in de zestig en klein van stuk, breedgebouwd en met een kaalgeschoren hoofd. Zijn maat is ongeveer even lang als ik, 1 meter 72, en draagt een ruimzittende spijkerbroek, een veel te groot houthakkershemd en dikke werkhandschoenen. Onder het hemd draagt hij een paarse sweater met capuchon, die hij op heeft. Ik zou zeggen dat hij eind twintig is, precies de doelgroep van mijn bierklant. Ze staren me recht aan.

Stel nou dat dit de mannen zijn die me hebben gemaild?

De schipper klimt uit de boot. Als Capuchonman hetzelfde probeert te doen, krijgt hij een dodelijke blik toegeworpen. Hij huivert en gaat weer zitten. De schipper bindt de boot aan een kikker, zwaait waarschuwend met zijn vinger naar zijn collega en komt op ons af lopen met het tempo van een man van half zijn leeftijd. Ik voel mijn hart in mijn keel. Als hij bij ons staat, doet hij zijn handen achter zijn rug en knikt naar ons.

‘Welkom op Wisewood. Mijn collega en ik brengen jullie zo naar het eiland. Ik ben Gordon.’

Shit.

Gordon gebaart naar de boot achter hem, waar een zwart-witte zandloper op staat geschilderd. ‘Dit is de Zandloper. Als er geen vragen zijn is het tijd om afscheid te nemen, en dan vertrekken we.’

Gordon staat met zijn voet te tikken terwijl Chloe haar ouders kort omhelst. Zodra die zijn vertrokken, scant hij onze drie gezichten en fronst zijn voorhoofd. Ik zet een hand op mijn heup en recht mijn rug.

‘We verwachten Cheryl Douglas,’ – hij kijkt haar aan voordat ze haar hand opsteekt – ‘en Chloe Sullivan.’ Hij kijkt even naar Chloe, alsof hij weet wie ze is. Dan wendt hij zich met een zuinig glimlachje tot mij. ‘En wie ben jij?’

Gezien ons telefoongesprek ga ik er niet van uit dat de vriendelijke aanpak hier effectief gaat zijn, maar ik zeg desalniettemin met een grijns op mijn gezicht: ‘Natalie Collins.’

Een flikkering van iets onaangenaams gaat over Gordons gezicht. ‘Gaan jullie vast aan boord?’ zegt hij tegen Cheryl en Chloe. Ze kijken me vragend aan, maar slepen hun bagage naar de waterkant. Gordon knikt naar Capuchonman, die ons met een verloren gezichtsuitdrukking heeft gadegeslagen. Hij neemt de koffers van de vrouwen aan en helpt hen op De Zandloper. Gordon houdt zijn blik op hem gericht tot hij zwaarmoedig weer gaat zitten.

Als het drietal eenmaal is geïnstalleerd, wendt hij zijn aandacht weer tot mij. ‘We hebben Kit een baan aangeboden.’

Ik snak naar adem. ‘Werkt ze voor jullie?’

‘Al drie maanden. Het gaat uitstekend met haar.’

En mij heeft ze daar in die hele drie maanden niets over verteld.

Ik sta niet toe dat zich een brok in mijn keel vormt. ‘Waarom heb ik die mail dan gekregen?’

De wind snijdt in mijn gezicht. Het kost me al mijn zelfbeheersing niet te gaan rillen, maar het weer lijkt Gordon geenszins te deren. Hij bestudeert me. ‘Je hebt niet verteld wat er in die zogenaamde mail staat.’

Ik heb besloten de inhoud van de mail met zo weinig mogelijk mensen te delen. Dat zou alleen maar tot vragen leiden waarop ik geen antwoord wil geven.

Ik besluit te stoppen met honing smeren. ‘Die is niet zogenaamd. Zoals ik aan de telefoon al heb gezegd heeft ze me gevraagd naar Wisewood te komen. Ik wil persoonlijk zien dat het goed met haar gaat.’

‘Ik heb de map met verzonden berichten van de bedrijfsmail erop nagekeken. Er staat geen mail aan jou in.’

‘Ik heb ook nooit gezegd dat hij via de bedrijfsmail is verzonden.’

‘Dat is de enige mail waar onze gasten en personeel toegang toe hebben.’

Ik krabbel terug. ‘Dan zal degene die hem heeft verzonden hem wel hebben verwijderd.’

‘Of je hebt een smoes bedacht om je aan haar op te dringen,’ zegt hij. Hij begint zijn geduld te verliezen. ‘Je zou niet de eerste zijn die zoiets probeert.’

‘Ik heb wel betere dingen te doen.’

‘In dat geval zou ik maar aannemen wat ik zeg. Ik heb haar vanochtend nog gezien bij de personeelsvergadering en zoals ik al zei gaat het geweldig met haar.’

Als Gordon iets te maken heeft met die mail neem ik aan dat hij zou willen dat ik naar het eiland zou komen in plaats van zich daar met hand en tand tegen te verzetten. ‘Ik moet haar zien. Persoonlijk.’

Gordon kijkt even over zijn schouder. Capuchonman zit op de boot te kletsen met Cheryl en Chloe, maar zijn blik scant de parkeerplaats. Gordon wendt zich weer tot mij: ‘Zoals ik al zei staan we alleen gasten op Wisewood toe van wie het bezoek is goedgekeurd.’

Ik omklem mijn mobieltje in mijn zak. Ik zou ervoor kunnen kiezen die bedreiging via mijn e-mail te vergeten en Gordon te geloven dat het uitstekend gaat met mijn zusje. Ik zou niets liever doen dan teruggaan naar Boston. Als ik nu vertrek haal ik de brainstormsessie van vanmiddag misschien nog. Niemand kan die beter leiden dan ik.

Maar als de rollen zouden zijn omgedraaid, zou Kit het er niet bij laten zitten. Ze zou zich indien nodig als een koala aan Gordon vastklampen om mij te zien te krijgen. Ze heeft dan misschien moeite voor zichzelf op te komen, maar waar ze nooit in faalt is het beschermen van haar mensen.

Kit zou hoe dan ook nooit tegen me hebben gelogen.

Ik zeg met passende zelfbeheersing: ‘Keur mijn bezoek dan goed.’

‘Voor het goedkeuringsproces moet er...’

‘Dat kan me niet schelen. Wijk maar een keer van de regels af.’

‘Hoe vaak moet ik nog zeggen dat het prima met haar gaat?’ snauwt hij.

Ik vind zijn stemmingswisseling doodeng. Waarom dringt hij zo aan? Ik laat de onderdrukte stress, paniek en het schuldgevoel nu de vrije loop. ‘Hoe moet ik weten dat ze niet in gevaar is, of dat er iets anders ergs met haar is gebeurd?’ explodeer ik. ‘Als je me niet meeneemt naar Wisewood ga ik naar de politie.’

Hij herpakt zich. ‘Wacht even.’

‘Ik wacht helemaal niet even. De groeten.’

Ik draai me gedecideerd om. Gordon grijpt me zo hard bij mijn pols dat ik een gil slaak. ‘Blijf van me af.’ Ik trek me los uit zijn greep en doe een paar passen naar achteren. Hij kijkt nog een keer naar de boot. Capuchonman is opgestaan en loopt nerveus te ijsberen. Gordon verstijft.

‘Oké.’ Hij kijkt naar zijn collega. ‘Maar je vertrekt morgenochtend weer.’

‘Graag.’ Ik wrijf over mijn pols en kijk hem razend aan.

‘En je betaalt voor de overnachting en volpension.’

‘Geen probleem.’

‘En je houdt je aan onze regels.’

Ik rol met mijn ogen, maar houd mijn mond en knik.

Gordon doet een stap opzij. ‘Schiet op, dan.’

De boot stuitert als een speeltje op het wilde water. Cheryl en Chloe zitten met grote ogen naar me te kijken. Zelfs Capuchonman is wakker uit zijn dagdromen om me aan te staren. Ik blijf halverwege op weg naar de boot staan. Mijn laarzen zijn even als aan het beton gelijmd.

Gordon schraapt zijn keel. Ik voel zijn blik in mijn nek branden terwijl ik de walm van zout water en benzine in loop. Ik probeer bij elke stap die ik zet mijn buikgevoel verder te onderdrukken. Het komt allemaal goed. Ik moet haar de waarheid vertellen.

Capuchonman maakt ruimte zodat ik op de Zandloper kan plaatsnemen. Ik klim aan boord en struikel bijna. Het water onder me klotst tegen de boot. Mijn maag draait zich om.

Ik kom eraan, Kit.

4

Ik was bang dat ik de gepofte rijst die ik die ochtend als ontbijt had gegeten zou uitkotsen. De zweminstructeur keek me verwachtingsvol aan. Ik bestudeerde mijn medeleerlingen, de meesten een vernederende kop kleiner dan ik. Ze spetterden als een stel otters rond in het zwembad, hun gezichten al nat. Ik hield mijn adem in, vulde mijn handen met water en gooide het in mijn gezicht (+1). Mijn hart sloeg over.

‘Goed gedaan!’

Ik veegde mijn gezicht af en opende mijn ogen. De zweminstructeur, een tiener van de middelbare school waar ik op een dag ook heen zou gaan, gaf me een schouderklopje.

Hij begon te grijzen. ‘Je hebt ontzettend veel geleerd de afgelopen weken.’

Gezien het feit dat ik de eerste drie keer voor de les had overgegeven in het kleedhokje had hij wel gelijk. Ik stond in het water, dat tot aan mijn borst kwam, wensend dat ik zorgeloos als de jongere kinderen was. Aan de ene kant wilde ik niets liever dan zo snel mogelijk doorstromen naar een hogere groep zodat ik van die zesjarigen af zou zijn. Aan de andere kant kon ik de leerlingen van het volgende niveau verderop in het zwembad in het diepe zien. Ze doken onder water en bleven veel te lang onder. En dan nog expres, ook. Ik huiverde.

‘Dan gaan we nu de laatste oefening doen,’ riep de instructeur. ‘We gaan op onze rug drijven.’

Ik slaakte een zucht van verlichting. Op mijn rug drijven kon ik wel. Op mijn buik drijven was waar ik van in paniek raakte.

Na de laatste oefening zaten we gezamenlijk rond de rand van het zwembad voor de tips van de instructeur. De andere kinderen zaten met hun benen in het water te bungelen, maar ik hield de mijne bewegingsloos over elkaar gekruist. Ik wist verstandelijk wel dat er geen monsters met vinnen op de bodem van het openbare zwembad rondzwommen, maar dat weerhield mijn hersens er niet van overtuigd te zijn dat er iets rond mijn benen waarde, klaar om op te springen en in mijn armen te prikken, me onder water te trekken, me in zijn tentakels te wikkelen en me vast te houden tot ik niet meer zou tegenstribbelen.

Ik schudde de gedachte uit mijn hoofd. Het was eenvoudiger zo min mogelijk tijd in het water door te brengen.

Ik trok mijn badmuts van mijn hoofd en kneep het water uit mijn haar, het hele jaar door witblond, net als dat van Meneer. Een bleek, bol kind zat naast me. Hij was de enige andere negenjarige zonder zwemdiploma. Voor zover ik er zicht op had was de hoofdreden dat Alan met me praatte dat ik net als hij veters kon strikken.

Na de les zei Alan tegen me: ‘Ik kan niet wachten tot we naar de volgende groep gaan en met een zwembordje mogen. Ik hoop dat ik de eerste keer de rode krijg. Of de blauwe. Die is ook cool. Volgens mij mogen we al bijna door, denk je ook niet? Wat vind jij het leukste deel van de les?’

Ik staarde Alan aan of hij gek was geworden. ‘Dit.’

‘Dit? Bedoel je dit moment?’ vroeg hij in verwarring. De meesten van onze medeleerlingen renden over de gladde tegelvloer op weg naar hun ouders. Toen de instructeur riep dat ze niet mochten rennen, minderden ze vaart. Moeder kwam nooit binnen om me op te halen. Ze zei dat ze de extra tijd gebruikte om in de auto te bidden, maar ik vermoedde dat ze geen andere moeders wilde tegenkomen. Ze was ervan overtuigd dat ze achter haar rug om over haar roddelden dat ze de hele dag in bed lag.

‘Het leukste aan de les vind ik als hij is afgelopen.’

Hij trok zijn wenkbrauwen op en overwoog wat ik had gezegd, met zijn voeten in het water trappend en me een beetje nat spettend. Ik schoof een stukje van hem vandaan.

‘Waarom zit je dan op zwemles?’

‘Omdat dat van mijn vader moet.’ Ik kon niet wachten de chloorstank van me af te spoelen.

‘Waarom zeg je dan niet tegen je vader dat je dat niet wilt?’

Misschien was Alan echt wel gek. ‘Zo’n vader is hij niet.’

‘Wat voor vader is hij dan?’ Alan staarde me aan en krabde aan zijn dopneus.

Naïef: van gebrek aan ervaring, wijsheid of beoordelingsvermogen getuigend.

Ik dacht even over mijn antwoord na. ‘Zo een die je dwingt om van alles te doen omdat hij denkt dat dat goed voor je is.’

‘En als hij dat nou mis heeft?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Hij is de vader.’

Alan haalde zijn schouders ook op. ‘Zo te horen heb je een ontsnaptruc nodig.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Zoals Houdini.’

‘Wat is een Houdini?’

‘Huh?’ Alan zette grote ogen op. ‘Weet je niet wie Houdini is?’

‘Dat zeg ik toch net?’

‘Sorry hoor. Hij was vroeger een wereldberoemde goochelaar en boeienkoning. Mijn vader heeft een boek over hem gekocht. Hij leest ons er soms uit voor.’

Tante Carol was eens met Jack en mij naar een goochelshow geweest, toen Meneer haar liet oppassen. Die goochelaar riep mij het podium op om hem te assisteren, wat op dat moment het spannendste was wat ik ooit had gedaan. Hij toverde een kwartje uit mijn oor en zei dat ik het mocht houden. Toen toverde hij een nepduif om in een echte en liet hem wegvliegen. Ik was me altijd blijven afvragen waar die duif naartoe was gevlogen en of die goochelaar hem had geleerd terug te komen. Na de voorstelling kregen we popcorn van tante Carol, die ze stuk voor stuk in de lucht gooide om hem ons met open mond op te laten vangen. Niemand telde de hoeveelheid gevangen popcorntjes of gaf een preek over zelfbeheersing. Het was een van de leukste dagen van mijn leven.

Alan interpreteerde mijn stilte als aanmoediging om te blijven praten. ‘Houdini deed eerst alleen trucs met kaarten, maar als boeienkoning is hij pas echt beroemd geworden. Hij kon zichzelf bevrijden uit alle handboeien op aarde.’

Ik staarde Alan aan. ‘Dat lieg je.’

‘Nietes. Hij liet zich boeien door andere mensen, die hem dan in een kooi opsloten, en dan gooiden ze hem met kooi en al in de zee en dan ontsnapte hij eruit.’

Ik moest al bijna overgeven bij het idee. Ik durfde niet eens met ongeboeide armen en benen de zee in. Wie was die onmogelijk dappere man? Het moest een verzinsel zijn.

‘Ik geloof je niet,’ zei ik.

‘Volgende keer neem ik het boek wel mee. Dan kun je het zelf lezen. Wacht maar af.’

Ik knikte en probeerde onverschillig over te komen terwijl ik al probeerde te bedenken hoe ik dat boek voor Meneer moest verstoppen. Wat Alan zei kon onmogelijk waar zijn. Dat boek zou me nooit kunnen vertellen hoe ik aan mijn vader of zijn uitdagingen kon ontsnappen. Antwoorden op zoiets stonden niet in een boek.

Maar het kon geen kwaad dat even te checken.

Voor het geval dat.

5

Natalie

8 januari 2020

Het interieur van de Zandloper ziet eruit als iets wat in de bleek heeft gelegen. Elk oppervlak glanst: de witleren stoelen met crèmekleurige afwerking, het witte zonnedek en de witte vloer. Op het dashboard ligt een opgevouwen zeekaart. Ik ga bij Cheryl en Chloe op een van de L-vormige stoelen zitten. Gordon gooit de trossen los en springt achter me aan de boot op. Capuchonman houdt Gordon in de gaten, die in de kapiteinsstoel gaat zitten.

‘Nogmaals van harte welkom,’ zegt Gordon tegen ons. ‘Zoals ik al zei ben ik Gordon, en dit is mijn vriend Sanderson. Normaal gesproken doet hij dit tripje in zijn eentje, maar hij voelt zich vandaag niet zo lekker. Ik zit voor de zekerheid achter het roer, maar hij zal jullie alles over de zee vertellen. Doe maar alsof ik er niet ben.’

Terwijl Gordon zit te praten krabt Sanderson aan zijn gezichtsbeharing, die geen geheel van snor met sik vormt, maar in lukrake plukje op zijn gezicht groeit. Hij lijkt wel een zwerfkat.

Sanderson fronst zijn voorhoofd terwijl Gordon de boot de haven van Rockland uit stuurt. ‘Gemaximaliseerde ochtend,’ zegt hij verdwaasd. ‘Ik ben Mike Sanderson. Ik ben sinds drieënhalf jaar op Wisewood.’

‘Drie jaar. Wauw,’ zegt Cheryl. ‘Dan vind je het vast geweldig.’

Sanderson slikt iets weg. ‘Wisewood heeft mijn leven gered. Hou je vast, we gaan versnellen.’

De kou steekt nog feller nu we de haven uit zijn. Ik zit te klappertanden en mijn haar slaat in mijn gezicht. Ik trek een fleecemuts uit mijn tas en kijk toe hoe de oever vervaagt; ik voel een irrationele drang naar de haven terug te gaan.

Ik vraag me af of Kit wel eens aan het roer van de Zandloper heeft gestaan. Dit is allemaal zo typisch Kit: zonder nadenken in het diepe springen en zich niet eens afvragen wat ze anderen ermee aandoet. Zolang ze haar hart volgt maakt het haar niet uit – heeft ze waarschijnlijk niet eens in de gaten – of ze mensen roerloos achterlaat. Die mate van egocentrisme kan ze zich veroorloven; niemand is ooit afhankelijk van haar geweest. Ze heeft altijd iemand gehad om op terug te vallen: mij.

Ik slaak een diepe zucht in een poging de bal van misselijkheid in mijn maag te bedwingen. Ik heb geen enkel recht van spreken als het aankomt op het wegwuiven van de consequenties van mijn daden; ik kan de ketel niets verwijten aangezien ik zelf de zwartste pot ben. Ik probeer mijn handen te ontspannen, maar ze blijven elkaar elke keer dat ik even niet oplet vastgrijpen.

‘Niemand van jullie komt uit Maine, toch?’ vraagt Sanderson, en zijn ogen staan nu minder glazig. ‘Ik ook niet. Wisten jullie dat deze staat meer dan 4600 eilanden telt?’

Cheryls mond valt open. Ik trek mijn wenkbrauwen op. Chloe reageert niet en staart ongeïnteresseerd voor zich uit.

‘We varen nu in Penobscot Bay, die uitkomt in de Atlantische Oceaan. Misschien heb je wel eens van Vinalhaven gehoord, het drukste eiland in deze omgeving, als je 1200 mensen druk kunt noemen. Wij reizen de tien kilometer van Wisewood naar Vinalhaven alleen om de post te halen...’

Cheryl begint te piepen en wijst naar het water. ‘Is dat een zeehond?’

Terwijl iedereen probeert te zien waar ze naar wijst, kijkt Gordon naar mij. Ik doe alsof het me niet opvalt. In de verte beweegt een grijze bult in het water.

‘Goed gezien, Cheryl,’ juicht Sanderson haar toe terwijl hij een verrekijker tevoorschijn haalt en zijn beste impressie van Steve Irwin doet. Hij is een heel ander mens dan net in de haven, praatgraag en opgewekt, kijkt niet langer elke dertig seconden naar Gordon. ‘Het wemelt hier van de zeehonden, otters en bruinvissen. Let maar op, dan zie je ze vast allemaal. En een groep dolfijnen is een keer met de boot meegezwommen. Dat was ongelooflijk vet.’

Cheryl kraait van genoegen terwijl Chloe over de reling leunt. Nu er over zeeleven wordt gesproken moet ik aan Kits imitatie van een walrus denken, waarbij ze twee soepstengels gebruikte om die uit te beelden. Ze deed werkelijk alles om ma en mij aan het lachen te krijgen: wiebelen met haar kont, schuine moppen vertellen, zonder handen fietsen terwijl ze Mariah Carey zong, serieus van mening dat ze geweldig klonk terwijl ze wel een gestreste kraai leek. Als tot me doordringt dat ik in de verleden tijd aan haar denk, stokt mijn adem in mijn keel.

De kustlijn van Maine is ondertussen uit zicht verdwenen. Overal om ons heen zijn eilandjes. Langs de rand staan hoge, monsterlijke granieten rotspartijen waar een mens tussen zou kunnen verdwijnen om nooit meer teruggevonden te worden. Hoge naaldbomen vullen elke vierkante centimeter die niet in beslag wordt genomen door graniet, zo dicht op elkaar gepakt dat je er niet tussendoor kunt kijken. Ze leunen weg van het water, alsof ze samen terugdeinzen, en dat verbaast me niets. De zee brult en rolt, als staal in zowel kleur als vastberadenheid. Mist valt om ons heen en danst op het wateroppervlak. In plaats van neer te dwalen uit de zilverkleurige lucht stijgt hij als een buitenaards fenomeen uit het water op. Ik tuur over de rand van de boot en probeer de oorsprong te traceren. Ik heb het gevoel dat er daarbeneden iets is, toekijkt, wacht.

‘Kun je wat over die mist vertellen, Sanderson?’ vraagt Cheryl.

‘Dat is zeerook. Superkoude lucht die over warmer water beweegt.’

‘Betekent dat dat we op Wisewood kunnen zwemmen?’ vraagt Chloe. Ik ben blij te zien dat ze nog leeft. ‘Als het water hier zo warm is?’

Sanderson fronst zijn voorhoofd. ‘Het water is hier nooit warmer dan vijftien graden, zelfs in de zomer, dus dat is niet echt ontspannen zwemmen. We geven wel een training voor gevorderden die Meester over Extreme Elementen heet en waarbij er in ijskoud water wordt gezwommen.’

‘Hoe diep is het water hier?’ vraagt Cheryl.

‘Vier meter.’

Cheryl gebaart naar Chloe, zichzelf en mij. ‘En komen er altijd van die kleine groepjes gasten?’

‘Dat hangt af van de tijd van het jaar. De meeste mensen willen hier niet in de winter naartoe. Als het te hard waait, kun je het water niet bevaren. Dat betekent soms dat je weken niet van het eiland kunt. Niet dat jullie daar last van zouden hebben. We hebben altijd genoeg eten en medische voorraden, dus maak je geen zorgen.’

Cheryl knikt.

‘Kijk daar eens,’ wijst Sanderson. ‘Zien jullie die Amerikaanse zeearend, boven in die boom? Die zie je hier ook veel.’

Sanderson schakelt moeiteloos van het benoemen van de fauna over op de landmassa’s om ons heen: Hurricane, White, Spectacle, Crotch, Lawrys, Cedar, Dogfish. Op sommige eilandjes staan huizen, maar de meeste zijn onbewoond. Ze zien er allemaal hetzelfde uit: een leger naaldbomen dat probeert naar de hemel te groeien en granieten golfbrekers die de buitenrand bewaken. Je hoort hier de sirene van een ambulance of het getingel van een e-mail niet. Daar zijn we al te ver weg voor.

Na een lange stilte kijk ik steels naar Sanderson. Hij zit naar de horizon te staren, opnieuw verdwenen in zijn eigen wereld.

‘Gaat het een beetje, knul?’ vraagt Cheryl.

Gordon draait zich voor de tweede keer sinds we uit de haven zijn vertrokken om. ‘Vertel maar over je terugslag van vanochtend. Waar we het op de heenweg over hebben gehad.’

Sanderson trekt een gezicht. ‘Ik sta al drieënhalf jaar droog. Geen druppel.’ Hij knaagt op zijn onderlip alsof hij probeert te voorkomen dat woorden zijn mond verlaten. ‘Toen ik vanochtend wakker werd was de drang overweldigend. Veel sterker dan normaal. Ik overwoog serieus om met de boot naar het vasteland te varen, de dichtstbijzijnde kroeg in te duiken en er een te nemen. Eentje maar.’ Hij sluit zijn ogen. ‘In plaats daarvan heb ik het aan Gordon verteld. Hij bood aan met me mee te komen zodat ik er niet alleen voor zou staan.’

‘Waar alles hier om draait is dat we elkaar helpen,’ zegt Gordon, die zich nu weer op het roer focust.

Sanderson forceert een glimlach. Ondanks de kou is hij bezweet, en hij ziet bleek.

‘Oude gewoontes loslaten is verschrikkelijk moeilijk,’ zegt Cheryl.

‘De sleutel tot herstel is niet dat je je oude leven verbetert,’ zegt Sanderson. ‘Het gaat erom dat je een nieuw leven begint.’

Gordon wijst naar een eiland in de verte. ‘Daar is het.’ Hij kijkt naar Sanderson. ‘Home, sweet home.’

Wisewood is net zo dik bebost en heeft dezelfde kustlijn van rotsen als de andere eilanden, maar als we om het eiland varen zien we een gemanicuurde heg van minstens tweeënhalve meter hoog staan. Midden in de heg staat een smeedijzeren poort. Daarachter leidt een lang pad naar een stille, wanstaltige structuur.

Zo te zien heeft het geometrische pand twee verdiepingen, maar dat is niet met zekerheid te zeggen. Muren steken uit andere muren alsof het hele ding tumoren heeft. Sommige wanden zijn helemaal van glas terwijl andere dezelfde kleur donkergroen zijn geschilderd als het bos.

‘Dat is het huis van Leermeester,’ zegt Sanderson.

Leermeester? Is dat hoe ze de man die de boel hier runt, noemen? Ik zie hem al voor me: blootsvoets, weer of geen weer, met golvend bruin jezushaar, een brilletje van staaldraad, zijn ogen net iets te ver opengesperd. Ik heb de documentaires gezien.

Wat heeft hij gedaan dat dergelijke devotie losmaakt bij deze mensen?

De boot vaart langs de poort en het pand wordt weer grotendeels verhuld door de hoge heg. Voor ons steekt een aluminium steiger uit het water, onbewogen standhoudend in de harde golfslag. Een bergje ligt aan het einde van de steiger. Ik knijp mijn ogen half dicht. Het is een rugzak.

Gordon legt de boot aan en de mannen maken hem aan de steiger vast. Sanderson helpt ons met onze bagage de steiger op, waar een laagje sneeuw op ligt. De wind snijdt in ons gezicht en blaast Chloe bijna het water in. Ik grijp haar vast tot ze weer stabiel op haar benen staat. Sanderson doet de rugzak op. Die ziet er zwaar en overvol uit. Er staat MS op geborduurd. De initialen van Mike Sanderson.

‘Laat mij maar.’ Gordon steekt zijn hand naar de rugzak uit.

‘Het lukt wel,’ zegt Sanderson.

‘Ik sta erop.’ Gordon rukt hem van zijn rug. Hij gebaart met zijn vrije hand naar Sanderson. ‘Als jij ons wilt voorgaan?’

Sanderson opent zijn mond en doet hem weer dicht. Hij trekt zijn hoofd tussen zijn schouders tegen de wind en leidt ons de steiger af. Waar is die enorme rugzak voor nodig? Waarom heeft hij hem achtergelaten? Waarom staat Gordon Sanderson niet toe hem te dragen?

We lopen het eiland op, waar een centimeters dikke laag sneeuw ligt. Iemand heeft een pad schoongeveegd, breed genoeg voor één persoon, helemaal van de steiger naar de poort. Bevroren aarde en dood gras knisperen onder onze voeten terwijl we achter elkaar aan over het pad ploeteren, Sanderson voorop en Gordon achteraan. Ik voel zijn ogen weer in mijn rug branden.

Als we bij de poort aankomen toetst Sanderson een code op het paneel in. De poort gaat open. Cheryl, Chloe en Sanderson lopen het terrein op. Ik draai me langzaam om. De Zandloper stuitert aan de steiger op het water op en neer. Ik kan vanaf mijn positie nergens land zien.

Wisewood is niets meer dan een kruimel in een wilde oceaan.

‘Kom je mee, mevrouw Collins?’ zegt Gordon.

Ik ren naar de anderen toe terwijl de poort achter me dichtgaat.

De voortuin heeft een modernistische stijl, met door sneeuw bedekte bomen die in de vorm van kegels, kubussen en bollen zijn gesnoeid. Elke struik is perfect gevormd. De wind krijst als een vrouw die meermaals wordt neergestoken, duwt ons het pad over. Ik trek mijn sjaal strakker rond mijn hals en dat doet me denken aan stroppen en beestenvallen. Ik tuur met half samengeknepen ogen naar de groteske hoeken voor me.

We haasten ons naar het huis. Sanderson moet schreeuwen om zichzelf boven de wind uit hoorbaar te maken. ‘Ik stel voor dat we linea recta doorlopen naar de cafetaria om de kou zo snel mogelijk te ontvluchten.’

Bij de trap naar het huis blijf ik staan. De persoon die me heeft bedreigd slaapt mogelijk binnen deze muren. De ramen rammelen in hun sponningen, maar erachter zie ik niets bewegen. Het is net of ik voor een schilderij sta. Ik kan me niet voorstellen dat hier mensen kunnen helen, groeien of liefhebben.

Iedereen die binnen is, is dood.

‘Mevrouw Collins,’ hoor ik Gordon achter me zeggen.

Ik knipper de bizarre gedachte weg en zie de anderen naar de zijkant van het huis lopen. Vlak voor de heggenmuur slaan ze links af en verdwijnen uit zicht. Ik inhaleer een grote teug dennenlucht en versnel mijn pas om bij te blijven.

Het pad tussen het huis en de muur is zo smal dat ik als ik mijn armen strek beide kan raken. Ik draai me om naar Gordon.

‘Ik sla de oriëntatieronde even over,’ zeg ik. ‘Als je me vertelt waar ik Kit kan vinden, val ik je verder niet lastig.’

Dan staan we alle vijf ineens als aan de grond genageld. Mijn adem stokt door een bloedstollende gil die zo lang en hard aanhoudt dat ik bijna door mijn benen zak.

Hij komt van achter de muur.

6

Ik trok de crèmekleurige paperback van onze boekenplank en ging op mijn bed zitten. Illustraties van lange kettingen bonden de voor- en achterkant van het boek aan elkaar. Er stond in vette zwarte letters HOUDINI op het omslag. Onder zijn naam stond een tekening van de man zelf, in een ouderwetse dwangbuis en volledig geketend. De rug van het boek was kapot. Ik bladerde behoedzaam naar het hoofdstuk over ontsnappingen uit handboeien. Een aantal pagina’s lag bijna los in het boek.

‘Hoe vaak ga je dat stomme boek nog lezen?’ vroeg Jack vanaf haar bed, dat een stukje van het mijne vandaan stond. Ze zat in een notitieblok te tekenen, vast hartjes om de namen van jongens heen over wie ze mij nooit iets zou gaan vertellen.

‘Net zo vaak als nodig is om al die trucs te leren,’ zei ik zonder op te kijken. ‘En het is niet stom.’

‘Ik snap niet wat je zo geweldig vindt aan die vent.’

Nu keek ik wel op. ‘Hij trad op voor duizenden mensen en deed stunts die nog nooit waren vertoond.’ Ik klapte het boek dicht. ‘En hij was niet bang om ze te doen, ook. Kun jij je voorstellen dat je nooit ergens bang voor bent?’

Mijn zus leek niet onder de indruk.

‘Hij kon olifanten van 5000 kilo zó laten verdwijnen.’ Ik klikte met mijn vingers.

Dat vond ze wel interessant. ‘Hoe deed hij dat dan?’

Ik wapperde met het boek voor haar neus.

‘Nee, bedankt.’ Ze trok haar neus op. ‘Je zit het al een jaar lang elke dag te lezen.’

‘Een jaar en twee maanden.’

‘Je zult het ondertussen wel uit je hoofd kennen.’

‘Instructies uit je hoofd leren en een geweldige illusionist zijn, zijn twee heel verschillende dingen.’ Ik pakte mijn spel kaarten van de boekenplank. ‘Harry Houdini overtuigde mensen ervan dat magie werkelijkheid is.’

Toen Alan me na de zwemles zijn boek had uitgeleend, had ik het in drie dagen verslonden. Ik las het een tweede en derde keer voordat Alan zei dat zijn vader het terug wilde. Ik kreeg Moeder zover een exemplaar voor me te kopen onder het voorwendsel dat ik het voor school nodig had.

Ik schudde de kaarten. ‘Wil je mijn laatste truc zien?’

‘Niet echt.’ Jack kliederde verder.

Apathisch: niet geïnteresseerd. Zelfs niet wanneer iemand je iets supergaafs wil laten zien.

‘Punten tellen,’ riep Meneer van beneden.

Ik verstilde en keek naar mijn zus.

‘Ik heb de mijne al gedaan,’ zei ze.

‘Ik kom eraan,’ riep ik terug.

Ik raapte mijn zwarte notitieboekje van de vloer, stak het kaartspel in mijn kontzak en rende met twee treden tegelijk de trap af. Naast de leunstoel van Meneer in de woonkamer bleef ik staan en wachtte. Hoe eerder dit achter de rug was, hoe eerder ik met mijn touw kon gaan oefenen. Als ik dat ding ooit zou vinden, tenminste.

Meneer erkende mijn aanwezigheid niet terwijl ik daar met een perfecte lichaamshouding stond. Hij las stug verder in een of andere oude western, met het boek in zijn ene hand en een zak bevroren doperwten in de andere. Hij had weer op zijn duim gehamerd terwijl hij aan het huis van een klant aan het werk was. Ik durfde mijn keel niet te schrapen om zijn aandacht te vragen.

Ik hoorde Moeder in de keuken kastjes open- en dichtdoen en het aanrecht schoonvegen. We hadden weer stoofpot gegeten, met droog en rubberachtig vlees. Moeder serveerde altijd dezelfde smakeloze vier of vijf gerechten. Meneer stond niet toe dat ze geld over de balk smeet aan kruiden en specerijen. Hij zei dat alleen zwakke mensen leven om te eten en dat je van eten om te leven een sterk karakter opbouwt.

Toen hij aan het einde van het hoofdstuk was aangekomen sloeg Meneer zijn boek dicht. ‘Denk je dat je er vijftien hebt?’

Ik keek in mijn notitieboekje, hoewel ik het al vier keer had gecontroleerd. Als je een rekenfout maakte, kostte dat twee punten.

‘Ja, Meneer.’ Ik dreunde ze op. ‘Twee punten voor het opmaken van mijn bed vanochtend, twee voor naar school gaan en drie voor die 10 voor mijn boekverslag over Charlotte’s Web.’ Ik liet hem de pagina’s zonder ook maar één correctie zien. ‘Eén voor het tafeldekken, één voor na het eten mijn bord opruimen, twee voor het leren van die truc met drie kaarten, drie omdat ik door mag naar niveau vijf met zwemmen, en één voor het opvouwen van de was.’

Ik gaf hem mijn notitieboekje zodat hij mijn rekensom kon controleren. Hij staarde ernaar, zo lang dat ik nerveus begon te worden dat ik toch een optelfout had gemaakt. Moeder schuifelde de woonkamer binnen, ging in haar leunstoel zitten en pakte met een vermoeide zucht haar borduurwerk op.

Meneer keek op. ‘Laat die truc met die drie kaarten maar eens zien, dan.’

Ik knielde bij de bijzettafel voor zijn leunstoel en schoof een stapel oude kranten opzij. Het touw dat ik kwijt was, lag eronder. Ik legde het op de kranten. Meneer klapte zijn voetensteun naar beneden en leunde naar voren, een en al alertheid, terwijl ik het kaartspel uit mijn kontzak trok. Ik spreidde de kaarten op tafel voor hem uit, maakte er weer een stapeltje van, verdeelde het in tweeën en begon te schudden met het gemak van een croupier in Vegas. Ik maakte in mijn handen een waaier van de kaarten, koos een kaart en legde die met de afbeelding naar beneden op tafel. Ik liet hem een kaart kiezen. Hij trok de harten zeven en legde die met de afbeelding naar boven naast de eerste kaart. Ik koos een tweede kaart en gaf hem het spel om er nog een te kiezen. Dat proces herhaalden we een derde keer. Zes kaarten lagen in drie setjes van twee op tafel. Die van Meneer lagen met de afbeelding naar boven, die van mij met de afbeelding naar beneden.

Mijn moeder zat ondertussen ook te kijken. Ik wachtte even voor dramatisch effect en begon toen met de kaart naast de harten zeven. Ik draaide hem om om de ruiten zeven te laten zien. Naast de schoppen vier lag een klaver vier. Naast de hartenboer lag een ruitenboer. Ik had de hele truc zonder aarzelen in minder dan twee minuten uitgevoerd (+2). Ik weerstond de aandrang hem zelfvoldaan aan te kijken. Ik had deze truc nog maar twee maanden daarvoor met één kaart geleerd, en nu deed ik hem al met drie.

Moeder begon enthousiast in haar handen te klappen, maar Meneer vertrok geen spier. Toen haalde hij een hand over zijn stekelhaar en zei met een hoofdknikje: ‘Ik vind dat je de truc onder de knie hebt.’ Hij inspecteerde nogmaals mijn notitieboekje. Ik beet op mijn onderlip om te voorkomen dat ik zou gaan grijnzen en stak het kaartspel terug in het hoesje.

Meneer viste zijn bril uit de borstzak van zijn houthakkershemd en zette hem op. ‘Maar we hebben een probleem met de rekensom.’

Ik durfde me niet te bewegen.

‘Twee punten voor naar school gaan? Dat doet iedere idioot. Dat was misschien een uitdaging toen je op de kleuterschool zat en de straat niet op durfde, maar hoe oud ben je ondertussen, elf?’

‘Tien,’ fluisterde ik.

‘Je krijgt geen beloningen meer voor taken die erbij horen, zoals tafeldekken en je bord na het eten naar de keuken brengen. Je mag hier per slot van rekening gratis wonen. We verwachten dat je zus en jij je leergeld op een andere manier betalen. Wat zou ik voor vader zijn als ik twee lanterfanters zou grootbrengen? Dan ga je als je volwassen bent denken dat je recht hebt op een uitkering in plaats van je geld met eerlijk en hard werken zelf te willen verdienen. En twee punten voor je bed opmaken? Ik dacht het niet, schat. Dus tel ik maar negen punten. Wat heb je verder nog gedaan?’

Ik staarde uitdrukkingsloos voor me uit. Hij had nog nooit taken van het lijstje geschrapt.

Hij trok zijn wenkbrauwen op.

‘Niets. Ik heb verder niets gedaan, Meneer.’

Hij keek zuchtend op zijn horloge. ‘Dan zul je iets groots moeten bedenken, als je tenminste voor middernacht in bed wilt liggen.’

Ik probeerde te bedenken welke taak me ooit de meeste punten had opgeleverd. Ik had een keer vier punten verdiend met een uur lang zonder jas in de sneeuw zitten. Vier punten voor twee minuten lang mijn adem inhouden. Vijf voor knielen op gebroken glas. Ik wachtte op waar hij deze keer mee zou komen en wenste even dat mijn zus met me mee naar beneden was gekomen. Niet dat zij Meneer ooit trotseerde, dus waarom zou ze daar nu mee beginnen?

Zijn blik ging door de kamer en bleef hangen bij de serveerschaal van mijn overleden grootmoeder. Het was mijn moeders kostbaarste bezit, het enige van enige waarde wat ze bezat, van fijn porselein met geschilderde Engelse roosjes. We gebruikten hem nooit omdat Moeder hem niet wilde beschadigen. Hoewel het net een vlag op een modderschuit was in de kamer met een voddenkleed en sleets meubilair, had ze er na het overlijden van mijn grootmoeder een wandbord van gemaakt.

Paniek gierde door mijn lijf, maar ik hield mijn gezichtsuitdrukking neutraal. Laten zien dat je bang was maakte het alleen maar erger, iets wat maar niet tot Moeder leek door te dringen. Ik riep mijn innerlijke Houdini op. Hoe zou de meester in ontsnappen zich hieruit redden?

Meneer stond op uit zijn stoel en haalde het bord van de muur. Hij liet het als pizzadeeg op zijn vinger draaien. Moeder snakte naar adem. Hij legde haar met een waarschuwende blik het zwijgen op.

‘Ik weet er een voor zes punten, als je denkt dat je dat aankunt,’ zei hij.

Ik keek van hem naar Moeder, snakkend naar een aanwijzing. Ze had het te druk met kijken hoe hij haar bord rondtolde om een oplossing te kunnen bedenken. Ze greep de armleuningen van haar stoel vast en haar gezicht werd wit als haar haar. Ze was jaren voor mijn geboorte al grijs geworden.

‘Maak je om haar maar geen zorgen, schat,’ zei Meneer. ‘De familie Barber is zonder lef geboren. Ze snapt er niets van.’

‘De Bijbel leert ons om onze vader en moeder te eren,’ zei Moeder met neergeslagen ogen. ‘Dat bord is een heilig familiestuk.’

Hij hield op het bord te draaien. ‘Hou toch op met die predikantenonzin.’ Hij deed twee stappen naar haar toe. ‘Toch grappig, hoe Gods wensen altijd in één lijn liggen met die van jou.’

Ik stond op van mijn plekje op de vloer. ‘Ik kan het aan.’

Hij wendde zich afgeleid van haar af en knipoogde naar me. Ik viel bijna flauw van opluchting. ‘Zoals je weet heb je voor al die goochelkunsten die je interessant vindt een heleboel doorzettingsvermogen nodig, zowel mentaal als fysiek. Deze oefeningen maken je groot en sterk zoals ik nu ben, dus als jij mijn leeftijd hebt, zul je groter en sterker zijn dan ik ooit ben geweest.’

Ik knikte. Deze preek had ik al duizend keer gehoord.

‘Zullen we een balanceerkunstje doen? Als jij veertig minuten met dat bord op je hoofd kunt staan, krijg je zes punten en kunnen we allebei naar bed. Wat vind je daarvan?’

Als ik de uitdaging niet aannam, zou hij me de hele nacht uit bed houden. Dat was de regel: je moest aan het eind van elke dag vijftien punten hebben om te mogen slapen. Ik had de volgende ochtend een wiskundeproefwerk.

Ik beet bedachtzaam op mijn onderlip. ‘Als ik het een uur doe, mag ik dan morgen iets in de goochelwinkel kopen?’ Meneer had respect voor mensen met lef. Als je te gemakkelijk in zijn uitdagingen meeging, trok hij er punten af.

‘Waar heb jij zo leren onderhandelen?’ zei hij grijnzend. ‘Oké, afgesproken.’

Ik knikte. Moeder slaakte een gil.

Hij liep naar de keuken om god-mag-weten-wat te zoeken. Een minuut later kwam hij terug met een rol tape. Een vergeten herinnering kwam naar boven: een halve dag die ik met een afgeplakte mond had doorgebracht. Had ik daar vijf punten voor gekregen? In elk geval geen zes. Misschien vier.

Hij zag mijn vragende blik. ‘Zodat we zeker weten dat je niet gaat valsspelen. De familie Barber speelt misschien vals, maar wij niet.’

Ik keek naar het touw op de stapel kranten en pakte het op. Ik trok het voor zijn ogen strak. ‘Dit is vast steviger.’ Hij knikte, onder de indruk.

Meneer zette het bord op mijn hoofd zodat ik eraan kon wennen. Mijn moeder vluchtte naar boven naar haar slaapkamer. Hij keek haar na, zijn lippen verwrongen van walging. Ik zette het bord neer, draaide het touw een paar keer om mijn rechterpols en liet Meneer mijn polsen toen achter mijn rug aan elkaar binden. Hij legde er tevreden een dubbele knoop in. Ik stond gelukkig op een kleed. Als het zou vallen, zou het misschien heel blijven. Ik was maar 1 meter 25.

Alsof hij mijn gedachten kon lezen dirigeerde Meneer me naar de tegelvloer in de keuken. Hij nam het bord mee, dat hij me plechtig voorhield, als een baby die wordt gedoopt.

Hij zette het op mijn hoofd en bestudeerde me. ‘Knik maar als je er klaar voor bent,’ grapte hij. ‘Gaat het, liefje?’

Ik zette me schrap. ‘U mag het loslaten.’

Hij liep een paar passen van me vandaan en drukte op de stopwatch. Na tien minuten begon hij zijn preek af te steken: ‘Wat is de enige manier waarop je gaat slagen?’

Ik vroeg me af of de vibratie van mijn stem genoeg zou zijn om het van mijn hoofd te laten vallen. Tot nu toe had ik het stil weten te houden. Mijn nek begon nu al pijn te doen.

‘Met mijn bereidheid het te doorstaan.’

‘Je toekomstige publiek gaat je niet verstaan als je piept als een kerkmuis. Zo krijg je de zaal nooit uitverkocht en zul je je naam nooit op een aanplakbiljet zien staan. Als ik jou was zou ik maar zorgen dat ik als de sodemieter mijn stem zou vinden, schat. De wereld besluit binnen een oogwenk dat je niets bijzonders bent. Houd je van goochelen?’

Dat was een bizarre vraag, alsof hij wilde weten of ik van ademen of slikken hield. De gevoelens die ik de voorgaande veertien maanden voor goocheltrucs had ontwikkeld gingen veel verder dan iets fragiels als liefde. Ik had de fout gemaakt dat aan Meneer op te biechten, die goochelen een achterlijke bezigheid had gevonden totdat het tot hem was doorgedrongen dat hij het kon gebruiken voor zijn uitdagingen.

‘Natuurlijk.’

Hij knikte en hurkte voor me neer, zijn stem zacht. ‘Zorg dat je je einddoel nooit uit het oog verliest en dan word je op een dag iemand. Dat voel ik.’ Zijn hand bewoog, alsof hij zijn punt daarmee wilde benadrukken. ‘De wereld heeft nog nooit iemand als jij gezien, liefje.’ Hij stond weer op, strekte zijn rug en ging op een keukenstoel zitten.

‘Meneer?’ riep Jack van boven toen hij net lekker zat. ‘Kunt u even boven komen?’

‘Wat het ook is, vraag het maar aan je moeder,’ zei hij zonder te bewegen.

‘Haar deur zit op slot.’

‘Kom dan naar beneden.’

‘Dat kan niet.’ Ze aarzelde. ‘Ik was dat trucje met touwtjespringen aan het oefenen dat u me hebt geleerd. Ik denk dat ik mijn enkel heb verstuikt.’ Toen Meneer niet reageerde, voegde ze toe: ‘Het doet echt heel erg veel pijn.’

Hij stond moeizaam op uit zijn stoel en pakte de stopwatch. ‘Nog vijftien minuten te gaan.’ Hij slenterde de keuken uit en liep foeterend op mijn zus de trap op.

Ik weerstond de aandrang me te ontspannen. Het bord stond goed. Het enige wat ik hoefde te doen was het nog een kwartier op die plek houden. Dat kon ik toch wel?

De taak die ik moest uitvoeren was kinderspel vergeleken bij Houdini’s werk. In de Water Torture Cell liet hij zich met zijn voeten vastgebonden, ondersteboven hangend aan een takel in een bak vol water zakken. Hij bleef twee minuten onder water voordat hij was ontsnapt en heeft die truc honderden keren uitgevoerd.

In de Underwater Box werd hij met zijn handen en voeten in de boeien geslagen voordat hij in een houten krat klom. Het krat werd verzwaard met 100 kilo lood, dichtgetimmerd en ook nog met een kettingslot gesloten en daarna van een boot in de East River in New York gekiept, zoals Alan me had verteld. Hij zonk als een baksteen. Zevenenvijftig seconden later dook Houdini, ongeboeid, op. Het krat werd aan land gehaald en was nog helemaal intact; de boeien lagen er nog in.

Ik zou heel wat moeten doen om het te gaan maken als artiest. Meneer had gelijk: ik moest met kop en schouders boven iedereen uitsteken. Ik beeldde me in dat ik het touw dat in mijn polsen sneed en het bord dat op mijn schedel drukte nauwelijks voelde.

Niettemin overwoog ik tien stappen naar links te zetten zodat ik in de woonkamer naast de bank zou staan en het bord zacht zou landen, voor het geval dat. Meneer waarschuwde aan de lopende band voor voor-het-geval-dat-gedachten. Alleen mislukkelingen dachten zo, zei hij, en met de gedachte werd falen een voorspelling die uitkwam. Maar hij had niet gezegd dat ik die zestig minuten exact op dezelfde plaats moest blijven staan.

Ik besloot te blijven staan. Het had geen nut de vrede te verstoren.

Toen voelde ik het. Soms bouwt het langzaam op en krijg je de tijd om met je tong over je gehemelte te strijken of aan je neus te trekken. Andere keren, zoals deze, gebeurt het gewoon uit het niets.

Ik moest niezen.

Ik rende naar het tapijt op hetzelfde moment dat mijn neus en mond ontploften. Mijn hoofd voelde ineens idioot licht. Ik zag in slow motion het bord vallen, vallen, vallen. Met drie snelle bewegingen van mijn pols bevrijdde ik mijn handen uit het trucjestouw en ving het bord nog net voordat het op de vloer kletterde.

Ik stond een moment voorovergebogen en hijgend met het bord in mijn handen. Toen ik weer rustig kon ademen, viel het me op hoe stil het boven was.

Meneer stond niet meer te preken.

Een golf van iets wat sterker was dan misselijkheid stroomde door mijn lijf. Als hij de trap af was gekomen, zou ik dat toch hebben gehoord? Ik stopte met ademen, maar voelde mijn hartslag nog in mijn handen. Mijn knieën voelden zwak en wollig. Ik zag mezelf al opgesloten zitten in de gangkast, in een hondenkooi, een doodskist, in het aardedonker, in wit licht, in rood licht. Ik was te bang om te huilen of jammeren. Ik omklemde met mijn klamme handen het bord. Ik dwong mezelf achter me naar de trap te kijken.

Hij stond er niet. Hij was nog boven.

Ik ademde zwaar uit, liep op mijn tenen terug naar de keuken en zette het bord terug op mijn hoofd. Toen ik overtuigd was dat het stabiel stond, maakte ik het touw weer om mijn polsen vast.

Dankjewel, Houdini.

Ik luisterde of ik mijn vader hoorde lopen. Een halve minuut later kwam hij vloekend de trap af.

‘Die zus van je is een actrice van topniveau.’ Hij viste de stopwatch uit zijn zak en mikte hem op tafel. ‘Niets aan de hand met die enkel.’

Een paar minuten later begon de stopwatch te piepen en vibreren. Meneer keek erop, en toen naar mijn hoofd. Hij drukte op de stopknop.

‘Wauw, liefje. Zie je nou wat er gebeurt als je je ergens op focust?’

Ik glimlachte. Hij kwam heel rustig naar me toe lopen. Toen hij het bord eraf tilde, voelde mijn hoofd zo licht dat het leek of het zo zou wegvliegen. Ik hield mijn adem in terwijl hij het touw van mijn polsen haalde. Maar als ik het anders had geknoopt dan hij het had gedaan, viel dat hem niet op.

‘Dat voelt vast goed.’ Hij legde het touw op de eettafel.

Ik wreef over de rode huid op mijn polsen.

‘Morgen na school gaan we naar de goochelwinkel.’ Hij pakte het bord en liet het weer op zijn vinger draaien. ‘Wat wil je hebben?’

‘Handboeien.’ Ik hield mijn blik op het bord gericht.

Hij knikte. Het bord begon langzamer te draaien en spinde uit balans. Mijn vader stootte een zucht uit alsof hij zich verveelde en liet toen zonder waarschuwing mijn moeders bord los. Het kletterde op de vloer voordat ik ook maar de tijd had te bedenken mijn hand ernaar uit te steken.

Het brak in duizend stukjes.

Ik zakte door mijn knieën en mijn kin viel tegen mijn borst. Ik raapte wat scherven op alsof ze zelf weer tegen elkaar aan zouden schuiven. Ik dacht aan mijn moeder in haar slaapkamer. Ze moest het bord hebben horen vallen en zou God nu huilend vragen waarom haar geen beter gezin was gegeven, waarom ze geen sterkere dochter had. Ik drukte mijn vingernagels in mijn handpalmen om te voorkomen dat ik zou gaan huilen. Ik kon me niet veroorloven vier strafpunten te krijgen. Ik sloot mijn ogen en dwong mezelf te ontsnappen zoals Houdini dat had gedaan.

Toen ik zeker wist dat ik niet zou gaan huilen keek ik van de vloer op naar mijn vader. Hij stond me nieuwsgierig te bestuderen, alsof ik een wetenschappelijk experiment was.

‘Waarom?’ was alles wat ik kon uitbrengen. Wist hij dat ik vals had gespeeld?

‘Maak je geen zorgen, schat. Afspraak is afspraak. We gaan morgen gewoon naar de winkel.’

Ik knikte, helemaal in de war, en begon de scherven op te rapen.

‘Laat maar liggen. Je hebt je vijftien punten. Je mag naar bed.’

‘Maar...’ Ik gebaarde naar de rommel.

Hij knipoogde naar me. ‘Die mag zij morgen opruimen.’

7

Natalie

8 januari 2020

We staan in stilte te wachten maar horen niets meer in het bos aan de andere kant van de heggenmuur. Gordon en Sanderson kijken elkaar aan.

‘Wat was dat in godsnaam?’ Cheryl grijpt haar koffer vast.

Chloe kijkt achter zich naar waar we vandaan zijn gekomen, alsof ze overweegt het op een lopen te zetten.

Ik bestudeer de heg, de dicht op elkaar staande bladeren een onnatuurlijk frisse kleur groen. Ik steek mijn hand uit en raak hem aan. Nep. Mijn blik gaat omhoog langs de tweeënhalve meter hoge wand. Bovenop zitten stalen punten.

‘Die zijn om vogels af te weren,’ fluistert Gordon in mijn oor. Ik schrik me kapot en zie vervolgens op elk van die punten een vogel gespietst voor me, mussen, nachtegalen en maskerzangers die gevangenzitten in het land van vooruitgang. Ik laat de heg weer los.

Sanderson loopt verder het smalle pad tussen het huis en de muur af. Als tot hem doordringt dat niemand hem volgt, dat we allemaal nog als verlamd staan na die angstaanjagende gil, blijft hij staan. ‘Maak je geen zorgen. Het is vast gewoon een therapiesessie.’

‘“Vast?”’ vraag ik.

‘In het bos?’ voegt Chloe toe.

Cheryl zegt met bevende stem: ‘Het klonk alsof er iemand werd gemarteld.’

Sanderson steekt zijn handen op alsof hij zich overgeeft. ‘We hebben nooit gezegd dat we hier op een standaardmanier werken.’

‘Is dat niet de reden dat je je hebt ingeschreven?’ vraagt Gordon.

Kom om jezelf te ontplooien, blijf voor de nachtmerrie.

Sanderson loopt verder. We aarzelen nog even voordat we hem volgen. ‘Heb je wel eens van exposuretherapie gehoord? Het gaat er in Wisewood om dat je je angsten overwint. Om dat te kunnen doen moet je kwetsbaar kunnen zijn. Soms betekent kwetsbaar zijn dat je een idioot dansje doet en soms betekent het dat je je longen uit je lijf gilt. Ik heb beide gedaan. En erna voelde ik me ongelooflijk bevrijd.’

Ik stel me Kit voor, diep in het bos, gillend tot haar longen het begeven, tot haar keel rauw en kapot is. Mijn benen voelen weer als elastiek. De altijd aanwezige klont in mijn maag wordt strakker, maar Cheryl en Chloe voelen zich alweer beter. Ze delen mijn zorg niet langer. Dit was de rationalisatie waarop ze wachtten: idioterie met een doel. Excentriciteit als medicijn.

Als we aan de achterkant van het huis staan kijk ik om me heen over het terrein. Alles ligt onder sneeuw begraven. Staalgrijze wolken hebben de blauwe hemel van vanochtend weggeduwd en zonder zon is de kou bijna ondraaglijk. Er komt ook weer dichte mist aandrijven, alsof die ons vanuit Rockland geduldig is gevolgd. De wind jammert en ik sta te klappertanden. Hoewel er overal voetstappen in de sneeuw staan zie ik behalve ons groepje nog steeds geen andere mensen. Toch voel ik hun ogen en aanwezigheid.

Het is best een groot eiland, ik schat minstens vier of vijf voetbalvelden. Een paal met crèmekleurige pijlen eraan staat voor ons. Een ervan wijst naar de CAFETARIA, een lang donkergroen gebouw dat uit het grote huis steekt. Een andere wijst naar rechts, naar een LESRUIMTE in een soort bouwkeet. Op een derde staat GASTENVERBLIJVEN, wijzend naar een kring van huisjes. Ik draai langzaam om mijn as. Overal waar ik kijk staat die muur. De bomen erachter zijn ongelooflijk hoog. Ze blokkeren al het zicht op de oceaan. Je hoort hier de golven niet eens; de wint huilt overal bovenuit. Ik bijt op mijn duimnagel.

Gordon wendt zich tot Sanderson. ‘Loop jij even met mevrouw Douglas en juffrouw Sullivan naar de cafetaria voor de lunch? En breng je dan de bagage naar huisjes 42 en 43? En dan na de lunch de gebruikelijke rondleiding over het eiland, en dan kun je hun daarna hun kamer laten zien.’ Hij kijkt naar de vrouwen en zegt met een hoofdknikje: ‘Dan wens ik jullie een prettig verblijf.’

Dan wendt hij zich naar mij. ‘En jij gaat met mij mee.’

Sanderson haast zich weg van de kritische blik van Gordon en leidt Cheryl en Chloe zoals geïnstrueerd naar de cafetaria. Hij houdt de deur voor hen open. Het drietal verdwijnt naar binnen.

Als ze eenmaal weg zijn fixeert Gordon zijn aandacht op mij, net zo griezelig stil als het hele terrein. Waar zijn alle gasten? Ik overweeg ervandoor te gaan, van gebouw naar gebouw te rennen tot ik mijn zusje heb gevonden. Gordon ziet er fit uit, maar sneller rennen dan ik kan hij niet, dat weet ik zeker.

De deur van de cafetaria gaat weer open. Er komen mensen naar buiten. Een stel twintigers; de dartelste ouderen die ik ooit heb gezien; en mensen van alle leeftijden ertussenin. Mijn schouders zakken naar beneden van opluchting. Ze zullen wel net klaar zijn met lunchen. Ik kijk of ik Kit zie. De bewoners van Wisewood hebben allemaal een spijkerbroek met een dikke jas aan om zich tegen de kou te beschermen. Sommigen dragen boeken; anderen schoonmaakspullen. Ze zien er ontspannen maar doelgericht uit. Twee jonge vrouwen lopen met hun hoofd in hun nek en uitgestoken tong giechelend sneeuwvlokken te vangen. Iedereen ziet er... normaal uit.

Gelukkiger dan normaal, als ik eerlijk ben. Ik zie geen donkere kringen onder hun ogen. Hun huid is fris. Ze passeren ons stralend. Ze dragen geen lange witte gewaden, er drupt geen bloed van hun gezicht. Misschien is Wisewood er toch niet verantwoordelijk voor dat Kit geen contact met me opneemt. Misschien dat haar besluit hierheen te gaan toch wel niet zo moeilijk was. Misschien was ze gewoon klaar met die zus die kritiek had op alles wat ze deed.

Kit en ik ruzieden over van alles (kleurpotloden, fietsen, jongens, het belang van sparen voor je pensioen), maar nog het meest ruzieden we over ma. Kit liep op haar tenen om onze moeder heen. Ze liet haar dagen achtereen in bed liggen terwijl ik haar eruit trok en naar de douche duwde. Kit was haar favoriet omdat ze nooit pushte, omdat ze ruimte maakte voor zwakte alsof het een gezinslid was. Ze was lief voor ma, dus was ma lief voor haar. Ze steunden elkaar en maakten elkaars zinnen af. Ze misten nooit de puzzel op dinsdag; ze wisten dat ik een hekel aan puzzels had. Het voelde alsof ze één geest in twee lichamen waren. Ik probeerde de affectie van mijn moeder te winnen door te presteren, het leesrecord op school te verbreken en in het plaatselijke zwembad als badwacht te gaan werken. Dan gaf ze me een schouderklopje en ging verder met haar puzzel.

Toen ik zes was, wisselde ik mijn eerste tand, die ik zorgvuldig onder mijn kussen legde. De tandenfee kwam niet op bezoek. Toen Kit een paar jaar later die van haar verloor wist ik ondertussen wie de tandenfee was, of wie moest spelen dat ze die was. Ik kon het niet aan de teleurstelling op Kits gezicht te moeten zien waarvan ik wist dat ze op mijn eigen gezicht had gestaan. Aangezien ik geen geld had, schoof ik mijn favoriete speelgoed (een klein olifantje waar Kit immens jaloers op was) onder het kussen met haar slapende hoofd erop en stak haar snijtandje in mijn zak. Ik probeerde waar ik maar kon te compenseren wat ma naliet, roosterde wafels voordat we naar school gingen, controleerde of ze haar huiswerk maakte en zorgde dat ze haar gezicht waste. Misschien is dat de reden dat Kit mijn moeder haar tekortkomingen vergaf; omdat mijn zusje desondanks een jeugd had.

Toen een dokter drie jaar geleden longkanker bij ma diagnosticeerde werden de ruzies tussen Kit en mij heviger. Een jaar na de uitvaart kondigde Kit aan dat ze naar Wisewood ging. Ik weet dat ze walgde van hoe ik met de ziektes van ma omging. Ze heeft geen idee. Het vreet me al twee jaar van binnenuit helemaal op.

Ik zie de groep die de cafetaria net uit kwam lopen uiteengaan. Die mensen zien er misschien onschuldig uit, maar ten minste een van hen heeft me bedreigd. Ik wend me tot Gordon. ‘Enig idee waar Kit is?’

Hij schudt zijn hoofd.

Ik sla mijn armen over elkaar, ben zijn geslotenheid zat. ‘Wie is je leidinggevende?’

Hij kijkt me breed grijzend aan. ‘Mijn wat?’

‘Aan wie leg je verantwoording af?’

‘Iedereen legt verantwoording af aan Leermeester,’ zegt hij op spottende toon.

‘Als jij me niet gaat helpen, wil ik hem spreken.’

Zijn stem druipt van de neerbuigendheid. ‘Je hebt geen idee wat we hier doen.’

‘Ik ben een en al oor,’ zeg ik. Ik begin mijn geduld te verliezen.

‘Ik zie dat je een vrouw bent die gewend is haar zin te krijgen, maar we zijn hier geen klantenservice waar je de ene leidinggevende van de andere eist te spreken tot je hebt gekregen wat je wilt. We zijn hier allemaal gelijk. Ik ben hier het langst van iedereen, en toch volg ik nog steeds net als iedereen de lessen.’

Ik probeer hem te onderbreken, maar hij vervolgt: ‘Leermeester heeft het veel te druk en is veel te belangrijk om zich druk te maken om mensen als jij, net als wij allemaal. Kit werkt overal op het eiland. Aangezien ze geen tracker draagt weet ik niet waar ze op dit moment is. In de hoop jouw verblijf hier zo kort mogelijk te maken, zal ik haar naar je kamer sturen zodra ik haar zie.’ Hij wijst naar de huisjes. ‘Zullen we dan maar?’

In discussie gaan met Gordon heeft geen enkele zin; hij is overduidelijk vastberaden me niet te helpen. Ik ga haar zelf wel zoeken. Als Kit personeel is, kom ik haar gegarandeerd ergens tegen. ‘Waar gaan we naartoe?’

Hij wijst naar de weekendtas aan mijn schouder. ‘Misschien dat je die even kwijt wilt.’

We lopen tussen de gastenverblijven door, die in vier concentrische cirkels staan. De huisjes zijn eenvoudig maar degelijk, met ramen in drie van de vier muren. Gezien hoe dicht ze op elkaar staan, moet het kinderspel zijn om anderen te bespieden. Tenzij er gordijnen zijn die ik niet zie, kan iedereen je in je bed zien liggen slapen.

‘Pas op,’ zegt Gordon wanneer we langs een groot gat in het midden van de grond tussen de huisjes lopen. Het zal wel een zwembad zijn. Nu er overal sneeuw ligt val je voor je het weet in de betonnen bak waar het water uit is gehaald. Of iemand kan je erin duwen.

‘Ik heb twee dingen van je nodig voordat ik je alleen laat.’ Gordon laat zijn knokkels kraken. ‘Het eerste is je telefoon.’

Ik bijt in de binnenkant van mijn wang. ‘Die heb ik niet bij me.’

Hij kijkt me aan. ‘Waar is hij dan?’

‘Hij ligt thuis.’

Hij tuit zijn lippen.

‘Ik ging ervan uit dat ik hier geen bereik zou hebben.’

Hij wil net nog iets gaan zeggen als een diepe stem achter ons zijn naam roept. We draaien ons allebei om.

‘Waar was je?’ vraagt de man op eisende toon. Hij is in de veertig, lang, gezet en kaal. Hagrids baard is niets vergeleken bij die van hem.

Gordons gezicht verzuurt. ‘Ik heb het druk. Ik heb even geen tijd voor jouw theater.’

De man knippert razend met zijn ogen. ‘Je vertrekt gewoon en dan horen we dagen niets van je.’

‘Ik ben maar een paar uur weggeweest, om nieuwe gasten op te halen.’ Hij draait zijn hoofd naar mij.

‘Dat is Sandersons taak.’

‘Ja, maar die voelt zich vandaag niet zo goed. Als je ons nu wilt excuseren.’ Hij loopt van de grote man vandaan en verder het pad op. Ik volg hem en tuur nog even over mijn schouder. De man beent weg in de andere richting.

De mist is nu wat minder dik, hangt om ons heen als vitrage met scheuren erin, maar het is harder gaan sneeuwen en de wolken hangen lager, beklemmend dichtbij.

‘Dus je bent net zo vriendelijk tegen het personeel als tegen de gasten,’ merk ik op.

Gordon klemt zijn kaken even op elkaar en zegt dan: ‘De achternaam Collins betekent niets dan ellende.’

Ik vraag me af wat Kit heeft gedaan om die gast zo kwaad te maken. ‘Betekent dat dat ik het tandemritje dat ik net voor ons heb geboekt maar moet afzeggen?’

Dat negeert hij. We stoppen bij huisje 16 en hij haalt een sleutelkaart uit zijn zak. ‘Jij slaapt vannacht hier.’

‘Prima.’ Ik steek mijn hand uit voor de kaart.

‘Toch vind ik het een beetje gek.’ Hij houdt de kaart vast en kijkt me gefocust aan. ‘Je zei net dat je je telefoon thuis hebt laten liggen, maar ik weet uit betrouwbare bron dat je hem vanmiddag op de parkeerplaats in de haven nog hebt gebruikt.’

Ik laat geschrokken mijn tasje vallen. We buigen ons allebei voorover om het op te rapen, maar hij is me voor. Hij kijkt erin en houdt het nog een seconde vast voordat hij me toestaat het te pakken. We kijken elkaar aan.

‘Als ik jou was zou ik goed nadenken over wat ik zei.’ Hij overhandigt me de sleutel. ‘We hebben hier een hekel aan leugenaars.’

8

Ik staarde naar de bordeauxrode fluwelen gordijnen. Een druppel zweet gleed onder mijn haarlijn vandaan. Toen de gordijnen opengingen, onderdrukte ik de aandrang om van het podium te vluchten en dwong een glimlach op mijn gezicht.

Ik omklemde mijn toverstok en liep naar voren over de glanzende parketvloer. Een maand daarvoor had de schijnwerper me verblind. Nu viel hij me nauwelijks op. Ik keek om me heen in de aula van mijn middelbare school. De helft van de driehonderd stoelen was bezet, de grootste hoeveelheid toeschouwers die ik ooit had gehad. Er kwamen bijna nooit artiesten naar ons stadje. Het nieuws had zich verspreid.

Op de voorste rij in het midden zaten Meneer en Moeder. Jack was er niet. Ze was eerder dat jaar gaan studeren, niet dat ze zou zijn gekomen als ze nog thuis had gewoond. Ze was naar een universiteit in het westen van het land gegaan, vastberaden zo ver mogelijk van huis vandaan te gaan studeren. Ik probeerde haar zo weinig mogelijk lastig te vallen en belde haar alleen op avonden dat ik echt bang was voor wat mijn vader zou gaan doen. Niet dat ze ooit opnam.

Moeder had haar mooiste kleren aangetrokken. Meneer droeg een spijkerbroek met T-shirt. Ik had zo lang mogelijk voorkomen dat ze naar me kwamen kijken, wilde mijn optreden eerst in alle opzichten perfect hebben, maar vanavond had hij erop gestaan. En nu zat Moeder naar me te zwaaien. Meneer knipoogde naar me.

Zij waren de minste van mijn zorgen.

Ik liep naar de microfoon en stelde mezelf voor. ‘Welkom bij Aards Genot.’ Ik zocht in het publiek naar vier puistenkoppen, greep de microfoon en gebaarde om me heen naar de lege bloempotten die ik er eerder had neergezet.

‘Laten we de boel hier voordat we beginnen eerst even een beetje opvrolijken.’ Ik wees met mijn toverstok naar een bloempot. Een lippenstiftrode tulp kwam tot bloei. Iemand snakte naar adem. Ik liep van pot naar pot, in elke pot een andere bloem tot leven wekkend, de ene nog mooier dan de andere. Het publiek zat te kirren van genot. Ik kon dat trucje ondertussen in mijn slaap en was meer dan eens wakker geschrokken terwijl ik met mijn wijsvinger gebaarde alsof het een toverstaf was. Toen er in alle potten een bloem bloeide, stak ik mijn armen omhoog en richtte me tot het publiek. Ik genoot van het applaus en ademde uit; een grijns verscheen voor het eerst die avond op mijn gezicht.

Ik had hen nog steeds niet gelokaliseerd. Misschien hadden ze een repetitie.

Na de truc met de bloemen paradeerde ik naar het tafeltje aan de linkerkant van het podium, gesterkt door het enthousiasme van mijn publiek. Ik kwam al helemaal in het ondertussen vertrouwd geworden ritme van mijn show, een routine van drie kwartier die me een halfjaar had gekost om uit te denken en te oefenen. Ik pakte mijn oude touw van de tafel en hakte het in tweeën voordat ik het weer repareerde. Golfballen floepten tussen mijn vingers vandaan en verdwenen net zo snel als ze waren verschenen. Ik voerde wat kunsten met sjaaltjes uit, te beginnen met een lange regenboogkleurige die ik uit mijn mond trok. Ik splitste hem in vijf kleinere sjaaltjes van elk een andere kleur, en maakte er toen weer één enkele met vijf verschillende kleuren van. Hoewel het bepaald geen vernieuwende trucs waren vond het publiek het geweldig. Volgens het laatste boek dat ik aan het lezen was ging het bij goochelen niet om de trucs die je deed. Het ging er allemaal om je publiek zover te krijgen dat het ging geloven in wat je deed.

Ik bleef voorstelling na voorstelling oefenen met de basis. Hoewel ik ongeduldig was nieuwe kunsten te laten zien, had ik gezworen daarmee te wachten tot de show die ik nu uitvoerde foutloos was. Ik had met dat touw geoefend tot mijn handen ervan bloedden. Blaren prikten op de vingers die de toverstok vasthielden. Op de meeste avonden was ik zo moe dat ik in slaap viel zodra mijn hoofd het kussen raakte. Ik deed niet aan vriendjes of vriendinnen. Ik had maar één doel en mijn harde werk wierp vruchten af. Ik begon op het podium steeds meer zelfvertrouwen te krijgen. Dit was de beste reactie van het publiek die ik tot dan toe had gekregen.

Ik wilde net overgaan naar mijn favoriete onderdeel van het programma toen ik achter in de zaal boegeroep hoorde. Mijn maag keerde zich om. Ik kneep mijn ogen half dicht. Een aantal toeschouwers draaide zich om om te zien waar het geluid vandaan kwam. De vier gezichten die ik al de hele avond zocht werden zichtbaar op de achterste rij. Ze hadden onderuitgezakt in hun stoelen gezeten, wachtend op het juiste moment. Normaal gesproken zaten ze vooraan. De moed zakte me in de schoenen.

Niet vanavond. Niet nu Meneer er is.

Misschien zou hij hen niet horen. Hij begon links een beetje doof te worden.

Ik zette de microfoon terug in de standaard en stak een stel ingewikkeld uitziende handboeien omhoog, nog steeds hetzelfde paar dat Meneer voor me had gekocht na het incident met het bord van Moeder. ‘Voor mijn volgende truc heb ik een assistent nodig. Wie wil me helpen?’

Handen werden opgestoken.

‘Als je jezelf nou eens laat verdwijnen?’ riep een van de vier. Ik herkende Alan, die me op zwemles mijn eerste boek over Houdini had geleend, aan zijn nasale stemgeluid.

Ik veegde mijn voorhoofd af en tuurde de zaal in. Achter mijn ouders zat een gezin met twee jongens. De oudste zat als betoverd naar me te kijken met zijn honingkleurige ogen en scheve neus. Hij zag eruit als iemand die thuis boeken over Houdini zat te lezen en elke truc uit zijn hoofd leerde, zoals ik dat zelf ook had gedaan. Zoals ik dat nog steeds deed. Ik riep hem het podium op terwijl ik me afvroeg of er toen hij aan het begin van zijn carrière had gestaan bij Houdini ook mensen ‘boe’ hadden geroepen. Daar las je niets over in de boeken.

Houdini’s prilste successen waren met het ontsnappen uit handboeien. In een van zijn eerste acts beloofde hij dat hij kon ontsnappen uit welke handboeien het publiek of de politie hem ook maar om zouden doen. En hij hield zich aan zijn woord. Vandaar groeide hij door naar ontsnappingen uit gevangenissen, waarna hij van bruggen sprong en zich in kisten onder water liet boeien. Ik had op mijn vijftiende geen idee hoe ik ook maar aan de spullen moest komen die je nodig had voor dergelijke hoogstandjes. En hoe moest ik in een gevangenis komen? En had je toestemming nodig om van een brug te mogen springen? Het waren uitdagingen die onmogelijk leken voor iemand die nog nooit verder dan twee uur rijden van huis was geweest. Gebrek aan andere mogelijkheden dwong me mijn optredens stapje voor stapje complexer te maken. Als kind had ik mezelf net als Houdini trucjes met kaarten geleerd. Als eenvoudige trucs met handboeien Houdini’s carrière in een stroomversnelling hadden gebracht, zou ik die ook leren.

De betoverde jongen klom het podium op. ‘Hoe heet je?’

‘Gabriel.’

Ik dacht aan de goochelaar die mij al die jaren daarvoor het podium op had geroepen. ‘En waar kom je vandaan, Gabriel?’

Hij staarde naar zijn moeder, angst op zijn gezicht gegrift. Ze knikte bemoedigend. Hij opende zijn mond. ‘W-w-we komen uit Aldsville.’

Aldsville was een paar stadjes verderop, twintig minuten rijden. Ik knipoogde naar de ouders van Gabriel. Gabriels broertje zat letterlijk op het puntje van zijn stoel, zijn ogen glanzend. ‘Wat leuk dat jullie vandaag naar mijn show zijn gekomen.’ Ik wendde me weer tot Gabriel. ‘Wil je me assisteren bij mijn volgende truc?’

Hij knikte gretig, zijn angst wegebbend.

Ik stak mijn handboeien omhoog. Ik oefende al bijna vijf jaar met dit stel, kende elk krasje en deukje in het metaal. Eruit ontsnappen was een tweede natuur geworden.

Ik gaf Gabriel de handboeien. Hij sloot ze om mijn polsen en liet aan het publiek zien dat hij de sleutel had, niet ik. De leerlingen van de toneelclub waren stil geweest terwijl Gabriel zichzelf had voorgesteld en mij assisteerde, maar nu zaten ze weer zo hard te joelen dat mijn vader hen gegarandeerd zou horen.

‘Laten we eens kijken of je vrienden voor jezelf kunt toveren,’ riep Alan.

Meneer perste zijn lippen op elkaar, maar zijn blik bleef op het podium gericht. In de rest van het publiek keken mensen opnieuw over hun schouder naar de achterste rij. Sommigen grinnikten onzeker, hopend dat het bij de voorstelling hoorde. Sommigen trokken een gezicht naar mijn klasgenoten. Een vrouw maande om stilte. De meeste mensen in het publiek waren in verwarring, hun aandacht verdeeld tussen mijn voorstelling en die tieners op de achterste rij, die als ze niets tegen mij schreeuwden zaten te fluisteren en elkaar elleboogstoten gaven. Mijn gezicht brandde.

Gabriel keek me aan, waarschijnlijk de enige in de hele zaal die zich niets van de pestkoppen aantrok. De handboeien rammelden, waarmee de aandacht naar mijn bevende handen ging. Ik wriemelde aan het slot. Het publiek staarde naar mijn handen. Natuurlijk zagen ze dat ik er moeite mee had, dat ik niet deed of dat zo was vanwege het dramatische effect. Falen was geen onderdeel van mijn programma.

De voorgaande maand had ik alles gedaan wat ik kon bedenken om de jongens van de toneelclub te laten stoppen. In eerste instantie had ik hen er persoonlijk op aangesproken. Toen had ik halverwege een voorstelling geëist dat ze ophielden, mijn stem bulderend door de microfoon. Daarna had ik er een docent bijgehaald, die een paar voorstellingen de wacht had gehouden, maar dat niet altijd kon doen. Mijn klasgenoten kwamen steevast naar elk optreden om me te treiteren. Ze waren niet bang om te moeten nablijven. Mevrouw Kravitz loste hoe dan ook meestal hun problemen voor hen op. Uiteindelijk had ik ervoor gekozen hen te negeren. Op die manier hield het gejoel het snelst op, hoewel niets aan deze driewekelijkse pesterij snel ging.

‘Niemand vindt er wat aan,’ riep Alan.

Ik maakte een puinhoop van de truc en het lukte me niet om vrij te komen. Meestal was ik in de helft van de tijd dat ik nu bezig was al los. Het publiek staarde naar mijn lichaam. Ik hoorde mijn hart in mijn oren bonken. Ik kreeg een zweetsnor. Mijn ademhaling was te luidruchtig en ik had een droge strot. Kon iedereen horen en zien dat het misging?

Uiteindelijk lukte het me om die verdomde handboeien af te krijgen. Ik gaf ze aan Gabriel, die ondertussen beduidend minder onder de indruk was. Ik vroeg hem de handboeien op te houden naar het publiek zodat iedereen ze kon zien en toen vroeg ik hem te controleren dat ik er niet mee had geknoeid. Ik wreef terwijl hij dat deed over mijn pijnlijke polsen. Mijn linkerpols bloedde een beetje (-2). Deze hele voorstelling verdiende een dikke vette -10. Ik wierp een schuchtere blik op Meneer. Hij zat onderuitgezakt in zijn stoel alsof hij niet wilde dat iemand wist dat hij familie van me was.

Ik gebaarde naar Gabriel en sprak in de microfoon. ‘Een groot applaus voor mijn geweldige assistent!’

Het publiek klapte, maar lang niet zo enthousiast als aan het begin van de show. Degenen die zich hadden afgevraagd of het boegeroep erbij hoorde wisten ondertussen dat dat niet het geval was en dat het ook geen masochistische tienerimpuls was die ze niet begrepen. Ik klopte Gabriel op de schouder en hij keek me stralend aan voordat hij het podium af rende. Toen hij weer ging zitten begon zijn broertje opgetogen aan zijn arm te schudden. Ze zouden de voorstelling de komende weken keer op keer samen opnieuw beleven.

‘Dat was het voor vanavond.’ Ik veegde het bloed van mijn pols. ‘Ik ben hier elke maandag, woensdag en vrijdag en laat elke paar weken nieuwe trucs zien, dus ik zou het leuk vinden u vaker te zien. Dank u wel.’

Ik maakte een diepe buiging en liet daarbij al het bloed naar mijn hoofd stromen zodat dat zou verklaren waarom het zo rood was aangelopen. Mijn gasten klapten beleefd en vluchtten toen zo snel ze konden de zaal uit, alsof ze bang waren dat mislukking besmettelijk was.

Ik keek naar de achterste rij. Leeg. Ze vertrokken altijd voor het laatste applaus, waardoor ik nog wat applaus hoorde dat niet werd overstemd door hun getreiter. Dat gaf me net genoeg hoop om een paar dagen later het podium weer op te durven. Ik bewoog mijn blik naar de voorste rij. Moeder had haar voorhoofd gefronst. Meneer zat met een stalen gezicht voor zich uit te staren. De gordijnen vielen dicht. Ik kneep bevend mijn ogen dicht.

Pijnlijker dan nu wordt het nooit.

Meneer zei dat altijd tegen ons als we een teen stootten of in onze wang beten. Nieuwe pijn was de ergste pijn; met elke seconde die voorbijging werd het alleen maar beter. We herhaalden een afgekorte versie van dat refrein in ons hoofd: nooit pijnlijker, nooit pijnlijker, wachtend tot de pijn zou afnemen. En hij had gelijk; de pijn nam altijd af.

Ik rechtte mijn schouders, liep het podium af en de zaal in. Die was nu op mijn ouders na helemaal leeg. ‘Dank u wel dat u bent gekomen,’ kreeg ik met moeite gezegd.

Moeder gaf me één klopje op mijn schouder, alsof ze bang was me te veel te troosten. ‘Je deed het geweldig. God leidde vast je hand.’

Meneer wierp haar een ongelovige blik toe en stak een duim naar het podium uit. ‘Geef de schuld van wat daar net is gebeurd alsjeblieft niet aan de boeman.’ Hij wendde zich tot mij. ‘Hoe gaan die voorstellingen normaal gesproken?’

Ik was te uitgeput om iets hoog te kunnen houden. ‘Bedoelt u met dat gejoel? Dat zijn kinderen van de toneelclub. Ze zijn kwaad omdat iedereen naar mijn show kwam in plaats van hun eerste uitvoering. Ze willen dat ik ermee ophoud, maar dat doe ik niet, dus blijven ze me treiteren.’

Toen ik Aards Genot voor de rector had gespeeld had hij ermee ingestemd dat ik de gymzaal mocht gebruiken en mocht ik voor mijn première uit drie data kiezen. Ik zou waarschijnlijk niet de vrijdagavond in december hebben gekozen waarop de eerste voorstelling van Bye Bye Birdie was als de regisseur van de toneelclub, mevrouw Kravitz, me eerder die dag niet ten overstaan van de hele natuurkundeklas voor dom zou hebben uitgemaakt. Het was niet de eerste keer dat ze dat deed, dus koos ik haar heilige vrijdagavond. Hoe had ik moeten weten dat iedereen liever naar mijn goochelshow zou kijken dan naar haar talentloze clubje? De zaal zat normaal gesproken tot aan de nok vol voor de musical, wat mijn schoolgenoten altijd toewezen aan hun talent. Toen ze werden geconfronteerd met de magere opkomst, dwong hen dat de waarheid onder ogen te zien. De opkomst en het enthousiasme op zaterdag en zondag – ik trad niet op in het weekend – maakte de teleurstelling op hun première niet goed. De schade was onomkeerbaar. Ze wilden me zien bloeden.

Ik had gehoopt dat de kerstvakantie er een einde aan zou maken. Nieuw jaar, nieuw begin. Op de dag van de audities voor You Can’t Take It with You moest ik bij de rector komen. Hij zei dat mijn voorstelling zo populair was dat hij hem van de gymzaal naar de theaterzaal wilde verhuizen. Ik mocht mijn show drie avonden per week op een echt podium met gordijnen en een schijnwerper laten zien. Ik kon niet geloven wat me overkwam. Stond ik erbij stil dat mijn promotie de toneelclub dwong zijn schema te wijzigen en een paar repetities te verzetten? Op dat moment niet, nee. Ik had het veel te druk met de rector de hand te schudden en hem overdadig te bedanken. Wat ik had gedaan drong pas tot me door toen ze later die week naar mijn eerste voorstelling kwamen. De pesterijen hielden aan, maar ik was niet van plan om met mijn staart tussen mijn benen naar de gymzaal af te druipen. Wanneer zou ik nog eens de kans krijgen op een echt podium op te treden? Als mijn klasgenoten de helft van de energie die ze in die pesterijen staken in toneelspelen zouden steken, zou er misschien iemand naar hun achterlijke toneelstukken komen kijken.

Meneer zei knarsetandend: ‘We gaan naar huis.’

De rit van vijftien minuten was doodstil. Zei hij nou maar gewoon meteen wat mijn straf was. Het niet weten was het ergst. Hij zou het geen straf noemen; in plaats daarvan zou hij het bestempelen als een ‘leerervaring’, alsof het dan leek alsof hij het voor mijn eigen welzijn deed, alles in de naam van zelfontplooiing.

Ik was ondertussen oud genoeg om beter te weten, maar wanneer zou ik oud genoeg zijn om tegen hem in opstand te komen? Nog drieënhalf jaar tot ik zou gaan studeren. Ik zou zo ver weg mogelijk gaan wonen, net als Jack. Maar ik zou natuurlijk niet naar hetzelfde college gaan. Ergens tegenover de westkust. Florida, misschien. Ik zou moeten onderzoeken welke stad het verst van huis was.

Als ik droomde over mijn ontsnapping probeerde ik niet te denken aan het feit dat ik Moeder dan bij Meneer zou achterlaten. Dat had Jack er niet van weerhouden te vertrekken, dus waarom zou ik me er dan wat van aantrekken? Als mijn moeder hoe dan ook enige vechtlust in zich had, was die lang daarvoor verdwenen. Ik heb haar toen Meneer aan het werk was eens gevraagd waarom ze niet bij hem wegging. Ze was in tranen uitgebarsten alsof ik haar had geslagen en zei dat ze een gelofte had gedaan, dat dit Gods plan voor haar was. Toen ik opmerkte dat het niet zo’n goed plan was, berispte ze me dat ik Zijn wijsheid ter discussie stelde en begon te schreeuwen over mijn schaamte- en trouweloze gedrag. Ze marcheerde furieus naar haar slaapkamer, knalde de deur dicht en deed hem op slot. Ik had haar nog nooit zo kwaad gezien.

We schuifelden moe het huis in. De verf op de voordeur was dat jaar gaan bladderen, maar niemand deed er wat aan. Ik trok in de gang geforceerd rustig mijn schoenen uit; als ik naar mijn slaapkamer zou sprinten zou Meneer me zodra ik daar rustig zat naar beneden roepen. Ik keek steels zijn kant op. Hij was op zijn leunstoel geploft en bladerde in de krant. Zou ik de avond heelhuids doorkomen? Ik sloop de trap op.

‘Schat,’ riep hij toen ik op de drempel van mijn slaapkamer stond. Ik greep de sponning vast, me bewust van de ironie dat ik mijn hele leven had verlangd naar een eigen kamer en nu Jack weg was niets liever wilde dan hem delen met mijn zus. Het huis was als een kerkhof zonder haar.

‘Ik kom eraan.’ Angst bouwde zich op in mijn maag. Hoe zou het zijn om een gewone vader te hebben, om wie je met je ogen zou rollen in plaats van dat je pupillen groot werden als hij je riep? Ik liep met bonkend hart de trap weer af. Wat wilde hij? Ik was te uitgeput om een van zijn uitdagingen aan te gaan. Ik was die ochtend om halfvijf opgestaan om nog een uurtje mijn trucs te oefenen voordat ik naar het zwembad ging (+1).

Ik stond naast zijn leunstoel, het materiaal gevlekt en rafelig. Hij sloeg zijn handen ineen, alsof hij me voor het eerst gadesloeg, alsof we elkaars lelijke, verbitterde gezicht niet elke dag zagen.

Alsjeblieft niet het schuurpapier.

‘Heb je vandaag je rugslag geoefend?’

Ik knipperde verrast met mijn ogen. Je wist nooit wat er uit Meneers mond zou komen, maar het was zelden een normale vraag. ‘Ja,’ zei ik, overtuigd dat ik recht in een val liep.

‘Tijd?’

‘Een minuut vijftien.’

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat is een persoonlijk record.’ (+2)

Waarom fronste hij dan?

Nadat ik de zes niveaus van de zwemles succesvol had afgerond, een maand sneller dan Jack had gedaan, was dat nog steeds niet genoeg geweest. Ik moest beter, sneller, sterker worden. Dus had hij besloten dat ik lid werd van het zwemteam van de middelbare school.

‘Het is hoog tijd dat je over de toekomst gaat nadenken,’ zei meneer. ‘Ik ben helemaal klaar met dat gegoochel.’ Mijn mond viel open. ‘Je zus heeft een academische beurs. Daar ben jij veel te dom voor. Hoe ben je van plan je studie te gaan betalen? Ga je soms dollarbiljetten uit de oren van mensen toveren?’

Jack had een gedééltelijke academische beurs toegekend gekregen. Ze betaalde het leeuwendeel van haar studie met de fooien die ze als barkeeper verdiende. Ik betwijfelde zeer of mijn ouders het geld hadden om ons met onze studie te kunnen helpen, maar als dat had gekund, zouden ze het hoe dan ook niet hebben gedaan. Meneer was vastbesloten ons zelfredzaam te maken.

‘Als je wat beter je best doet met zwemmen kom je misschien in aanmerking voor een sportbeurs. Niet op een gerenommeerd college, maar misschien wel op een middelmatige school die zijn programma wil verbeteren.’

Ik stond te stomen. Mijn vooruitgang zou iedere andere ouder apetrots hebben gemaakt: ik was helemaal over mijn waterangst heen, of het nu over de badkuip, een zwembad of de oceaan ging. Ik was een meer dan bekwame zwemmer, sterk genoeg om iemand van de verdrinkingsdood te redden. Maar zwemmen was een taak. Ik was absoluut niet van plan het te blijven doen nadat ik voor de middelbare school zou zijn geslaagd. Ik zat alleen maar in dat verrekte zwemteam omdat hij me ervoor had opgegeven.

Ik schraapte mijn keel. ‘Als ik ga studeren, wil ik stoppen met zwemmen.’

‘Ja, nou ja, ik wil ook niet werken voor mijn geld, maar als je volwassen bent moet je de hele dag dingen doen die je niet wilt. Wat ben je van plan met je leven te gaan doen? Je zus studeert bedrijfskunde terwijl jij van het podium wordt gejoeld.’

‘Dat is niets meer dan een stel jaloerse klasgenoten. De rest van het publiek vond het geweldig.’

‘Die hooligans waren het relevante deel.’ Ik huiverde; ik verlangde ineens naar dat schuurpapier. ‘Luister, ik vond het een leuke hobby voor een kind, maar het is hoog tijd dat je het leven serieus gaat nemen. Met konijnen uit een hogehoed kun je de rekeningen niet betalen.’

‘Ik kan echt goed genoeg worden, dat weet ik zeker. Ik leer nog steeds bij.’

‘Nee hoor.’

Ik snakte naar adem.

‘Geen goochelshows meer tot je je rugslag op een minuut twee hebt.’

Mijn ogen puilden uit de kassen. ‘Dertien seconden eraf? Mijn teamgenoten werken zich in het zweet voor een seconde.’

‘Die zaten op een zwemclubje terwijl jij in Lake Minnich rondspartelde.’

Dat was ook een manier om te zeggen dat ik bijna was verzopen.

‘Jij hebt veel meer ruimte voor verbetering dan zij.’ Mijn vader maakte een snoevend geluid. ‘En wij verlagen onszelf niet tot de standaard van anderen, schat. Dertien seconden voor het eind van je tweede jaar is haalbaar.’

‘Hoe?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Een betere techniek. Meer spieren. Cardio. Als je je erop focust, kun je heel vindingrijk zijn. Je verzint er wel wat op.’

Ik staarde hem met open mond aan, weigerde in te gaan op zijn onmogelijke eis.

Hij kneep zijn ogen half dicht. ‘Ik meen het. Geen shows meer, niet meer oefenen en geen goochelarij meer. Tenzij je je tijd naar beneden haalt.’

Ik klemde mijn kaken op elkaar. Toen zei ik: ‘Ik kan het allebei. Ik ga zowel beter zwemmen als beter goochelen.’

‘Maak dat de kat wijs. Er zit geen toekomst in die tovenarij, wanneer dringt dat nou eens tot die botte hersens van je door? Om dat te leren moet je naar New York of zo. En jij,’ – hij tikte hard met zijn wijsvinger op de bijzettafel – ‘blijft hier.’

Over minder dan een jaar kon ik een rijbewijs halen. Dan kon ik dit huis verlaten en zo ver wegrijden als ik maar wilde. Ik kon stoppen met school, ergens op een bank gaan slapen en een andere manier bedenken om mijn diploma te halen.

‘Geen goochelarij meer.’

Zijn dreigende blik daagde me uit tegen hem in te gaan. Dat zou geen enkele zin hebben.

Ik liet mijn hoofd zakken. ‘Ja, Meneer.’

‘Hoe vaak heb ik nou al tegen je gezegd dat je iemand kunt worden als je maar genoeg je best doet? Maar je moet je wel focussen. Het is klaar met die spielerei.’ Zijn blik bewoog naar de televisie. ‘En ga je puntenboekje eens even halen.’

‘Ja, Meneer,’ herhaalde ik.

Ik sjokte naar boven, liet me op mijn bed vallen en kneep in het hoofd van Beer tot mijn armen er pijn van deden. Toen trok ik de lade van mijn nachtkastje open en pakte mijn notitieboekje. Ik overwoog heel even om het uit het raam te smijten.

Ik zou ’s ochtends gaan oefenen, voordat Meneer wakker werd. Ik zou optreden voor kleinere groepen en op geheime plaatsen. Ik zou mijn onderzoek in de bibliotheek doen, daar mijn boeken lezen en tegen mijn ouders zeggen dat ik er voor school heen moest. Ik zou mijn kunsten aanscherpen, tot bloedens toe, tot ik onder de blauwe plekken zat, tot ik alles even perfect en onverschrokken als Houdini kon uitvoeren. Als dat was wat nodig was, zou ik ervoor naar New York verhuizen. Meneer kon dreigen wat hij wilde, maar ik ging er niet mee ophouden.

Ik zou nooit, nooit mijn shows opgeven.

9

Natalie

8 januari 2020

‘Ik stel het niet op prijs een leugenaar genoemd te worden.’ Ik werp Gordon een dodelijke blik toe, haal de kaart door de scanner en hoor de deur van het slot gaan. ‘Ik weet niet wie je hebt gesproken, maar die heeft de feiten niet op een rijtje.’ Ik duw met een bonzend hart de deur open en loop met mijn weekendtas naar binnen, Gordon geen kans gevend te antwoorden.

Wat weet ik over deze mensen, over waartoe ze in staat zijn? Wie zegt dat ze het bij dreigende mailtjes laten? Ik druk op de beurse plek op mijn pols, zie voor me hoe Gordon me aan mijn haar naar het water sleept en me onder water houdt tot ik geen weerstand meer bied. Wie zou dan weten waar ik was?

Wie zou er genoeg om me geven om me te gaan zoeken?

Ik schud mijn hoofd leeg en kijk om me heen in het huisje. De ruimte is brandschoon, geen stofje te zien. Het doet denken aan een Paul Bunyan-slaapzaal: reuze functioneel, maar weinig gezellig. Tegen de achtermuur staat een bed met kraakwit beddengoed dat strak is ingestopt. Tegenover het bed staan een eikenhouten bureautje en een stoel met een rugleuning van spijlen. Achter twee schuifdeuren schuilt een kast. Er ligt geen kleed op de vloer, er staan geen sierobjecten op het nachtkastje en er hangt geen kunst aan de muren. Enkel wat knoesten in het hout die me aan een zwerm bijen doen denken.

‘O, nog één ding,’ zegt Gordon. Ik draai geschrokken om mijn as. Hij is achter me aan gekomen en staat in mijn kamer. Hij doet de deur dicht en steekt zijn hand in zijn postbodetas. Hij haalt er een pakket aan elkaar geniete papieren uit. ‘Je moet deze nog ondertekenen.’

Ik sla de bladzijden om. Zo te zien een standaardcontract. Wisewood is niet verantwoordelijk voor verwondingen of emotionele schade. Ik beloof niets van wat zich hier afspeelt te delen met de ‘buitenwereld’, wat betekent dat ik op internet geen cijfers of reviews geef.

We willen niet dat onze beroepsgeheimen gemeengoed worden of dat de ervaring voor toekomstige bezoekers wordt verpest.

Dat verklaart waarom er online zo weinig over Wisewood is te vinden. Ik blader naar de laatste twintig pagina’s van het slaapverwekkende juridische jargon. Als ik opkijk, staat Gordon me verwachtingsvol aan te kijken. Hij wil dat ik ter plekke mijn handtekening zet. Niet dat ik de algemene voorwaarden van Apple lees voordat ik mijn iPhone ga updaten, maar voor hetzelfde geld staat er in het contract van Wisewood dat ik ga deelnemen aan nachtelijke dierenoffers.

‘Ik moet dit eerst even goed doorlezen,’ zeg ik. Hij knikt, maar maakt geen aanstalten te vertrekken. ‘Ongestoord.’

‘Neem je tijd.’ Gordon tikt met zijn voet op de vloer. ‘Zolang je deze kamer maar niet verlaat totdat je hebt getekend. We moeten ons intellectuele eigendom beschermen.’

Ik grijp het pakket steviger vast. Hoe langer ik hier sta te lezen, hoe langer het duurt voor ik Kit heb gevonden. Ik heb bovendien mijn mail al uren niet gecheckt. Hoewel mijn telefoon uit staat, hoor ik het getingel van de paniekberichten die in mijn afwezigheid binnenstromen.

Ik scan snel de bladzijden. Er springt niets onoorbaars uit. Ik teken op de stippellijn en geeft het pakket aan Gordon terug.

‘Je kunt morgen bij je vertrek voor de overnachting betalen. We eten om zes uur in de cafetaria.’ Hij gaat op weg naar de deur.

‘Wat bedoelde je eigenlijk aan de telefoon?’ Mijn voortanden bewegen over mijn onderlip. ‘Toen je zei dat ik genoeg heb gedaan?’

‘Je maakt rare mondbewegingen als je nerveus bent. Ik durf te wedden dat je een nachtbeugel tegen het tandenknarsen draagt.’ Ik houd acuut mijn mond stil. Hij plaatst zijn berenpoten achter zijn rug. ‘Kit heeft van alles over jullie familie verteld.’

Ik krimp ineen. ‘Zoals wat?’

‘Vraag haar dat zelf maar.’ Dan opent hij de deur en vertrekt. Ik leun ertegenaan. ‘Gemaximaliseerde dag, mevrouw Collins,’ zegt hij als hij al buiten is.

Ik wacht tot mijn hartslag enigszins is bedaard. Dan dringt tot me door dat ik niet heb gevraagd in welk huisje Kit verblijft. Ik ruk de deur open, maar Gordon is verdwenen.

Ik kijk vloekend om me heen in de kamer. Naast de kast is een badkamertje dat zo klein is dat ik mijn handen in de wastafel kan wassen terwijl ik op de wc zit. Ik zucht en kijk boven de wastafel om vast te stellen hoeveel schade de weersomstandigheden aan mijn haar hebben aangericht.

Er hangt geen spiegel aan de muur.

Ik kijk om me heen in het badkamertje. Er hangt nergens een spiegel. Ik loop de kamer in en bestudeer de muren van mijn tijdelijke onderkomen. Het hele huisje kan niet meer zijn dan negen vierkante meter. Ik trek laden en kastdeuren open, zoek zelfs onder het bed. Nergens een spiegel te bekennen.

Ik geef de spiegel op en ga op zoek naar gordijnen of andere raambedekking. Die is er ook niet. Als ik naar buiten kijk zie ik niemand, maar dat betekent niet dat er niemand is, verstopt achter een boom of huisje. Ik loop weg van het raam, neem mijn jas mee naar de badkamer en doe de deur dicht. Ik check of mijn telefoon op stil staat en zet hem aan. Ik kijk op het beeldschermpje.

GEEN BEREIK.

Ik kreun en tik op de instellingen. Natuurlijk is er hier geen wifi.

Ik wacht nog een minuut om te zien of de telefoon toch een signaal vindt, maar het GEEN BEREIK is onverbiddelijk. Ik krijg de rillingen terwijl ik aan het groeiende aantal rode uitroeptekens denk. Ik zal moeten kijken of er ergens anders op het eiland wel bereik is. Ik ga op zoek naar stopcontacten om mijn telefoon op te laden, maar die zijn er niet. Ik sta compleet in de war midden in de kamer tot het tot me doordringt dat je als gast geen stopcontact nodig hebt als je geen elektronica bij je mag hebben. De wekker op het nachtkastje loopt op batterijen.

Ik haal kleding voor een overnachting uit mijn tas. Beha en slipje liggen altijd op de bovenste plank, pyjama op de tweede, en mijn spijkerbroek en favoriete helblauwe trui leg ik daaronder. Ik hing mijn truien vroeger altijd aan kleerhangers, tot ik ergens las dat de schouders daarvan uitlubberen; dus nu vouw ik ze eerst in tweeën en dan in drieën. Aangezien er hier geen spiegel en stopcontacten zijn is de kans nihil dat er ergens een strijkbout is te vinden, maar ik ga toch even op zoek, voor mijn spijkerbroek. Natuurlijk is er ook geen strijkbout. Ik slaak een zucht. Ik begrijp niet waarom de meeste mensen te lui zijn om drie minuten per dag te reserveren om er een beetje toonbaar uit te zien. Ik verstop de telefoon in mijn pyjama en doe de kast dicht.

In de bureaulade tref ik een plattegrond van het terrein aan. Ik steek hem met de sleutelkaart in mijn zak en trek mijn warme jas weer aan. Ik loop naar buiten en doe de deur op slot. Ik betrap mezelf erop dat ik absurd opgelucht ben dat de mist is opgetrokken. In plaats daarvan dwarrelen er nu kristallen vlokjes naar de aarde. Ik laat mijn hoofd in mijn nek zakken en kijk hoe ze vallen. Een seconde lang is de wereld vredig, veilig. Dan giert er een windvlaag langs me heen, die de betovering verbreekt. Ik loop in de richting van de buitenste kring huisjes. Zo door de verse sneeuw lopen doet me aan Kit denken. Ze haat het om maagdelijke sneeuw te betreden, wil hem niet verstoord zien, stond erop dat we er niet overheen gingen, hoe ver de weg ons ook omleidde. Ik vraag me af hoe ze dat hier doet. Ik glimlach bij de gedachte dat ze elke ochtend vroeg op moet om de paden te vegen. Kit was altijd zo goed in staat de magie in het leven te houden.

Ik kijk door elk raam naar binnen, hopend een glimp van mijn zusje of haar spullen op te vangen. Alle kamers zijn leeg en opgeruimd, als een hotel dat nog niet open is. Waar zijn de spullen van de gasten? Het kunnen onmogelijk allemaal obsessieve opruimers zijn. Ik zie geen zwemspullen, geen duikbrillen, geen speelkaarten of pockets liggen. Niets van Kit, waar ik ook kijk. Ondanks de kou breekt het zweet me uit.

Waar is iedereen toch? Ik voel hun nabijheid, hun blikken, maar elke keer dat ik over mijn schouder kijk is er niemand, niets.

Als ik bij alle huisjes in de eerste kring heb gekeken loop ik door naar de volgende. Ik voel me net de Night Stalker die in de kamers van vreemden gluurt, maar deze methode is sneller dan op elke deur kloppen. Het is buiten nog steeds uitgestorven. Niemand dwaalt over het eiland. Het dringt tot me door hoe zeldzaam het is om rond te lopen zonder ergens een ander te bespeuren. Een natuurramp zou de hele mensheid op dit moment kunnen wegvagen en dan zou ik er niets van meekrijgen. Mijn hart begint weer te bonzen.

Stel nou dat Kit zodra ik haar heb gevonden, weg wil? Het vasteland is hier meer dan een uur vandaan. En stel nou dat de Zandloper kapseist in een storm? Ik heb geen idee waar het dichtstbijzijnde stukje land is, laat staan hoe ik daar moet komen. Stel nou dat dit eiland zinkt en zinkt, in zijn geheel wordt opgeslokt door de Atlantische Oceaan?

Stel nou dat ik nooit de kans krijg het haar te vertellen? Stel nou dat iemand me voor is?

Ik blijf tussen twee huisjes in staan en zet hijgend mijn handen op mijn knieën. Ik heb altijd zo’n hekel aan geheimen gehad: ze hebben, ze horen, ze bewaren. Deze knaagt zich als een made een weg mijn borstkas in om een gat in mijn hart te vreten. Ik haal diep adem. Ik mag niet de Collins-zus zijn die doordraait. Ik wacht tot mijn ademhaling wat bedaart.

Een vreemd gevoel dat er iemand naar me kijkt maakt dat ik mijn kin hef. Een stukje van me vandaan op het pad staan twee vrouwen naar me te kijken. De oudere van de twee heeft een vriendelijk gezicht, de andere is op middelbare leeftijd en straalt nerveuze energie uit. Ze zijn warm ingepakt, maar ze hebben allebei geen muts op, waardoor opvalt dat ze hetzelfde kapsel hebben.

Ze zijn allebei kaalgeschoren.

De huid is strak gespannen over elk kuiltje, bobbeltje en richeltje op hun schedels. De hoofdhuid van de oudere vrouw zit vol zonnevlekken, maar de andere is de minder aantrekkelijke van de twee met haar ovale schedel en ongelijkmatige oren. Ze lijken wel twee reflecties in een lachspiegel, twee eieren die op het punt staan om uit te komen. Ik huiver bij het aanzien van hun blote kroon, de gedachte aan de kwetsbare grijze stof die onder de korst ligt te wachten.

De oudere vrouw glimlacht naar me. ‘Gaat het, lieverd?’

Misschien weten zij wel waar Kit is. Ik loop naar hen toe. ‘Prima, dank u.’

De tweede vrouw bestudeert me met glanzende, amandelvormige ogen. Van dichtbij zie ik dat ze volle, gedefinieerde lippen heeft. ‘Ben jij vers bloed?’

Voordat ik kan antwoorden zegt de oudere vrouw: ‘Ze bedoelt dat we je nog niet eerder hebben gezien? Ik ben Ruth?’ Ze laat haar hoofd zakken, intoneert haar bevestigende zinnen als vragen. ‘Ik geef de introductiecursus aan alle nieuwe gasten en ik heb jou nog niet in mijn klas gezien? Ben jij toevallig Chloe of Cheryl?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik blijf niet, ik kom alleen even op bezoek.’

Ruth knippert met haar ogen. ‘Bezoek?’

De andere vrouw verslapt een beetje. ‘Er komt hier geen bezoek.’

‘Hoe ben je hier gekomen?’ vraagt Ruth.

‘Er komt hier geen bezoek,’ herhaalt de andere vrouw nadrukkelijker, licht op- en neerwippend op de ballen van haar voeten.

‘Ik ben met Gordon op de boot gekomen. Vanmiddag,’ zeg ik tegen Ruth. Ik probeer die gek te negeren.

Ruth piept: ‘Alleen met Gordon?’

‘Nee, er was ook ene Sanderson bij.’

Ruth ademt uit en bestudeert haar schoenen.

‘Weten jullie misschien waar ik Kit Collins kan vinden?’ vraag ik.

Ruths hoofd schiet omhoog. ‘Is dat waarom je hier bent?’

‘Vrienden en familie zijn op Wisewood niet toegestaan,’ waarschuwt de andere vrouw.

Ruth wrijft over haar slapen alsof ze hoofdpijn voelt opkomen.

‘Hebben jullie haar gezien?’ dring ik aan.

‘Sorry, lieverd. Nee. Jammer dat ik je niet kan helpen.’

Ik knik en maak aanstalten me om te draaien en te vertrekken, maar dan zegt de jongere van de twee: ‘Ik weet waar ze is.’

Ik wacht.

‘Op het pad naar onverschrokkenheid.’ Ze knipoogt naar Ruth.

Ik trek een gezicht. ‘Staat dat op de plattegrond?’

‘Wie denk je dat we zijn, ontdekkingsreizigers?’ Ze slaakt een gil als een heks, zo hard en hoog dat het pijn doet aan mijn oren.

‘Jezus, Sofia, zo kan hij wel weer. Zo krijgt ze helemaal de verkeerde indruk.’

Sofia staart me recht aan. Ik denk dat ik al precies de goede indruk van haar heb: knettergek.

‘Je bent van harte welkom om naar mijn les te komen,’ biedt Ruth aan. ‘De beginnerscursus start morgenochtend om zeven uur.’

Dat klinkt ongeveer net zo leuk als die dag in de eerste van de middelbare school, toen er ten overstaan van de hele klas een tampon uit mijn zak viel.

‘Dank u. Nou, dan ga ik maar weer eens.’ Ik zwaai en begin van het stel weg te lopen.

‘Als je je bedenkt,’ roept Ruth achter me aan, ‘denk ik dat ik je wel kan helpen met al die eenzaamheid die je met je meetorst.’

Waar haalt ze dat nou ineens vandaan? Ik draai me om en zie de vrouwen verstild naar me kijken. Elk spoortje van hun lach is verdwenen. Ik loop verder, kan me niet voorstellen dat Kit hier op haar plaats is, dat ze het hier zo geweldig vindt dat ze voor die mensen is gaan werken. Kit is goed van vertrouwen maar heeft een ontzettend goede radar voor nonsens. Ze gaat uit van het beste in mensen tot ze haar reden geven dat niet te doen. Ze laat zich door je gebruiken, maar tot op een bepaalde hoogte. Hoe kan ze denken dat deze plek de oplossing is? Ik probeer haar al haar hele leven te leren sceptischer te zijn, indien nodig zelfs harteloos. Ze wil er niets van weten; ze wil geloven in de inherente goedheid van de mensheid. Dus daarom tref ik mezelf op dit soort plekken aan, om mijn zus terug te sleuren naar de realiteit. Die verliest ze vaker uit het oog dan iedereen die ik ooit heb gekend.

Aangezien het bijna donker wordt besluit ik de rest van de gastenverblijven te laten zitten. Ik haast me naar de noordwestelijke hoek van het terrein, waar een tweede keet staat. Ik sluip erheen, bang betrapt te worden, maar dit gebouwtje heeft rolgordijnen, en die zijn dicht. Waarom hebben de lesruimtes rolgordijnen, maar de huisjes niet? Ik sta te luisteren, maar kan geen woorden verstaan. In plaats van gepassioneerde toespraken of een geleide meditatie kruipen er kreunende en huilende geluiden onder de deur door. De rillingen lopen over mijn rug. Ik loop snel verder.

Mijn kippenvel heeft ondertussen kippenvel. De sneeuw valt in chagrijnige klontjes naar beneden. Natte sneeuw glijdt in mijn laarzen, maakt mijn sokken nat. Ik berisp mezelf dat ik me niet beter op dit weer heb gekleed en besluit even langs mijn kamer te gaan voor een extra laagje voordat ik verder zoek.

Ik jog over het eiland naar mijn huisje, trap de sneeuw van mijn laarzen en laat ze buiten staan. Binnen aangekomen trek ik mijn jas en handschoenen uit, blaas op mijn handen en wrijf ze samen. Die kamer mag dan steriel zijn, maar het is er tenminste wel lekker warm.

Ik blijf als aan de grond genageld staan als ik een onbekende geur detecteer. Een vrouwenparfum met frisse details die ik niet kan thuisbrengen.

Is er iemand binnen geweest?

Ik schud het gevoel van me af. Ik doe paranoïde. Ik word doodzenuwachtig van dat stomme eiland.

Ik loop naar de kast en schuif de deur open. Nog een trui, dat zal helpen. Ik buig me voorover naar de derde plank, maar daar ligt alleen mijn spijkerbroek. Een lege plek waar mijn trui zou moeten liggen. Ik frons mijn wenkbrauwen.

Ik ga weer rechtop staan en zie iets helblauws in mijn ooghoek. Ik draai me ernaar om en deins terug van de kast alsof hij in brand staat. Mijn hart blijft in mijn keel steken en blokkeert de gil die een uitweg zoekt.

Mijn lievelingstrui beweegt zachtjes op en neer aan een kleerhanger in de kast.

10

Nog één baantje. Ik dook onder water en kwam op mijn rug boven, het water doorklievend.

Is dat alles wat je in je hebt?

Ik duwde hem weg, maar meerderde vaart.

Rode en witte markeerboeien, over de hele lengte van alle zes de banen, bewogen in het water toen ik langs kwam zwemmen. Op elke rode boei stond het logo van mijn college. Toen ik aan het einde van de baan was aangekomen keek ik op de klok. Een seconde langzamer dan de vorige baan. Ik gaf mezelf een minpunt en duwde de gedachte uit mijn hoofd.

Ik zou nog een keer gaan.

Ik haalde diep adem en begon aan een volgende baan. Ik was gaan houden van de schone, chemische geur van chloor, de manier waarop die overweldigde en reinigde. Ik was halverwege de baan toen iemand in een fluogele korte broek met een T-shirt naar de rand van het zwembad kwam lopen. Ik zwaaide naar mijn kamergenoot en versnelde. Ik hing hijgend en steunend in het water aan Lisa’s voeten. Ik schoof mijn zwembril over mijn badmuts omhoog.

‘Zorg je dat je nog wat energie voor vanavond overhoudt?’ zei ze.

‘Naar welk vervallen pakhuis gaan we deze keer?’ plaagde ik.

‘Evelyn de Stralende is briljant. Wacht maar af.’

‘Is dat een grapje?’

Ze stak haar tong naar me uit. ‘Ik zie je zo thuis wel.’

Ik knikte en besloot nog een paar baantjes te doen. Ik wilde mijn persoonlijke record voor die dag per se verbeteren.

Dertig minuten later, met een verbroken dagrecord, sjokte ik terug naar mijn kamer. Ik had helemaal geen zin meer in een avondje uit. Toen ik binnenkwam stond Lisa – wier donkere haar en huid perfect waren zonder enige toevoeging van schoonheidsproducten – moeilijk te doen met haar make-up. Ze zou er alles aan doen om te zorgen dat ik mee zou gaan.

Het laken was aan een kant van mijn matras losgeschoten. Ik negeerde de (-1) die eiste afgetrokken te worden, stak het laken terug in zijn ziekenhuishoek en plofte op bed. ‘Ik denk dat ik vanavond thuisblijf.’

Lisa draaide weg van de spiegel, mascaraborsteltje in haar ene hand en de houder in de andere. ‘Geen denken aan. Ik ben vorige week met jou mee geweest naar die gruwelijke goochelshow. Moet ik je eraan helpen herinneren dat die gast probeerde een duif onder mijn rok vandaan te toveren?’ Ik grinnikte bij de herinnering. ‘Deze performance is wel het minste wat je kunt doen om het goed te maken.’

Ik had net een nieuwe Houdini-biografie op de kop getikt en wilde niets liever dan de avond verloren in zijn wereld doorbrengen. ‘Ik ben doodmoe.’

‘Waarom werk je zo hard in het zwembad? Je zit niet eens in het zwemteam.’

Ik was op de middelbare school vier jaar blijven zwemmen, zoals Meneer dat van me had geëist. Toen ik het podium opliep om mijn diploma in ontvangst te nemen was het enige waar ik blij over was dat ik wist dat ik nooit meer een badmuts of zwembril zou hoeven dragen. Dus je kunt je voorstellen hoe verbijsterd ik was er zes maanden later achter te komen dat ik zwemmen vreselijk miste. Ik was een paar weken daarvoor behoedzaam weer in het water gedoken en zwom sindsdien weer dagelijks. Het was een veel leukere sport als je zelf degene was die besloot hoe hard je wilde gaan.

‘Oude gewoonte.’

Lisa concentreerde zich weer op haar mascara. ‘Kweek dan een nieuwe. Je bent negentien en voor zover ik weet ben je geen lid van een kloosterorde. Ik hou van je, maar het lijkt soms net of je het leven als een straf ziet.’

Ik wist dat ze gelijk had, maar dat zei ik niet hardop.

‘Waarom ben je een halfuur van het centrum van New York City komen wonen als je op vrijdagavond thuisblijft?’

Omdat Houdini uit een kist in de East River was ontsnapt en ik dat ook wilde?

Ik stak in een gebaar van overgave mijn armen op en stapte in mijn badslippers. ‘Oké, oké.’

Lisa en ik stonden te wachten in een lange rij bij een nietszeggend bakstenen gebouw op een smerige stoep in Manhattan. Het was een warme avond eind maart, de eerste lenteachtige dag dat jaar. Ik keek mijn kamergenoot aan en gaf haar een arm, blij dat ze me had gedwongen gezellig te doen. Lisa was de beste vriendin die ik ooit had gehad. Ze studeerde kunstgeschiedenis en hoopte op een dag haar eigen galerie te hebben. Ze was gek op karaoke, honden en Grieks eten. Ze lachte me niet uit toen ik vertelde dat ik illusionist wilde worden. We kenden elkaar pas twee maanden toen ze me uitnodigde mee te gaan naar haar familie in Pennsylvania, eerst voor Thanksgiving en toen ook nog voor Kerstmis, zodat ik niet naar huis hoefde. Ze zei niet dat dat de reden was, merkte alleen op dat ze gek werd van haar broertje en dat ik een goede bliksemafleider zou zijn. Toen haar vader vroeg wat ik studeerde – psychologie – en wilde weten wat mijn plannen voor de toekomst waren, gaf ik aarzelend toe dat ik illusionist wilde worden. Haar familie lachte me ook niet uit. ‘Ze wil helemaal geen illusionist worden,’ bemoeide Lisa zich ermee. ‘Dat is ze al. Ze heeft al vier jaar een eigen show.’ Ze knipoogde naar me van de andere kant van de tafel. Ze bleef maar herhalen dat ik niets was van de etiketten waarmee Meneer me had gebrandmerkt. Ze was de eerste die ooit tegen me had gezegd dat hij een klootzak was.

Ik was niet meer thuis geweest sinds het begin van mijn studie en zou nooit meer boterhammen met worst of gepofte rijst hoeven eten. Ik belde Moeder elke paar weken en kreeg Jack twee of drie keer per jaar aan de telefoon. Als ik haar sprak, zei ze na vijf minuten altijd dat ze huiswerk had of op weg was naar een feest. Ik hoorde aan haar ongemakkelijke stem en korte antwoorden dat ze niet wilde praten, dat ik haar te veel herinnerde aan onze dysfunctionele jeugd. Ze schaamde zich voor ons, zo drong het tot me door. Na een tijdje probeerde ik het niet meer. Ik was niet van plan haar te gaan smeken zich als mijn zus te gaan gedragen.

Meneer had ik niet meer gesproken sinds de dag van mijn verhuizing. Aan het einde van de middelbare school had ik zeven seconden van mijn persoonlijke record voor hem af gezwommen, maar toen kreeg ik er nog steeds van langs dat ik niet goed genoeg was. Hij wist niet dat ik op de middelbare school drie keer de talentenshow had gewonnen met mijn goochelact. Het zou hem geen moer hebben uitgemaakt.

Toen ik uit huis ging was ik 1 meter 80, net als hij, met armen als kabeltouwen van het zwemmen. Ik was stukje bij beetje gaan begrijpen dat mijn vader noch wijs, noch dapper was. Ik gaf hem niet langer het voordeel van de twijfel en had de hoop opgegeven dat zijn straffen me op de een of andere manier krachtiger zouden maken. Ik gaf aan mezelf toe wat hij was: een sadist, een man die zo zielig was dat de enige macht die hij succesvol kon uitoefenen over twee kleine meisjes was die niets liever wilden dan hun papa gelukkig maken. Ik was klaar met zijn puntensysteem en wist niet hoe snel ik zo ver mogelijk van hem vandaan moest zien te komen.

Overblijfselen van zijn macht regeerden nog steeds over me. Ik vond het nog steeds moeilijk te ontspannen. Als ik op de gang voetstappen hoorde sprong ik uit bed om te veinzen dat ik mijn bureau of onze kamer aan het opruimen was. Ik moest mezelf eraan helpen herinneren, of er door Lisa aan worden herinnerd, dat er niemand tegen me zou gaan schreeuwen en dat niemand tegen me zou zeggen dat ik lui was. Ik hoefde het recht me te mogen ontspannen niet te verdienen. Ik hoopte met heel mijn hart dat de reflex minder zou worden.

Een deur in het bakstenen pand ging open. De rij mensen kwam in beweging. Lisa klapte opgewonden in haar handen. Ik glimlachte om haar opgetogenheid.

‘Haar shows zijn soms interactief,’ zei Lisa terwijl we naar binnen liepen.

Was dat positief? Ik bestudeerde de ruimte: betonnen vloer, witte muren, hoog plafond. Op de warme lichamen die de ruimte vulden na was het gebouw leeg. Als Lisa me meenam naar een kunstvoorstelling was er meestal... kunst.

Ik stootte haar aan en gebaarde naar de lege muren. ‘Mist er niet iets?’ Lisa haalde haar schouders op, haar blik door de ruimte bewegend, elke vierkante centimeter in zich opnemend.

De uitsmijter deed de deur dicht. Terwijl de minuten wegtikten zonder dat er iets gebeurde ebde de sfeer van ontzag weg. De stemmen werden harder. Toen ging de deur weer open. Naar binnen liep een vrouw van wie ik aannam dat ze de kunstenaar was.

Ze was klein, in de zestig, met gitzwart, onverzorgd haar met een grijze lok dat tot in haar taille hing. Ze had een regenboogkleurige ballonjurk aan die aan een parachute deed denken. Haar gezichtsuitdrukking was serieus, plechtig zelfs. Ze schreed op blote voeten naar het midden van de ruimte, alsof ze in trance was. Ze had een stukje zwarte stof in haar hand.

Lisa gaf me een elleboogstoot. ‘Dat is haar! Dat is Evelyn.’

Ik klopte mijn vriendin op de hand.

Precies in het midden van de zaal bleef Evelyn staan. Toen ze sprak, klonk haar stem hypnotiserend. Ze draaide in een kring, maakte oogcontact met alle aanwezigen. ‘We zijn gewend geraakt aan geweld. Als we horen dat er meer dan een miljoen mensen zijn omgekomen in een oorlog raakt ons dat nauwelijks nog. Zijn we proportioneel meer van streek over een miljoen doden dan over honderdduizend? Nee. Zouden we dat moeten zijn?’ Ze was even stil, en zei toen: ‘Hoeveel doden zijn er nodig om een einde te maken aan deze zinloosheid?’

Ze stopte met draaien en haar blik bleef op mij rusten. ‘En als het er maar één is? Wat als we het geweld persoonlijk maken door onszelf er het onderwerp van te maken?’

Evelyn keek van me weg, haar vingers over de zwarte stof in haar hand strelend. ‘Ik nodig jullie uit me te beledigen. De kritiek mag overal over gaan. Mijn kunst, mijn uiterlijk, dingen die over mij zouden kunnen gaan. Of je gelooft dat ze waar zijn is niet relevant. Voel je vrij.’ Ze boog haar hoofd. ‘Begin maar.’

Mensen keken elkaar aan, gingen ongemakkelijk anders staan. Een aantal moest van tevoren hebben geweten waar ze naartoe gingen. Ik wierp Lisa een vernietigende blik toe, die me schuldbewust aankeek, ongetwijfeld in de wetenschap dat ik haar dit niet in dank zou afnemen. Wie was dat gestoorde mens dat haar publiek uitnodigde haar te kleineren?

Niemand zei iets.

‘Dat dacht ik al.’ Evelyn trok de zwarte stof over haar hoofd en ogen. ‘En zo? Is dat beter?’

Er verstreken nog twintig of dertig seconden; iedereen hield collectief de adem in. Niemand wilde een klap uitdelen, maar iedereen wilde ook dat die ongemakkelijke stilte voorbij zou zijn.

Uiteindelijk zei een man aan de andere kant van de ruimte timide: ‘Je zou wel eens naar de kapper kunnen.’

Een aantal mensen begon te grinniken. Evelyn maakte een buiging, alsof ze hem bedankte.

‘Je neus is te groot.’

Evelyn knikte.

‘Die jurk is foeilelijk.’

‘Ongelooflijk, dat ik hier helemaal naartoe ben gekomen voor dit.’

Enzovoorts en zo verder, alsof er een dam brak. Ik keek nogmaals naar Lisa. Ze stond te nagelbijten.

‘Ben je aan de drugs?’

‘Ik vind je overtuigingen aanstootgevend.’

‘Mijn vader is omgekomen in de oorlog om jou de vrijheid te geven deze show te kunnen geven. Geweld is soms noodzakelijk.’

‘Je man houdt niet van je.’

‘Niemand vindt er wat aan.’

Ik stond als aan de grond genageld, stak toen mijn nek uit om de bron van de sneer te lokaliseren, half verwachtend dat het Alan zou zijn die me op het podium uitjoelde. Niemand vindt er wat aan.

De woordenstroom hield aan, maar ik hoorde niets meer. Mijn gezicht brandde terwijl ik terugdacht aan de schaamte van Meneer op de eerste rij terwijl Alan zijn vrienden op de achterste rij een triomfantelijke high five gaf. Hij had me voorstelling na voorstelling getreiterd. Hij was meedogenloos.

Tot de dag dat ik hem redde.

Het was in de laatste week van de derde. Ik was na wiskunde even achtergebleven om de leraar iets te vragen. Toen de bel voor de volgende les ging sprintte ik door de gang in de hoop nog op tijd te zijn voor geschiedenis. Ik rende een hoek om toen ik verderop twee leerlingen zag staan. Het waren Alan en Peter Levine, een achttienjarige die de perfecte bouw voor het footballteam had, maar zich te zeer misdroeg om mee te mogen doen aan buitenschoolse activiteiten. Peter Levine had Alan in een hoek gedreven bij het kraantje en duwde zijn gezicht in het stromende water terwijl Alan hulpeloos spartelde om los te komen.

Ik maakte rechtsomkeert. Ik zou op school geen populariteitswedstrijd hebben gewonnen, maar mijn uitstraling was op het randje vijandig genoeg om te voorkomen dat mijn leeftijdgenoten, de leden van de toneelclub daargelaten, me lastigvielen. Ik bemoeide me niet met andermans zaken en zij bemoeiden zich niet met mij. Een ettertje als Alan kon ik wel aan. Het laatste waar ik behoefte aan had was de terreur van Peter Levine.

Ik moet toegeven dat ik toen ik de lange route naar de klas nam genoegen voelde dat Alan zijn verdiende loon kreeg. Hij mocht ook wel eens worden vernederd. Niemand was dus verraster dan ikzelf toen ik op weg terugging naar het kraantje. Peter Levine was maar een centimeter of twee langer dan ik, maar torende een kop boven Alan uit. Alan zou helemaal nergens heen gaan tot Peter zich zou gaan vervelen.

‘He,’ zei ik toen ik zo dichtbij was dat hij me zou horen, maar niet té dichtbij. Als iemand er geen moeite mee zou hebben een meisje af te rossen, was het Peter Levine. ‘Laat hem met rust.’

Ik wil dat je weet dat ik niet voor Alan opkwam omdat dat was wat je hoort te doen. Ik kwam niet uit een gezin waar veel waarde aan altruïsme werd gehecht. Ik greep in omdat ik een kans zag mijn show te redden. Ik wilde de laatste drie jaar op school rustig kunnen oefenen.

Peter Levine draaide zich met Alans haar nog in zijn greep naar me om. ‘Lazer op. Niemand heeft jou wat gevraagd.’

Ik liep nog een paar stappen op hem af, zette mijn handen op mijn heupen en hoopte maar dat ik voldeed aan het beeld dat in de geruchten die op school over me rondgingen werd geschept: dat ik een vleermuis als huisdier had, in een doodskist sliep en de tong van een slang had. En dat allemaal omdat ik zwarte kleding en make-up droeg. Alan stikte bijna in het water.

‘Moet jij niet ergens een proefwerk verknallen of een minderjarig meisje zwanger maken?’

Peter Levines grijns verwerd tot een blik van razernij. Zijn greep op Alan verslapte een moment. ‘Als jij nou eens oprot.’

Alan zag zijn kans schoon, rukte zich los en sprintte de gang sneller uit dan ik hem ooit had zien rennen, zonder ook maar om te kijken. Een ader klopte op het voorhoofd van Peter Levine. Ik stond er alleen voor.

Ik ontspande mijn schouders en nam een nonchalante toon aan. Peter Levine was niets vergeleken bij de terreur die ik thuis dagelijks onderging. ‘Goed plan.’ Ik liep langs hem heen mijn klaslokaal in. Hij vertrok geen spier.

De volgende ochtend trof ik een eerste editie van een zeldzaam Houdini-handboek in mijn kluisje aan. Niemand van de toneelclub viel me ooit nog lastig.

In het bakstenen pand waren de verwensingen ondertussen al tien minuten aan de gang. Ik had gedacht dat iedereen het wel snel zat zou worden, maar ze stonden nog steeds enthousiast te schreeuwen.

Al die tijd stond Evelyn midden in de ruimte, met een blinddoek voor en een serene uitstraling. Hoe langer ze daar stond, hoe nieuwsgieriger ze werden. Haar weigering op te geven intrigeerde hen. Besef sloeg in mijn gezicht als de vuist van een vader: de beste show is er niet een waar je zo snel je kunt ontsnapt. Iedereen met wat lef en een sleutel kan dat.

Het ging erom dat je het zolang je kon wist te doorstaan.

Houdini’s trucs waren niet meer dan trucs. Hij gebruikte geheime panelen en deuren en verstopte sleutels. Hij was een uitvinder, boven alles een verkoper. Hij wist zijn goocheltrucs zo slim aan de man te brengen dat zijn publiek geen oog had voor de rookgordijnen en spiegels recht voor hun neus.

Wat als ik nou echte magie kon laten zien? Een act zonder gemakkelijke oplossing of geheime deur. Een voorstelling zonder sleutel. Ik wilde niet dat mijn werk te imiteren zou zijn door iedereen met een gereedschapskist. Je kon in een paar minuten leren wat Houdini had gedaan. Het zou maanden van discipline vergen om wat ik deed te repliceren. Mijn hoofd liep over van de ideeën.

Zelfs toen begreep ik al dat het gevaar waaraan Houdini zichzelf blootstelde maar deel van de aantrekkingskracht was. Publiek snakt naar de ‘tada’. Het is op zoek naar koelbloedigheid in een levensgevaarlijke situatie, een held om aan te moedigen, iemand die zonder bevende kin het onmogelijke presteert. En wie was er meer toegewijd om te leren onverschrokken te zijn dan ik? Ik was niet snel meer ergens bang voor nadat ik het grootste deel van mijn kindertijd had doorgebracht met het verzamelen van de moed om de bizarre uitdagingen van Meneer aan te gaan. Toch was ook ik niet onfeilbaar. Maar dat wilde ik wel zijn. Hoe had Evelyn zichzelf ongevoelig gemaakt voor de pijn? Hoe kon ik mezelf ertegen wapenen?

De kunstenaar stak een hand op en het werd acuut stil. Ze maakte de blinddoek los en toonde haar rode ogen en door tranen bevlekte wangen. Onze woorden hadden haar wél verwond.

De gezichten van mijn medetoeschouwers werden schaapachtig, sommigen waren diep geschokt. Ze hadden spijt van wat ze hadden gezegd, ook al had ze hun gevraagd het te zeggen. Nu ze haar ogen weer zagen, herinnerden ze zich dat er een persoon onder die blinddoek leefde. Onze menselijkheid was te zien, zat gevangen, in die twee kleine knikkers.

Je had een speld kunnen horen vallen.

‘Nu zien we hoe geweld op individueel niveau voelt.’ Evelyn hield de blinddoek omhoog. ‘Durft iemand anders?’

De menigte deinsde terug. Het was één ding een vreemde uit te schelden, maar iets heel anders om zelf in de schijnwerpers gedwongen te worden. Maar ik leek meer op Evelyn dan de rest van het publiek. Ik wist hoe het voelde om te worden uitgejoeld maar toch voet bij stuk te houden. Die mensen konden me pijn doen, maar niets wat iemand hier zei zou me fataal kunnen raken. Misschien zou ik mijn les op een dag aan een ander doorgeven, anderen leren hoe je onbevreesd kunt zijn.

Grote kalmte stroomde over me heen. Ik stak mijn hand op. ‘Ik.’

11

Natalie

8 januari 2020

Ik hang mijn wiebelende trui stil en sta er met open mond naar te staren.

Er is iemand in mijn kamer geweest. Iemand heeft aan mijn spullen gezeten.

Ik zoek met ingehouden adem door mijn pyjama. Mijn telefoon ligt er nog. Ik adem uit en sluit mijn ogen.

De rust duurt maar een paar seconden, tot een nieuw besef tot me doordringt: degene die dit heeft gedaan houdt me nu misschien ook wel in de gaten. Angst trekt aan mijn maag. Ik draai me om en kijk naar elk raam.

Achter het eerste is het leeg.

Achter het tweede ook.

Achter het derde zie ik een schaduw wegglippen. Mijn slapen bonken. Ik been naar het raam, maar als ik het open is de indringer verdwenen.

‘Wat wil je van me?’ roep ik, maar het antwoord is stilte.

Ik bal mijn vuisten en mompel alle scheldwoorden die ik ken. Ik doorzoek mijn weekendtas, het laatje van het nachtkastje, de badkamer, maak in mijn hoofd een lijst van mijn spullen en probeer te achterhalen wat er weg is. Er moet iets missen, maar dat is niet zo. Er is helemaal niets gestolen. En er is ook niets nieuws achtergelaten. De kamer is precies zoals ik hem heb achtergelaten, behalve dan die trui.

Degene die hier binnen is geweest, heeft dat alleen gedaan om me de stuipen op het lijf te jagen.

Dat besef haalt woede naar boven, wat veel beter voelt dan angst. Woede kan ik gebruiken. Ik denk aan die mail, de vijandigheid van het personeel, het onverantwoordelijke gedrag van mijn zusje. Dat is allemaal brandstof.

Ik ga door. Ik ga haar vinden. Ik ga haar vertellen wat ze moet weten en dan verlaat ik deze rotplek. Ik trek de extra laagjes weer aan, en ook de trui. Ik overweeg mijn telefoon mee te nemen, maar dan stel ik me voor dat hij uit mijn zak valt of dat ik word gecontroleerd. Ik heb hem net ook hier laten liggen en niemand heeft hem meegenomen. Hij is hier veiliger dan wanneer ik hem meeneem. Ik laat hem op zijn geheime plekje liggen, doe de buitendeur op slot en marcheer naar de noordelijke hoek van het terrein.

Om te voorkomen dat ik verdwaal blijf ik in de buurt van de muur. Behalve de huisjes in de verte is er hier niets te zien. De hemel is een razende kleur staalgrijs. Achter de muur buigt de wind de naaldbomen, dreigt ze uit de grond te rukken, in zee te werpen. Ik ben er even van overtuigd dat ik de zee tekeer hoor gaan, van de granieten kustlijn hoor vreten, schreeuwend om een gevecht. Ik been over het eiland tot ik een loopneus heb en mijn vingers en tenen ondanks de extra trui zijn verkleumd. Sneeuw blaast over mijn laarzen. Elke paar minuten dwingt de wind me te stoppen om tegen de heg aan beschutting te zoeken. Ik klamp me vast aan de plastic bladeren. Ik kom nauwelijks vooruit en raak uitgeput, voel me ellendig. Ondanks mijn woede mis ik Kit. Zij zou er een feestje van maken: me uitdagen het liedje van Full House achteruit te zingen of een eigen versie van de vogeltjesdans maken. Maar als Kit er zou zijn, zou ik haar niet zoeken.

Aangekomen bij een hoek van de heg valt me op dat er een deur in staat. Ik had hem bijna niet gezien; hij is dezelfde kleur groen als de muur. Op de deur staat met zwarte letters ALLEEN PERSONEEL geschreven.

Ik voel aan de klink.

De deur is op slot. Ik slaak een binnensmondse vloek.

Ik volg de heg terug naar de huisjes. Ik begin de plattegrond al een beetje in mijn hoofd te krijgen, maar nog steeds geen Kit. Het is sowieso uitgestorven. Volgens Sanderson is het laagseizoen. Ik beweeg mijn tenen in mijn schoenen. Ik had wollen sokken moeten meenemen.

Ik probeer me voor te bereiden op hoe mijn zusje eruit zal zien als ik haar vind. Ik zeg tegen mezelf dat ik positief moet blijven, probeer me haar besmettelijke grijns voor te stellen, de kuiltjes in haar wangen, maar nare beelden overstemmen de fijne. Wangen vol tranen en een kin vol snot. Een bebloed gezicht, onherkenbaar bont en blauw geslagen. Een neus die uit natte aarde steekt. Ogen zonder licht. Helemaal geen ogen.

Ik berisp mezelf niet zo idioot te doen. Er is geen enkel signaal dat er iets naars met haar is gebeurd.

Laat me haar vinden. Ik zal haar alles vertellen. Ik zal het beter doen.

Ik vraag me af of andere zussen net zoveel onuitgesproken laten als wij. We hebben elkaar nooit onze excuses aangeboden voor wat we elkaar als kinderen hebben aangedaan. Een deel van de pijn was niet opzettelijk, maar het merendeel wel. Ik voel me nog steeds schuldig over al die keren dat ik haar niet liet meespelen met mij en mijn vriendinnen, dat ik tegen haar schreeuwde dat ze ons met rust moest laten. Ik heb haar eens aangeboden haar op te maken. Ze stuiterde op en neer van blijdschap, maar ik deed het expres zo lelijk mogelijk, clownesk. Ze was helemaal opgetogen toen ik haar de spiegel gaf, te jong om mijn verraad te doorgronden. Het enige wat ze wilde was een uurtje met me doorbrengen. Een andere keer heb ik haar buitengesloten toen we alleen thuis waren. Het had een onschuldige grap moeten zijn, maar toen ben ik haar vergeten. Een halfuur later trof ik haar ineengedoken, in tranen op het stoepje aan.

Er is zoveel waarover we het nooit hebben gehad. We hebben het niet gehad over die jongen op de middelbare school op wie zij verliefd was, maar met wie ik ervandoor ging. We hebben het niet gehad over die avond dat ik haar betrapte toen ze me zat af te kraken tegen haar vriendinnen. We hebben het niet over seks. Doen zussen dat? We hebben het niet over de dood van ma. We hebben het niet over onze vader. Kit heeft nooit de tijd genomen mijn pijn te begrijpen en ik denk dat ik me ook nooit heb verdiept in die van haar. Als je iemand al je hele leven kent is het verleidelijk te denken dat je snapt hoe ze in elkaar zit. Meestal weet ik niet alleen al wat ze gaat zeggen voordat ze het zegt, maar weet ik ook welke toon en gebaren ze daarbij gebruikt. Een deel van mij zal haar altijd blijven zien als het boefje dat ik in toom moet houden, zoals een deel van haar mij als humorloze drilsergeant ziet. Heeft zij ook nog last van de grote en kleine manieren waarop ze me pijn heeft gedaan? Ik put troost uit het feit dat ik me de meeste dingen die ze mij heeft aangedaan niet meer kan herinneren, dat ik alleen nog weet wat ik zelf heb gedaan. Ik hoop dat dat ook voor haar geldt. Waarom hebben we elkaar onze excuses niet aangeboden?

Omdat ‘sorry’ in mijn geval jammerlijk tekortschiet. Als ik wist met welke woorden ik zou kunnen goedmaken wat ik heb gedaan, zou ik ze jaren geleden hebben uitgesproken.

De sneeuw blijft vallen alsof er in de hemel een luik is opengezet. Hij valt op mijn hoofd, klampt zich vast aan mijn schouders, dreigt me levend te begraven, hoe snel ik ook loop. Steenkoolgrijze wolken drijven uiteen en een onwillige maan wordt zichtbaar. Ik kijk op mijn horloge en besluit te gaan eten. Het grote huis doemt voor me op, geluidloos, aanschouwend. Ik haast me naar de donkere leegte.

Tien minuten later kom ik aan bij een tuin. Piepkleine lichtjes staan langs de paden en werpen spookachtige schaduwen op de sneeuw. De groentetuin staat er kaal bij. Ik probeer me voor te stellen hoe Wisewood er in de zomer uitziet. Misschien lijkt het hier allemaal minder op een Tim Burton-film als de boel in bloei staat.

Ik open met pijnlijke botten van de kou de deur naar de cafetaria. Een wolk hitte slaat in mijn gezicht. Na een onsuccesvolle poging mijn uit model geblazen haar te fatsoeneren besluit ik dat het zo’n gek idee nog niet is dat er nergens spiegels hangen.

In de cafetaria staan zes lange houten tafels. Achter in de ruimte staat een buffet. Daarachter is een industriële keuken. Het is druk in de ruimte, aan alle tafels zitten gasten, maar ze zijn niet volledig bezet. Zo te zien zijn er een stuk of twintig mensen. De meesten kennen elkaar en lopen kletsend en lachend met een bord vol stomend eten naar hun zitplaats. Ik ruik tijm, oregano en basilicum; mijn maag rommelt.

Ik zoek de tafels af naar Kit, mijn gevoel gedeprimeerder bij elk onbekend gezicht dat ik bestudeer. De gasten kijken naar me terwijl ik langs de tafels loop. Ik haast me naar het buffet en pak een bord, sluit achter vier anderen aan in de rij. Op twee warmhoudplaten staan penne en rode saus. In een bak liggen broodjes. Ik schrik als ik degene zie die achter het buffet staat.

Ook zij is kaal.

Het fluorescerende licht weerkaatst tegen haar glanzende hoofdhuid. Zitten die vrouwen samen in een zelfhulpgroep voor kankerpatiënten? Als ik aan de beurt ben, draait mijn maag zich om.

‘Wat heb jij prachtig haar,’ zegt ze. ‘Hoe krijg je het zo glanzend?’

De alledaagsheid van de vraag brengt me even helemaal van mijn stuk. ‘Haarmaskers. Het klinkt idioot, maar ik klop één keer in de week een eitje, smeer het in mijn haar en spoel het na een kwartier weer uit. Veel goedkoper dan wat ze bij de kapper in je haar doen.’

‘Wauw, het is prachtig.’ Ze streelt met een hand over haar gladde hoofd. ‘Jij bent hier vast nieuw. Welkom op Wisewood. Ik ben Debbie. Ik zorg voor het eten.’

Debbie is in de vijftig, met whiskybruine ogen die in de hoekjes een beetje hangen, alsof ze naar beneden worden getrokken door alle ellende die ze heeft gezien.

‘Natalie.’ Ik steek mijn hand uit om de hare te schudden, maar ze houdt haar armen langs haar lichaam. Ik gebaar ongemakkelijk naar het eten. ‘De saus ruikt zalig.’

Debbie vermijdt oogcontact en zegt tegen de bak met rode vloeistof: ‘Dat valt best tegen. Ik kan totaal niet koken. Niet dat ik er niet hard voor werk.’

‘Je doet het vast veel beter dan je zelf denkt.’ Ik geef haar mijn bord aan. ‘Dan werk jij zeker samen met Kit, hè?’

Ze verstijft. ‘Waar ken je die van?’

‘Enig idee waar ik haar kan vinden?’

Debbie omklemt mijn bord met haar handen. Ze ziet eruit als iemand die er na tien uur slaap nog steeds uitgeput uitziet. ‘Hoe zei je ook alweer dat je heet?’

Ik aarzel. ‘Natalie Collins.’

Debbie aarzelt even en schept dan mijn bord vol. Ik kijk langs haar heen de keuken in, op zoek naar mijn zusje. Debbie geeft me mijn bord terug. ‘Ik weet niet waar ze is, maar hier zul je haar niet vinden. Ze is te belangrijk om in de keuken te werken.’

Ze wrijft over haar polsen en maakt zich van me af door een gesprekje aan te knopen met degene die achter me in de rij staat.

Ik draai me naar de zaal om, voel me onvast op mijn benen. Wat betekent ‘te belangrijk om in de keuken te werken’ in godsnaam? Mijn bord trilt in mijn handen wanneer ik mijn zusje voor me zie als een van een dozijn concubines, allemaal eigendom van die Leermeester. Ik moet hem spreken. Als ik hem kan vinden, durf ik te wedden dat ik haar ook heb gevonden.

Ik kijk nogmaals naar iedereen die aan de tafels zit en zie tot mijn opluchting Chloe bij een stel jonge vrouwen zitten.

‘Mag ik erbij komen zitten?’ vraag ik.

Chloe klopt op de stoel naast zich, veel welwillender dan ze op de boot was. Ze stelt me voor aan de meisjes bij wie ze zit, April en Georgina. Zo te zien zijn ze van Kits leeftijd. Ze zijn goedgekleed en hebben duidelijk geld.

Chloe zegt: ‘April en Georgina gaan morgen naar huis.’

April (klein, bol, vrolijk, gekleed als een plussizemodel voor sportkleding) knikt en gooit haar bruine boblijn in haar nek. ‘Mijn leven is hier veranderd, maar ik ben er helemaal klaar voor om weer naar huis te gaan.’

Georgina, elegant in een zijden jurk met een zonnebril boven op haar hoofd (een idioot accessoire met dit weer) zegt lachend: ‘Ik weet dat het vreselijk klinkt, maar ik ben bijna net zo blij dat ik mijn telefoon terugkrijg als dat ik mijn familie weer ga zien.’

Eindelijk een paar normale mensen.

‘Waarom zijn jullie hierheen gekomen?’ vraag ik.

Ze werken in een ander vakgebied maar vertellen een vergelijkbaar verhaal. Georgina is investeringsbankier en werkt tachtig uur per week. April is octrooiadvocaat en werkt net zoveel. Ze hadden in de weken voordat ze zich aanmeldden allebei last van paniekaanvallen.

Georgina voelt aan een smalle zilveren ring om haar vinger. ‘Dit is de eerste vakantie die ik heb genomen sinds ik zes jaar geleden voor ze ben gaan werken. Ik heb me er in eerste instantie tegen verzet, want ik wist dat het consequenties zou hebben voor mijn jaardoel. Toen mijn baas er maar niet over ophield, begon ik over een weekje in zo’n resort in Griekenland of Mexico, idealiter met een groot glas gin-tonic in mijn hand. Ze keek me recht in de ogen en zei: “George, je hebt al zes jaar last van paniekaanvallen. Denk je dat een weekje op een Europees strand die gaat verhelpen?” en toen stelde ze Wisewood voor.’ Ze heft haar armen. ‘Dus hier ben ik.’

‘En ik ben verslaafd aan persoonlijke groei,’ zegt April. ‘Ik heb ontelbaar veel zelfhulpboeken gelezen en heb zo ongeveer alle soorten retraite geprobeerd. Stilteweken, yoga, vrouwelijke kracht, en een paar van die luxeresorts waarover Georgina het heeft. Zelfs op de prachtigste locaties kreeg ik oprispingen zodra ik mijn telefoon pakte. Zolang ik een lijntje bleef houden met mijn oude leven kon ik het niet loslaten. Ik schopte mijn emmer met angst steeds een stukje verder over de weg, maar kon de resetknop niet vinden.’

‘Ben je blij dat je bent gekomen?’

Ze knikken allebei enthousiast.

‘Ik heb niet één paniekaanval meer gehad sinds ik hier ben. Alleen dat maakt al dat het het allemaal waard is,’ zegt Georgina. ‘En ik heb bovendien geleerd me er geen zorgen meer over te maken.’

‘Op te houden je eigenwaarde af te lezen aan je prestaties,’ zegt April.

‘En dat ik best een leuke vriendin ben.’ Georgina knipoogt naar April.

‘Het waren de meest intense zes maanden van mijn leven,’ zegt April stralend. ‘Maar intens op een goede manier. Je probeert hier elke dag je eigen problemen te verwerken en dan ook nog anderen met die van hen te helpen, maar ondertussen doe je ook nog allemaal bizarre dingen als aan bomen slingeren en vuurlimbo.’ Chloe zet grote ogen op. ‘Ik weet het, het klinkt gestoord. Al mijn klasgenoten hebben minstens één uitdaging geweigerd en toch heeft iedereen ze uiteindelijk allemaal gedaan. Je hebt tot je hier komt geen idee hoezeer je door angsten wordt gestuurd. Hoe langer ik hier was, hoe zekerder ik ervan werd dat ik alles kan.’

‘Maar’ – Georgina steekt een vinger in de lucht – ‘sommige mensen gaan te ver. Die denken dat onverschrokkenheid alles kan oplossen. In theorie klinkt dat geweldig, maar wanneer je hen het in de praktijk ziet brengen lijken ze wel gek.’ April knikt.

Een gespannen stilte hangt ineens rond de tafel.

‘Waar kan ik de baas van Wisewood vinden?’ vraag ik.

April en Georgina kijken elkaar aan.

‘Ze heet Rebecca,’ zegt April.

Dat verbaast me. Dit soort plekken wordt toch altijd door mannen geleid, het zijn toch altijd buitenissige communes vol mensen die denken dat ze moreel te superieur zijn om aan de gewone maatschappij deel te nemen? Een golf van opluchting stroomt door mijn lichaam.

Georgina maakt een snuivend geluid. ‘En veel succes.’

Ik kijk haar vragend aan.

‘We hebben haar al weken niet gezien,’ zegt April. ‘Toen we hier net waren zagen we haar aan de lopende band.’

Georgina merkt op: ‘En nu is ze ineens te belangrijk om zich met ons te bemoeien, sinds ze aan een of ander nieuw spannend project is begonnen. Ze zeggen dat ze op de achtergrond nog steeds de baas is. Maar het begint mij allemaal een beetje te veel op de Tovenaar van Oz te lijken.’

Georgina doet aan Jordan Belfort denken, helemaal The Wolf of Wall Street, een inschatting waarop ze waarschijnlijk zou reageren met: Fuck you very much.

‘Georgina,’ protesteert April.

‘Ze zei dat Wisewood haar enige prioriteit was.’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’ vraagt April. Ze is duidelijk loyaler aan de zaak dan haar vriendin. Als ik nog twee maaltijden bij April aan tafel ga zitten, durf ik te wedden dat ze gaat roepen dat het vrouwenzelfhulpboek Lean In haar leven heeft veranderd en gaat ze me haar liefde voor alles wat naar pompoen smaakt betuigen.

‘Mijn punt is dat mensen veel geld betalen om naar dit eiland te komen om met háár te werken, niet met Ruth. Maar goed,’ zegt Georgina, ‘waar het op neerkomt is dat je een enorme kontlikker moet zijn om haar te spreken te krijgen.’

April slaakt een zucht. ‘Zoals dat arme meisje met wie we eerst vriendinnen waren.’

Georgina klaart op. ‘Die was echt superchill. Onze leeftijd. Ze woonde voordat ze hierheen kwam in Brooklyn. Ze vertelde het ene ongelooflijke verhaal over haar leven na het andere, maar je zag gewoon dat ze allemaal waar waren. Zoals die keer dat ze is gestopt met haar studie om achter haar vriendje aan te reizen toen hij met zijn band op tournee was. Wie doet dat nou?’

Mijn maag draait zich om.

‘Ik was zo jaloers toen ze dat vertelde. Haar leven was zo spontaan vergeleken bij dat van mij. We waren de beste vriendinnen met zijn drieën. Er zijn hier niet veel vrouwen van onze leeftijd,’ zegt April. ‘Maar na een paar weken...’

‘Ze had het ineens alleen nog maar over Rebecca. Ze deed alles om indruk op haar te maken.’ Georgina trekt een gezicht en ik word misselijk. ‘Het was wel een beetje pijnlijk om te zien hoe slaafs ze werd. Begrijp me niet verkeerd: we waarderen allemaal wat Rebecca hier doet. Maar ze is God niet.’

‘Sommige mensen slaan in één teug alles achterover terwijl ze beter met kleine slokjes kunnen drinken.’

12

In de veredelde kast die mijn kleedkamer was greep ik de armleuningen van de stoel vast en dwong mijn hart tot rust te komen. Ik had honderden keren voor publiek opgetreden, waarvan een heel jaar lang in zalen veel groter dan deze.

Maar toen was ik de hoofdact niet.

Er werd aan de deur geklopt. Ik veegde mijn handen aan mijn broek af. ‘Kom binnen.’

In de deuropening stond Evelyn de Stralende, gekleed in een indigokleurige wijde jurk en met een bloemenkrans op haar hoofd. Ze stond te stralen.

‘Evie?’ Ik omhelsde haar. ‘Wat doe jij hier?’

‘Ik wil voor geen goud je eerste solo-optreden missen.’ Ze plofte op de tot op de draad versleten bank, huiverend terwijl ze om zich heen keek in de ruimte. ‘Hiervandaan is er alleen maar een weg naar boven.’

‘Hoe zie ik eruit?’ Ik gebaarde naar mijn outfit.

Ze bestudeerde me kort. ‘Alsof je naar een begrafenis gaat.’ Ze toverde een bosje kruiden en een aansteker uit haar jurk tevoorschijn. ‘Zoals altijd.’

Ik keek naar mijn zwarte enkelbroek en zwarte katoenen sweater en fronste mijn voorhoofd.

Ze wuifde mijn zorgen weg voordat ik er woorden aan gaf. ‘Dat je altijd helemaal in het zwart bent gekleed is echt jouw ding. De auralezende aardmoeder is mijn ding.’

Ik schoot in de lach. Ze stak de kruiden aan en zwabberde met een veer de rook door de ruimte. Ik vroeg me voor de honderdste keer af hoe diep de zakken in haar jurken waren. Ze had meer rommel dan iedereen die ik bij elkaar kende. Ik vroeg al een hele tijd niet meer naar de betekenis achter haar rituelen. Ze gingen allemaal om het aanroepen van geluk of het verdrijven van demonen.

‘Hoe voel je je?’

‘Ik vind het spannend,’ gaf ik met klamme handpalmen toe.

‘Dat hoort erbij. Ik ben voor mijn eerste show door drie kaftans heen gezweet voordat ik ook maar op het podium stond.’

Evie trad al twintig jaar op. Ik was in de zomer tussen het eerste en tweede jaar van mijn studie naar nog een performance van haar geweest en had haar erna overgehaald me aan te nemen om een voorprogramma van tien minuten bij haar te verzorgen. Toen ze daar ja op zei, gaf ik mijn studie op om met haar mee te reizen. Ze was aan de Oostkust een bescheiden succes, dus daar brachten we de meeste tijd door. Na een jaar samen zei ze tegen me dat het tijd voor haar was ergens neer te strijken. Ze trad nu alleen nog in en om New York op.

De dag voordat ze me vertelde dat ze plannen had met pensioen te gaan was ik benaderd door een agent die me wilde vertegenwoordigen. Hij had me in het voorprogramma gezien en beloofde me dat hij me een eigen hoofdact kon geven. Tien maanden later kwam zijn belofte uit. En nu stond ik hier: 21 en nog maar een paar minuten van mijn eerste optreden verwijderd.

‘Er staat een hoop op het spel,’ zei ik. Niemand had mijn besluit met mijn studie te stoppen goedgekeurd. Toen ik het aan Jack vertelde vroeg ze waarom ik geen minder gênante carrière kon kiezen. Lisa, mijn zogenaamde steun en toeverlaat, had tot drie keer toe tegen me gezegd dat mijn toverkunsten ook konden wachten tot nadat ik mijn studie had afgemaakt. ‘Je hebt iets nodig om op terug te kunnen vallen wanneer het mislukt,’ had ze gezegd, en toen had ze haar ‘wanneer’ snel gecorrigeerd in een ‘als’. We hadden elkaar sindsdien niet meer gesproken. Aan Meneer en Moeder had ik het niet eens verteld.

‘Je kunt altijd nog terug naar school,’ zei Evie. ‘Een kans als deze moet je met beide handen aangrijpen.’

Precies. Waarom maakte ik me druk over mijn studie terwijl ik mijn eerste grote kans kreeg aangeboden? Ik kreeg eindelijk de mogelijkheid iets te betekenen, anderen die zoals ikzelf een traumatische jeugd hadden gehad, te helpen. Miljarden mensen op de hele wereld verzopen in het brede scala aan angsten dat het mens-zijn met zich meebrengt, dat de pijn van het leven met zich meebrengt. Ik kon die last verlichten, de angst minder maken. Het enige wat ze ervoor hoefden te doen was me toelaten en naar me luisteren.

Velen van hen, misschien de meesten, zouden me niet serieus nemen. Ze zouden zeggen dat ik niets meer dan een goochelaar was, een charlatan, een heks. Laat ze maar kletsen. Hun pijn zou niet gelenigd worden.

Ik moet er nog steeds nerveus uit hebben gezien, want Evie leunde naar me toe en zei: ‘Mag ik je wat ongevraagd advies geven?’ Ze schudde haar zwarte haar los. ‘Je hebt een mantra nodig.’

Ze leunde helemaal in haar nopjes achterover, alsof ze me net had verteld waar de heilige graal was.

‘Pardon?’ Ik keek op mijn horloge. Evie stond bekender om haar reinigingsrituelen met salie dan haar mystieke wijsheid.

‘Een woord of zin die je zelfvertrouwen geeft, iets waardoor je je sterker voelt. En dat blijf je dan herhalen, elke dag een uur lang, tot je het gaat geloven. En als je je dan rot of slecht voelt: bám’ – ze knipte met haar vingers – ‘zeg je die woorden.’

Ik vroeg geïntrigeerd: ‘Wat is jouw mantra?’

Ze fingeerde diep geschokt te zijn. ‘Je mantra delen brengt ongeluk.’

Ik keek nogmaals op mijn horloge.

Nu begreep ze de hint eindelijk. ‘Maar goed.’ Ze stak de veer, salie en aansteker terug in haar jurk. ‘Dan stap ik maar weer eens op. Ik zit op de voorste rij voor je te juichen.’ Ze klopte me op de schouder. ‘Je hebt er keihard voor gewerkt, meid. Geniet ervan.’

Toen was ze verdwenen.

Ik keek nogmaals in de spiegel en haalde diep adem. Ik had de routine meer dan duizend keer geoefend. Hij was foutloos, revolutionair. Ik kende niemand die ooit zoiets had gepresteerd. Ik dacht aan mijn potentie, aan het aantal mensen van wie het leven blijvend kon worden veranderd. Ik zou hen niet teleurstellen. Er ging een sterk gevoel van zekerheid door me heen: ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

Die woorden stonden me wel aan. Ik trok mijn schouders naar achteren en stak mijn kin omhoog. Ik voelde me meestal helemaal geen 1 meter 80. Vandaag was elke centimeter van mij.

Ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

Ik beende naar het podium, wachtte in de coulissen en keek naar de nieuwe tatoeage op de binnenkant van mijn pols, geschreven in witte inkt. Je kon de twee woorden die er stonden niet lezen tenzij je ernaar zocht. Ik wreef over de letters.

Ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

De gastheer bulderde door de speakers: ‘Dames en heren, welkom voor een avond in het Luke Gillespie-theater.’

Ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

Hij vroeg het publiek om applaus. Mijn benen droegen me het podium op. Ik staarde naar mijn oude vriendin en de schijnwerper en wachtte tot het applaus wegebde. Toen keek ik naar mijn nieuwe leerlingen, gretig hen te boeien.

‘Laat ik mezelf even voorstellen. Ik ben Madame de Onverschrokkene.’

13

Natalie

8 januari 2020

Ik slik met een droge keel: ‘Hoe heet ze?’

Georgina en April kijken elkaar van over de tafel aan. ‘Ik wil niet over haar roddelen.’ April krabt in haar hals. ‘Het enige wat we zeggen is dat sommige mensen zich hier erg laten meeslepen.’

Georgina ziet er teleurgesteld uit, alsof ze net lekker op gang kwam. ‘Je herkent haar wel als je haar ziet. Ze heeft een gestoorde blik in haar ogen.’

April trekt een gezicht naar Georgina, die haar schouders ophaalt.

Wat heeft Wisewood met Kit gedaan? Wat hebben ze met mijn zusje gedaan, dat mij altijd de meisjespartijen van Disneyfilms liet zingen, die grappen kon maken als de beste en wist wanneer ze mijn hand moest vasthouden?

Ik weet bijna honderd procent zeker dat ze het over haar hebben en het verrast me niet dat ze me niet als haar zus herkennen. Kit heeft lang blond haar en dat van mij is donkerbruin. Haar gezicht is rond met appelwangen en dat van mij ovaal, met scherpe gelaatstrekken. Mijn ogen zijn bruin, die van haar groen. We zien er niet uit of we hoe dan ook familie zijn, laat staan zussen. Zij lijkt op onze vader. Ik op ma.

‘Hebben jullie het over Kit Collins?’ vraag ik.

Hun monden vallen open.

‘Ik zoek haar. Weten jullie waar ze is?’

Georgina. ‘Je bent wel op zoek naar erg veel mensen hier.’

Ik haal mijn schouders op.

‘Waar ken je Kit van?’

Ik geef geen antwoord en wend me tot April.

‘We zien haar bijna nooit meer,’ zegt die. ‘Maar ze heeft huisje 4.’

De binnenring. Zover was ik nog niet gekomen tijdens mijn zoektocht. Ik sta op van tafel, neem mijn dienblad mee. ‘Leuk jullie gesproken te hebben.’ Ik kijk Chloe aan. ‘Ik zie je nog wel.’

‘Zullen we samen een cursus doen?’ vraagt die.

Ik denk aan die gil in het bos eerder vandaag. Wie kan er nou nee zeggen tegen zelfhulp à la The Blair Witch Project? ‘Wie weet, we zien wel.’

Ik stel me voor dat ze elkaar vragend aankijken na mijn plotselinge vertrek maar ben te opgetogen om me er druk om te maken. Ik zet mijn dienblad met bord in de keuken en haast me de cafetaria uit en de onstuimige avondlucht in. Sterren lijken uit de hemel op me af te vallen. Het dringt tot me door dat het sneeuw is. Ik zie vanaf mijn positie het verschil tussen de witte vlokken en de sterren in de zwarte lucht niet.

Iemand heeft net de paden geveegd, maar er ligt al een vers poederlaagje op. Ik ren zo snel ik op mijn zware laarzen kan over het pad naar de cirkels met huisjes, weef me een weg tussen de ringen door, voel me bekeken, naakt. Bij elk huisje hangt een buitenlicht dat op het nummer schijnt. Ik haast me langs 1, 2 en 3 en blijf staan bij 4. Mijn armen beven terwijl ik mijn vuist hef. Ik klop aan en houd mijn adem in.

Kit zal binnen op bed zitten, met haar voeten in rode pluizige sokken onder haar billen. Ze legt nu haar versie van een boekenlegger (een oud bonnetje of een stukje wc-papier) in die crèmekleurige pocket die ze al duizend keer heeft gelezen. Ze draagt een boxershort met twee truien erop, maar trekt nog een derde aan voordat ze de deur opendoet. Wat haar ook te wachten staat achter die deur, ze is er klaar voor. Dat is ze altijd.

Maar ik hoor geen voetstappen. De deur gaat niet open. Er schijnt geen licht in de kamer. Ik klop nogmaals, harder deze keer. Nog steeds niets. ‘Shit.’

Ik loop om het gebouwtje heen naar het achterraam, met mijn hand aan mijn muts tegen een windvlaag. Ik doe geen moeite me discreet te gedragen en druk met mijn handen rond mijn ogen mijn neus tegen het glas. Ik zie vrijwel niets, maar wat ik gewaarword is een nette kamer als alle andere. Ik wacht tot mijn ogen aan de duisternis zijn gewend, wanhopig iets van haar te herkennen, maar op een handdoek die aan een stoel hangt te drogen na lijkt het net of de kamer onbewoond is.

Ik knipper uitgeput met mijn ogen. Ze voelen droog van de wind. Ik voel al het grootste deel van de dag mijn vingers en tenen niet. Ik heb geen idee waar het dichtstbijzijnde personeelslid is en, afgaand op mijn ervaring, zou ik daar toch niet door worden geholpen. Het is tijd om het op te geven. Morgen ga ik die Rebecca zoeken en eisen dat ik mijn zusje te zien krijg. Ik ga Kit hoe dan ook vinden, alles aan haar opbiechten en me door haar laten uitschelden voor alles wat lelijk is, waarna ze zal zweren dat ze me nooit meer wil zien. Ik zal elke straf die zij passend vindt accepteren. Misschien houden die dromen waarin mijn ribbenkast in elkaar klapt dan op, misschien stop ik dan met tot bloedens toe aan mijn nagelriemen peuteren.

Achter me breekt een takje. Ik draai me om en zie een donkere figuur achter een huisje verdwijnen. Ik zie door de sneeuw niet meer dan iemand die klein en fit is, in elk geval een man. Gordon? Stond die eerder vandaag bij me naar binnen te gluren? Ik loop zijn kant op, gedraag me dapperder dan ik me voel. Als ik de hoek om loop, is hij verdwenen.

Ik draai helemaal om mijn as maar zie hem nergens, loop om de nabije huisjes heen maar kan hem nog steeds niet vinden. Waar is hij heen? Waarom stond hij me te begluren? Is hij er nog?

Van de moed die ik in mijn huisje heb verzameld is hier in het donker niets meer te bespeuren. Ik ren terug naar mijn huis, nummer 16. Als ik de mat met WELKOM erop zie liggen, vis ik de sleutelkaart uit mijn zak. Ik blijf staan. Er schijnt licht onder de deur door. Ik probeer me te herinneren of ik het licht heb aangelaten. Dat kan helemaal niet; die sleutelkaart regelt het licht. Ik leg mijn oor tegen de deur, maar het is binnen helemaal stil.

Ik weet niet wat het beleid hier is. Misschien gaat er als het donker wordt automatisch licht aan, of komt er iemand om je bed open te slaan, hoewel ik dat betwijfel. Of degene die eerder in mijn kamer is geweest, is teruggekomen.

Ik haal mijn sleutel door de scanner terwijl de wind meedogenloos tegen mijn rug slaat. De deur gaat van het slot. Ik haal diep adem en duw bevend de deur open. Als ik naar binnen loop slaak ik een gil.

Op mijn bed, met gloeiende ogen, zit mijn zusje.

II

Zolang ik bang ben, kan ik niet vrij zijn.

Waarom ik me aanmeld

Ik word bijna elke dag wakker met hoofdpijn. Van elke 168 uur leef ik er 48. Soms vergeet ik hoe oud ik ben, welk jaar het is. Mijn naam staat alleen in e-mails en op belastingpapieren en zal na mijn dood nergens meer worden vermeld. Mijn bsn is een samenvatting van mijn aardse bijdrage tot nu toe: persoon nummer zo-en-zo-veel van zeven miljard.

Ik meld me aan om te bewijzen dat mijn zus het mis heeft. Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan een vaste aanstelling.

Ik meld me aan om me los te maken van likes, verhalen, filters en volgers.

Ik meld me aan om erachter te komen of mijn moeder op een plek is die ik met mijn voeten op de grond kan bereiken.

Om erachter te komen of ik onder of boven de grond wil zijn.

De gedachte eronder te willen zijn, beangstigt me.

Om uit mijn hoofd te komen. Het hoofd van ieder ander liever dan dat van mij.

Om erachter te komen of ik meer kan zijn dan een ontvanger. Of ik meer kan dan de lunches en bloemen van anderen aannemen.

Ik meld me aan omdat reizen, therapie, religie, acupunctuur, nieuwe steden, nieuwe banen, nieuwe vrienden, puzzels, dagboeken, kaarsen, dikke sokken, gezichtsmaskers, lange wandeltochten, baden, drugs, seks, sport, stretchen, slapen, drinken, hardlopen en mediteren niet werken.

Omdat ik onverschrokkenheid goed vind klinken.

Omdat er meer moet zijn.

14

Kit

ZES MAANDEN DAARVOOR
Juli 2019

Ik gooide de deur van de lesruimte open en tuurde om me heen in het slecht verlichte, benauwde lokaal. De rolgordijnen waren naar beneden. Motiverende posters hingen aan de muren. Een brandend wierookstokje vulde de kamer met een zware geur. Zeven stoelen stonden in een kring. Op één na waren ze allemaal bezet. Ik haastte me erheen. April en Georgina, twee vrouwen die ik op de veerboot had leren kennen, zwaaiden naar me. Ik keek hen stralend aan.

Toen ik de dag ervoor van de Zandloper was gestapt en mijn voeten op de aanlegsteiger van Wisewood had gezet nam een verstilling bezit van mijn lichaam, een kalmte die ik mijn hele volwassen leven nog niet had gevoeld. Het geklets van mijn medenieuwkomers verdween naar de achtergrond. Ik ademde de dennengeur in, liet mijn hoofd naar achteren zakken en keek de heldere hemel in. Een vogel scheerde boven mijn hoofd en bezong het zeeleven onder hem. Luie wolken staarden naar hun reflectie in de blauwe spiegel die zich alle kanten op kilometers en kilometers uitstrekte. Jade, gras, limoen, mos: ik had nog nooit zo veel tinten groen bij elkaar gezien. Toch ging er een vreemd gevoel van déjà vu door me heen, alsof ik het hier mijn hele leven al kende, alsof ik mijn bloed en aderen hier in deze bomen zou vinden.

De opwinding van de potentie, de mogelijkheid dat mijn antwoord hier lag, deed me beven. Ik wist niet eens wat ik zocht, het enige wat ik wist was dat het leven me overkwam, dat ik een bijrol speelde in mijn eigen verhaal. Tijdens die eerste momenten op de steiger zag ik ineens glashelder waar iedereen naar zoekt.

Hoop.

In de lesruimte stond een oudere vrouw op. Op haar kaalgeschoren hoofd na kon ze de oma zijn van iedere vriendin of klasgenoot die ik ooit had gehad. Met haar bermuda, roze vest met knoopjes en sjaal met bloemetjes was ze Leave It to Beaver-verstandig, het type dat een shirt een ‘blouse’ noemt. Ze was vast waanzinnig goed in Scrabble en deed vast vrijwilligerswerk bij de bibliotheek voordat ze naar Wisewood was gegaan. Ik vroeg me af wat haar hier had gebracht; ze zag er niet uit als een type dat van de gebaande paden zou dwalen.

‘Zullen we nu we er allemaal zijn beginnen, lieve mensen?’ Ze keek iedereen stralend aan, haar stem warm en tinkelend. ‘Welkom op dag één van Identificeer je Gemaximaliseerde Zelf. Ik ben Ruth? Als je daaraan toe bent gaan we de kring rond en dan zeg je je naam, waar je vandaan komt en waarom je naar Wisewood bent gekomen? En wat je hier hoopt te leren?’

Ruth gebaarde de vrouw rechts van haar zich voor te stellen. Ik overwoog wat ik zou gaan zeggen als ik aan de beurt was. Ik had voor het eerst over Wisewood gehoord toen ik twee collega’s in de cafetaria op kantoor afluisterde. De vrouwen zaten aan het tafeltje naast me te kletsen en op hun telefoon te scrollen terwijl ze hun burgers van de Burger King opaten. Ik kende hen niet – er werkten duizenden mensen op het kantoor in New York – maar de opwinding in hun stem trok mijn aandacht.

De eerste vrouw legde haar telefoon neer. ‘Ik maak geen grapje, Amy. Het was beter dan die nacht met die Italiaanse turner.’ Ze grinnikte. ‘Ik kon voor het eerst in mijn leven mezelf zijn. Compleet met al mijn pukkels en puisten.’ Ze speelde met een J die aan een gouden kettinkje om haar hals hing. ‘Zoals je weet ben ik erheen gegaan om mezelf zes maanden de tijd te geven om over je-weet-wel-wie heen te komen, maar na een maand was ik haar al zo ongeveer vergeten. De reden om er te zijn veranderde totaal.’

‘Wat fijn voor je.’ Amy klopte op J’s arm. Een van haar pumps bungelde los aan haar tenen. ‘Ik kan nog steeds niet geloven dat je al die tijd bent gebleven. Je haat het om met vreemden te praten.’

‘Dat weet ik, maar het was op een rare manier zo bevrijdend. Niemand kende me uit het echte leven, dus kon ik zijn wie ik maar wilde. In plaats van de saaie accountant die The Crown kijkt en om tien uur in bed ligt was ik daar een durfal. Het middelpunt van het feestje, zelfs.’

Amy keek haar geamuseerd doch licht ongelovig aan.

J leunde naar voren. ‘Ik ben zonder hulpmiddelen met blote handen en voeten in een zes meter hoge boom geklommen. Ik heb naakt in de oceaan gezwommen en een handjevol anderen overtuigd mee te doen. Ik! De vrouw die het haat om in het openbaar te spreken en die al vijf jaar niet op het strand is geweest omdat ze nog niet dood in een badpak wil worden gezien. Het is net of een wildere, meer bezielde versie van mij wachtte op een kans om los te breken.’ Ze was even stil en voegde toen toe: ‘Ik ga mijn ontslag indienen.’

Amy zette grote ogen op toen tot haar doordrong wat haar vriendin haar vertelde. ‘Van je baan? Hier?’ piepte ze. J maande haar tot stilte en knikte. ‘Wat ga je dan doen?’

‘Misschien ga ik me wel inschrijven op die Franse kookschool.’ Amy sloeg een hand voor haar mond. J zat bedachtzaam op een frietje te kauwen. ‘Ik ben al twintig jaar accountant en ik weet niet eens waarom. Waar ben ik zo bang voor? Mensen die me gaan veroordelen omdat ik op mijn veertigste een nieuw begin maak? Dat ik ga falen in wat het ook is dat ik hierna ga doen? Voordat ik naar Wisewood ging kon ik de vaste baan rationaliseren, het comfortabele maar ietwat saaie leven. Ik ben nu een ander mens. Het barst op de wereld van de mogelijkheden en ik mag er zomaar één kiezen.’

De glinstering in J’s ogen overtuigde me dat haar nieuwe leven heel veel meer was dan een stel zinloze routines. De pogingen die ik had gedaan om die in mijn dagelijkse leven te integreren – tien minuten diep ademhalen, therapie, doordeweeks niet drinken – hadden me niet genoeg opgeleverd. Ik was gezonder, maar keek niet méér uit naar de rest van mijn leven. Ik wilde een grote verandering. Ik wilde mijn leven op zijn kop zetten zoals deze vrouw had gedaan.

Ik rende terug naar mijn bureau, googelde Wisewood en vroeg de informatie aan. Kort daarna ontving ik een brochure in mijn inbox. Ik staarde naar de woorden tot ik ze uit mijn hoofd kende: WEEK 1-8: ONTDEKKEN; WEEK 9-16: TOEPASSEN; WEEK 17-24: EIGEN MAKEN. Elke fase bestond uit een cursus, een-op-eengesprekken en workshops. De brochure was doorspekt van geweldige reviews. Helemaal onderaan stond wat het kostte: 4000 dollar voor zes maanden, voor het hele programma plus kost en inwoning.

Ik zoog lucht door mijn mond naar binnen en klikte bijna weg, maar toen begon ik te rekenen. Zes maanden huur voor mijn studio in Brooklyn kostte meer dan dat. De therapeut bij wie ik een paar keer was geweest rekende 100 dollar per sessie. Als ik een halfjaar elke dag naar haar toe zou gaan zou dat me 18.400 dollar kosten. Wisewood kostte een kwart van die prijs, en je kreeg er nog eten en een dak boven je hoofd voor ook. Ik zou zelfs geld overhouden als ik daar zou wonen. Zolang ik onder mijn huurcontract uit kon, tenminste.

Onder aan de brochure stond een link naar een aanmeldformulier van drie pagina’s dat naar persoonlijke gegevens vroeg, naar je familie- en medische geschiedenis en waar je een essay moest schrijven. Waar heb je het moeilijk mee? wilde het aanmeldformulier weten. Hoe heb je in het verleden geprobeerd je problemen op te lossen? Wat hoop je dat Wisewood voor je gaat opleveren?

Ik liet de mail een week staan en verwijderde hem zelfs een keer, maar sleepte hem twaalf uur later toch weer terug naar mijn inbox. Het idee liet me niet meer los: een schone lei, een nieuw begin op een plek waar niemand je kent. Een kans om het leven op te bouwen dat ik wilde. Ik wist misschien nog niet hoe dat leven eruitzag, maar misschien dat Wisewood me dat kon vertellen. Ik vulde op een slapeloze vrijdagnacht om twee uur het formulier in en drukte op VERZENDEN voordat ik van gedachten kon veranderen. Dankjewel voor je aanmelding, zei de bevestigingsmail. We proberen elke mail binnen twee werkdagen te beantwoorden. Als je wordt goedgekeurd ontvang je een mail met informatie over je verblijf. Als je op die datum niet kunt, geven we je twee alternatieven. Een van die drie mogelijkheden moet je kiezen. Betaling geschiedt bij aankomst.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd stond er een uitnodiging op me te wachten. Ik liep sinds dat moment op wolken.

Dat verklaarde hoe ik op Wisewood verzeild raakte, maar niet waarom. Waarom wilde ik mijn leven op zijn kop zetten? Omdat ik al anderhalf jaar elke ochtend onder de douche stond te janken? Omdat mensen zeiden dat het verdriet in golven zou komen, maar het voor mij een tien meter hoge vloedgolf was die maar niet afnam? Omdat de enige manier waarop ik het schuldgevoel kon onderdrukken was zo veel afspraken te maken dat ik geen tijd had om na te denken? Ik liet het elastiekje om mijn rechterpols tegen de al roze huid knallen.

De persoon die rechts van Ruth zat zei dat ze al veertig jaar last had van angsten. De tweede was eenzaam, was het voorgaande jaar in Maine met pensioen gegaan en wilde een gemeenschap voor actieve senioren bouwen. De derde hoopte minder bang voor de dood te worden. Hij had een langzaam vorderende terminale ziekte.

Terwijl ze spraken bestudeerde ik de motivatieposters aan de muur. Sommige waren conventioneel: een kitten hing aan zijn klauwen aan een boomtak en grote letters moedigden ons aan: HOUD VOL! Andere waren speciaal voor en door Wisewood-personeel of -gasten gemaakt. Op een stond een illustratie van een soort piramide van Maslow, met op de top in grote letters: GEMAXIMALISEERD ZELF. Op een andere stonden de drie principes van Wisewood

1 Ik wil een leven leiden waarin ik vrij ben.

2 Zolang ik bang ben, kan ik niet vrij zijn.

3 Ik moet alle obstakels die mijn pad naar de vrijheid belemmeren, elimineren.

Georgina was aan de beurt. Ze was lang en slank, net een mannequin, gekleed in een leren broek met wit shirt. ‘Ik ben Georgina.’ Ze streek met een hand vol grote gouden ringen haar supersteile, dikke haar glad. ‘Ik woon in New York en ik heb last van paniekaanvallen. Ik heb ze een tijdje onderdrukt, maar de laatste was heel erg.’ Ze sloot haar ogen. ‘Ik moet mijn leven veranderen. Ik weet niet hoe ik dat in mijn eentje moet doen, dus ben ik hier.’ Ze deed haar ogen weer open en haalde haar schouders op. De groep heette haar welkom.

Tussen Georgina en mij in zat April. Ze peuterde aan nagels die al tot bloedens toe waren afgekloven. Ze begon te blozen en zei: ‘Ik ben April. Ik kom uit Boston. Ik heb hetzelfde probleem als Georgina.’ Ze staarde naar de vloer. ‘Ik heb maar één paniekaanval gehad, maar daar ben ik zo van geschrokken dat ik meteen in actie ben gekomen.’ We begroetten April en toen keek iedereen naar mij.

Ik haalde een hand door mijn haar. ‘Ik ben Kit. De laatste tijd woonde ik in Brooklyn. Mijn laatste baan was als receptioniste bij een accountantskantoor. Ik denk dat mijn probleem is’ – ik zocht naar de juiste woorden – ‘dat ik niet weet wat mijn doel is.’ Ik speelde met het elastiekje. ‘In het verleden heb ik op mensen als mijn zus en partner vertrouwd om mijn problemen op te lossen. Ik ben met school gestopt om achter mijn vriendje aan te reizen toen hij op tournee was met zijn band omdat ik dacht dat hij me op magische wijze gelukkig zou maken. Je kunt je wel voorstellen hoe dat is afgelopen.’ Ik forceerde een grinnik. ‘Ik ben hier om te proberen de controle over mijn eigen leven te krijgen.’

April en Georgina keken me medelevend aan. Na de boottocht van de dag ervoor hadden we onze spullen op onze kamer gezet en samen gegeten. Ik vond Georgina’s droge humor leuk en Aprils warmte aangenaam. Ik zag ons wel vriendinnen worden.

Aan de andere kant van de kring zei Ruth: ‘Wat dapper dat jullie allemaal je verhaal hebben gedeeld. Dankjewel.’ Ze kruiste haar enkels, legde haar handen op haar schoot en draaide haar duimen om elkaar heen. ‘Zoals ik net al zei, ben ik Ruth. Ik ben zes jaar geleden naar Wisewood gekomen omdat mijn leven eerlijk gezegd compleet in duigen viel. De man met wie ik al dertig jaar was getrouwd kwam erachter dat ik een verhouding had.’ Ik kon mijn oren niet geloven, kon me niet voorstellen dat van iedereen hier die lieve vrouw van het rechte pad was geraakt. De anderen waren zo te zien net zo geschokt als ik.

‘Ik zal jullie de gruwelijke details besparen, maar het kwam erop neer dat niemand die ik kende me nog wilde zien.’ Ze reikte naar iets op haar sleutelbeen, maar ze had geen sieraden om. ‘Mijn zoons, buren, vrienden. Mijn broer. Zelfs de man van wie ik hield.’ Ze haalde naar neus op. ‘We woonden in een hechte samenleving, religieus. En aangezien ik huisvrouw was, kon ik nergens heen. Ik had vanaf mijn twintigste mijn hele leven aan mijn man en zoons gegeven.’

Ze raakte haar keel aan. ‘Het waren drie afschuwelijke maanden. Ik at niet meer en viel ontzettend veel af. Uiteindelijk kon ik de vuile blikken niet meer aan, dus ging ik niet meer naar buiten.’

Het was doodstil in de lesruimte; ik hoorde zelfs geen anderen ademen.

Ze speelde even met een knoopje aan haar vest, weerhield zichzelf daar toen van en legde haar handen weer op haar schoot. ‘En toen heb ik besloten dat het hoog tijd was om Utah achter me te laten. Ik had altijd al eens naar Maine gewild. Het uitzicht op de oceaan, de vuurtorens, de kreefthutten, alles zo anders dan wat ik kende.’

Haar houding verzachtte. ‘Ik wist niet of het Gods plan met me was, maar ik vertrok naar Rockland. Toen ik er een maand woonde leerde ik Gordon kennen, op een boerenmarkt in de stad. In die tijd stond Wisewood nog niet op van die reissites, maar hij vertelde me alles over een nieuwe gemeenschap die hij hielp opbouwen.’ Ze glimlachte. ‘Het klonk perfect. Ik heb de huur opgezegd en me ingeschreven.’

Haar ogen glansden. ‘Toen ik hier kwam heb ik Leermeester leren kennen. Ze luisterde en luisterde’ – ze grijnsde – ‘en luisterde nog wat meer. Ik vertelde over alles waarvoor ik bang was: dat de jongens het me nooit zouden vergeven, dat de beste tijd van mijn leven achter me lag, dat ik zo verdorven was als iedereen tegen me zei. Ze droogde mijn tranen en had een plan. Leermeester zei dat ik veel te bieden heb.’ Ik wierp een steelse blik op April en Georgina om te zien of ze de kriebels kregen van de naam ‘Leermeester’, maar ze hingen beiden aan haar lippen. ‘Ze zei dat ik kon helpen het lijden van anderen te verlichten, en dat mijn beste tijd nog niet achter me lag. Ze beloofde me dat ik hier een nieuwe familie zou vinden.’ Ruth bestudeerde ons. Ik vroeg me af wat ze in onze ogen zag.

‘En ze had gelijk. Na zes maanden voelde ik me op Wisewood meer thuis dan ik me in Utah ooit had gevoeld.’ Ze leunde naar achteren op haar stoel. ‘Mijn medeleerlingen houden onvoorwaardelijk van me en ik ook van hen, van sommigen alsof ze mijn eigen kinderen zijn. Ik zie nu in dat ik het niet verdiende dat mijn leven in duigen viel. Ik ben niet meer bang. Nergens voor.’ Ze stak haar kin op.

April begon te klappen. De rest deed mee. We hadden onze problemen allemaal kort aangegeven, ze netjes gepresenteerd zodat we niet als te gebroken over zouden komen. Ruth daarentegen deelde haar duisterste geheimen met een kamer vol vreemden en deed dat met opgeheven hoofd. Ze was niet perfect, maar ze was wel dapper.

Ruth liet haar hoofd een stukje opzijzakken. ‘Jullie komen er allemaal wel, vertrouw me maar. Het helpt enorm om elke paar weken je vuile was voor een groep nieuwe leerlingen buiten te moeten hangen.’ Daar moest iedereen om lachen. ‘Nu we elkaar een beetje beter kennen wil ik jullie graag wat meer over Wisewood vertellen.’ Ze stond op en streek de kreukels in haar bermuda glad. ‘Wat is Wisewood? Waarom zijn we hier?’ Ze sloeg haar handen ineen. ‘Onze missie is onze leerlingen te helpen hun angsten te overwinnen.’ Ze sprak nu langzaam, met evenveel gewicht op elk woord. ‘Door angsten te elimineren geloven we dat je een meer vervulde en vreugdevolle versie van jezelf kunt worden. Dat noemen we je Gemaximaliseerde Zelf.’

Ze perste haar lippen opeen. ‘De eerste weken ligt de nadruk op de identificatie van je Gemaximaliseerde Zelf. Dat is voor iedereen anders, maar we werken samen om het antwoord op die vraag voor iedereen te vinden. Dan ga ik jullie nu voordat we aan het werk gaan vertellen wat de regels op Wisewood zijn.’

April zat zo ver naar voren geleund dat ik bang was dat ze uit haar stoel zou vallen. Georgina zat achterover met haar armen en benen over elkaar, een enkel op een knie.

‘Aangezien het hier allemaal draait om de innerlijke focus, elimineren we alle mogelijke afleiding. In plaats van onze regels als beperkingen te zien, zien we ze als vrijheden. In plaats van te zeggen dat er hier niet gedronken of gerookt mag worden zeggen we dat we vrij zijn van drugs. Als je vrij bent van drugs kun je de focus leggen op het werk dat nodig is om je Gemaximaliseerde Zelf te bereiken. Sommigen van onze gasten zijn herstellend van een drugsverslaving, dus wat dit betreft hebben we een zerotolerancebeleid.’ De vrouw naast Ruth knikte ernstig.

‘We zijn ook vrij van elektronica en media. Ik denk dat de reden daarvoor wel duidelijk is. Als gasten eenmaal begrijpen wat de voordelen zijn, hebben de meesten er geen enkele moeite mee hun telefoon een halfjaar uit te zetten.’

‘Amen,’ zei April.

Ruth keek haar aan. April begon te blozen. ‘En we zijn ook zeer gepassioneerd in onze abstinentie. Het is ontzettend moeilijk om de focus op jezelf te leggen wanneer je aan het lichaam van een ander denkt.’ Georgina trok een wenkbrauw op, maar zei niets. ‘Vandaar dat we geen stellen op Wisewood toelaten.

In diezelfde geest ontmoedigen we kussen, knuffelen en aanraken – dat geldt ook voor de staf – zelfs als dat volledig platonisch is. Op sommige retraites mag je niet lachen, gedag zeggen of naar elkaar kijken, maar die regels vinden we hier te drastisch. Aangezien we een voedende gemeenschap zijn.’ Ruth keek mij nu aan, waardoor ik helemaal licht in mijn hoofd werd. ‘We willen dat jullie elkaar helpen met het werk, maar we willen dat je de relatie met jezelf boven die met anderen stelt. Klinkt dat logisch?’

We knikten. Ruth straalde. ‘Dan gaan we het nu hebben over mijn favoriete regel. Dames, we zijn hier vrij van make-up. Make-up is uitgevonden om angst bij vrouwen op te roepen: om hun wijs te maken dat minpuntjes dienen te worden verdoezeld, dat hun gelaatstrekken verbetering behoeven. Daar zijn we het niet mee eens. We waarderen je zoals je bent geboren en hopen dat je geen moment van je tijd hier verspilt met zorgen over de onmogelijke schoonheidsidealen die de maatschappij oplegt. We willen graag dat je voor je persoonlijke hygiëne zorg draagt, maar verder hoef je je niet bezig te houden met het stylen van je haar of het dragen van sieraden.’ Ruth keek naar Georgina. ‘Zie ons maar als je excuus om je een halfjaar niet te hoeven scheren.’

April trok haar neus op, maar trok haar gezicht snel in de plooi voordat Ruth dat zag.

‘Het laatste onderwerp waarover ik het nu wil hebben is verantwoordelijkheden. We kunnen zo weinig geld voor je verblijf vragen omdat we onze gasten vragen te helpen met de instandhouding en het onderhoud van Wisewood. Ik hoop dat duidelijk is dat winst niet ons belangrijkste oogmerk is. Leermeester doneert regelmatig plaatsen aan opvanghuizen en daklozenopvang voor vrouwen en helpt mensen die het zwaar hebben weer overeind.’ Ruth wierp een blik op een aanplakbord dat vol hing met foto’s van grijnzende mensen.

Toen wendde ze zich weer tot ons. ‘We merken dat de meesten van onze gasten vreselijk graag iets willen terugdoen. De taken kosten een paar uur per dag en die uitwisseling van werk voor zelfontplooiing zorgt ervoor dat iedereen alleen maar meer toegenegen is aan het doel van Wisewood. Het enige wat we van je vragen is dat je op tijd bent en je werk doet. En onthoud ook dat we erop rekenen dat onze gasten zelf zorgen dat iedereen zich aan de regels houdt. Geloof me als ik zeg dat dat altijd gebeurt.’

Ruth ging weer zitten en kruiste haar enkels. ‘Dat is veel om te onthouden, dat weet ik, maar jullie hebben het allemaal binnen de kortste keren onder de knie.’ Ze knipoogde. ‘Volgende week hebben jullie je eerste een-op-eengesprek met Leermeester. Ze verwacht dat jullie de regels tegen die tijd kunnen dromen.’ Mensen gingen anders op hun stoel zitten: opgetogen, nerveus, beide. Ruth keek op haar horloge. ‘Dat is alles waar we vandaag tijd voor hebben. Als je vragen hebt, kun je die morgen stellen.’

We begonnen onze spullen te pakken. Nat zou een rolberoerte krijgen als ze een aantal van die regels zou horen. Wat hebben ze verder nog verzonnen? hoorde ik haar al zeggen. Geen deodorant? Niet lachen? Geen eigen gedachten? Wat is dit voor oord?

Ik liet het elastiekje nogmaals tegen mijn pols ketsen. Harder deze keer.

15

Een enkele zwarte kruk, verlicht door een schijnwerper, stond midden op het podium. Het publiek was stil, hield de adem in en bestudeerde met half samengeknepen ogen de schaduwen. Roze glitters spoten rechts op het podium omhoog. Het publiek snakte naar adem. Nog een ontploffing, nu links. Er werd nogmaals naar adem gesnakt. De schijnwerper ging een moment uit.

Toen hij weer aanging stond ik midden op het podium, roerloos, met uitgestrekte armen.

Iedereen begon te juichen; ze geloofden hun ogen niet. Ik was het podium niet op komen lopen, was niet naar beneden getakeld of erop getild. Ik was eenvoudigweg gematerialiseerd.

‘Dames en heren,’ spinde ik, ‘dank u wel dat u vanavond bent gekomen. Ik ben Madame de Onverschrokkene. Laat ik u er voordat we beginnen aan herinneren dat er geen acteurs of claqueurs in het publiek zitten. Iedereen die hier is heeft betaald voor zijn kaartje en alles wat u in dit theater ziet is honderd procent echt.’ Mijn zwarte cape tot op de grond was versierd met een reusachtige feniks met uitgestrekte vleugels. Ik sloeg hem open. ‘En laat me u er tevens aan herinneren dat ik geen goochelaar ben. Ik ben een mentalist. Voordat u het verschil afdoet als een snobistisch technisch detail zal ik het uitleggen. Ik ga vanavond geen mensen doormidden zagen, hoewel er wel wat heren zijn met wie ik dat graag zou doen.’ Ik trok een wenkbrauw op en het publiek lachte. ‘En dan kan ik niet garanderen dat ik hen daarna weer in elkaar zet.’

Het publiek grinnikte. Ik deed een paar stappen naar rechts en de schijnwerper volgde me. ‘En ik doe ook geen trucjes met kaarten, geen vingervlugge stunts, en ik trek geen oneindig lange sjaal met knopen uit mijn mond.’ Ik raakte mijn keel aan, alsof ik me het al kon voorstellen, en deed toen een paar passen naar links. Het publiek was nu weer stil.

‘Als u erop staat dat wat ik doe goochelarij is, noem het dan mentale goochelarij.’ Ik liep terug naar het midden van het podium en sloeg mijn handen ineen, de zee van gezichten gadeslaand. ‘Dan gaan we beginnen. Wil er iemand bij me op het podium komen?’

Honderden handen schoten de lucht in.

In de tweeënhalf jaar dat ik deze voorstelling nu deed had ik ontdekt dat het een hele kunst is je assistent te selecteren. Toen ik net begon koos ik de types die het gretigst waren, de mensen die met hun armen zwaaiden en alvast half gingen staan, ongedurig te worden gekozen. Ik kwam er op de vervelende manier achter dat dergelijke mensen vaak een agenda hebben. Ze zijn zo gretig omdat ze mijn plek in het middelpunt van de belangstelling willen hebben. Terwijl ik avond na avond keihard werkte om mijn optreden tot in alle details perfect te maken, drong het tot me door dat de sleutel tot selectie in de ogen ligt. Soms liep ik het podium af en het publiek in om zeker te zijn van de grootste, glanzendste ogen die ik kon vinden. Als ik die zag, wist ik het meteen: de ogen die wanhopig graag willen geloven. Dat is de assistent die je wilt.

Terwijl ik langs de rand van het podium liep en de menigte bestudeerde zetten twee theatermedewerkers een lange tafel achter me neer. Een derde rolde een kar met spullen naast de tafel. Ze waren allemaal het podium weer af toen ik mijn eerste assistent had geselecteerd. Ik verwelkomde een jonge vrouw met rode krullen en een jasje met schoudervullingen en vroeg haar te vertellen hoe ze heette en waar ze vandaan kwam. Aangezien al mijn shows tot dan toe aan de Oostkust waren geweest kwamen de meeste deelnemers uit New England, sommigen het Midden-Westen. Dat zou snel gaan veranderen. De week daarvoor had mijn agent een landelijke tournee voor me weten te regelen.

Ik gaf Rooie een glazen vaasje met een enkele witte roos erin, maar geen water. ‘Zou u deze even voor me willen vasthouden?’ Ze knikte en greep de vaas vast.

Ik beschermde mijn ogen tegen de schijnwerper, scande het publiek alsof ik diep in gedachten was, hoewel ik mijn volgende doelen allang had gekozen. Ik riep een oudere man met een grote moedervlek op zijn wang naar het podium en gaf hem een gereedschapskist.

Als laatste, maar niet het minst belangrijk, aangezien de derde keuze kritiek was, koos ik een man op middelbare leeftijd met een bifocale bril. Nadat die zichzelf had voorgesteld gaf ik hem een klein doosje dat was ingepakt in lichtblauw papier. De scène was nu uitgetekend, de spelers stonden op hun plaats. Mijn ruggengraat tintelde van gretige afwachting. De drie toeschouwers stonden nerveus naast elkaar.

Ik wendde me tot het publiek. ‘Aangezien ik een tikkeltje ambitieus ben dacht ik toen ik deze voorstelling aan het voorbereiden was: zou het nou niet geweldig zijn als ik mensen niet alleen zou kunnen vermaken, maar ook hun leven zou kunnen verbeteren? Dus begon ik na te denken over hoe ik zou kunnen helpen, over wat het betekent om een mens te zijn. Ik dacht aan liefde, vreugde en compassie.’ Ik was even stil en liet de glimlach millimeter voor millimeter van mijn gezicht glijden. ‘Maar sommigen van ons hebben niet het geluk een van die dingen te ervaren, laat staan allemaal. Wat is iets waar we allemaal iets bij voelen? Pijn.’

Melancholie viel als een deken over de zaal. Een groot deel van de kunst van de artiest is onzichtbaar: het talent de zaal te lezen, hier iets toe te voegen en daar iets weg te halen, als de chef-kok boven een vissoep. Een ware artiest weet de emoties van honderden mensen binnen één zin te manipuleren.

Ik begon te grijnzen. ‘Sommigen van jullie zitten nu natuurlijk te denken: ik ben hier niet voor een filosofiecollege, schiet eens op met de goocheltrucs.’

Daar werd wat om gegrinnikt en de sfeer werd weer wat lichter.

‘Maar deze inleiding heeft een doel. Ik kan niet beloven dat ik alle pijn zal wegnemen. Als je in je buik wordt geschoten of een stomp in je gezicht krijgt kan ik niet beloven dat je dat niet zou voelen. Als ik dat kon, zou ik op een veel groter podium staan en veel meer geld op mijn rekening hebben.’

Daar moest het publiek hartelijk om lachen. Het contract tussen de artiest en het publiek is de belofte verleid te worden. Ik had ze weer in mijn zak.

Ik zei tegen de oudere man met de moedervlek: ‘Zou u de gereedschapskist even willen opendoen? Er ligt een hamer in.’

Moedervlek had hem al snel gevonden. Ik vroeg hem de hamer aan Rooie te geven en wendde me tot haar. ‘Op de tafel ligt een badlaken. Wilt u de roos even uit het vaasje halen en terzijde leggen? En dan de vaas in de handdoek rollen en met de hamer stukslaan?’

Rooie keek me met grote ogen aan, alsof ze me verkeerd had verstaan. Ik spoorde haar aan, naar het publiek gebarend. ‘Deze mensen hebben allemaal een flinke duit betaald voor hun kaartje, en we hebben nog maar’ – ik keek op mijn horloge – ‘zevenenveertig minuten.’ Rooie hief de hamer en sloeg de vaas aan diggelen, in steeds kleinere stukjes, huiverend terwijl ze dat deed. Toen vroeg ik haar de handdoek open te vouwen zodat het publiek het gebroken glas kon zien.

Ik hield Rooie de microfoon voor. ‘Kunt u bevestigen dat dit de vaas is die u hebt stukgeslagen?’

‘Ja.’

‘Mag ik een van de scherven?’

Ze gaf me een scherf. Ik hield het stuk glas omhoog zodat het publiek het kon zien. Op een groot scherm dat hoog achter ons hing werd alles wat zich op het podium afspeelde voor de mensen achter in de zaal geprojecteerd.

‘Zoals u vast nog weet hadden we het net over pijn. Wist u dat onderzoek aantoont dat pijn verergert onder invloed van angst?’ Ik keek naar Rooie, wachtend op antwoord. Ze schudde haar hoofd, meer gefocust op het glas in mijn hand dan op wat ik zei.

Ik bracht de scherf naar mijn gezicht en draaide hem in mijn vingers. ‘Als je ontspannen bent en gelooft dat wat er gaat gebeuren niet pijnlijk zal zijn, voel je maar een fractie, of helemaal niets, van de pijn die je zou ervaren als je er bang voor was.’

Ik stak mijn tong uit en legde het stukje glas erop, waarop overal in de zaal naar adem werd gesnakt. Ik sloot mijn ogen, ademde diep uit en slikte het door.

‘Waaruit logisch volgt dat de sleutel tot het elimineren van heel veel pijn het elimineren van de angst is.’ Ik opende mijn ogen en liet mijn lege tong zien. Ik had het glas niet eens door mijn slokdarm voelen bewegen.

Het publiek werd wild, juichte en klapte. Hun geloof in mij was volledig.

Ik vroeg Moedervlek een schaar uit de gereedschapskist aan Rooie te geven. Ik droeg Rooie op een stukje van de steel van de roos te knippen en haalde haar over het met doorns en al door te slikken. In eerste instantie beefde ze een beetje, maar onder leiding van mijn gefluisterde geruststelling slikte ze het zonder aarzelen door. Uiteindelijk stond ze breed te grijnzen. Ik vroeg het publiek te applaudisseren voor Rooie, bedankte haar voor haar assistentie en stuurde haar terug naar haar plaats.

Toen ze weer zat ontfermden haar vrienden zich over haar, onder de indruk van haar getoonde moed. Ze klopten haar op de schouder en knepen in haar hand, wilden zo graag dat iets van de magie op hen zou worden overgedragen. Ik had het al duizend keer gezien en zou het nog duizend keer gaan zien.

Het daaropvolgende jaar zou ik in het hele land gaan optreden, met minimaal één stop per staat. De lange dagen en late avonden begonnen eindelijk hun vruchten af te werpen. Ik zou al snel een assistent nodig hebben, iemand die mijn reizen zou boeken, zou zorgen dat ik te eten kreeg en dat het podium goed was uitgerust. Over twee maanden zou ik optreden in een zaal twintig minuten van mijn ouders vandaan. Ik had nog niet besloten of ik mijn vader zou uitnodigen; we hadden elkaar al vijf jaar niet gesproken.

Ik richtte mijn aandacht nu op Moedervlek en vroeg hem de boorbitjes uit de gereedschapskist te pakken. Hij gaf me een kleintje, dat ik doorslikte. Het publiek snakte nogmaals naar adem, evenzeer geschokt als opgetogen. Moedervlek slikte onder mijn rustige aanwijzingen een piepklein schroefje in. Ik bedankte hem en stuurde hem terug naar zijn plaats.

Ik richtte me nu op de laatste leerling. Bifocaal had al die tijd netjes met het blauwe doosje in zijn handen staan wachten. Ik sloeg mijn arm om de schouders van de huiverige man. Deelnemers denken altijd dat je het meent met dat kleffe gedrag. Het stelt hen gerust zichzelf als je gelijkwaardige partner te zien.

‘Als ik u was, zou ik een goed gevoel hebben. U hebt een heel klein doosje in uw handen. Hoe groot kan het item zijn dat erin zit?’

Bifocaal maakte een vragende hoofdbeweging.

Ik haalde mijn arm van zijn schouders. ‘Maak het maar open.’ Ik liep weg, wachtte met mijn rug naar hem toegedraaid, een steeds breder wordende grijns op mijn gezicht terwijl ik het gespannen publiek gadesloeg.

Bifocaal deed wat hem werd opgedragen en haalde het dekseltje van het doosje. Toen hij zag wat erin zat, liet hij het doosje bijna vallen. Zijn huivering maakte het publiek ongemakkelijk; iedereen werd stil.

Ik liep terug naar Bifocaal en klopte hem op de arm. ‘Vertel maar aan het publiek.’ Ik bracht de microfoon naar zijn mond. Hij was zo bang dat hij nauwelijks uit zijn woorden kwam.

‘Spin.’

‘Hoeveel?’

‘Twee.’ Hij veegde met bevende hand zijn voorhoofd af. De cameraman zoomde in op de inhoud van het doosje zodat het publiek de spinnen die erin rondkropen kon zien.

Een huivering ging door het publiek. Op de voorste rij sloeg iemand haar handen voor haar ogen en gluurde vervolgens tussen haar vingers door.

Ik nam het doosje van Bifocaal over en kneep in zijn hand. ‘Sta nog eens stil bij wat ik net over pijn heb gezegd. Het wordt verergerd door zorgen.’

Hij ontspande een beetje nu hij de spinnen niet meer in zijn hand had.

‘Angst is pijnlijker voor het brein dan hetgeen je vreest. Laat me dat nog eens herhalen: angst is pijnlijker voor het brein dan hetgeen je vreest.’

Met die woorden viste ik een spin uit het doosje, stak hem omhoog om aan het publiek te laten zien, liet mijn hoofd naar achteren zakken, liet de spin in mijn mond vallen en slikte.

Tientallen toeschouwers begonnen te gillen. Een aantal sloeg een hand voor de mond.

Ik liet ook nu het publiek mijn lege mond zien. Ook nu barstte het los in een daverend applaus.

Iedereen die beweert dat hij er niet van geniet te worden bewonderd is een leugenaar. Maar de uitvoering van de trucjes was verre van het moeilijkste deel van de voorstelling. Totale vreemden overhalen het ook te doen was de echte uitdaging.

Het kostte me drie minuten om Bifocaal met een combinatie van coachen en plagen zover te krijgen dat hij de spin opat. Hij zag er nadien uit of hij niet helemaal blij met me was, en meer dan een beetje misselijk, evenals een heleboel toeschouwers. Ik vroeg me op dat punt in de show vaker af wat ze allemaal dachten.

Godzijdank heb ik mijn hand niet opgestoken.

Stel je al die spinnen tussen het gebroken glas en de boorbitjes in haar maag eens voor.

Mij zou ze nooit zover hebben gekregen.

Jawel hoor, maar dat terzijde. De gemiddelde persoon schatte zijn eigen wilskracht veel te hoog in, of die van mij veel te laag. En laten we ook niet vergeten dat mensen er vreselijk veel voor overhebben om niet publiekelijk voor paal te staan. Tijdens zeshonderdvijftig voorstellingen was de tweede spin nog nooit niet opgegeten.

Ik vroeg om applaus voor Bifocaal en stuurde hem naar zijn plaats terug. Toen het weer rustig was, zei ik zacht: ‘Sluit uw ogen.’

Opzwepende muziek klonk uit de speakers. Ik brulde erbovenuit: ‘Ik wil dat u zich allemaal voorstelt wie u bent. Zie uzelf op een gewone dag: u wordt ’s ochtends wakker, gaat naar uw werk en brengt wat tijd met familie of vrienden door, of wat u ook doet in uw vrije tijd.’ Ik was even stil zodat iedereen het zich kon inbeelden. ‘Stel u dan nu de persoon voor die u wilt zijn. Wat zou er anders zijn? Zou u een nieuwe baan zoeken? Zou u meer tijd doorbrengen met uw partner? Zou u een nieuwe partner zoeken? Zou u die marathon gaan lopen die u altijd al hebt willen lopen?’

Ik wachtte nogmaals. De stilte was net zo cruciaal als wat ik zei. ‘Visualiseer wat u tegenhoudt. Leg de focus op dat deel van uw geest en lichaam dat lijdt. Heeft een pijnlijke knie u ervan weerhouden te gaan hardlopen? Heeft verlegenheid in de weg gestaan van het zoeken naar een nieuwe liefde? Welk obstakel staat in uw weg?

Hulpeloosheid is iets wat we zelf verzinnen, het is een kwestie van perspectief. De interne organen en weefsels voelen geen pijn. Uw brein zegt dat u pijn heeft. Ik zeg u dat wanneer u anders gaat denken over de pijn, u de pijn zelf kunt veranderen.’

Ik wist dat dat waar was, had die transformatie zelf ervaren. Hoe kon je anders verklaren hoe ik al dat glas zonder ook maar een schrammetje op te lopen had ingeslikt? Hoe had ik me anders kunnen losmaken van de greep van mijn vader? Pijn was een illusie, iets waar we op leunden.

‘Als u uw ogen opent, bevrijd ik u van de greep van die pijn. U zult klaar zijn om een nieuw leven te beginnen. Een leven van onverschrokkenheid.’

Natuurlijk zou mijn speech niet iedereen in het publiek genezen van alles wat er mis was. Hypnose werkt alleen maar als je wilt worden gehypnotiseerd. De sceptici zouden hooghartig beweren immuun te zijn voor mijn tovenarij. Maar ze zouden naar huis gaan met dezelfde pijn in hun heup en dezelfde verpletterende angst die ze al jaren met zich meedroegen. Wie was wie eigenlijk te slim af?

De muziek hield op. ‘Open uw ogen.’ Het publiek gehoorzaamde, knipperde verward, langzaam, met de ogen. ‘Rol uw hoofd van links naar rechts. Strek uw armen en benen.’ Ik was even stil. Toen zei ik: ‘Als uw pijn weg is, sta dan op.’

Kippenvel vormde zich in mijn nek. Dit was mijn favoriete onderdeel van de show.

Als één, alsof ik hen uit de dood had doen herrijzen – en had ik dat op een bepaalde manier niet gedaan? – stonden honderden mensen uit hun stoel op. Het publiek explodeerde van vreugde toen het het aantal Lazarussen onder hen aanschouwde. Dat was de reden dat ik de nomadische levensstijl van de artiest volhield: hotdogs van de benzinepomp at, ongepast gedrag van moteleigenaars en onontkoombare relatiestrubbelingen verdroeg. Ja, het was leuk om God te spelen, om te zien hoe ver ik een individu kon krijgen, maar de echte reden dat ik avond na avond op het podium klom was om te helpen, om mensen te leren hoe ze hun pijn minder konden maken, zodat ze zich de volgende dag als ze de uitdagingen van de wereld onder ogen moesten komen sterker zouden voelen. Ik weet wat u voelt, wilde ik schreeuwen. Als u nog heel even een beetje sterker kunt blijven...

De cameraman draaide zijn lens van het podium naar de massa verblufte gezichten. Het zou niet lang meer duren voor ik op het podium van Madison Square Garden zou staan. Maar nee, wat dacht ik? MSG was veel te klein met zijn magere capaciteit van 20.000. Het footballstadion van de Universiteit van Michigan kon 107.000 mensen kwijt. Dat klonk aanzienlijk beter. Ik stond te stralen.

Het projectiescherm boven onze hoofden liet nog even het opgetogen publiek zien en werd toen zwart. Ik maakte een diepe buiging. ‘Dank u wel.’

Op het donkere scherm werd in vette witte letters één woord zichtbaar:

ONVERSCHROKKEN

Het publiek brulde. Het doek viel.

Ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

16

Kit

Juli 2019

Georgina trok een gezicht naar het schaaltje gepofte rijst dat voor haar stond. Ze keek naar me op. ‘Zenuwachtig?’

Ik had na het ontbijt mijn eerste een-op-eengesprek met Rebecca. ‘Meer opgetogen. Ik kan niet wachten.’

‘En terecht,’ zei April. ‘Ze is geweldig.’ Zij had haar eerste sessie de dag ervoor gehad en had het sindsdien alleen nog maar over Rebecca gehad.

Ik speelde met mijn schaaltje. ‘Waar moet ik het met haar over hebben?’

‘Je moeder?’ opperde Georgina.

Wat zou ik dan zeggen? Dat ik op dezelfde dag mijn enige ouder én mijn beste vriendin was kwijtgeraakt? Dat het schuldgevoel dat ik niet bij haar overlijden was me levend opvrat? Dat leek me nogal intens voor een eerste sessie. Aan de andere kant was ik er helemaal klaar mee een vrolijk gezicht op te zetten. Ik had altijd overal het fuifnummer moeten zijn. Zelfs als ik me ellendig voelde, zong ik een liedje of bedacht een raar dansje om mijn moeder en zus op te vrolijken. Ik vervulde mijn rol als familieclown en hield de poppenkast gaande tot mijn moeder dood was en ik uitgeput, mijn hele trukendoos leeg. Ik wilde alleen nog maar huilen en met rust gelaten worden. Keihard en zonder me te schamen huilen. Ik kon het niet meer opbrengen altijd overal de positieve kant van te zien.

‘Denk je?’ zei ik.

April nam een hap gepofte rijst en dacht er even over na. ‘Zij is toch wat je het meest bezighoudt?’

Ik knikte. Ik had hier niemand over ma verteld, alleen April en Georgina. En met hen deelde ik ook alleen de hoofdlijnen, niet al die details die haar zo geweldig maakten. Ik had hun niet verteld over haar roomijsuitdagingen. Dan renden we achter de ijscowagen aan als hij door de wijk reed, vraten zo snel mogelijk ons hoorntje op, en degene die het eerst een brain freeze kreeg, had gewonnen. Ik had hun niet verteld dat andere kinderen een kwartje van de tandenfee kregen en ik een olifantenknuffel, precies dezelfde als Nat. Ik had hun niet over puzzeldinsdag verteld. Hoe ellendig ze zich ook voelde, ma miste nooit een puzzeldinsdag. Dan nodigden we Nat uit om mee te doen, maar dat weigerde ze altijd. Ze begreep niet dat ik niets meer van ma nodig had dan dat ik naast haar kon zitten.

‘Misschien dat ik het toch maar over mijn werk ga hebben,’ zei ik.

April knikte. ‘Rebecca heeft me gisteren leren begrijpen dat ik mijn baan alleen nog maar heb omdat ik bang ben voor wie ik zonder mijn werk en al dat geld ben. Daardoor begin ik me nu af te vragen wat ik met mijn leven zou doen als ik niet zo bang zou zijn voor de mening van anderen.’ Ik dacht aan die accountant die chef-kok in Frankrijk wilde worden.

‘Ik hoor een hippie in de dop,’ grapte Georgina. Ik schoot in de lach. April gaf haar een speelse mep.

Een lange vrouw met een geschoren hoofd stond op van haar kruk in de hoek. ‘Niet aanraken.’

April gebaarde een verontschuldiging. We moesten nog wel een beetje aan de regels wennen.

Georgina leunde naar ons toe. ‘Wanneer denken jullie dat Raeanne voor het laatst heeft geneukt?’

Ik verslikte me in de slok water die ik net had genomen.

Roofdierachtig was de beste manier om Raeanne te omschrijven: in de vijftig, haviksneus, permanent gefronst voorhoofd, altijd op jacht naar de fouten van anderen. Ze had een gebruinde huid, maar die gaf haar geen gezonde gloed; ze zag er verschrompeld uit, alsof ze letterlijk op de zon had liggen bakken. Ik vond haar meer dan een beetje griezelig.

April onderdrukte een giechel. ‘Ze doet gewoon haar werk.’

‘Ze heeft vast mottenballen in haar onderbroek,’ zei Georgina.

Ik grijnsde en stond op om mijn dienblad op te ruimen. ‘Tot later.’

‘Succes,’ riep Georgina achter me aan.

Ik liep de cafetaria uit en naar Rebecca’s huis. Het was mijn favoriete soort julidag: warm genoeg voor een korte broek en koel genoeg voor een spijkerbroek. De hemel was sinds de dag van mijn aankomst niets dan verblindend blauw, met nu en dan een verdwaald Monet-wolkje. Boterkleurige zonnestralen schenen in de tuin, die vol stond met forsythia’s, magnolia’s en guldenroede. In de moestuin stonden tomaten, sperziebonen, knolraap en zomerpompoen. Je zou hier prachtige foto’s van de overvloed kunnen maken. Mijn hand bewoog naar mijn kontzak, de mogelijke plaatjes met bijschrift al in mijn hoofd, maar mijn telefoon was er niet. Zou ik die reflex ooit kwijtraken?

Ik ademde een teug naaldboom met zeezout in. Ik was er pas een week. Ik moest geduldig zijn. Een stern met zilveren vleugels kliefde door de zonnestralen. Dat was haar, over me wakend.

Ik was precies waar ik moest zijn.

Tijdens mijn eerste week op Wisewood had ik een heleboel vriendelijke mensen leren kennen en ontzettend veel wasgoed opgevouwen. We hadden tijdens een sessie allemaal een lijst gemaakt met dingen waar we bang voor waren en die hardop voorgelezen. Op die van mij stond onder meer spreken in het openbaar, kleine ruimtes en de dood, van mij of mijn naasten. We waren de les daarna bezig geweest met het bedenken van oplossingen om korte metten met die angsten te maken. Ik kon niet wachten tot ik echt aan de slag zou gaan.

Ik haalde diep adem, opende de schuifdeuren aan de achterkant van het huis en liep naar binnen. De benedenverdieping was licht, minimalistisch en monochroom. Een grote ruimte met kale, witte muren van vier meter hoog. Aan de linkerkant was een brandschone en lege keuken.

‘Ik vraag me af wat aan Raeanne je zo nerveus maakt.’

Ik schrok me een ongeluk. Gordon stond met zijn armen over zijn gespierde borstkas geslagen tegen een werkblad geleund. Ik had Rebecca’s rechterhand één of twee keer op het eiland gezien, maar hij had nog nooit iets tegen me gezegd. Hij bestudeerde me lang, het voelde als uren. Hij knipperde ondertussen niet één keer met zijn ogen vanachter zijn bril met breed montuur.

‘Wie zegt dat ik nerveus van haar word?’ zei ik toen mijn hartslag weer iets rustiger was geworden.

‘Je wordt in haar bijzijn stil en teruggetrokken, terwijl je anders vrolijk en levendig bent. Maar dat kan ook toeval zijn.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Alleen mensen met piepkleine hersenen voelen de behoefte zo hard te blaffen als zij.’ Hij gebaarde naar de gang. ‘Ik zal je even naar je afspraak brengen.’

Hoe nauwkeurig had hij me bestudeerd?

Gordon liep met de pas van iemand die dertig centimeter groter was dan hij. Ik volgde hem de keuken door en de hal in. Rebecca’s huis was de architecturale tegenpool van onze spartaanse huisjes: er was hier nergens op kosten bezuinigd. Links van ons was een eetkamer met een tafel die groot genoeg was voor twintig mensen. Voor ons stond een elegante draaitrap. Achter de trap was een grote zitkuil met reusachtige banken.

Het was net een museum, ruim en stil. Geen jassen, sjaals of schoenen in de hal. Geen sleutels aan een haakje, geen tasje op een kast. Geen spiegel waar ik even in kon kijken om zeker te weten dat er geen resten van het ontbijt tussen mijn tanden zaten.

Gordon bleef onder aan de draaitrap staan. De muren om de trap heen waren wit gestuukt en op de trap lag hoogpolig tapijt. Als een waterval uit het plafond hing midden in de ruimte een lichtinstallatie: aan ragfijne draden hingen op verschillende hoogtes gloeiende lampenbollen. Mijn gids sloeg eerbiedig zijn ogen op.

‘Wat heeft jou naar Wisewood gebracht?’ vroeg ik.

‘Ik focus me liever op het heden,’ zei hij zonder me aan te kijken. Ik had het gevoel dat ik een onuitgesproken grens had overschreden. Iedereen met wie ik hier tot nu toe had gepraat vertelde zo openlijk over zijn verleden; Gordon was de eerste die daar moeilijk over deed.

‘Ik wilde niet nieuwsgierig zijn.’

‘Jawel.’

Gordon liep de trap op. Boven waren links en rechts een gang, beide met meerdere dichte deuren. ‘Haar kantoor is de laatste deur rechts. We komen hier voor alle een-op-eengesprekken.’

Ik was nog aan het overwegen of ik mijn excuses moest maken, onzeker of ik het als ik dat zou doen alleen maar erger zou maken. ‘Sorry’ lag altijd op het puntje van mijn tong, had die plek waarschijnlijk ingenomen op de stomme dag van mijn stomme geboorte. Ik weet zeker dat ik uit de baarmoeder ben gegleden terwijl ik me bij mijn moeder en de verloskundige verontschuldigde voor de overlast. Ik wilde niets liever dan door het leven gaan zonder iemand te irriteren, zonder een afdruk op het glas of een voetafdruk in de sneeuw achter te laten. Sommige mensen zeggen dat een conflict nu en dan nodig is om te groeien. De meeste mensen accepteren dat je niet door iedereen aardig gevonden kunt worden.

Zo iemand was ik niet.

Voor het kantoor bleven we staan. ‘Ben je zover?’ Hij bekeek me van top tot teen. Ik knikte nerveus. Hij klopte drie keer op de deur – korte, duidelijke klopjes, als een wachtwoord – en opende de deur.

Wachtend aan haar bureau zat Rebecca. Ze stond op en kwam naar ons toe lopen. Midden in de ruimte bleven we alle drie staan.

Het eerste wat me aan haar opviel was hoe lang ze was. Langer dan ik me had voorgesteld, als ze op blote voeten was geweest 1 meter 80, maar ze droeg tien centimeter hoge hakken en torende boven me uit. Ze had de houding van een ballerina.

Ze stak haar armen uit en pakte mijn handen vast. ‘Kit, ik heb vreselijk uitgekeken naar deze kennismaking.’

Haar huid was als porselein, bijna zonder enige onvolkomenheid, ware het niet dat ze littekens van brandwonden op haar handen had. Haar ogen waren violetgrijs. Dat moesten lenzen zijn, want die kleur had ik nog nooit eerder gezien. Haar schouderlange haar hield het midden tussen wit en platinablond. Ze had een grote haviksneus en haar lippen waren donkerpaars gestift, dus de geen-make-upregel gold blijkbaar niet voor haar. Ze droeg een perfect op maat gemaakte zwarte pantalon met een zwarte trui van kasjmier. Op de linkerschouder van de trui was met pailletten een leeuwenkop met ontblote tanden genaaid. Ze bewoog zo lichtvoetig dat het net leek of ze zweefde.

Haar blik was zo intens dat ik moest wegkijken. Ik had nog geen woord gezegd, maar ik had het gevoel dat ze alles over me wist, alsof ze mijn gedachten in haar brein had gedownload.

‘Neem plaats.’ Ze gebaarde naar de bank, die een stuk van haar bureau vandaan stond, waarbij ze naar mijn gezicht bleef kijken.

Ik deed wat me werd gezegd. Ze wendde zich van me af en het voelde alsof iemand de schijnwerper van me wegdraaide. Mijn schouders zakten centimeters naar beneden. Ik ademde uit.

‘Dank je, Gordon. Maak er een onverschrokken dag van.’

‘Natuurlijk, Leermeester,’ zei hij met een lichte buiging.

Daar had je die rare naam weer.

Gordon liep de kamer uit en sloot de deur achter zich. Ik voelde me zowel opgelucht als gevangen. Rebecca bewoog met langzame, soepele bewegingen naar de bank.

Ze bestudeerde me. ‘Wil je iets drinken?’

Ik slikte iets weg. ‘Water, graag.’

‘Ze kan praten.’ Een grijns speelde rond Rebecca’s lippen. Ze schreed naar het barretje naast haar bureau. Er stond een porseleinen theepot met kopjes op, een kristallen kan met water met schijfjes komkommer, een ijsemmer en een stuk of tien hoge glazen. Ze schonk twee glazen water in en gaf me er een. Ik bedankte haar.

Rebecca zette haar drankje op de bijzettafel tussen ons in nadat ze er eerst een onderzetter had neergelegd. Ze sloeg haar benen over elkaar. Ik keek om me heen in de kamer. Haar bureau was van walnotenhout en was van rond het midden van de vorige eeuw. De muren achter het bureau aan mijn rechterkant hadden ingebouwde boekenkasten, die van vloer tot plafond waren gevuld. Achter me, bij de deur waardoor ik was binnengekomen, stond een hoge kast met een bordje erop waar in vette rode letters op stond: ALLEEN BEVOEGD PERSONEEL. Links van me waren openslaande deuren naar een balkon, waarachter ik het terrein kon zien liggen.

Ik draaide me terug naar de bijzettafel. In het midden stond een glazen schaal met daarin wat leek op de scherven van een gebroken porseleinen bord. Op sommige stukjes stonden delicate Engelse roosjes geschilderd.

Rebecca verbrak de stilte. ‘Het herinnert me aan zwakte.’

Ik keek haar aan.

‘Je vindt het gek dat ze me Leermeester noemen.’

‘Dat zei ik niet,’ stamelde ik.

Ze leunde naar me toe. ‘Ik vind het zelf ook gek.’

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. ‘Hebt u dat niet zelf bedacht?’

‘Dat hebben de gasten gedaan. Ik heb ze eens mijn leerlingen genoemd. En toen begon iemand me Leermeester te noemen. En die naam is blijven hangen.’ Ze haalde haar schouders op en bestudeerde me weer. Ik kon wel door de grond zakken.

‘Wat heb je een mooie sjaal om.’

Ik wriemelde aan de kleurrijke zijden sjaal om mijn hals. Hij had oranje franje met vegen groen, roze, turquoise, geel en wit. Als je hem uitvouwde stond er in het midden een grote bloem met wat vegen kleur eromheen. Die vegen deden me aan schelpen denken. Nat zei dat het klauwen waren.

‘Hij is van mijn moeder geweest,’ zei ik voordat ik er erg in had.

Rebecca liet haar kin op haar hand rusten. ‘Waar is je moeder?’

Ik bestudeerde mijn voeten. ‘Ze is overleden.’

‘O, Kit.’ Rebecca stond op uit haar leunstoel en kwam naast me op de bank zitten. Ze kneep in mijn hand. ‘Wat vreselijk. Dan is die sjaal vast een kostbaar bezit.’

Ik knikte en begroef mijn neus in de sjaal. Ik wist dat het kinderachtig was om te doen alsof hij na anderhalf jaar nog steeds naar ma rook – fresia’s en goedkope haarlak – maar ik wilde geloven dat dat zo was en waste hem zo min mogelijk. Ik ben hem eens kwijt geweest en heb toen in tranen Nat gebeld. Ze deed alsof ik me vreselijk aanstelde, alsof het een oud vod was en ik gewoon een nieuwe kon kopen.

Rebecca draaide mijn handpalm naar boven en streelde er met haar duim overheen. Ze leunde naar me toe, dus onze gezichten waren maar dertig centimeter van elkaar verwijderd. Haar adem rook naar munt. De haartjes op mijn armen gingen overeind staan. Ik hoopte dat ze het niet zou zien.

‘Waar ben je het allerbangst voor?’

Ik aarzelde, voelde me er onprettig bij dat het zo snel zo persoonlijk werd.

‘We besparen een heleboel tijd als we het prettige gevoel dat leugens ons geven loslaten en de onprettige gevoelens rond de waarheid toelaten. De wereld indoctrineert ons te geloven dat leugentjes om bestwil en het niet uitspreken van dingen het beste zijn, maar ik denk dat leugens in wat voor vorm dan ook muren om ons heen optrekken. De maatschappij heeft ons geleerd bang te zijn voor ongemakkelijke sociale interactie, alsof die ons kan schaden. Ik vraag je in het ongemakkelijke gevoel te duiken. Zwem erin rond zodat ik je kan helpen.’

Ik haalde diep adem. ‘Ik ben bang dat ik er niet toe doe. Dat mijn leven betekenisloos is.’ Zo, ik had het gezegd. Ik keek haar aan, bang voor wat ik in haar ogen zou zien: medelijden, minachting, walging.

Ze waren vervuld van liefde.

Rebecca omhelsde me. ‘Lieve meid, je doet ertoe. Natuurlijk doe je ertoe. Voor mij doe je ertoe. We hebben je hier allemaal nodig. Misschien zie je dat nu nog niet in, maar dat komt nog wel. Dat beloof ik.’ Ik liet mijn gezicht tegen haar schouder ontspannen. Mijn eigen schouders schudden, hoewel mijn ogen droog waren.

Je doet ertoe. Je doet ertoe. Je doet ertoe. Die drie woorden zouden door mijn hoofd tollen toen ik die avond in bed lag. Ik wilde niets liever dan haar geloven.

‘Beschouw je jezelf als dapper, Kit?’

Ik schudde mijn hoofd. Ik wist dat ik me van haar moest losmaken, gepaste afstand tot haar moest nemen op de bank – waarom liet ik me in godsnaam omhelzen door een wildvreemde? – maar ik wilde nog even in de bubbel blijven. Ze voelde niet onbekend en ik was ervan overtuigd dat de betovering zou worden doorbroken zodra ik me van haar zou losmaken. Dat het gevoel van veiligheid, van erbij horen, zou wegsmelten. Dat ik dan weer de normale, doodsaaie Kit zou zijn.

‘Je hoeft niets te doen. Je mag gewoon blijven waar je bent.’ Ze streelde mijn haar en ik ontspande in haar armen, opgelucht. ‘Ik weet zeker dat je veel dapperder bent dan je zelf denkt. En dat kan ik bewijzen.’

Ik wachtte, luisterde. Haar stem was als pianomuziek, golven in zee, regendruppels op water.

‘Vertel me eens één dapper ding dat je hebt gedaan.’

‘Toen ik in Thailand woonde, ben ik gaan basejumpen. Ik ben van een rots in Krabi gesprongen met alleen een parachute op mijn rug.’

‘Wauw, wat een uitdaging. Hoelang heb je in Thailand gewoond?’

‘Drie maanden.’

‘Je bent naar de andere kant van de wereld verhuisd, waar je niemand kende. Vind je dat niet dapper?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik ben na het overlijden van mijn moeder op de vlucht geslagen. Ik heb de neiging ervandoor te gaan als het moeilijk of eng wordt.’ Hoe vaak had Nat dat al tegen me gezegd? ‘Dat zou ik niet dapper noemen.’

‘Soms is het dapperste wat je kunt doen vertrekken.’ Ze hield op mijn haar te strelen en ik ging rechter op zitten. De twijfel moet op mijn gezicht hebben gestaan, want ze zei: ‘Zou je een vrouw die vlucht voor de man die haar mishandelt een lafaard noemen?’

‘Natuurlijk niet. Dat is iets anders.’

‘Je bent te streng voor jezelf, Kit.’

Ik begon te blozen. Mijn hand bewoog naar mijn haar maar wijzigde toen koers en ketste het elastiekje hard tegen mijn pols. Ik kromp ineen.

Rebecca staarde naar het elastiekje. ‘Waar ben je verder nog voor op de vlucht geslagen?’

‘Ik ben met mijn studie gestopt.’ Schuldgevoel zette zich in mijn strot vast.

‘Ik ook.’ Ik keek haar verrast aan. ‘Ik ben gevlucht voor mijn familie, mijn studie, het concept te trouwen en het moederschap. Weigeren te accepteren wat de maatschappij van ons verwacht maakt geen lafaard van ons.’

Dat liet ik even bezinken terwijl ik door de openslaande deuren naar buiten staarde. Ik wist niet of ik het ermee eens was. Er knalde plotsklaps iets tegen de ruit, die rammelde in zijn sponning. Ik sprong op en zag zilveren vleugels van het raam glijden. Rebecca pakte mijn handen zacht vast en geleidde me naar de bank terug.

Ze pakte mijn kin en draaide hem naar zich toe. ‘Er is niets om je voor te schamen of waar je bang voor hoeft te zijn. Je bent warm, attent, meelevend, en je barst van de potentie. Ik kan je helpen.’

Ik zei niets, afgeleid door die vogel. Ik kon niet zien waar hij was. Stel nou dat hij een vleugel had gebroken en nooit meer zou kunnen vliegen?

‘Laat me je helpen.’

‘Hoe?’ vroeg ik, bang voor de hoop die zich in mijn borstkas opbouwde, me ervan bewust dat het idee van geluk me angst aanjoeg, maar onzeker waarom.

‘Ik bewandel het pad al heel lang. Ik heb veel gereedschap in mijn kist.’ Ze keek me aan. ‘Je bent een vloedgolf, Kit, en dat heb je zelf niet eens in de gaten.’

Ik opende mijn mond, maar ze sloot hem zachtjes, liet haar duim op mijn onderlip liggen. Toen streelde ze ermee over mijn kin, strottenhoofd en hals. Ze voelde aan de sjaal van mijn moeder.

We keken elkaar in de ogen. Ze leunde naar me toe. Mijn mond werd droog.

Ze begon te lachen, greep mijn dijbenen vast, gebruikte ze om zichzelf overeind te duwen en liep met grote passen naar de deur. ‘Het is tijd dat je een ander verhaal over jezelf gaat vertellen. Als eerste wil ik dat je stopt met nare dingen over jezelf zeggen, en daarna gaan we verder met geen nare dingen meer denken. Ik wil dat je voor onze volgende sessie een mantra bedenkt – een zin die je zelfvertrouwen geeft, iets wat je kunt oproepen als je je rot voelt. Als je eenmaal een mantra hebt bedacht ga je die elke ochtend, liefst zodra je wakker bent, twintig minuten hardop voor jezelf herhalen.’

Ze stond te wachten.

Ik stond rillerig op en liep naar haar toe.

Haar ogen twinkelden. ‘Ik kan niet wachten te horen wat je hebt bedacht.’

17

Kit

Juli 2019

‘Ik zeg alleen dat ik het een beetje gek vind,’ zei Georgina, ‘dat ze zich niet aan de regels houdt die ze zelf heeft bedacht.’

April haalde haar schouders op. ‘Rebecca doet dit al heel veel langer dan wij. Misschien is de niet-aanraken-regel voor haar niet meer zinvol.’

Dat overwoog ik terwijl ik na het ontbijt met mijn vriendinnen de cafetaria uitliep. Mijn eerste sessie met Rebecca was twee dagen daarvoor geweest. Na 48 uur reflectie was ik tot de conclusie gekomen dat de leider van Wisewood excentriek was, maar op een goede manier. Oké, ze brak dan haar eigen regels, maar ze was zo zeker over wat ze hier had opgebouwd, zo zeker van mijn potentie. Ik kon niet geloven dat ze zo goed naar me had gekeken en iets anders dan mislukking had gezien.

Ik wilde die vloedgolf zijn.

‘Dat is waar.’ Georgina beschermde haar ogen tegen de zon. Mijn lange haar kleefde in mijn nek van de klamme hitte. ‘Ik ben bijna in tranen uitgebarsten tijdens mijn sessie, dus ze moet een snaar hebben geraakt.’ Ze dacht even na. Toen zei ze: ‘Jezus, ik heb niet meer gehuild sinds dat kreng van een Kim Johnson aan de grote klok hing dat ik een eetstoornis had.’

‘Waarom vond je het zo erg?’ vroeg April.

‘Ten eerste omdat iedereen me maanden Kots-gina heeft genoemd. Maar het sloeg natuurlijk nergens op.’

‘Ik bedoel gisteren,’ zei April. ‘Met Rebecca.’

Georgina haalde haar schouders op en ontweek onze blik. ‘Ik moet ervandoor. Ik wil niet te laat zijn voor mijn corvee.’ Ze trok een gek gezicht en zwaaide naar ons.

April en ik keken hoe ze Rebecca’s huis binnenliep en toen gingen we op weg naar de noordwestelijke hoek van het eiland voor onze les. We wapperden onszelf wat wind toe tijdens het lopen, kletsend over niets, lachend om pas bedachte grapjes die alleen wij begrepen. Ik had het gevoel dat ik haar al mijn hele leven kende.

Een paar minuten later arriveerden we bij de lesruimte. April opende de deur. Voordat ik achter haar aan naar binnen liep zag ik bij de heg iets bewegen. Ik draaide me om en zag een deel van de heg opengaan. Het was me helemaal niet opgevallen dat daar deuren in zaten. Gordon liep erdoorheen. Ik staarde naar hem. Tijdens de rondleiding was ons verteld dat er achter die heg niets anders dan bos was. Wat deed hij daar dan? Hij deed de deur achter zich op slot, draaide zich om en daagde me uit met een razende blik, alsof hij al die tijd al had geweten dat ik stond te kijken.

Ik keek snel weg – met bonzend hart en een rood gezicht – maar de schade was al aangericht. Hij had me gezien. Ik haastte me achter April aan de lesruimte in.

Binnen was het nog bedompter dan buiten, alsof de ramen weken niet open waren geweest. De stoelen waren weggehaald en er lagen nu grote kussens op de vloer, in groepjes van twee. De andere gasten zaten met elkaar te kletsen.

Ruth begroette ons warm. ‘Praat maar even met wat anderen terwijl we op nog een paar leerlingen wachten.’

April liep naar twee jongens van begin twintig. Een van hen heette Sanderson, de kapitein van de boot, die ik nog nooit zonder zijn capuchon op had gezien, zelfs nu het zo heet was. Op de boot had hij honderduit gekletst, dus toen ik hem kort daarvoor in de moestuin onkruid had zien wieden was ik naast hem geknield en had een gesprekje met hem aangeknoopt. Hij had me terwijl we zaten te werken verteld dat hij hierheen was gekomen nadat hij uit meerdere ontwenningsprogramma’s was geschopt en dat hij zich na drie jaar op Wisewood nog steeds schuldig voelde over de manier waarop hij misbruik van zijn ouders had gemaakt. Hij had met bevende stem over zijn moeder gesproken, dus had ik niet doorgevraagd. Hij had minstens vier keer gezegd hoe geweldig hij het op Wisewood vond.

Voordat ik kans had bij April en de jongens te gaan zitten kwamen een man en vrouw van in de veertig op me af lopen. Hij had een honkbalpetje van de Cleveland Cavaliers op, was stevig gebouwd en had een zware, maar keurig onderhouden baard. ‘Gemaximaliseerde dag. Ik ben Jeremiah.’

De vrouw was kaal en had een zenuwtrekje aan de linkerkant van haar gezicht. ‘En ik ben Sofia.’ Ze had de nerveuze energie van een tiener op een eerste date.

‘Hallo. Ik ben Kit.’

Jeremiah nam zijn pet voor me af. Ik zag zijn kale hoofd en vroeg me af of hij het ook kaal had geschoren.

‘Heb je het naar je zin op Wisewood?’ Ik knikte. ‘Fijn. Ik ben hier pas een paar maanden, maar ik kan me nu al niet meer voorstellen dat ik ooit ergens anders zou wonen.’

‘Zo voel ik het ook,’ zei Sofia met grote ogen. ‘Ik woon hier nu drieënhalf jaar. Ik ben hier verpleegkundige.’

‘Dat is nogal een understatement,’ zei Jeremiah met een brede grijns. ‘Sofia is een briljante arts.’

‘Ik heb goed werk verricht aan Tufts, maar ik wou dat ik eerder naar Wisewood was gekomen. Ik ben heel wat jaren overwerkt en uitgeput geweest.’ Ze gebaarde naar de deur van de lesruimte, alsof een onmogelijke werkweek haar erachter stond op te wachten.

‘Maar omdat je al die jaren veel te hard hebt gewerkt,’ wees Jeremiah haar erop, ‘ben je in staat geweest een deel van je spaargeld aan Wisewood te doneren, toch?’

‘Niet een deel.’ Ze keek me aan. ‘Ik doe alles voor Leermeester. Ze heeft me gered.’

‘En ik,’ zei Jeremiah, ‘was accountant bij een klein kantoor in Chicago. Het was net of ik in een Dilbert-cartoon leefde.’

‘O.’ Ik glimlachte. ‘Ik werk ook bij een accountantskantoor, in New York. Maar ik ben maar receptioniste.’

‘Dat meen je niet,’ zei hij. ‘Waar?’

Terwijl ik over mijn achtergrond vertelde probeerde ik me niet minderwaardig te voelen, maar het maakte Jeremiah en Sofia niets uit dat ik geen universitaire graad had, of wat voor diploma dan ook. Ze luisterden geïnteresseerd naar alles wat ik zei.

‘Wat vreselijk, van je moeder,’ zei Jeremiah toen ik mijn verhaal had verteld. ‘Mijn broer is veertien jaar geleden overleden en ik mis hem nog steeds. Er zijn een heleboel dingen waarvan ik nu wens dat ik ze toen hij nog leefde anders had gedaan.’ Hij staarde naar zijn schoenen.

‘Ik ook.’

Hij keek op en wilde net iets gaan zeggen toen de deur van de lesruimte openging. Raeanne kwam met een tandenstoker tussen haar lippen binnen en slenterde naar het midden van de ruimte.

‘Raeanne, je schoenen,’ zei Ruth. ‘Je laat overal modder achter.’ Raeanne draaide de tandenstoker die ze in haar mond had rond en boog zich voorover om de veters van haar laarzen los te maken. Ruth slaakte een zucht. ‘Hou ze maar aan. Heb jij Gordon gezien?’ Raeanne schudde haar hoofd.

‘Dan beginnen we maar zonder hem.’ Ruth klapte in haar handen. ‘Oké. We gaan het vandaag hebben over ouderlijke overdracht. Als iedereen een partner heeft, wil je dan tegenover elkaar gaan zitten?’

Ik zocht April en haastte me naar haar toe. ‘Zullen wij samen?’

Ze glimlachte naar me en knikte. We gingen op de dichtstbijzijnde kussens zitten. Ik keek om me heen naar de andere stellen. Jeremiah en Sofia. Sanderson en zijn vriend. Debbie en Raeanne. Iedereen zat in kleermakerszit, raakte bijna de knieën van de partner. April zag het ook en schoof haar kussen dichter naar me toe. Muffe hitte straalde van haar af.

Ruth liep naar een raam en liet het rolgordijn zakken. Ze sprak op geruststellende toon. ‘Op Wisewood werken we er onvermoeibaar aan om onze angsten te elimineren zodat we ons Gemaximaliseerde Zelf kunnen bereiken. Veel van onze grootste angsten zijn ontstaan in onze kindertijd, of het nu om lessen gaat die we hebben getrokken uit onaangename ervaringen of expliciete waarschuwingen en misbruik waaraan we zijn bloot...’

‘Hé, Ruth.’ Raeanne stak haar hand op. ‘Ik denk dat Jeremiah en Sofia een andere partner moeten kiezen.’

We keken allemaal naar het stel. Beiden zagen er perplex uit.

‘Waarom?’ vroeg Jeremiah.

Raeanne stak haar pink in haar oor. ‘Omdat je de laatste tijd wel erg je best doet om bij haar in de buurt te zijn.’ Ze bracht haar pink naar haar neus en rook eraan. ‘En regels zijn regels: geen romantiek.’

Jeremiah begon te blozen. ‘Ik weet niet waarover je het hebt.’

‘Zal ik wat voorbeelden geven?’ vroeg Raeanne grijnzend.

Sofia bewoog een stukje van Jeremiah vandaan; ze zag er geschokt uit. ‘Ik wil een andere partner.’

Ruth haalde diep adem. ‘April, wil je alsjeblieft met Jeremiah van plaats wisselen?’

April keek me verontschuldigend aan en ruilde van plaats met de grote man.

‘Ik bekommer me alleen om je levenspad,’ grinnikte Raeanne.

‘Je punt is duidelijk, Raeanne,’ zei Ruth. ‘Laten we beginnen.’ Ze liep de ruimte door en rolde het andere gordijn naar beneden. Jeremiahs gezicht was betrokken, zijn lippen stonden in een samengeperste streep. ‘Overdracht is het overbrengen van gevoelens op een nieuwe persoon. De bedoeling van deze oefening is dat je doet alsof een of beide ouders tegenover je zitten. We gaan negatieve herinneringen loslaten. Die heeft iedereen. Het kan alles zijn van “ik vond het vreselijk dat je altijd kritiek had op mijn vrienden” tot “ik was in jouw ogen nooit goed genoeg” tot “waarom heb je me zo’n pijn gedaan?” Je hoeft niet alles in één sessie op te lossen.’ Ruth grinnikte. ‘Sommigen van de leden die hier al jaren wonen hebben deze oefening al tientallen keren gedaan en weten dat er altijd nog van alles is wat we tegen onze ouders willen zeggen.’ Meerdere mensen mompelden instemmend. ‘Je mag zeggen wat je wilt, hoe groot of klein ook. Ik doe zo het licht uit en dan kun je je partner niet meer zien.’

De deur van de lesruimte ging weer open en de keet baadde ineens in zonlicht. Gordon stond in de deuropening. Hij sloot de deur zacht achter zich.

‘Wat fijn dat je ons met je aanwezigheid vereert,’ mopperde Raeanne.

Gordon knikte naar Ruth en ging met zijn rug tegen de muur naast de deur zitten.

‘Zou je ons willen vertellen waar je was?’ zei Raeanne.

Het werd doodstil in de ruimte terwijl Gordon haar recht aankeek. ‘Nee.’

Raeanne hield haar mond.

Ruth deed het licht uit en we zaten in het aardedonker. Het was stil in de ruimte. Ik hoorde de anderen ademen.

‘Je partner is hier om je aan te moedigen als je dat nodig hebt, om je gefocust te houden,’ zei Ruth. ‘Sluit je ogen en doe ze de hele sessie niet open. Focus je op mijn stem en wat ik zeg. Als je nog een laatste vraag of zorg hebt voordat we beginnen, zeg dat dan nu.’

‘Succes,’ fluisterde Jeremiah.

‘Jij ook,’ fluisterde ik terug.

Ergens in de ruimte liet iemand zijn knokkels kraken. Ik huiverde, ondanks de hitte.

‘Stel je je vader of moeder voor,’ zei Ruth op hypnotiserende toon. ‘Zie de kleur van de ogen, de rimpel tussen de wenkbrauwen, de ronding in de lach, de stand van de tanden. Denk aan het detail dat je het dierbaarst is in het gezicht van degene die je voor je ziet.’ Ze was even stil. ‘En denk nu aan het detail dat je het minst aangenaam vindt. Is de lach meer een sneer? Zijn de tanden geel? Staan de ogen hard, afkeurend? Zie het gezicht voor je. Stel je voor dat je pa of ma, of hoe je diegene ook noemt, voor je zit, en dat je zijn of haar knieën aanraakt. Zie je diegene voor je?’

‘Ja,’ fluisterde iemand.

‘Goed zo.’ Ruth ging nog zachter praten. ‘Sta dan nu stil bij een slechte herinnering aan die ouder. Doe geen moeite. Het hoeft niet je vreselijkste herinnering te zijn, hoewel dat wel mogelijk is.’

De datum schoot in mijn hoofd voordat Ruth klaar was met praten: 12 januari 2017. Ik had het laatste uur van de middagdienst bij Corrigan’s doorgebracht met het aanhoren van fantasieloze verwensingen door een stel studenten dat zo vroeg op de dag al dronken was en had de hele middag hun versierpogingen geneerd. Ik reed doodmoe naar huis. Ik was vijf jaar daarvoor met mijn studie gestopt. Het enige wat ik in een half decennium had gepresteerd was in Scottsdale opeenvolgend in een hele reeks kroegen werken, in de hoop dat ze in de volgende betere fooi gaven. Wat nooit zo was.

Een kwartier later was ik terug in Tempe. Ik parkeerde mijn auto op de oprit en sjokte via de voordeur het huis binnen, razend om de slechte beslissingen die ik in mijn leven had genomen. Toen ik in de hal stond nam ik zuchtend het afbladderende behang en de stapel rekeningen van maanden die op de beschadigde gangtafel lagen in me op. Ik mikte mijn tasje op de vloer en slofte naar de keuken, waar ik plotsklaps bleef staan toen ik Nat over de eettafel gebogen aantrof. Ze stond hem met een doek met desinfecterend middel te boenen.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg ik.

‘Dit is ook mijn ouderlijk huis.’

Ik keek op de klok op het fornuis. ‘Ik dacht dat je naar je werk zou zijn.’

‘Ma moest vandaag naar de dokter, weet je nog?’ zei ze, geïrriteerd dat ik niet op elk gegeven moment van de dag precies dacht wat ze wilde dat ik dacht. Dat was ik even vergeten, wilde ik snauwen, aangezien ik net door drie van mijn klanten ben uitgemaakt voor het K-woord. Maar ik hield mijn mond, aangezien Nat anders terug zou hebben gesnauwd: weet je waar je niet de hele tijd voor het K-woord zou zijn uitgemaakt? In het ziekenhuis, als je je diploma zou hebben gehaald. Of ergens in een kantoorfunctie. Ze liet geen gelegenheid aan zich voorbijgaan om me te vertellen hoe dom het was dat ik als barvrouw was gaan werken.

‘Ik ben eerder gestopt met werken om de uitslag te horen.’ Ze keek me aan. ‘Ze is in de badkamer.’

Alsof het zo was afgesproken kwam ma op dat moment uit de gang lopen, terneergeslagen, als een schim. ‘Wat fijn jullie te zien.’ Ze dwong al haar hele leven die glimlach op haar gezicht. Ik stond even stil bij hoe vermoeiend dat moest zijn. Ik voelde me plaatsvervangend uitgeput.

Nat stopte met boenen. Ik deed een stap naar voren. ‘Heb je de uitslag van het biopt?’

Ma keek ons om beurten aan, probeerde een antwoord uit te stellen. Mijn maag draaide zich om. ‘Misschien willen jullie even gaan zitten.’

‘Ma, kom op,’ zei Nat. ‘Wat zei de dokter?’

We staarden onze moeder aan. Ze ging ongemakkelijk aan tafel zitten, staarde omhoog naar het plafond.

Mijn wereld draaide ondersteboven.

Ze slaakte een zucht. ‘Het is kanker. Sorry, meiden.’

Een jammerkreet ontsnapte uit mijn keel. Ik rende naar mijn moeder en omhelsde haar: een al magere vrouw die nog verder verschrompelde. Nat plofte op een stoel.

Ma streelde mijn haar, haalde haar neus op. Ik liet mijn tranen de vrije loop, begroef mijn neus in de kleurrijke sjaal die ze elke dag omhad. We zaten stil in de keuken, wachtend tot er iets zou gebeuren, tot iemand ons zou vertellen hoe het nu verder moest. Nat moest diegene zijn. Het was altijd Nat.

Ze schraapte haar keel. Toen ze wat zei, wist ik zonder te kijken dat ze haar uiterste best deed niet in tranen uit te barsten. ‘Wat zijn de behandelmogelijkheden?’

‘Ik weiger me te laten behandelen.’

‘Wat?’ Nat sprong van haar stoel op. Ik kromp ineen en maakte me onwillig uit ma’s omhelzing los om te protesteren.

‘Schatje, ik wil niet dat ze in me gaan snijden of mijn lichaam gaan vergiftigen. Ik wil geen lege schaal worden. Ik heb er vrede mee.’

‘En als je nou doodgaat?’

‘Dan ga ik dood.’ Ma keek mijn zus aan. ‘En dan is het tenminste wel op mijn eigen voorwaarden.’

Mijn mond voelde droog. Mijn benen trilden.

‘Jullie weten dat ik altijd bij de zee heb willen wonen. Ik ben op zoek naar een appartement in San Diego.’

‘Dit is het excuus waar je op wachtte, hè?’ viel Nat tegen haar uit terwijl ze de tranen wegveegde die nu over haar wangen rolden. ‘Na al die jaren sta je de depressie eindelijk toe te winnen.’

‘Schatje, ik heb er niet voor gekozen om kanker te krijgen.’

‘Je moet ertegen vechten.’ Nat sloeg met haar vuist op tafel om haar punt kracht bij te zetten. ‘Je moet sterk zijn.’

‘Ik vecht al mijn hele leven.’ Ma liet haar hoofd zakken. ‘Ik ben moe.’

Nat liep om de tafel heen en greep ma bij de schouders. Haar ogen stonden wild. ‘Dan vecht ik in jouw plaats. Ik breng je naar al je afspraken. Ik regel wel vrij zodat ik voor je kan zorgen. Ik scheer mijn hoofd wel kaal. Wat er maar nodig is. Ik los het op.’

Ma voelde aan Nats glanzende donkerbruine lokken en trok haar in een omhelzing. ‘Ik hou zoveel van je, Natalie.’

Nat stond een seconde toe dat ze werd omhelsd en maakte zich toen los. ‘Ma, nee. Je mag het niet opgeven. Zeg jij het dan tegen haar, Kit.’

Ik opende mijn mond, maar er kwam geen geluid uit. Mijn handen en voeten voelden als verdoofd. Het leek wel of mijn brein in de blender was gestopt. Ma staarde me aan. Ze wilde zo graag dat ik haar begreep, dat ik haar kant koos.

Toen ik niet reageerde wendde Nat zich tot mij. ‘Ik ben al mijn hele leven de boeman terwijl jij het lievelingetje bent. Maar als je nu niet snel ingrijpt, heb je straks geen moeder meer.’

Er knapte iets in me. ‘Ma, alsjeblieft. Als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor ons.’

‘Zo is het genoeg, meiden.’ Ma trok ons allebei naar zich toe.

Ik knipperde in de lesruimte met mijn ogen, voelde die bekende golf van misselijkheid door me heen gaan. Geen enkel deel van me wilde deze oefening doen. Ik kon een verhaal uit mijn duim zuigen, iets kiezen wat gemakkelijker was om te delen, over een moeder die overdreven veel belang hechtte aan goede schoolresultaten of geen jongens in huis toestond. Voordat ik mezelf ervan kon weerhouden rukte ik een plukje haar uit mijn hoofd. De opluchting was acuut. Het was weer goed, zoals wanneer het water in de autowasstraat van de ramen spoelt en de vieze zeep met zich meevoert.

Ruth verbrak de stilte. ‘Praat met je ouder over de herinnering. Je mag beginnen het verhaal te vertellen, of je mag meteen je gevoel benoemen. Zolang het maar een eerlijk gesprek is waarin je uitspreekt wat je al die jaren voor je hebt gehouden. Stel je voor dat je pa of ma een brief schrijft, die je vervolgens nooit op de bus doet. Hoe vrij je dan zou zijn om de waarheid te vertellen, hoe slecht je er zelf misschien ook vanaf komt in die waarheid. Het gaat vandaag niet over veroordelen. Het gaat om ruimte voor jezelf maken om te helen. Maak je geen zorgen om wie er aan de beurt is, jij of je partner. Je moet langs elkaar heen praten, niet met elkaar. Je mag schreeuwen. Maar blijf geaard. Geen geweld.’ Ze was even stil en zei toen: ‘Begin maar.’

Jeremiah en ik aarzelden, luisterden om ons heen naar aanwijzingen. De meesten van onze klasgenoten spraken op gedempte, snauwende toon.

Maar Sofia begon direct te jammeren. ‘Hoe kon je dit doen? Je kleindochter is gestorven en in plaats van mij te troosten zei je dat het haar eigen schuld was.’

Mijn ogen schoten open en werden groot bij het verwijt. De kwade stemmen werden harder.

‘Hoe vaak heb je me als boksbal gebruikt?’ spuwde Raeanne haar woorden uit.

‘Ik had nooit jullie geld mogen stelen,’ zei Sanderson.

‘Hoe kon je haar laten verdrinken?’ zei April. ‘Jij was degene die ons moest beschermen.’

Ruths stem klonk vederlicht in mijn oor. ‘Houd je ogen maar dicht, meid. Focus je op je eigen herinnering.’

Ik kneep mijn ogen dicht. Jeremiahs stem klonk aarzelend. ‘Als je ook maar een grammetje medeleven in je zou hebben, zou dit nooit zijn gebeurd.’ Zijn stem was zo kil dat ik er kippenvel van op mijn armen kreeg. Hij aarzelde toen hem opviel dat ik niets zei. ‘Kit, wat wil jij zeggen?’

‘Je hebt ons in de steek gelaten. We hadden je nodig.’

‘Goed zo,’ zei Jeremiah.

‘Als je niet zou zijn doodgegaan, zou het goed met ons zijn gegaan.’ Ik voelde me zo schuldig dat ik mijn lieve dode moeder de schuld gaf, die, behalve dat ze een leven lang tegen depressie had gevochten en nu ook nog tegen terminale kanker daarbovenop het gewicht van mijn mislukking moest dragen. Zat mijn zus maar tegenover me, in plaats van Jeremiah. Zij begreep als geen ander hoe het voelt om eenzaam te zijn.

De hele ruimte was nu gevuld met ellende. Sofia en Raeanne schreeuwden het uit. Mijn ogen waren ondertussen aan het donker gewend en ik zag vaag dat Sanderson naar voren en achteren zat te wiegen, steeds maar weer zijn excuses aan zijn ouders makend, pas vertragend toen Ruth iets in zijn oor fluisterde. Ik keek naar Gordon. Hij zat onbewogen, met een kaarsrechte rug, in de hoek. Ik kon niet zien of zijn ogen open of dicht waren.

‘Zijn dood is ook jouw schuld,’ zei Jeremiah.

Ik begon te beven, voelde me overweldigd. Ik had geen tijd om te bedenken of ik wilde deelnemen, ik deed het gewoon, zodat ook mijn stem te horen zou zijn, zoals in het ‘Ohm’ aan het einde van de yogales. Als ik niets zei, zou Jeremiah misschien weer onzeker worden dat ik zijn gesprek afluisterde.

‘Je had moeten vechten, ma,’ zei ik wat harder zodat mijn volume gelijk was aan dat van de rest van de mensen. Mijn gedachten schoten alle kanten op. ‘Waarom waren we niet belangrijk genoeg voor je om te blijven?’

‘Je doet het geweldig,’ zei Ruth. Ik wist niet of ze het tegen mij of Jeremiah had. ‘Ga maar door.’

‘Ik had er voor je moeten zijn. Het spijt me,’ zei ik, en toen gaf ik stem aan de gedachte die ik al duizenden keren had gehad: ‘Het is allemaal mijn schuld.’ Ik was te gemakkelijk tegen haar geweest wanneer ik streng had moeten zijn en te streng wanneer ik meegaand had moeten zijn. Ik stond in Vegas over mijn eigen schoenen heen te kotsen toen zij haar laatste adem uitblies. Ze was belangrijker voor me dan wie dan ook op de wereld en ik had haar als een baksteen laten vallen. Ik liet mijn hoofd hangen en wapperde mezelf wanhopig wat lucht toe.

Ruth bewoog weg en schreeuwde toen boven de kakofonie uit: ‘Goed gedaan allemaal, heel goed. Wees nu maar stil.’

Het werd stil; ik rook zweet en lichaamsgeur. Ik snakte naar frisse lucht.

‘Neem dan nu een foto van je herinnering en leg hem op een hagelwit laken.’

Ik zag mijn moeder voor me, in elkaar gezakt aan de keukentafel, overstuur dat we ons met zijn tweeën tegen haar hadden gekeerd. Ik legde de foto op het laken.

‘Breng de hoekjes van het laken naar elkaar en knoop het dicht met een bungeetouw. Nu kun je de foto niet meer zien. De herinnering probeert los te komen en springt misschien wel op en neer in het laken. Zie je dat?’

Ik deed wat me werd gezegd en bond het bungeetouw om mijn moeder met haar verraden gezichtsuitdrukking.

‘En smijt nu die ingepakte herinnering zo hard je kunt tegen de muur. Ik wil horen dat je al je energie in die worp steekt.’

Mensen begonnen te kreunen, alsof ze een gebouw van zijn fundament probeerden te schuiven. Iemand begon te janken als een wolf. Jeremiahs rechterhand schoot door de lucht, alsof hij letterlijk zijn herinnering probeerde weg te gooien. Ik aarzelde, wilde mijn moeder niet tegen de muur smijten. Kon er even een raam open? Ik stikte bijna in die keet, snakte naar een briesje, naar een mogelijkheid om te ontsnappen.

‘Kom op, Kit. Je kunt het,’ zei Ruth.

Ik zag voor me hoe ik het samengeknoopte laken boven mijn hoofd ronddraaide, sneller en sneller, tot ik het uiteindelijk losliet. Mijn kont kwam van het kussen. Het lukte me met moeite niet ineen te krimpen toen mijn moeder tegen de muur knalde. In plaats van in paniek te raken over hoe verdwaasd ik me voelde probeerde ik me te focussen op de wonderen van het brein, te reflecteren op de kracht van het voorstellingsvermogen.

‘Kom maar terug, jongens,’ zei Ruth. ‘Laat die intense emoties uit je vloeien. Laat de woede los. Laat het verdriet los. Laat de verwarring los. Laat de angst los.’ Mensen begonnen tot rust te komen. ‘Voel je je wat lichter nu je het gewicht van die herinnering kwijt bent? Voelen sommigen zich een heleboel lichter?’

Ik voelde zelfs met mijn ogen dicht dat het lichter werd in de ruimte. Ruth rolde langzaam de gordijnen omhoog. Mijn klasgenoten haalden diep adem, hijgden niet meer. Alleen Sofia jammerde nog. ‘Mijn arme kindje,’ bleef ze maar herhalen.

De gekte begon als een droom te voelen. Een kamer vol volwassen mensen was net doorgedraaid en nu moesten we doen alsof er niets was gebeurd?

‘Bedank je partner dat hij je bij deze reis heeft vergezeld,’ zei Ruth. ‘En focus je dan op je ademhaling.’

Jeremiah mompelde zijn dank. Wat had zijn vader of moeder gedaan? Had hij het over de dood van zijn broer gehad?

‘Ga nu maar lekker op je rug liggen,’ vervolgde Ruth. ‘Misschien wil je je armen boven je uitstrekken, of je juist tot een balletje oprollen. Laat de positie die je nodig hebt jou kiezen. Het is tijd om een kwartiertje goed voor jezelf te zorgen.’

Ik gebruikte al die tijd om te rationaliseren wat ik had gedaan. Waarom had ik hieraan meegedaan? Waarom had ik iets gedeeld wat zo pijnlijk en persoonlijk was? Voelde ik me beter nu ik dat had gedaan? Ik was als de dood dat de negen mensen in de ruimte de morbide stukjes van de puzzel van het gezin waar ik uit kwam in elkaar hadden gepast. Ik vond het griezelig dat ik me zo gemakkelijk had laten overhalen mee te doen aan die oefening.

Maar ik voelde me wel een beetje lichter nu ik een deel van mijn schuldgevoel, woede en angst had uitgesproken. Nu ik had gehoord hoe anderen razend waren op hun ouders of een karrenvracht aan schuldgevoel met zich meetorsten. Nu ik had ontdekt dat ik niet de enige vreselijke dochter of zoon in de ruimte was. Ik voelde me ietsje lichter.

Toen het kwartier voorbij was, zei Ruth ons weer te gaan zitten. Ze rolde het laatste stuk van de gordijnen open. We legden onze kussens in een kring. Ruth vroeg ons nogmaals onze ogen te sluiten en een paar minuten met haar mee te ademen.

Ik bestudeerde de gezichten. Ze stonden allemaal zo oprecht, ze geloofden in de oefeningen. Jeremiah deed zo hard zijn best dat hij een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen had.

‘Een laatste uitademing,’ zei Ruth. ‘Doe nu je ogen maar weer open.’

Tien paar ogen gingen open.

‘Zo,’ zei ze stralend. ‘Voelt dat niet goed?’

18

Ik boog midden op het podium naar het wild enthousiaste applaus. Voor sommigen bestaat het avondritueel uit een warm bad, een gezichtsmasker, een goed boek. Voor mij was het een staande ovatie.

‘Dank u wel, Dayton.’ Ik grijnsde naar mijn publiek. Niets voelde zo goed als wanneer een menigte mijn naam scandeerde. Als ik ’s nachts in bed lag, echode hun gejoel na in mijn hoofd.

Ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

Ik scande nog een keer de zaal, op zoek naar een bekend gezicht. Mijn zus, Jack, zou er vanavond bij zijn. Na alle moeite die ze had gedaan om tijdens haar studie zo ver mogelijk van huis te gaan, woonde ze nu weer waar ze was begonnen, een kwartier van het huis waar we waren opgegroeid vandaan. Ik zag haar nergens zitten. Misschien was ze van gedachten veranderd.

Toen het doek was gevallen slenterde ik het podium af en sloot de deur van mijn kleedkamer achter me. Ik liep door de kamer heen en weer, wachtend tot de adrenaline zou afnemen. Mijn tournee was drie maanden daarvoor begonnen, ik deed elke dag een andere stad aan en mijn shows begonnen opgemerkt te worden. Een plaatselijk radiostation had me uitgenodigd voor een interview. Een fan had me herkend en was naar me toe gekomen toen ik de avond ervoor had zitten eten. Nog even en dan zou ik alle correspondentie die ik kreeg niet meer kunnen bijhouden. Onder me zwol een golf aan, en ik was pas 24. Een nacht goed slapen was een onmogelijkheid geworden.

Er werd op de deur geklopt. Ik deed open en de zuurstof verliet mijn lichaam.

‘Wat doet u hier?’

Meneer duwde zich een weg langs me heen de kleedkamer binnen. ‘We leven in een vrij land, toch?’

Ik had mijn vader niet meer gezien sinds hij me zes jaar daarvoor op college had afgezet en was geschokt te zien hoe oud hij was geworden. Wat ooit blond was geweest was nu zilvergrijs. Zijn kaaklijn was gezet en de bierbuik volgroeid. De lijnen in het gezicht van mijn vader waren diep als van een buldog, onvrede in elke ervan gegrift. Hij aanschouwde me chagrijnig.

‘Ik had u vanavond niet verwacht.’ Ik slikte iets weg. ‘U hebt nooit meer wat laten horen.’

‘Je zus heeft me gedwongen.’

‘Waar is ze?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ze kwam een vriendin van de middelbare school tegen.’

‘Waar is Moeder?’

‘Zieker dan ooit. Ze komt bijna de deur niet meer uit.’

Ik staarde naar de vloer. ‘Wat naar dat te horen.’ Het was net of ik het niet was, de persoon die tegen mijn vader stond te praten, formeel alsof het een vreemde betrof.

Hij haalde zijn neus op. ‘Als je ooit thuis zou komen, zou je het hebben geweten.’

Ik zwoor beleefd te blijven. Ik zou niet ingaan op zijn uitdagingen, stond hem niet toe het heerlijke gevoel na een geweldige voorstelling teniet te doen. ‘Dat is moeilijk met mijn drukke reisschema.’

Hij keek met getuite lippen om zich heen in de kleedkamer. ‘Je hebt nooit je prioriteiten op een rijtje gehad, hè?’

‘U hebt tegen me gezegd dat ik iemand moest worden. Dat hebt u me mijn hele leven voorgehouden. En daar ben ik mee bezig.’

‘Denk je dat je iets voorstelt omdat je mensen weet over te halen spinnen te eten?’

‘Het gaat niet om de handeling. Het gaat om wat ze symboliseert.’

Hij sloeg zijn armen over elkaar. ‘Waren er niet genoeg respectabele carrières om uit te kiezen? Moest je per se deze kiezen?’

Vanbinnen verschrompelde ik, maar vanbuiten hield ik me groot. ‘Ik heb een eigen hoofdact, Meneer. Ik heb een eigen tournee.’

Hij priemde met een vinger door de lucht naar de deur. ‘Je paradeerde over dat podium heen en weer als een goedkope hoer.’

Ik kon net voorkomen dat mijn mond openviel. Hij heeft gelijk. Hij heeft helemaal gelijk. Ik ben een waardeloze, talentloze mislukkeling.

‘M-m-met alle respect, meneer,’ zei een stem op de gang, ‘maar u hebt het wel tegen een van de belangrijkste mentalisten van onze tijd.’

Een gespierde tiener van een jaar of zeventien, achttien, honingkleurige ogen en een scheve neus, kwam de kleedkamer binnenlopen. Meneer en ik staarden hem aan.

Meneer draaide zich naar me om en gebaarde met zijn duim naar de jongen. ‘Wie is die snotneus?’

Ik haalde mijn schouders op. Ik had hem nog nooit gezien.

‘Ik kon niet anders dan h-h-horen wat u zei,’ zei de tiener, ‘w-w-want ik stond af te luisteren. Wist u dat de show vanavond was uitverkocht? En dat Madame de Onverschrokkene de eerste vrouwelijke mentalist is met een landelijke tournee?’

Mijn vader bekeek de jongen van top tot teen, alsof hij een buitenaards wezen was. ‘Driewerf hoera.’

‘Dat is het zeker,’ zei de jongen. ‘Misschien dat u niet van goochelshows houdt, hoewel ik persoonlijk niet begrijp w-w-waarom u hier bent als dat het geval is, maar op hoeveel podia hebt u zelf gestaan? Hoeveel mensen hebben hun zuurverdiende geld uitgegeven om u te horen praten?’

Meneer wist even niet wat hij moest zeggen, wat ik mijn hele leven slechts één of twee keer eerder had zien gebeuren.

‘Ik vermoed niet heel veel. Als dit de manier is waarop u met mensen omgaat.’

Meneer klemde zijn kaken op elkaar. ‘Ik spreek mijn dochter toe zoals mij dat verdomme goeddunkt.’

Verbazing rimpelde de verder strakke huid van de jongen. ‘O, bent u de vader?’ Hij bestudeerde me even. ‘Dan denk ik dat je w-w-wat dat betreft vette pech hebt gehad. Wat naar voor je. Mijn vader is ook een h-h-hufter.’ Hij haalde zijn schouders op.

Ik voelde een zenuwtrekje in mijn lip opkomen.

Meneers gezicht begon paars aan te lopen. ‘Ik zou je ervan langs moeten geven.’

De tiener begon te grijnzen. ‘Dat zou ik niet doen, meneer. Ik heb in het footballteam van Aldsville gezeten, dus ik w-w-weet vrij goed hoe ik klappen moet opvangen. Of ze uitdelen.’ Hij bleef glimlachen bij die woorden, de bedreiging overbrengend op een vrolijke toon alsof hij Meneer een fijne verjaardag wenste.

‘Waar haal je het lef vandaan om zo tegen me te spreken?’ zei Meneer.

‘Waar haalt u het lef vandaan om z-z-zo tegen haar te spreken?’

‘Z-z-zo,’ bespotte Meneer hem. Ik kromp ineen.

‘Goed gedaan, meneer.’ De jongen knikte naar mijn vader. ‘Pak me maar op mijn gestotter. Nogal een trap onder de gordel, en niet bepaald origineel, maar niettemin een trap. Maar ik moet u wel w-w-waarschuwen dat er meer nodig is om me bang te maken.’ Hij stond op zijn hielen te wiegen en stak zijn handen achter zijn rug alsof hij het helemaal prima vond hier de hele nacht te blijven staan.

Meneer wierp me een furieuze blik toe. ‘Ga je nog ingrijpen, of hoe zit dat?’

Mijn vader had het mis over mij: ik had wél iets te bieden, ik had wél talent. Ik zou op een dag de wereld veranderen. ‘Ik denk dat u maar eens moet gaan,’ zei ik met opgeheven hoofd.

‘Ik wist dat ik niet had moeten komen. Dat heb ik ook al tegen je zus gezegd.’

Niemand zei iets. Ik staarde Meneer aan, probeerde hem met mijn blik te overreden weg te gaan.

Uiteindelijk deed hij dat inderdaad. ‘En waag het niet hier nog eens terug te komen.’

‘Geen probleem,’ zei ik zo hard dat hij het kon horen.

Hij stormde de kamer uit en bonkte op weg naar buiten hardhandig tegen de schouder van de jongen. Die stond als een huis en bewoog nauwelijks. Toen Meneer eenmaal weg was, voelde ik weer lucht naar mijn longen stromen.

‘Dankjewel.’

De jongen glimlachte hartelijk naar me. ‘Zoals ik al zei heb ik er thuis precies zo een.’

Toen herinnerde ik me ineens dat ik de belichaming van onverschrokkenheid moest zijn. Ik rechtte mijn schouders en dwong mijn kin omhoog. ‘Maar ik heb geen anderen nodig om mijn strijd voor me aan te gaan.’

‘Natuurlijk niet. Je bent Madame de Onverschrokkene. Maar soms is het gewoon fijn om te weten dat iemand je steunt.’

Er ontspande iets in me. ‘Ik heet Rebecca.’

Hij knikte, maar was zo te zien niet van plan te vertellen wat hij hier deed.

‘Kan ik iets voor je doen?’

‘Weet je niet meer wie ik ben?’

Ik kneep mijn ogen half samen.

‘Van je goochelshow. Op de m-m-middelbare school.’

‘Ik heb die voorstelling vier jaar lang drie keer per week gespeeld.’ Ik zette een hand op mijn heup. ‘Kun je iets specifieker zijn?’

‘Ik was je assistent met die handboeien,’ zei hij precies op het moment dat ik het weer wist. Hij was dat jongetje op de tweede rij bij de voorstelling waar Meneer en Moeder waren geweest, die show die ik helemaal had verpest vanwege die jongens van de toneelclub. Er was sinds dat moment een heel leven voorbijgegaan.

Ik schudde hem de hand. ‘Hoe heet je ook alweer?’

‘Gabe.’ Hij grijnsde. ‘Ik heb m-m-maanden naar vanavond uitgekeken. Je was fantastisch.’

‘Dat is wel erg veel eer, Gabe.’

‘Die verdien je ook. Je was meesterlijk.’

‘Dank je.’ Ik was even stil. Toen vroeg ik: ‘Wil je een handtekening? Of een foto?’

‘Eerlijk gezegd hoopte ik dat ik jou iets kon aanbieden. Ik vroeg me af of je m-m-misschien een leerling kunt gebruiken.’

Ik overwoog hoe ik hem het snelst kon afwimpelen terwijl hij doorratelde. Ik was ernstig toe aan een assistent, maar het plan was er een via een uitzendbureau in te huren. Deze vrolijke jongen was bepaald geen onderdeel van het plan. ‘Ik studeer voor pr-adviseur, dus ik z-z-zou je kunnen helpen meer bekendheid te krijgen.’

Dus hij studeerde al. Ouder dan ik dacht.

‘Ik kan alles voor je doen w-w-wat je nodig hebt. Als een persoonlijke assistent.’

‘En wat levert het jou op?’ vroeg ik achterdochtig.

‘Ik heb altijd al goochelaar w-w-willen w-w-worden.’

‘Waarom maak je zelf dan geen show?’

Gabe ging ongemakkelijk op zijn andere voet staan. ‘Mijn vader w-w-wil dat ik een b-b-baan zoek met meer perspectief. Iets lucratievers.’

Ik keek langs mijn neus naar beneden. ‘En wat doet je vader zelf?’

‘Hij heeft een keten p-p-pizzatenten.’ Gabes gezicht liep rood aan. Hij staarde naar zijn versleten sneakers. ‘Hij zegt dat ik het nooit ga redden als ik niet eens een normale zin kan uitspreken.’

Stilte kwam als mist op in de kamer en viel ongemakkelijk over ons heen. Hoeveel vaders hadden de droom van hun kinderen de grond ingetrapt? Zou het dan nooit ophouden? Ik klemde mijn kaken op elkaar.

‘En je moeder?’

Hij haalde zijn schouders op.

‘Als ik het me goed herinner had je een broertje,’ probeerde ik. ‘Kun je het goed met hem vinden?’

‘W-w-wanneer we met zijn tweeën zijn w-w-wel, ja. Maar verder doet hij alles w-w-wat pa zegt.’

‘Broers en zussen zijn wat dat betreft totaal niet te vertrouwen, hè?’ merkte ik gedeprimeerd op.

Hij knikte naar zijn schoenen, beet op zijn onderlip.

‘Nou, in mijn ervaring hebben ouders geen idee waar ze het over hebben.’

Gabe keek op, zo onbevangen hoopvol dat het me stak. Toen betrok zijn gezicht weer. ‘Ik b-b-ben niet het type dat ze op een podium laten.’

‘Het is nog niet zo heel lang geleden dat ze ook geen vrouwen op het podium toelieten,’ zei ik op feitelijke toon. ‘De enige die de macht heeft je te weerhouden van wie je wilt zijn ben je zelf.’ Nu begon hij breed te grijnzen, en ik voegde in een genadeloze impuls toe: ‘Als je het wilt gaan maken in de showbizz zul je een veel dikkere huid moeten krijgen.’

Hij knikte. ‘Ik wil het leren van de meester.’

Wat zou verantwoordelijk gedrag zijn: hem aansporen of afraden zich in een leven van afwijzing en teleurstelling te storten? Ik herkende het vuur in Gabe. Had Evie dat in mij ooit proberen te blussen?

Toen hij voelde dat ik aarzelde, voegde hij toe: ‘M-m-maar ik vraag niet om liefdadigheid.’

Ik trok mijn neus op. ‘Ik ben niet bepaald filantropisch aangelegd.’

Een ‘ja’. Dat was alles wat hij wilde horen. Hoelang zei ik nou al dat ik anderen wilde helpen, dat ik alles wat ik had geleerd over de kunst der onverschrokkenheid wilde doorgeven? Ik droomde erover op grotere schaal voor verandering te gaan zorgen, maar misschien spande ik het paard nu wel achter de wagen. Ik kon oefenen met Gabe, zien hoe ik hem zou kunnen ontfutselen aan de greep die angst nu over hem had. Ik was veel te intelligent om te geloven in zweverige concepten als het noodlot, maar in af en toe een moment van serendipiteit kon ik wel meegaan. Wat kon ik me voor betere eerste leerling wensen dan een jongen die onder het juk van zijn vader leed?

‘Je zult keihard moeten werken. Je studie is er niets bij vergeleken.’

Hij knikte nogmaals. Ik bestudeerde hem even, op zoek naar een signaal dat ik dit niet moest doen. Ik vond hem een tikkeltje irritant, een hielenlikker, te opgewekt en kruiperig. En hij had geen idee van sociale omgangsvormen. Misschien verwachtte hij wel dat we vrienden zouden worden of bij gelegenheid gevoelens met elkaar zouden delen.

Toch liep ik naar mijn tasje op de make-uptafel en viste er een visitekaartje uit. Toen ik me omdraaide, stond mijn zus in de deuropening, achter Gabe.

Ik schrok. Ze was veel te zwaar opgemaakt, en op alle verkeerde plekken, waardoor ze eruitzag of ze net van een dag zwaar werk in de kolenmijn terugkwam. Er verscheen een luie grijns op haar gezicht.

‘Meneer is al weg,’ zei ik. Gabe draaide zich om om te zien tegen wie ik het had.

‘Dat weet ik,’ zei Jack. ‘Ik ben hier voor jou.’

Ik herpakte me en gaf Gabe mijn kaartje. ‘Bel me maandagochtend maar.’

Hij schudde me de hand met de uitbundigheid van een beginnend politicus. ‘Je zult hier geen spijt van k-k-krijgen. Dat beloof ik.’

Nee, nee. Ik zou mijn hele leven van geen beslissing meer spijt krijgen dan van deze.

19

Kit

Juli 2019

Ik keek om me heen in de cafetaria. Over een halfuur had ik mijn tweede een-op-een met Rebecca, maar April en Georgina hadden allebei schoonmaakdienst.

Ik zag Jeremiah aan de achterste tafel zitten. Hij zat met een potlood in de hand over een boekje gebogen, in zichzelf fluitend. Ik liep voorzichtig naar hem toe, wilde niet storen. Hij zat een kruiswoordpuzzel te maken.

‘Mag ik hier gaan zitten?’ vroeg ik.

Hij keek op. ‘Alleen als je me met mijn puzzel helpt.’

Ik trok een gezicht en ging tegenover hem zitten. ‘Ik ben een waardeloze puzzelaar. Daar ben ik veel te dom voor.’

‘Volgens mij ben je veel slimmer dan je denkt.’ Hij stak het potlood achter zijn oor.

‘Denk je? Zou een genie bijna de hele cafetaria af laten fikken door verkeerd gebruik van de magnetron?’ Ik liep rood aan bij de herinnering.

Jeremiah huiverde. ‘Goed punt. Misschien ben je toch niet zo heel briljant.’

Ik schoot in de lach.

Hij legde de puzzel zo neer dat we hem allebei konden zien. De helft was ingevuld. ‘Zeventien naar beneden: smaakmaker in Chicago-stijl.’

Ik dacht even na. ‘Ketchup.’

Hij telde de vakjes en greep zijn potlood. ‘Bingo. 23 opzij: populair winkelbordspel uit de jaren negentig.’

‘Mall Madness. Je geeft me expres de gemakkelijke.’

Hij trok een wenkbrauw op en gebaarde naar zijn dikke baard en peervormige lichaam. ‘Zie ik eruit als de doelgroep voor Mall Madness?’ Ik schoot weer in de lach. ‘Ik heb er nog nooit van gehoord. Maar zoals ik al zei ben je veel slimmer dan je zelf denkt.’

Ik haalde mijn schouders op.

Hij bestudeerde zijn puzzel. ‘42 naar beneden: achternaam van de wreker van Dwight Schrute.’

‘Kom op, zeg. Zeg je nou serieus dat je The Office niet kent? H-a-l-p-e-r-t.’

‘O, dan had ik het verkeerd gespeld.’ Hij vulde de letters in. ‘Natuurlijk wel. En ga me nou niet vertellen dat Jim je favoriete karakter is, want dan moet ik je vragen ergens anders te gaan zitten.’ Hij legde een hand op zijn borst. ‘Of Pam. God bewaar me.’

Ik trok een gezicht. ‘Michael, natuurlijk. Maar kunnen we het nu even hebben over hoe schandalig de rol van Andy Bernard in seizoen drie tot en met vijf wordt onderschat?’

‘Alleen als we het er eerst over hebben dat Creed de echte held van de serie is. Niemand in die hele serie is zo bizar geestig als hij.’

We keken elkaar lachend aan.

Jeremiah liet het potlood tussen zijn vingers draaien en staarde naar de puzzel. ‘Vroeger hielp mijn broer me altijd met mijn puzzels. Ik deed de geschiedenis en politiek, en hij wist alles over kunst en Hollywood. Hij was gek op oude films.’ Hij staarde even in de verte. ‘Hij heeft me eens een zomer lang gedwongen alle Oscarwinnaars te kijken. Ik heb hem alle zwart-witfilms aan zijn kop zitten zeuren dat ik veel liever net als alle andere kinderen voor de vijftigste keer naar Superman wilde kijken. Maar dat negeerde hij natuurlijk.’

Hij leunde achterover en legde zijn hand even op zijn keel. ‘Ik huur nu elk jaar op zijn verjaardag de nieuwste winnaar van Beste Film. En dan koop ik popcorn voor mezelf en Junior Mints voor hem, die ik uiteindelijk altijd weggooi. Welke debiel houdt er nou van Junior Mints?’

Ik stak mijn handen in de lucht om mee te communiceren: ikke niet.

‘Alleen die achterlijke broer van mij.’ Jeremiah tekende wat sterretjes in de marge van de kruiswoordpuzzel. ‘We waren een mooi stel.’

‘Je mist hem.’

‘Ja.’

‘Ik word doodmoe van al die mensen die zeggen dat het beter wordt.’ Ik bleef naar de sterretjes kijken. ‘Dat is niet waar, hè?’

Hij maakte een vaag geluid. ‘Ik hoef niet meer te vechten voor elke ademhaling. De pijn is wat minder scherp, maar hij is er nog wel. Soms word ik ’s ochtends wakker en dan is zijn gezicht niet het eerste wat ik zie. En dat doet dan weer op een heel eigen manier pijn.’

‘Ik wil nooit ophouden haar gezicht te zien. Nooit.’

‘Dat weet ik.’

Ik keek op mijn horloge. ‘Shit, ik moet naar mijn een-op-een.’ Toch bleef ik zitten, want ik wilde niet dat het gesprek voorbij zou zijn.

‘Zorg maar dat je niet te laat komt. Achterom is korter.’

‘That’s what she said!’ riep ik terwijl ik het op een lopen zette.

Een paar minuten later zat ik tegenover Rebecca op de bank in haar kantoor. Ze droeg een nauwsluitend zwart shirt en dito broek, was op blote voeten, en haar teennagels waren in de kleur van opgedroogd bloed gelakt. Ze bestudeerde me warm. Ik dwong mezelf haar aan te blijven kijken. Ik wilde een vloedgolf zijn.

Na een halve minuut stilte tuitte ze haar pruimkleurige lippen. ‘Heb je al een mantra bedacht?’

Ik knikte onzeker. Ik had nachten wakker gelegen om te bedenken wat mijn mantra moest worden. De opdracht voelde als een toets waarvoor ik moest slagen. Ik had zelfs geprobeerd iets over een vloedgolf te bedenken, maar dat vond ik uiteindelijk toch te kruiperig, zelfs als ze gelijk had.

Rebecca wachtte af, me nog steeds gadeslaand. Ze was veel te beheerst om de vraag te herhalen of met haar vingers op de armleuning te gaan tikken. Ze zou daar zo lang als nodig geduldig blijven zitten.

Ik speelde met het elastiekje om mijn pols. ‘Sterf met herinneringen, niet met dromen.’

Haar ogen glansden. ‘Nog een keer, met wat meer zelfvertrouwen.’

Ik haalde diep adem en riep al mijn halfslachtige moed op. ‘Sterf met herinneringen, niet met dromen.’

Ze begon te grijnzen. ‘Perfect.’ Ik slaakte een zucht.

‘Wat ben je toch slim,’ zei ze.

‘Denk je?’ vroeg ik weifelend, hoopvol.

‘We moeten aan je zelfvertrouwen werken. We denken het niet, we weten het. Hoe gaat je mantra je helpen?’

‘Het gaat me eraan helpen herinneren niet bang te zijn. Risico’s te nemen. Het leven te leiden dat ik wil in plaats van het leven te leiden waarvan ik vind dat ik het moet leiden.’ Dat idee had ik overgehouden aan de preek van April.

Rebecca knikte. ‘Je neemt nu al meer de controle. Je bent hier pas twee weken en moet je zien hoe je al bent gegroeid. Vertel eens wat je van Wisewood vindt.’

‘Ik vind het geweldig. Iedereen is hier zo vriendelijk en open.’ Ik stak mijn handen onder mijn benen. ‘De gasten zijn heel anders dan ik dacht.’

Ze wachtte tot ik dat ging uitleggen.

‘Ze laten met zo veel overtuiging hun oude leven achter zich.’ Ik draaide me om naar het raam: nóg een zonnige dag. ‘De meesten voelen zich helemaal niet schuldig dat ze familie en vrienden achterlaten.’

Ze stak een hand op. ‘Waarom zouden ze dat ook? Je medegasten zijn degenen die in de steek zijn gelaten. Sanderson is hier omdat zijn ouders hem het huis uit hebben getrapt op het moment dat hij hen het hardst nodig had. Ruth is vertrokken omdat haar hele gemeenschap haar de rug toekeerde in plaats van vergevensgezind te zijn. Debbie is naar Wisewood gekomen om aan een mishandelende echtgenoot te ontsnappen. Een bedreiging neutraliseren betekent niet altijd dat je moet blijven om te vechten. Soms betekent het dat je moet rennen voor je leven.’

Ik beet op mijn lip terwijl ik daarover nadacht.

‘De mensen hier zijn afgewezen door hun buren, broers, zussen en ouders. Net als jij.’

Ik draaide naar haar toe om haar aan te kijken. ‘Hoe weet je...’

‘Ik weet alles over je, Kit.’ Ze leunde naar me toe. Ik slikte. ‘Je hele familie heeft je waardeloos behandeld,’ zei ze op tedere toon.

‘Dat is niet waar.’

‘Niet?’ Ze leunde naar achteren, haar ogen vol sympathie. ‘Hoe zit het dan met je vader?’

Ik wiebelde met mijn been. ‘Die zou ik geen familie willen noemen. Hij is een verhouding met een collega begonnen toen de depressie van mijn moeder echt erg werd. Hij is voorgoed vertrokken toen ik drie was.’ Ik peuterde aan een roofje op de rug van mijn hand. Ik had mezelf die week gebrand toen ik Debbie hielp de bakblikken met kip uit de oven te halen. ‘Hij belt met kerst en op onze verjaardag. Mijn zus praat met hem, maar ik neem niet op.’

Rebecca speelde met een hangertje aan een ketting, vlak boven haar decolleté. Ze had midden op haar borstkas een moedervlek. ‘En je moeder?’

Ik verstijfde. Ma was nooit de eerste die zich uit een omhelzing losmaakte. Ze had ons geleerd een kampvuur te maken en marshmallows te roosteren. Ze had ons spookverhalen verteld waar we van moesten gillen maar waar we geen nachtmerries van kregen. Ze ging met ons kamperen in de achtertuin, sliep bij ons in de tent. We maakten ruzie om wie de laatste kus van haar kreeg voordat we gingen slapen en dan bewoog ze tussen ons heen en weer en kuste ons op de wang tot we in slaap waren gevallen en niet wisten wie de laatste kus had gekregen.

‘Ze was waanzinnig,’ was het enige wat me lukte te zeggen.

Rebecca liet haar hoofd een stukje opzijzakken en bestudeerde me. ‘Dat weet ik, maar ze heeft ook een hoop gemist, toch? Dansuitvoeringen? Toneelvoorstellingen en zo?’

Mijn mond viel open. Hoe wist ze dat?

‘Ze heeft alles gedaan wat ze kon.’ Ik greep ma’s sjaal vast.

‘En was alles wat ze kon genoeg?’ Ze staarde naar de zijde om mijn hals.

‘Ik kan geen onaardige dingen over mijn moeder zeggen.’

Rebecca’s violetgrijze ogen glinsterden. ‘Ik weet dat het moeilijk is. Het doel van deze bijeenkomsten is je onverschrokkenheid naar boven te halen. Als je het pad bewandelt zul je merken dat hoe eerlijker je bent tegen anderen en vooral jezelf, hoe sneller je zult groeien. Je moeder had zwakke punten.’

‘Die hebben we allemaal.’

‘Ze heeft de slachtofferrol gekozen. Ze heeft je in de steek gelaten toen je haar het hardst nodig had.’

‘Je kiest er niet voor om depressief te worden. Net als dat je niet voor kanker of ALS kiest. Ze heeft haar hele leven keihard geknokt.’

‘Kit, wie zorgde er ’s ochtends dat je naar school kon?’ Rebecca glimlachte verdrietig. ‘Wie legde je kleding klaar en zorgde dat je te eten kreeg?’

Ik liet mijn hoofd zakken. ‘Ma en Nat allebei.’

‘Voor zover ik er zicht op heb,’ zei ze vriendelijk, ‘droeg je zus het grootste deel van de verantwoordelijkheid.’

‘Hoe weet je dit allemaal over me?’ Ik had alleen April en Georgina in vertrouwen genomen. Ik dacht niet dat die mijn geheimen zouden doorvertellen, maar ik begon nu aan mezelf te twijfelen. Ik had hun niet expliciet gevraagd mijn verhalen over mijn moeder niet te delen met anderen, maar dat sprak toch voor zich? Daar was het veel te persoonlijk voor.

‘Maakt dat wat uit?’

‘Ik heb mijn vriendinnen die verhalen in vertrouwen verteld.’

Ze leunde weer naar me toe. De hanger bewoog over haar borsten. ‘Je moet voorzichtig zijn met wie je een vriendin noemt. En nog voorzichtiger met wie je in vertrouwen neemt. Hoe goed ken je die mensen?’

Ik kromp ineen. April had niets meer verteld over de verdrinking van haar naaste sinds die overdrachtsoefening en het voelde niet goed ernaar te vragen. Die sessie had een soort heilige zweem over zich heen gekregen: wat je deelde in de lesruimte bleef in de lesruimte. Maar hoewel we het verder niet over de beschuldiging hadden gehad die April had geuit, hadden we in twee weken tijd gedrieën wel heel veel overeenkomsten tussen ons ontdekt. Aprils ouders waren ook gescheiden toen zij nog heel jong was. Georgina was net als ik als tiener op winkeldiefstal betrapt. Ze hadden allebei spijt dat hun eerste keer niet met iemand anders was geweest. Net als ik. Ik staarde naar mijn voeten. Ik dacht dat we vriendinnen waren.

‘Luister naar me: het doel van dit gesprek is niet je moeder te beschuldigen. Het is overduidelijk dat ze een heleboel sterke punten had, anders had ze nooit zo’n sterke en slimme dochter als jij kunnen grootbrengen.’ Rebecca bracht in een poging me haar aan te laten kijken haar hoofd naar me toe. ‘Maar weersta als je hier bent de drang haar te verdedigen. We zijn allemaal geconditioneerd om slecht gedrag te accepteren om zo de vrede in het gezin te bewaren. Om die eenheid aan de rest van de maatschappij te presenteren als gelukkig en functionerend.’

‘Is dat conditionering of loyaliteit?’

‘Conditionering. Herinneringen mooier maken dan ze zijn houdt ons tegen op het pad naar ons Gemaximaliseerde Zelf. Ik wil niet dat je je moeder veroordeelt. Ik wil alleen dat je toegeeft dat ze er, op bepalende momenten in je leven, niet voor je is geweest.’

Ik slaakte een diepe, aarzelende zucht. ‘Je zult wel gelijk hebben.’ Als wat ik had toegegeven waar was, waarom voelde het dan als verraad?

Rebecca sloot haar ogen. ‘Je bent veel sterker dan je denkt, Kit. Ik ben ervan overtuigd dat je het pad razendsnel gaat afleggen.’

Dat vrolijkte me op. Het ongemak ebde deels weg.

‘Maar nu even over je zus. Natalie, toch?’

Ik keek haar achterdochtig aan.

‘Ze is er altijd voor je als je haar nodig hebt, maar berispt ze je niet ook elke keer als je probeert te verklaren waarom je zo ongelukkig bent, als je probeert uit te leggen dat je meer wilt van het leven?’

Die woorden konden niet anders dan van April of Georgina komen, of van allebei. Ik had dat bijna letterlijk zo over Nat verteld toen we de vorige avond in mijn kamer zaten te kletsen. De dubbelhartigheid stak me.

Ik beet op mijn onderlip. ‘Ze wil alleen maar zeker weten dat ik gezond en gelukkig ben.’

‘En ben je dat?’

Ik keek haar aan.

‘Gelukkig?’ spoorde ze me aan.

Ik staarde naar de boekenplanken achter haar. Lukrake titels vielen me op: De ijle lucht in van Jon Krakauer, Can’t Hurt Me van David Goggins.

‘Grotendeels,’ zei ik na een veel te lange stilte.

Ze leunde naar voren om het elastiekje om mijn pols aan te raken. ‘En dit?’

Mijn maag draaide zich om. ‘Hoe bedoel je?’

‘Je laat het tegen je pols ketsen om te voorkomen dat je je haar uit je hoofd trekt, toch?’

Mijn gezicht werd overspoeld door hete, scharlakenrode schaamte. Ik had geprobeerd voorzichtig te zijn, het verborgen te houden. De aandrang het tegen mijn pols te laten knallen stroomde door mijn vingers. Ik ging weer op mijn handen zitten.

‘Wanneer ben je daarmee begonnen?’

Erover praten maakte de drang alleen maar erger, als denken aan jeuk wanneer je niet kunt krabben. ‘Na haar dood.’

‘Voel je je schuldig om haar dood?’

‘Ik voel me over heel veel dingen schuldig.’

‘Dan ben je niet gelukkig, toch, Kit?’ Ze kwam naast me op de bank zitten. ‘Niet als je jezelf zo moet straffen.’

Ik probeerde de hitte met wilskracht uit mijn wangen te verdrijven.

‘Je hoeft je niet te generen.’ Rebecca trok mijn hand onder mijn been vandaan en hield hem vast. ‘We gaan het samen oplossen. Wanneer je hier weggaat, heb je dat elastiekje niet meer nodig. Wacht maar af.’

De mengeling van schaamte en hoop en schaamte dat ik hoopte – de manier waarop ik me wanhopig aan elke strohalm vastklampte – maakte dat de tranen in mijn ogen sprongen. Ik knipperde ze weg voordat ze het zou zien. Ik zou nooit zo sterk worden als Rebecca.

‘Laten we het nog even over je zus hebben.’ Ze klopte op mijn hand. ‘Ze wil dat je haar versie van gelukkig bent, niet je eigen. Hoe vaak heb je al geprobeerd haar dat uit te leggen?’

Dit hele proces zou niet gaan werken als ik mezelf niet kwetsbaar opstelde. Als ik niet net zo sterk kon zijn als zij, kon ik tenminste net zo eerlijk zijn. ‘Heel vaak.’

‘En hoe vaak ben je tot haar doorgedrongen?’

Ik perste mijn lippen op elkaar en zond een stille verontschuldiging naar Nat. ‘Nog nooit.’

‘Wat vindt Natalie ervan dat je hier bent?’

‘Ze vindt het een verspilling van mijn tijd en geld.’ Ik beet op de binnenkant van mijn wang. ‘Ze gelooft niet in dit soort dingen.’

Dat was al zo sinds we klein waren. Dan wilde ik spelen dat de buurtspeelplaats een amusementspark was en dan somde zij alle redenen op waarom dat niet kon. Dan wilde ik het lego-bouwwerk nog een paar centimeter hoger maken en dan kreeg ik een hoorcollege over architectonische stabiliteit. Dan lagen we in de zomervakantie in het park en dan zei ik dat ik de muziek van de ijscowagen hoorde en dan zei ze dat dat niet zo was omdat de ijscowagen niet op maandag kwam.

Waarom kun je nergens in geloven? wilde ik haar vragen.

Rebecca knikte alwetend. ‘Dus Natalie heeft je laten vallen door je behoeften weg te wuiven. En hoor wat ik zeg: ze wuifde niet weg wat je wilde, maar wat je nodig had. Want ik geloof dat je in kritiek gevaar bent. Zelfs terwijl je hier zo beheerst voor me zit, schreeuw je om meer.’

Ik keek haar aan. Het enige wat ik tot dusverre had bereikt was dat ik me schuldig voelde jegens mijn familie en dat tot me door was gedrongen dat mijn nieuwe ‘vriendinnen’ roddelziek waren. Ik wilde vreselijk graag dat Rebecca het mis had over de mensen in mijn leven. Ze had het niet mis.

Ze duwde een streng parelwit haar achter haar oor. Op haar pols stonden in witte inkt twee woorden getatoeëerd: DOORSTA HET.

Ze ging in kleermakerszit zitten. ‘Leg je hoofd maar op mijn schoot.’

Ik keek haar geschrokken aan.

‘Je lichaam is gespannen. Je moet kunnen ontspannen tijdens onze sessies, anders hebben ze geen zin. Meestal lukt dat wel met een korte massage van de slapen.’

Ik liet haar mijn hoofd op haar benen geleiden. Ze haalde haar vingers door mijn haar, trok het zacht uit mijn gezicht. Ik sloot mijn ogen en voelde de zachte druk op mijn slapen. Zachte vingers masseerden in kleine cirkeltjes. Ik lag daar, gespannen omdat het zo vreemd voelde dat ik me zo liet aanraken door een vrouw die ik nauwelijks kende. Maar na een paar minuten vertraagde mijn ademhaling. Mijn schouders ontspanden. Het leek wel of mijn hoofd los op mijn romp lag.

‘Zo,’ spinde ze. ‘Gelukt.’

Ik luisterde naar onze ademhaling. Ze liet die van haar met die van mij meegaan. De wereld buiten het kantoor was stil. Ik duwde de gedachten aan ma, Nat, April en Georgina van me af.

‘Vertel eens over het moment dat je besloot naar Wisewood te komen.’

Ik deed mijn ogen niet open. ‘Het aanmeldingsformulier zat al een week in mijn mailbox. Op donderdagmiddag was ik op mijn werk en at een stuk overgebleven pizza toen ik een vreemd gevoel van déjà vu had. Ik probeerde me te herinneren of ik de dag ervoor of de dag daarvoor ziti had gegeten, maar dat lukte niet. Ik kon me niet herinneren wat ik had klaargemaakt en wat ik die week bij de lunch had gegeten.’ Mijn stem werd harder en hoger. ‘Ik wist zelfs even niet wat voor dag van de week het was – alle dagen smolten samen, waren hetzelfde – en toen raakte ik in paniek.’

Mijn schouders waren weer aangespannen. Rebecca masseerde ze. ‘Ontspan,’ zong ze. ‘Ontspan.’

Ik ging weer zachter praten en probeerde het nog een keer. ‘Ik deed alles op de automatische piloot, slaapwandelde door mijn leven. Ik ging onder de douche, verscheen op mijn werk, at, werkte nog wat, ging naar huis, keek televisie, ging uit met vrienden, ging naar bed, stond op en deed weer precies hetzelfde. Elke dag van de week. Een jaar lang. Ik werd ineens bang dat ik de volgende keer dat ik dat zou beseffen veertig zou zijn, of tachtig, of ergens daartussenin en met een terminale diagnose. Toen ik die nacht niet kon slapen, heb ik het formulier ingevuld.’

Ik had geprobeerd mijn leven betekenis te geven. Ik was na de dood van ma naar New York verhuisd met de gedachte dat een nieuwe stad precies was wat ik nodig had. Toen dat niet zo bleek te zijn ging ik naar Thailand, waar ik om kosten te besparen in jeugdherbergen verbleef. Ik overwoog weer naar school te gaan maar had al een studieschuld van 33.000 dollar en werd misselijk bij de gedachte dat het nog meer zou worden. In plaats daarvan vond ik die baan als receptioniste. Af en toe vertelde ik mijn collega’s of Nat over mijn onvrede, maar niemand begreep er iets van. Ze stelden voor dat ik een andere baan zou zoeken of New York zou verlaten. Ik probeerde uit te leggen dat het niet aan de baan of de stad lag – dat ik me in Tempe en San Diego net zo had gevoeld – maar ze begrepen het nog steeds niet. Er verstreek nog een hele maand.

Ik deed nu mijn ogen open. Rebecca keek van boven me op me neer. Ik ging overeind zitten, duwde mezelf naar de andere kant van de bank en sloeg mijn armen om mijn knieën. ‘Ik bleef maar denken: stel nou dat dit de rest van mijn leven is? Wat als ik terugkijk en erachter kom dat ik vier decennia lang niets anders heb gedaan dan lunchen met restjes ziti?’

‘En daarom ben je hier.’

‘Precies. Ik vind het prettig dat elke dag anders is. Dat ik mezelf weer kan horen nadenken.’

Ze bestudeerde me van onder haar lange wimpers vandaan. ‘Ik hoor een “maar”.’

Ik liet mijn benen los en zette mijn voeten op de vloer. ‘Ik mis mijn zus.’ Ik peuterde nogmaals aan dat roofje. Ik wist dat ik dat niet moest doen. Nat zou zeggen dat ik eraf moest blijven. Of nee, ze zou een greep in haar tasje hebben gedaan en er desinfecterend middel en een pleister uit hebben gehaald. Ik had nooit pleisters bij me.

‘Ze steunt me soms niet,’ zei ik, nog steeds aan het roofje peuterend, ‘maar tegelijkertijd heeft ze alles voor me over. We hebben niet veel gepraat sinds ma... je weet wel. Ik heb me gedragen alsof het Nats schuld is dat ze is overleden, maar dat is niet waar.’

‘Ga je die korst er nog af halen of blijf je jezelf ermee kwellen?’ Rebecca staarde naar mijn handen.

Ik kromp ineen, stopte met peuteren en wreef over de huid. ‘Het begin te helen. Je hoort ervan af te blijven.’

‘Wat is daar nou aan?’ Ze knipoogde naar me.

Rebecca streek haar platinablonde haar glad, haar donkere vingernagels als spinnen over haar hoofdhuid krioelend. ‘Het is heel gebruikelijk dat onze leerlingen zich de eerste maand dat ze hier zijn eenzaam voelen of heimwee krijgen. Maar als je aan het programma meedoet, beloof ik je dat je je zielsverwanten zult vinden.

En het beste is nog dat je medeleerlingen geen genoegen nemen met een leven als een schaap in een kudde. Ze willen een verschil maken, net als jij. Ze willen niet in- en uitklokken, willen zich niet lamlendig zuipen en willen niet toekijken. Ze zullen je meer helpen en steunen bij het vinden van je weg dan je zus ooit heeft gedaan.’

Ik beet op mijn onderlip. Niet constant worden gekleineerd, mijn dagen doorbrengen met mensen die begrepen waar ik naar zocht. Ik dacht terug aan die oefening over ouderlijke overdracht, omringd door mensen die alles willen doen wat nodig is om een betekenisvoller leven voor zichzelf te creëren.

‘En je hebt mij.’ Ze bewoog haar benen, en onze knieën schampten. ‘We kunnen elkaar helpen.’

Mijn blik ging naar haar gezicht.

‘Ik denk dat jij precies bent wat Wisewood nodig heeft.’

20

Gabe trok zich breed grijnzend en zijn dank stamelend uit mijn kleedkamer terug. Hij rende de gang in en liet me achter met Jack.

Ze kwam op me af vliegen en trok me in een omhelzing alsof ze niet haar hele volwassen leven had geprobeerd me te vermijden. Ik hield mijn armen langs mijn zijde.

Ze deed een stap naar achteren. ‘Ik ben zo trots op je. Je publiek adoreert je, Madame de Onverschrokkene.’

Ik knikte. ‘Dank je, Jack.’ Ik had mijn zus een eeuwigheid niet gezien. De amateuristische make-up maakte dat ze er veel ouder uitzag dan de 27 jaar die ze was. Ze had zich ergens in de periode dat ik haar niet had gezien een neusring laten aanmeten, wat ik ontzettend onvolwassen vond.

Ze aarzelde. ‘Ik gebruik tegenwoordig mijn echte naam.’

Ik trok mijn wenkbrauwen op, verrast dat mijn zus eindelijk lef had gekregen. ‘Oké. En hoe noemt Meneer je tegenwoordig, Abigail?’

Haar gezicht liep rood aan, zoals ik had geweten dat het zou gebeuren. De hele wereld trotseren was één ding. Je vader trotseren was iets heel anders.

‘Zullen we wat gaan eten?’ vroeg ze, gretig over iets anders te beginnen. ‘Ik trakteer. Dan breng ik eerst Meneer even thuis.’

Ze was tenminste wel zo verstandig hem niet uit te nodigen.

Dertig minuten later schoof ze in een Italiaans familierestaurantje bij me aan. We dronken beiden gulzig ons eerste glas rode wijn leeg, maar Jack sloeg dat van haar achterover alsof ze ervan afhankelijk was om een gortdroge zomer in Toscane te overleven. Toen ze het leeg had, staarde ze naar haar glas. Ze wachtte tot ik iets zou gaan zeggen, hoewel ik geen idee had wat.

Tegen de tijd dat ons eten werd geserveerd, spaghetti bolognese voor Jack en kip cacciatore voor mij, was ik op de hoogte gebracht van elk detail uit haar leven. Gebaseerd op haar verhaal had ik nu nóg minder gemeen met Jack dan ik als kind had gehad. Ze stond op het punt te gaan trouwen met het vriendje dat ze tijdens haar studie had leren kennen, kinderen te krijgen, en ze wilde leiding blijven geven over haar kleine marketingkantoor met klanten in het westen van Ohio. Haar leven was in alles typerend voor het Midden-Westen. Ik vond het ongelooflijk dat iemand met een dergelijk besmette jeugd kon ontwikkelen tot zoiets oninteressants.

‘Jammer genoeg kon Ma er vanavond niet bij zijn,’ zei Jack halverwege haar derde glas. ‘Ze zou het geweldig hebben gevonden.’

‘Denk je?’ Ik leunde naar achteren op het plakkerige roodleren bankje. ‘Die heeft het veel te druk met door het stof gaan voor onze vader om een eigen mening te kunnen vormen. En gebaseerd op de review die ik net van hém heb gekregen, sterft hij nog liever op de brandstapel dan dat hij nog een keer naar mij moet komen kijken.’

Jacks wenkbrauwen schoten omhoog. ‘Jemig. Wat heeft hij tegen je gezegd?’

‘Het gebruikelijke. Dat ik een mislukkeling ben met een schaamtevolle carrière. Hij vergeleek me deze keer met een goedkope hoer; dat was nieuw.’

Ze huiverde. ‘Ik dacht dat hij zich zou gedragen.’

Ik staarde mijn zus aan. ‘Wanneer heeft hij dat ooit gedaan?’

Ze kromp ineen onder mijn starende blik.

‘Waarom heb je hem meegenomen?’

‘Ik dacht dat het goed zou zijn om iedereen weer eens bij elkaar te hebben. Je had hem toch uitgenodigd?’

Ik had spijt als haren op mijn hoofd dat ik dat had gedaan.

‘Ik probeerde aardig te zijn,’ zei ze.

Ik verfrommelde mijn papieren servetje en legde het op mijn half leeggegeten bord. Ik had hoe dan ook al niet zo’n honger gehad, maar mijn eetlust was ondertussen volledig verdwenen. ‘Nu lijkt me een goed moment om daarmee te beginnen.’

Mijn zus keek me met samengeperste lippen aan. Ik had haar willen steken met die woorden, maar het voelde alsof ik er een mes mee in mijn eigen buik stak.

‘Ga je me nu vertellen dat het mijn schuld is?’ Ik drukte het servetje harder in de saus en keek hoe het witte papier tomatenrood werd. ‘Dat hij veel minder vreselijk zou zijn geweest als ik meer op jou had geleken?’

‘Helemaal niet.’ Jack slikte iets weg. ‘Ik wist niet dat je nog zo’n last had van wat er vroeger is gebeurd.’

Ik keek om me heen naar de andere gasten, pasta slurpend en oranje saus van hun gebarsten lippen en pukkelige kinnen vegend. ‘Waar ik last van heb is dat je naar mijn voorstelling komt en je gedraagt alsof we beste vriendinnen zijn terwijl je er het grootste deel van ons leven alles aan hebt gedaan te doen of ik niet bestond.’

Ze liep rood aan. ‘Ik probeerde me los te maken. Opnieuw te beginnen.’

‘Ik zat daar nog steeds opgesloten. Ik had je nodig.’

‘Ik had je niet zo bij hem moeten achterlaten. Dat snap ik nu. Het spijt me dat ik me zo afzijdig heb gehouden.’

Haar excuus, ook al kwam het uit de grond van haar hart, was lachwekkend ontoereikend.

‘Ik heb jou altijd gesteund.’ Ik moest moeite doen mijn stem stabiel te houden. ‘Ik ben op Lake Minnich op die boot gestapt zodat jij niet in de problemen zou komen. Je wist hoe bang ik voor water was, maar je hebt me bijna laten verzuipen.’

‘Ik ben achter je aan gedoken. Ik heb je gered.’

Me gered? Woede en verdriet zijn allebei symptomen van zwakte, angst die zich in verschillende vormen manifesteert. Woede was zonder twijfel de eenvoudigste van de twee.

‘Als je hem hoe dan ook had tegengehouden, zou je me ook niet hebben hoeven redden,’ zei ik. Ik wilde mijn zus tegelijkertijd pijn doen en tegen mijn gramschap beschermen. Waarom kon ik het niet loslaten? Wat had ik voor recht mijn wijsheid aan anderen op te dringen terwijl ik ondertussen zelf oude wonden openrukte?

‘Wat zouden we daarmee hebben bereikt? Dat we samen in het water zouden zijn geflikkerd? Dat hij me op een verlaten strand zou hebben achtergelaten om zelf mijn weg terug naar huis te vinden? Dat ma in paniek in het aardedonker met een zaklamp naar me op zoek zou zijn gegaan?’

‘Hij heeft ons nooit met een vinger aangeraakt.’

‘Ik ben altijd bang geweest dat dat op een dag zou veranderen. Luister, het spijt me dat ik je niet heb beschermd toen we klein waren. En dat ik er tijdens mijn studie niet voor je was. Maar ik probeer het nu goed te maken.’ Ze gebaarde naar de maaltijden die tussen ons in op tafel stonden. ‘Ik zou het fijn vinden om een betere relatie met je te hebben.’

Ik overwoog haar te omhelzen. In plaats daarvan sloeg ik mijn armen over elkaar. ‘Waarom nu? Waarom heb je gewacht tot ik beroemd begin te worden?’

Ze rolde met haar ogen. ‘Ik bewonder je succes, maar laten we niet overdrijven. Je bent nog lang niet op het niveau dat mensen je gaan misbruiken vanwege je “beroemdheid”.’

Ik bedwong de drang haar in haar gezicht te krabben. Wat had ze gezegd toen ik haar belde om te vertellen dat ik stopte met school om te gaan touren? Kun je geen carrière kiezen die minder... gênant is? Ze had altijd aan me getwijfeld. Ze geloofde nog steeds niet in mijn missie.

‘Ik doe al een jaar mijn best contact met je te maken,’ zei ze. ‘Jij bent degene die het afhoudt.’

En hoe voelt dat, zusje lief? Ik had twee keuzes gehad toen ik naar dit etentje kwam: onze relatie nieuw leven inblazen, of haar zich net zo ongewenst laten voelen als ze mij me had laten voelen. Ik was niet trots op mijn keuze, maar ik stond er wel achter. Haar pijn was belangrijker voor me dan mijn eigen geluk.

Ik bestudeerde mijn zus en zag niet langer het meisje met wie ik forten had gebouwd en op vuurvliegjes had gejaagd. Ik zag de honderd keer dat ze mijn telefoontjes had genegeerd of de andere kant op had gekeken. Jack was op haar achttiende naar de andere kant van het land verhuisd om een nieuw leven op te bouwen, maar ze was sindsdien steeds verder in het drijfzand van angst gezakt. Haar terugkeer naar Ohio, de avondmaaltijden, kaartspelletjes en films die er ondertussen gegarandeerd met Meneer hadden plaatsgevonden. Hoe kon ze hem na alles wat hij had gedaan uitnodigen deel van haar leven te zijn? Ze was veel zwakker dan ik had gedacht.

Ik kneep onder de tafel met mijn nagels in de binnenkant van mijn elleboog tot het bloedde.

‘Ik vind dat je het niet verdient om deel uit te maken van mijn leven,’ zei ik. Je kon niet iedereen redden. Niet iedereen verdiende het om gered te worden.

Jacks mond viel open. Ze zat me met knipperende ogen aan te staren. Toen zei ze: ‘Dat is nogal bruusk.’

Ik trok mijn tasje over mijn schouder en stond op.

‘Dat is een familietrekje.’

21

Kit

Juli 2019

Ik dwaalde in een waas Rebecca’s kantoor uit en de trap af. Mijn voeten brachten me naar de cafetaria. Buiten was ik me in het verblindende zonlicht vaag gewaar van gasten die in de groentetuin aan het werk waren, met wortels en boerenkool aan de linkerkant en courgette en doperwten rechts van me. Tegenstrijdige gedachten vochten om ruimte in mijn hoofd.

Niemand heeft het recht kritiek op mijn familie te leveren behalve ikzelf.

Ze heeft gelijk: ze waren er niet voor me. Ze hebben van me gehouden, me beschermd en me gered, maar ze waren er ook op honderden, kleine en niet zo kleine, manieren niet voor me.

Maar dat is toch normaal? Schieten niet alle broers en zussen en alle ouders op bepaalde momenten tekort?

Maar schieten alle ouders zozeer tekort als de mijne?

Wat is er zo erg aan het feit dat ik zes maanden vrij neem om mijn leven te verbeteren? Waarom denkt Nat het recht te hebben mij zo’n slecht gevoel te mogen geven?

Ik stond in de deuropening van de cafetaria en probeerde mijn hoofd leeg te maken. Georgina zat aan de andere kant van de ruimte naar me te zwaaien. Ik fronste mijn voorhoofd en liep naar de tafel waar ze met April zat.

‘Alweer brood met worst,’ zei Georgina bij wijze van begroeting. Ze had een turquoise maxi-jurk aan die het groen van haar ogen benadrukte. Ze trok haar neus op. ‘Wat moet je ervoor overhebben om hier aan mayonaise te komen?’

‘Mosterd zou nog veel lekkerder zijn,’ zei April.

Ze verzeilden in een discussie over wat lekkerder is: dijon- of honingmosterd. Ik liep naar het buffet voor een sandwich en ging tegenover Georgina en naast April zitten.

April zat ondertussen enthousiast te vertellen over een lezing waar ze was geweest, waarin was verteld hoe je je gevoel van eigenwaarde kunt scheiden van wat je in je carrière wel of niet bereikt. ‘Dit is precies wat al die tijd in de weg heeft gezeten.’ Ze stak met een vinger in op de aantekeningen in haar schrijfblok. ‘Dit is waarom ik geen ontslag heb genomen.’

Georgina luisterde en knikte toen ze verbinding vond met iets wat April zei. Wie van de twee had Rebecca over mij verteld? Georgina was verreweg de grootste roddelaar, maar April was trouwer aan het programma. Ik nam een hapje van de droge sandwich.

Georgina porde met haar benige elleboog in mijn zij. ‘Wat ben je stil vandaag.’

Aprils blik ging door de ruimte, op zoek naar Raeanne – ze was bang dat we weer op onze kop zouden krijgen voor het breken van de niet-aanraken-regel – maar die was een stukje van ons vandaan een stel tieners de les aan het lezen.

Ik haalde mijn schouders op en at verder. Moest ik erover beginnen? Ik wilde geen onrust stoken. Na een paar weken lang vrijwel elk uur dat we wakker waren samen te hebben doorgebracht waren deze twee meiden me dierbaarder dan de vriendinnen van de middelbare school en mijn studie, met wie ik het contact had verloren.

‘Hoe ging je sessie?’ vroeg April.

‘Intens.’ Ze knikten. ‘Ze weet wel erg veel over mij en mijn familie.’ Ik aarzelde even en besloot toen dat ik het moest weten. ‘Dingen die ik haar niet heb verteld.’

‘Ze is vreselijk intuïtief,’ zei April. ‘Ze heeft ook van alles over de dynamiek in mijn familie geraden.’

‘Het was geen raden.’ Ik stak het laatste stukje van mijn sandwich in mijn mond. Ze zaten me aan te kijken, wachtend op een verklaring.

‘Heeft een van jullie haar iets verteld?’ Ik hield mijn stem stabiel en veegde mijn handen aan mijn spijkerbroek af.

Georgina probeerde oogcontact met April te maken, maar die zat mij nog aan te kijken.

‘Over wat ik jullie over mijn moeder en zus heb verteld?’ vroeg ik.

Ze zetten grote ogen op. De seconden stilte tussen mijn vraag en hun antwoord waren een kwelling. Mijn hart bonsde in mijn keel.

‘Natuurlijk niet,’ zei Georgina.

‘Het is niet aan ons om jouw verhalen met een ander te delen,’ zei April.

Ik knikte en duwde mijn bord van me af, overwoog het los te laten, maar dat kon ik niet. ‘Ik snap niet hoe ze het anders kon weten. Jullie zijn op Wisewood de enigen die ik het heb verteld.’

April en Georgina keken elkaar kort aan voordat ze hun aandacht weer op mij richtten.

‘Ze praat met vreselijk veel mensen,’ zei April. ‘Ze weet op wat voor signalen ze alert moet zijn. Het is wel duidelijk dat ze geweldige intuïtie heeft.’

‘Ze wist dat Nat me ’s ochtends klaarmaakte voor school. Dat mijn moeder niet naar mijn dansvoorstellingen kwam.’ Ik begon te blozen.

Niemand zei even iets. Mijn gezicht werd heter en heter.

‘Dat is wel gek, ja.’ Georgina draaide aan de grote ringen om haar vingers. ‘Maar zoals ik al zei heb ik haar niets verteld. En April zegt dat ze dat ook niet heeft gedaan.’ Toen ik niet antwoordde, voegde ze toe: ‘Het klinkt nogal als een beschuldiging.’ Toen ik nog steeds niets zei, rekte ze haar lange zwanenhals. ‘Wat ik niet prettig vind.’

‘Ik beschuldig jullie nergens van. Ik snap het alleen niet.’

‘Heb je haar gevraagd hoe ze het wist?’ opperde April.

Ik knikte. ‘Ze zei dat dat niet relevant was.’

De stilte die volgde impliceerde dat ze het met haar eens waren. Misschien hadden ze gelijk en maakte ik van een mug een olifant.

‘Dat zouden we je nooit aandoen,’ zei April, haar hartvormige gezicht een en al oprechtheid. ‘Je kunt ons vertrouwen.’

‘Goed dat je erover begon,’ zei Georgina. ‘Nu ligt alles op tafel.’

‘Je hebt gelijk.’ Ik knikte, weinig overtuigd. ‘Sorry. Ik weet niet wat ik dacht. Ik raak in de war van deze plek.’ Ik schraapte mijn keel. ‘En wat betreft de discussie over het juiste sausje: ik zou een moord doen voor chilisaus om de smaak van die worst mee weg te werken.’

Ze begonnen te grinniken. De spanning was gebroken.

Ik bleef nog een paar minuten zitten om me ervan te vergewissen dat ze niet boos op me waren en vertrok toen voordat de lunchpauze voorbij was, met het excuus dat ik nog corvee had. Ik nam om mijn goede wil te tonen behalve mijn eigen bord ook dat van hen mee. Ik zwaaide terwijl ik wegliep en hoopte maar dat ik niets had verpest. April en Georgina waren scherpe, geestige vrouwen en ik had het met hen naar mijn zin.

Maar hoeveel Rebecca intuïtief misschien deduceerde, ze was niet alwetend. Ik geloofde geen moment dat ze in één sessie van een uur intuïtief al die details over mijn leven had geraden.

Een van hen loog.

Ik wist alleen niet wie.

Ik liep de cafetaria uit. De zon brandde op mijn schouders. Ik wapperde mezelf wat lucht toe en trok mijn haar in een paardenstaart voordat ik het op mijn rug liet vallen. Ging het maar onweren, of was het maar herfst, of hadden we maar airco; alles om die hitte te doorbreken. Als het weer koppig was als nu was er geen enkele manier waarop je eraan kon ontsnappen.

Ik opende de achterdeur van Rebecca’s huis en sloeg rechts af. In de waskamer stonden twaalf manden vol kleding en handdoeken te wachten om te worden gewassen, gedroogd en opgevouwen. Ik opende de deuren van de vier industriële wasmachines en laadde ze vol. Ik mat de hoeveelheid wasmiddel af en probeerde mijn gedachten te verzetten.

Ik zou die verhalen hoe dan ook hebben gedeeld tijdens een groepssessie of een-op-eengesprek. Dus hoe erg was het als iemand in zijn enthousiasme was gaan roddelen? Ik zei tegen mezelf dat het niet uitmaakte, droeg mezelf op het te vergeten. Maar het ongemakkelijke gevoel in mijn maag bleef hangen.

Het zou geen kwaad kunnen een beetje om me heen te kijken, nog wat vrienden te maken. Ik had me zo op Georgina en April gericht dat ik nauwelijks aandacht aan andere gasten had besteed. Het was hoog tijd dat ik ophield me zorgen te maken om anderen, over wat Nat van Wisewood zou vinden en hoe Rebecca over mij dacht. Ik moest me focussen op wat ík dacht.

Ik deed de vier deuren dicht. De machines begonnen te draaien. Ik ging op de tegelvloer zitten en leunde tegen een wasdroger. Ik keek omhoog naar het plafond, het enige wat mij van Rebecca scheidde. Ik vroeg me af hoe zij haar lunchpauze doorbracht. Ik had haar nog nooit in de cafetaria gezien. Wat deed zij op dit moment? Wat had ze bedoeld toen ze zei dat ik precies was wat Wisewood nodig had?

Ik raakte zonder erbij na te denken mijn haar aan. Ik had al een pluk haar om mijn vingers gedraaid toen tot me doordrong wat ik deed. Ik pakte het elastiekje om mijn pols vast en bestudeerde mijn handen, het stukje boze, bruine huid met roze randjes.

Ik rukte het roofje eraf.

22

Gabe trok voor de derde keer de zwartzijden voering van de doodskist recht. Ik gaf hem een mep op zijn hand.

‘Hou nou eens op,’ zei ik. ‘Alles is perfect.’

We inspecteerden de galerie die ons tweede huis was geworden. Het dak, ruim zeven meter boven ons, was een grote lichtbak met vrijhangende houten balken. Pilaren met de afmetingen van oerbomen ondersteunden het plafond. Losse lichtperen, hangend aan lange koorden, hingen her en der verspreid. De avondhemel gluurde met sterrenogen door het dak naar binnen, nieuwsgierig twinkelend om de onmogelijkheden waarover het gerucht ging dat ze hier plaatsvonden.

Zoals altijd waren de maagdelijk witte muren vrijgemaakt van alle tekeningen, schilderijen en foto’s. We hadden voor deze show van zwarte tape drie meter hoge letters gemaakt en hadden op elke muur een enkel woord geplakt.

ANGST

ZAL

JE

DODEN

Hij klapte stralend in zijn handen. ‘Je bent geniaal.’

Ik nam zijn gezicht tussen mijn handen en liet mijn voorhoofd tegen het zijne rusten. ‘Waar zou ik zijn zonder jou?’

Het was niet meer genoeg dat ik glas doorslikte of spinnen at, zoals tijdens mijn Onverschrokken-tour. Dergelijke voorstellingen waren halverwege de jaren tachtig gemeengoed geworden. Ze waren niet risicovol genoeg; ik wilde verder gaan. Ik wilde mijn leven op het spel zetten. Dat is hoe Madame de Onverschrokkene: gestikt was geboren. Hoe kon ik beter aantonen dat ik onverschrokken was dan door een plastic zak over mijn hoofd te trekken en die daar te laten tot ik buiten bewustzijn was?

Gabe hielp me in 1985 met het plannen van de eerste show. Hij vond een galerie in Brooklyn, waar we vanaf dat moment vrijwel elke plaatselijke voorstelling zouden geven. De monsterlijk grote filmdoeken op twee van de muren waren Gabes idee, een manier om mijn ongemakkelijke intimiteit door de strot van mijn publiek te douwen. Het was ook zijn idee om mijn werk om te vormen tot eenmalige evenementen in plaats van iets wat ik in zalen door het hele land bleef herhalen. Ik probeerde elk jaar een nieuwe voorstelling te geven, maar soms verstreken er twee of drie jaar voordat ik er een had geperfectioneerd.

Na de eerste voorstelling maakte ik me zorgen dat er maar twaalf mensen op af waren gekomen. Hoe moest ik het leven van de grote menigte veranderen als er geen grote menigte kwam kijken?

Toen kwamen De Vijf in mijn leven.

Gabes glimlach gleed van zijn gezicht toen zijn focus terugging naar het midden van de ruimte. ‘Weet je het heel zeker?’

Ik maakte een klikkend geluid met mijn tong en liet zijn gezicht los. Gabe deed dit voor elke voorstelling: zich zorgen maken om mijn veiligheid, bang dat dit misschien die keer zou worden dat we te ver waren gegaan. De rimpel tussen zijn wenkbrauwen verwarmde me, hoewel ik dat nooit hardop zou toegeven. Aanzetten tot bezorgdheid was het tegenovergestelde van waarvoor ik stond.

‘Schat, ik hou van je, maar hier hebben we geen tijd voor.’ Het publiek zou over tien minuten binnenkomen. De cameraman stond al klaar.

‘Maar...’

‘Gabriel, hoe kunnen we het belang van onverschrokkenheid prediken als we het zelf niet praktiseren?’ Het was het beste hem de mond te snoeren voordat hij echt op gang was. Als hij voelde dat zijn argumenten voet kregen, zou hij ze de grond in rammen.

Gabe en ik hadden acht jaar lang avond na avond in mijn deprimerende studioappartement gezeten en terwijl we vrijwel niets anders dan pasta en noedels aten gebrainstormd over manieren waarop we mijn geest en lichaam tot het uiterste zouden kunnen drijven. Dat wat die week het goedkoopst was, aten we uit plastic schaaltjes terwijl ik met mijn voeten op zijn schoot zat en we de laminaatvloer bedekten met ideeën, schetsen en fantasieën. Als hij zich zorgen maakte om de rekeningen hield ik hem vast tot zijn schouders ontspanden. Als ik een creatieve blokkade had masseerde hij mijn slapen. Op veel van die avonden ging Gabe niet naar zijn eigen appartement terug, maar sliep als een blok in mijn bed. Zodra de zon begon te klimmen, gingen wij ook weer aan het werk.

Ik streek met mijn tong langs de achterkant van mijn tanden, hield stil bij de twee groefjes waar de twee helften weer aan elkaar waren gegroeid. Als ik met een tuinschaar mijn tong in tweeën kon knippen, als ik een plastic zak over mijn hoofd kon trekken tot ik flauwviel, als ik een jaar kon leven zonder iets te zeggen tegen een ander mens, wat was er dan anders aan deze uitdaging? Mijn voorstellingen waren de belangrijkste reden dat ik mezelf bij het ochtendkrieken uit bed sleepte. Niets anders deed mijn bloed zo snel stromen.

Gabe slaakte een zucht. ‘Ben je dan echt nergens bang voor?’

Ik vroeg me wel eens af waarom hij er al acht jaar was, begreep niet waarom een man die voor zijn ontspanning ging rolschaatsen zijn tijd wilde doorbrengen in de onderbuik die mijn wereld was. Zodra hij naar New York was gekomen om voor me te gaan werken had ik de beste logopedist in Manhattan voor hem gevonden en er bijna al mijn spaargeld van Onverschrokken aan uitgegeven in plaats van het geld in mijn werk te investeren. Ik zat elke avond in de wachtkamer, legde mijn oor tegen de deur om me ervan te verzekeren dat de logopedist niet te hard voor hem was. Gabes zelfvertrouwen ging door het dak en ik ging stralend naar bed.

Na een paar jaar in Brooklyn hield hij op met dat gewauwel over zijn eigen show. Hij zei dat we als team sterker waren dan hij in zijn eentje zou zijn. Hij opereerde liever achter de coulissen. Ik steunde zijn beslissing omdat ik wist dat hij, en niet zijn spraakgebrek, die maakte. Hij was een eenpersoonsondersteuningsteam, de enige die nooit vragen stelde over mijn behoefte mijn lichaam steeds maar weer doelbewust te verminken. In ruil voor zijn oordeelloosheid onderging ik zijn zorgen.

Ik ging met mijn rug naar Gabe toe staan en gebaarde hem het laatste stuk van de rits van mijn zwarte bodysuit dicht te maken. Het nauwsluitende pak was perfect op maat gemaakt. Ik voelde me als een acrobaat van Cirque du Soleil die een radslag uit de onderwereld van Hades maakte, bezielder, wakkerder dan ik me in jaren had gevoeld. Ik was er klaar voor.

‘Check jij even bij de uitsmijter dat er geen ongenode gasten zijn?’

Gabe liep naar de deur en verdween het donker in.

Een week daarvoor was ik mijn voormalige kamergenoot, Lisa, tegen het lijf gelopen, die ik het voorgaande decennium vrijwel niet had gesproken, deels omdat ik nog steeds boos was omdat ze ervan was uitgegaan dat ik zou falen in mijn carrièrekeuze, maar meer omdat het nu eenmaal zo gaat in het leven. Mensen groeien uit elkaar wanneer hun leven verschillende paden inslaat. Ze smeekte me ter plekke om met haar te gaan lunchen. Tegen de tijd dat we aan onze salade niçoise zaten had ze de puinhoop van haar leven over me uitgestort. Ze was drie jaar daarvoor getrouwd met een energieke, joviale man die zes maanden later een verhouding was begonnen. Ik ging ervan uit dat het enige dilemma zou zijn of ze geld had om een eigen huis te kopen, maakte me zorgen dat ze om een lening zou gaan vragen die ik haar niet zou kunnen geven. In plaats daarvan wilde ze weten hoe ze verder kon gaan met de man die haar driekwart van de periode dat ze waren getrouwd had bedrogen. Je geeft altijd advies over onverschrokkenheid, zei ze. Hoe stop ik met bang zijn dat hij me weer gaat bedriegen? Toen het me eenmaal was gelukt mijn open mond weer dicht te krijgen, zei ik tegen haar dat ze mijn lessen verkeerd had geïnterpreteerd. De angst waar zij nu tegen moest vechten was angst voor eenzaamheid. Ik wees haar erop dat haar echtgenoot de affaire alleen had beëindigd omdat zij erachter was gekomen. Of eigenlijk had de tachtigjarige man van de stomerij een kruisloos slipje in de mouw van een pak van haar echtgenoot aangetroffen. Ze moest gisteren bij die man weg. Lisa weigerde in alle toonaarden en was ervan overtuigd dat ze haar huwelijk kon redden. Ik probeerde zowel haar hoofd als haar hart aan te spreken, maar geen van beide had enig effect. Ze zat tegenover me en klampte zich vast aan een strohalm die al was geknakt. Wat was die vrouw, die ik ooit mijn beste vriendin had genoemd, ongelooflijk zwak. En bovendien niet meer te redden. Ik rondde de lunch af met zeggen dat ze veel te mooi was om zich als deurmat te laten gebruiken. Ik nam aan dat ik nooit meer iets van Lisa zou horen, maar een deel van me dacht dat ze vanavond misschien zou binnenglippen om mijn show te saboteren omdat ik alles had wat ik wilde en zij helemaal niets, zelfs de galerie niet waarover ze ooit had gedroomd hem te openen. Lisa werkte bij een bank.

Ik kon niet iedereen helpen.

De deur naar de galerie ging open. Het was nu bijna zover. De voor-de-voorstelling-zenuwen zouden zo toeslaan. Ze waren de enige manier waarop ik mezelf eerlijk hield, de enige indicatie die me vertelde of wat ik ging proberen risicovol genoeg was. De misselijkheid, de klamme handpalmen, de bevende benen: ik zag ze vroeger allemaal als zwakte. Ik begreep nu dat ze de manier van ons lichaam waren om ons te vertellen dat we leefden. Of misschien was dat slechts het verhaal dat ik mezelf vertelde op momenten dat ik mijn angst niet onder controle had. Ik keek toe hoe Gabe door de ruimte liep, meer op mijn gemak hoe dichterbij hij kwam.

‘Ze is er niet,’ zei hij toen hij naast me stond.

Ik moest mijn best doen niet te laten zien hoezeer dat me opluchtte. ‘Hoe lang is de rij?’

‘De opkomst is goed.’ Hij grijnsde.

‘Ik kan je wel zoenen.’

Gabe begon te blozen; hij was een van die onfortuinlijke idioten aan wie je de emoties op het gezicht kunt aflezen. Misschien dat hij een beetje verliefd op me was, hoewel ik jaren daarvoor had duidelijk gemaakt dat er op romantisch vlak niets tussen ons zou gebeuren. Ik zou ons partnerschap nooit op het spel hebben gezet voor iets vervliegends als liefde.

‘En De Vijf?’ vroeg ik.

‘Die staan netjes in de rij met de rest.’ Hij zocht iets in zijn rugzak. ‘Heb je je mueslireep al gegeten?’

Ik slaakte een zucht. ‘Gabriel, hoe moet ik in de juiste geestestoestand geraken als jij gaat zeuren over mueslirepen?’

‘Je hebt hem overgeslagen.’ Hij groef verder tot hij hem had gevonden. Hij bestudeerde hem en keek me in verwarring aan. ‘Ik dacht dat je die met bosbessen het lekkerst vond.’

Ik schraapte mijn keel en kneep mijn bilspieren aan, wat me altijd een sterk gevoel gaf. ‘Het is niet jouw taak me te eten te geven. Het is jouw taak om elke druppel uithoudingsvermogen uit me te persen zodat ik die voor mijn werk kan gebruiken. Alles...’

‘Staat ten dienste van het werk,’ maakte Gabe mijn zin af. Toen zei hij zachter: ‘Maar op een lege maag is het moeilijk volhouden.’

Ik staarde naar de donkere kringen onder de ogen van mijn assistent. Het zweet op zijn voorhoofd was opgedroogd en zijn huid was flets. Hij ging maar door over voeding en beweging en slaap maar deed zelf helemaal niets met zijn goede adviezen. Hij had zich weer te veel ingespannen. Ik weerstond de aandrang mijn vingers door zijn zandkleurige haar te halen en mijn handpalm tegen zijn voorhoofd te leggen.

‘Misschien moet je na vanavond een paar dagen vrij nemen.’

Hij keek op zijn horloge. ‘Over dertig seconden gaan de deuren open. Ben je klaar?’

Ik knikte. Ik stond voor de sokkel en ladder. Boven op de sokkel stond de doodskist, een zwarte met barokke afwerking. De maker van de doodskist had er erg zijn best op gedaan in de wetenschap dat een foto van zijn product de volgende dag misschien in de krant zou komen te staan.

Toeschouwers begonnen binnen te druppelen, fluisterend van opwinding. Kippenvel prikkelde mijn huid. Mijn hart bonsde. Dit was het moment, mijn volgende kans om mijn plaats in de annalen van de geschiedenis zeker te stellen.

Hoelang zou ik deze keer in staat zijn de pijn te doorstaan?

Ik zag De Vijf op het moment dat ze binnenkwamen. De twee jongens hadden lang, vies haar, de drie meisjes dat van hun tot op de hoofdhuid afgeschoren. Ze waren allemaal gekleed in lompe silhouetten en grote laarzen.

Ik had tijdens mijn eerste voorstelling de vijf jonge mensen in het zwart, met ogen zo groot als die van gelovigen, nauwelijks opgemerkt. Ik zou later horen dat ze toen pas zeventien waren geweest. Een aantal was stiekem uit huis geglipt om te kunnen komen.

Na de tweede show, een jaar later, stelden ze zich nerveus aan me voor en vertelden dat ze op een school vlak bij de galerie zaten. Ze hadden de aanplakbiljetten gezien die Gabe had opgehangen en waren benieuwd. Een van hen flapte eruit dat ze mijn woorden over angst geweldig vonden. De anderen knikten geestdriftig.

Voordat mijn derde show begon biechtten ze verlegen op dat ze in een eerbetoon aan mij altijd zwart droegen. Ze zeiden dat ze niet wilden worden zoals hun ouders en zich afvroegen of een studie het pad was dat ze wilden volgen, hoewel ze wel naar de lessen gingen en de tentamens deden. Ze verveelden zich dood met elke avond drinken maar wisten niet wat ze anders met hun bijna manische gretigheid moesten; ze vibreerden van de passie maar hadden geen idee waarop ze die passie moesten richten. Ik was maar acht jaar ouder, maar ze bejegenden me als een orakel. Ze hadden ontelbaar vaak naar het filmmateriaal van Onverschrokken gekeken, legden ze uit. Ik zag direct de potentie.

Na mijn vierde optreden begon ik hen wekelijks te zien en sprak uren met hen over hun vragen en zorgen. Ze waren overal bang voor maar wilden niets liever dan niet bang zijn. Ik hielp hun de moed te verzamelen om onverschrokken te leven. Toen een van de meisjes uit de kast kwam wilden haar ouders niets meer met haar te maken hebben. Ik liet haar bij mij wonen tot ik een plekje voor haar had gevonden. Toen een van de jongens net als ik dat had gedaan met zijn studie stopte bood ik hem een baan aan zodat hij zich geen mislukkeling zou voelen. Toen een derde lid van hun groepje het uitmaakte met haar liefje van de middelbare school streelde ik haar haar terwijl ze zat te huilen. We vierden ieders eenentwintigste verjaardag met een bezoekje aan de plaatselijke kroeg. Ze konden niet geloven dat hun eerste toegestane borrels waren betaald door dé Madame de Onverschrokkene.

Ze stonden nu, voor mijn vijfde show, plichtsgetrouw in het zwart gekleed voor me zoals ze daar al zeven jaar stonden. Ze wisten wel beter dan me voor een optreden te benaderen, maar gebaarden hun subtiele begroeting naar me. Ik knipoogde.

Ze werkten ondertussen allemaal voor me. Hun missie was het nieuws over mijn missie zo wijd mogelijk te verspreiden. Zelfs als ik geld zou hebben gehad om hun te betalen, zouden ze dat niet hebben aangenomen.

Tot dusverre had de campagne van De Vijf het aantal bezoekers slechts verdubbeld, wat ontzettend tegenviel. Maar terwijl ik hun verbijsterde gezichten en de concentratie waarmee ze me gadesloegen in me opnam, hielp ik mezelf eraan herinneren dat het om de diepte, niet de breedte, van mijn reikwijdte ging. Als ik vijf levens kon transformeren, was dat dan niet veel meer waard dan een propvolle galerie of wild enthousiaste recensie in de krant?

De deur achter in de ruimte sloeg dicht. Toen het eenmaal stil was in de zaal draaide ik me om naar de ladder en maakte mijn geest vrij van elke gedachte behalve de taak die me wachtte. De sporten van de ladder waren vervangen door slagersmessen, een stunt die eerlijk gezegd weinig meer aan de uitdaging toevoegde dan theater.

Verspil nooit het licht van de schijnwerper.

Ik stapte met ingehouden adem op de eerste trede, mijn lichaamsgewicht gelijkmatig verdelend zoals ik dat al duizend keer had geoefend. Het publiek snakte naar adem. De tweede trede ging net zo goed, maar ik bewoog te snel de derde op, te gretig om in de doodskist te klimmen. Het mes sneed in de bal van mijn rechtervoet, maar ik stond mezelf niet toe ook maar te huiveren of naar adem te snakken, niet nu de camera mijn gezicht op het plafond projecteerde, niet ten overstaan van gelovigen die op me rekenden.

Ik dwong mezelf de tijd te nemen om goed te gaan liggen, mijn haar op het zwartzijden kussen te draperen als een Disney-prinses, als er tenminste ooit één Disney-prinses zou zijn geweest die ondernemend was geweest in plaats van compleet nutteloos. Over enkele minuten zou het deksel op de kist gaan. De menigte zou zich verspreiden en foto na foto maken. Op dat moment zou er een grijns rond mijn lippen dansen. Ik zou iedereen laten zien hoe niet bang ik was in de afnemende hoeveelheid zuurstof. Ze zouden op een dag hun kleinkinderen het gezicht tonen van de meest onverschrokken persoon die ze ooit hadden gezien.

Ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

Ik lag nu goed en was me nauwelijks bewust van het bloed dat uit mijn voet droop. Ik vouwde mijn handen op mijn buik en haalde alsof ik al dood was nog een laatste keer, oppervlakkig, adem. Tegen Gabe zei ik: ‘Ik ben klaar.’

Angst stond in elke lijn van zijn gezicht gegrift, maar hij gehoorzaamde. Hij liet centimeter voor centimeter het dikke deksel van plexiglas zakken, tot het de kist afsloot. Ik voelde direct hoe klein de ruimte was maar herinnerde mezelf eraan dat ik beschut lag, niet opgesloten. Het verschil tussen een cocon en een dwangbuis is een kwestie van perspectief.

Gabe mocht me onder geen enkele voorwaarde vrijlaten; hij zou me aan mijn lot overlaten tot het moment dat we hadden afgesproken. Ik zag hem boven me, met uitgestrekte armen, als een jongetje dat circusdirecteurtje speelt. Hij stak een stopwatch naar het publiek in de lucht. De cameraman zoomde in op de timer en op het plafond was 0:00 te lezen.

‘Welkom bij Madame de Onverschrokkene: levend begraven,’ zei Gabe. Hij drukte op een knopje. De cijfers liepen op.

Ik kon nauwelijks ademen.

23

Kit

Juli-oktober 2019

Waarom ik bleef

Tijdens een les over rouwverwerking heb ik het verhaal verteld. Ik zei dat ik elk uur dat ik niet naar mijn werk was aan de zijde van mijn moeder zat terwijl ze langzaam door kanker werd verteerd. Ik was van plan geweest het vrijgezellenfeest van mijn vriendin af te zeggen, maar mijn moeder stond erop dat het wel een weekendje ging zonder mij. Ze had thuiszorg, en Nat was met de auto gekomen om bij haar te zijn. Dus ging ik naar Vegas. Ik liet me gaan. Toen ik er twaalf uur was en een telefoontje van mijn zus kreeg, moest ik overgeven. Ze wilde het niet over de telefoon vertellen, maar ik dwong haar dat toch te doen omdat ik weigerde een stap te verzetten tot ze het woord had uitgesproken. Toen ze dat deed zakte ik in elkaar en schaafde mijn knieën. Ik vertelde de groep nu dat er sinds dat telefoontje geen dag voorbij was gegaan dat ik geen spijt had gehad dat ik toen naar Vegas was gegaan. Ik had mijn afscheid gemist.

Ruth liet Sofia het verhaal nogmaals vertellen alsof het van haar was. Daarna vroeg ze me of ik, afgaand op wat Sofia had gedaan, vond dat ze een slecht mens was. Geenszins, zei ik. Hoe had ze het kunnen weten? Sanderson stelde voor dat ik ma een brief schreef. Debbie zei dat het prima was om tegen haar te praten alsof ze er nog was. Rebecca zei dat de beste manier om ma te eren was om een leven te leiden dat bol staat van de mogelijkheden, dat glanst van onverschrokkenheid. Ze zei dat ik moest schitteren als de sjaal van ma.

Ik ging naar de yogales van vijf uur in de ochtend. Ik verstopte me op de achterste rij, vastgeroest na maanden zonder training. Ik focuste me op mijn ademhaling, liet het zweet over mijn gezicht gutsen, veegde het niet weg. Positie na positie brandde het schuldgevoel in mijn spieren, slokten ze het op. Na een week verhuisde ik naar de middelste rij. Nog een week later naar de voorste rij. De andere gasten zagen me als hun voorbeeld.

Ruth moedigde me aan zelf yogales te gaan geven. Ik wees het af, maar ze bleef aandringen en regelde speciale toestemming van Rebecca. ‘Mensen die niet tot de staf behoren geven nooit les,’ zei Ruth. ‘We zien allemaal zo veel potentie in je.’ Ik spendeerde een hele dag aan de voorbereiding van één les: ik wilde het perfect maken voor mijn leerlingen. Ik keek het meest uit naar het einde van de les, wanneer ik tegen de anderen zou zeggen hoe sterk ze waren, hoezeer ze het verdienden liefgehad te worden.

Doordat ik meer bewoog, had ik meer energie. Ik nam meer taken op me. Ik werkte elke middag in de tuin, plukte knoflook en rucola, rooide aardappels. Af en toe rustte ik even, kneep in het zachte zand tussen mijn vingers, liet mijn gezicht door de zon kussen. Ik maaide het gras en haalde met een net de bladeren uit het zwembad. Ik werd bruin van het vele buiten zijn. Mijn armen werden gespierd van het fysieke werk. Ik bekritiseerde mijn lichaam niet langer, zei niet meer dat ik op een peer of appel leek.

’s Avonds, als ik al mijn taken had gedaan, zwierf ik over het eiland. Ik leerde de nummers van de huisjes en wie erin verbleef uit mijn hoofd. Ik liep uren en uren langs de heggenmuur, liet mijn vingers langs de bladeren glijden terwijl ik diep in gedachten was verzonken. Ik ontdekte een tweede deur, half bedekt door struiken, ingebouwd in de heg. Ik vroeg me af wat de staf achter die muur deed.

Om me over mijn angst om in het openbaar te spreken heen te helpen liet Ruth me een beginnersklas leiden. Hoewel Jeremiah genoeg te doen had met zijn nieuwe werk als accountant van Wisewood, bood hij aan me te helpen. Hij was net als Nat georganiseerd, een echte planner, maar in tegenstelling tot mijn zus was hij er niet dwangmatig in en hield hij het licht door letterlijk fluitend zijn werk te doen. Met zijn hulp had ik de cursus binnen de kortste keren in elkaar gedraaid. Hij zat op mijn eerste dag op de achterste rij. Als ik een vraag stelde waarop werd gereageerd met een ongemakkelijke stilte stak Jeremiah zijn hand op en vulde de leegte voordat paniek me kon verlammen. Na de les zei hij dat hij het zo naar zijn zin had gehad dat hij de hele cursus ging volgen.

Ik stond elke dag voor een groep van tien mensen en vroeg hun waar ze bang voor waren. Ik vertelde dat we ons hier niet schaamden voor onze verwondingen. Ik zag hoe mijn studenten kleine stapjes in de richting van hun angsten namen. Op een bepaald moment vond ik het niet meer eng om voor een groep te spreken. Ik beefde niet meer als ik voor mijn leerlingen stond. Ik begon te genieten van het geluid van mijn stem.

Tijdens een van de lessen vertelde Jeremiah over het verpletterende schuldgevoel dat hij had omdat hij er niet bij was toen zijn broer stierf. Het was een bizar ongeluk, dus Jeremiah had het niet kunnen voorspellen of voorkomen. Niettemin voelde hij zich compleet verslagen en dacht hij dat hij zijn broer op de een of andere manier had moeten redden. Ik vertelde hem dat ik elke ochtend met mijn moeder praatte. Dat ik haar steeds maar weer om vergeving had gevraagd, tot dat niet meer nodig was omdat ik wist dat ik was vergeven. Hij begon sommige van mijn adviezen op te volgen en een paar weken later kwam hij me bedanken, vertelde dat het werkte. Dat had ik teweeggebracht. Ik had de pijn van een ander gelenigd.

Ik zag de zon elke dag opkomen en ondergaan. Ik verwonderde me om hoe weinig me dat vroeger was opgevallen, hoe weinig aandacht ik eraan had besteed. Eén avond in het bijzonder zal ik nooit vergeten. De maan was een flinterdun boogje, er vlogen geen vogels voor de wolken langs. De zon was net ondergegaan, kleurde de hemel donkerrood met koel blauw, de kleur daartussen amber en ongrijpbaar. Ik vond het net een schilderij. Ik verwonderde me om het ongelooflijke geluk dat ik hier terecht was gekomen.

Het werd herfst. Het werd koeler. Ik ruimde mijn korte broeken achter in de kast op. Ik liet het zwembad leeglopen en zette de tuinmeubels in de schuur, ademde de koele lucht diep in. Mijn maaltijden met April en Georgina verminderden van vijf dagen per week naar drie en naar één. Ik had hun vergeven dat ze tegen Rebecca over me hadden geroddeld – hoewel ik nog steeds niet wist wie van hen dat had gedaan – maar kon niet negeren hoe vaak hun gesprek over het leven buiten het eiland ging. Ze vroegen zich af welk politiek nieuws ze misten, fantaseerden over welke app ze het eerst zouden gaan gebruiken als ze hun telefoon weer terug hadden, vertelden welk familielid ze het liefst wilden omhelzen. Ze wilden het niet over Wisewood hebben, in elk geval niet alleen maar.

In plaats daarvan ging ik met Jeremiah eten, die altijd een potlood achter zijn oor had en dat puzzelboekje in zijn kontzak. Terwijl we zaten te puzzelen floot hij Lady Gaga’s ‘Poker Face’ en vertelde me over zijn scheiding, de moeizame relatie die hij met zijn overleden vader had gehad en hoe hij al sinds zijn studie probeerde af te vallen. Naarmate ik hem beter leerde kennen kreeg ik ook meer contact met de rest van de staf, leden die er al jaren woonden, voor wie er geen leven na Wisewood bestond. Raeanne vertelde me terwijl we in de tuin aan het werk waren welke gruwelen ze als kind had moeten doorstaan, en later als vrachtwagenchauffeur op lange afstanden, en ik begon te begrijpen waarom ze er aan de buitenkant zo keihard en ontoegankelijk uitzag. Ik zag hoe Ruth zich bekommerde om Sanderson, hoe stevig ze hem vasthield als ze dacht dat niemand het zag, zag hoe zijn schouders ontspanden als ze hem omhelsde. Als groep keken we naar het aanbod van cursussen voor gevorderden, overwogen welke we hierna zouden gaan doen. Het drong met een schok tot me door dat Nat zich er niet mee bemoeide. Ik had haar stem al een tijdje niet gehoord. En die van ma ook niet. Ik was zelf de enige stem in mijn hoofd.

Ik werd op het eiland wakker van zingende mussen in plaats van blèrende sirenes. Geen vuurwapens, geen vliegtuigen die uit de hemel stortten. Ik hoefde geen pepperspray meer bij me te dragen of rond te lopen met een sleutel tussen mijn vingers. Ik was veilig. Mijn handen waren altijd druk, maar in mijn hoofd was het voor het eerst rustig. Ik voelde minder aandrang mijn haar uit mijn hoofd te trekken. Ik gooide het elastiekje weg. In eerste instantie voelde mijn pols uit balans, te vrij. Na een week viel het me niet meer op. Ik dacht terug aan de belofte van Rebecca tijdens onze tweede sessie: dat ik het al snel niet meer nodig zou hebben. Ze had gelijk gehad. De roze littekens genazen, de huid herstelde. Mijn haar groeide terug.

Na drie maanden bood ze me het gebruik van haar computer aan. Ik mocht mijn e-mail checken, nieuwsberichten lezen, social media gebruiken, wat ik maar wilde. De laptop stond op haar bureau te lonken, maar ik voelde geen behoefte te reageren. Wat wachtte er aan de andere kant? Aanmaningen van de verzekering, huwelijksaankondigingen, mooie reisfoto’s die waren gepost door vreemden die ik vroeger bewonderde. Je kon mij niet meer naar links of rechts swipen. Wat maakte het uit dat de onderhandelingen in het Congres nog steeds in een impasse waren en dat Rachel zwanger was van haar tweede kind? De machinerie van de wereld was zonder mij blijven draaien, en ik ook zonder die van de wereld. Ik bedankte haar voor het aanbod, en sloeg het af. Haar ogen glansden. Ze pakte een mobiele telefoon uit een lade en hield hem voor mijn neus, vroeg of ik iemand wilde bellen. Misschien een oud-collega? Een buurvrouw? Natalie?

Ik voelde voor het eerst in mijn leven geen onvrede. Ik zocht eindelijk niet meer naar mijn telefoon. En wat zou één telefoontje me hoe dan ook opleveren? Ik had Jeremiah, Raeanne, Ruth en mijn leerlingen, zei ik tegen haar.

Ik heb jou, Leermeester.

24

Kit

Oktober 2019

Ik liep precies om vier uur het kantoor van Leermeester binnen, een klembord onder mijn arm.

‘De dakgoot aan de westkant van het huis is gerepareerd.’ Ik keek in mijn aantekeningen. ‘Net als wasdroger nummer vier. Sanderson is boodschappen doen. Ik heb hem eraan helpen herinneren dat hij extra lang houdbare producten moet meenemen voor het geval de storm erger wordt dan we verwachten.’

Leermeester keek op van het notitieblok op haar bureau. ‘Wat zouden we zonder jou toch moeten?’

Ik voelde me als een hagedis op een steen in de woestijn, zozeer verwarmden haar prijzende woorden me.

‘En wat betreft mijn leerlingen denk ik dat negen van hen er klaar voor zijn om naar een halfgevorderdencursus door te gaan.’ Ik bladerde naar het volgende vel papier. ‘Vooral Jocelyn doet het ontzettend goed.’

‘Je hebt een hypnotiserend effect op me, wist je dat?’

Na drie maanden was ik gewend geraakt aan de intensiteit van de aandacht van Leermeester, hoewel mijn maag er nog steeds onrustig van werd.

‘En de tiende leerling?’

Ik fronste mijn voorhoofd. ‘Misschien de beginnerscursus nog een keer, maar dan met een andere instructeur? Hij komt nog steeds te laat en investeert weinig in de les.’ Ik trok de sjaal van ma wat strakker om mijn hals. ‘Jeremiah heeft zijn kamer doorzocht, zoals je had gezegd, en heeft een mobiele telefoon in de bureaulade gevonden.’

‘Stuur hem maar naar huis.’

Ik zette grote ogen op. ‘Maar...’

Ze sloeg zichzelf hard in haar eigen gezicht. Mijn mond viel open. ‘Dat is hoe het voor me voelt als iemand een telefoon naar binnen smokkelt. Het programma moet de enige prioriteit hebben. We doen hier niet aan drie waarschuwingen.’ Ze kalmeerde. ‘Dat weet je, Kitten.’

Ik viel volledig in zwijm. Ze had me nog nooit bij een bijnaam genoemd. Ze stond op van haar bureaustoel en gebaarde me naast haar op de fluwelen bank te komen zitten. We zaten dicht bij elkaar. Op de rechterkant van haar gezicht stond een rode handafdruk van waar ze zichzelf had geslagen. Ze legde een hand op mijn knie en liet haar vinger in kringetjes om het bot dansen. Mijn ruggengraat begon te tintelen.

‘Als je hier een officieel personeelslid wordt, moet ik kunnen vertrouwen op je beoordelingsvermogen.’

Ik snakte naar adem. Ze beet een glimlach weg.

‘Meen je dat?’ Ik had hierop gehoopt, maar ik wist dat Leermeester haar staf zo klein mogelijk hield. Jeremiah zei dat hij enkel en alleen was aangenomen om de financiën van Wisewood te regelen. Hij zei dat Leermeester niet eens in het bijzonder op hem was gesteld, dat haar eigen boekhouding zo slecht was.

Ze wees naar mijn klembord. ‘Je bent in feite al een personeelslid. Tijd om het officieel te maken.’

Mijn hoofd tolde. ‘Dus dat zou betekenen dat ik hier ga wonen...’

‘Voor onbepaalde tijd. Inderdaad. Je hoeft niet weg als je zes maanden voorbij zijn. Je krijgt geen loon, maar mag hier gratis wonen, eten, en cursussen volgen. Geen beslommeringen meer zoals de belasting, of andere kopzorgen waar de overheid je mee opzadelt. Als je een studentenlening hebt, helpen we je daarvan af. We zijn er voor je.’ Ze kneep in mijn knie.

Ik overwoog wat ik zou achterlaten: happy hour met mijn collega’s, wandelen in Central Park, spiegels, internet, midden in de nacht pizza bestellen. Toen ik hierheen was gekomen, was ik niet van plan geweest te blijven.

Ik had de voorgaande weken over mijn carrière nagedacht. Misschien moest ik kantoorruimtes gaan mijden. Het leek me leuk om buiten te werken, of met dieren. Ik had gespeeld met het idee om naar Colorado of Wyoming te verhuizen. Ik kon natuurgids worden, of gastvrouw bij het wildwatervaren. Toen ik over mijn ideeën aan Leermeester had verteld, had ze gezegd dat de wereld buiten Wisewood niet geïnteresseerd was in mijn Gemaximaliseerde Zelf. Waar ik ook zou gaan wonen of wat voor werk ik ook zou gaan doen, ze zouden gaan proberen me te veranderen. Toen ze dat zei voelde ik alle energie uit me stromen. Maar het kon zijn dat ze me al sinds mijn aankomst aan het voorbereiden was om voor haar te gaan werken.

Het gezicht van Leermeester versteende. ‘Als je niet bent geïnteresseerd, zoek ik een ander.’ Ze greep mijn knie vast. Toen ik een gil slaakte van de pijn, liet ze hem los en bewoog van me weg.

Ik voelde eindelijk geen onvrede meer. Ik werd omringd door mensen die me begrepen. Maar ik had nog steeds mijn excuses niet aan Nat aangeboden omdat ik haar na de dood van ma tot zondebok had gebombardeerd. En daarvoor ook, als ik eerlijk was. Ik zou haar in elk geval moeten vertellen dat ik in januari niet naar New York zou teruggaan. Zou ik hier nog jaren kunnen wonen? Voor de rest van mijn leven?

‘Ik ga het geen tweede keer vragen.’

Ik zou het goedmaken met Nat. Ik kon altijd nog vertrekken, als ik er anders over ging denken. Ik hoefde niet voor eeuwig op Wisewood te blijven.

Tranen sprongen in mijn ogen. ‘Het is gewoon nogal een shock.’

Ze verzachtte. ‘Wat is er?’ Ze leunde naar me toe en wreef over mijn rug zoals ma dat altijd deed. Ik kon nu aan haar denken zonder een gapend gat in mijn borstkas te voelen. Dat had Wisewood voor me gedaan.

‘Je bent de eerste die tegen me zegt dat ik bijzonder ben. Het gaat mijn hele leven al om in hoeverre ik me kan aanpassen. Het is nog nooit in me opgekomen dat ik zelf helemaal niet hoef te veranderen.’

‘Dat is de kracht van ons programma.’ Leermeester nam mijn handen in de hare en streelde met haar duimen over mijn knokkels. ‘Is dat een ja?’ Ik hoorde hoop in haar stem.

‘Ja,’ zei ik stralend. ‘Honderd procent.’

‘Mooi.’ Ze liet mijn handen los en stond op van de bank. ‘Ik zal zorgen dat Gordon even bij je langskomt met een contract.’ Ze liep terug naar haar bureau, ging zitten, pakte een pen en schreef verder in haar notitieblok.

Ik stond te trillen op mijn benen. ‘Dankjewel voor de enorme kans die je me geeft, Leermeester. Ik zal je niet teleurstellen.’ Ze maakte een handbeweging ter bevestiging, maar keek niet op. Zo belangrijk was het werk voor haar.

Toen ik me omdraaide om te vertrekken zei ze: ‘Ik denk niet dat die vriendinnen van je het ermee eens zullen zijn.’

Ik bleef staan. ‘April en Georgina?’

‘Ze hebben niet het beste met je voor.’ Ze zat nog steeds te schrijven. ‘Neem dat maar van mij aan.’

Hadden ze weer over me geroddeld? ‘Ik heb vrijwel geen contact meer met hen.’

Ik wachtte, maar Leermeester zei verder niets, dus liep ik het kantoor uit en haastte me de trap af. Ik negeerde het beklemde gevoel in mijn borst en focuste me op het goede nieuws. Ik kon niet wachten tot ik het aan de anderen kon vertellen.

Ik rende naar buiten, de donkere oktoberavond in. Het was ondertussen niet veel warmer meer dan 10 graden. Het begon om vijf uur al te schemeren. Een bittere vlaag kou dreef langs me heen, een voorbode van kouder en guurder weer. De lichten langs het pad klikten aan terwijl ik door de tuin liep. We hadden de voorgaande weken vrijwel alle groente en fruit geoogst. Zonder al die weelde leken de bedden wel grafplaatsen. Ik dacht aan ma, in Californië, wachtend tot ik bloemen op haar graf zou komen zetten. Wanneer zou Nat voor het laatst naar haar graf zijn geweest?

Ik schudde mijn hoofd. Vandaag was een dag om feest te vieren. Dit was hoe het voelde om ergens goed in te zijn, om te worden gewaardeerd. Ik slaakte een gilletje van vreugde en opende de deur van de cafetaria. Ik barstte van de honger.

De meeste stafleden zaten aan hun gebruikelijke tafel, allemaal met een feestmuts op. Was er iemand jarig? Ik rende naar de tafel. ‘Ik heb nieuws!’

Iedereen begon te grijnzen, hoewel Jeremiah wat trager reageerde. Ik zou later even aan hem vragen hoe het met hem ging.

‘Is het wat ik denk dat het is?’ Sofia zat te stuiteren op haar stoel.

Ik knikte en deed een gek overwinningsdansje. Iedereen begon te klappen.

‘We zijn zo trots op je, schat.’ Ruth leunde naar me toe en knipoogde. ‘Ik heb je aangedragen.’

Ik was haar net aan het bedanken toen Debbie uit de keuken kwam met een schort vol eigeelvlekken en haar gezicht vol bloem, maar ze kwam stralend op ons af lopen met een slordige ronde taart in haar handen. Ze strekte haar armen naar me toe. ‘Hij heeft drie lagen,’ kondigde ze aan. ‘Je favoriete smaken: chocolade, pindakaas en cheesecake. Ik heb het een paar keer moeten proberen, maar volgens mij is deze gelukt.’ De taart was afgewerkt met klonterig geel glazuur. Mijn lievelingskleur. Er stond in paars glazuur GEFELICITEERT KIT op, met een smiley ernaast. Ik kreeg een brok in mijn keel.

Raeanne tuurde naar de taart. ‘Je hebt “gefeliciteerd” verkeerd gespeld.’

Debbies gezicht betrok.

‘Hij is fantastisch, Debbie,’ zei ik. ‘Waanzinnig bedankt.’

Ze hadden geweten dat ik de baan aangeboden zou krijgen en hadden geen moment getwijfeld dat ik ja zou zeggen. Hoe hadden ze dat zo zeker geweten?

Haar gezicht klaarde weer op. ‘Wil iedereen een stuk?’

‘Waar is Gordon?’ vroeg Jeremiah. ‘Zou die er niet moeten zijn?’

Raeanne rolde met haar ogen. ‘Die zal wel weer op een van zijn geheime missies zijn.’

‘Laten we op hem wachten,’ zei Ruth. ‘Dat is wel zo aardig.’

‘Waarom kan hij doen en laten wat hij wil,’ vroeg Raeanne, ‘terwijl wij ons allemaal aan de regels moeten houden?’

‘Maar we moeten het wel vieren,’ zei Sofia. Haar ogen sprankelden terwijl ze uit haar stoel op schoot. ‘Kom, dan gaan we met zijn allen een naakte duik nemen!’

Sanderson en Jeremiah schoten in de lach, maar de vrouwen niet.

‘Met zijn allen van het balkon springen, dan,’ probeerde Sofia het nog een keer, op haar tenen op en neer huppend. Ik nam aan dat ze een grapje maakte, maar nu lachte er niemand meer.

‘Rustig, maar, schat,’ zei Ruth. ‘We gaan zo taart eten.’

Sofia schudde net iets te lang met haar hoofd. ‘Wij moeten ons toch meer bezield voelen dan de rest? Wij moeten toch het goede voorbeeld geven?’ Toen er niemand antwoord gaf, wierp ze haar handen in de lucht. ‘Prima, dan vier ik wel alleen dat Kit een baan heeft.’ Ze beende in verrassend hoog tempo naar de deur.

Ruth slaakte een zucht en zakte in elkaar op haar stoel. ‘Ik werk me elke dag kapot voor jullie en dan is dit hoe ik word bedankt?’

‘Ik ga wel,’ zei Jeremiah. Raeanne trok een wenkbrauw op, maar hij negeerde haar. ‘Ik ben trots op je, meid,’ zei hij tegen me terwijl hij achter Sofia aan ging.

Ik voelde de aandrang hem te omhelzen, maar dat deed ik natuurlijk niet.

Ik gebaarde naar de keuken. ‘Ik pak even wat te eten terwijl we op Gordon wachten. Nogmaals hartstikke bedankt, allemaal.’ Ik grijnsde naar mijn nieuwe, grote, maffe familie en ging een plastic bord pakken. Alweer stoofpot. Ik schepte op en wilde net teruglopen naar de staftafel toen ik iemand mijn naam hoorde roepen. Ik draaide me om. April.

Ze zat met Georgina aan een tafel en gebaarde me te komen. Ik liep erheen. ‘Gemaximaliseerde dag,’ zei ik om te kijken hoe het voelde die zin uit te spreken. Ongemakkelijk, maar ik zou er vast snel aan wennen.

‘Eet je met ons mee?’ Georgina klopte op de zitplaats naast haar. ‘We hebben je al een eeuwigheid niet gesproken.’

Ik wierp een smachtende blik op de staftafel. Ze zaten diep in een gesprek, vast over de nieuwe training die Leermeester voor gevorderde leerlingen wilde ontwikkelen: Verleg Je Pijngrens. Ik ging berustend naast Georgina zitten en begon te eten.

‘Vanwaar die feestmutsen?’ vroeg ze nadat we al minstens een minuut in stilte hadden gezeten.

‘Ik heb leuk nieuws.’ Ik begon te grijnzen. ‘Leerm... Rebecca heeft me een baan aangeboden.’ Iets in me zei dat April en Georgina het raar zouden vinden dat ik haar nu nog Leermeester noemde. Ik had er niet om moeten malen wat ze dachten, maar de angst afgewezen te worden was even sterker.

‘Hier?’ vroeg Georgina.

‘Een vaste baan?’ vroeg April.

Ik knikte, mijn glimlach van mijn gezicht glijdend toen ik de twijfel op dat van hen zag staan.

‘Gefeliciteerd,’ zei April.

‘Ja, gefeliciteerd,’ echode Georgina zonder enig enthousiasme.

We zaten nog een tijdje in stilte te eten. Ik hoorde April op het taaie vlees kauwen.

‘Dus je blijft hier de rest van je leven wonen?’ vroeg Georgina uiteindelijk.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Zolang ik het hier naar mijn zin heb. Waarom niet?’

April knikte snel. ‘Ik heb hier ook veel geleerd.’ Ze aarzelde. ‘Ga je het dan nog goedmaken met Nat?’

‘Ik wil me voordat ik haar erbij betrek eerst beziggehouden met mijn eigen groei.’

‘En hoe moet het dan met je carrière?’ vroeg Georgina.

Ik begon te grinniken. ‘Welke carrière?’

‘Of een huwelijk? Kinderen? Seks?’ De grap viel in een vacuüm toen ik niet begon te lachen.

Ik haalde nogmaals mijn schouders op. ‘Ik heb een positieve invloed op het leven van anderen.’ Ik spietste met mijn vork een stuk aardappel en zei ertegen: ‘Ik dacht dat jullie het zouden begrijpen.’

‘Als jij gelukkig bent, ben ik het ook,’ zei April. Ze pakte mijn hand vast. Ik trok hem los. Die twee vergaten constant dat je elkaar niet mocht aanraken.

‘We gunnen je gewoon het allerbeste,’ zei Georgina.

Nee, ze probeerden me tegen te houden. Dit was voor hen niets anders dan een grap van zes maanden. Een verhaal om aan de kleinkinderen te vertellen. Ze zouden alles wat ze hier hadden geleerd vergeten zodra de veerpont hen terug had gebracht naar Rockland. Leermeester had gelijk over deze twee.

‘Sommigen van ons nemen dit programma serieus.’

‘Ik zou me nooit hebben aangemeld,’ zei Georgina, ‘als ik had geweten dat het programma serieus nemen betekent dat je je hier levenslang laat opsluiten.’

April wierp haar een blik toe. Ik knipperde met mijn ogen en probeerde niet te gaan huilen.

‘Waarom kunnen jullie niet gewoon blij voor me zijn?’ Ik stond op en pakte mijn dienblad.

April schrok. Georgina’s mond viel open. Ze wist eindelijk eens een keer niet wat ze moest zeggen.

Ik ging op weg naar de staftafel en zei over mijn schouder: ‘Veel plezier met de rest van jullie verblijf.’

25

Gabe bestudeerde me. Hij hield een brandblusser tegen zijn borst gedrukt. ‘Je bent een geestverschijning.’ Zijn ogen glansden. ‘Door de lucht zweven. Ik heb nog nooit zoiets adembenemends gezien.’

Normaal gesproken trokken de betonnen vloeren in de galerie de warmte uit mijn voeten, maar vanavond raakten die de vloer niet. Ik stond vanavond op een negentig centimeter hoge barkruk van metaal. Ik droeg een jurk tot op de vloer met lange mouwen en een rok van 1 meter 80 lang die de kruk verborg. De jurk was niets spectaculairs, een eenvoudig stuk witte stof waarvan je zou denken dat het een laken was. Maar het materiaal van de jurk was net zo cruciaal als dat van de barkruk. Het was gewoon katoen, gelijkend op dat van lakens, gordijnen en kleding die je overal ter wereld tegenkomt. Zeer brandbaar.

‘Maar als er nou iets misgaat?’ vroeg hij, aantrekkelijk ondanks de dunne film zweet op zijn gezicht.

Ik gebaarde naar de brandblusser.

‘Ik vind het maar niks.’ Hij trok zijn kin in. Op de zeldzame momenten dat Gabe het gevoel had dat hij voet bij stuk moest houden vermeed hij oogcontact. Ik had hem gewaarschuwd dat je de tegenstand daar direct de dominante positie mee geeft, maar hij kon er niets aan doen. Gabe was een lammetje, geen leeuw.

Het zachte materiaal van de jurk bolde om me heen. ‘Dan is het maar goed dat jij niet degene bent die zichzelf in de fik steekt.’ Ik knipoogde naar hem.

Hij slaakte een zucht; als hij de strijd met me aanging, kwam hij altijd als verliezer uit de bus. Hij zocht in zijn tas en stak twee lippenstiften op. ‘Instigator, of Caviar?’

Ik gebaarde naar de zwarte lippenstift, smeerde wat op mijn lippen en gaf hem terug. ‘Zullen we dan maar?’ Ik trok een wenkbrauw op.

Gabe knikte, maar hij maakte geen oogcontact. Hij zette de brandblusser neer en pakte een aansteker uit zijn zak. De Vijf hadden eerder die dag waxinelichtjes langs de rand van de ruimte gezet, het enige wat tussen mij en het publiek zou staan. Gabe liep van kaarsje naar kaarsje en stak ze allemaal aan.

Toen hij daarmee klaar was, liep Gabe naar de stoppenkast. Een paar seconden later ging het licht uit. Op de glinsterende waxinelichtjes na was het helemaal donker in de galerie. Je zou het een romantische sfeer kunnen noemen, in elk geval totdat de voorstelling begon. Ik stond doodstil op mijn kruk, een meer dan twee meter lange Magere Hein, gekleed als engel met zwarte lippen.

‘Succes.’ Gabes fluisterstem deinde door de ruimte. Ik blies hem een handkus toe. Hij liep naar de deur.

Een paar minuten later kwam het publiek binnen, als een invasie mieren op een picknickkleed. De meeste gezichten waren nieuw; De Vijf hadden de voorgaande maanden hard gewerkt. Ik had me zorgen gemaakt dat ze onze missie nu ze tegen de dertig liepen zat zouden worden en beleefd afscheid zouden nemen. Maar het tegenovergestelde was het geval, hun vastberadenheid was onverminderd, hoewel een van hen ondertussen was getrouwd en twee anderen elkaar hadden gevonden. Ze hadden allemaal een betaalde baan, maar dit was hun ware roeping. Ik was hun roeping.

Twee figuren kwamen op me af lopen. Een van De Vijf had een camera met een brandend rood lampje op zijn schouder. De ander was Gabe. Hij pakte de brandblusser; hij had erop gestaan dat hij de redding in zijn handen zou hebben. ‘Ik sta hier.’ Hij haalde de aansteker nogmaals uit zijn zak. ‘Weet je het heel zeker?’

Ik liet mijn vingers over het lijfje van de jurk glijden. Zonde om hem te verzieken. Ik bolde de rok een laatste keer op en maakte mijn armen en benen los, liet mijn armen hangen, nonchalance veinzend. Ik was er klaar voor te doen wat maar nodig was om mijn volgers te verlichten.

‘Nu,’ zei ik.

Gabe deed een stap naar me toe. De aansteker klikte open. Een piepklein vlammetje verlichtte de angst op zijn gezicht. Hij, de tegenvoeter van onverschrokkenheid, knielde en hield de aansteker onder de jurk tot het materiaal vlam vatte. De toeschouwers snakten naar adem. Het enige wat ze hadden geweten toen ze naar de show kwamen was de titel: ‘Madame de Onverschrokkene: in vuur en vlam’. Misschien hadden ze de bewust vage aanplakbiljetten gezien. Misschien hadden ze zo hun vermoedens. Misschien hadden ze ondertussen spijt dat ze een kaartje hadden gekocht. Maar ze konden nu niet meer weg.

Terwijl de vlammen dichter naar mijn onaangeroerde huid kropen, gilde ik niet.

Toen ze me uiteindelijk raakten, wilde ik dat wel.

Mijn oogleden gingen trillend open. Een van De Vijf stond in een hoek van de kamer, haar camera op me gericht. Een zuurstofmasker bedekte mijn neus en mond.

‘Ze is wakker,’ zei de cameravrouw.

Ik bewoog mijn starende blik de kant op waar het geluid vandaan kwam. Slapend in foetushouding, verdeeld over twee stoelen naast mijn bed, lag Gabe.

De lucht om me heen rook naar mislukking. We waren in een ziekenhuis.

De cameravrouw porde Gabe wakker. Hij sprong op en leunde over me heen. ‘Als ik iets voor je kan doen...’

Ik sloot mijn ogen.

Wat later opende ik ze weer, verbijsterd door de monotonie van de handeling. Open en dicht, open en dicht, steeds maar weer opnieuw tot ze uiteindelijk niet meer open zouden gaan.

Ik merkte op dat het zuurstofmasker weg was, maar iets anders zat mijn gezichtsspieren in de weg. Ik bewoog mijn handen omhoog om mijn gezicht aan te raken en zag dat ze in verband waren gewikkeld. Ik bewoog mijn kin. Mijn gezicht was ook ingezwachteld, met gaatjes erin voor mijn ogen, neusgaten en mond. Ik wachtte tot de brandende pijn me zou overweldigen, tot de vlammen weer aan zouden wakkeren. In plaats daarvan voelde ik niets. Misschien had ik een zware dosis morfine gehad. Ik tuurde naar beneden, naar mijn lichaam. Alles wat ik kon zien, was ingepakt in schoon wit verband.

Ik voelde nog steeds geen pijn.

Is het me gelukt? vroeg ik me verwilderd af. Ben ik immuun geworden voor pijn?

Mijn gedachten vlogen naar lezingen, conferenties van een week, wetenschappelijk onderzoek dat systematisch in kaart zou brengen wat ik had gepresteerd. Ik moest het proces dusdanig ordenen dat wat ik had bereikt ook door anderen zou kunnen worden gerealiseerd. Ik was een tovenares; ik had heuse magie bedreven.

Ik draaide mijn hoofd om uit het raam te kijken. De Vijf stonden naast mijn bed, gruwelend om wat het ook was dat ze in mijn bed zagen liggen maar pogend dat niet te laten merken. Twee van hen hadden bloemen in hun handen, en een ballon met BETERSCHAP erop.

‘We zijn al een online-inzamelingsactie begonnen om je ziekenhuisrekeningen te betalen,’ zei een van hen.

‘We hebben al zeshonderd dollar opgehaald.’

‘Plus onze eigen duizend.’

‘Wat zou ik zonder jullie moeten, mijn engeltjes?’ Ik huiverde; mijn strot stond in brand.

‘Oké, genoeg. Ze moet rusten,’ zei Gabe van de andere kant van het bed. Ik draaide mijn hoofd moeizaam naar hem om. Hij gebaarde naar het eten op het tafeltje. ‘Ik heb extra honing in de yoghurt gedaan, precies zoals je hem het lekkerst vindt.’

‘Hoelang heb ik het doorstaan?’

‘Je moet even wat eten.’ Hij schepte een lepeltje yoghurt op en bracht het naar mijn mond. Toen ik hem boos aankeek, liet hij het lepeltje weer in de yoghurt zakken. ‘Je hebt derdegraadsbrandwonden op zeventig procent van je lichaam.’

‘Is de hele jurk in brand gegaan?’

Hij veegde een dikke traan van zijn gezicht. ‘Je kreeg in de ambulance een hartstilstand. Ze moesten je terughalen met een aed. Je gaat huidtransplantaties nodig hebben. En misschien een bloedtransfusie.’

We hadden rekening gehouden met brandwonden, misschien een paar zware. We hadden geen rekening gehouden met aed’s, noch dat het vuur me zo grondig onderuit zou halen. Maar ik had nogmaals bewezen dat ik onverschrokken was. Ik zou voor altijd de littekens dragen die mijn bewering bewezen.

Ik was me te allen tijde bewust van het rode lampje van de opnameapparatuur. Dat was iets wat Gabe nooit begreep: dat de show moest doorgaan. Ik schraapte mijn keel. ‘Als het volgende woord dat je zegt geen ja of nee is, ben je ontslagen.’

Hij deinsde terug. ‘Ja. De jurk is tot aan je nek in brand gevlogen, precies zoals we hadden afgesproken.’

Dagen laten zei ik tegen Gabe dat hij De Vijf naar mijn ziekenhuiskamer moest sturen.

‘Jullie hebben al zoveel voor me gedaan,’ zei ik toen ze er waren, ‘dus ik vind het vreselijk dat ik jullie nog meer moet vragen.’

‘Wat je maar wilt,’ piepten ze.

Ik keek hen ernstig aan. ‘Wie van jullie heeft bloedgroep O?’

Een van de meisjes stak nerveus haar hand op.

Ik bestudeerde haar. ‘Ik wil dat je een bloeddonatie doet. Voor het geval ik tijdens de operatie een transfusie nodig heb.’

Het meisje trok wit weg. ‘Ik ben doodsbang voor naalden.’

‘Ik weet dat het veel gevraagd is,’ zei ik zacht. ‘En ik zou het niet doen als het niet nodig was.’

‘Het ziekenhuis heeft toch wel een voorraad?’ stamelde ze.

‘Maar daar gaat het niet om, toch?’ Ik liet mijn hoofd een beetje scheefzakken. ‘Je zei dat je alles voor me overhad.’

‘Ik zou het meteen doen,’ zei een van de jongens.

‘Ik zou niets liever willen doen,’ zei het tweede meisje. Ze wendde zich tot haar vriendin, die nu groen zag. ‘Bedenk eens wat een eer het zou zijn als jouw bloed door de aderen van Madame de Onverschrokkene zou stromen.’

Iedereen keek het groene meisje verwijtend aan.

‘Ik zou het ook een enorme eer vinden,’ zei ze met bevende handen. ‘Maar ik ben mijn hele leven al doodsbang voor naalden.’

‘Stel je niet zo aan,’ zei een van de jongens.

Ik stak mijn hand op. ‘Laat ons even alleen.’ De andere vier schuifelden de kamer uit. ‘Jij ook, Gabe,’ zei ik toen hij geen aanstalten maakte te vertrekken.

Hij aarzelde. Toen zei hij: ‘Dit voelt niet goed.’

‘Ga weg,’ zei ik door samengeklemde kaken. Ik deed niet de moeite terwijl hij de deur uitliep naar zijn gekwetste gezicht te kijken, dat ik wist dat hij zou hebben.

Het tolereren van zwakte houdt een keer op.

Toen ik eenmaal alleen was met het groene meisje klopte ik op mijn bed. Ze ging zitten, maar durfde me niet aan te kijken. Ik pakte haar hand vast.

‘Het spijt me,’ zei ze. ‘Ik wil je niet teleurstellen.’

‘Je kunt me niet teleurstellen.’ Ik duwde een streng kastanjebruin haar achter haar oor. De meiden hadden uiteindelijk allemaal hun haar weer laten groeien. ‘Maar waar ga ik je aan helpen herinneren?’

Ze haalde haar neus op. ‘Dat de angst voor de pijn erger is dan de pijn zelf.’

‘Wat ben je toch slim.’ Ik duwde haar kin een stukje omhoog. ‘Weet je nog hoe bang je al die jaren geleden was om je ouders te vertellen dat je lesbisch bent? Je kon er niet van slapen. Je moest ervan overgeven. Je haalde er slechte cijfers door op school. En toen hebben je ouders je het huis uit getrapt, wat vreselijk pijnlijk was. Maar wat is er uiteindelijk gebeurd?’

‘Ze hebben contact met me gezocht,’ zei ze met iele stem. ‘Ze hebben hun excuses aangeboden en gezegd dat het de grootste fout is die ze ooit als ouders hebben gemaakt. En toen zeiden ze dat ze onvoorwaardelijk van me houden.’ Een glimlachje. ‘Ze smeekten me hen te vergeven.’

Warmte breidde zich uit in mijn borstkas. ‘En weet je waarom ze contact zochten?’

‘Ik denk dat ze al die maanden verteerd werden door schuldgevoel.’

‘Dat denk ik ook. En misschien dat iemand hen wekelijks heeft gebeld om hen eraan te helpen herinneren hoe geweldig hun dochter was en hoeveel spijt ze ervan zouden krijgen als ze niet bij haar leven zouden zijn betrokken.’

Ze zat als aan het bed genageld. ‘Heb jij ervoor gezorgd dat ze er anders over gingen denken?’

Ik porde haar in de zij. ‘We mogen ons er niet door angst van laten weerhouden te doen wat goed is.’

Er viel een stilte die alleen door de piepende apparaten werd onderbroken. Het groene meisje was ondertussen minder groen. Ze bekeek mijn ingepakte lichaam en leunde naar me toe.

‘Ik zal het doen,’ zei ze resoluut. ‘Ik zal je mijn bloed geven.’

Ik klopte op haar hand. ‘Goed zo.’

Ik had uiteindelijk toch geen transfusie nodig, maar dat hoefde zij niet te weten.

Toen Gabe en ik later alleen waren, klemde Gabe zijn kaken opeen. ‘Waarom heb je de show niet stopgezet toen je voelde dat je buiten bewustzijn raakte?’

Ik pakte mijn half opgegeten bakje drilpudding. Had hij echt het lef me uit te gaan dagen terwijl ik tegen een bacteriële infectie vocht? ‘Niet “stopzetten”. Opgeven.’

Hij kneep een honingkleurig oog dicht en bewoog een oor naar me toe alsof hij me verkeerd had verstaan. ‘Pardon?’

‘Ik geef niet op. Mijn naam en werk stoelen volledig op niet opgeven. Ik doorsta, dat is wat ik doe. Ik kan een optreden niet met een mislukking eindigen.’ Ik at de pudding op.

Hij keek me verbijsterd aan. ‘Zeg je nou dat je liever een dode winnaar bent?’

‘Ik heb niet eens pijn. Ik denk dat ik het eindelijk voor elkaar heb, Gabe.’ Ik probeerde geen hysterie in mijn stem te laten doorklinken. ‘Ik heb mijn lichaam van pijn ontdaan.’

‘Hoor je wat je zegt?’ Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Je vergaat niet van de pijn omdat alle huidcellen die pijn registreren zijn verbrand. Ben je echt zo gestoord dat je denkt dat je onsterfelijk bent?’

‘Let op je woorden.’

‘En jij ook.’ Hij kneep zijn ogen half dicht. ‘Je bent mijn zakenpartner, niet mijn moeder.’

Waren we partners? Hoe vaak had hij zijn leven op het spel gezet? Godzijdank was ons bestaan afhankelijk van hoe dapper ík was, niet hij. Hij had blijkbaar de verkeerde indruk dat we omdat we een paar keer van zijn erfenis de rekeningen hadden betaald, gelijkwaardige partners waren.

Een keten van pizzatentjes bleek reuzelucratief te kunnen zijn. Toen Gabes vader het jaar daarvoor was overleden had hij zijn zoon miljoenen nagelaten. Gabe investeerde het geld heel verstandig en we gebruikten er alleen van in de maanden dat we echt niet konden rondkomen. Maar er was veel meer dan kapitaal nodig om een carrière als die van mij te vestigen. Zonder mijn succes om op mee te liften zou Gabe niets zijn, niemand.

Ik ramde met mijn hand op het dienblad, dat kletterde. ‘Toen ik jouw logopedist betaalde heb ik je niet horen protesteren. Waar was je toen met je verontwaardiging?’

Hij knipperde een paar keer met zijn ogen. ‘Ik heb aangeboden je terug te betalen. Meerdere keren.’

Ondankbaar nest. ‘Als je mij niet had gehad, zou je nog steeds in je W’s stikken.’

Ik had spijt van mijn woorden zodra ze mijn mond verlieten. Een deel van me smachtte ernaar in zijn hand te knijpen en verontschuldigingen te maken, maar het grootste deel was razend omdat Gabe na al onze tijd samen, na de talloze uren die ik hem had gecoacht en het goede voorbeeld voor hem was geweest nog steeds een angsthaas was. Hij had allang sterker moeten zijn, me onvoorwaardelijk moeten steunen. Als ik een dominante man in mijn leven had gewild, zou ik wel contact met mijn vader hebben onderhouden.

‘Die woorden neem je t-terug.’ Hij stotterde alleen nog als hij extreem gekwetst was.

‘Ik zie geen handboeien om je polsen. Daar is de deur.’

‘Prima.’ Hij stampte naar de deur. ‘Ik neem ontslag.’

‘Mooi.’

De deur sloeg dicht.

Ik liet mijn hoofd tegen het gesteven kussensloop zakken. Hoe langer ik de gospel van onverschrokkenheid predikte, hoe meer ik wist dat de wereld behoefte had aan mijn lessen. In plaats van hun angsten aan te gaan lieten de meeste mensen ze groeien en groeien tot hun pad onbegaanbaar was en hun dromen waren vergeten.

Neem nou Evelyn de Stralende. Die vrouw was mijn mentor geweest. De gedurfdheid van haar kunst had een transformatie voor die van mij betekend. Toen ze op haar best was zei en deed ze wat weinigen durfden, zette ze haar kunst op de eerste plaats, boven liefde, boven alles. En waar was ze nu? Op een peuterspeelzaal voor rijkeluiskinderen in de Upper East Side, waar ze de peuters leerde vingerverven. Ze zei tegen me dat ze op haar leeftijd behoefte had aan regelmaat, zowel qua inkomen als emotionele toestand. Minder turbulentie en meer voorspelbaarheid. Ik wist wat er achter het masker schuilde: angst om te falen. Ze was bang voor de langzame vervaging tot artistieke vergetelheid. Ze had ervoor gekozen niet te wachten tot ze verslagen zou worden maar voor die tijd de arena te verlaten. Het was een verlies voor de wereld.

Ik lag alleen in mijn ziekenhuisbed, me bewust van een langzaam opkomende pijn die me levend wilde opvreten. Maar het zou altijd geest over lichaam zijn; ik zou mijn eigen realiteit creëren. Zolang ik geloofde dat ik immuun was voor pijn, zou dat zo zijn. Gabe was gestoord, ik niet.

Ik zette voor wat afleiding de televisie aan. Op een van de zenders speelde een zwart-witwestern, waardoor ik aan mijn vader moest denken, en ik me afvroeg of hij iets over mijn shows had gehoord. Als dat zo was, zou Meneer mijn stunts, compleet met stopwatch en recitaties over doorzettingsvermogen, overdreven vinden, maar zouden ze hem bekend voorkomen. Hij was zonder twijfel een sadist, maar ik was op mijn veertigste zover dat ik kon toegeven dat hij degene was die me vrijwel alles wat ik over onverschrokkenheid wist, had geleerd. Hij was degene die me ongevoelig voor angst had gemaakt. Ik wist hoe ik pijn moest slikken en kon omvormen tot krachtbron. Toegeven wat zijn rol was geweest, was uitgesloten. We hadden elkaar zestien jaar niet gesproken.

Terwijl ik wachtte tot de verpleegkundige bij me zou komen kijken dreven mijn gedachten schuldbewust terug naar Gabe. Hij was altijd goed voor me geweest. Hij verdiende niet dat ik zo tegen hem deed. Maar hij bleef één ding maar consequent vergeten: dat er geen tekort aan Gabes, Lisa’s en Evelyns op de planeet was, aan mensen die zich aan hun angsten vastklampten als aan overleden naasten en geen idee hadden hoe ze ze moesten loslaten. Hij moest leren dat hij van ons tweeën degene was die vervangbaar was.

Niemand vond de pionnen interessant. Ze hadden alleen maar oog voor de koningin.

26

Kit

Oktober 2019

Leermeester en ik zaten op een maandag eind oktober op de fluwelen bank in haar kantoor met gesloten deur te praten over de vooruitgang die ik wat betreft ma had geboekt.

‘Het is niet mijn schuld dat ze dood is gegaan.’ Ik voelde aan de koele zijden sjaal om mijn hals. ‘Dat heb jij me doen inzien.’

‘Ik ben zo trots op je. Je begint de emotionele binding – die je als een strohalm vastklampte – los te laten.’

Ik boog mijn hoofd. ‘Dank je, Leermeester.’

Ik was al bijna een maand officieel staflid van Wisewood. Ik werkte sindsdien dagen van veertien uur, had de schuur uitgeveegd, de groentebedden bemest en de keuken en voorraadkasten van Leermeester opgeruimd. Ik kwam erachter dat ze andere dingen at dan wij: brie en prosciutto en biologische vijgenjam van een boerderij twintig minuten van Rockland. Gordon moest er met de bus heen. Geen wonder dat hij er nooit was.

De staf had gezamenlijk een syllabus geschreven voor de nieuwe training Verhoog Je Pijngrens. Iedereen begon te stralen toen ik voorstelde secondelijm in het programma op te nemen. Ze noemden het briljant, ons geheime wapen. Ik liep de rest van de dag met mijn hoofd in de wolken.

’s Avonds dwaalde ik nog steeds over het terrein. Ik betrapte mezelf erop dat ik naar de deuren liep die alleen voor personeel toegankelijk waren, mijn oor tegen het hout legde, maar alleen bosgeluiden hoorde. Elke keer dat ik mijn hand uitstak naar de deurklink van geborsteld staal hield ik mijn adem in. Hij was elke keer op slot, en dan wist ik niet of dat me moest opluchten of teleurstellen. Ik was nu een van hen, dus wanneer zou ik door die deur mogen?

Leermeester leunde nu naar me toe. Ik rook haar frisse parfum. ‘De volgende stap is je losmaken van materiële gehechtheid.’

Ik keek haar aan. ‘Dat heb ik al gedaan. Al mijn spullen staan opgeslagen. Ik heb alles achtergelaten toen ik hierheen kwam.’

‘Niet alles.’ Ze keek naar mijn hals.

Ik snakte naar adem. ‘Mijn sjaal?’

‘Het zal goed voor je zijn.’ Ze keek toe hoe ik het materiaal vastgreep. ‘Die sjaal is een strop.’

‘Nee hoor.’ Ik liet hem los. ‘Ik houd haar herinnering levend.’

Ze tikte tegen de tatoeage van een ster op mijn slaap. ‘Je kunt je herinneringen aan Peggy daar opslaan. Je klampt je vast aan het verleden.’

Misschien had ze gelijk, maar ik wilde hem nog niet opgeven. ‘En als ik hem nou in een lade bewaar? Dat ik hem niet de hele dag bij me draag?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Dat je zo aarzelt bewijst dat ik gelijk heb.’ Haar toon verhardde. ‘Sta niet toe dat angst je leidraad is.’

Ik streelde de zijde en tuurde het raam uit. Een dikke mist kroop dichter en dichter naar het huis, dreigde ons op te slokken.

‘Vertrouw je me?’

‘Je weet dat ik dat doe.’

‘Doe hem dan weg. Je zult zolang je hem draagt nooit vrij zijn.’

We zaten in gekwelde stilte op de bank. Ik bestudeerde haar gelaatstrekken, op zoek naar een signaal van ambivalentie. Misschien kon ik haar van gedachten doen veranderen. Het was een dwaze gedachte; ze leek met de seconde vastberadener.

‘Debbie heeft er maar een maand over gedaan haar verlovingsring af te doen,’ zei Leermeester. ‘Ze is twaalf jaar lang verloofd geweest met die mishandelaar en toch vond ze vrijwel direct de kracht alle herinneringen aan hem los te laten. En jij bent hier al bijna vier maanden.’

Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen, dus vouwde ik mijn handen op mijn schoot en staarde ernaar. Haar ogen boorden in me.

Ze keek zuchtend weg. ‘De rest van de staf wist dat je het niet zou gaan doen.’

Ik keek verrast op. Iedereen was zo warm en bemoedigend tegen me geweest. Ik dacht terug aan die klonterige taart van Debbie en hoe we hem uiteindelijk, samen lachend, met zijn allen hadden opgegeten.

‘Ik heb het voor je opgenomen en heb hun gezegd je een kans te geven. En nu sta ik voor schut.’

Toen ik mijn stem weer had gevonden, klonk die beverig. ‘Wat zou je ermee doen?’

‘Maak je geen zorgen, ik bewaar hem voor je.’ Ze stak een hand uit, in de verwachting dat ik zou toegeven. Ze liet zich niet afschepen met een weigering.

Misschien had ze gelijk; ze had tot nu toe steeds gelijk gehad. Hoe kon ik echt onverschrokken zijn als ik de godganse dag met mijn moeder om mijn nek geknoopt liep? Ik zou te veel zijn afgeleid van onze missie zolang ik mijn excuses niet aan Nat had aangeboden, alles recht had gezet en de fouten die ik rond de dood van ma had gemaakt achter me had gelaten. Het was tijd om dat hoofdstuk af te sluiten.

Ik knoopte de sjaal los en aarzelde even voordat ik hem in de hand van Leermeester liet vallen. Ze sloot haar vingers eromheen. Ik duwde een steek van spijt weg. Nog meer zwakte die ik moest overwinnen.

‘Goed gedaan, Kitten,’ zei ze, nu weer in haar element. Ik slaakte een zucht van verlichting. ‘Wat ben je toch dapper. Je mag deze vooruitgang met je klas delen.’

Ik dacht aan één leerling in het bijzonder, een man die de voogdij over zijn dochter was kwijtgeraakt. Alles op Wisewood deed hem aan haar denken: de manier waarop Sanderson eerst de korst van zijn boterhammen at, de positie van Orion aan de hemel, de flamingo’s op de sokken van een klasgenoot. Hij was bijna duizend kilometer komen vliegen om los te komen, maar hij kon zijn herinneringen niet ontvluchten. Ik probeerde een voorbeeld voor hem te zijn, een lichtje aan het einde van zijn tunnel van verdriet.

Ik knikte en staarde naar de sjaal van ma die Leermeester in haar hand hield geklemd. Ik had hem twee jaar lang nauwelijks van mijn hals gehaald. Ik voelde me naakt.

Leermeester liep met de sjaal naar haar bureau en mikte hem in een lade, welke kon ik niet zien. Toen leunde ze met beide handpalmen op het werkblad naar me toe, wachtend tot ik al mijn aandacht op haar zou vestigen. Toen ik dat deed, opende ze een lade. ‘Ik heb een beloning voor je.’

Ze haalde er een donkerblauwe envelop uit, kwam weer naast me op de bank zitten en legde hem in mijn hand. Op de envelop stond in hanenpoten mijn naam geschreven: KIT. Ze gebaarde me de envelop te openen.

Er zat een dikke kaart in, volgeschreven in hetzelfde handschrift.

Lieve Kit, begon hij. Je bent zo ver gekomen sinds je hier bent. Vier maanden geleden zou je de sjaal van je moeder nooit hebben overgedragen. Ik scande de rest, zag woorden als van harte uitgenodigd, en exclusieve kans en volledige geheimhouding. Ik voelde de laserstralen van de blik van Leermeester op me gericht. Ik las de kaart een tweede keer, nu langzamer.

Toen ik klaar was met lezen keek ik op. ‘Wat is de Kring van Vertrouwelingen?’

III

Ik moet alle obstakels die mijn pad naar de vrijheid hinderen, elimineren.

27

Natalie

8 januari 2020

Kit is in mijn huisje en zit op het bed. Ik sta als aan de grond genageld in de deuropening. Mijn zusje heeft het grootste deel van onze levens steil, lang blond haar gehad.

Haar hoofd is geschoren en ze heeft alleen nog korte stekeltjes.

Zoals dat van iedereen van de staf van Wisewood.

Verder ziet ze er nog precies hetzelfde uit: ronde wangen, groene ogen en een kleine tatoeage van een ster op haar linkerslaap. Ze heeft een spijkerbroek met een vergeeld T-shirt aan en haar jas hangt over mijn bureaustoel. Ze ziet er gezond uit, tevreden, heeft geen enkele schram of blauwe plek. Geen vage uitdrukking in haar ogen die op druggebruik wijst. Geen tranen die geweld doen vermoeden. Ze zit te stralen.

Het gaat goed met haar.

Het gaat goed met haar, het gaat goed met haar, het gaat goed met haar.

Mijn schouders zakken naar beneden. Er valt een enorm gewicht van me af. Ik krijg pijn in mijn keel. Een deel van me dacht dat ik mijn zusje nooit meer zou zien.

Ik ren met uitgestrekte armen op haar af. Ze deinst terug op het bed en steekt een verbiedende hand op.

‘We mogen geen lichaamscontact hebben,’ zegt ze.

Dus daarom trok Gordon zijn arm zo plotseling weg toen ik die aanraakte.

Ik doe verrast een stap naar achteren. Kit is altijd zo lichamelijk geweest, klom bij iedereen op schoot, gaf iedereen een arm, speelde met je haar.

De meeste mensen omhelzen een ander niet alsof ze het menen. We omhelzen te snel, als een taak die je moet uitvoeren, een formaliteit. Kit niet. Ze grijpt je vast als een reddingsboei en laat je niet meer los, waardoor je geen moment twijfelt aan hoeveel ze van je houdt. Niemand omhelst zoals Kit dat doet.

Dat heeft ze van ma.

Ik snak ernaar haar te omhelzen; of eigenlijk dat ze mij omhelst. Ik wil mijn neus in het haar dat Kit overheeft duwen, me ervan vergewissen dat het nog naar appels ruikt. Ik weet dat ik de regels heb gebroken door hierheen te komen, maar ik verwachtte een warmer welkom dan dit. Ze is niet eens blij je te zien. De pijn in mijn keel wordt erger. Ik verman me.

Kit trekt een wenkbrauw op. ‘Nou? Was je toevallig in de buurt?’

Als ik haar nauwkeurig bestudeer gaat mijn blik steeds terug naar haar stekelige hoofd, de kale nek en oren, de gelaatstrekken nu te groot voor haar gezicht. Je kunt er niet omheen: dat kapsel is afzichtelijk.

‘Wat is er met je haar gebeurd?’ flap ik eruit.

Ze haalt onzeker een hand over haar hoofd en recht dan haar rug. Haar stem klinkt niet helemaal zoals ik me hem herinner. ‘Wat kom je doen, Nat?’

Mijn maag draait zich om nu ik aan de verwijtende woorden in die mail denk. Ik slik de waarheid in, vind een andere. ‘Ik maak me zorgen om je.’ Ze staart me wachtend aan. ‘Ik heb een halfjaar niets van je gehoord. Ik heb geprobeerd te mailen, appen, bellen, maar je hebt nergens op gereageerd.’

‘Ik heb hier geen telefoon of computer. Dat heb ik tegen je gezegd.’ Haar gezicht klaart op. ‘Maar je hoeft je nergens zorgen om te maken. Het is een ongelooflijke ervaring. Ik heb voor het eerst sinds het overlijden van ma het gevoel dat ik het heb verwerkt.’

Ik ben misselijk van de spijt maar ik kan dat pad nog niet inslaan. Het gaat te snel. Ik ben er nog niet klaar voor. Ik draag mezelf op niet meteen kritisch te zijn. Het heeft geen zin Kit kwaad te maken voordat ik mijn geheim opbiecht; erna zal ze dat genoeg zijn. Ik huiver en besluit informatie in te winnen, de situatie in te schatten en een plan te maken, verder niets.

‘Wat heb je al die tijd gedaan?’

‘O god, ik heb het ongelooflijk druk. Ik geef trainingen en yoga, ik houd de agenda van Leermeester bij en mag haar elke ochtend haar ontbijt brengen. Ik organiseer evenementen op Wisewood. Vorige maand heb ik een speciaal feest voor de zestigste verjaardag van Leermeester georganiseerd. Het was magisch, we hebben in het maanlicht op het strand gedanst. En ze heeft me gevraagd bij een deel van haar sessies te komen zitten, zodat ik nadat de gast weer weg is mijn input kan geven. Er zitten gewoon niet genoeg uren in de dag.’

‘Word je opgeleid om therapeut te worden?’ Ik heb haar nog nooit zo gedreven, zo gemotiveerd gezien.

Kit haalt haar schouders op. ‘Ik help wanneer ik nodig ben. Ik volg niet het voorgeschreven pad om een gediplomeerd psycholoog te worden, als dat je vraag is.’

‘Welk pad volg je dan wel?’ Ik probeer de vraag nieuwsgierig te laten klinken, niet verwijtend.

‘Het pad naar mijn Gemaximaliseerde Zelf. Het is geen carrièreladder, Nat. Ik hoef me hier niet druk te maken om wat ik wil worden. Ik hoef niet één ding te kiezen. Je zusje is een heuse renaissancevrouw.’ Ze glimlacht nu voor het eerst naar me.

Mijn zusje is een heuse idioot, denk ik.

‘Krijg je betaald?’

‘Ze betalen me met gratis trainingen, onderdak en eten,’ zegt Kit op een toon alsof ze de loterij heeft gewonnen.

Mijn zusje ziet het probleem van een fulltime onbetaalde baan niet. Ze vindt het niet raar zich volledig van de rest van de wereld af te sluiten. Ze is niet van plan Wisewood te verlaten, misschien wel nooit meer.

Ik ben haar kwijt aan het raken.

Kit staat op. ‘Ik moet nog het een en ander voor Leermeester doen.’

Ik kijk op de klok aan de muur. ‘Ze laat je wel hard werken.’

‘Ze laat me helemaal niets doen. Ik ben de enige die het pad kan bewandelen.’

Ik onderdruk een heftig verlangen haar hier vandaan te sleuren maar herinner mezelf eraan de vrede te bewaren.

Ze kijkt me aan. ‘Als er verder niets is, ga ik maar weer eens aan de slag.’

Ik overweeg haar het nu meteen te vertellen, het geheim maar gewoon uit me te laten stromen. Maar nu ik haar daadwerkelijk voor me heb, verdwijnt mijn vastberadenheid. Ik kan het eerste gesprek dat we in een halfjaar hebben niet maken tot een dat haar te gronde zal richten. Ik vertel het haar morgen wel, en dan ga ik terug naar Rockland.

‘Ik ben blij dat het goed met je gaat, en na morgen zal ik je met rust laten. Ik moet terug naar mijn werk.’

‘Nee, je moet een paar dagen blijven.’

Ik kijk haar vragend aan.

‘Er is zware storm op komt, dus de Zandloper vaart morgen niet uit. Dat is te gevaarlijk.’

‘O,’ zeg ik, ongemakkelijk bij het idee hier meer dan een nacht te moeten blijven. De reünie is formeel en ongemakkelijk, totaal niet wat ik me had voorgesteld.

‘Zodra de storm gaat liggen, kan Gordon je naar huis brengen.’ Ze loopt naar de deur en draait zich dan om. ‘Waarom heb je tegen hem gezegd dat ik je heb gemaild?’

Mijn mond voelt droog. ‘Hij zei dat hij familieleden niet in contact met gasten kan brengen. Ik hoopte dat hij me zou helpen als ik zou zeggen dat jij contact met mij had gezocht.’

‘Dus je hebt geen mail gekregen?’

Ik aarzel even, wil niet liegen tegen mijn zusje, maar schud toch mijn hoofd.

Kit knikt en denkt na. ‘Gordon is meelevender dan je zou denken.’ Ze doet de deur open. ‘Ik vind dat je hem de waarheid had moeten zeggen.’

28

Kit

Oktober 2019

Tien weken eerder

Ik werd wakker van gebonk op de deur. Ik deed slaapdronken mijn ogen open en draaide de wekker naar me toe. Volgens de neoncijfers was het 03.15 uur. Er werd nogmaals aangeklopt.

‘Kit. Doe eens open.’

Ik trok mezelf uit bed en schuifelde naar de deur, die ik opendeed. Aan de andere kant stond Raeanne, gekleed in een veel te ruime spijkerbroek met een houthakkersoverhemd. Ze had een urgente gezichtsuitdrukking, een van leven-of-dood. Angst duwde mijn slaperigheid opzij.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Je wordt geïnitieerd,’ zei ze, nauwelijks in staat haar opwinding te bedwingen. Toen ik haar verward aankeek, voegde ze toe: ‘In de KV, de Kring van Vertrouwelingen.’

‘Nu?’ Mijn hart sloeg op hol. Midden in de nacht?

‘Iedereen zit op je te wachten.’ Ze rende mijn kamer in. ‘Hup, kleed je snel aan.’

‘Wie is iedereen?’ Ik wreef in mijn ogen. ‘En hoe bedoel je: geïnitieerd?’

Ze slaakte een zucht. ‘Kleed je nou maar gewoon aan, oké?’

Ik liep naar de badkamer en trok een spijkerbroek met trui aan. Toen ik de kamer weer in liep, was Raeanne in een bureaulade aan het rommelen. Ze duwde hem dicht.

‘Sorry,’ zei ze schuldbewust terwijl ze naar de deur liep. ‘Maar ik moest iets zoeken van Leermeester.’

‘Wat dan?’

Ze wuifde me weg. ‘Laat maar. Kom, we zijn laat.’ Ze gaf me mijn sleutelkaart en opende de deur naar een frisse herfstnacht.

‘Heb ik iets verkeerd gedaan?’ Ik trok de mouwen van mijn trui over mijn handen.

‘Sst, anders maak je het gepeupel wakker.’ Sinds ik tot de staf van Wisewood behoorde, wist ik dat Leermeester en mijn collega’s de gasten achter hun rug om ‘het gepeupel’ noemden. Dat klonk op zich misschien niet zo heel vreselijk, maar het gebeurde op een nogal superieure toon: het gepeupel was minder toegewijd dan wij.

Raeanne zette het op een lopen. Ik rende achter haar aan. Wisewood baadde in nachtblauw licht en ik zag nergens mensen. Ik keek op naar de hemel, met miljoenen koude sterren in de hoogte.

‘Raeanne, wat zocht je?’

Ze rende tussen de huisjes door, minderde geen vaart. ‘Leermeester laat ons routinecontroles op elkaar uitvoeren om zeker te weten dat iedereen zich aan de regels houdt. Straks ga je dat ook bij mij doen.’

Moest ik me daar beter door voelen? Serieus?

Ik rende door de groentetuin achter haar aan naar de heg aan de westkant van het eiland. We bleven staan bij een ALLEEN PERSONEEL-deur en mijn adem stokte. Dit was het moment: ik mocht eindelijk naar de andere kant van die muur.

Raeanne keek over beide schouders, scande de omgeving en haalde toen een sleutelbos uit haar zak. Ze stak een sleutel in het slot en duwde de deur open, waarna ze me gebaarde haar te volgen.

Ik kende elke vierkante centimeter van het eiland, maar hier was ik nog nooit geweest, door deze deur was ik nog nooit gegaan. Al die keren dat ik aan de deurklink had gevoeld was mijn nieuwsgierigheid sterker geweest dan mijn angst, maar nu was ik doodsbang. Wat wachtte me hier? Ik schudde de zwakte van me af. Mijn collega’s zouden me nooit in gevaar brengen.

‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg ik nogmaals.

‘Dat is een verrassing.’

Raeanne deed de deur op slot en trok een zaklamp uit haar zak, waarmee ze ons pad verlichtte. Ik rook pijnbomen en rijke aarde. Een uil riep. We haastten ons door het bos over een smal pad dat bezaaid lag met naalden en mos. Ik liep zo snel dat ik mijn omgeving nauwelijks in me op kon nemen en zag alleen clusters naaldbomen die zo hoog waren en zo dicht op elkaar stonden dat ik de sterrenhemel niet meer kon zien. Ik stelde me de bomen voor als een bende Slanke Mannen – met ledematen als spinnenpoten, zonder gezicht, wachtend, kijkend, ons volgend – en bleef zo dicht bij Raeanne als ik kon. Insecten zaten te roddelen en twijgjes knapten onder onze voeten. Ik trok de manchetten van mijn trui strakker om me heen, duwde takken opzij.

Na een tijdje hoorde ik golven tegen de kust slaan. Ik kon in het donker de zee niet zien, maar we waren aan de rand van het eiland.

Op het graniet stond een handjevol mensen. Toen ze ons hoorden, draaiden ze zich om. Mijn hartslag versnelde.

De eerste die ik herkende was Ruth. Ik slaakte een zucht van verlichting. Die zou nooit iets onverantwoordelijks of ongepasts doen. Ik ging op een kei naast haar staan en ze knipoogde naar me. Naast Ruth stond Sanderson, met zijn capuchon op en zijn handen in de zakken van zijn sweater. Ik was verrast Debbie de kokkin te zien, die naar me stond te stralen, en helemaal niet verrast Sofia op haar plaats te zien staan huppen. Raeanne liep naar haar eigen plek op de rotsen en viste een tandenstoker uit haar jas. Gordon was de laatste van de groep. Hij stond een stukje op afstand, met zijn armen over elkaar. Niemand zag eruit of hij net uit zijn slaap was gerukt.

Ruth keek op haar horloge. ‘We zullen zonder Jeremiah moeten beginnen.’ Ik veerde op toen ik de naam van mijn vriend hoorde, blij dat hij ook bij de groep hoorde. ‘Kom erbij.’

De groep vormde een kleine cirkel. Ik voelde een steek van teleurstelling. Ik had gehoopt dat Leermeester ook onderdeel van de KV zou zijn.

Ruth keek me aan. ‘Welkom in de Kring van Vertrouwelingen van Wisewood, Kit. Soms hebben we het zo druk dat het moeilijk is stil te staan bij hoe bevoorrecht we zijn. God weet dat ik het bijna té druk heb met alle dagelijkse taken en trainingen, plus de planning van alles wat me steeds spontaan wordt toegewezen.’ Ze keek verwijtend om zich heen in de kring, maar veerde toen op. ‘Maar aan de andere kant heeft niemand de ervaring die ik heb, wat de reden is dat Leermeester deze taak alleen aan mij toevertrouwt.’ Enkele lichamen spanden aan. Ruth wierp Raeanne toen die haar mond opendeed een fronsende blik toe, waarop ze hem direct weer sloot. ‘Laat deze nacht voor iedereen een herinnering zijn aan hoe geweldig deze plek is.’

‘Geweldig,’ zei Sofia, die nu al tranen in haar ogen had. Debbie deed een stapje van haar vandaan.

Ik kon nu zien dat het achter Ruth eb was. De maan scheen als een schijnwerper op het zeeleven op de rotsen: blaaswier en wulken, eendenmossels en alikruiken.

‘We zijn zo blij je te mogen...’

De bomen ruisten en Ruth hield abrupt op met praten. We stonden allemaal als versteend. Er was iets of iemand in het bos. Een brede figuur kwam tussen de bomen vandaan.

‘Sorry dat ik zo laat ben,’ zei Jeremiah. Hij kwam tot stilstand en plaatste zijn handen op zijn knieën.

‘Past er geen horloge om die boomstam van een pols van je?’ gromde Raeanne terwijl iedereen zich weer ontspande.

‘Sorry,’ herhaalde Jeremiah, die nog stond te hijgen. ‘Er kwam iets tussen.’

‘En wat dan wel?’ vroeg Gordon.

Jeremiah rechtte zijn rug en negeerde hem.

‘Wat kwam ertussen?’ vroeg Gordon nogmaals.

Iedereen was doodstil. Jeremiah streelde over zijn baard, die hij had laten verslonzen. Hij aarzelde een moment te lang. ‘Ik was Leermeester aan het helpen met de belasting.’

Om drie uur ’s nachts? Zelfs ik, als nieuwkomer, begreep dat dat een leugen was.

‘Om drie uur ’s nachts?’ vroeg Gordon.

Nog een ongemakkelijke stilte. Ik twijfelde geen moment dat Jeremiah een goede reden zou hebben om te laat te zijn. Misschien had hij wel een doorbraak gehad die hij nog niet wilde delen of had Leermeester hem om zijn hulp gevraagd en tegen hem gezegd dat het vertrouwelijk was. Ik wilde voor mijn vriend in de bres springen, maar ik stond helemaal onder aan de totempaal, dus dit was niet het moment om dat te doen. Ik probeerde Jeremiahs blik te vangen, maar die had alleen maar oog voor Gordon.

‘Als jij je nou eens met je eigen verrekte zaken bemoeit?’ zei Jeremiah uiteindelijk vermoeid.

Ruth snakte naar adem. Raeanne stond te grijnzen. Iedereen bewoog ongemakkelijk behalve Gordon, wiens gezicht en standbeeldachtige houding niets verrieden terwijl hij Jeremiah aanstaarde.

Sofia begon nog harder op haar tenen heen en weer te wippen en staarde verlangend naar de horizon. ‘Mogen we er nu in springen?’

Dat verbrak de bezwering. Jeremiah wendde zich van Gordon af en kwam naast me staan. Hij zei geluidloos sorry tegen me. Ik glimlachte en zijn schouders ontspanden.

Ruth deed een stap naar voren. ‘Tenzij een ander de ceremonie van me wil overnemen, wil ik nu niets meer horen.’ Ze keek iedereen streng aan. Niemand zei iets. ‘Laten we het water ingaan.’

Mijn collega’s deden hun schoenen uit en trokken hun broekspijpen op.

‘Bommetje!’ brulde Sofia terwijl ze naar de zee spurtte.

‘Sofia, niet doen!’ riep Ruth. ‘Het water is ontzettend...’

Sofia sprong erin. We tuurden allemaal over de rand van de rotsen en wachtten. Een paar seconden later dook ze weer op, gillend dat het ijskoud was. Ruth slaakte een zucht.

Alle anderen lieten zich rustig van de rots glijden. Ik snakte naar adem toen het water in mijn tenen en daarna mijn enkels en knieën beet. Het kon niet meer dan 10 graden zijn geweest. Ruth en Sanderson waren de laatsten. Ze kneep toen ze dacht dat er niemand keek in zijn hand, en hij glimlachte naar haar. De groep waadde dieper het water in en vormde een kring om me heen, als een rilling van haaien. Ik stond te wachten en probeerde te stoppen met bibberen. Ik wilde niet dat ze zouden denken dat ik bang was.

Toen Sofia eenmaal stil was, zei Ruth: ‘De Kring van Vertrouwelingen is een groep leerlingen die meer toegewijd is dan de gemiddelde gast om hun Gemaximaliseerde Zelf te bereiken. De zes maanden training zijn een goed begin, maar we moeten de gelegenheid krijgen om wat we hebben geleerd in de praktijk te brengen. Zie het maar als zoiets als advocaat worden.’ Ze was even stil en vervolgde toen: ‘Nadat je jaren hebt gestudeerd loop je niet eenvoudigweg de rechtszaal in om te gaan pleiten. Je moet eerst examen doen. Begrijp je?’

Ik knikte, mijn geest op hol geslagen.

‘De manier waarop wij onszelf testen is met Queesten van Onverschrokkenheid. Sommigen van ons noemen ze gewoon Q’s. We proberen tijdens elke queeste een universele angst te overwinnen.’

Ze hield weer even op met praten. Ik had het gevoel dat ik iets moest zeggen. ‘Hoeveel van die queesten zijn er?’ Mijn benen waren gevoelloos geworden.

‘Dat weet niemand,’ zei Debbie met verwondering in haar stem.

‘Behalve Leermeester,’ zei Raeanne.

‘Je komt met elke queeste die je voltooit een stap dichter bij je Gemaximaliseerde Zelf,’ zei Ruth. ‘Niemand van ons weet wat een queeste inhoudt tot de eerste probeert hem te voltooien.’

Sofia, haar haar druipend van het water, zei: ‘Het zijn de meest levensveranderende ervaringen die je ooit zult hebben.’

De anderen knikten.

‘Leermeester zal je nooit vragen een queeste uit te voeren tot ze zeker weet dat je eraan toe bent,’ zei Ruth. ‘Voor je initiatie moet je je Q1 voltooien. De Queeste van Oordeel.’

Vlinders fladderden in mijn buik. ‘Vannacht?’

Ze knikte.

De mensen hier beoordeelden me niet op waarin ik in het verleden had gefaald. Ze wilden dat de Kit die nu voor hen stond, zich verder zou ontplooien. Toen ik in juli naar Wisewood was gekomen had ik gehoopt dat ik naar huis zou gaan met een handjevol nieuwe strategieën om ondermijnende gedachtepatronen te doorbreken. Ik wilde de strop van schuldgevoel om mijn nek losser maken. In mijn wildste dromen had ik niet gedacht dat ik zo ver zou komen, dat ik de filosofie zou vinden die ik al mijn hele leven zocht.

‘Kom maar op,’ zei ik klappertandend.

Ruth stond te stralen. ‘We moeten je eerst reinigen.’ Ze trok me in het midden van de cirkel en zei dat ik op mijn rug in het water moest gaan liggen. Dat deed ik, en mijn trui en spijkerbroek kleefden aan mijn verkleumde ledematen.

‘Uit water ben je geboren en in water zul je worden herboren,’ zei Ruth.

Ze duwde zonder waarschuwing met beide handen mijn hoofd onder water. Ik slaakte een gil vanwege de ijzige schok en kreeg daarbij zout water binnen. Ik begon te proesten en slikte nog meer water in. Ruths grip op mijn hoofd werd nog steviger. Ze was sterker dan ze leek.

En als ze me nou niet op tijd boven liet komen?

Mijn armen en benen begonnen te spartelen, protesterend tegen de vloeistof die door mijn strot golfde. Mijn longen verkrampten opstandig. Boven me zag ik Ruth vaag, maar monsterlijk in de duisternis. Ik klauwde met mijn vingernagels in haar handen.

Ze trok me omhoog.

Ze liet mijn hoofd los en klopte me op mijn schouder. Ik zag in het maanlicht haar ogen glinsteren.

‘Je bent klaar voor je Q1,’ zei ze.

Sanderson floot op zijn vingers. Raeanne slaakte een vreugdekreet. Jeremiah beet op zijn onderlip. De adrenaline in mijn lijf begon wat rustiger te stromen toen ik hun gretige gezichten zag. Een paar minuten later rilde ik niet meer. Tussen het hoesten door stond ik te grijnzen. Mijn keel en neus brandden, maar dat kon me niet schelen.

De angst was waar het om ging, hier had ik me voor opgegeven.

‘Dan gaan we nu Leermeester zoeken,’ zei Ruth.

29

Ik stak mijn hoofd uit de legergroene tent die aan de rand van het ijs was opgezet. De zonsopgang kleurde de gapende hemel suikerspinroze. Op het bevroren meer was een man in een sneeuwpak met een elektrische grondboor een perfect symmetrisch gat aan het maken. Onder het ijs stroomde bitterkoud water. Een klein eindje verderop stonden De Vijf toe te kijken hoe hij aan het werk was. Hij was bijna klaar.

Achter de tent lag waar je maar keek een dik pak sneeuw. De sneeuw leek blauw, bijna lavendelkleurig, de hemel reflecterend in de vlokken. Kale bomen stonden hier en daar op de rollende prairie. Houten hekken scheidden de grote stukken land, hoewel niet duidelijk was waarvan of tegen wie. De hekken waren met de hand getimmerd, de palen ongelijk in hoogte en dikte. Sommige ervan hingen in hoeken van 45 graden, alsof ze het gewicht van de barbaars koude New Yorkse winter niet meer konden torsen. Op een laaghangende tak was een specht met rode buik opgewekt aan het werk, de enige die geen last leek te hebben van de adembenemende kou.

Ik trok mijn hoofd terug in de tent en deed de rits dicht. Het was een piepkleine ruimte, nauwelijks groot genoeg voor twee, plus het rek met drysuits, sokken en maskers. De straalkachel stond te blazen en ik zweette onder mijn pak. Ik draaide me om naar Gabe, die me mijn sokken aangaf. ‘Ik hoop dat je het zeker weet,’ zei hij.

Ik legde geforceerd rustig de sokken neer. ‘Hier hebben we het al over gehad.’

‘Zou het zo erg zijn geweest om een andere stunt te bedenken?’

‘Zeg je nou dat ík mijn show moet aanpassen omdat jíj bang bent?’

Hij deed zijn best beheerst te blijven. ‘Kun je me dat kwalijk nemen, na wat er is gebeurd tijdens In vuur en vlam?’

Ik bestudeerde mijn handen. Die zaten van knokkels tot polsen vol kwade rode littekens, maar het was het enige lichaamsdeel dat permanent was beschadigd door dat optreden. De rest van de littekens, lichamelijk en geestelijk, was vervaagd door huidtransplantaties en fysiotherapie. Ik stond er nog steeds achter dat ik het had gedaan. De foto’s waren weergaloos, elke seconde pijn en de maanden van herstel meer dan waard. Een ervan had zelfs de plaatselijke krant gehaald.

Tien maanden nadat hij me in het ziekenhuis in de steek had gelaten was Gabe naar me teruggekomen, zoals ik had geweten dat hij zou doen. Ons werk begon eindelijk een vlucht te nemen, maar met elke nieuwe uitdaging die gevaarlijker was dan de vorige maakte ik me zorgen om mijn fans. Ik wilde niemand in gevaar brengen en had mijn fans voor het eerst verboden naar mijn performance te komen. Het grote publiek moest maar genoegen nemen met de filmbeelden. Terwijl ik me druk maakte om mijn fans maakte Gabe zich druk om mij. We ruzieden constant over mijn veiligheid. Wat ooit aandoenlijk was geweest voelde nu verstikkend.

‘We hadden een veiligheidsteam moeten inhuren,’ zei Gabe.

‘Daarom zijn De Vijf erbij.’

Hij rolde met zijn ogen. ‘Die weten niet wat ze doen.’

‘Je maakt je te veel zorgen.’ Ik trok de kap over mijn hoofd, waarmee ik het einde van het gesprek aangaf. Gabe trok de sokken over mijn voeten en hielp me toen in de neopreen handschoenen. Ze gleden over mijn handen en ik verwonderde me over mijn lichaam, dat nu weer perfect was. Het masker kwam als laatste. We trokken het samen over mijn gezicht. Gabe trok het bandje achter op mijn hoofd strak.

‘Jij hebt je beste vriendin niet in vlammen zien opgaan.’

‘Gabriel, dat was vijf jaar geleden. Hou er toch eens over op.’

Hij sloeg zijn bevende armen over elkaar. Hij was na al die jaren nog steeds bang.

Ik was hem tekortgeschoten.

‘Ga met me mee,’ zei ik in een impuls.

‘Waarheen?’

‘Het water in. Het enige wat jij ooit hebt doorstaan is al mijn onderricht. Het is hoog tijd dat je eens een les in de praktijk brengt.’

Gabe knipperde met zijn ogen. ‘Je maakt een grapje. Ik heb nergens voor getraind.’

Ik wist intuïtief dat dit was wat hij nodig had. Het was de juiste stap. ‘Je hoeft er niet zo lang in te blijven als ik. Het gaat om de sensatie ware onverschrokkenheid door je aderen te voelen stromen. Misschien dat je dan gaat begrijpen waarom ik doe wat ik doe.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat geloof ik zo ook wel.’

‘Kom op. De Vijf zouden een moord doen voor deze kans.’

‘Ik ben niet een van De Vijf. Ik moet mijn werk doen, voor het geval je dat was vergeten. Jouw veiligheid is mijn prioriteit.’

Ik wuifde hem weg. ‘De Vijf kunnen mijn veiligheidsteam zijn. Ze hebben geen zesde nodig die de voorstelling runt.’

‘Ik wil niet...’

‘Je kunt met alle lulsmoezen komen die je kunt verzinnen. Maar we weten allebei waarom je niet wilt.’ Ik was even stil en zei toen: ‘Je bent bang.’

Hij keek weg.

‘Gabriel.’ Ik nam zijn handen in de mijne. ‘Geloof je in mijn, in ónze, missie?’

‘Zou ik hier zijn als ik dat niet deed?’

‘Wanneer ga je dan eindelijk ophouden je leven door angst te laten beheersen? Wat is er gebeurd met de Gabe die al die jaren geleden op de deur van mijn kleedkamer klopte en eiste bij mij in de leer te mogen? Die jongen die mijn vader een hufter noemde? Die tegen het advies van zijn vader in naar New York is verhuisd?’

‘Hou maar op.’ Hij stak zijn kin omhoog. ‘Ik heb een dode man niets te bewijzen.’

‘Maar je hebt iemand anders wel iets te bewijzen. Iemand die veel belangrijker is.’ Ik greep zijn schouders vast. ‘Jezelf. Ik zie hoe je naar me kijkt voordat ik een show geef. Jaloers, smachtend. Een deel van je snakt naar de kans te schijnen zoals ik dat doe. Ik geef je nu die kans. Bewijs aan jezelf dat je net zo dapper bent als Madame de Onverschrokkene. Ik zal je zijde niet verlaten.’

Gabe slaakte een zucht, maar ik zag in zijn ogen iets glanzen. ‘Je gaat geen genoegen nemen met een “nee”, hè?’

Ik schoot in de lach. ‘Ik kan je beloven dat je je onoverwinnelijk gaat voelen.’

Door de jaren heen was de vraag die me het meest werd gesteld: hoe houd je op bang te zijn?

Dat doe je niet, niet helemaal. Je leert hoe je de waarschuwingssignalen van je lichaam, dat je moet stoppen, je moet omdraaien, terug moet gaan voordat het te laat is, moet negeren.

Ik keek met bonkend hoofd omhoog in het troebele groene water naar het ronde gat in het ijs. Brain freeze was niet ongebruikelijk bij ijsduiken; koud water is geen goede combinatie met het zachte weefsel in je hoofd. ThermoKline, het bedrijf waar we de duikuitrusting hadden aangeschaft, had gegarandeerd dat eventuele hoofdpijn dankzij de innovatieve kenmerken van hun nieuwe lijn duikpakken snel zou afnemen.

Mijn team trok aan de gele veiligheidslijn waaraan ik vastzat. Ik trok terug, het signaal om te laten weten dat het goed met me ging. Ik ademde kalm door de regulator en zag de luchtbellen van mijn lichaam weg dansen. Ik draaide me om naar Gabe en stak mijn duimen naar hem op. Hij beantwoordde het gebaar. Zijn angst was nergens voor nodig geweest. We zouden geen missers of fouten laten zien. We hadden honderden uren voor deze performance getraind. Hoofdpijn of niet, ik was er klaar voor.

De Vijf hadden nadrukkelijk geprotesteerd toen ik aankondigde dat Gabe met me mee het water in zou gaan. Ze hadden dezelfde zorgen om de veiligheid geuit als hij. Hoeveel jaar zou het me nog gaan kosten de overtuigingen die de maatschappij hun had aangepraat aan het wankelen te brengen? Hoelang ging het nog duren voordat ze zouden begrijpen dat ze het allemaal in zich hadden even onverschrokken te zijn als ik? In dat opzicht was mijn missie een fiasco geworden. Het hele idee achter de optredens was anderen te inspireren, anderen te laten geloven dat zij zelf ook een angstvrij leven konden leiden. Misschien moest ik mijn aanpak heroverwegen.

Boven het gat verscheen een camera. Ik stak een hand op, maar zwaaide niet. Ik wilde mijn fans erkennen met een plechtigheid die passend was bij de omstandigheden. We wilden deze keer een lange documentaire maken, mijn reikwijdte naar zo veel mogelijk mensen uitbreiden. De Vijf hadden voorgesteld dat ik teksten bij de documentaire zou inspreken waarin ik mijn kennis met het grote publiek deelde. We zouden het Madame de Onverschrokkene: bevroren noemen. Honderdduizenden, miljoenen zelfs, zouden mijn lessen kunnen leren. Ik zou voor een revolutie in het psychologische leven van de massa zorgen zoals Freud en Jung dat hadden gedaan. Ik zou mijn dominante vader voor eens en altijd laten zien hoe verkeerd hij het had gehad.

Ik bewoog weg van het gat en stelde me voor dat De Vijf de stopwatch aanzetten. Ik keek om me heen naar het inktachtige water, kon niet helemaal vatten hoe het zonlicht hier niet kon doordringen terwijl ik wist dat de hemel boven mijn hoofd zo prachtig blauw was. Behalve Gabe bewoog hier beneden geen enkele levende ziel, hoewel ik dat niet met zekerheid kon stellen. Misschien dat een of ander oerwezen op dit moment wel ontwaakte uit zijn winterslaap op de bodem van het meer. Scherpe tanden en klauwen, zoals ik ze vroeger had gevreesd. Ik was toen een dom wicht, een meisje dat geen idee had dat het monster in de boot veel angstaanjagender was dan wat het ook was dat eronder leefde.

Hoeveel punten zou deze uitdaging waard zijn, Meneer?

Dat hangt ervan af hoe goed je haar uitvoert.

Dit was heel anders dan Lake Minnich. Deze keer had ik een keuze.

Ik had niet gedacht dat onoverwinnelijkheid zo veel werk zou zijn. Ik had het voorgaande uur het gevoel gehad dat ik door een rietje ademde dat steeds dunner werd, alsof iets mijn luchtslang afsloot. De regulator die ik had uitgekozen was een model dat nog niet op de markt was maar dat grondig was getest, zo was me verzekerd.

Ik voelde een ruk aan mijn touw. Ik trok terug. Ik zou doorgaan, hoe oppervlakkig mijn ademhaling ook werd, hoe strak de kou zich ook om mijn botten wikkelde. Ik zou niet terug aan land gaan tot het record was verbroken.

Zou de uitdaging ook maar meetellen als het geen pijn deed om haar het hoofd te bieden?

De tijd vertraagde tot het druppen van een lekkende kraan. Ik herhaalde mijn mantra keer op keer. Meer zand kroop door de zandloper. Ik sloot mijn ogen en ademde vier seconden lang in, de geblokkeerde luchttoevoer negerend, en dan vier seconden uit. In, twee, drie, vier. Uit, twee, drie, vier.

Toen ik een tik op mijn arm voelde vlogen mijn ogen open. Gabe wees omhoog naar het ijs, waarmee hij aangaf dat hij eruit ging. Ik stak mijn duimen naar hem op. Ik was verrast en vervuld van trots dat hij het zo lang had doorstaan. Ik begon aan mijn volgende ademhaling: in, twee...

Ik sputterde terwijl er water in mijn mondstuk liep. Ik spuugde de vloeistof naar buiten voordat die mijn slokdarm en longen in zou lopen.

Het touw werd strakgetrokken.

Ik probeerde weer diep in te ademen. Deze keer inhaleerde ik een stukje ijs, waarvan ik een hoestbui kreeg. Gabe draaide zich om om te zien hoe het met me was. Ik drukte op de loosknop. Ik had nog steeds moeite met ademen. Misschien was mijn regulator wel bevroren. Die klootzakken bij ThermoKline hadden gezworen dat hun spullen het zouden doen in water dat veel kouder was dan dit. Tijdens de honderden keren dat ik had geoefend was dit nog nooit voorgekomen.

De Vijf trokken een tweede keer aan het touw.

Ik besloot over te gaan op de reserveregulator, zoals we dat in het worstcasescenario hadden geoefend. Ik keek naar beneden, maar kon de fluogele slang niet vinden. Gabe bewoog langzaam naar me terug.

De Vijf trokken een derde keer. Ik vervloekte hun behoeftigheid. Het was toch wel duidelijk dat ik bezig was mijn eigen leven te redden? Konden ze niet eens vijf minuutjes van hun sneue bestaan dapper zijn?

Uiteindelijk lukte het me met hulp van Gabe om mijn reservemondstuk te vinden, dat zich rond mijn nek had gedraaid. Ik probeerde het los te maken, maar dat was ingewikkeld met die dikke handschoenen. Ik schoot in paniek dat ik hier zou verdrinken omdat ik stuntelde als een imbeciel. Het is bekend dat mensen als ze het koud hebben minder helder gaan nadenken, wat de enige manier is waarop ik kan verklaren wat ik toen deed.

Aangezien de handschoenen mijn pogingen bemoeilijkten, trok ik de rechterhandschoen uit en greep met mijn blote hand naar de tweede regulator. Gelukt! Gabe schudde wild met zijn hoofd. Ik werd ineens door het water gesleurd. Ik zag de oppervlakte van het meer. De Vijf waren uit beeld verdwenen, hadden blijkbaar besloten me eruit te trekken.

Ik keek op mijn horloge, zwaar in de stress, en stak mijn blote hand naar de onderkant van het ijs op. Meer tijd! wilde ik gillen. Een logge vorm leunde over me heen. Ik hoopte dat het de camera was. Ik zag de foto al voor me: mijn vijf vingers gespreid, de handpalm tegen het ijs als glas, de littekens van de brandwonden zichtbaar, een miljoen piepkleine luchtbelletjes rond de hand, bewijs van leven, van iets wat onder het ijs was gevangen.

Misschien konden we de foto wel op een T-shirt afdrukken, bedacht ik duizelig terwijl mijn hand verslapte.

Het veiligheidstouw rukte me naar het gat in het ijs. Ik had veel te hard getraind om me zo gemakkelijk over te geven. Als ze me een kans zouden geven, kon ik het probleem oplossen.

Wat is de enige manier waarop je kunt slagen?

Met mijn bereidheid het te doorstaan.

Ik liet de reserveregulator los en friemelde aan het harnas. Ik brak elke regel in het duikhandboek, maar ik was ook geen gemiddelde duiker. Gabe kon spotten wat hij wilde, maar ik was ervan overtuigd dat ik immuun was geworden voor pijn. Zolang ik zorgde dat ik rustig bleef, kon gevaar me niet treffen. Ik maakte me los van het veiligheidstouw en bewoog mijn lichaam naar beneden. Gabe maakte een geluid en probeerde me te grijpen, maar ik trapte met mijn armen en benen om aan hem te ontsnappen. Eenmaal veilig buiten bereik maakte ik het reservemondstuk met moeizame en onhandige bewegingen op een andere plek vast.

Gabe hing een paar seconden boven me en klikte toen zijn eigen harnas los. Ik fronste mijn voorhoofd. Dit hadden we niet afgesproken. Gabe had geen honderden uren in ijswater doorgebracht om aan de kou te wennen; hij kon in geval van nood zijn adem onder water geen zes minuten inhouden; hij had geen pak dat op maat voor zijn lichaam was gemaakt. Hij moest terug naar de oppervlakte en mij mijn performance laten doen. Dit zou hem duur komen te staan. Ik zou een heel leger van zeepaardjes op hem af sturen. Ik moest giechelen bij de gedachte; luchtbellen ontsnapten uit mijn mond terwijl ik verder naar beneden zwom.

Boven Gabe strekten armen zich door het gat het meer in. Waar waren ze mee bezig, met hun onbeschermde armen in het water? Gabe probeerde hen weg te slaan. Ik bewoog verder naar beneden zodat niemand me zou kunnen bereiken. Na elke moeizame ademhaling, elke indringing van water en ijs, maakte ik mijn regulator vrij. Ik keek nogmaals op mijn horloge. Welke tijd wilde ik zien? Waarom voelde mijn keel alsof hij bevroren was?

De wezens boven mijn hoofd vervaagden, flapperden, daalden verder in het water af. Hoofd, schouders, ledematen, romp. Ik dacht dat er visdemonen op de bodem van de zee leefden.

Misschien was dit de bodem wel, mijmerde ik. Misschien hing ik ondersteboven. Ik keek omlaag, omhoog, omlaag, omhoog. Beslissing onbeslist, concludeerde ik.

Het monster, bleek en opgezwollen, dook in de troebele diepte of hoogte op me af. Ik probeerde weg te zwemmen, en dat lukte ook, maar mijn ledematen waren van gebroken porselein. Alles werd ineens helemaal zwart, zwart als een zijden slaapmasker, zwart als de belofte van een vader.

Dat wordt een slapeloze nacht, liefje.

Laatste foto: meer vrienden die in het gat grijpen, griezelig gelijkend aan een grondboor, de vijand niet het gat, klein van onderen en groter van boven. Hoe heette die boor ook alweer? Hoelang was dat geleden? Het voelde als een andere dimensie. Was ik ooit droog geweest?

Ik ontwaakte, proestend, kouder dan ik voor mogelijk had gehouden. Ernstig uitziende mensen waren druk in de weer, prikten en drukten. Ik was weg en weer bij, weg en weer bij. Sirenes, sirenes, sirenes, de soundtrack van mijn reis. Hoe vaak was Gabe erachteraan geracet, had hij me naar de spoedeisende hulp gevolgd als twee kinderen die tikkertje spelen?

Deze keer lagen we samen in de ambulance. Dat vertelden ze me nadien, want ik herinner me er niets van. Het blauwe gezicht niet, het verwarmde infuus niet en de lijkwagen die achterom kwam rijden niet.

Een week later werd ik ontslagen en mocht naar huis. Ondertussen werd mijn beste vriend op de hele wereld, die dood was gevroren, tot as verbrand.

30

Natalie

9 januari 2020

De volgende ochtend loop ik naar buiten; de lucht is staalgrijs. De wind giert om me heen en dreigt mijn muts van mijn hoofd te rukken. Maar het regent niet en onweert niet: geen flits doorboort de hemel, geen donderklap klinkt. De wolken zien eruit of ze elk moment open kunnen knappen, zoals Kit dat gisteravond voorspelde. Maar op dit moment is het nog te doen.

Ik arriveer bij de cafetaria op het moment dat die opengaat. Ik pak een bakje smaakloze ontbijtgranen en een cup yoghurt en ga op een plek zitten met uitzicht op beide deuren, zodat ik Kit binnen kan zien komen. Vandaag is de dag; ik neem haar zodra ik de kans krijg apart.

Ik ben zo misselijk dat ik bang ben dat ik ga overgeven.

Ik dwing mezelf niettemin om te eten en wil niets liever dan mijn telefoon pakken (die veilig is verstopt in mijn sportbeha). Het is bijna 24 uur geleden dat ik voor het laatst contact heb gehad met mijn team en ik snak naar informatie over de briefing van gistermiddag. Hoelang is het geleden dat ik zo lang mijn mail niet heb gezien? Tijdens mijn studie? Mijn adem stokt bij de gedachte aan meer dan honderd berichten, een beeldscherm vol rode uitroeptekens. Stel nou dat iemand me nodig heeft? Ik knijp in mijn neusbrug.

De deur gaat piepend open en Gordon komt binnen. Hij loopt tussen de tafels door en blijft staan bij mijn tafel. Ik werp hem ter begroeting een ongemeende glimlach toe.

Hij laat zijn hoofd een beetje scheef hangen. ‘Je hebt je scheiding vandaag aan de andere kant.’

Ik knik, met een vaag ongemakkelijk gevoel, nog steeds onzeker of hij degene is die me volgt.

‘Dus je hebt je zusje gevonden?’

‘Inderdaad.’

‘En?’

‘Het gaat goed met haar,’ geef ik toe.

Zijn blik gaat naar mijn vrijwel onaangeroerde ontbijt. ‘Als je klaar bent met eten breng ik je weg.’

‘Kit zei iets over een zware storm.’

‘Die komt pas over een dag of twee. We vertrekken vandaag.’

Waarom heeft hij zo’n haast om van me af te komen? ‘Kit zei...’

‘Mevrouw Collins is nou niet bepaald een meteoroloog,’ onderbreekt Gordon me. ‘En ze is ook geen schipper. We vertrekken vanochtend.’

Ik voel de verleiding dat te doen, dit godvergeten eiland vol mislukkelingen te verlaten en die hele biecht te laten zitten. Ik heb me al zo vaak afgevraagd of Kit het echt zou willen weten. Ze is hier gelukkig, heeft geen behoefte aan mijn bemoeienis. Ik heb thuis genoeg te doen.

Maar iets aan dit eiland klopt niet. Die iemand heeft me met een reden gemaild. Ik ga ervan uit dat degene die me heeft gemaild tevens degene is die me volgt en die heeft geprobeerd me gek te maken met mijn trui, maar wat is de volgende stap? Er is hier duidelijk geen tekort aan gesjeesde idioten: Gordon en die grote vent die tegen hem uitviel, dat kale mens dat maar doorratelde over vers bloed, de gids op de boot, Sanderson. Ze kunnen me allemaal die mail hebben gestuurd.

Maar nu ik erover nadenk, verwacht ik eigenlijk niet dat het Sanderson is. Ik weet vrij zeker dat hij probeerde het eiland te ontvluchten. Als hij gisteren alleen een dagje in de kroeg wilde zitten, waarom had hij dan zo’n grote tas ingepakt?

Ik ga heus niet dood van nog een paar dagen op Wisewood. De extra tijd zal me de kans geven Kit over te halen met me mee naar huis te gaan. En hoe graag ik ook anders wil, kan ik niet weggaan zonder haar over ma te vertellen. Ik ben vastbesloten. Ik ga mijn baas mailen dat ik er de rest van de week niet ben. Ik zou Jamie ook moeten mailen, hoewel het haar waarschijnlijk nog niet eens is opgevallen dat ik weg ben; die heeft het veel te druk met de baby. Ik overweeg wie ik verder nog op de hoogte moet brengen en vind het pijnlijk te concluderen dat er verder niemand is.

‘Nee,’ zeg ik, ‘ik blijf hier tot die storm is overgewaaid.’

Gordons neusvleugels gaan wijd open.

Ik pak mijn lepel en neem een hapje. ‘Zal ik het zelf even aan Rebecca doorgeven?’

Hij staat daar zo lang dat ik begin te denken dat hij manieren aan het bedenken is om me in mijn slaap te vermoorden.

‘Dat doe ik wel.’ Hij draait zich om en vertrekt.

Mijn hele lichaam ontspant zodra hij het gebouwtje uit is gelopen. Ik eet langzaam verder, wachtend op mijn zusje. Drie kwartier later is ze er nog niet, dus ruim ik mijn ontbijtspullen op en vertrek.

Ik loop langs de huisjes. Gasten staan in groepjes van twee en drie te kletsen. Ze zwaaien allemaal naar me, en vervolgen dan hun gesprek. Geen Kit. Ik wil het net opgeven en teruggaan naar mijn huisje als ik haar met een kartonnen doos in haar handen bij de lesruimte zie staan. ‘Kit!’ roep ik met bonzend hart terwijl ik naar haar toe ren. ‘Kunnen we praten?’

‘Ik heb maar heel even.’ Ze gebaart met haar hoofd naar de keet. ‘Maar na mijn les ben ik vrij.’ Misschien hoor ik alleen wat ik wíl horen, maar ik durf te zweren dat ik hoop detecteer.

Dan vraagt ze: ‘Waarover?’

De timing is niet goed. Ik moet wachten tot na die les. Ik vraag: ‘Is er een huishoudelijke dienst op Wisewood?’

‘Op zondag wordt de was gedaan, verder niet.’

Ik adem in. ‘Dan heeft er gisteren toen ik jou aan het zoeken was iemand in mijn huisje ingebroken. Mijn trui is van een plank naar een hanger verplaatst.’

Kit staart me aan. ‘Nou, en? Dat zal dan wel iemand van de wasserij zijn geweest in een poging behulpzaam te zijn en je spullen op te ruimen.’

‘Je zei net dat die alleen op zondag werken.’

Ze haalt haar schouders op. ‘Misschien dat iemand even heeft gecontroleerd of je kamer gebruiksklaar was. Je aankomst was nou niet bepaald gepland.’

‘Dat is niet het enige.’ Ik ga zachter praten. ‘Ik word gevolgd. En iemand gluurt door het raam bij me naar binnen.’

‘Nat, doe normaal. Dit kun je niet menen.’ Ze verplaatst de kartonnen doos naar haar andere heup, waarbij de inhoud verplaatst.

Ik tuur in de doos. Er zitten duizenden punaises in. Ik kijk haar aan. ‘Waar zijn die voor?’

‘Als je dat wilt weten ben je van harte uitgenodigd aan te schuiven bij de les. En nu moet ik gaan.’

Ik werp een blik op een raam van de lesruimte. Een man die ik al eerder heb gezien, met een baard, staat te kijken, met gestrekte nek om ons te kunnen verstaan. Als ik oogcontact met hem maak, duikt hij weg.

‘Misschien de volgende keer. Maar laten we na de les nog even praten.’

Ze haalt haar schouders op en verdwijnt de keet in. Een paar laatkomers haasten zich achter haar aan naar binnen. Dan ben ik weer alleen. Ik loop het pad af en naar de heggenmuur, kijk over mijn schouder en maak een plan. Waar heb ik de grootste kans op bereik voor mijn telefoon? Bij het kantoor van Rebecca, als ze dat heeft? In haar slaapkamer? Het kan niet anders dan dat de staf computers of telefoons gebruikt voor de reserveringen; misschien dat je alleen in een bepaalde ruimte technologie kunt gebruiken.

Er springt een licht aan. Ik versnel mijn pas en loop langs de muur tot ik bij de ALLEEN PERSONEEL-deur ben. Ik probeer nogmaals de deurklink. Deze keer lukt het wel.

Ik duw de deur open en loop verder.

Ik word omsloten door honderden naaldbomen. Tussen de bomen door loopt een smal, zacht pad, bedekt met naalden. Ik volg het pad. Het bos is stil. In de verte fluiten wat vogels, maar ik hoor geen mensen. Geen ruisende takken, ademhaling of voetstappen. De bomen staan zo dicht op elkaar en er hangen zo veel naalden aan dat de sneeuw hier niet is doorgedrongen. Na een minuut lopen kom ik bij een T-splitsing. Ik ga naar rechts.

Een meter of tien van de heg vandaag rits ik mijn jas open, steek mijn hand in mijn shirt en vis mijn telefoon uit mijn beha. Ik druk op de knop om hem aan te zetten. Ik sta met mijn voet op de grond te tikken en kijk heen en weer tussen mijn telefoon en het bos om me heen. Beide zijn doodstil. Het is zo stil dat het onnatuurlijk begint te voelen. Was er maar iemand bij me. Nee, was ik hier maar niet.

Uiteindelijk zegt het schermpje: GEEN BEREIK.

Ik vloek binnensmonds. Ik loop verder het bos in, ervan overtuigd een personeelsgebouw aan te treffen. Ze nemen heus hun pauze niet in het bos. Ik steek mijn telefoon in mijn zak en loop verder, met pijn in mijn longen van de kou.

Even later versmalt het pad tot het is verdwenen. Ik kan me tussen wat bomen door duwen, maar ik zie nergens voetsporen. Ik kies toch maar een pad en loop even rond, tot de bomen zo dicht op elkaar groeien dat ik echt niet verder kan. Ik loop terug, bang dat ik mijn richtinggevoel kwijtraak en niet meer weet waar ik ben begonnen. Ik kies een nieuw pad. Ik zie verderop iets wits, in contrast met al het groen en bruin van de bomen. Ik loop er behoedzaam op af en snak naar adem als ik zie wat het is.

Een schedel.

Hij is van een vogel. De snavel is lang, als van een pelikaan, de oogkassen leeg. Ik vraag me af hoe hij hier terecht is gekomen en waar de rest van het skelet is. Alle kleur en leven zijn zo te zien al lang geleden weggerot, maar ik durf er niet langs te lopen.

Ik draai me om, versnel mijn tempo en kijk op mijn horloge. Ik ben pas twintig minuten weg, maar het voelt als uren. Ik begin te joggen.

Wat als dit pad nergens heen leidt? Wat als alles doodloopt? Misschien loop ik wel op een terrein waar van die achterlijke oefeningen worden gedaan om op anderen te leren vertrouwen. Ik stel me voor dat Gordon hier een stel geblinddoekte mensen achterlaat om zelf hun weg terug te vinden. Dan zou ik ook zijn gaan gillen.

Ik hoor vlakbij iets knakken.

Ik sta als aan de grond genageld. Ik draai me langzaam om.

Gordon is er niet. Er is niemand. Ik kijk naar beneden. Een gebroken takje ligt onder mijn rechtervoet. Ik word niet gevolgd. Ik wrijf over mijn voorhoofd en overweeg of ik terug zal gaan naar de deur in de heg. Ik ken het hier niet. Wat leven er voor dieren op de eilanden in Maine? Stel nou dat ik verdwaal en niemand me kan vinden? Toen we hier aankwamen met de boot leek het me een flink eiland.

Ik loop nog even verder en blijf dan staan. Voor me staat een oud pand met een dak van houten shingles. Zo te zien is het al decennia in onbruik. Als dit een film was, zou er een verwilderde man in zitten te wachten met een hakbijl op schoot, zijn hele familie in een poel van bloed aan zijn voeten op de vloer. Elke cel in mijn lichaam waarschuwt me niet verder te lopen.

Ik sluip over het pad, blijf staan voor het gebouw en leg mijn hand op de klink van de deur.

Hij zit op slot.

Ik adem uit, voel de opluchting door me heen stromen en loop om het gebouw heen, op zoek naar een raam. Aan de linkerkant vind ik er een. Ik leg mijn handen naast mijn ogen en tuur naar binnen. Er is niemand.

Het is een oud schoolgebouw. Langs een wand hangen planken met stoffige boeken erop. Midden in de ruimte staan drie rijen houten tafeltjes. Op sommige liggen open boeken. Voor in de ruimte staat het bureau van de leerkracht, met een blauwe wereldbol erop. Het schoolbord staat volgeschreven in een hanenpoot die ik niet kan ontcijferen. Boven het bord hangt een sepiakleurige plattegrond van de Verenigde Staten. In een hoek staat een bezem. Het is allemaal net Het kleine huis op de prairie, alsof leerkracht en leerlingen zo terugkomen.

Mijn maag draait zich om en zegt me weg te gaan, het bos uit. Ik trek mijn telefoon uit mijn zak en zie het signaal overgaan van GEEN BEREIK in ZOEKEN. Ik tik met mijn voet op de grond. Terug naar GEEN BEREIK. Ik controleer de wifi-instellingen. Niets. De accu staat op dertien procent.

Ik ben zo op mijn telefoon gefocust dat ik de voetstappen pas opmerk als ze recht achter me klinken.

Een stem gromt, laag en razend: ‘Wie ben jij in godsnaam?’

31

Mijn leven was in tweeën gespleten: voor de dood van Gabe en erna. Erna vertelde ik de politie elke blunder die zich had voorgedaan bij het meer: de kapotte regulator, het gestuntel met de handschoenen, het onervaren reddingsteam. Ik legde uit dat ik op de een of andere manier was losgeraakt van het veiligheidstouw, dat Gabe had geprobeerd de slang van de reserveregulator te ontwarren. De conclusie was dat het een tragisch ongeluk was. Zaak gesloten, meelevende blikken.

De Vijf waren minder vergevensgezind. De dag nadat ik uit het ziekenhuis werd ontslagen stonden ze voor de deur bij mijn kleine appartement, niet om me te helpen rouwen en helen, maar om hun ontslag in te dienen. Ze wisten niet wat er precies was voorgevallen onder het ijs, maar noemden de dood van Gabe zinloos. Ze wilden niet langer deel uitmaken van mijn missie. Ze waren er niet eens meer zeker van wat de missie hoe dan ook inhield, maar ze hadden genoeg tijd in dienst gesteld van – nee, weggegooid aan – een zaak die nergens heen ging. Ze zeiden dat ik hen had gebruikt, gemanipuleerd, onwetende medeplichtigen aan een misdaad. Het was tijd dat ze verdergingen met hun leven. Terwijl ik met een gebroken hart en opgebrand op de bank lag, wensten ze me met tranen in de ogen een goed leven. Ik smeekte hun er nog eens over na te denken, maar de walging die ze ervoeren was voelbaar. Hun harteloosheid vulde mijn longen met cement.

Erna was het gelijktijdige verlies van mijn vijf trouwste volgelingen en mijn enige vriend ondraaglijk. Wie anders dan zij hadden ooit begrepen wat ik probeerde te bereiken, hadden de revolutie gezien die ik wilde ontketenen? Met Gabe en De Vijf was de droom binnen handbereik geweest. Zonder hen was de last te zwaar.

Erna sloeg ik op de vlucht. Zonder volgelingen verliet ik New York; het had weinig zin om te blijven. Ik snakte ernaar te ontsnappen naar een plek zo ver weg mogelijk, een toevluchtsoord zonder herinneringen. Mijn tante Carol had de laatste tien jaar van haar leven haar zomers doorgebracht op een eiland aan de kust van Maine. Tot het chagrijn van mijn moeder en de vreugde van mijn vader hoorden we maanden achtereen niets van tante Carol; ze was zo ver mogelijk buiten beeld verdwenen. Ik huurde een blokhut met één kamer bij dezelfde vrouw waar tante Carol haar huis had gehuurd.

Erna verliet ik mijn toevluchtsoord niet. Waarom zou ik die moeite nemen, aangezien alles me aan Gabe deed denken? Ik begon weer punten te tellen: -10 voor niet eten, -20 voor niet slapen, -30 als ademhalen pijn deed. Ik bracht de dagen door in een halfbewuste toestand, doezelde weg en werd alleen wakker van het geluid van een man die stikte in water, snakte naar adem.

Eigen schuld, dikke bult.

Er waren niet genoeg minpunten om al mijn zwakte mee te tellen.

Maanden nadat Gabe was gestorven lukte het zijn notaris me te vinden. Gabe had me alles nagelaten. Ik wist dat hij een aanzienlijke erfenis van zijn vader had, maar wist niet precies hoeveel. Toen de notaris me een cheque voor veertien miljoen dollar overhandigde, lachte ik tot ik ervan moest huilen (-2) en huilde ik tot ik moest kokhalzen (-3). Ik legde de cheque in de bovenste lade van een gammel kastje.

Ik wachtte tot de mist zou optrekken, vroeg me af of dat ooit zou gebeuren. Wat als De Vijf gelijk hadden? Wat als de principes waarin ik geloofde nergens op sloegen? Als ik geen wijsheid had over te dragen, wat was dan het nut van mijn bestaan? Waarom bleef ik dan überhaupt? Weken, maanden en jaren vlogen voorbij, sleepten zich voort, alsof een hogere macht maar niet kon beslissen wat de beste straf voor me was. Ik geloofde helemaal niet in een hogere macht, maar had dat in die periode wel gewild.

Mijn moeder had me mijn ongelovigheid nooit vergeven, wat zelfs nu nog maakte dat ik haar wel kon wurgen. Begreep ze dan echt niet hoeveel eenvoudiger het leven zou zijn als ik kon geloven dat een welwillende dictator alles in zijn macht had? Snapte ze niet hoeveel minder ik zou lijden als ik geloofde in een magische plaats genaamd de hemel in plaats van steeds voor me te zien hoe Gabes botten tot stof verwerden? Religie was zo’n troost. Geloven was een voorrecht. Moeder kon blijven verkondigen dat alles een reden had tot ze erbij neerviel; dat was wat gelovigen zichzelf voorhielden zodat ze niet hoefden toe te geven dat het leven in zijn willekeur onnoemelijk wreed was. Ik kon mezelf net zomin dwingen in een hogere macht te geloven dan de gelovigen konden accepteren dat er niemand over hen waakte, dat er geen op maat gemaakt prachtig plan voor hun ziel was.

Op een dag liep ik van puur ennui over het eiland en trof achter op het terrein een oude kano aan. Ik haalde hem met toestemming van de eigenaar uit het water. De volgende dag had ik spierpijn in spieren die ik jaren niet had gebruikt. Het was goede pijn, van een veel hanteerbaardere soort dan de pijn die ik had geleden.

Ik begon dagelijks drie tot vier uur te roeien. In eerste instantie bleef ik in de boot en keek toe hoe de zon de hemel in vuur en vlam zette en het water bloedrood kleurde. Wat later roeide ik naar onbewoonde eilandjes, waar ik overal lijken vond: lege schelpen, versteende zeesterren, vogelschedels. Ik nam ze allemaal mee, legde het boeket van koud geworden vlees op de bodem van mijn kano. Ik plukte zeelathyrus en zeevenkel. Ik at softshellkrabben die ik tussen het blaaswier vond. Naarmate er meer tijd verstreek durfde ik steeds meer, trok ik de kano uit de zee zodat ik over de eilandjes kon dwalen, door grasland en bosjes met mos, achtergelaten groeves en ruïnes die ooit kerkhoven waren geweest. Ik ontdekte velden vol wilde peen, heggen van rimpelroos. Ik zag puttertjes, papegaaiduikers en zwarte zeekoeten. Overal om me heen leefde de wereld, ongevoelig voor mijn pijn en omstandigheden. Op de een of andere manier was de ongevoeligheid troostrijk. Ik voelde me meer bezield dan ik me in decennia had gevoeld. Ik smachtte naar een nieuw begin.

Op de dag dat het vijf jaar geleden was dat Gabe was verongelukt drong tot me door wat ik verkeerd had gedaan.

Het probleem was niet dat mijn principes niet klopten. In de vroege periode hadden De Vijf aan mijn lippen gehangen. Ik hoorde nog steeds de honderden stoelen in het theater opklappen terwijl mijn fans opsprongen na Onverschrokken, rook hun zweterige jubelstemming wanneer ze waren bevrijd van pijn en angst. Ik herinnerde me nog hoe ik na elke show terug was gerend naar de spiegel in mijn kleedkamer om een glimp van die orgastische roes op te vangen, wetend dat ik zelf ook was getransformeerd.

Nee, het probleem lag niet in de wijsheid die ik wilde overbrengen. Het lag hem in de locatie.

Hoe kon ik tot het grote publiek doordringen als het de hete adem van een veel hardere en sterkere macht in hun nek voelde? Hoe kon het me ooit lukken harten en zielen te veranderen zolang elke arme verloren ziel was gevangen in de verwachtingen die de maatschappij oplegde? Als ik hen uit hun omgeving kon halen, weg van hun stad, baan en familie, zou ik misschien blijvende verandering kunnen bewerkstelligen.

Als Lisa niet zo bang was geweest voor eenzaamheid zou ze gelukkig zijn geweest. Als Evelyn niet zo bang was geweest om te falen zou ze nog steeds kunstenaar zijn. Als Jack niet zo bang was geweest van haar familie vervreemd te raken, zou ze vrij zijn.

Als Gabriel niet zo bang was geweest voor gevaar, zou hij nog leven.

Ik kon het niet verdragen nog een ziel aan angst op te offeren. Gabes nalatenschap zou mijn tweede akte kunnen zijn, een kans om de schijnwerper te verplaatsen. Ik bestudeerde het wilde water om me heen en dacht: waarom niet hier? Wat was een betere plek dan midden op zee om te bewijzen dat ik niet bang was voor mijn eigen dood, of die van een ander? Wat was een betere manier om eraan herinnerd te worden dat je om controle over je angst te krijgen constant op je hoede moet zijn? Vijf jaar kon als zand tussen je vingers doorglippen. Met een hele oceaan tussen ons en het vasteland zouden mijn acolieten hun ongezonde gewoontes en relaties achter zich kunnen laten. Zo konden ook zij opnieuw beginnen.

Ik haastte me terug naar mijn huisje en vertelde de eigenaar over mijn plan. Ze wist me te vertellen dat er een eiland beschikbaar was, dat op de markt was gezet door een familie in financiële problemen. Het was generaties lang van dezelfde familie geweest, maar er woonde al vijftig jaar niemand meer. Ik betaalde er gezien de toestand goudgeld voor. Een ploeg werklieden brak het gammele huis dat er stond af en bouwde er mijn eigen glazen paleis. Ze zetten er vijftig gastenverblijven en twee lesruimtes neer. Een aanlegsteiger, poort en heg kwamen later. Ik liet alleen het oude schooltje staan, als herinnering aan het belang van zelfonderricht.

In de zomer van 2012 opende ik de deuren. Mijn nieuwe kudde volgelingen kon hier ellende uit het verleden vergeten. We zouden hier veilig zijn voor neezeggers, met dank aan de beveiliging. Dit was onze kans om aan de wreedheden van de echte wereld te ontsnappen. Madame de Onverschrokkene was dood, maar uit de as rees een feniks genaamd Rebecca op.

Ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

Als hij me nog een kans gaf, zou ik de gewone man kunnen helpen. De massa hield de wereld draaiend, maar niemand kon voorkomen de controle over zijn eigen leven kwijt te raken. Als mensen leerden hoe ze hun angsten konden overwinnen zouden ze misschien evolueren in de ideale versie van zichzelf waarover ze altijd hadden gedroomd, de versie waarover ik het in Onverschrokken had gehad, de persoon die ik al mijn hele leven probeerde te worden. Een gemaximaliseerde versie van jezelf.

Ik wist hoe je die kon worden. Ze hoefden me alleen maar te volgen.

32

Natalie

9 januari 2020

Ik spring zo ongeveer drie meter de lucht in van schrik en prop mijn telefoon voordat ik me omdraai snel in mijn zak. Een vrouw van in de vijftig, volledig gehuld in kleding van Carhartt, staat op het pad. Haar geschoren hoofd maakt me razend. Ze zet haar kruiwagen vol takken neer en plaatst haar handen op haar heupen. Heeft ze mijn telefoon gezien?

‘Ik was op zoek naar het toilet en ben verdwaald,’ zei ik. ‘Ik ben hier nieuw.’

De vrouw snauwt met een zuidelijk accent: ‘Zocht je naar het toilet voorbij het bord ALLEEN PERSONEEL? Ik ben niet van gisteren, schat.’

‘Sorry, ik heb me vergist.’

Ze marcheert op me af en stopt pas als ze bijna tegen me aan staat. ‘Volgens mij liep je rond te neuzen op terrein waarvan je weet dat je er niet mag komen.’ Ze haalt de tandenstoker tussen haar tanden vandaan, haar gebit geel en ongelijkmatig. ‘Meekomen.’

Ze loopt met enorme passen en trekt me voort aan mijn mouw zonder mijn arm aan te raken. Ik probeer me los te rukken, maar haar greep is ferm.

‘Moet dit?’

De vrouw gromt. ‘We hebben constant met mensen als jij te maken. Bevoorrechte snobs die denken dat regels alleen voor anderen gelden.’

Ik ruk me los en blijf staan. ‘Je weet helemaal niets over mij.’

‘Oké, blijf dan maar lekker staan, prinses. Ik ben benieuwd hoelang je erover doet de weg terug te vinden.’

Daar heeft ze wel een punt. Ik haast me achter haar aan.

‘Je komt hierheen met je eisenpakket en je designkleding en je glanzende haar, subtiel als een hartaanval. En mij ziet niemand, hoewel ik een kop groter ben dan jij. Vraag je je wel eens af waarom dat is?’ Ze geeft me geen tijd om te antwoorden. ‘Omdat ik niet takken brekend en vloekend en jammerend dat de hele wereld het op me heeft voorzien rondstamp in het bos. Stille zondaars komen veel verder dan schreeuwende.’

Ze tikt tegen haar slaap, mindert geen vaart en aarzelt niet terwijl we door het bos marcheren. Een paar minuten later zie ik de deur waardoor ik ben gekomen en slaak een zucht van verlichting, haar nauwelijks nog horend nu ik weer veilig ben.

De vrouw opent de deur en duwt me erdoor. ‘Als je ongezien wilt wegkomen moet je je meer gedragen als een vos en minder als een bloedhond.’ Ze trekt de deur achter ons dicht en wijst met een priemende vinger naar de zwarte letters: ALLEEN PERSONEEL. ‘Gelieve in het vervolg de instructies te lezen.’

Ze stampt in de richting van het huis van Rebecca. Ik denk dat het achter de rug is tot ze zich omdraait en met haar armen begint te zwaaien. ‘Ik heb niet de hele dag, prinses. Meekomen.’

Dat ze me prinses noemt raakt me al niet meer, maar ik weet wel beter dan deze vrouw tegen me in het harnas te jagen. Mensen bekijken ons nieuwsgierig terwijl we snelwandelend over het terrein lopen, waar het ondertussen druk is geworden.

‘Ik ben de zus van Kit,’ zeg ik in de hoop dat dat iets positiefs betekent.

‘Ik weet precies wie je bent.’

Mijn hart bonkt. Is zij degene die me heeft gemaild?

We zijn ondertussen aangekomen bij de tuin achter Rebecca’s huis. Wolken hangen er dreigend boven, zwaar en op het punt te breken. Ik heb nog nooit zo veel grijs op één plek gezien.

De vrouw trekt een walkietalkie uit haar kontzak en spreekt erin. ‘Kit, ben je daar?’

Een paar seconden later antwoordt mijn zusje: ‘Met Kit. Zeg het maar.’

‘Met Raeanne. Ik sta met je zus in de tuin. Ik heb haar betrapt terwijl ze in het bos liep rond te neuzen.’ Ze werpt me een vernietigende blik toe. ‘Waar zal ik haar naartoe brengen?’

‘Ik ben er over vijf minuten.’ Kit klinkt geïrriteerd.

‘Begrepen.’ Raeanne steekt de walkietalkie terug in haar zak, slaat haar armen over elkaar en kijkt me razend aan. De wind blaast ons zo ongeveer omver.

We wachten in gespannen stilte en ik kijk overal behalve naar Raeannes gezicht; haar vulkanische starende blik boort dwars door me heen. Een paar minuten later komt mijn zusje aan lopen.

‘Dankjewel, Rae. Ik neem het wel over.’

Raeanne maakt zich hoofdschuddend uit de voeten.

Mijn zusje kijkt me chagrijnig aan. ‘Wat deed je in het bos?’

Ik voel aan mijn telefoon. ‘Ik ben verdwaald terwijl ik de omgeving aan het verkennen was.’

Ze staart me achterdochtig aan.

‘Wat is dat voor schoolgebouw, in het bos?’

‘Niet zo hard praten,’ zegt ze, en ze kijkt om zich heen of niemand ons hoort. We lopen in de richting van de gastenverblijven. Ik verwacht dat de hemel elk moment openbarst, maar het is nog steeds droog. Gordon had gelijk over de storm. We stoppen bij nummer vier. Kit laat ons binnen en slaat me gade. Ik voel vlinders in mijn buik bij de gedachte alleen te zijn met mijn zusje. Dit is de kans waarop ik heb gewacht.

Haar kamer ziet er hetzelfde uit als toen ik gisteren rondneusde. ‘Sinds wanneer ben je zo netjes?’

‘Is dat alles wat je tegen me hebt te zeggen?’ Ze laat haar hoofd zakken en herpakt zich. ‘Je mag hier niet zomaar overal rondlopen, zeker niet op personeelsterrein. Een deel van mijn collega’s is nu al behoorlijk pissig dat je er bent.’

Ik ga op het bed zitten. ‘Zoals Gordon?’

Ze knikt en steekt haar voeten onder haar billen op de stoel waarin ze is gaan zitten.

‘Hij zei vanochtend tegen me dat de storm pas morgen of overmorgen uitbreekt. Hij was ervan overtuigd dat varen vandaag geen enkel probleem is. Toen ik vertelde wat jij tegen me had gezegd, zei hij, en ik citeer: “Kit is geen schipper.”’

‘Hij weet niet waarover hij het heeft. Ik heb al ontzettend vaak met de boot gevaren.’

‘Ik heb de indruk dat er tussen jullie sprake is van enige vijandigheid.’

‘Hij is jarenlang de rechterhand van Leermeester geweest. En toen kwam ik.’ Haar mondhoeken vertrekken een beetje.

‘Kit, er gebeuren rare dingen op dit eiland. De mensen hier zijn gestoord, gevaarlijk of allebei. Hoe kun je met hen werken?’

Ze slaat met een als versteende gezichtsuitdrukking haar armen over elkaar.

Ik gebaar naar het raam. ‘Er hangen nergens gordijnen.’

‘We hebben hier geen geheimen voor elkaar.’ Ze staart naar buiten. ‘Het weghalen van de gordijnen was mijn idee.’

Mijn ogen ploppen zo ongeveer uit de kassen. Ik dacht dat mijn zusje een voetsoldaat was die blind haar orders opvolgde. Nu ik stilsta bij de walkietalkie waarmee ze rond mag lopen, de trainingen die ze geeft en haar toegang tot Rebecca dringt met een schok tot me door hoe snel ze hier de ladder aan het beklimmen is en hoe hoog ze er al op staat.

‘Wat is je plan, Kit? Wil je hier altijd blijven?’

‘Dat weet ik nog niet.’ Ze verstart. ‘Het is ontzettend bevrijdend niet elke seconde van je leven te plannen.’

‘Er zijn heel veel carrières met ruimte voor spontaniteit.’ Ze opent haar mond om te protesteren, dus zeg ik snel: ‘Ik weet dat het niet alleen om het werk gaat. Je vindt het heerlijk om geen slaaf van de technologie te zijn. Maar begrens je telefoongebruik dan, laat je laptop het hele weekend uit staan, ga op zaterdag wandelen of naar het strand in plaats van televisie te kijken. Wil je minder verantwoordelijkheden? Kom dan bij mij wonen. Wist je al dat ik naar Boston ben verhuisd?’ Ze zet grote ogen op. ‘Nee, dat was nog niet tot je doorgedrongen, hoewel ik het al heel vaak heb geappt en je heb gesmeekt op bezoek te komen.’

Ze staart me aan. ‘Waarom Boston?’

Ik peuter aan mijn duimnagel. ‘Om dezelfde reden dat jij naar New York bent vertrokken. Ik wilde weg zijn van alle herinneringen aan ma. En Boston was de enige vestiging met een vacature voor een strateeg, dus heb ik me laten overplaatsen.’

‘Vind je het daar leuk?’

Nee, denk ik. ‘Ja,’ zeg ik, en dan adem ik even in voordat ik aan de pitch begin die ik heb voorbereid. ‘We kunnen een appartement met twee slaapkamers huren en ik vind het geen probleem alles te betalen tot je een baan hebt gevonden waar je gelukkig van wordt.’ In mijn nieuwe stad is een vriendin hebben, laat staan mijn zus, bijna meer dan ik durf te hopen. Ik leun naar voren om Kits hand vast te pakken, maar ze draait zich weg. ‘Je vrienden missen je. Ik mis je.’

Kit schudt haar hoofd. ‘Je snapt het niet. Ik ben gelukkig. Wisewood is wat me gelukkig maakt.’

‘Ben je serieus van plan hier te blijven?’ Visioenen van Parks and Rec-marathons op vrijdagavond vervagen. ‘Wil je geen relatie, geen gezin? Vroeger vond je dat belangrijk. Nu niet meer?’

Ze schraapt haar keel. ‘Niet echt.’

Mijn hart bonkt tegen mijn ribbenkast. Ze geeft alleen nog maar om Wisewood. Ik weet niet wat ik moet doen, heb geen idee hoe ik haar van haar plan moet afbrengen.

‘Ik ga er niet anders over denken, Nat. En dat is geen veroordeling. Je hebt geen idee hoe blij ik ben je te zien, ook al heb je me in de problemen gebracht.’

‘Waarom heb ik dan een halfjaar lang helemaal niets van je gehoord? Gordon zei dat gasten toestemming hebben contact met familie op te nemen.’

‘Dat was niet om je te kwetsen, maar ik wist dat we dit gesprek zouden gaan hebben. En daar was ik nog niet aan toe. Leermeester dacht dat je zou gaan proberen me over te halen mee terug te gaan naar de buitenwereld, en daar zou ik doodongelukkig zijn. Ik weet dat je het onvoorstelbaar egoïstisch van me vindt dat ik ervoor kies hier te zijn, maar ik heb me mijn hele leven nog niet zo goed gevoeld. Ik weet niet hoe ik je dat kan uitleggen.’

‘Wat is er zo geweldig aan die vrouw? Ik heb haar nog niet eens gezien.’

‘Dat komt doordat ze druk is met een nieuw project.’ Kit zit te stralen. ‘Ze verandert de manier waarop je naar het leven kijkt, Nat.’

‘Ze laat jullie allemaal door een hoepeltje springen. Sommige mensen die hier rondlopen lijken wel gehersenspoeld.’ Zoals jij, zeg ik maar niet hardop.

Kit trekt een grimas. ‘De wetenschap heeft aangetoond dat het onmogelijk is om iemands hoofd tegen zijn zin leeg te maken. Je kunt de geest van iemand niet overnemen. Hersenspoelen is een concept dat populair is geworden door Hollywood. Het geeft familieleden toestemming een autoriteit buiten zichzelf de schuld te geven in plaats van hun naasten.’

Precies wat iemand die is gehersenspoeld zou zeggen.

‘Iedereen is hier uit eigen, vrije wil. Niemand wordt ergens toe gedwongen.’

‘Dat ze je niet dreigt met een vuurwapen wil niet zeggen dat ze geen ideeën in je hoofd plant.’

‘We wíllen juist dat er nieuwe ideeën in ons hoofd worden geplant! Dat is het hele idee van jezelf ontplooien.’

‘Ik moet het hardop zeggen, Kit.’ Ik ben even stil en zeg dan: ‘Wisewood klinkt als een sekte.’

Ze klemt haar kaken op elkaar. Dan zegt ze: ‘“Sekte” is een minachtend etiket dat de maatschappij plakt op groepen mensen met overtuigingen die ze niet begrijpt of waarmee ze het oneens is.’

‘Het is hier niet normaal. Geen internet, geen telefoons, geen verbinding met de rest van de wereld.’

‘En wat is er zo geweldig aan normaal? Iedereen is overal bang voor. Mensen beklimmen de carrièreladder en zijn aan één stuk door bang dat wat ze doen niet goed genoeg is omdat het niet het nieuwste, beste of grootste is. Ze doen sapkuurtjes omdat ze bang zijn dat ze te dik zijn en zuipen zich lam omdat ze bang zijn dat hun avonden te saai zijn. Klimmen, kopen, eten. Klimmen, kopen, eten. Als hamsters in een rad. Onder de drugs, overprikkeld en te oud voor het leven dat ze proberen door te zetten. Waarom moet je zo nodig afgeven op een andere manier van leven? Laat me gewoon gelukkig zijn.’

We zeggen allebei even niets. Ik hoor mijn zusje diep in- en uitademen. Ik wil haar hier niet achterlaten. Ik wil mijn leven niet zonder haar leiden. Hoe kan ze het prima vinden om me nooit meer te spreken? Hecht ze zo weinig waarde aan onze relatie? We zijn de enige familie die we hebben.

‘Ik weet niet hoe ik je moet beschermen.’ Mijn stem klinkt onvast. ‘Het is hier verschrikkelijk en dat heb je niet eens in de gaten.’

Kit maakt een snuivend geluid. ‘Weet je nog, die kerst toen ik negen was en jij twaalf?’

Ik schud mijn hoofd. Alle herinneringen aan kerst in onze kindertijd lopen door elkaar: ik sta cadeautjes in te pakken, koekjes voor haar te bakken om voor de Kerstman klaar te leggen, loop op mijn tenen de trap af om ze zelf op te eten zodra ik zeker weet dat ze slaapt, schrijf haar bedankbriefjes in grote hoofdletters, die ik zorgvuldig besmeur met houtskool zodat ze weet dat ze uit de schoorsteen komen. Na een nacht doorhalen bracht ik eerste kerstdag vaak in een vermoeide roes door.

‘Ik wilde al maanden een bepaalde barbie. Ze had een gele jumpsuit aan, met hoge hakken, en een paardenstaart zoals ik die ook had. Toen ik mijn cadeau op kerstochtend uitpakte en zag wat erin zat, danste ik gillend van vreugde door de kamer. Ma zat koffie te drinken in die badjas met die katten erop. Jij had net je Girl Talk-spelletje uitgepakt.’ Ze bijt op haar onderlip. ‘Ik duwde mijn barbie in je gezicht, smeekte je ernaar te kijken. Weet je nog wat je deed?’

Er vormt zich een klont in mijn maag. ‘Nee.’

‘Je rolde met je ogen.’ Ik krimp ineen. ‘Dus probeerde ik het nog een keer. Dit was dé barbie die ik zo graag wilde hebben. Ik wilde je alleen maar laten zien hoe mooi ze was. De tweede keer duwde je haar van je af.’

Ik ruk een nijnagel los. Mijn nagelriem begint te bloeden.

‘En de derde keer keek je me aan en zei’ – en Kit zegt het op psychopathisch ijzige toon – ‘ben je niet een beetje oud voor een barbie?’

Ik slik iets weg.

‘En ineens voelde de nachtpon die ik aanhad, die met Ariël erop en die paarse ruches, ontzettend kinderachtig. Ik pakte de barbie uit om ma te laten zien hoe blij ik ermee was, maar ik voelde me ineens, elke keer dat ik barbies haar borstelde of haar die plastic schoenen aantrok, een tweejarige. Het voelde achterlijk als ik deed of ze kon lopen of praten. Ik heb daarna nooit meer met poppen gespeeld.’

Het ergste is niet dat ik dat heb gedaan (hoewel het erg genoeg is) maar dat ik het me niet kan herinneren, hoewel mijn zusje er al decennia mee rondloopt. En dan zeggen ze dat je je alleen herinnert wat je fout hebt gedaan, niet wat je is aangedaan. Ik doe mijn mond open, maar weet niets te zeggen wat het goed kan maken.

Kit kijkt me met roodomrande ogen aan. ‘Je gaat het mooie van Wisewood niet van me afpakken.’

‘Het spijt me.’ Dat is niet genoeg. Ik weet dat het niet genoeg is.

‘Ik ontken niet dat ze hier rare regels hebben. Elk systeem heeft minpunten. Wisewood is daar niet anders in. Maar we leggen de focus bij wat er positief is aan het programma.’

Ik ben de wil kwijt om tegen mijn zusje in te gaan. Ze is betoverd door een groep en een ideologie waar ik niets van snap. Als ze zo zeker weet dat ze hier gelukkig is, gaat ze haar gang maar.

‘Begrepen.’ Ik steek in overgave mijn handen op. ‘Ik sta aan jouw kant, hoor.’

We schrikken allebei als er wordt aangeklopt.

‘Mevrouw Collins, ben je binnen?’ roept Gordon.

‘Ik ben bezig,’ zegt Kit.

‘Wil je even opendoen?’

Ze sluit haar ogen. Haar antwoord klinkt ijzig: ‘Ik zei dat ik bezig ben.’

Stilte. Dan: ‘Oké. Ik vertrek nu met de boot, dus dan zul jij...’

Kit springt op van het bed en rukt de deur open. ‘We mogen niet van het eiland af.’

Gordon recht zijn rug. Hij is nog steeds kleiner dan zij.

‘Het sneeuwt,’ zegt ze.

Hij zegt nog steeds geen woord.

‘Waar ga je naartoe?’ vraagt ze.

Zijn blik beweegt naar mij. ‘Weet je heel zeker dat je dat antwoord nu wilt horen?’

Mijn zusje werpt een zijdelingse blik op mij.

‘Kit, ik moet je iets vertellen,’ zeg ik, me ineens herinnerend wat ik hier kom doen. ‘We zijn nog niet klaar.’

‘Ja, dat zijn we wel.’ Ze loopt achter Gordon aan en sluit de deur.

33

Kit

Oktober 2019

We waadden het water uit en trokken in stilte onze schoenen weer aan. Debbie bood me een handdoek aan die ze speciaal voor mij had meegenomen. Zelfs nadat ik me had afgedroogd stond ik nog zo hard te klappertanden dat het pijn aan mijn kaken deed. Toen hij zag dat mijn knieën knikten, gaf Jeremiah me zijn jas.

Ik schudde mijn hoofd en gebaarde naar mijn doorweekte trui en spijkerbroek. ‘Dan wordt hij nat.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Dat droogt wel weer.’

Ik glimlachte vermoeid naar hem en ritste de jas helemaal dicht. Ik had het meteen warmer, hoewel de puntjes van mijn haar waren bevroren. De leden van de KV liepen achter elkaar aan het bos in. Ik liep achter Sanderson, met Jeremiah achter me en probeerde te bedenken wat die Queeste van Oordeel zou kunnen inhouden. Gingen ze mijn zonden opnoemen en straffen bedenken die de misdaden waardig waren? Ik stelde me voor dat ik voor een tribunaal van mijn gelijken stond. Voor het stelen van snoep uit die winkel toen je dertien was: tien keer met een liniaal op je knokkels. Omdat het jouw schuld is dat je beste vriendin op de middelbare school werd gearresteerd: drie dagen zonder eten. Omdat je een waardeloze dochter bent: knielen op gebroken glas tot je knieën bloeden.

Misschien moest ik een ander wel veroordelen.

‘Het is niet zo erg als je denkt,’ hoorde ik Jeremiah achter me zeggen. Ik knikte, maar mijn maag draaide zich om.

Het begon te miezeren en we versnelden onze pas. Sofia sprintte als een kind dat te lang binnen heeft gezeten het pad vol dennenappels op, onder takken door duikend en de hele weg uitbundig schreeuwend. De rest van de groep had een plechtige uitstraling, wat me niet geruststelde.

Het bos begon al snel naar nat hout te ruiken. Onze schoenen piepten in de modder. Mijn longen deden bij elke inademing koude lucht pijn. Ik hoopte dat wat ik moest doen binnen zou zijn, liefst ergens met een open haard. Jeremiah floot ‘Party in the USA’, mogelijk in een poging me gerust te stellen, de zware stilte te doorbreken.

Hij was net door het eerste couplet toen Raeanne van voor in de rij riep: ‘Jezus, zo te horen heb jij van alle kanaries die ene die vals zingt ingeslikt.’

Hij hield op met fluiten en de groep was weer stil. Ik vond het niet prettig te bemerken hoe gespannen iedereen was en dat probeerde te verhullen met geveinsde vrolijkheid. Ik wilde weten wat zij wisten.

Na een tijdje arriveerden we bij een klein gebouw. Ik zag in het donker niet veel meer dan een dak met shingles. Ik luisterde of ik de zee kon horen, wat niet het geval was. Mijn wangen deden pijn van de koude wind.

Sofia stond met haar handen op haar knieën bij de houten deur op ons te wachten. Ruth gebaarde me naar voren te lopen.

‘En dan te bedenken dat ik een keer mee heb gedaan in Boston,’ zei Sofia buiten adem.

Dat verraste me. De stafleden spraken buiten de sessies om vrijwel nooit over hun leven vóór Wisewood. ‘Aan de marathon?’

Ze knikte en probeerde tot rust te komen.

Na nog een keer diep inademen greep ze de deurklink en duwde me de inktzwarte leegte van het gebouw in. Ik slaakte in protest een gil en toen baadde de koude ruimte plotsklaps in licht. Ik kneep mijn ogen half dicht, probeerde me aan de verandering aan te passen.

We stonden in wat eruitzag als een oud schooltje. Leermeester zat aan het grote bureau voor in het lokaal, haar haar alsof ze net van de kapper kwam, haar kleren droog. Naast haar bureau stond een driepoot met een lege telefoonhouder erop.

Ze stond op en gebaarde naar een tafeltje in het midden van de voorste rij. ‘Ga zitten.’

Ik keek over mijn schouder. De rest van de KV kwam achter me aan naar binnen lopen.

‘Laat je niet afleiden door wat de anderen doen,’ zei Leermeester.

Ik knikte en liep naar voren, de hele weg naar haar kijkend. Ik ging op de stoel zitten, hard en van hout, en hoorde mijn collega’s hetzelfde doen. Ik durfde niet van die violetblauwe ogen weg te kijken tot ik daar toestemming voor kreeg doordat zij wegkeek. Mijn spieren spanden zich aan, mijn hart bonsde.

Leermeester liep tussen de rijen door en ik keek steels over mijn schouder. Ze begroette iedereen met een kneepje in de hand. Sommigen bogen hun hoofd, anderen grijnsden. Gordon liep naar de driepoot, haalde een iPhone uit zijn zak en plaatste die in de breedte op de houder, met de achterkant van de telefoon naar ons toe. Hij tikte een paar keer op het schermpje en ging toen met zijn rug tegen het schoolbord staan, kijkend naar de telefoon.

Angst kroop langs mijn ruggengraat. Hij was ons aan het filmen.

Ik vroeg me voor de miljoenste keer af wat precies Gordons functie op Wisewood was. Ruth en ik gaven trainingen, Debbie kookte en Sofia heelde. Raeanne werkte in de tuin, maaide het gras, schepte sneeuw, onderhield het terrein. Sanderson bestuurde de boot, deed boodschappen en loodgieters- en elektricienwerk. Jeremiah deed de boekhouding. Niemand wist wat Gordon deed, behalve rondhangen in de buurt van het kantoor van Leermeester en om de zoveel tijd op een geheime missie verdwijnen.

Leermeester liep terug naar voren en wachtte tot iedereen stil was. Ik wiebelde met mijn tenen; ze waren nog steeds gevoelloos.

‘Kit, van harte welkom op je Q1, de Queeste van Oordeel.’ Leermeester was heel elegant op haar bureau gaan zitten. Ze sloeg haar vingers ineen en fronste haar wenkbrauwen. ‘Waarom ben je gekozen voor de KV?’ Mijn mond viel open terwijl ik koortsachtig naar een antwoord zocht. ‘Waarom zijn jullie allemaal gekozen?’ Ze keek naar de anderen. ‘De mensen in deze ruimte hebben de vreselijkste beproevingen doorstaan. Jullie hebben onuitsprekelijk verdriet gehad, zijn de mensen die het belangrijkst voor je waren verloren door de dood of afwijzing en soms beide. Jullie zijn in elkaar geslagen en jullie ziel is gebroken. Jullie hebben je strijd tegen verslaving verloren.’

Ik wierp nog een steelse blik over mijn schouder. De meeste leerlingen hadden hun hoofd gebogen en volgden met een vinger het grein van het hout van hun tafeltje, maar Raeanne en Sofia keken Leermeester met ingehouden adem recht aan.

‘Als ik naar jullie gezichten kijk zie ik geen slachtoffers,’ zei Leermeester. ‘Ik zie overlevers. Ik zie vechters.’

Sanderson zat te stralen achter zijn tafeltje. Ruth knikte. Raeanne stootte een vreugdekreet uit.

Leermeester begon voor haar bureau heen en weer te lopen en zei harder: ‘Jullie hebben allemaal de kans om onverschrokkenheid voor te leven, de grootsheid in anderen te assisteren.’ Ze bleef staan en wrong haar handen samen. ‘Ik hoop dat de veteranen onder jullie die assistentie vanavond zullen verlenen. Ik kan het werk niet alleen doen. Ik heb iedereen nu nodig.’ Ze bestudeerde ons. ‘We moeten handelen als één.’

‘Ja! Ja!’ riep Sofia. De anderen knikten geestdriftig. Ik duwde mijn oren in Jeremiahs jas in een poging ze een beetje te verwarmen.

Leermeester wendde zich tot mij. ‘Tijdens je verblijf hier heb je specifieke angsten met me besproken, Kit. Maar de Queesten van Onverschrokkenheid gaan over de controle over universele angsten, angsten die vrijwel iedereen op een bepaald punt in zijn leven heeft. De eerste van die angsten is oordelen.’ Ze streek meermalen over een onzichtbare kreukel in haar zwarte wollen broek en stak haar handen in haar zakken. ‘We vergooien zo veel tijd van ons korte leven met zorgen om wat anderen van ons denken. We zijn bang voor hun reactie op wat we aanhebben, op dat we zijn aangekomen of ons haar verliezen. We zijn bang voor wat ze denken als we dansen op een bruiloft of de stoep.’

Ik knikte en wreef met mijn hand over mijn neus om hem warm te krijgen, mezelf berispend te stoppen met dat gefriemel en beter op te letten.

Leermeester slaakte een diepe zucht. ‘Maar we zijn ook bang voor een oordeel over de grote beslissingen in ons leven. We maken ons zorgen dat anderen ons werk, ons huis of onze partner afkeuren. Op Wisewood geloven we dat het onmogelijk is je Gemaximaliseerde Zelf te bereiken zolang je je zorgen maakt om het oordeel van anderen. Q1 is een manier om dat oordeel achter je te laten.’

Hoewel ik het toen niet zo zou hebben verwoord, was angst voor het oordeel van anderen een van de redenen dat ik me had ingeschreven voor Wisewood. Ik had er alles voor over om van die angst af te komen. Ik zwoor onverschrokkenheid uit te dragen, Leermeester trots te maken.

Ze knipoogde naar me. ‘Kijk maar niet zo bang. Het komt wel goed.’

Het drong tot me door dat ik het tafeltje vastklampte. Ik liet het los en dwong mezelf adem te halen.

‘Goed zo,’ zei Leermeester. ‘We doen die Q1 in dit voormalige klaslokaal om onszelf eraan te helpen herinneren dat we allemaal leerlingen zijn – ja, zelfs ik – die constant leren en zich verder ontplooien.’ Ze was even stil. Toen zei ze: ‘Sluit je ogen.’

Ik vocht tegen de drang de ruimte uit te rennen. Het begon harder te regenen; hij kletterde op de shingles. Ik deed wat ze zei.

‘Denk aan het ergste wat je ooit hebt gedaan. Misschien moet je er even naar graven, maar de kans is groot dat het je meteen te binnen schiet. Het is iets wat je nooit bent vergeten, waarschijnlijk een schuldgevoel dat je met je meedraagt. Niets wat met je moeder heeft te maken, daar hebben we het nu wel genoeg over gehad. Heb je iets in je hoofd?’

Ik aarzelde even en knikte toen.

‘Het schuldgevoel is een zware last, hè?’

‘Ja,’ zei ik met mijn ogen dicht.

Op de regen na was het stil als in een doodskist in de ruimte.

‘Stel nu,’ zei Leermeester, waarvan ik schrok, ‘dat je van dat schuldgevoel af kunt zijn. Zou je dat willen?’

Ik knikte nogmaals.

‘Ik ook.’ De stem van Leermeester klonk dichter bij me in de buurt. Mijn oogleden trilden. ‘Wat je gaat doen is die wandaad met iedereen hier delen, zodat je er vrij van kunt zijn. Zodra je het brandende geheim loslaat, kun je beginnen met helen. En tijdens het helingsproces kom je een stapje dichter bij je Gemaximaliseerde Zelf. Doe je ogen maar open.’

Toen ik dat deed was haar gezicht vlak bij het mijne; haar irissen gloeiden. Ze pakte mijn handen in haar papierachtige handpalmen. ‘Ik weet dat je het kunt.’

Ik deed mijn mond open, maar ze voorkwam dat ik iets zei door zelf te zeggen: ‘Begin met het noemen van je volledige naam, Kitten.’

‘Katharine Frances Collins.’ Mijn gezicht brandde. ‘Ik ben een keer dronken in de auto gestapt en naar huis gereden. Het was niet zo’n groot stuk, maar ik had gesnapt kunnen worden. Of erger.’

Het gezicht van Leermeester betrok. Ze liet mijn handen los en ging met krakende enkels rechtop staan. Ze keek me boos aan. ‘Ik hoop dat ik geen beoordelingsfout heb gemaakt je hier uit te nodigen. We verwachten een ernstige overtreding, een bekentenis van ware kwetsbaarheid. Je vertelt ons niet de hele waarheid.’

Ik ritste Jeremiahs jas los; ik was ineens gaan zweten. Hoe wist ze dat?

Ze keek naar de anderen, liep nogmaals tussen de rijen door. ‘Ik stel voor dat jullie je eigen biecht van je Q1 delen. Zodat Kit weet dat ze hier niet de enige is die niet perfect is.’

Ik probeerde niet te laten zien hoe bang ik was. Dit was mijn enige kans en ik had het nu al verpest. Een bekende aandrang begon zich in mijn vingertoppen op te bouwen.

Debbie sprak als eerste. ‘Ik heb geld uit de kassa gestolen toen ik tekortkwam voor de huur.’

Leermeester legde een zachte hand op Debbies rug.

‘Ik heb mijn dope in de locker van een collega gelegd zodat mijn vader hem zou ontslaan en niet mij,’ zei Sanderson. Leermeester knipoogde naar hem.

Ruth liep rood aan. ‘Ik heb cheques vervalst om genoeg geld bij elkaar te krijgen om naar Maine te kunnen verhuizen.’ Leermeester knikte haar goedkeuring. Het kostte me al mijn zelfbeheersing mijn gezicht uitdrukkingsloos te houden. Had Ruth, de meest gezagsgetrouwe persoon die ik ooit had ontmoet, gefraudeerd?

Sofia wilde iets gaan zeggen, maar Leermeester stak haar hand op, verlegde de focus naar mij. De aandrang te trekken, te rukken, schoot via mijn onderarmen naar mijn schouders. Niet nu. Een tafeltje kraakte toen iemand anders ging zitten.

Ik trok mijn kin in. ‘Je hebt gelijk. Ik vertelde niet alles. Wat ik wegliet toen ik net zei dat ik dronken achter het stuur ben gaan zitten’ – ik zoog lucht naar binnen – ‘is dat ik een ongeluk heb gehad.’

De gezichtsuitdrukking van Leermeester werd donker. ‘Je spot met de principes waar we voor staan.’ Ze leunde naar me toe en sprak zo zacht dat alleen ik haar kon horen. ‘De eerste queesten gaan ook over het opbouwen van camaraderie. Als je je gaat gedragen alsof je een heilige bent, beter dan de rest, komen we nergens, toch?’ De aandrang schoot naar mijn nek en wikkelde zich als een wurgslang om mijn hals. Leermeester nam weer wat afstand en gebaarde Sofia verder te gaan.

De dokter zat zo hard met haar been te wiebelen dat haar hele lichaam ervan bewoog. ‘Elke keer dat mijn dochter vermist was, was ik wanhopig.’ Toen haar stem dreigde te breken, stond Leermeester direct naast haar. Ze trok een pakje tissues uit haar zak en gaf er een aan Sofia en fluisterde toen iets in het oor van de vrouw, die helemaal ontdaan was. Sofia luisterde naar de woorden en rechtte haar schouders. ‘Ik heb recepten voor pijnstillers voor de verslaafde vrienden van Rosa uitgeschreven zodat ze me zouden vertellen in welk drugshol ze zich verstopte.’

Ik beet op de binnenkant van mijn onderlip tot ik bloed proefde, de ijzersmaak een opluchting. Regen kletterde op het dak. Leermeester trok Sofia tegen zich aan voor een omhelzing en wendde zich toen tot Jeremiah.

Hij sprak met bevende stem: ‘Ik heb op mijn werk met de cijfers geknoeid.’

Ik staarde met open mond naar mijn vriend terwijl alle kleur uit zijn gezicht trok. Hij keek me niet aan, was compleet gefocust op de gepijnigde blik in de ogen van Leermeester. Ze balde een vuist als symbool voor kracht en klopte hem toen op zijn schouder. Hij knikte en ging rechter op zitten.

‘Boehoe, stelletje watjes,’ zei Raeanne. Ze vouwde haar handen achter haar hoofd en leunde naar achteren op haar stoel. ‘Ik heb twee mannen vermoord.’

Ik zat met mijn oren te klapperen. Dit was de ernstigste misdaad van allemaal, maar ik had geen enkele moeite me voor te stellen dat Raeanne dat zou doen. Had ze het echt gedaan? Leermeester bleef bij Raeannes tafeltje staan. Ze drukte haar hand een moment tegen haar eigen borst en toen tegen die van Raeanne. Ik kon het gezicht van Leermeester niet zien, maar leidde uit de glans in Raeannes ogen af dat Leermeester haar stralend aankeek. Ik snakte naar die hartgrondige goedkeuring.

Met haar blik nog op Raeanne gericht zei Leermeester: ‘Ik geef je nog één kans, Katharine. Als je wilt toetreden tot deze groep, moet je iets toegeven wat je waardig maakt er deel van uit te maken. En nu geen tijdsverspilling meer.’

Mijn hart ging tekeer. Zweet droop langs mijn haarlijn. Mijn borst voelde alsof hij zou gaan exploderen. Wat moest dit ook alweer oplossen? Ik was de draad kwijt. Misschien was wat we deden wel verkeerd.

Maar er was een gediplomeerd arts en een gecertificeerd accountant in ons midden, en die zagen niets verkeerds in het proces. Even los van die fraude was Ruth een van de vriendelijkste, netste mensen die ik ooit had ontmoet, en het alarmeerde haar niet. Als er iets mis was met Wisewood zou de rest niet zijn gebleven, hadden ze geen vijf of zes jaar van hun leven aan deze plek gegeven. Ik schudde mijn hoofd en probeerde me te focussen. Leermeester had me gewaarschuwd voor dergelijke gedachten.

Ik schoof naar voren op mijn stoel en mijn handpalmen maakten zweetafdrukken op het tafeltje. Regen droop langs de ramen naar beneden.

‘Ik heb dat ongeluk gehad omdat ik ergens tegenaan reed.’ Het duizelde me. Ik legde mijn hoofd in mijn handen. ‘Tegen iemand aan.’

De lichamen aan de tafeltjes leunden hongerig naar voren.

‘Ik ben niet gestopt om te controleren...’ Mijn stem ebde weg. Een hert was over een slecht verlichte weg het bos uit gerend. Ik had hem niet gezien tot het te laat was. Het had een paar seconden geduurd en toen was het dier terug het bos in gestrompeld voordat ik nog net kon voorkomen dat ik zou gaan slippen. Ik had een hert aangereden, geen mens.

Toch?

Een grijns verscheen op het gezicht van Leermeester terwijl ze naar me toe kwam lopen. Schuldgevoel maakte plaats voor opluchting. ‘Kit,’ zei Leermeester terwijl ze door mijn haar woelde, ‘je bent weer een stap dichter bij je Gemaximaliseerde Zelf.’

Iedereen begon te klappen. Ik was misselijk.

‘En jij, Gordon?’ vroeg Raeanne toen het weer stil was. ‘Je staat altijd achter de camera, nooit ervoor.’ Ze wierp een nerveuze blik op Leermeester.

Gordon, die niet had bewogen sinds hij tegen het bord aan was geleund, schraapte zijn keel. ‘Dit is de Q1 van Kit, niet die van mij.’

‘Alle anderen hebben hun verhaal verteld,’ zei Raeanne.

‘Leermeester bepaalt wat ik doe, niet jij.’

Leermeester liet haar hoofd een stukje opzijzakken. ‘Denk je dat je beter bent dan zij?’

Voor het eerst sinds ik op Wisewood was zag ik een blik van verbazing – en pijn – op Gordons gezicht. Hij ging voor de telefoon gaan en sprak recht in de camera. ‘Het ergste wat ik ooit heb gedaan is een vijand op mijn werk provoceren, die later, terwijl ze in bed lagen te slapen, mijn vrouw en zoon heeft vermoord.’

Een aantal mensen snakte naar adem, iedereen behalve Leermeester geschokt. Toen pakte Gordon volledig beheerst de telefoon uit de houder, klapte de driepoot in, stak die onder zijn arm en liep het pand uit. De deur sloeg achter hem dicht.

‘Moeten we achter hem aan?’ vroeg Ruth bezorgd aan Leermeester.

Leermeester klopte op Ruths arm. ‘Laat hem maar.’ Ze liep terug naar voren en begon weer te ijsberen. ‘Jullie begrijpen nu het gevaar van de buitenwereld nog beter dan hiervoor. Zorg dat onze gasten – jullie leerlingen – gaan inzien dat ze hun leven voordat ze hiernaartoe kwamen niet ten volste ontplooiden. Help hen eraan herinneren dat ze hier veel veiliger zijn dan ze daar ooit zijn geweest. Als gasten Wisewood verlaten, doen ze dat op eigen risico. Ze keren terug naar misbruik, verlating, zelfs de dood. Maar als ze blijven, kunnen we over hen waken en degenen die het veelbelovendst zijn binnen vragen. Zoals we dat met Kit hebben gedaan.’ Ze verzachtte. ‘Gefeliciteerd. Je bent geslaagd voor je Q1, Kitten.’

Deze keer werd het applaus een staande ovatie. Ik begon te blozen en probeerde mijn ongerustheid van me af te schudden. Die opname zou nooit het daglicht zien. Dan had ik wat details overdreven. Ik was geslaagd voor mijn Q1!

Maar toen ik een korte toespraak gaf om iedereen te bedanken, hoewel de hele KV mijn naam scandeerde, golfde er een vaag gevoel van onrust door me heen. Ik miste voor het eerst in heel lange tijd mijn zus.

‘Nog één ding voordat je echt bij de KV hoort,’ zei Leermeester met een knipoog.

Raeanne begon te grijnzen, stond op en kwam op me af lopen met een tondeuse in haar hand.

34

Natalie

9 januari 2020

Ik zit uren te wachten in het huisje van Kit, bang voor haar terugkeer. Als het tijd is voor het avondeten zijn Gordon en zij nog steeds niet terug, maar de voorspelde storm is wel gearriveerd. Natte sneeuw teistert het eiland, verandert dan van gedachten en wordt hagel. Ik ga even langs mijn huisje voordat ik naar de cafetaria loop om met Chloe te eten, die bij een paar gasten van haar eigen leeftijd zit. Na het eten nodigen ze me uit voor een ‘emotiekring’ in een van de gastenverblijven. Ik sla het aanbod vriendelijk af en zeg dat ik liever slangengif in mijn tandvlees gespoten krijg.

In plaats daarvan besluit ik Kit te gaan zoeken.

Ik heb gewacht op het juiste moment om het goed te maken met Kit, maar ik weet nu dat dat niet bestaat. Er is geen perfecte setting of situatie waarin je nieuws brengt dat je zusje kapot gaat maken, om nog maar te zwijgen over het feit dat ik in de 24 uur dat ik hier nu ben almaar afgeleid was en over mijn schouder keek. Het gevoel dat ik word bespied, dat er ogen zijn die ik niet zie, verlaat me geen moment. Zodra ik het heb verteld, kan ik naar huis. Voordat er iets ergers gebeurt.

Ik trek de capuchon van mijn parka over mijn hoofd en zet me schrap terwijl ik de cafetaria uit loop. Ik voel de hagel keihard naar beneden komen en versnel mijn pas. Ik ben bijna bij de gastenverblijven als een hagelsteen tegen mijn rug knalt. Ik slaak een gil.

Ik ren naar de binnencirkel, naar huisje 4, en bonk op de deur zodat Kit me boven de storm uit hoort. Ik sta schuilend onder het smalle afdakje te wachten. Kit doet niet open. Ik bonk nogmaals op de deur. Ze komt nog steeds niet naar de deur. Ik ren naar de andere kant van het huisje en tuur naar binnen.

Ze is er niet.

Een beving die in mijn schouders begint, verspreidt zich naar mijn armen en benen.

Waar is ze? Waar is mijn zusje, in deze storm? Stel nou dat ze nog op zee is met Gordon en niet terug kan? Misschien heeft ze hem er niet van kunnen weerhouden te vertrekken. Stel nou dat de boot is gekapseisd? Ik zie haar voor me terwijl ze als een stuk drijfhout in het water wordt rondgeslingerd, in onherkenbare stukjes wordt gescheurd.

Ik laat mijn hoofd zakken en onderhandel met een aanwezigheid waarvan ik hartstochtelijk hoop dat ze luistert.

Neem wat je wilt. Mijn baan, mijn appartement, mijn gezondheid. Maar krenk mijn zusje alsjeblieft geen haar op haar hoofd.

Dertig seconden later ben ik weer in mijn eigen huisje. Hagel klettert op het dak. Ik loop naar het raam en tuur naar buiten. Niemand.

Ik kniel naast het bed en steek mijn hand onder het matras terwijl ik ondertussen het raam in de gaten houd. Ik schuif mijn hand heen en weer maar grijp in een leegte. Ik kijk van het raam naar het bed en til de hele zijkant van het matras van de bodem.

Mijn telefoon is weg.

Ik kijk onder het bed. Daar ligt hij ook niet. Ik schud het hoeslaken uit, het dekbed en de kussens. Hij ligt niet op of onder het bed. Ik controleer het nachtkastje en de lades in het bureautje, hoewel ik zeker weet dat ik hem daar niet heb verstopt.

De kristalheldere herinnering aan een paar uur geleden speelt door mijn hoofd terwijl ik de kamer overhoophaal. Ik ben linea recta van Kits huisje naar dat van mij gelopen en heb mijn telefoon onder het matras geduwd, zo ongeveer in het midden van het bed. De telefoon kan niet door iemand zijn gezien tenzij die ernaar op zoek was. Of door het raam stond te kijken toen ik hem verstopte. Ik draai mijn hoofd met een ruk naar het raam, maar zie niets. Ik slik iets weg.

Ik probeer me te herinneren of er in het contract iets staat over het confisqueren van persoonlijke bezittingen, maar ik heb het veel te globaal gelezen. Misschien heb ik er wel mee ingestemd dat ze me mogen beroven. Ik haal alles uit mijn tasje en weekendtas, stort de inhoud op de vloer uit. Ik zoek in elke zak, elke vierkante centimeter van het huisje.

Mijn telefoon is verdwenen.

Er gaat een bekende golf van paniek door me heen.

Bijna tien jaar geleden had ik na mijn afstuderen mijn eerste baan. Eén borrel na het eten draaide uit op blijven tot sluitingstijd. Ik keek uren niet op mijn telefoon. Toen ik hem uiteindelijk uit mijn tasje viste had ik 42 oproepen van mijn moeder gemist. Alle zuurstof werd uit mijn lichaam getrokken. Ik belde haar meteen terug, luisterde niet eens naar de voicemails. Ze nam niet op, dus toen luisterde ik naar het eerste bericht. Ze vertelde huilend dat ze het niet meer aankon en smeekte om vergiffenis. Ze zei dat ze genoeg had gehad en sprak huilend verder tot de voicemail haar afkapte.

Ik klom in een taxi, bleef haar maar bellen, drukte mijn telefoon tegen mijn oor tot mijn hand wit was. Uiteindelijk bleek ze te veel chardonnay te hebben gedronken en met haar telefoon in de hand op de bank in slaap te zijn gevallen. Ik bracht haar naar bed en zwoor mijn telefoon nooit meer te negeren.

Zelfs nu ma dood is en er op het eiland geen bereik is, kan ik het benauwde gevoel dat zich door mijn borstkas verspreidt niet tegenhouden. Ik zeg tegen mezelf dat Kit het zal begrijpen. Ik zal moeten opbiechten dat ik heb gelogen dat ik mijn telefoon niet bij me had, maar ze weet hoe het zit. Haar nieuwe blik op het leven doet er niet toe. Ze is nog steeds mijn zusje. Ze zal me helpen.

Ik zal nooit meer tegen haar liegen. Laat haar alsjeblieft veilig zijn.

Ik ren terug naar haar huisje, onderweg hagelstenen zo groot als golfballen ontwijkend. Deze keer klop ik niet eens aan; ik kijk meteen door het raam naar binnen. Het is er nog steeds donker. Het is acht uur.

Ik ploeter terug naar mijn eigen huisje en leg me neer bij het feit dat vrijwel alle kleding die ik heb meegenomen naar Wisewood nat is geworden. Ik plof, natte kleding en al, neer op de bureaustoel. De cafetaria zal ondertussen dicht zijn. Wie zou me willen helpen? Van wie behalve Kit weet ik het huisnummer? Ik trap vloekend tegen een poot van het bureautje.

Om negen uur probeer ik Kits huisje nogmaals. Geen reactie om tien en elf uur. Om middernacht geef ik het op, probeer niet in paniek te raken. Waar is ze? Ik heb geen idee hoe, maar ik ben ervan overtuigd dat Rebecca hier achter zit.

Na een uur ijsberen door mijn kamer geef ik het echt op. Ik kan in dit weer en op dit uur niets doen om mijn telefoon terug te krijgen of mijn zus te vinden. Ik ga morgenochtend zodra dat kan naar de cafetaria en eis mijn persoonlijke bezit terug. Ik biecht zodra ik weet waar ze is alles aan Kit op. Ik lig in bed en mijn emoties schieten heen en weer tussen angst en woede. Ergens tegen halfdrie ben ik compleet uitgeput. Mijn oogleden worden zwaar.

Ik word wakker van getik op mijn voorhoofd. Ik vraag me slaapdronken af of het dak lekt.

Ik open mijn ogen. De maan verlicht de kamer. Er staat iemand over me heen gebogen. Ik slaak een gil en deins terug van de indringer. De persoon is lang en mager en draagt een bivakmuts.

‘Wie ben jij?’ Ik trek het dekbed op tot mijn kin. Hagel klettert tegen de buitenmuren van het huisje.

De vrouw zegt met zachte stem: ‘Meekomen.’ Ze is geheel in het zwart gekleed.

‘Hoe ben je mijn kamer binnengekomen?’

‘Wil je je telefoon terug?’

Ik wil iets zeggen, maar het heeft geen zin om te gaan liegen. Iemand moet hebben gezien dat ik hem in het bos probeerde te gebruiken. Raeanne, waarschijnlijk. Ik vervloek mezelf dat ik zo dom ben geweest en knik.

Ik probeer terwijl ik mijn parka en laarzen aantrek de slaap uit mijn ogen te knipperen. De vrouw geeft me geen tijd om mijn muts en sjaal te pakken en duwt me naar de deur.

‘Ik heb mijn sleutel niet,’ protesteer ik.

Dat negeert ze, en ze gaat op weg. Ik werp een blik op het huisje van Kit terwijl we erlangs lopen, maar het is te ver weg om naar binnen te kunnen kijken. Sneeuw blaast in ons gezicht terwijl we langs de cirkels lopen. De kou snijdt dwars door me heen mijn botten in. Een sneeuwwolk wordt gierend langs ons heen geblazen. Het lijkt de gemaskerde vrouw allemaal niet te deren.

‘Wie ben je?’ vraag ik nogmaals.

Ze geeft geen antwoord. Ik vermoed Raeanne, maar het kan ook willekeurig welk ander staflid zijn, aangezien ik er maar een paar heb gezien. Stel nou dat het een doorgedraaide gast is? Ik duw de angst weg. Hoe kan een gast weten dat ik mijn telefoon bij me had?

We lopen van het grote huis weg. Misschien zijn we wel op weg naar het huisje van de vrouw. Kort daarna laten we echter de gastenverblijven achter ons. Misschien ligt mijn telefoon wel in de lesruimte. Wanneer we die passeren zonder er te stoppen, lik ik over mijn lippen. Er zijn verder geen gebouwen meer, alleen de heggenmuur.

De gemaskerde vrouw blijft staan bij dezelfde ALLEEN PERSONEEL-deur waar Raeanne me eerder die dag doorheen heeft geduwd. Ze haalt hem van het slot en gebaart me naar binnen. Ligt mijn telefoon in dat schooltje? Ik blijf vastbesloten staan.

‘Ik wil weten waar we heen gaan.’

Ze doet een stap naar me toe. ‘Doorlopen.’

‘Niet tot je vertelt wat er aan de hand is.’

Ze haalt iets uit haar zak en laat het tussen haar vingers draaien. Ze drukt op een knopje en er schiet een mes uit.

Ik zak bijna door mijn benen. Ik loop achterwaarts de deuropening door, mijn blik op het mes. Dan draai ik me om en drijft de gemaskerde vrouw me het bos door, nu en dan een ‘links’ of ‘rechts’ snauwend. Hoewel het steenkoud is in de winterstorm, voel ik de hitte van haar lichaam tegen mijn rug. Ik zie voor me wat er zou gebeuren als ze zou struikelen en naar voren zou vallen, als ze dat mes nog in de aanslag in haar hand heeft. Ik versnel mijn tempo.

Na wat als een eeuwigheid voelt draagt ze me op te blijven staan. Ik kijk om me heen maar zie geen gebouwen, alleen boomtakken, buigend onder dekens van sneeuw. Ze bieden wat beschutting tegen de weersomstandigheden, maar ik ben niettemin bedekt onder een wit laagje.

‘Waar is hij?’

Ze zegt niets.

‘Je hebt niet het recht mijn spullen te jatten.’

Ze zegt nog steeds niets. Wie is die vrouw, zo kil en beheerst?

‘Ik wil mijn telefoon terug.’

Ze staart dwars door me heen, bewegingloos ondanks de storm. ‘Misschien had je toch even je contract moeten lezen.’

‘Luister, het spijt me dat ik jullie regels breek.’ Ik walg van mijn smekende toon.

De gemaskerde vrouw staat me een tijdje aan te staren. Ik dwing mezelf te wachten.

‘Hier blijven tot je wordt opgehaald,’ zegt ze uiteindelijk.

Elk haartje op mijn lichaam staat overeind. De aderen in mijn hals bonken. ‘Dat kun je niet menen. Het is ijskoud. We zitten midden in een sneeuwstorm.’

Ze leunt naar me toe. ‘Leermeesters wil is wet.’

Ik denk terug aan die bloedstollende gil toen ik op Wisewood arriveerde. Hoeveel mensen heeft ze al op deze manier gestraft? ‘Ik wil mijn zusje zien.’

Ze speelt met haar mes, laat het lemmet erin en eruit schieten.

‘En mijn telefoon?’

Ze schudt haar hoofd.

‘Dit is toch allemaal nergens voor nodig? Alsjeblieft.’

De vrouw zwaait met het mes voor mijn gezicht heen en weer. Ik deins terug. We staren elkaar aan, zwaar ademend in de sneeuw.

‘Niet achter me aan komen.’ Ze loopt achterwaarts, het mes nog in haar hand. ‘Niemand is nog stoer als hij ligt dood te bloeden.’

Haar wilde blik blijft de mijne vasthouden. Ze beweegt met het mes in de aanslag stapje voor stapje achterwaarts van me vandaan. Ik wil gillen. In plaats daarvan kijk ik toe hoe ze langzaam vervaagt, tot ik haar niet meer zie, tot ze is verdwenen in de duisternis.

35

Het meisje liep mijn kantoor binnen en bleef als aan de grond genageld staan.

‘Is er iets?’ vroeg ik van achter het notitieblok waarin ik had zitten schrijven.

Ze staarde met ogen op steeltjes naar mijn hals.

Ik voelde aan de sjaal. ‘Het leek me goed om je angst voor verdriet nog eens te testen. En ik had het koud.’ Ik stond op, liep met mijn mok groene thee naar de bank en gebaarde haar naast me te komen zitten. ‘Hoe voelt het om mij ermee te zien?’

Ze opende en sloot haar mond als een vis op het droge. Uiteindelijk haalde ze haar schouders op. ‘Het doet me niets.’

Als ze die achteloosheid nog harder zou veinzen zou ze erin stikken.

Ze schraapte haar keel. ‘Ik overweeg mijn zus te bellen.’

Ik fronste mijn wenkbrauwen. ‘Waarom?’

‘Net zoals die sjaal me tegenhield,’ zei ze huiverend, ‘doet de situatie met Nat dat ook. Ik moet het kunnen afsluiten. Ik voel me schuldig over hoe ik haar na de dood van ma heb behandeld. En ervoor trouwens ook.’

Ik had recent net iets van mijn eigen zus gehoord, over de mail. Meneer had blijkbaar een beroerte gehad toen hij in Lake Minnich aan het zwemmen was en was bijna verdronken. Op die bierpens na was hij altijd een gezonde man geweest, maar nu, met zijn 82 jaar, was de linkerzijde van zijn lichaam verlamd en zat er een bloedpropje in zijn longen.

Hij gaat het mogelijk niet halen, had Jack gewaarschuwd. Je moet meteen naar huis komen.

Alsof ze had geweten dat zijn ophanden zijnde dood niet genoeg zou zijn om me erheen te krijgen, had ze toegevoegd: Hij noemt me tegenwoordig Abigail. Hij vraagt naar je, dat deed hij al voor die beroerte. Hij is milder dan vroeger, een betere vader.

Ik geef toe dat het idee dat hij om me vroeg, me nodig had, me wat deed. Maar hoe kon ik een goed voorbeeld voor mijn volgelingen zijn als ik toegaf aan de angst voor verlies? Bovendien verdiende mijn vader geen absolutie. Toen ik klein was had hij geëist dat ik sterk was. Nu ik volwassen was, zou ik hem dat laten zien. Ik wilde dat hij zou sterven met spijt voor de manier waarop hij me had behandeld.

Ik klemde mijn kaken op elkaar en wachtte tot mijn hartslag zou vertragen (-1).

‘Kan het zijn dat de angst afgewezen te worden je parten speelt? Je worstelt met het idee dat je zus ergens is en een oordeel heeft over de beslissingen die je hebt genomen.’

Het meisje overwoog de vraag. ‘Dat denk ik niet. Als ik het met haar uitpraat, kunnen we daarna ieder onze eigen weg gaan.’

Dit moest behoedzaam worden aangepakt. ‘Ik denk niet dat jíj degene bent die háár een excuus is verschuldigd.’

‘Ik weet dat je je zorgen maakt dat ze me gaat proberen over te halen hier weg te gaan, maar ik ben sterk genoeg om haar mening naast me neer te leggen. Het maakt me niet meer uit of ze me afkeurt.’

‘Als je over haar zou weten wat ik weet, zou je geen reünie willen.’

Ze liet haar hoofd een stukje opzijzakken. ‘Wat bedoel je?’

Ik liet de stilte tussen ons in hangen.

Ze schoof een stukje naar voren op de bank, handen ineengewrongen. ‘Wat weet je dan over haar?’

‘Uit alles wat je me over je zus hebt verteld maak ik op dat ze een klassieke scepticus is. Daar is niets mis mee, ik bezit zelf ook een gezonde dosis scepticisme, maar het risico is dat elk beetje optimisme erdoor wordt verstikt. Mensen als Natalie en ik zijn veerkrachtig. We zijn doeners; we zorgen voor de zwakkeren om ons heen. Maar we hebben ook de neiging ons te gedragen als een olifant in een porseleinkast. We walsen in onze gretigheid te helpen overal overheen. We vinden het moeilijk anderen hun eigen problemen op te laten lossen.’

Het meisje zakte in elkaar tegen de rugleuning van de bank.

‘Het gaat je niet lukken het af te sluiten,’ zei ik zacht. ‘Je denkt dat ze je gaat accepteren en beschermen, maar uiteindelijk gaat het haar alleen om haarzelf. Zo zijn zussen.’

‘Je hebt gelijk. Het was een stom idee.’

Ik klopte haar op haar knie, een toonbeeld van grootmoedigheid. ‘Ideeën zijn alleen stom als je ze zonder nadenken in daden omzet. Ik ben blij dat je het me vertelt. Zullen we nu dan even de update over je collega’s doen?’

Ze ging ongemakkelijk anders zitten. Ik had het meisje na haar Q1 de taak gegeven roddel en ongehoorzaamheid onder haar mede KV-leden bij mij te melden.

‘Sanderson lijkt minder betrokken dan anders. Maar we werken allemaal zo hard dat het moeilijk te zeggen is. Misschien heeft hij het gewoon te druk.’

Ik nipte van mijn thee. ‘Ik wist niet dat er zoiets bestond als te druk zijn als je een missie hebt die zo belangrijk is als de onze.’ Ik maakte een snuivend geluid. ‘Vind je wat we hier doen niet meer interessant?’

‘Ik? Je weet hoezeer ik in het werk geloof. Ik slaap nog maar vier uur per nacht. Maar misschien dat Sanderson niet...’

Ik stak een hand op. ‘Zo is het genoeg. Laten we onze collega’s niet onnodig zwartmaken. En verder?’

‘Gordon is sinds mijn initiatie opmerkelijk geïnteresseerd in het doen en laten van Jeremiah. Hij onderwerpt hem aan een kruisverhoor als hij ook maar een minuut te laat is op een afspraak.’

Ik grijnsde naar mijn mok. ‘Gordon is soms net een bloedhond; hij ruikt het als iemand niet volledig aan de zaak is toegewijd. Hij is hartstochtelijk loyaal.’ Ik klemde mijn kaken op elkaar. ‘Maar over Jeremiah heb ik zo mijn twijfels.’

‘Wat heeft hij dan gedaan?’ vroeg ze, en het lukte haar niet een beving uit haar stem te houden.

‘Het gaat niet zozeer om wat hij doet, maar om wat ik bij hem voel.’ Ik dwong mezelf met mijn ogen te knipperen. ‘Ik word onrustig van de manier waarop hij naar me glimlacht.’

Ze trok haar neus op. ‘Hij bewondert je. Hij is de zaak enorm toegedaan.’

Misschien was deze ook niet te vertrouwen. Ik zat met mijn voet te wiebelen, wat ik haat. ‘Ik heb begrepen dat hij een soort vaderfiguur voor je aan het worden is.’ Ik hield het niet meer uit op die bank, stond op en begon te ijsberen. ‘Ik wil dat je niet langer vrije tijd met hem doorbrengt.’

Een rood waas kroop van haar wangen naar haar hals. ‘Leermeester, het spijt me, maar ik denk... ik denk dat je het verkeerd interpreteert.’

‘En dat geldt ook voor Ruth.’ Ik sloeg mijn handen ineen. ‘Ik denk dat ze onder één hoedje spelen.’

Het meisje wreef met een hand over haar hoofd. Er begon donzig haar op te groeien. Ze beet op haar onderlip. ‘Jeremiah en Ruth werken allebei onvermoeibaar om Wisewood te verbeteren.’

Wat was dat kind naïef, en dat na al mijn lessen.

‘Let op mijn woorden: iemand gaat zich binnenkort verstappen. En als dat gebeurt, staat het op camera.’

Ze knipperde met haar ogen. ‘Op camera?’

‘Het surveillancesysteem.’

‘Welk surveillancesysteem?’

‘Heeft Gordon dat niet verteld? Iedereen in de KV is ervan op de hoogte.’

Ze staarde me als een idioot aan.

‘Er hangen camera’s in de kamers.’ Ik gebaarde om me heen. ‘Ze hangen overal.’

Het meisje moest enorme moeite doen neutraal te blijven kijken.

‘Je hebt maar één slechte acteur nodig om het hele ecosysteem onderuit te halen.’ Een stroom energie reisde helemaal naar mijn vingertoppen, een aanzienlijke aanzwelling van macht (+2). Ik was op dit soort momenten een geleider. Ik wist niet waar de boodschap zijn origine vond, alleen dat ik haar moest doorgeven.

Ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

‘Dat is de reden dat je een oogje op je medeleerlingen moet houden, om te registreren wat de camera mist. Ik vind het niet leuk dat ik achter hun rug om naar informatie moet vragen, maar de ideeën van het vasteland zitten zo diep in ons ingebakken dat ze moeilijk los te laten zijn. Het gepeupel vindt het moeilijk zich een paar sneue maandjes aan onze levensstijl aan te passen, dus stel je voor hoe moeilijk de overgang voor de staf is. Iedereen die van het vasteland komt, brengt verraderlijke ideeën met zich mee. Elke keer dat de Zandloper een nieuw groepje mensen afzet, lopen we het risico ondermijnd te worden. Dat is waarom ik zo op loyaliteit blijf hameren. Begrijp je dat?’

Ze knikte langzaam.

‘Mooi. Dus doe wat ik zeg en ga de mensen uit de weg van wie ik zeg dat je ze uit de weg moet gaan. Tenzij je je eigen toewijding nog meer in twijfel getrokken wilt zien worden dan al het geval is.’

Haar mond viel open. ‘Wie...?’

‘Wie niet?’ Ik trok een wenkbrauw op. ‘Ze maken zich allemaal zorgen dat ze je niet kunnen vertrouwen.’

‘Maar dat kunnen ze wel,’ stamelde ze.

‘Normaal gesproken zie ik mezelf als iemand met een goed beoordelingsvermogen, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik zo mijn twijfels heb dat ik je in de KV heb toegelaten. Je bent loyaler aan je vriendschappen dan aan mij.’

‘Dat is niet waar.’

Ik speelde met de sjaal. ‘Als je Gordons plaats als mijn rechterhand wilt overnemen, moet ik van je toewijding op aan kunnen.’

Ze trok haar hoofd met een plotselinge beweging naar achteren, ongetwijfeld verrast me zo openlijk te horen spreken over de groepshiërarchie. Wat raar was. Eerlijkheid ten koste van alles was mijn beleid.

‘Wat kan ik doen?’ vroeg ze muizig. Bestaat er iets ergers dan een volgzame vrouw? ‘Om te bewijzen hoe toegewijd ik ben?’

Ik overwoog de vraag buitensporig lang, me afvragend of ze klaar was voor de uitdaging. Misschien was het te snel.

Ze wreef met haar handen over haar spijkerbroek, wachtend.

‘Ik denk dat het tijd is voor je Q2.’

Ze verstilde. ‘Mijn Q1 is pas een maand geleden.’

‘Zeg je nou dat je er niet klaar voor bent? Wil je dat ik deze kans aan een collega van je geef?’

‘Nee. Ik ben er klaar voor. Ik doe alles wat je goeddunkt.’

Ik ging naast haar op de bank zitten en weefde mijn vingers door die van haar.

‘Zo mag ik het horen.’

36

Kit

December 2019

Al die tijd had ik geprobeerd erachter te komen wie me had verraden: April of Georgina.

Maar zij waren het niet.

Sinds Leermeester me over de camera’s had verteld was ik ernaar op zoek gegaan. Ze hingen overal. In de huisjes leken ze op rookmelders. In de lesruimtes en de cafetaria waren ze in fotolijsten verstopt. Ze hingen zelfs tussen de bladeren in de heg. Waar we ook maar gingen, werden we bekeken: bij het zwembad, in de schuur, bij de stafdeuren. Ik was ervan overtuigd dat dit allemaal Gordons idee was. Ik wist nu eindelijk wat zijn rol was: hoofd bewaking. Ze wist alles omdat hij het haar vertelde. Ze las onze gedachten niet.

Ze hield ons in de gaten.

De intieme grapjes die we niet meer deelden, het lachen, de diepzinnige gesprekken laat op de avond: ik had mijn vriendschap met April en Georgina om niets weggegooid.

Woede gierde door mijn maag terwijl ik een paar minuten voor middernacht door de gang op de eerste verdieping van het huis van Leermeester ijsbeerde. Dat ik geen camera’s zag, betekende niet dat ze er niet waren. Aan de muur hing een op Munch geïnspireerd olieverfschilderij: een kale vrouw greep de zijkanten van haar hoofd vast, met smeltend gezicht, mond bevroren in een gil. Het schilderij was zo al angstaanjagend genoeg, wat werd verergerd doordat het er zes waren, drie aan beide muren van de gang. Elke keer dat je een een-op-eengesprek met Leermeester had moest je langs die zesling met die ogen die je volgden. Misschien moesten ze ons eraan helpen herinneren dat we onze angsten onder ogen moesten komen; of aan wat er zou gebeuren als we dat niet deden.

Ik raakte mijn eigen geschoren hoofd aan, was er nog steeds niet aan gewend. Leermeester had gezegd dat het nóg een manier was om ons los te maken van het verleden. Als ik geen haar had, kon ik het bovendien niet uit mijn hoofd trekken. Ik miste soms de warmte in mijn nek of de slordige knot op mijn hoofd. Ik miste het om mijn kapsel aan mijn humeur aan te passen. Ik miste het om me mooi te voelen. Heel wat vrouwen zijn beeldschoon met superkort haar, maar ik was geen Natalie Portman. Ik hoefde niet in de spiegel te kijken om te weten dat het me niet stond. Dat wist ik gewoon.

Mooi willen zijn is frivool, berispte ik mezelf. Het is angst om afgewezen te worden.

Ik wachtte om binnengelaten te worden in een kamer die Sofia als behandelkamer gebruikte als er een gast ziek was. Een onderzoekstafel met beugels voor je benen stond midden in de ruimte, met daaromheen drie rolkasten vol medische spullen. In de hoek stonden een paar krukken dat nooit werd gebruikt. Leermeester bewaarde de medicijnen in een gesloten kast in haar kantoor. Niemand kon zeggen dat Wisewood niet op een noodgeval was voorbereid.

Ik drukte mijn oor tegen de deur, hoorde geschuifel en gedempte stemmen, maar niets waar ik wat mee kon. Vertelde Leermeester nou maar van tevoren wat de queesten inhielden; dat je het niet wist, voedde je angst. Maar dat zou wel een voor-de-queeste-test zijn. We moesten niet bang zijn, niet vóór de Q’s, en ook niet tijdens.

Ik schrok toen er zacht aan de andere kant op de deur werd geklopt.

‘Kit,’ zei een stem. ‘Klop maar terug als je zover bent.’

Ik rechtte mijn rug en bonkte op de deur. Sofia deed open, trillend van opwinding. Achter haar was de ruimte verlicht met een handjevol kaarsen. Ik liep naar binnen.

De onderzoekstafel was naar voor in de ruimte verplaatst. Op de rest van de vloer lagen in twee nette rijen van drie in totaal zes kussens. Op elk kussen zat een KV-lid geknield: Gordon, Ruth en Debbie op de eerste rij; Sanderson, Raeanne en Jeremiah op de tweede.

‘Kit, welkom op je Q2. Je gaat nu beginnen aan’ – hier laste Sofia een dramatische pauze in – ‘de Queeste van Pijn.’

Mijn maag draaide zich om.

‘We lijden ons hele leven emotionele pijn, maar er bestaat ook fysieke pijn. Pijn is een feit, het is onontkoombaar.’ Sofia liet haar hoofd een stukje opzijzakken. ‘Of niet?’

Ze leunde onprettig dicht naar me toe. ‘Zal ik eerst gaan? Ik zou het heel graag nog eens willen doen.’

Het enige wat me lukte was gespannen mijn hoofd schudden.

Sofia haalde haar schouders op en gaf me een stukje plastic. ‘Dit moet je in je oor doen.’

‘Waarom?’ Ik bestudeerde het oordopje voordat ik het in mijn rechteroor stak.

‘Voor het geval dat. En nu moet je op mijn tafel gaan liggen.’

Mijn hele lichaam beefde. Ik klom op de onderzoekstafel en ging op mijn rug liggen.

‘Pijn is een keuze,’ zei Sofia tegen de rest van de groep. ‘Onderzoek toont aan dat pijn wordt verergerd door angst. Als je ontspannen bent en gelooft dat wat er gebeurt niet pijnlijk is, voel je maar een fractie van de pijn die je zou ervaren als je bang was. Daarom kunnen we onszelf alleen verlossen van de pijn als we onze angst onder ogen komen.’

Sofia sprak zachter verder: ‘Rol op je buik.’

Ik draaide me om en liet mijn voorhoofd op mijn handruggen rusten. Sofia waste haar handen aan de wastafel in de hoek van de kamer en trok latexhandschoenen aan.

Ben je gek geworden? klonk Nat in mijn hoofd. Maak dat je daar wegkomt.

Een andere stem klonk in mijn rechteroor: ‘Wat is Jeremiah in vredesnaam aan het doen?’

Leermeester.

Ik tilde mijn hoofd op en keek naar mijn collega’s, die nog op hun knieën zaten. Jeremiah, op de tweede rij, bewoog heen en weer. Ik zou Leermeester geen antwoord hebben kunnen geven als ik had geweten wat ik moest zeggen: ik had alleen een ontvanger in mijn oor, geen microfoon. Ik zag voor me hoe ze in haar kantoor zou zitten, met ma’s sjaal om haar hals. Ze droeg hem dagelijks.

Raeanne wierp Jeremiah een vuile blik toe en leunde opzij toen hij haar kant op zwaaide. ‘Jezus.’

‘Hé man, gaat het een beetje?’ vroeg Sanderson met gefronste wenkbrauwen.

Jeremiah leunde op handen en knieën. ‘Geef me even een minuutje.’

‘Heb je een te lage bloedsuiker?’ Sofia haastte zich naar hem toe.

Hij wuifde haar weg. ‘Ik vind het snel griezelig. Maak je om mij maar geen zorgen.’

Sofia zei opgewekt: ‘We zouden allemaal enorm opknappen van een duik in de oceaan.’ Ze keek hoopvol om zich heen, maar niemand reageerde.

‘We moeten ons aan het plan houden,’ zei Gordon.

‘Hoe gaan we dat doen als die aansteller flauwvalt?’ gromde Raeanne.

‘Laat hem maar even met rust,’ waarschuwde Ruth terwijl ze zacht in Debbies schouder kneep; de kok zat met tranen in haar ogen naar Jeremiah te kijken.

Niet aanraken, dacht ik onwillekeurig.

‘Let maar niet op mij en doe je ding,’ zei Jeremiah.

Misschien was het nogal een dramatische reactie, en was ze angstverhogend, maar hij wist ook niet wat er ging gebeuren. Hij was ook nog nooit naar een Q2 geweest.

‘Vraag hem maar waarom hij zijn eigen Queeste van Pijn nog niet heeft gedaan,’ zei Leermeester. Ik beet op mijn onderlip. Het laatste wat ik wilde was het erin wrijven bij mijn vriend terwijl hij zich zo voelde. ‘Wil je Jeremiah niet helpen op zijn reis naar onverschrokkenheid?’

‘Waarom heb jij je Q2 eigenlijk nog niet gedaan, Jeremiah?’ vroeg ik.

Hij keek met wit weggetrokken gezicht op.

‘Wijs hem erop dat hij langer lid is van de KV dan jij,’ zei Leermeester.

Waarom vestigde ze de aandacht tijdens mijn Q2 op Jeremiah? Het was de bedoeling dat dit een kans voor mij was om een stap dichter bij mijn Gemaximaliseerde Zelf te komen. Kon ze dit gesprek niet tijdens een een-op-eengesprek met Jeremiah voeren? Wat had het voor zin hem te schande te maken?

‘Wil je zijn werk op het pad hinderen? Kun je met jezelf leven als al die moeizaam verworven vooruitgang teniet wordt gedaan?’

‘Jij bent al langer lid van de KV dan ik,’ zei ik net hard genoeg zodat iedereen het kon horen. Ik hoopte maar dat ze zouden weten dat dit allemaal van Leermeester kwam. Jeremiah zou toch wel begrijpen dat ik net zo graag wilde dat dit achter de rug was als hij?

‘Je mag niets zeggen tot hij antwoord heeft gegeven,’ zei Leermeester.

De stilte die volgde kon onmogelijk pijnlijker zijn dan wat Sofia voor me in petto had. Niemand verroerde zich. Jeremiah staarde me aan. Toen zei hij met iele stem: ‘Omdat ik... bang ben.’

‘Misschien is hij toch niet op zijn plaats in de KV.’

Ik legde mijn hoofd weer op mijn handen en bad dat Leermeester deze zou laten gaan.

‘Zeg het.’

Ik mompelde de woorden. ‘Misschien is hij toch niet op zijn plaats in de KV.’

‘Probeer geen grapjes met me uit te halen. Misschien ben je vandaag mijn favoriet, maar dat wil niet zeggen dat ik je morgen niet zal straffen.’

Mijn wangen en hals werden heet. Ik wilde verder met de queeste.

‘Ik heb je voor hem gewaarschuwd,’ zei Leermeester na wat voelde als een eeuwigheid. ‘Morgen vertel je Jeremiah dat als hij overweegt onze gemeenschap te verlaten, ik er geen problemen mee heb de opname van zijn Q1 naar zijn voormalige werkgever te sturen.’

Ik kon net voorkomen dat ik naar adem snakte. Ik was de dag na mijn initiatie op Jeremiah afgestapt en had hem gevraagd hoelang hij met de cijfers had geknoeid en of iemand van zijn bedrijf het wist.

Hij had me verdrietig aangekeken. ‘Ik dacht dat je me ondertussen wel beter zou kennen, Kit. Ik heb het uit mijn duim gezogen. Ik durf te wedden dat minstens de helft van wat iedereen heeft opgebiecht is overdreven, of ronduit een leugen is, om elkaar af te troeven. Om punten bij Leermeester te scoren.’

Een deel van me was opgelucht dat ik niet de enige was die zijn geheim had aangedikt. Een ander deel was teleurgesteld: hoe moesten we onszelf bevrijden van oordeel als onze overtredingen verzonnen waren? Wat had het dan voor zin?

‘Ga door,’ zei Leermeester in mijn oor.

Jeremiah had weer wat kleur op zijn wangen, dus Sofia liep terug naar haar voorbereidingen. Ze pakte een alcoholdoekje van haar werkblad en scheurde het zakje open. Ze klopte op mijn rechterbeen tot ik wat ontspande terwijl ik daar als een kadaver op haar tafel lag. Ze veegde met het doekje over mijn rechter grote teen. Mijn adem stokte.

‘De markering op onze tenen is een eerbetoon aan wat we hebben geleerd,’ zei ze. ‘De drie punten van de driehoek staan voor de drie principes van Wisewood. De hele driehoek is de vorm van een naaldboom om ons te herinneren aan waar onze wedergeboorte heeft plaatsgevonden. En de Q en O eronder staan voor Queeste van Onverschrokkenheid, de reden dat we hier vanavond zijn.’

Het is maar een tatoeage. Ik ademde uit en voelde aan de ster op mijn slaap, die ik een week na de dood van ma had laten zetten. Nat had toen gedacht dat ik gek was geworden en dat zou ze nu ook denken. Maar wat was het verschil tussen de Q2 en een man die de naam van zijn vriendin in zijn borstkas grift? Of een familie die de dood van een naaste herdenkt met engelenvleugels? We zochten naar een manier om onze toewijding vorm te geven, een dagelijkse herinnering aan waar we naartoe werkten. Deze pijn had een doel. Leermeester zei vaak dat pijn niets anders was dan angst die het lichaam verlaat. In ons geval was dat extra waar. We kwamen met elke queeste een stap dichter bij onverschrokkenheid. Ik had geen idee hoe ik dat ooit aan Nat zou kunnen uitleggen.

Zij is hier niet, hielp ik mezelf herinneren. Laat je angst veroordeeld te worden je niet de baas zijn.

Als mijn zus hier wel zou zijn, zou ze zeggen dat ik als een mak schaap achter Leermeester aan liep, zonder zelf na te denken of een mening te vormen, maar dat had ze mis. Ik wist dat Leermeester me manipuleerde. Ik wist dat ze ons tegen elkaar uitspeelde, dat ze ons dichter bij zichzelf hield dan bij onze collega’s. Ik wist dat ze tegen me zei wat ik wilde horen om haar macht over me te vergroten.

Maar ik vond de beweegredenen achter haar handelingen minder belangrijk dan de handelingen zelf. Elke knipoog, elk compliment, de omhelzingen: ze gaven me het gevoel dat ik nodig was. Het maakte me het grootste deel van de tijd niet uit of ze hetzelfde tegen de rest van de leerlingen zei. Ik snakte naar haar goedkeuring. Dat Leermeester tegen me zei dat ik bijzonder was, was belangrijker dan of het waar was. Ik kneep graag een oog dicht voor ernstige tekortkomingen als dat betekende dat ik werd geliefd. Voor wie van ons gold dat niet?

Ik tolereerde de manipulatie omdat ze me in een richting duwde die ik al op wilde. Leermeester probeerde me niet te dwingen in een huid te kruipen die me niet paste, probeerde me niet in een leven te duwen dat ik niet wilde leiden. Ze kon hard zijn, maar ze had ook gelijk: angst was een monster dat je zelf creëerde. Angst heeft ons alleen in zijn greep als we dat toestaan.

Je bent een vloedgolf, Kit. Je bent precies wat Wisewood nodig heeft.

‘Sanderson? Raeanne?’ zei Sofia. Het tweetal stond op.

Sanderson schraapte zijn keel. ‘Ik sta niet helemaal achter...’ Raeanne wierp hem een waarschuwende blik toe. Hij slikte iets weg en liep naar de tafel.

‘Jij houdt haar benen vast en jij haar armen,’ zei Sofia.

Klamme handen grepen mijn enkels, een droog paar mijn polsen. Ik herinnerde mezelf eraan dat Leermeester had gezegd dat we elkaar tijdens queesten mochten aanraken, zolang we er maar niet van genoten. Ik wilde niet denken aan hoelang geleden het was dat ik buiten de sessies om een ander mens had aangeraakt – op haar na, dan – maar het schoot toch door mijn hoofd: zesenhalve maand. Ik weigerde aan de knuffels van mijn moeder of de zoenen van mijn laatste vriendje te denken. Ik negeerde de blasfemische gedachte dat aanraken een vorm van sociaal gedrag is en dat sociaal gedrag is wat ons menselijk maakt.

Ik focuste me op stil blijven liggen en vroeg me af of Raeanne mijn hartslag in mijn polsen voelde. Sofia legde een geruststellende hand op mijn rug terwijl ze vertelde over het belang van pijn en hoe het ons sterker maakt.

‘Dan gaan we nu beginnen,’ zei ze uiteindelijk. Haar knieën knakten terwijl ze zich naar mijn hoofd vooroverboog. Ze priemde met haar nagels in mijn armen. ‘Ik wil je bedanken dat je dit doet. Dat je haar terughaalt.’

Ik keek van opzij naar de dokter. ‘Wie?’

Ze wees naar een krukje in de hoek van de kamer. ‘Rosa. Als ik echt het gevoel heb dat ik leef, zoals nu, voel ik het bloed door mijn lichaam stromen, en dan bezoekt mijn dochter me. Jij hebt haar vanavond hiernaartoe gehaald.’

Dat bedoelde ze symbolisch, toch?

Raeanne gaf Sofia een duwtje. ‘Aan de slag, dok.’ Ze nam Sofia’s plaats bij mijn hoofd in en haalde de tandenstoker uit haar mond. ‘Tijd om te laten zien hoe dapper je bent.’

Ik liet mijn kin op de tafel rusten en keek Raeanne strak aan. Ik wilde niet denken aan de mogelijk hallucinerende dokter die op het punt stond een naald in mijn voet te steken.

‘Het gaat pijn doen,’ zei Raeanne met stinkende adem, ‘maar het duurt maar tien minuten. Je hoeft maar honderd keer in en uit te ademen en dat doen we samen, oké? Ben je er klaar voor? Adem je met me mee?’

Ik knikte. Ik kon niet ophouden met beven. Ik bedacht paniekerig dat ik moest weten wat er ging gebeuren en gluurde naar beneden.

Sofia had een cauterisatiepen in haar hand. Het puntje was roodgloeiend.

Raeanne duwde mijn hoofd terug zodat ik haar weer aankeek. ‘Hierna ben je niet meer bang voor pijn, dat beloof ik.’

Ik had een stel bijensteken verwacht, zoals toen die tatoeage werd gezet, maar toen de pen contact maakte met mijn teen sneed er een gloeiendhete pijn door me heen. Ik rukte mijn been weg en begon te gillen.

‘Houd haar stil,’ zei Sofia.

De greep op mijn armen en benen werd sterker. De pen bewoog over mijn voet. Toen ik verbrand vlees rook, stopte ik met kreunen. Ik voelde mijn voet nauwelijks nog.

Angst stroomde eindelijk uit mijn lichaam.

37

Natalie

9-10 januari 2020

Ik wacht, in elkaar gedoken onder een naaldboom. Hagel ketst van de bomen af. Wanneer ik zeker weet dat de gemaskerde vrouw weg is, ren ik hetzelfde pad op waarover we zijn gekomen en probeer onze voetstappen terug te volgen. Maar ze moet me hier via een rond pad hebben gebracht; ik herken niets van de omgeving. Of eigenlijk is het allemaal té bekend: elk groepje bomen is identiek. Ik heb het gevoel dat ik in een doolhof ben beland. Hetzelfde griezelige gevoel dat ik al heb sinds ik op dit eiland ben, bekruipt me weer: dat ik in de gaten word gehouden.

Ik bestudeer mijn omgeving, met bonkend hart, te bang om om hulp te schreeuwen.

‘Hallo?’ roep ik dan maar zacht.

Geen antwoord.

Wat voor goeroe laat haar eigen gasten doodvriezen?

Het weer wordt er niet beter op. Hoewel de sneeuw hier in het dichtbegroeide bos niet doordringt tot op de grond, zie ik dat hij nu zwaar valt. Mijn parka is warm genoeg voor arctische omstandigheden (godzijdank), maar mijn haar is nat, mijn oren voelen bevroren. Ik zet mijn capuchon op, waardoor ik niet meer goed om me heen kan kijken. Ik doe hem weer af, bang voor wat ik niet kan zien.

Waarom ben ik met haar meegelopen? Hoe kan ik zo stom zijn geweest?

Ik overweeg net om nogmaals te roepen als ik iets hoor kraken. Ik draai me met een ruk om maar zie niemand achter me. Ik blijf een minuut, misschien zelfs langer, zo staan. Niets. Dan hoor ik dat geluid weer. Deze keer weet ik zeker dat het krakende knokkels zijn.

Probeert ze me gek te maken?

Ik draai me nu langzaam om en heb het gevoel dat de bomen op me af komen. Ik luister of ik meer gekraak hoor, maar ik hoor alleen wind. Ik zal het me wel hebben ingebeeld. Ik besluit niet te wachten tot ik het zeker weet.

Ik ren verder. Ik ben op de vlucht, maar heb geen idee waarvoor. Ik duw me blind een weg tussen de clusters bomen door. De takken steken hun klauwen naar me uit, de naalden blijven aan mijn jas kleven. Als ik ooit die deur wil terugvinden, moet ik methodischer te werk gaan, maar mijn reptielenbrein overschreeuwt mijn bekwaamheid na te denken: sneller, sneller. Ik zie die boomwortel op het pad pas als het te laat is.

Mijn laars blijft achter de wortel steken. Ik vlieg kreunend door de lucht en bijt terwijl ik neerkom hard op mijn lip. De muizen van mijn handen vangen de grootste klap op. Ik lig daar even, met mijn gezicht naar beneden, zie voor me hoe de troepen van Wisewood dichterbij komen. Ik zie hoe ze me omdraaien, bloed uit mijn ogen, oren en neus stromend. Ik zie voor me hoe ze mijn wasachtige lijk in een haastig gegraven gat gooien, mijn haar vol wriemelende wormen, mijn mond bevroren in een verstilde gil.

Er gebeurt niets. Er komt niemand aan. Ik ga zitten en schat de schade in. Mijn handpalmen zijn geschaafd; mijn mond doet pijn. Ik lik over mijn onderlip. Hij bloedt en begint op te zwellen. Ik draai met mijn enkels. Niets gebroken of verrekt. Ik ben in orde.

Ik breng mijn knieën naar mijn borst. De gemaskerde vrouw heeft me gewaarschuwd dat Leermeesters wil wet is. Kon het Rebecca zijn geweest? Zou zij zich verlagen tot zulk vuil werk?

Het is wel duidelijk dat dit geen standaardprogramma ter zelfontplooiing is. Óf een personeelslid is losgeslagen, óf Rebecca heeft psychologische oorlogsvoering als therapievorm ingezet. Is dit hoe ze de gasten en stafleden in toom houden: door hen zo bang te maken dat ze niet anders durven dan doen wat hun gezegd wordt? Kit rent sinds ik hier ben rond om Rebecca’s opdrachten uit te voeren. Ze heeft iedereen hier afgericht als honden. Als ik van dit godvergeten eiland af ben sleep ik dat mens door de modder tot ze erin begraven ligt.

Ik haal diep adem. Ik moet in beweging blijven. Ik sleur mezelf op mijn voeten.

Ik weet niet hoelang ik loop. Op een bepaald moment voel ik mijn handen en voeten niet meer. Nog wat later valt me niet meer op dat ik een loopneus heb en dat mijn onderlip bonkt. Als ik uiteindelijk een donkere muur voor me zie opdoemen barst ik bijna in tranen uit van opluchting. Ik loop tussen de muur en bomen door, voel aan de nepbladeren terwijl ik langs de heg loop. Uiteindelijk vind ik een deur en voel zowel trots als angst. Wie staat er aan de andere kant te wachten? Ik grijp de deurklink, overweldigd door een gevoel van déjà vu.

De deur is op slot.

Ik begin als een waanzinnige op de deur te rammen, het kan me niet meer schelen wat me te wachten staan. Ik blijf hameren tot lang nadat de zijkant van mijn hand helemaal beurs is. Ik roep om hulp tot ik geen stem meer heb. Ik hoor alleen stilte. Ik hoor achter me in het bos niets bewegen. Het is onmogelijk door of over deze muur te klimmen.

Niemand komt me halen.

Ik zoek de grootste boom in de buurt en nestel mezelf eronder, uit de sneeuw en hagel. Ik zet het alarm op mijn horloge op elke twintig minuten zodat ik op en neer kan springen om warm te blijven. Ik denk aan het jaar dat ik besloot meer te gaan mediteren: tien minuten per dag. Die lessen roep ik nu terug, probeer mijn innerlijke zen te vinden, duw de stem weg die schreeuwt dat ik hier ga omkomen.

Dan wacht ik.

Uren later komt de zon op. De hemel doet aan een gekneusde wang denken, rokerig paars tegen gevlekt perzikkleurig. Het effect is griezelig en werpt een gelige gloed over het eiland. Er valt nog steeds sneeuw, de wind huilt nog steeds. Er hangt iets boven de bomen, maar ik kan vanaf mijn schuilplaats eronder niet zien wat het is. De adrenaline die door mijn lichaam gierde is ondertussen afgenomen, maar ik heb niet geslapen. Ik heb naar de deur zitten staren, geprobeerd hem met pure wilskracht open te krijgen, uur na uur, zo lang dat ik begon te denken dat mijn hartslag een externe klok was, buiten mijn lichaam, iets wat iedereen kan horen, maar negeert.

Dan wordt er een sleutel in het slot omgedraaid. Ik sta moeizaam op en veeg de naalden van mijn jas. De deur zwaait open. Ik zet me schrap.

Kit steekt haar hoofd naar binnen. ‘Nat?’

Ik piep iets onverstaanbaars, nog nooit zo opgelucht geweest mijn idiote kutzus te zien. Kit tuurt over haar schouder, komt het bos in lopen en doet de deur achter zich dicht. Ze heeft mijn muts en sjaal in haar handen.

Ze gooit ze naar me toe en deinst dan terug. ‘Wat is er met je lip gebeurd?’

Ik trek klappertandend de muts over mijn hoofd. ‘Haal me hier weg.’

Ze knikt, haar ogen staan groot. ‘Ik ben gekomen zodra ik erachter kwam.’

Ik wind de sjaal om mijn hals. ‘Kom op, wegwezen hier.’

Ze opent de deur en ik sprint het bos uit. Ik ga op weg naar mijn huisje, hoor Kit achter me aan zwoegen, zwaar hijgend. Als ik bij de voordeur sta, buig ik me voorover en steun met mijn handen op mijn knieën. ‘Zeg alsjeblieft dat je een sleutel hebt.’

Ze trekt een sleutelkaart uit haar zak en opent de deur. Ik duw haar naar binnen. Ze deinst terug van mijn handen.

Als we allebei veilig binnen zijn, sla ik de deur achter ons dicht. Ik worstel me uit mijn jas, trek het dekbed van het bed en sla het klappertandend om me heen. Mijn onderlip voelt minimaal twee keer zo dik als normaal. Kit gaat stil in de bureaustoel zitten. Ik ijsbeer door de kamer, een verse golf adrenaline stroomt door mijn lichaam.

Ik kijk mijn zusje aan. ‘Wat is dit voor plek?’

Ze werpt een blik op het rookalarm aan het plafond. ‘Ik weet dat de methodes wat extreem kunnen overkomen, maar...’

‘Kit, ik ben midden in de winter’ – ik kijk op mijn horloge – ‘vijf uur lang in het bos aan mijn lot overgelaten.’

Ze knikt alsof ze het ermee eens is dat dat onfortuinlijke omstandigheden waren. ‘Ik vind ook niet alle therapieën even geweldig.’

‘Ik heb me niet ingeschreven voor een therapie,’ schreeuw ik.

‘Soms is het tijdens een leerervaring moeilijk in te schatten wat de winst is die je ermee gaat behalen, maar er zit altijd een methode achter Leermeesters aanpak.’

Ik loop op haar af, laat het dekbed van me af glijden. ‘Dus die vrouw die me in de vrieskou aan mijn lot heeft overgelaten was Rebecca?’

Ze trekt een gezicht. ‘Natuurlijk niet. Die is veel te belangrijk om zelf therapie te geven.’

‘Wie was het dan?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Iemand van de staf.’

‘Raeanne?’

Ze kijkt weg, wat ja betekent.

Ik vraag door opeengeklemde kaken: ‘Wie heeft je verteld waar ik was?’

Kit perst haar lippen op elkaar en weigert te praten. Dat hoeft ook niet.

‘Ik wil Rebecca spreken. Nu.’ Het mysterie van die anonieme mail was ineens een stuk minder mysterieus. Als Rebecca hem zelf niet had gestuurd, had ze het iemand anders laten doen. Niets en niemand was hier niet verbonden aan de touwtjes die de meester in handen had.

‘Uitgesloten.’

‘En dan wil ik van dit eiland af. Zo snel als menselijk mogelijk.’

Ik volg haar blik naar het raam, waar sneeuw tegenaan wordt geblazen.

‘Je kunt in dit weer niet vertrekken. Dat is gevaarlijk.’

‘Gevaarlijker dan aan je lot worden overgelaten terwijl het min tien is? Ik had wel dood kunnen vriezen, Kit.’

‘Je angst voor pijn neemt het over.’

Om te voorkomen dat ik haar wurg stamp ik de badkamer in. Twaalf uur geleden heb ik nog aan een of ander elfje in de lucht gezworen dat ik zou sterven voor Kit. Nu wil ik haar alleen nog maar vermoorden.

Ik draai me om om in de spiegel te kijken en herinner me dan dat er in dit helse oord geen spiegels zijn. Ik sla de gesteven handdoek om mijn haar en maak wat toiletpapier vochtig, krimp ineen als ik mijn kapotte lip dep. Ik zie zelfs zonder spiegel hoe dik hij is. Als ik de kamer weer in loop, zit Kit weer naar het plafond te staren. Ik ga recht voor haar staan. ‘Raeanne dreigde me met een mes te steken.’

Kits gezicht betrekt. ‘Dat had ze niet moeten doen.’

‘Denk je?’

‘We proberen geweld hier te voorkomen.’

Ik maak een snuivend geluid en zeg zachter: ‘Zodra het veilig genoeg is, ben ik hier weg. En jij gaat met me mee.’

‘O.’ Ze knippert een paar keer met haar ogen. ‘Nee, Nat. Dat gaat niet gebeuren. Ik ga helemaal nergens naartoe. Dit is nu mijn thuis.’

‘Weet je wat ik denk? Ik denk dat dit een schreeuw om hulp is. Je wilt hier weg, maar dat lukt je niet omdat Rebecca je heeft gehersenspoeld en je daardoor bent gaan denken dat hier weggaan het einde van de wereld betekent.’

‘Ik heb gisteren ook al uitgelegd dat hersenspoelen geen valide wetenschappelijk concept is.’

‘Ik wil Rebecca spreken.’

‘Dat gaat niet gebeuren.’ Kits hele lichaam spant aan. ‘Dat loopt er alleen maar op uit dat jij haar gaat beledigen en dat ik me kapot schaam voor je. Ik had er voordat ik naar Wisewood ging al geen behoefte aan dat je je met mijn leven bemoeide, en nu al helemaal niet meer. Ik ben je uit het bos komen halen omdat ik je wilde helpen, verder niets.’

De nieuwgevonden assertiviteit van mijn zusje verrast me. Ik wijs naar mijn lip. ‘Zie ik er geholpen uit?’

‘Jij bent degene die haar telefoon hiernaartoe heeft meegenomen.’

‘Is dát de grote misdaad?’

‘Je hebt tegen ons gelogen.’

‘Je weet waarom ik gek word zonder telefoon, Kit.’

‘Dit was een prachtige kans om daaroverheen te komen.’

Ik staar haar razend aan. ‘Waar was jij trouwens de hele avond? Ik ben wel tien keer naar je huisje geweest. Ik was doodongerust.’

‘Ik was druk Gordon ervan te weerhouden iets doms te doen.’

‘Wat is er mis met die gast?’

Mijn zus werpt een kwade blik naar de rookmelder. ‘Hij is het lievelingetje van Leermeester.’

En jij niet? denk ik, en ik trek een wenkbrauw op.

Ze draait haar hoofd met een ruk naar me toe en ik ben even bang dat ik die gedachte toch hardop heb uitgesproken. ‘Je kent me totaal niet meer, Natalie.’

Ik bestudeer haar kaalgeschoren hoofd, de vale huid. De kuiltjes in haar wangen zijn verdwenen; het licht is uit haar ogen. Ik probeer sporen van mijn zusje te vinden, maar ze is een schaduw van de wervelwind die ze ooit was. Ze is harder, hardvochtiger.

Het dringt tot me door dat ze gelijk heeft.

Ze laat haar hoofd een stukje opzijzakken. ‘Gisteren zei je dat we moeten praten.’

‘Daar is dit niet het juiste moment voor.’

Ze balt haar linkerhand tot een vuist en laat hem dan weer los. ‘Dit is een perfect moment.’

‘Laat het los, Kit. Ik ben niet in de stemming.’

‘Ik heb ondertussen een ruggengraat gekweekt. Jij bent niet langer de baas. Je kunt het me nu vertellen, en anders gaat het over.’

‘Prima,’ zeg ik, gretig de woorden uit te spuwen, opgetogen dat ze pijn gaan doen, geschokt dat ik het zo voel.

‘Ma heeft het moment van haar dood gepland. En ik heb haar daarbij geholpen.’

38

Kit

December 2019

Ik had geen reden om mank te lopen. Nu ik was geslaagd voor mijn Q2 was ik vrij van pijn.

Niettemin stond ik voorzichtig op mijn voet toen ik na de sessie de lesruimte opruimde, de prullenbak leegde en de stoelen rechtzette. Ik maakte om mezelf af te leiden van mijn bonkende voet wat aantekeningen: welke leerlingen stagneerden, hoe ik kon helpen. Een brandende pijn schoot van mijn teen naar mijn been, en ik huiverde. Ik hoopte dat er snel een korstje op de tatoeage zou komen.

Tatoeage? snauwde Nat. Zullen we het beestje alsjeblieft bij het naampje noemen? Je bent gebrandmerkt. Als een koe.

Het is een symbool. Ik ben over mijn angst voor pijn heen.

Hoe kun je geloven in die waanzin? gilde ze.

Ik klemde mijn kaken op elkaar. Mijn zus had me ons hele leven verteld wat ik moest denken. Ze vond zichzelf reuzeslim omdat ze nergens in geloofde. Toen ik in groep drie zat informeerde ze me hooghartig dat de Kerstman niet bestaat. Ma zou heel tevreden tot we zouden zijn gaan studeren de bedankbriefjes van de Kerstman zijn blijven schrijven – ze besmeuren met roet uit de schoorsteen en zelf alle koekjes opeten – als Nat de illusie niet aan diggelen had gegooid.

Als tiener besloot mijn zus dat ze niet meer in God geloofde. Ze wees op de gebrekkige logica, de inconsistenties in de verhalen die ons op zondagsschool waren verteld. Maar het was voor haar niet genoeg om niet langer te geloven; ze moest ook zo nodig iedereen die dat nog wel deed onderuithalen. Ze zag het geloof niet zoals ik dat deed: als een troost, een geruststelling dat er iets was wat zorgde dat de weegschaal van goed en kwaad uitsloeg in het voordeel van het goede, of op zijn minst in balans bleef. Wat maakte het uit als ik wilde geloven dat het leven niet willekeurig en zinloos was? Wat maakte het uit als het belangrijk voor me was dat mijn bestaan iets betekende? Wat maakte het uiteindelijk uit of de gelovigen of de niet-gelovigen gelijk bleken te hebben? Onze overtuigingen waren van invloed op het hier en nu.

Nat was er trots op dat ze dacht een scherp oog voor onzin te hebben. Ze dacht dat haar twijfels haar een beter mens maakten. Ik had de indruk dat ze er doodongelukkig van werd. Als ik toestond dat ze zich ermee bleef bemoeien, zou ze Wisewood net zo voor me gaan verpesten als ze me God had afgepakt.

Ik opende de deur van de lesruimte. Een vlaag koude lucht sloeg in mijn gezicht. Ik drukte mijn kin in het warme materiaal van mijn jas, hopend het gevoel te kunnen voorkomen dat je neusharen aan elkaar zitten gelijmd, zoals je met dit weer kunt hebben. De zon deed haar uiterste best een opening in de wolken te vinden, die de kleur van vuil dweilwater hadden.

Ik begreep wel waarom er in deze periode van het jaar zo weinig gasten waren.

Op dit soort dagen miste ik de Sonorawoestijn uit mijn jeugd: de meedogenloze droge hitte, de cowboyvormige reuzencactussen, de knalroze fuchsia’s en donkerrode bougainville. In die tijd had ik me afgevraagd waarom mensen zichzelf jaar na jaar de kwelling van de winter aandeden. Maar nu was ik een van hen geworden, maanden achtereen mompelend over de donkere dagen en bijtende kou.

Toen ik de deur had afgesloten zag ik Jeremiah een klein stukje verderop staan, fluitend in een poging achteloos over te komen. Ik reikte onwillekeurig naar mijn haar, maar trof alleen mijn kale hoofd.

Ik had die ochtend niets tegen hem gezegd tijdens de les en had niet eens oogcontact gemaakt, deels omdat Leermeester me had opgedragen het contact met hem te verbreken en deels omdat ik de moed niet had haar dreigement door te geven.

‘Hoe is het met je voet?’

Ik keek om me heen. Er was geen gepeupel in de buurt. ‘Prima, dank je.’ Ik liep langs hem heen, ging op weg naar de cafetaria, waarmee ik het einde van ons gesprek aangaf.

Jeremiah kwam naast me lopen, perfect met me in de pas. ‘Je loopt mank.’ Ik gaf geen antwoord. ‘Misschien kan Sofia je helpen met een gel of lotion, zodat het sneller geneest.’

‘Die heb ik al.’

Hij raakte mijn arm aan, maar ik trok hem snel weg. ‘Weet je zeker dat het wel gaat?’

‘Dat zei ik toch? Waarom blijf je dat maar vragen?’ Ik hoorde ergens achter in mijn hoofd zacht gesnik uit een van de huisjes komen.

‘Omdat je gisteravond bent gebrandmerkt.’

‘Niet zo hard.’ Ik bleef staan en keek om me heen. We waren nog steeds alleen. ‘Trek je de Q’s in twijfel?’

‘Jij niet? Je hebt je blijvend laten verminken.’

Jeremiah sprak nooit zo ronduit; hij was vast doodsbang voor zijn eigen Q2.

‘Ik zie het als een embleem, niet als een verminking. En als ik jou was, zou ik de Q2 ook maar snel gaan doen.’

‘Of anders?’

‘Anders zegt Leermeester dat ze je Q1 naar je voormalige baas opstuurt.’

Jeremiah keek me boos aan. ‘Ik had nooit...’ Zijn stem ebde weg.

Ik voelde dat mijn nekhaartjes overeind gingen staan. ‘Heb je twijfels over de KV?’

Hij bestudeerde me. ‘En wat ga jij doen als ik daar ja op zeg?’

Ik aarzelde. Ik was meer van de kaart van mijn Q2 dan ik had gedacht. ‘Ik moet doen wat het beste is voor Wisewood. Dat moeten we allemaal. Dus als ik jou was, zou ik eerst heel goed nadenken voordat je iets zegt waar je spijt van krijgt. Ik kan me niet veroorloven dat mijn loyaliteit in twijfel wordt getrokken.’ Alweer, zei ik niet hardop.

Zijn gezicht werd rood. ‘Is zij het enige wat belangrijk is in je leven?’

Waar kwam die vijandigheid ineens vandaan? ‘Ik dacht dat jij haar ook bewonderde.’

De woorden barstten uit hem. ‘Het valt me zwaar een leugenaar te bewonderen.’

Mijn mond viel open. ‘Waar heb je het over?’

Hij schuifelde ongemakkelijk met zijn voeten; spijt stond op zijn gezicht gegrift.

‘Vertel.’

‘Laat maar.’

‘Vertel,’ zei ik fermer.

Zijn starende blik ging naar het cameraatje aan het dak van het gastenverblijf waar we langs liepen. Het was niet te zien tenzij je ernaar zocht, maar het stond recht op ons gericht. Toen keek hij terug naar mij en bewoog zijn kin een fractie naar de heg toe. Ik knipperde twee keer met mijn ogen en liet hem daar achter. Mijn geest sloeg op hol en ik liep via een omweg naar de grens van het terrein, naar een plekje uit de buurt van camera’s en deuren. Een minuut later kwam Jeremiah aanlopen. De bomen achter de muur ruisten, luisterend en fluisterend, geheimen doorgevend als in een telefoonspelletje.

Toen hij ervan was overtuigd dat we alleen waren kwam hij met een wilde blik in zijn ogen en gebalde vuisten naast me staan. Een grom ontsnapte uit zijn keel.

‘Rebecca heeft mijn broer vermoord.’

39

Kit

December 2019

Ik stond Jeremiah met open mond aan te gapen en was te geschokt om iets uit te kunnen brengen.

‘Toen we klein waren,’ vertelde hij, ‘zijn mijn ouders met ons naar een goochelshow op een middelbare school in de buurt geweest, uitgevoerd door een wonderkind dat Rebecca heette. Ze koos mijn broer als haar assistent voor een truc met handboeien. Gabe was als betoverd. Hij was altijd al geïnteresseerd in goocheltrucs, maar vanaf dat moment werd het een obsessie.’

Hij vertelde me over Leermeesters leven vóór Wisewood, haar rol als Madame de Onverschrokkene, de levensgevaarlijke stunts, Gabes functie als haar zakenpartner, twintig jaar lang, hoe ze hem had misbruikt en niettemin zijn erfenis in handen had gekregen.

‘Het is haar schuld dat Gabe er niet meer is.’

‘Ik dacht dat je broer was omgekomen bij een bizar ongeluk.’

‘Hij is verdronken in een half bevroren meer. Tijdens een van haar shows.’

Ik snakte naar adem.

‘Zelfs als het een ongeluk was, is zij er verantwoordelijk voor.’

Ik wreef mijn handen samen om het wat warmer te krijgen; ik stond te rillen in de kou. ‘Jeremiah, dat is belachelijk.’

Hij stootte een blaffend geluid uit. ‘Jij kent haar niet zoals ik haar ken. Ik heb haar, en deze plek, jarenlang bestudeerd.’

Een nieuwe angst prikte tegen mijn ribben: de veiligheid van Leermeester. Hoe kon ik deze man zo verkeerd hebben ingeschat? Al zijn toewijding en bewondering waren een leugen.

‘Wat hoop je precies te bereiken?’

Hij gebaarde om zich heen naar het eiland. ‘Ze heeft mijn broer lang voor zijn dood van onze familie weggerukt. En nu doet ze precies hetzelfde met de mensen die hier wonen. Ik kan niet toestaan dat ze langer mensen in gevaar brengt en losrukt van hun naasten. Dit is groter dan Gabe.’

‘Wat ben je van plan?’ herhaalde ik.

Zweet glinsterde op zijn slapen. ‘Haar dwingen haar verantwoordelijkheid te nemen. Die vrouw manipuleert en misbruikt haar volgelingen al jaren. Ze moet een keer een fout hebben gemaakt. Als ik daar bewijs van vind, ga ik ermee naar de politie. En als dat niet lukt...’ Zijn gezichtsuitdrukking betrok. ‘Neem ik het recht in eigen handen.’

De kou was in mijn kraag gekropen, in mijn mouwen. Ik wilde zo snel mogelijk naar het huis om Leermeester te waarschuwen. ‘Heb je al iets ontdekt?’

Jeremiah trok aan zijn baard. ‘Er gebeurt hier van alles wat bizar is, maar niemand behalve ik wil erover praten, óf vanwege de geheimhoudingsovereenkomst, óf omdat ze oprecht geloven dat deze waanzin goed voor ze is.’ Hij trok zijn neus op. ‘Ik weet niet waar Gordon die telefoon met de chantagefilmpjes van de Q1 bewaart, maar ik kan hem in elk geval niet vinden. Ik heb in Rebecca’s archief gezocht, en in haar aantekeningen. En er wordt nergens met een woord over Gabe gerept, kun je dat geloven?’

Ik schudde mijn hoofd en vroeg me af of hij nog te redden zou zijn. ‘Ik denk dat je er niet goed over hebt nagedacht.’

‘Ik doe letterlijk al jaren niets anders dan erover nadenken.’

Leermeester had gelijk over hem.

Hij greep mijn pols vast, zwaar ademend. ‘Mijn sabbatical is bijna voorbij.’ Hij bleef me vasthouden. ‘Ik heb nog maar een paar weken voordat ik naar huis ga. Ze moet boeten voor wat ze heeft aangericht.’

De burn-out, zijn ontslag, dat hij nooit meer weg wilde van Wisewood... alles wat Jeremiah me had verteld was een leugen. De wanhoop golfde van hem af met een intensiteit waar ik bang van werd. Ik dacht dat we vooruitgang hadden geboekt tijdens de sessies maar wist uit ervaring dat verdriet zich op onvoorspelbare manieren manifesteert. Zijn broer was al bijna vijftien jaar dood, maar Jeremiah was er nog steeds niet overheen. Misschien kon ik een stokje voor zijn idiote plan steken voordat er iets ergs met hem zou gebeuren.

‘Je moet nog eens goed nadenken over je “plan”. Heb je enig idee hoeveel levens je kunt beschadigen? Ik vind het vreselijk, van Gabe; zijn dood was tragisch, dat geloof ik meteen. En Leermeester had vast milder tegen hem kunnen zijn. Natuurlijk heeft ze vroeger fouten gemaakt, dat hebben we allemaal.’ Mijn hart bonsde tegen mijn borstkas. ‘Zelfs grote zieners maken er af en toe een potje van.’

Jeremiah keek me razend aan. ‘Weet je wat ik in het bureau van jouw grote ziener heb gevonden? Dossiers met onze naam erop. Ja, inderdaad. Ze heeft er ook een waar met grote zwarte letters KIT op staat.’ Mijn maag draaide zich om. ‘Ik had alleen tijd om dat van mezelf snel te bekijken, en het stond vol met achtergrondinformatie over mezelf.’

Ik bedacht het op het moment dat hij het zei: ‘Daarom is Gordon er nooit.’

‘Leermeester laat hem in ons leven spitten,’ voegde hij toe.

‘Hoe weet je dat Gordon dat doet?’

Hij rolde met zijn ogen. ‘Ik heb zijn dossier bekeken...’

‘Je had toch alleen tijd voor dat van jezelf?’

‘Ik moest weten waartegen ik het moet opnemen. Je moet gestoord zijn om je eigen vuile was en die van iedereen om je heen buiten te hangen.’

Of loyaal, dacht ik.

‘Weet je wat hij vóór Wisewood deed?’

Ik wilde hem de mond snoeren, zeggen dat het me niet kon schelen, maar ik was toch te nieuwsgierig om weg te lopen.

‘Hij was privédetective. Dat verhaal dat hij tijdens jouw Q1 over zijn gezin heeft verteld? Dat is waar. Een of ander stinkend rijk mens had hem ingehuurd om uit te zoeken of haar man een affaire had. Ze heeft hem bij de scheiding compleet uitgekleed en de volledige voogdij over de kinderen gekregen. Die gast was zo kwaad dat hij twee mannen heeft ingehuurd om Gordon te vermoorden. Er ging iets mis en ze hebben in plaats daarvan zijn vrouw en kind neergeschoten. Ze zijn een paar dagen later in het ziekenhuis allebei overleden.’ Jeremiah schudde zijn hoofd. ‘Het is net een slechte film met Liam Neeson.’

‘Als Gordon zijn brood verdient met mensen hun doopceel lichten, waarom ben jij dan niet betrapt? Hoe kan het dat hij de link niet heeft gevonden?’

‘Ik ben er niet van overtuigd dat Rebecca hem over haar verleden heeft verteld. Hij heeft waarschijnlijk nog nooit van Gabe gehoord.’ Jeremiah keek me bedachtzaam aan. ‘Maar ik heb me hier voor de zekerheid onder een valse naam ingeschreven. Ik heb de naam van een studievriend gebruikt. We hebben dezelfde bouw en iedereen dacht vroeger dat we broers waren. Hij is ook accountant. En online is hij nauwelijks actief.’

Mijn hoofd tolde. ‘Dus je heet niet eens Jeremiah?’ Hij trok een wenkbrauw op. ‘Hoe heet je dan wel?’

Hij perste zijn lippen samen en schudde zijn hoofd. Hij vertrouwde er niet meer op dat ik hem boven Leermeester zou kiezen.

Ik staarde hem aan. ‘Weet je vriend dat je zijn identiteit hebt gestolen?’

Hij klemde zijn kaken op elkaar. ‘Alsof het nog niet erg genoeg is om je broer te verliezen, heeft Rebecca veertien miljoen dollar van het geld van mijn familie gekregen. Het zou me niet verbazen als ze Gabe al die jaren heeft gepaaid om hem het geld af te troggelen.’

Dat is niet waar, zei ik tegen mezelf. Je kon het Leermeester niet kwalijk nemen dat ze hartstochtelijke gevoelens bij mensen losmaakte. Als ze haar hun geld wilden geven – als ze Wisewood hun geld wilden schenken – was dat hun eigen keuze.

‘Wisewood is gebouwd op het succes van mijn familie. Ik voel me verantwoordelijk voor de gasten. Ze worden voor de gek gehouden en beroofd. Ik moet daar een einde aan maken.’

Voor de gek gehouden en beroofd... hij geloofde niet eens in onze principes. Ik had die man bewonderd. Hij had me geholpen met het plannen van mijn lessen, had me over ma laten vertellen nadat alle anderen mijn verdriet al lang beu waren. En ik wist helemaal niets over hem, niet eens hoe hij heette.

Hij sprak zachter verder: ‘Ik heb niemand in vertrouwen genomen en iedereen zoveel mogelijk op afstand gehouden. Ik kon niet het risico lopen te worden betrapt.’ Hij verzachtte. ‘En toen kwam jij. En toen heb ik tegen beter weten in de muur die ik had opgetrokken laten zakken. Je bent een goed mens, dat kan iedereen zien, dus heb ik gebeden dat je niet voor de KV zou worden gevraagd. Toen dat wel gebeurde heb ik gezworen een oogje op je te houden, je te beschermen. Maar het was een illusie te denken dat ik dat kon.’ Hij wreef over zijn gezicht. ‘Chantage is één ding – dat heb ik aan mezelf te wijten – maar ik kan niet aanzien hoe die monsters je lichaam verminken. Ik vertel dit allemaal omdat ik om je geef, Kit. Ik kan niet toelaten dat Rebecca jou kapotmaakt zoals ze mijn familie kapot heeft gemaakt.’

Ik stak mijn kin omhoog. ‘Dat zou ze nooit doen.’

‘Het is al gebeurd. Je bent volledig door haar betoverd.’

Ik was helemaal klaar met al die mensen die tegen me zeiden dat ze beter dan ikzelf wisten wat goed voor me was. Het enige waar het Jeremiah om ging was zijn eigen belachelijke verhaal, en het maakte hem niet uit wie hij zou schaden om zijn gelijk te halen. Ik dacht aan de ondergang van Leermeester, van Wisewood, en werd helemaal licht in mijn hoofd.

Ik keek op mijn horloge. ‘Ik heb een lunchafspraak met Ruth. We gaan een lesplan maken.’

‘Verraad me alsjeblieft niet. Ik weet niet wat ze dan zou doen.’

Ik beet op de binnenkant van mijn wang en ging op weg naar de cafetaria, mijn voormalige vriend in de kou achterlatend.

‘Ze liggen er op alfabetische volgorde in,’ riep hij achter me aan. ‘Linkerbovenlade van haar bureau.’

40

Natalie

10 januari 2020

Ik heb spijt van de woorden zodra ik ze heb uitgesproken. Hoe kan ik zo wraakzuchtig zijn? Ik steek mijn hand uit naar die van mijn zus, maar ze trekt hem weg.

‘Waar heb je het over?’ vraagt ze met bevende stem.

‘Ma is niet onverwachts overleden,’ zeg ik zo rustig als ik kan. ‘Ze heeft mij gevraagd een arts te regelen om haar de kans te geven op haar eigen voorwaarden te sterven.’

Het bloed trekt uit Kits gezicht. Ik staar getergd door schuldgevoel uit het raam. Het is minder hard gaan sneeuwen. Ik kijk hoe de vlokken lui naar hun laatste rustplaats dwarrelen. Ik denk aan tongen en wimpers en de open handpalm van een klein wantje, alle plekjes die de vlokken zich als hun huis toe-eigenen. Ik herinner me die keer dat Kit en ik in ons sneeuwpak op een stoep stonden tijdens een logeerpartijtje bij onze oom, twee kinderen met hun hoofd in hun nek, zoals we op televisie hadden gezien, zoals die twee vrouwen die de cafetaria eergisteren uitkwamen.

Ik dwing mezelf verder te gaan. ‘Ze heeft het me gesmeekt, Kit. Ze zei dat ze het aan jou had gevraagd, maar dat jij had geweigerd. Ze wilde het doen terwijl jij er niet was. Ze probeerde je de pijn te besparen.’

Haar lippen worden even wit als de rest van haar gezicht. ‘Ik heb nee tegen haar gezegd omdat jij en ik het erover eens waren dat ze moest vechten. Ik heb nooit afscheid van haar genomen.’

Ik zit op het bed en staar naar mijn voeten. ‘Ze heeft me verteld dat zij wel afscheid van jou heeft genomen. Dat ze voordat je naar dat vrijgezellenfeest ging tegen je heeft gezegd hoeveel ze van je hield, hoe trots ze op je was.’

Kits blik verhardt. ‘Ik heb geen kans gekregen om afscheid van háár te nemen.’

We zeggen allebei even niets.

Dan: ‘Dat heb je me afgenomen.’ Een enkele traan loopt over haar wang. ‘Jij hebt haar hand kunnen vasthouden en tegen haar kunnen zeggen dat je van haar hield. Jij hebt haar kunnen geruststellen terwijl ze haar laatste adem uitblies.’

Dat kan ik niet ontkennen. Mijn hoofd begint te bonken. In hetzelfde tempo als mijn gezwollen lip.

Kit wringt haar handen ineen. ‘Waren jullie allebei zo overtuigd van mijn zwakte dat jullie dachten dat ik het niet aan zou kunnen? Dat ik liever geen afscheid van mijn moeder zou nemen dan dat ik de pijn onder ogen zou komen?’

Ik verzacht mijn stem nog verder. ‘Ik heb gedaan wat zíj wilde, Kit.’ Hoe vaak heb ik ma vervloekt dat ze me in deze positie heeft gebracht, en mezelf dat ik ermee heb ingestemd? Ma moet hebben geweten dat ik niet de rest van mijn leven tegen mijn zusje zou kunnen liegen. Ze kon niet van me hebben verwacht dat ik mijn geheim naar mijn graf zou meenemen.

‘Onzin,’ spuwt Kit. ‘Het was je laatste kans haar lievelingetje te worden. Eindelijk eens degene te zijn die haar voorkeur had.’

Ik krimp ineen van die waarheid. Ik heb zo lang de ene na de andere slapeloze nacht gehad en mezelf ondervraagd naar mijn motivatie. Was het echt een handeling van onbaatzuchtigheid, de wens onze moeder te helpen, de emotionele last te dragen en een gruwelijke wens uit te laten komen? Of wilde ik, het eeuwige vijfde wiel aan de wagen, aan haar sterfbed de enige dochter aan haar zijde zijn? Elke keer dat ik erover nadenk, wordt mijn mond droog.

Kit grijpt naar haar borst alsof haar hart ermee ophoudt. ‘Ik kan niet geloven dat mijn enige zus me dit aandoet.’ Ik laat mijn hoofd hangen. ‘En je hebt het me al die tijd niet verteld. Ik word al twee jaar gek van het schuldgevoel dat ik er niet was. Maar het was nooit de bedoeling dat ik erbij was.’ Ze leunt naar voren en trekt haar knieën tegen haar borstkas. ‘Dit is het ergste wat je ooit hebt gedaan.’

‘Het spijt me,’ zeg ik bijna onhoorbaar. Kon ik haar maar in mijn armen nemen; maar ik weet dat ze me van zich af zou duwen, want dat is wie Kit nu is. Mijn knuffelende, haren vlechtende, aanrakerige zusje is ongenaakbaar geworden.

‘Het spijt me,’ herhaal ik.

We zitten daar lang, ik met gebogen hoofd op het bed, zij in tweeën gevouwen op de bureaustoel. De zon staat op zijn hoogste punt. Het stopt met sneeuwen. We zitten er nog steeds, in stilte. Snikken, een woedeaanval, een preek; alles beter dan deze golf van stilte.

‘Zeg eens wat. Waar denk je aan?’

Ze komt een stukje overeind, haar ogen moe zoals ik ze niet meer heb gezien sinds de uitvaart van ma. Ze doet haar mond open om iets te gaan zeggen.

Ik houd mijn adem in.

41

Kit

28 december 2019

Ik trok de laptop uit de onderste lade en zette hem aan, tikte met mijn vingers op het toetsenbord terwijl ik de deur in de gaten hield. De slaapkamer en werkkamer van Leermeester waren de enige ruimtes op het hele eiland zonder camera’s. Ik had een halfuur tot ze had gedoucht en de badkamer weer uit kwam.

Een veeg kleur in de lade ving mijn blik. De laptop lag op een schilderijtje. Ik haalde het uit de lade en zag dat er nog twee andere onder lagen. Ik legde ze op het bureau: schilderijtjes van twintig bij vijfentwintig centimeter, van de achterkant van een vrouw. Leermeester. Op een was een plastic zak over haar hoofd geknoopt. Op een ander stond haar lichaam in brand. Op het derde stond haar hoofd afgewend, bloed uit haar mond stromend. Op de achtergrond van elk schilderijtje was publiek te zien, met grote ogen, verbijsterd.

In de linkeronderhoek van elk schilderijtje stonden dezelfde onleesbare initialen. Ik draaide ze om. Op de achterkant stond een boodschap: DE JOUWE IN ONVERSCHROKKENHEID, DE VIJF.

Ik had geen idee waar De Vijf naar verwees, maar in één ding bleek Jeremiah wel gelijk te hebben: Leermeester was ooit artiest geweest.

De homepage van de computer vroeg om een wachtwoord. Ik trok in paniek de linkerbovenlade van het bureau open. Er zat een hangmap met dossiers in. Halverwege zaten tabbladen voor alle leden van de KV, zoals Jeremiah had gezegd alfabetisch geordend. De map met mijn naam erop riep me. Ik negeerde hem. Ik was hier niet om mijn dossier te lezen. Het enige wat ik wilde weten was of Jeremiah de waarheid vertelde.

Ik had twee weken gepiekerd over wat ik moest doen. Ik praatte niet meer met Jeremiah, wist dat ik hem moest aangeven bij Leermeester – de bekentenis lag op het puntje van mijn tong – maar iets weerhield me daarvan. Ik had geen idee wat zij of Gordon zou doen als ze erachter kwamen wie Jeremiah was. Hun manier van straffen was vaak erg drastisch.

Elke dag dat ik hen niet op de hoogte bracht zette ik de veiligheid van Leermeester op het spel, maar als ik Jeremiah bezig zag kon ik me niet voorstellen dat hij haar kwaad zou doen. Zijn halfgare theorie had niets opgeleverd. Misschien kon ik gewoon zijn laatste week afwachten en zou hij naar huis gaan zonder dat er iets naars zou gebeuren. Ik ging steeds minder eten, misselijk als ik was van mijn eigen dubbelhartigheid. Ik was een zwakkeling die op zoek ging naar de gemakkelijkste uitweg, een afvallige die Leermeester verried.

Ik keek nu voor in de map. Op de eerste map stond WACHTWOORDEN. Ik viste er een keurige spreadsheet uit. Die moest Leermeester zelf hebben gemaakt; Gordon zou nooit toestemming hebben gegeven voor een print met dergelijke gevoelige informatie over Wisewood. Ik vond het willekeurige wachtwoord dat hij de laptop had toegeschreven en typte het met ingehouden adem in. Mijn gezicht had een halfjaar niet gebaad in gloeiend ledlicht. Ik haatte het dat ik mijn vastenkuur doorbrak.

De laptop startte verder op.

Ik opende Chrome en typte GABRIEL COOPER in de zoekbalk. Meer dan tachtig miljoen resultaten. Ik typte MADAME DE ONVERSCHROKKENE in. De eerste treffer was een Wikipedia-pagina. Ik klikte op de link en scrolde naar het deel over haar carrière.

Onverschrokken. Gestikt. Duisternis. Doormidden gekliefd. Alleen. Levend begraven. Ontwaakt. Rechtop. In vuur en vlam. Bevroren (afgelast).

Bij een aantal performances stonden foto’s. Onder In vuur en vlam stond een afbeelding van een jongere Leermeester, met een stevig gebouwde man, zijn arm om haar schouders. Hij had dezelfde scheve neus als Jeremiah. Ik las het onderschrift: Madame de Onverschrokkene met assistent Gabriel Cooper voor In vuur en vlam, 2000.

Ik slikte moeizaam iets weg. Ik wilde zo graag dat die man met zijn warrige haar en gouden ogen niets met Jeremiah te maken had. Maar ik kon dezelfde lach en hetzelfde kuiltje in de kin niet negeren.

Het deel over Bevroren was korter dan de andere stukjes, en er stonden geen foto’s bij.

Ik las de pagina nogmaals, maar Gabe werd verder nergens vermeld. Niets wat Jeremiahs wilde ideeën bevestigde. Ik twijfelde er geen moment aan dat hij met heel zijn hart geloofde wat hij geloofde – anders gooi je je hele leven niet overhoop – maar dat hij ervan overtuigd was, maakte het niet waar. Maar had hij me, aan de andere kant, ooit reden gegeven te denken dat hij labiel was? Los van die recente bekentenis kende ik Jeremiah als een rationele man. Hij was slim, meelevend en beheerst. Zelfs nu kwam hij niet op me over als iemand die in complottheorieën gelooft.

De vraag die ik ferm naar de diepte van mijn onderbewuste had geduwd kwam nu naar de oppervlakte wriemelen: was het zo moeilijk te geloven dat Leermeester iemand zo extreem zou manipuleren?

Ik zat even met mijn handen op mijn knieën. Toen haalde ik het dossier met mijn naam erop uit de map. Mijn handen beefden terwijl ik erdoorheen bladerde. Voorin zaten kopieën van officiële documenten: mijn geboortecertificaat, schoolresultaten, de drie boetes voor te snel rijden die ik als tiener had gehad. Daarachter zaten lijstjes: verre familieleden, voormalige werkgevers en oude adressen: het huis van mijn kindertijd in Tempe, het appartement in San Diego waar ma en ik na haar diagnose waren gaan wonen, de studio in Brooklyn waar ik na haar dood heen was gevlucht. Er stond ook een adres in Boston in. Dat moest een vergissing zijn. Ik was nog nooit in Boston geweest.

Het laatste document was een kopie van een overlijdensakte. Ik kneep mijn ogen half dicht om de kleine lettertjes te kunnen lezen. Naam van de overledene: Margaret. Ann. Collins. Ik voelde speldenprikjes achter mijn oogleden. Ik had dat document nog nooit gezien.

Ik bestudeerde de tweede regel – geboortedatum, leeftijd, geslacht – en zag toen halverwege de pagina een vetgedrukte regel.

In het vakje met de doodsoorzaak had iemand met een blauwe pen in een keurig handschrift een aantekening gemaakt. Ik herkende het handschrift van de takenlijstjes die Leermeester aan hem dicteerde: Gordon.

DDMP2.

Hij had de afkorting omcirkeld. Ik staarde ernaar, wilde de code zo graag kraken. Toen dat niet lukte, wendde ik me weer tot de laptop.

Het eerste zoekresultaat voor DDMP2 was een pdf getiteld ‘Voorbereidingen voor de laatste dag’ die van de website van End of Life Washington kwam. Het tweede was een artikel uit Atlantic: ‘Hoe artsen die euthanasie plegen bepalen welke middelen werken.’ Het derde heette ‘De gecompliceerde wetenschap achter euthanasie’.

Ik stopte met ademen.

Ik klikte op de eerste link, las zo snel ik kon. Mijn blik vloog over woorden als ‘diazepam’, ‘digoxine’, ‘morfine’ en ‘propranolol’ tot het tot me doordrong: DDMP2 was een mix van vier middelen die ervoor zorgde dat terminale patiënten in slaap vielen, in coma raakten en stierven.

Ik klapte de laptop dicht en greep naar mijn borst. Als Gordon gelijk had, was ma niet gestorven omdat haar tijd was gekomen. Dan was ze gestorven omdat een of andere arts haar iets had toegediend. Ik kneep mijn ogen dicht, zag haar voor me in bed, lijkbleek, in haar eentje de eeuwigheid in starend.

Ik klapte met tollend hoofd de laptop weer open. Nadat ik de browsergeschiedenis en cookies had gewist zette ik hem uit en deed hem terug in de lade.

Maar ze was toch niet alleen gestorven?

Ik reisde terug naar die weg van cement in Vegas. De nasmaak van Bacardi vormde een laagje op mijn tong. Ik had sindsdien geen rum meer aangeraakt. Ik was me er vaag van bewust dat ik mijn knieën had geschaafd en dat ik bloedde terwijl ik mijn telefoon vasthield. Wat had Nat gezegd? Hoe had ze me gerustgesteld?

Ik ben al die tijd bij haar geweest. Ze is niet alleen gegaan.

Dus zij wist het. Ze wisten het allebei. Ma wist het. Natalie wist het. Ze hadden een pact gesloten, een plan gesmeed om van me af te komen en toen sprongen ze samen, elkaars hand vasthoudend, en lieten mij achter.

Iedereen die ik ooit had vertrouwd had tegen me gelogen.

‘Ziek’ was niet het juiste woord. Ik duwde de stoel van het bureau en drukte de muis van mijn handen tegen mijn oogkassen. Ik slikte een krijs weg, maar een jammerklank ontsnapte uit mijn keel.

Ik wist niet hoelang ik daar had gezeten toen het koud werd in de kamer. De haartjes in mijn nek gingen recht overeind staan. Ik voelde haar aanwezigheid voordat ze iets zei.

‘Wat doe jij hier?’ vroeg Leermeester vanuit de deuropening. Elke keer dat ik die deur het voorgaande halfjaar had opengedaan, had hij gekraakt alsof hij van zijn scharnieren zou vallen; je hoorde het in het hele huis. Maar die ene keer dat ik Leermeester door die deur binnen zag komen, was hij stil. Hoe kon je zoiets uitleggen? Hoe kon je tijd met haar doorbrengen en niet denken dat ze uitzonderlijk was?

Ik trok mijn handen van mijn gezicht en keek haar aan. ‘Ik moet je iets vertellen.’

42

Natalie

10 januari 2020

Kit kijkt me razend aan. ‘Ik weet het, Nat.’

Ik frons mijn wenkbrauwen. ‘Wat weet je?’

‘Hoe ma is gestorven. Ik weet het al weken.’

Mijn mond valt open en ik zit bewegingloos. Dan moet degene die me die mail heeft gestuurd het haar hebben verteld.

De stem van mijn zusje breekt. ‘Ik wilde het niet geloven. Ik heb mezelf voorgehouden dat je dergelijk bedrog niet in je had. Ik heb het mijn hele leven nog nooit zo graag mis willen hebben.’ Ze klemt haar kaken op elkaar. ‘Daarom wilde ik dat je kwam, zodat je me kon vertellen dat ik het verkeerd had begrepen.’

‘Wacht even, heb jíj die mail gestuurd?’ vraag ik. Mijn hoofd tolt.

‘En nu blijkt dit die ene keer te zijn dat ik gelijk heb.’

‘Hoe ben je erachter gekomen?’ Ze kijkt me razend aan terwijl mijn brein de feiten op een rijtje probeert te krijgen. Dan weet ik het weer.

De tweede bijlage.

Ma’s overlijdensakte, met er in blauwe inkt DDMP2 op geschreven. Iemand moet Kit het document hebben laten zien.

Mijn tong voelt dik. ‘Waarom heb je me niet gebeld? Je had me kunnen vragen te komen.’

‘En jou de kans geven een of ander zielig verhaal te verzinnen? Je hebt geen moment overwogen me de waarheid te vertellen tot ik ermee dreigde hem uit je te trekken.’

‘Dat is niet waar.’ Ik adem moeizaam in. ‘Er is sindsdien geen dag voorbijgegaan dat ik er niet aan heb gedacht. Ik wist alleen niet hoe ik het je moest vertellen zonder je hele leven te verwoesten.’

‘Je had me ook meteen de waarheid kunnen vertellen.’

Mijn borstkas voelt strak. ‘Als je die mail gewoon had ondertekend...’

‘Gordon controleert alles, dus dat kon niet. Dan zou hij hebben geweten dat ik een terugval had en het hebben gerapporteerd.’

Ik voel mijn hartslag in mijn oren. Hij steekt in mijn keel. ‘Is dat waar dit over gaat? Indruk maken op Rebecca? Is zij belangrijker voor je dan wat er met ma is gebeurd? Dat je dat een plekje kunt geven?’

Kit knijpt haar ogen samen tot haar pupillen nauwelijks nog zichtbaar zijn. ‘Meen je dit serieus? Waag het niet mij hiervan de schuld te geven. Jij bent een paar dagen bang geweest en nu ben ík ineens de sociopaat?’ Ze springt op uit de stoel. ‘Je hebt me twee jaar in een staat van paniek laten leven. Hoe vaak heb ik je verteld hoe schuldig ik me voelde? En elke keer heb je besloten het me niet te vertellen. Jíj had kunnen zorgen dat ik wat er met ma is gebeurd een plekje had kunnen geven.’

‘Dat weet ik.’ Ik laat mijn hoofd in mijn handen zakken. ‘Dat weet ik, dat weet ik, dat weet ik. Ik heb geen ander excuus dan dat ik heb gedaan wat ma wilde. En dat ik eindelijk een keer naar haar heb geluisterd.’

‘Lekker moment om een geweten te kweken.’

‘Ik verdien elke scheldkanonnade die je op me wilt afvuren.’ Ik schuif naar voren op het bed. ‘Ik verdien het zelfs dat ik in dat bos ben achtergelaten. Niet vanwege die telefoon, maar om wat ik jou heb aangedaan. Ik ben een waardeloze zus geweest.’ Mijn kin trilt. ‘Ik ga er de rest van mijn leven aan wijden het goed te maken, dat zweer ik je.’

Ze schudt haar hoofd. ‘Het is altijd te weinig en te laat met jou.’

‘Kit, ik ben je enige familie. We moeten elkaar steunen.’

Ze loopt naar de deur. ‘De mensen hier zijn betere familie dan jij ooit bent geweest.’

‘Dat meen je niet echt.’ Ik onderdruk de overweldigende behoefte te gaan huilen.

Ze haalt haar neus op en staart het raam uit. ‘De storm is gaan liggen. Tijd dat je gaat.’

43

Natalie

10 januari 2020

Kit slaat de deur achter zich dicht. Ik sta midden in de kamer met mijn armen om mijn middel, probeer na een nacht waarin ik vrijwel niet heb geslapen een plan te bedenken. De grote zus in mij wil achter haar aan rennen en het goedmaken, maar mijn gevoel van eigenbehoud schreeuwt dat ik Kits woorden moet aannemen en moet vertrekken. Ik voel me ietsje beter nu ik weet dat er geen anonieme e-mailer achter me aanzit; aan de andere kant heeft het personeel hier aan mijn spullen gezeten (twee keer), mijn spullen gestolen en me met een mes bedreigd. Ik wil hier geen minuut langer blijven dan nodig is.

Eén stap tegelijk. Ik ga eerst inpakken. Dan ga ik mijn telefoon terugvorderen. Ik eis een gesprek met Rebecca. Ik bijt op mijn knokkels.

En dan doe ik een laatste poging Kit zover te krijgen met me mee te gaan.

Hoe dan ook gaat Gordon me binnen nu en een uur terugbrengen naar Rockland.

Een paar minuten later heb ik al mijn kleding en toiletspullen in mijn weekendtas gepropt. Ik doe de tas over mijn schouder en controleer het huisje een laatste keer. Ik blijf in de deuropening staan, bang de kamer te verlaten. Ik wil niet terug naar buiten, waar de knokploeg van Rebecca op me staat te wachten.

Ik zet mijn wollen muts op, dwing mezelf over de drempel en ploeg door de sneeuw naar het huis van Rebecca, ondertussen oplettend of ik geen officieel uitziende personen zie. Ik ben halverwege als ik een gedrongen man over het gras zie marcheren. Hij heeft een dikke regenjas en overschoenen aan.

Gordon.

Ik hem nog niet eerder zo rusteloos gezien. Zijn onwrikbare gelaatsuitdrukking heeft plaatsgemaakt voor een koortsachtige blos.

Ik blokkeer zijn pad. Zijn bril zit vol druppels, wat raar is, aangezien het niet meer sneeuwt. Hij veegt hem schoon en trekt een gezicht als hij ziet wie er in de weg staat.

‘Ik ben klaar om te gaan,’ zeg ik. ‘Bij wie kan ik mijn telefoon halen?’

‘Ik heb nu geen tijd, mevrouw Collins,’ zegt hij. Hij heeft iets in zijn hand geklemd.

Als ik zie wat het is, stokt mijn adem.

44

Kit

28 december 2019

Ik sloeg rustig mijn dossier dicht en stak het terug in de map in de lade, mijn blik steeds op Leermeester gericht.

‘Je had gelijk over Jeremiah.’ Ik leunde achterover in haar stoel. ‘Hij is niet wie hij zegt dat hij is.’

De woede in haar ogen sloeg over in angst. Ze deed de deur dicht. Ik stond op, liep achter haar bureau vandaan en gebaarde haar bij me op de bank te komen zitten. We gingen zitten, onze knieën licht tegen elkaar. Ik kneep zacht in haar hand.

‘Het spijt me dat ik aan het rondneuzen was. Ik heb zijn dossier gelezen omdat ik wilde weten wat je al wist.’ Ik stak onwillekeurig mijn hand op om ma’s sjaal aan te raken, maar die was om de hals van Leermeester gewikkeld, niet de mijne. ‘Gordon heeft het doopceel van de verkeerde gelicht.’

Leermeester streek haar haar achter haar oren en vouwde haar handen op haar schoot. Toen vroeg ze met geforceerde zelfbeheersing: ‘Wiens doopceel had hij dan moeten lichten?’

‘De man die jij als Jeremiah kent? Dat is niet zijn echte naam.’

Rode vlekken verschenen op het bleke gezicht van Leermeester. Haar handen waren zo strak ineengestrengeld dat de knokkels wit waren. ‘Blijven we hier de hele dag zitten, of ga je me vertellen wie het is?’

‘Je voormalige manager, Gabe Cooper? Jeremiah – of hoe hij ook heet – is zijn broertje.’

Haar mond viel open.

‘Hij is hier om wraak te nemen. Hij wil Wisewood ruïneren. En jou ook.’

Ik had haar nog nooit met stomheid geslagen gezien. Ik telde tot vijf en toen had ze nog steeds niets gezegd. Haar nekspieren spanden zich aan en haar neusvleugels sperden zich open.

Ze zag eruit of ze me wilde vermoorden.

‘Ik heb tegen hem gezegd dat het een idioot idee was,’ voegde ik snel toe. ‘En dat hij niet zo belachelijk moest doen.’

‘Dat hij niet zo belachelijk moest doen?’ herhaalde ze zacht, dreigend. Toen pakte ze het schaaltje met scherven van de bijzettafel. ‘Een uur lang met een bord op je hoofd staan is belachelijk.’

Ze smeet het schaaltje tegen de muur. Ik zag het met open mond in stukken breken. ‘Je bedoelt “verraderlijk”,’ brulde ze.

‘Die man is gek. Ik ben bang dat je gevaar loopt. We moeten zorgen dat je hier wegkomt.’

Leermeester stond op en begon door de kamer te ijsberen, haar leren laarzen knerpend over het glas en porselein. ‘Nee, we moeten terugvechten.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Een bedreiging neutraliseren betekent niet altijd dat je moet blijven om te vechten. Soms betekent het dat je moet rennen voor je leven.’

We keken elkaar door de ruimte heen aan.

Ze hield op met ijsberen, haar gezicht lijkbleek. ‘Haal me hier dan weg. We vertrekken zodra ik een tas heb ingepakt.’

‘Daar is geen tijd voor. We vertrekken via de zijdeur. Maar doe wel een jas aan.’ Ik was even stil. ‘Vertrouw je me?’

Leermeester knikte. Haar ogen stonden groot. Na al die maanden was ze eindelijk overtuigd van mijn toewijding.

Ik keek of er niemand in de gang was en toen liepen we behoedzaam de draaitrap af. Het huis was als een doodskist. We glipten naar buiten, recht tegenover de ALLEEN PERSONEEL-deur die ik bij de initiatie door was gekomen. Die nacht in zee – mijn wedergeboorte – voelde als een miljoen jaar geleden. Ik haastte me met Leermeester door de doorgang in de heg. We liepen dicht langs de muur het eiland over naar de poort aan de voorzijde van het terrein.

De hemel was een lappendeken van schimmelkleurige wolken. Ik haastte me om de zonsondergang voor te zijn; het zou nog maar een uur licht zijn. Toen de ijzeren spijlen van het hek in zicht kwamen stak ik mijn nek uit om op het water te kunnen kijken. De Zandloper dobberde plichtsgetrouw in het water. Een beverige lach ontsnapte uit mijn lippen. Ik knikte naar Leermeester. We zetten het op een lopen.

‘Ga maar vast in de boot,’ riep ik hijgend toen we hem bereikten. Ik trok met verkleumde vingers de touwen los, sprong achter haar aan de boot in en duwde de Zandloper van de steiger af.

We hadden het gehaald. Niemand kon ons nu nog tegenhouden.

Ik keek een moment naar Leermeester, die in elkaar gedoken op een hoge, L-vormige stoel zat. Ze trok de sjaal van ma strakker om haar hals, meer een uitgeputte oude vrouw dan een revolutionair. Dit was een grote dag voor haar.

‘Dank je, Kitten. Ik wist dat ik op je kon rekenen.’

Ik stak mijn kin een stukje omhoog. ‘Kom, dan gaan we.’

Ik wendde me tot mijn taak: ons zo snel mogelijk zo ver mogelijk van Wisewood vandaan zien te krijgen. Ik startte de motor en greep het roer vast. We waren net een minuut op weg toen Leermeester een gil slaakte.

Ik draaide me abrupt om, half verwachtend dat ze in elkaar gezakt op de vloer zou liggen, of overboord zou zijn geslagen. In plaats daarvan zat ze als aan haar stoel gelijmd met haar mond open in een perfecte O. Ik volgde haar doodsbenauwde starende blik naar de steiger.

Jeremiah stond met zijn handen in zijn zakken stil naar ons te kijken.

45

Natalie

10 januari 2020

Ik wijs naar de druipende sjaal in Gordons hand. Een brok vormt zich in mijn keel.

Ik duw een duimnagel in mijn handpalm, die een indruk in mijn huid achterlaat. De pijn zorgt dat ik me focus. ‘Hoe kom je daaraan?’

Hij brengt de sjaal naar zijn borst. ‘Hij is van Leermeester.’

‘Hij was van mijn moeder.’ Een vaste klant van ma in de bar had hem speciaal voor haar laten maken. Er was er maar één van.

Gordon kijkt me razend aan. ‘Mevrouw Collins heeft hem een paar maanden geleden aan Leermeester gegeven. Ze draagt hem sindsdien elke dag.’

Ik voel mijn hartslag tegen mijn slapen. Hoe durft ze een van de weinige spullen van mijn moeder weg te geven. ‘Hoe kom jij eraan?’

‘Ik moet mevrouw Collins spreken.’

‘Waarom is hij nat?’

‘Ik heb hem gevonden.’

‘Waar?’

We turen allebei naar de sjaal. Gordons handen beven. Ik kijk naar zijn gezicht. Zijn wenkbrauwen staan in een frons.

‘Gordon, waar is Rebecca?’

‘Weg.’ Hij drukt een vuist tegen zijn mond.

Ik staar hem met open mond aan. ‘Hoe bedoel je, weg?’

‘Ik heb haar al weken niet gezien.’ Zijn stem beeft. ‘Ze dacht dat een van de stafleden zich tegen haar had gekeerd. Dan riep ze me midden in de nacht bij zich, er helemaal van overtuigd dat er indringers rond haar slaapkamer slopen.’ De woorden tuimelen uit zijn mond. ‘Ik heb elke verdenking uitgezocht, elk zogenaamd aanknopingspunt, maar ik kon geen enkel bewijs vinden dat haar beweringen staafde. Het is gezond om op je hoede te zijn, maar... ik ben bang dat ze paranoïde was geworden.’ Hij schudt zijn hoofd en steekt zijn neus in de natte sjaal. ‘Hij ruikt naar zeewier en zout water. Haar geur is eruit.’

Hij smijt de sjaal naar me toe. De wind giert om ons heen, duwt me uit balans.

‘En toen?’

Hij strijkt met zijn vingers over zijn wangen. ‘Mevrouw Collins zei dat Leermeester per se naar het vasteland gebracht wilde worden en dat ze pas veilig zou zijn als wij “de bedreiging hadden geneutraliseerd”. Ik was naar een workshop en kwam er pas achter dat ze weg was toen mevrouw Collins met de Zandloper terugkwam. Ze zei dat Leermeester haar had opgedragen alles hier in haar afwezigheid doorgang als altijd te laten vinden.’ Hij laat zijn knokkels kraken. ‘Ze zou de leiding hebben overgedragen aan mevrouw Collins. Niemand mocht weten dat ze niet op Wisewood was, zelfs de andere stafleden niet.’ Gordon slaat zijn handen ineen. ‘Ik heb sindsdien niets meer van Leermeester gehoord.’

Mijn maag draait zich om. ‘Was Rebecca al weg voordat ik hier arriveerde?’

Hij knikt.

Dan kwam de opdracht mijn telefoon te stelen, me in het bos achter te laten, niet van Rebecca.

Dan kwam hij van mijn zusje.

46

Kit

28 december 2019

Ik greep het roer van de Zandloper; hij stuiterde over het water.

‘De zee is temperamentvol vandaag,’ zei Leermeester vanaf haar hoge stoel.

Ik bracht mijn ademhaling tot rust. ‘Het komt goed.’ Ik wachtte een paar seconden en vroeg toen: ‘Gaan we naar Rockland?’

Ze stopte met wiebelen met haar been. Ze had donkerpaarse kringen onder haar ogen. ‘Je weet dat ik nooit meer voet op het vasteland zal zetten. De maatschappij heeft me letterlijk alles afgenomen wat me dierbaar is.’

‘Waar moet ik je dan naartoe brengen?’

‘Dit was jouw plan. Bedenk jij het maar.’ Ze mompelde iets over Jeremiah, dat ze altijd had geweten dat er iets niet klopte bij hem.

We voeren in stilte verder. Bij elke golf gleed een oude stopwatch heen en weer over het dashboard. Toen ik het gerammel niet meer kon verdragen gooide ik hem in mijn stoel. Toen klonk er niets anders meer dan de boot op de golven. Ik minderde vaart.

Elke vezel in mijn lichaam waarschuwde me het niet te doen, maar ik zette me schrap en draaide me om. Toen stelde ik de vraag die ik niet meer uit mijn hoofd kreeg sinds ik de overlijdensakte had gezien: ‘Waarom heb je me niet verteld hoe mijn moeder aan haar einde is gekomen?’

Leermeester verstijfde. Haar ogen werden een heel klein beetje groter.

Ik voelde alles aanspannen – mijn kaken, schouders, handen – en dwong mezelf te ontspannen. ‘Je wist dat ze euthanasie heeft laten plegen. Waarom heb je me dat niet verteld?’

Verrader! gilde mijn brein.

Er ontsnapte een geluid uit de keel van Leermeester, maar ze zei nog steeds niets. Een meeuw krijste boven ons hoofd.

‘Je predikt dat zelfs leugens om bestwil schadelijk zijn,’ zei ik.

Deze vrouw heeft je een nieuw leven geschonken.

‘Hoe zit het dan met eerlijkheid ten koste van alles?’

Is dit hoe je haar daarvoor bedankt?

Leermeester had zich ondertussen herpakt en haar hooghartigheid hervonden. ‘Noem je me nou een leugenaar?’

‘Ik vraag om een verklaring.’

‘Ik stel voor dat we het er een andere keer over hebben.’ Leermeester wuifde mijn woorden weg als een irritante mug, alsof ze zei: mijn leven staat op het spel, dit is niet het moment om het over jou te hebben.

Een klomp woede was in mijn borstkas gegroeid sinds tot me was doorgedrongen dat Jeremiah de waarheid vertelde, sinds ik de overlijdensakte van mijn moeder in mijn bevende handen had gehad. Ik had mijn woede weggeslikt, hij had onder de oppervlakte gesudderd zodat ik kon doen wat moest gebeuren. Maar nu spoot hij er ineens uit. Mijn tong jeukte om uit te halen.

‘Waarom zijn jouw behoeften altijd belangrijker dan de onze?’

Leermeester wierp me een vernietigende blik toe. ‘Hebben we het bij mij in mijn kamer nog niet genoeg over je sneue moeder gehad? Dit klinkt allemaal erg als een terugval op je pad.’

Iedereen had me altijd onderschat. De meegaande, lieve Kit, die gaat wel mee in wat we maar zeggen, dat hoofd bevat niets dan lege, blauwe lucht. Leermeester had nog steeds niet in de gaten wat dit was.

Een laatste kans.

‘We kunnen niet hebben dat mijn favoriete leerling een terugval heeft, toch?’ kirde ze.

De dag ervoor zou die opmerking genoeg zijn geweest om gerust te stellen, te voeden, me de mond te snoeren. Het had me veel te veel tijd gekost in te gaan zien dat ze mij – ons allemaal – als middel zag, niet als mens. De overlijdensakte van ma was iets waarmee ze me in haar macht kon houden, waarmee ze controle over me kon uitoefenen als ik een misstap beging. Leermeester zou me met een knip van haar vingers kunnen hebben bevrijd van mijn schuldgevoel, van mijn lijdensweg; in plaats daarvan had ze me een halfjaar lang laten lijden.

Ze klopte op de stoel naast haar, maar ik bleef op mijn plek staan. ‘Weet je hoe bijzonder je bent dat je zo dicht bij me staat? Dat je degene bent die me redt?’

Ze houdt van je, fluisterde een stem.

Ik was ervan overtuigd geweest dat Leermeester onvervangbaar was. Iedereen hier wist dat zij degene was die iets bijzonders van Wisewood maakte. Het was pas kort daarvoor tot me doorgedrongen dat de principes, de workshops en de gemeenschap waren wat het speciaal maakte. We hadden samen een magische plek van Wisewood gemaakt. Als ik een klein radertje in het grote geheel was, was zij dat ook.

‘Zie je dit allemaal als een groot spel?’ vroeg ik. ‘Een sociaal experiment om te zien hoever je mensen kunt krijgen? Geloof je überhaupt in je eigen programma?’

‘Waag het niet me te beledigen.’

‘De principes van Wisewood betekenen veel voor me. Voor iedereen. Ik ben trots op mijn plekje in de KV. Ik neem de gasten serieus. Je hebt iets opgebouwd wat essentiëler is dan een machtsspel.’

Ze keek me razend aan. ‘Ik wilde je alleen maar helpen. Ik wist dat je zou terugvallen als je erachter zou komen dat je moeder en zus tegen je hadden samengezworen.’

Ze wil je beschermen.

Nee. Ze was een egoïst met grootheidswaanzin die me had gemanipuleerd om me tot haar lakei te maken. Waarom had ik de signalen niet herkend? Hoe had ik me zo kunnen laten inpalmen? Ik was even razend op mezelf als ik op haar was.

‘Wanneer heeft onze pijn ooit iets voor je betekend? Hoe meer, hoe beter, toch? Je vindt niets lekkerder dan met je vingers in open wonden te prikken en er dan eens even lekker in te porren.’

‘Als je zo doorgaat, stuur ik je naar huis.’

Ze was zes maanden lang mijn zon geweest; mijn hele wereld had rond haar gedraaid. Net nu ik mijn lichaam had ontdaan van verdriet kwam die ondraaglijke zwaarte weer terug. ‘Dat kun je niet maken.’

‘Het is mijn eiland.’ Ze prikte in het kussen. ‘Ik kan doen wat ik maar wil.’

Mijn hart sloeg op hol. Ik kon er niet weg, niet nu ik zo veel vooruitgang had geboekt, mijn eigen mensen had gevonden, een positieve verandering in het leven van mijn leerlingen had bewerkstelligd.

Als de geestelijke zijn macht misbruikt, keer je je af van de geestelijke, niet van het geloof.

‘Ja, Leermeester.’ Ik boog mijn hoofd. ‘Het spijt me. Ik ging te ver.’ Een groot deel van me meende dat. Ze zakte tevreden wat naar achteren in haar stoel.

Het opmerkelijke aan vriendelijke mensen is dat er als je ze hard genoeg provoceert, bij hen even hard iets knapt als bij ieder ander.

Ik voer en voer verder, wachtend tot mijn intuïtie me zou vertellen dat we er waren. Na drie kwartier vond ik een piepklein eilandje, kilometers van de andere verwijderd. Ik voer eromheen om zeker te weten dat er niets rondliep in het kleine bosje op het midden van het eilandje. Het viel Leermeester niet op. Ze tuurde naar de in mist gehulde horizon achter ons, alsof ze verwachtte Jeremiah ineens op te zien doemen. Ik legde de boot vlak bij het strand van het eilandje stil.

‘Wat vind je hiervan? Het is niet bepaald het Ritz-Carlton, maar hier ben je veilig. En het is maar voor een paar uur.’

Ze knikte, maar bewoog niet. Ik wilde rechtsomkeert maken met de Zandloper.

Zodra ik terug zou zijn op Wisewood zou ik Gordon, huilend, vertellen dat Leermeester erop had gestaan dat ik haar naar Rockland bracht. Ik zou zeggen dat ze ervan overtuigd was dat iemand op het eiland het op haar had voorzien, maar ik zou niet zeggen wie. Ze had me geen contactinformatie gegeven, maar ze had wel laten vallen dat ze misschien terug zou gaan naar Ohio, dat ze daar een familiekwestie had die nog moest worden opgelost. We moesten Wisewood ondertussen draaiend houden, hoeveel inspanning we ons daarvoor ook moesten getroosten. ‘Getroosten’ was een goed woord, een woord dat Leermeester zou bezigen. Gordon zou geloven dat het uit haar mond kwam.

Ik hoorde de preek al die hij mij zou gaan geven, dat ik had toegegeven aan haar wispelturigheid. Hij zou mij de schuld geven, nooit haar. Ik zou zijn reprimandes ondergaan. Uiteindelijk zou hij achterdochtig worden en naar zijn geliefde leermeester gaan zoeken. Maar tegen die tijd zou het te laat zijn.

Ik weet zeker dat je veel dapperder bent dan je zelf denkt.

Ik zette de motor uit en pakte het metalen laddertje. Ze deinsde terug toen ik ermee langs haar heen liep. Ik hing het achter aan de boot. Ze keek ernaar en deed niets.

Ik leunde naar haar voeten toe. ‘Zal ik je even helpen?’

‘Ik ben uitstekend in staat mijn eigen schoenen uit te trekken.’

Het duurde een eeuwigheid voordat ze haar laarzen en sokken uit had. Toen dat eenmaal zo was liep ze er als een schim mee naar de ladder. Ze stapte met dichtgeknepen ogen op de bovenste sport. Wat een vreemde vrouw; gezien waar ze allemaal niet bang voor was, begreep ik niet wat haar beangstigde. Ze stapte van de onderste sport op een rots.

‘Wij zorgen dat thuis alles goed gaat. Ik kom je zo snel mogelijk ophalen.’

Ze staarde als een hert in koplampen, zich er niet van bewust dat ze van de ene realiteit overging naar een andere. Ik vroeg me af of ze het wist. Had ze me door?

Toen rechtte ze haar rug en manifesteerde zich op elke vierkante centimeter van de 1 meter 80 die ze in beslag nam. ‘Dankjewel, Kit. Voor alles.’ Ze draaide zich om.

Je bent precies wat Wisewood nodig heeft.

‘Het was me een grote eer,’ fluisterde ik met een knoop in mijn maag. Als ze me hoorde, erkende ze dat niet. Ze bewoog langzaam over de rotsen en keek niet meer om.

Het koste me alles wat ik in me had om haar niet te roepen. Dit is voor Wisewood, dacht ik terwijl ik de ladder binnenhaalde. Voor Wisewood, herinnerde ik mezelf eraan toen ik de motor van de Zandloper weer startte.

Terwijl gal door mijn slokdarm omhoogborrelde keek ik toe hoe de prachtige witte lokken van Leermeester verdwenen in de armen van de berkenbomen. Het bos verslond haar.

Ik voer weg.

Terwijl ik over schuimkop na schuimkop stuiterde, tranen mijn ogen bevriezend, knaagde het gevoel dat ik iets was vergeten steeds aandringender aan me. Halverwege de route terug naar Wisewood wist ik het.

De sjaal van mijn moeder.

47

Natalie

10 januari 2020

Jij hebt het gedaan.

Ik wilde geloven dat Rebecca die stunt met mijn trui had uitgehaald, dat zij mijn telefoon had gepikt en die straf in het bos had verzonnen. Zij, Gordon of Raeanne.

Iedereen, behalve Kit.

Ik zie aan hoe Gordon me aankijkt, zonder met zijn ogen te knipperen, verontwaardigd, dat hij niet weet wat er gisterenavond met me is gebeurd. Raeanne is niet slim genoeg om het brein achter deze operatie te zijn. Ze is voetvolk, geen generaal. Ik wil door de smeltende sneeuw heen zakken.

‘Leermeester had zoals altijd weer gelijk,’ zegt Gordon. ‘Ik zou tegen een langdurige afwezigheid zijn geweest, maar als ik had geweten dat ze zich onveilig voelde zou ik haar een korte afwezigheid hebben helpen plannen. Dat moet ze hebben geweten.’

Hoe kun je me dat hebben aangedaan? denk ik. Je hebt me aan mijn lot overgelaten terwijl je wist dat ik wel had kunnen doodvriezen.

‘Ik heb haar in zeven jaar nog nooit zo lang niet gesproken. De eerste week liep het hier allemaal wel. De tweede week voelde ik dat er iets niet klopte, hoewel Kit me had gewaarschuwd dat Leermeester mogelijk maanden weg zou blijven. Ik ben wat rond gaan bellen en met de boot gaan zoeken. Ik ben naar andere eilandjes geweest, en naar het vasteland, en heb overal navraag gedaan. Niemand heeft haar gezien.’

Je wist wat je me zou aandoen door mijn telefoon af te pakken, dat ik ziek zou worden van de herinnering.

Gordon zet zijn bril af en wrijft in zijn ogen. ‘Vanochtend heb ik dit tijdens mijn patrouille gevonden.’ Hij trekt de sjaal uit mijn verkleumde handen. ‘Aan een boei.’

Ik schraap mijn keel en vind mijn stem. ‘Misschien is hij van haar af gewaaid. Toen ze met Kit op de boot was.’

Er gaat een gepijnigde uitdrukking over Gordons gezicht. ‘Die boei lag bijna negen kilometer de andere kant op van Rockland vandaan.’

Mijn mond valt open. Hij knijpt in de huid in zijn hals en stapt langs me heen. ‘Ik moet mevrouw Collins vinden.’

Ik loop achter hem aan, niet in staat de feiten op een rijtje te krijgen. Misschien is Rebecca bij familie en beschermt die haar tegen Gordon zodat ze er niet opnieuw ingetrokken wordt. (Dat zou ik ook doen als ik die kans zou hebben.) Of misschien was Rebecca Wisewood zat en heeft ze Kit aangesteld om het van haar over te nemen. Of misschien is er wel een ongeluk gebeurd, is er iets voorgevallen waar Kit zich voor schaamt en is ze bang voor straf. Kan mijn zusje een gecompliceerd verhaal hebben verzonnen en iedereen daar weken mee voor de gek hebben gehouden?

Gordon heft zijn vuist om op de deur van Kit te rammen. Ik sta vlak achter hem. ‘Niet aanraken.’ Ik zet een stap naar achteren.

We blijven allebei roerloos staan als we binnen geagiteerde stemmen horen.

‘Je moet hier vandaag nog weg,’ zegt Kit.

‘Ik wilde weken geleden al weg,’ zegt een man. ‘Maar ik vertrek niet zonder jou.’

‘Ik heb al honderd keer gezegd dat ik niet wegga. En ik zweer je: als je nu niet gaat, vertel ik Gordon wie je bent.’

Gordon ramt op de deur. Het wordt binnen abrupt stil. Enige seconden later zwaait de deur open.

‘En wie is dat precies, Jeremiah?’ vraagt Gordon.

Kits ogen staan gestrest als van een wild dier dat in een hoek is gedreven. Onder de angst zie ik uitputting, verdriet, behoefte aan een knuffel. Mijn zusje kan Raeanne niet hebben opgedragen mij in het bos achter te laten; ze moet iets minder hardvochtigs in haar hoofd gehad hebben en Raeanne heeft vast het heft in eigen handen genomen. De Kit die ik ken zou het niet hebben kunnen verdragen mijn bebloede, opgezwollen lip te zien, wetend dat zij er verantwoordelijk voor was. De Kit die ik ken zou ondertussen al duizendmaal haar excuses hebben gemaakt.

De man met wie ze staat te ruziën is de stevig gebouwde kerel die ik de confrontatie met Gordon aan zag gaan toen ik op Wisewood arriveerde. Kit en hij staren allebei als versteend voor zich uit, weigeren iets te zeggen.

Gordon houdt de sjaal voor Kits gezicht. ‘Ik heb deze aan een boei ten oosten van Wisewood aangetroffen.’ Ze staart met open mond naar de sjaal. Als ze niets zegt, voegt hij toe: ‘Ohio ligt ten westen van hier, voor het geval je dat niet wist.’

‘Die was van ma,’ zegt ze tegen mij alsof ik dat vergeten zou zijn, alsof er verder niemand in het huisje is. Mijn borstkas trekt samen. Ze probeert de sjaal van Gordon af te pakken.

Dat staat hij niet toe. ‘Hoe verklaar je dat ik hem zo ver van Rockland heb gevonden?’

Kit staart hem aan. ‘Wat insinueer je?’

Gordons gezicht loopt donkerrood aan. ‘Ik heb de zus van Leermeester gebeld, in Ohio. De familie heeft al jaren niets van haar gehoord.’

Kit bestudeert de oude man. ‘Ik heb haar in de haven afgezet. Ze zei dat ze naar Ohio ging, maar misschien was dat gelogen.’ Kit bijt op haar onderlip. ‘Maar waarom zou ze liegen?’

Wat heb je gedaan?

‘Was ze Wisewood zat?’ mijmert ze hardop.

‘Wisewood was Leermeesters thuis,’ zegt Gordon. ‘We betekenden alles voor haar. Ze zou ons nooit achterlaten, al helemaal niet om naar het vasteland te gaan. Ze zei dat ze er nooit meer naar terug zou gaan, niet zolang er zuurstof in haar longen zat.’

‘En toch is dat precies wat ze heeft gedaan.’ Kit prikt met haar wijsvinger naar Gordon, maar zonder hem aan te raken. ‘Je laat je leiden door verlatingsangst. Ik zei toch dat ze heeft gezegd dat we Wisewood draaiend moeten houden? Dus dat moeten we doen, of ze nou terugkomt of niet.’

‘Wisewood is niets zonder Leermeester,’ buldert Gordon.

‘Wat stel je dan voor? Dat we iedereen naar huis sturen? Dat we hier gaan zitten wachten en bidden dat ze terugkomt?’

‘Ik stel voor dat we ons inzetten om haar te vinden. En niet stoppen met zoeken tot we haar hebben gevonden.’ Hij kijkt Kit razend aan. ‘Ik vind je wel erg rustig voor iemand die het zonder zijn mentor moet stellen.’

‘Iemand moet rustig blijven. Jij traint al zeven jaar je onverschrokkenheid, maar je bent wel degene die bij het eerste signaal van tegenspoed begint te jammeren.’

‘Nu klink je net als zij,’ mompelt Jeremiah.

Gordon recht zijn rug en steekt zijn borst vooruit. ‘En jij. Over jou weet ik alles.’

Jeremiah trekt een wenkbrauw op, niet onder de indruk.

‘Leermeester wist dat er iets niet klopte. Je stelde almaar vragen over haar verleden, stelde je queesten uit, neusde rond in de buurt van haar kantoor. Ze stond erop dat ik op onderzoek ging. Dat had ik voordat ze verdween grondiger moeten doen, maar toen ze eenmaal weg was, heb ik het alsnog gedaan. En weet je wat ik heb ontdekt, Jeremiah?’ Hij spreekt de naam nadrukkelijk uit.

Niemand zegt iets.

‘Dat je je hier onder een valse naam hebt ingeschreven.’ Ik knipper met mijn ogen, maar de anderen lijken niet verrast. ‘Je echte naam is David Cooper.’ Gordon is even stil en zegt dan: ‘Wat toevallig de achternaam is van de voormalige assistent van Leermeester.’

‘Ik heb geen idee waarover je het hebt,’ zegt Jeremiah.

‘Gabriel was je broer. Hij is verongelukt terwijl hij voor Leermeester werkte. Veertien jaar later sta jij op de stoep, en nu is ze verdwenen.’ Gordon zet een dreigende stap in de richting van Jeremiah. Mijn hoofd tolt; ik kan het allemaal amper volgen. ‘Wat heb je haar aangedaan? Waar is ze?’

‘Ik heb geen flauw idee,’ zegt Jeremiah, ‘maar ik zou haar wel wat aan willen doen.’

Gordon kijkt heen en weer tussen Jeremiah en Kit. ‘Spelen jullie al die tijd al onder één hoedje? Hebben jullie vanaf het begin haar ondergang bekokstoofd?’

Jeremiah maakt een snuivend geluid. ‘Je bent niet goed bij je hoofd,’ gromt hij op hetzelfde moment dat Kit zegt: ‘Doe niet zo achterlijk.’

Gordon zet nog een stap naar voren, zijn neus zo ongeveer tegen Jeremiahs borst. Ondanks het verschil in lengte vind ik Gordon veel bedreigender dan Jeremiah. ‘Je verlaat het eiland onmiddellijk,’ zegt Gordon, ‘en weet dat ik je de rest van je leven in de gaten blijf houden. Als je een andere baan krijgt, als je met een ander trouwt, als je kinderen krijgt, weet ik dat. Je zult geen kop koffie kunnen bestellen en je kinderen niet op de schommel kunnen duwen zonder mijn ogen in je achterhoofd te voelen branden. Ik volg elke stap die je zet, en als ik erachter kom wat je hebt gedaan, ga je daarvoor boeten.’

Jeremiah slaat zijn bevende armen over elkaar. ‘Tenzij Kit met me meegaat ga ik helemaal nergens heen.’

‘O, jawel,’ zegt Kit. ‘Je vertrekt, en wel nu. Als je niet vrijwillig gaat, verzinnen we een andere manier om van je af te komen.’

Ze staart Jeremiah razend aan, haar lippen een kwade, strakke lijn. Na een minuut slaakt hij een zucht, doet de deur van het huisje open, loopt naar buiten en slaat hem dicht. De deur rammelt in zijn scharnieren.

Gordon wendt zich tot Kit. ‘En denk jij maar niet dat je er nu vanaf bent. Ik weet niet wát je hebt gedaan, mevrouw Collins, maar je kunt er zeker van zijn dat ik je weet te vinden als ik erachter ben.’

Kit zet haar handen op haar heupen. ‘Dus dit is wat je gaat doen? Ga je weg van Wisewood?’

Hij staart uit het raam. ‘Als ik Leermeester heb gevonden, komen we samen terug.’

De mondhoeken van Kit gaan omhoog. Gordon krijgt dat niet mee, maar ik wel.

‘Neem dan meteen mijn zus mee,’ zegt ze. ‘Die wil hier al weg sinds ze hier is.’

Ik zeg eindelijk ook iets: ‘Ik wil eerst met je praten, Kit. Alleen.’

‘Ik heb je niets meer te zeggen.’

Ik klem mijn kaken op elkaar. ‘Dan luister je maar.’

‘Ik ga even een tas inpakken,’ zegt Gordon. ‘Ik zie je over drie kwartier op de steiger.’

Kit steekt haar hand uit. ‘En die sjaal is van mij.’

‘Mooi niet. Hij is van Leermeester.’ Hij loopt naar de deur.

Ik versper zijn pad. ‘Je zei dat hij niet meer naar haar ruikt.’

‘Ik zal er goed voor zorgen,’ zegt Kit.

Gordon overhandigt hem met tegenzin. ‘Jullie zijn allebei niets dan ellende.’

‘Dat heb je al eerder gezegd, ja.’ Ik doe een stap opzij zodat hij erlangs kan. Hij stormt naar buiten. ‘En vergeet mijn telefoon niet mee te nemen.’

We kijken toe hoe hij wegbeent.

‘Loop je met me mee naar de steiger?’

Kit haalt haar schouders op en trekt dan haar laarzen en jas aan.

We lopen zij aan zij over het pad terwijl de zon tussen de wolken door piept.

‘Wat heb je gedaan?’ vraag ik.

‘De orders van Leermeester uitgevoerd.’

‘Het klopt niet. De vrouw die alles deed om de macht te hebben, die er alles voor overhad om in de schijnwerper te staan, is vertrokken zonder haar volgelingen een kans te geven zich aan haar voeten te werpen?’

‘Ze vreesde voor haar leven.’ Kit werpt me een vernietigende blik toe. ‘En jij weet helemaal niets over Leermeester.’

‘Daar probeer ik achter te komen.’

‘Nee, dat doe je niet. Het was een vergissing je hierheen te halen. Ik snap niet waarom ik dacht dat het goed zou zijn.’

‘Kun je me aankijken en eerlijk zeggen dat je Rebecca ongedeerd in de haven hebt afgezet? En dat je haar sindsdien niet meer hebt gezien?’

Ze staart dwars door me heen. ‘Ja.’

Ik maak een klikkend geluid met mijn tong. Ze weeft door de cirkels met gastenverblijven en leidt me naar het huis van Rebecca. Onderweg zwaaien een paar gasten naar haar. Ze zwaait terug alsof er niets aan de hand is.

‘Kit, luister goed naar me. Ik weet niet wat Jeremiah, of hoe hij ook heet, en jij hebben gedaan. Als Gordon erachter komt, gaat hij naar de politie. Ga alsjeblieft met me mee naar huis, voordat het te laat is.’

‘Begrijp je het nou nog steeds niet? Ik ga hier niet weg.’

‘Doe je dit omdat je kwaad bent over wat er met ma is gebeurd?’

‘Nat, hou toch op. Ik heb belangrijker zaken aan mijn hoofd.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Ik vind het vreselijk om te zien wat deze plek met je doet.’

‘Deze plek heeft me sterk gemaakt. En dat kun jij niet uitstaan. Als je mij niet kunt redden, heb je geen identiteit meer.’

Ik zoek gekwetst naar sporen van het zusje dat ik heb grootgebracht en beschermd. Ze is verdwenen. Ik verontschuldig me tegen mijn moeder. Ik heb haar ook teleurgesteld.

We lopen langs de paal met de crèmekleurige wegwijzers en langs Rebecca’s huis. Ik heb niet veel tijd meer. Wanneer zijn je verplichtingen aan de maatschappij groter dan die aan je familie? Als Kit en de anderen mensen kwaad doen, ben ik dan niet deels verantwoordelijk dat tegen te houden? Hoeveel toekomstige gasten gaan ze in de kou achterlaten of dreigen met een mes als ze een minimale misstap begaan? Hoeveel families zijn hun naasten voorgoed kwijtgeraakt aan deze ondoordringbare wereld?

De laatste wens van ma op haar sterfbed was dat ik voor Kit zou zorgen. Kan mijn zusje de gevangenis indraaien voor wat ze heeft gedaan? Zou ze achter tralies veiliger zijn dan wanneer ik haar hier achterlaat? Kit zou zeggen dat het niet aan mij is om die vragen te beantwoorden. Ze heeft nu de regie over haar eigen leven, dat heeft ze meer dan duidelijk gemaakt. Ik doe nog een laatste poging haar te redden.

‘Of je stapt met me op die boot,’ zeg ik, ‘of ik ga zodra ik terug ben naar de politie.’

Ze blijft plotsklaps staan. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes, tuit haar lippen en probeert in te schatten of ik bluf.

Zelfs ik weet niet of ik dat doe.

48

De boot vaart weg. Ik kijk om me heen op mijn tijdelijke verblijfplaats: een wild eilandje met de lengte van een wedstrijdzwembad en de breedte van drie baantjes, misschien vier. Het dichtstbijzijnde stukje land is lichtjaren ver weg. Verder dan ik ooit heb gezwommen.

Ik trek mijn sokken en schoenen weer aan. Ik slaap al weken slecht met al die bedreigingen. Mijn ogen doen pijn van de wind. Ik snak naar een zacht en warm plekje waar ik ongezien kan rusten.

Ik dwaal even rond. Een wanordelijk bosje is het enige wat er op dit eiland is. Een parkeerplaats voor zeewier. Geen bessen of beestjes. Niet dat ik honger heb.

Mijn oogleden voelen zwaarder dan mijn voeten in hun laarzen. Ik ga op een veldje mos zitten. Het meisje zei dat ze over een paar uur terug zou zijn. Wat is er mis met een dutje?

Ik heb tientallen jaren geleden een artikel in de krant gelezen over een hechte samenleving waarin verraders ondersteboven aan hun enkels in een put werden gehangen, of werden opgesloten in een kist van 1 meter 80 bij 1 meter 20. Ze sloegen hen met touwen en wikkelden slangen rond hun hals. Stel je de efficiëntie eens voor van het gelijktijdig overwinnen van angsten en het neerslaan van afvalligheid. Ik dut weg met beelden in mijn hoofd van die nare, gespierde man, in de boeien geslagen, wroeging in zijn gelaatstrekken gegrift.

Ik geef me glimlachend over aan mijn dromen.

Als ik wakker word is het nacht. Het meisje en mijn reddingsploeg zijn er nog niet. Het zal wel langer kosten dan gedacht om onze vijand te verslaan. Ik probeer me geen zorgen te maken, zeg tegen mezelf dat ik geduldig moet zijn. Het is veel eenvoudiger om door de chaos heen te slapen. Ik trek mijn parka strakker om me heen, leg mijn hoofd weer op de grond en val opnieuw in een onrustige slaap.

Op dag twee breng ik slaapdronken uren aan het water door. Hoelang ik ook slaap, ik kan de uitputting maar niet van me afschudden. Ik ben draaierig, licht in mijn hoofd, uitgedroogd. Ik heb ruim 24 uur niets gegeten of gedronken. Die wetenschap maakt iets in me los. Ik probeer met mijn verschrompelde handen een vis te vangen. Als ik mijn handen niet meer voel, geef ik het op. Misschien dat gras en takjes zo vies nog niet zijn. Dat blijkt te kloppen.

Op dag drie ontdek ik dat dennenappels eetbaar zijn (+2).

Op dag vier weet ik niet zeker dat het dag vier is, maar ik denk het wel. Ik denk dat ik op mijn horloge kijk, of kijkt mijn horloge naar mij? En waarom heet het eigenlijk een horloge? Zou je het niet beter een polsklokje kunnen noemen?

Er is niemand voor me gekomen. Ik heb nog geen enkele andere boot gezien, geen enkel teken van menselijk leven, dus misschien zal ik moeten gaan zwemmen. De kans dat ik het van hier naar Rockland haal is gering, zelfs met mijn sterke slag en superieure techniek, dus zal ik het moeten houden bij de plek waar ik vandaan kwam.

Ik kijk noordelijk, zuidelijk, oostelijk, westelijk. Ik weet niet wat wat is, maar ik weet wel dat ik in al die richtingen kijk omdat ik een hele cirkel draai. Niets doet me aan mijn koninkrijk denken. Was ik geblinddoekt toen ik hier werd afgezet? Dat kan niet.

Ben ik nu geblinddoekt?

Op dag vijf kraai ik als een wild beest, met mijn hoofd in mijn nek, mijn armen omhoog alsof ik een marathon heb uitgelopen. Ik kijk om me heen, wachtend op mijn applaus, en dan herinner ik me dat ik op een eilandje zit, in mijn eentje, dat ik niet net een performance heb volbracht. Ik doe niets wat applaus verdient.

Dat is niet waar. Ik overleef.

Ik marcheer het water in en maak me niet druk om de richting waarin ik ga. Ik ga zwemmen tot ik ergens land vind en dan brengt iemand me naar mijn mensen.

Ik sta tot mijn enkels in het water als de kou me door mijn laarzen heen grijpt.

Nu zijn mijn laarzen doorweekt.

Shit.

Stel nou dat mijn mensen op weg zijn om me te redden? Ik kan maar beter hier blijven.

Ik slaap, of niet. Ik weet niet hoelang, maar niet heel lang, want mijn voeten zijn te koud om me dat toe te staan. Gek genoeg voel ik me nadat ik heb gerust niet helderder. Het heeft er alle schijn van dat ik aan mijn lot ben overgelaten, maar dat kan niet kloppen. Ik ben geliefd.

Ik heb een gedachte die uren nodig heeft om zich te vormen maar uiteindelijk verpletterend over me heen valt: stel nou dat ik hier voor niets blijf wachten tot het te laat is voor mijn voeten, waarmee ik bedoel dat ze in een staat van gevoelloosheid verkeren waardoor ik ze niet meer als flippers kan gebruiken? Moet ik in die dikke jas gaan zwemmen, of hem uittrekken? Zal ik naar links of rechts waden?

Je moet echt veel te veel beslissingen nemen als je volwassen bent.

Het moment nadert. De reddingsploeg is verdwaald of bestaat niet. Anderen zijn misschien bang voor de zee, maar een verlichte ziel als Madame de Onverschrokkene niet.

Ik train al mijn hele leven voor deze uitdaging. Ik zie het als een tweede Bevroren, mijn kans de vorige mislukking goed te maken.

Ik vraag me à propos af wat het record ver zwemmen in de Atlantische Oceaan is.

Ik ben godvergeten onoverwinnelijk.

In eerste instantie geniet ik van het ijskoude water in mijn gezicht. Water maakt je wakker op een manier die wekkers en scheldpartijen dat niet kunnen.

Maar het wordt al snel moeilijk om te ademen. Ik raak niet in paniek. Ik blijf peddelen en trappen, help mezelf eraan herinneren dat dit niets meer is dan een heel groot Lake Minnich.

Wat is de enige manier waarop je kunt slagen? gromt hij.

Met mijn bereidheid het de doorstaan!

Kun je bewijzen dat je vader het mis heeft als niemand het je ziet doen?

Mijn armen worden moe, want ik ben maar een sterveling, niet ongevoelig voor de negatieve effecten van onderkoeling, zoals bewezen in de jaren negentig... tachtig... zoiets. Ik overweeg terug te gaan, maar als ik dat doe, lijkt de parkeerplaats kilometers ver weg.

Voor-het-geval-datscenario’s zijn voor verliezers, gromt hij.

Hij maakt wel een hoop herrie voor iemand die zo ver weg is.

Ik zwem totdat ik mijn ledematen niet meer voel. Ik stel me mijn romp voor als een porseleinen bord, een landingsbaan voor meeuwen om hun vermoeide vleugels te laten rusten. Ik zie een zeegroene boei met een nummer 1 erop gespoten. Ik grijp hem vast, trek mezelf uit het water. Ik heb het bloedheet, ik sta in brand. Ik zeg tegen mezelf dat dat onzin is, dat het bij de symptomen hoort. Ik heb hiervoor getraind, ik weet wat ik moet doen, maar het lukt mijn brein niet om mijn lichaam te overtuigen. Het is mijn lichaam dat mijn brein ervan overtuigt dat we te maken hebben met een zeldzaam geval waarin ik daadwerkelijk in brand sta, dus geef ik toe, bevrijd mijn hals en doe de sjaal af. Ik kan me hoe dan ook niet herinneren hoe ik eraan ben gekomen. Ik laat hem achter en ga het water weer in.

Kun je tegelijk zwemmen en slapen? Ik kan me niet herinneren wanneer ik ooit niet aan het zwemmen was en wil alleen nog maar stoppen. Het kan me niet schelen als dat me een verliezer maakt.

Mijn benen zijn onder me in plaats van achter me. Ik kan me niet herinneren dat ik ze toestemming heb gegeven hun eigen gang te gaan, maar ik ben te moe om ze te straffen. Te koud om spijt te hebben.

Hun gezichten draaien als in een carrousel om me heen: Meneer, Moeder, Jack, Lisa, Evelyn de Stralende, Gabe, mijn personeel. Al die miserabele wezens hebben me tekortgedaan. Op wie anders dan mezelf heb ik ooit kunnen vertrouwen? Wie behalve ikzelf is honderd procent van de tijd betrouwbaar geweest?

Ik ben gestikt. Ik ben doormidden gekliefd. Ik heb gebloed. Ik heb in brand gestaan. Ik ben bevroren. Ik bevries.

Ik laat het los.

Ik heb genoeg doorstaan.

49

Kit

10 januari 2020

Ik bestudeer Nat alsof ik haar voor het eerst zie.

Wat heb ik tijdens onze tweede sessie tegen je gezegd? Natalie heeft nooit het beste met je voorgehad.

Ik strek mijn nek en praat verder. We lopen voor het huis langs en bij de smeedijzeren poort blijven we staan. Ik toets een code op het paneel in. De deur zwaait open.

‘Ik hoop dat je dat niet gaat doen,’ zeg ik, ‘maar ik heb alleen controle over wat ik zelf doe, niet over wat jij doet.’

Dat de politie zich ermee gaat bemoeien is op Wisewood altijd een risico geweest, hoewel Leermeester altijd zei dat de geheimhoudingsverklaring genoeg was om de zeldzame ontevreden gasten stil te houden. En wanneer dat niet zo was heeft Gordon een paar keer wat tactieken ingezet om mensen bang te maken en zo te zorgen dat onze geheimen geheim blijven.

Als Nat naar de politie gaat en als die Leermeester vinden, zullen ze geen bewijs van een worsteling aantreffen. Geen bewijs van kwade opzet. Zij was degene die weigerde terug te gaan naar het vasteland. Wat had ik gedaan behalve haar opdrachten uitvoeren?

Je hebt de enige die je nam zoals je was te gronde gericht.

De poort gaat achter ons dicht. We stampen over het pad naar de steiger.

‘Ik begrijp je niet,’ zegt Nat, en ze probeert me vaart te laten minderen.

Ik versnel mijn pas. ‘Dat zal je ook wel nooit gaan doen.’

Dat Leermeester er niet is, is het beste voor Wisewood. Ze leidde ons af tijdens onze q’s, nam onze tijd in beslag met oneindige beproevingen om onze loyaliteit te toetsen, zette ons tegen elkaar op. Ze heeft ons allemaal in gevaar gebracht: Jeremiah was vastberaden haar te gronde te richten en zou zonder problemen heel Wisewood ten onder hebben laten gaan om dat voor elkaar te krijgen. Nu ik heb gezorgd dat zij geen bedreiging meer is, heeft hij de rechtvaardigheid die hij zocht. Als hij ooit met de pers gaat praten, doe ik dat ook. Dan leg ik uit dat Rebecca Stamp niet meer is gelieerd aan Wisewood, dat we niet wisten hoe Madame de Onverschrokkene in het verleden met haar personeel is omgegaan, hoewel we dat misschien wel hadden moeten kunnen raden. Leermeester zal nooit meer collega’s of leerlingen pijn doen zoals ze Jeremiahs broer pijn heeft gedaan, zoals ze mij pijn heeft gedaan.

Mijn zus kijkt me verwachtingsvol aan.

‘Iemand moet het hier draaiend houden,’ zeg ik.

Leermeester was Wisewood, maar Wisewood is haar niet. Het personeel ontwikkelt de trainingen, geeft de lessen, werkt met de gasten. We brengen leerlingen naar het eiland en leiden hen door de oriëntatie en alle andere stappen. Ruth en ik kunnen de een-op-eensessies doen. We kunnen dit zonder Leermeester.

Daar zou ik maar niet te zeker van zijn. Zonder mij is Wisewood niets meer dan een geruïneerde commune.

Leermeester stond aan de wieg van een beweging die groter is geworden dan zij. Dat is de natuurlijke orde der dingen: moeders worden oud, kwijnen weg, sterven, terwijl hun nazaten zonder hen verder leven. Leermeester had gelijk wat betreft de principes, maar de manier waarop ze die toepaste was verkeerd.

Als de moeder de baby ziek maakt, haal je de baby bij de moeder weg.

‘En het is wel duidelijk dat Gordon niet de aangewezen persoon is om de normen en waarden van Wisewood veilig te stellen,’ voeg ik toe.

In tegenstelling tot Jeremiah zal Gordon dit nooit loslaten. Hij zal niet terugkeren naar Wisewood zonder Leermeester aan zijn zijde. Hij heeft geen verbintenis met deze plek, alleen met haar. Prima. We hebben Gordon niet nodig om Wisewood draaiend te houden. De gemeenschap is niet afhankelijk van één enkele persoon. Ze is groter dan dat. En het gaat hier nog veel beter worden.

Natuurlijk maak ik me zorgen wat er gebeurt als hij de wereld weer betreedt, maar hij is een oude man. Zonder Leermeester om te dienen wordt hij roerloos. De tijd zal doen wat tijd nu eenmaal doet. Ik hoop dat hij voor die tijd vrede vindt, een manier om zijn Gemaximaliseerde Zelf in de buitenwereld na te blijven streven. Hoewel ik hem niet mag, heeft hij net zoveel recht als ik om het werk op zijn pad uit te voeren. Jezus mocht ook de discipelen die hem irriteerden niet doden.

Ik zie de Zandloper aan het einde van de steiger dobberen. De zon verwarmt mijn gezicht. Nog maar een paar maanden tot de lente.

‘Ik snap niet dat je er letterlijk alles voor over hebt om Wisewood draaiend te houden.’ Nat zegt het op een toon alsof dat erg is.

Je bent een vloedgolf, Kitten.

Ik zie voor me hoe mijn zus het politiebureau binnenmarcheert en erop staat dat alles wat we met zoveel hard werken hebben opgebouwd onderuit wordt gehaald. Ik zie Debbie teruggaan naar Carl en blauwe plekken verzamelen als honkbalplaatjes. Raeanne wordt achter in haar eigen vrachtwagen gedwongen en door vier handen in bedwang gehouden. Ruth is alleen in Utah, Sofia huilt elke avond bij het graf van haar dochter. Sanderson zwerft weer over straat, bedelend om drank. We zijn hem al een keer bijna kwijtgeraakt.

Een paar dagen geleden heeft hij aan Ruth opgebiecht dat hij ging vertrekken. Hij beweerde dat het niets te maken had met drank, dat hij zich sterker voelde dan ooit, maar dat hij van gedachten was veranderd over Wisewood en terug wilde naar zijn familie. Maar we wisten allemaal beter dan dat. Gelukkig heeft Ruth Gordon over het plan verteld, die op de Zandloper is gesprongen om Sanderson te redden voordat hij ervandoor ging. Ik moet niet denken aan wat er zou zijn gebeurd als we hem kwijt zouden zijn geraakt.

Principe I: Ik wil een leven leiden waarin ik vrij ben.

Ik vervang de nare beelden voor een herinnering. We staan samen rond een vreugdevuur, bewegen mee met de bomen en zingen ‘Halleluja’. We hebben hier onze eigen familie gecreëerd, een zonder leugens of oordelen. Geen van ons is beter dan een ander. Niemand wint of verliest. Niemand heeft overgewicht of wordt onderbetaald. Niemand doet zijn leven verkeerd. We houden van elkaar zoals we zijn.

Ik kan het hier beter maken. In sommige opzichten heb ik dat al gedaan. Neem nou die gordijnen. Camera’s in de gastenverblijven ophangen ging te ver; we hoeven onze gasten niet elke minuut van de dag in de gaten te houden. Het is genoeg om de gordijnen weg te halen om aan elkaar te bewijzen dat we niets te verbergen hebben. De camera’s worden binnenkort weggehaald; die in mijn huisje is al weg.

De enige die echt problemen voor Wisewood kan veroorzaken is mijn zus. Ze is eenzaam en vastberaden en heeft alle energie op de wereld. Ze kan ons fragiele ecosysteem onderuithalen. Ze kan me mijn familie afpakken. Wat zou ze schuwen om me weer onder haar controle te krijgen? Leermeester heeft me voor haar gewaarschuwd.

Principe II: Zolang ik bang ben, kan ik niet vrij zin.

We staan ondertussen aan het eind van de steiger en staren naar de schittering op het water. Wat ziet het er nu vredig en uitnodigend uit, niet langer een trappend en brullend monster. Mijn zus en ik staan schouder aan schouder. Ik vergeet heel even het gewicht van de verantwoordelijkheden die op mijn schouders terecht zijn gekomen. Ik bestudeer haar.

Ik ben zeven, zij is tien. Ik vraag ma of we naar een honkbalwedstrijd mogen. Daar hebben we geen geld voor, maar in plaats van dat te zeggen geeft ze ons de volgende middag twee glanzende kaartjes. Op klapstoelen in de woonkamer zijn nummers geplakt. Ze maakt er een enorme show van om ons naar de zitplaats te brengen die voor ons is gereserveerd. Ze maakt een kraampje van de keuken en deelt Monopoly-geld uit dat we moeten betalen voor een emmer popcorn en een papieren bekertje met limonade. Tijdens de zevende inning moeten we gaan staan en blèren we ‘Take Me Out to the Ballgame’ met de menigte op televisie mee. Het is een van de mooiste dagen van mijn leven.

Die kaartjes waren in Natalies handschrift geschreven. Net als de nummers op de stoelen. En de prijzen bij het stalletje. Mijn zus heeft het allemaal georganiseerd. Ze laat ma met de eer strijken.

Principe III: Ik moet alle obstakels die mijn pad naar de vrijheid hinderen, elimineren.

Ik kijk op mijn horloge. Gordon en Jeremiah zijn er over een paar minuten.

Ik kijk naar mijn zus. Ze staat met haar weekendtas in haar handen en kijkt me angstig aan. Ik vraag me af waar ze zo bang voor is. Voor Gordon? Voor deze plek?

Voor mij?

‘Weet je wat? We wachten niet op ze.’ Ik veeg een traan van mijn gezicht en wijs naar de Zandloper. ‘Kom, dan gaan we.’

Woord van dank

Toen ik aan dit boek begon te schrijven had ik geen idee hoeveel moeilijker dat zou worden dan het schrijven van mijn eerste roman. Ik heb in een periode van twee jaar en zeven kladversies het verhaal in zijn uiteindelijke vorm gegoten. Mijn werk werd gemakkelijker gemaakt door, en ik ben dank verschuldigd aan deze mensen:

Mijn lezers! Jullie kunnen op wat voor manier dan ook je vrije tijd doorbrengen en ik voel me vereerd dat jullie een deel daarvan met mijn boeken spenderen. Jullie inzichten, commentaar en vragen zijn altijd een bron van zowel geluk als reflectie. Dankjewel dat jullie me elke keer weer de oppepper geven die ik nodig heb om te blijven schrijven.

Mijn onvermoeibare agent, Maddy Milburn, en de rest van het team bij MMLA, in het bijzonder: Emma Dawson, Liv Maidment, Giles Milburn, Valentina Paulmichl, Georgina Simmonds, Liane-Louise Smith en Rachel Yeoh.

Mijn redacteuren, Amanda Bergeron in de VS en Max Hitchcock in het VK. Ik heb meer dan eens tegen jullie gezegd dat ik te veel hooi op mijn vork had genomen met dit verhaal. Jullie hebben me met geduld en genialiteit door versie na versie geleid. Je snapt wel hoe dat eruit heeft gezien. Zonder jullie zou er geen boek zijn, of in elk geval geen boek dat iemand zou willen lezen. Drie jaar later kan ik nog steeds niet geloven wat een geluk ik heb dat ik niet alleen met jullie tweeën mag werken, maar ook met genieën Sareer Khader en Emma Plater. Dank aan Eileen Chetti en Emma Henderson voor hun geweldige werk op de bureauredactie.

Mijn team van uitgevers, dat maar blijft verbazen. Het team in Berkley: Loren Jaggers, Danielle Keir, Bridget O’Toole, Jin Yu, Emily Osborne, Dan Walsh, Claire Zion, Craig Burke, Jeanne-Marie Hudson, Christine Ball en Ivan Held. Het team bij Michael Joseph: Jen Breslin, Gaby Young, Christina Ellicott, Lauren Wakefiled, Vicky Photiou, Elizabeth Smith, Hannah Padgman, Sarah Davison Aitkins, James Keyte en Catherine Le Lievre. Dat bij Simon & Schuster in Canada: Nita Pronovost, Shara Alexa, Felicia Quon, Rita Silva, Jasmine Elliott, Greg Tilney en Kevin Hanson. Jullie werken er allemaal zo hard aan om mijn verhalen in de handen van lezers te krijgen en daar zal ik jullie altijd dankbaar voor blijven.

De artsen, verpleegkundigen en andere professionals uit de medische wereld die zo genereus hun kennis met me hebben gedeeld toen Google tekortschoot: Kimmery Martin, Duncan Alston, Laura E. Hudson, Arnaldo Vera-Arroyo en mijn nicht Shannon Soukup. En bedankt, Savitri Tan en Jeanne-Marie Hudson dat jullie me met deze mensen in contact hebben gebracht. Als er nog fouten in de tekst staan, zijn ze van mij.

John Drury voor de tour in zijn boot langs de kust van Maine, de zinvolste onderzoeksdag die ik het hele schrijfproces heb gehad. En dank aan fotograaf Peter Ralston, wiens waanzinnige foto’s de regio voor me levend hebben gehouden toen ik weer terug was in het VK. Ik hoop dat mijn beschrijvingen half zo goed zijn als zijn foto’s.

Dave Pfeiffer voor zijn hulp bij technische dilemma’s, Scott Demar voor het beantwoorden van mijn accountancyvragen en mijn oom Mike Soukup voor zijn kennis over wedstrijdzwemmen.

Alle bibliothecarissen en boekverkopers die me ongelooflijk hebben ondersteund toen ik net begon met schrijven, in het bijzonder Mary O’Malley, Pamela Klinger-Horn en Maxwell Gregory. Mijn innige dank gaat tevens uit naar de Bookstagram-gemeenschap, in het bijzonder Abby van @crimebythebook.

Mijn medeauteurs. Jullie hebben me zoveel van je tijd gegeven en ik ben meer dan dankbaar dat ik deel mag uitmaken van deze gemeenschap. Mijn dank gaat uit naar iedereen die zo vriendelijk is geweest aanbevelingsteksten voor mijn eerste boek te schrijven: Ashley Audrain, Diane Les Becquets, Kirstin Chen, Lee Child, JP Delaney, Samantha Downing, Teresa Driscoll, Tarryn Fisher, Melanie Golding, Laura Hankin, Lisa Jewell, Sandie Jones, Gilly Macmillan, Margarita Montimore, Liz Nugent, Amy Stuart, C. J. Tudor en Wendy Walker. Ik weet dat jullie bergen verzoeken voor je kiezen krijgen. Ik ben zo dankbaar dat jullie er een van mij hebben gelezen.

Taylor Wichrowski voor je posters met de visuele voorstelling van Rebecca’s carrière vóór Wisewood. Sheila Wichrowski voor het lezen van een van de eerste versies. Ali O’Hara en Allison Jasinski voor hun feedback over de flaptekst en tientallen jaren morele ondersteuning en gratis therapie.

Mijn ouders, Ron en Kathy Wrobel, dat ze me hebben vergezeld op mijn onderzoeksreisje naar Maine. Ik heb jullie drie dagen vol avontuur beloofd en ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik die belofte heb waargemaakt!

Mijn zussen, Jackie Malich en Vicki Wrobel, aan wie dit boek is opgedragen. Alles wat ik weet over zusterschap heb ik van jullie geleerd. Ik hoop dat ik vaker een goede dan een slechte zus ben geweest en dat ik mijn macht als oudste niet al te vaak heb misbruikt. Speciale dank aan Vicki voor het ontwerpen van het logo van Wisewood en aan Jackie dat ze mij altijd de meisjesrollen in de Disney-liedjes laat zingen (niet dat ik je veel keuze gaf). Ik hou tot de maan en weer terug van jullie allebei.

Als laatste aan Matt, die al zo vaak heeft gevraagd of hij de titel van alfalezer mag hebben dat ik er eindelijk niet meer tegenop kan en hem die geef. Voor het lezen van alle versies, voor het oplossen van problemen in en om het boek, voor het consequent blijven geloven in het verhaal als ik dat niet meer deed. Wat is het laatste decennium een avontuur geweest. Op het volgende.

Opmerking van de auteur

Het begrip ‘sekte’ wordt tegenwoordig losjes gebruikt om zaken te beschrijven van sportscholen waar obsessief aan spinning wordt gedaan tot klassieke films met een gepassioneerde fanclub. Maar een echte sekte moet voldoen aan drie criteria: 1) een enkele, charismatische leider, 2) leden die zijn afgesneden van de buitenwereld en 3) een apocalyptische boodschap. In sommige gevallen is die boodschap een letterlijke voorspelling van een ophanden zijnd armageddon, maar in veel sektes heeft die boodschap eenvoudigweg dezelfde urgentie: er moet nú iets veranderen.

Ik denk dat we onszelf allemaal graag zien als te wereldwijs om verstrikt te kunnen raken in iets wat ook maar in de verste verte aan een sekte doet denken. We bestempelen sekteleden als naïef of dom – heel anders dan wijzelf. Maar we hebben het mis. We hebben niet in de gaten dat de documentaires op Netflix de duisterste delen van het verhaal van onze eigen gemeenschap beschrijven. Het is veel gemakkelijker om die groepen te bestempelen als ‘een stelletje gekken’ – als afwijkend – omdat dat ons geruststelt. Zelf zouden we nooit betrokken raken bij zoiets bizars.

Toch is er één gemene deler die ik heb aangetroffen bij werkelijk iedereen die zich aansluit bij een sekte: ze willen méér.

Ik hoop dat ik met dit verhaal een completer beeld heb geschetst van het leven in een sekte – de manier waarop die voorziet in een gevoel van erbij horen, in vriendschap, in het gevoel ergens thuis te zijn, waardoor het moeilijk wordt er weg te gaan als de duisternis toeslaat. Er is al heel veel gezegd over sekteleiders, maar boven alles zijn het briljante verkopers die oprecht geloven in wat ze verkopen. De leden, op hun beurt, geloven heilig in wat ze kopen.

Aan het einde van deze reis ben ik tot de conclusie gekomen dat het verhaal van een sekte hetzelfde is als willekeurig welk ander verhaal: mensen proberen hun pad te bewandelen, maar raken onderweg hopeloos verdwaald. Dat is iets waar we onszelf allemaal in herkennen.