Proloog

Nooit eerder heb ik zozeer aan mezelf getwijfeld als die avond, toen de vogelvrouw en haar pupillen me kwamen redden van het gekkenhuis. Daar ging ik heen, geklemd tussen mijn gespierde ooms op de achterbank, toen voor ons op de oprit een muur van bijzondere kinderen opdoemde, alsof ze als een groep stralende engelen rechtstreeks uit mijn verbeelding in onze felle koplampen waren gestapt.

We kwamen met een schok tot stilstand. Een stofwolk vaagde alles voorbij onze voorruit weg. Had ik hun weerspiegeling tevoorschijn getoverd, of van ergens diep in mijn onderbewustzijn een of ander flikkerend hologram geprojecteerd? Alles klonk geloofwaardiger dan dat mijn vrienden nu echt hier waren. Bij bijzonderen had je vaak het gevoel dat alles mogelijk was, maar een van de weinige dingen die zonder twijfel uitgesloten waren, was dat ze naar het heden kwamen.

Ik had er zelf voor gekozen om weg te gaan uit Devil’s Acre. Om naar huis te gaan, naar een plek waar mijn vrienden me niet konden volgen. Ik had gehoopt dat ik door terug te keren de uiteenlopende draden van mijn leven weer aan elkaar kon knopen: het normale en het bijzondere, het gewone en het buitengewone.

Ook dat was onmogelijk. Mijn grootvader had ook al geprobeerd om zijn levens te verbinden, en uiteindelijk was hij van zijn bijzondere familie én van zijn normale familie vervreemd. Hij had geweigerd om een keuze te maken tussen zijn levens, waardoor hij ze uiteindelijk allebei was kwijtgeraakt … en ik stond op het punt dezelfde fout te maken.

Ik keek op. Door de optrekkende stofwolk kwam er een gedaante op ons af.

‘Wie ben jij, verdomme?’ zei mijn vader.

‘Alma LeFay Peregrine, ad-interimvoorzitster van de Raad van Ymbrynes en schoolhoofd van deze bijzondere kinderen. We hebben elkaar eerder ontmoet, al zult u zich dat wellicht niet meer herinneren. Kinderen, kom even dag zeggen.’

Hoofdstuk 1

Het is raar wat het verstand kan verwerken en waar het zich tegen verzet. Ik had net een onwerkelijke zomer beleefd: ik was terug in de tijd gereisd, had onzichtbare monsters getemd, was verliefd geworden op het ex-vriendinnetje van mijn grootvader, en zij was een meisje dat nooit ouder werd – maar nu pas, in het gewone heden, in een voorstad van Florida, in het huis waarin ik was opgegroeid, kon ik mijn ogen nauwelijks geloven.

Enoch was hier en lag languit op onze roomkleurige sofa cola te slurpen uit paps grote beker van de Tampa Bay Buccaneers; Olive was hier en had haar loodschoenen uitgetrokken, waardoor ze naar het plafond was gezweefd, waar ze rondjes aan onze ventilator draaide; Horace en Hugh stonden in onze keuken, waar Horace de foto’s op de ijskast bekeek en Hugh in de kastjes rommelde op zoek naar eten; Claire was hier en staarde met twee open monden naar het enorme zwarte scherm van onze televisie aan de muur; Millard was hier, want de interieurtijdschriften van mijn moeder stegen op van het salontafeltje en bleven in de lucht zweven terwijl erin gebladerd werd, en zijn voeten maakten een afdruk op het tapijt. Ik had me heel vaak ingebeeld dat deze twee werelden zich zouden vermengen, maar het nooit voor mogelijk gehouden. Toch was het nu zover: mijn Voor en Na botsten met een buitenaardse kracht tegen elkaar.

Millard had proberen uit te leggen hoe het kwam dat ze hier waren, schijnbaar veilig en onbevreesd. De instorting van de lus in Devil’s Acre, die ons bijna fataal was geworden, had hun interne klok teruggezet. Hij had geen idee waarom, maar wist alleen dat ze geen gevaar meer liepen om opeens rampzalig oud te worden als ze te lang in het heden bleven. Ze zouden gewoon, net als ik, elke dag een beetje ouder worden. De afgelopen jaren hadden ogenschijnlijk geen gevolgen, alsof ze niet het grootste deel van de twintigste eeuw die ene zonnige dag steeds opnieuw hadden beleefd. Het was zonder twijfel een wonder – een nooit geziene ontwikkeling in de bijzondere geschiedenis – en toch vond ik hoe het was gebeurd niet half zo verbazingwekkend als het feit dat ze allemaal hier waren. Dat Emma naast me stond, mooie en sterke Emma, die mijn hand had gepakt en met stralende groene ogen verwonderd de kamer rondkeek. Emma, die in de lange
en eenzame weken sinds ik weer thuis was zo vaak in mijn dromen was verschenen. Ze droeg een makkelijke grijze jurk tot net onder de knie en stevige platte schoenen, waar ze mee kon rennen als dat nodig zou zijn, en haar zandkleurige haar zat in een staart. Nadat anderen tientallen jaren op haar hadden gerekend, was ze door en door praktisch geworden, maar die verantwoordelijkheid, noch de jaren die ze met zich meedroeg, hadden de meisjesachtige vonk kunnen doven die haar van binnenuit deed oplichten. Ze was tegelijkertijd zacht en hard, zoet en zuur, jong en oud. Dat vond ik het leukst aan haar, dat ze zoveel kon omvatten … Ze had een bodemloze ziel.
‘Jacob?’

Ze zei iets tegen me. Ik wilde reageren, maar mijn hoofd was weggezakt in dromerig drijfzand.

Ze wuifde en knipte met haar vingers, waardoor er vonkjes uit haar duim kwamen, alsof er twee vuurstenen tegen elkaar werden geklopt.

Ik schrok en kwam weer tot mezelf. ‘Hoi,’ zei ik. ‘Sorry.’

‘Waar was je?

‘Het is gewoon …’ Ik zwaaide alsof ik spinnenwebben uit de lucht plukte. ‘Ik ben gewoon zo blij om jullie te zien.’ Een zin afmaken voelde alsof ik tien ballonnen in mijn armen probeerde te houden.

Haar glimlach kon niet verbergen dat ze ongerust was. ‘Het moet raar voor je zijn dat we hier allemaal ineens komen binnenvallen. Ik hoop dat we je niet al te erg hebben laten schrikken.’

‘Nee, nee. Nou ja, misschien een beetje.’ Ik knikte naar de kamer en naar iedereen die er was. Onze vrienden brachten altijd en overal een gezellige chaos met zich mee. ‘Weet je zeker dat ik niet droom?’

‘Weet je zeker dat ík niet droom?’ Ze pakte mijn andere hand en kneep erin, en haar warmte en stevigheid leken de wereld weer meer gewicht te geven. ‘Al die jaren heb ik me zo vaak voorgesteld dat ik naar dit kleine stadje kwam.’

Ik was even in de war, maar toen … natuurlijk. Mijn grootvader. Abe woonde hier al voor de geboorte van mijn vader. Ik had zijn adres gezien op de brieven die Emma had bewaard. Haar blik dwaalde af, alsof ze opging in een herinnering, en ik voelde een steek van jaloezie … en schaamde me onmiddellijk. Ze had recht op haar verleden en evenveel recht als ik om zich stuurloos te voelen door de botsing van onze werelden.

Mevrouw Peregrine kwam als een wervelwind aanwaaien. Ze had haar reismantel uitgetrokken en daaronder droeg ze een opvallend groen tweed jasje en een rijbroek, alsof ze zojuist te paard was gearriveerd. Terwijl ze door de kamer liep, deelde ze bevelen uit. ‘Olive, kom naar beneden!
Enoch, haal je voeten van de sofa!’ Ze kromde een vinger naar mij en knikte naar de keuken. ‘Meneer Portman, er zijn enkele zaken die je aandacht vereisen.’

Ik was Emma dankbaar dat ze me bij de arm nam en meeliep, want de kamer draaide nog steeds een beetje.

‘Gaan jullie elkaar nu al aflebberen?’ vroeg Enoch. ‘We zijn hier nog maar net!’

Emma schroeide in het langslopen met haar vrije hand zijn haar. Enoch deinsde terug en sloeg op zijn dampende hoofd, waar ik zo hard om moest lachen dat er een paar spinnenwebben uit mijn hoofd verdwenen.

Ja, mijn vrienden waren echt en ze waren hier. Mevrouw Peregrine had zelfs gezegd dat ze een poosje zouden blijven. Om iets te leren over de wereld van vandaag. Even vakantie nemen, een welverdiende afleiding van de ellende in Devil’s Acre – wat hun tijdelijke thuishaven was geworden nu hun prachtige oude woning op Cairnholm er niet meer was. Natuurlijk waren ze welkom en ik kon niet beschrijven hoe blij ik was dat ze hier waren. Maar hoe zou dit precies werken? Hoe zat het met mijn ouders en ooms, op wie Bronwyn momenteel een oogje hield in de garage? Het was te veel om in één keer te verwerken, dus voorlopig verdrong ik het.

Mevrouw Peregrine stond inmiddels bij de openstaande ijskast met Hugh te praten. Ze waren duidelijk niet op hun plaats tussen het roestvrije staal en de hoekige randen van een moderne keuken, als acteurs die op de verkeerde filmset waren beland.

Hugh zwaaide met een pakje geraspte kaas. ‘Maar er zijn hier alleen rare dingen om te eten, en ik heb al een eeuwigheid niet meer gegeten.’

‘Niet overdrijven, Hugh.’

‘Ik overdrijf niet. We hebben in Devil’s Acre ontbeten, en daar is het 1886.’
Horace kwam de voorraadkamer uit gestormd. ‘Ik heb mijn inventarislijst afgewerkt en moet zeggen dat ik geschokt ben. Eén pak baksoda, één blikje gezouten sardines en één pak koekjesmix, dat al is aangetast door de snuitkever. Wordt het voedsel gerantsoeneerd door de regering? Is er een oorlog aan de gang?’

‘We eten meestal afhaalmaaltijden,’ zei ik. ‘Mijn ouders koken eigenlijk nooit.’

‘Waarom hebben ze dan zo’n kolossaal grote keuken?’ vroeg Horace. ‘Ik ben een volleerde chef de cuisine, maar ik kan geen eten toveren.’

De waarheid was dat mijn vader de keuken in een woonblad had gezien en toen had besloten dat hij die moest hebben. Hij probeerde de prijs te verantwoorden met de belofte dat hij zou leren koken en legendarische etentjes voor de familie zou organiseren, maar zoals het meestal ging met zijn plannen verwaterde zijn enthousiasme na een paar kooklessen. Dus nu hadden ze een enorme keuken, die vooral werd gebruikt om diepvriesmaaltijden of afhaalmaaltijden van de vorige dag op te warmen. Maar in plaats van dat allemaal te zeggen, haalde ik mijn schouders op.

‘Jullie zullen de komende vijf minuten niet omkomen van de honger.’ Mevrouw Peregrine joeg Horace en Hugh de keuken uit. ‘Goed. Je stond er nogal wankel bij, meneer Portman. Voel je je wel lekker?’

‘Elke minuut beter,’ zei ik, een beetje verlegen.

‘Misschien heb je last van luslag,’ zei mevrouw Peregrine. ‘Met een lichte vertraging. Het is volstrekt normaal onder tijdreizigers, vooral als ze nog niet veel ervaring hebben.’ Dat zei ze over haar schouder, terwijl ze door de keuken liep en de kasten een voor een opentrok. ‘Gewoonlijk zijn de symptomen onbeduidend, maar niet altijd. Heb je al langer last van duizeligheid?’

‘Pas sinds jullie hier zijn. Maar het gaat prima, hoor …’

‘Last van etterende zweren, eeltknobbels of migraineaanvallen?’

‘Nee.’

‘Vlagen van krankzinnigheid?’

‘Eh … niet dat ik me kan herinneren.’

‘Onbehandelde luslag is een serieuze zaak, meneer Portman. Mensen zijn eraan gestorven. O … koekjes!’ Ze pakte een doos uit een kast, schudde een koekje in haar hand en stak het in haar mond. ‘Slakken in je ontlasting?’ vroeg ze met volle mond.

Ik slikte een grinnik in. ‘Nee.’

‘Spontane zwangerschap?’

Emma schrok. ‘Dit meent u niet!’

‘Er is één geval bekend,’ zei mevrouw Peregrine. Ze zette de koekjesdoos neer en keek me indringend aan. ‘De patiënt was mannelijk.’

‘Ik ben niet zwanger!’ zei ik iets te hard.

‘Goddank!’ riep iemand vanuit de woonkamer.

Mevrouw Peregrine gaf me een schouderklopje. ‘Dan is er vast niets aan de hand. Maar ik had je moeten waarschuwen.’

‘Het is misschien maar goed dat u dat niet hebt gedaan,’ zei ik. Waarschijnlijk zou ik achterdochtig zijn geweest. En als ik de afgelopen maand zwangerschapstests naar binnen had gesmokkeld en mijn uitwerpselen op slakken had onderzocht, hadden mijn ouders me al veel eerder naar een krankzinnigengesticht verbannen.

‘Misschien heb je gelijk,’ zei mevrouw Peregrine. ‘Oké, voor we kunnen ontspannen en van elkaars gezelschap kunnen genieten, een paar praktische zaken.’ Ze begon te ijsberen tussen de dubbele ovens en de spoelbak. ‘Eerste punt: veiligheid en beveiliging. Ik heb de omgeving van het huis verkend. Alles ziet er rustig uit, maar schijn kan bedriegen. Is er iets wat ik over jullie buren moet weten?’

‘Zoals?’

‘Crimineel verleden? Gewelddadige neigingen? Wapenverzamelingen?’

We hadden maar twee buren: de stokoude mevrouw Melloroos, een tachtigjarige vrouw in een rolstoel, die alleen buitenkwam met de hulp van haar inwonende verpleegster; en een Duits stel dat het grootste deel van het jaar ergens anders woonde, waardoor hun kast van een huis in Cape Cod-stijl alleen in de winter bewoond was.

‘Mevrouw Melloroos kan behoorlijk nieuwsgierig zijn,’ zei ik. ‘Maar zolang er niemand opvallend bijzonder doet in haar voortuin, zullen we van haar geen last hebben.’

‘Goed om te weten,’ zei mevrouw Peregrine. ‘Tweede punt: heb je sinds je thuiskomst de aanwezigheid van een hulsel opgemerkt?’

Toen ze dat zei, het woord dat al een paar weken niet door mijn hoofd was gegaan of over mijn lippen was gerold, voelde ik mijn bloeddruk de hoogte in schieten. ‘Nee,’ zei ik vlug. ‘Waarom? Zijn er weer aanvallen geweest?’

‘Geen aanvallen meer. Geen enkel teken van leven. Maar juist dat baart me zorgen. Oké, wat je familie betreft …’

‘Hebben we ze niet allemaal gedood of gevangen in Devil’s Acre?’ Ik wilde het onderwerp van de hulsels nog niet meteen laten varen.

‘Nou nee, niet allemáál. Een harde kern wist na onze overwinning met enkele schepsels te ontsnappen en we vermoeden dat ze zich in Amerika schuilhouden. En hoewel ik ten zeerste betwijfel dat ze zich in jouw buurt durven te wagen – ze hebben hun lesje vast wel geleerd – kan ik alleen maar aannemen dat ze iets van plan zijn. Een flinke dosis voorzichtigheid kan geen kwaad.’

‘Ze zijn echt doodsbang voor je, Jacob,’ zei Emma trots.

‘Meen je dat?’ zei ik.

‘Ze zouden stom zijn als ze het niet waren, na het pak rammel dat jij hun hebt gegeven,’ klonk Millards stem van ergens bij de keukendeur.

‘Beleefde mensen luisteren niet mee met privégesprekken,’ snoof mevrouw Peregrine.

‘Ik luisterde niet mee, ik heb hónger. En ik moest van de rest komen zeggen dat u Jacob niet in beslag mag nemen. We hebben een heel eind gereisd om hem te zien.’

‘Ze hebben Jacob vreselijk gemist,’ zei Emma tegen mevrouw Peregrine. ‘Bijna net zo erg als ik.’

‘Misschien is het tijd dat je iedereen toespreekt,’ zei mevrouw Peregrine tegen mij. ‘Een welkomstwoordje. Een paar basisregels afspreken.’

‘Basisregels?’ vroeg ik. ‘Zoals?’

‘Het zijn mijn pupillen, meneer Portman, maar dit zijn jouw stad en jouw tijd. Als we willen dat er niemand in moeilijkheden komt, heb ik jouw hulp nodig.’

‘En je moet ze vooral zo snel mogelijk voederen,’ zei Emma.

Ik richtte me tot mevrouw Peregrine. ‘Wat wilde u net zeggen over mijn familie?’ We konden hen niet eeuwig in de garage opsluiten en ik begon me zorgen te maken over wat we met hen gingen doen.

‘Wees maar niet benauwd,’ zei mevrouw Peregrine. ‘Bronwyn heeft de situatie volledig in de hand.’

Nog voordat ze die woorden had uitgesproken, klonk er een dreunende klap uit de garage, die de muren liet beven. Door de trillingen vielen er een paar glazen aan scherven.

‘Dat klinkt anders als een situatie die onmiskenbaar úít de hand loopt,’ zei Millard.

We waren al aan het rennen.

‘Blijf waar je bent!’ riep mevrouw Peregrine naar de woonkamer.

Ik stormde de keuken uit naar de gang, op de voet gevolgd door Emma. De adrenaline maakte me alert. Ik wist niet goed wat we konden verwachten zodra we de garage zouden binnenvallen. Rook? Bloed? Het had als een ontploffing geklonken, dus ik had niet verwacht dat ik mijn ouders en ooms slapend als een roos in de auto zou aantreffen. De achterbumper zat geklemd in een enorme deuk in de gesloten garagepoort en op het beton eromheen glommen scherven van een kapot achterlicht. De motor
draaide.

Bronwyn stond aan de voorkant van de auto, met de bumper in haar handen. ‘O, ik vind het zo erg, ik weet niet wat er is gebeurd,’ zei ze en met een weergalmende beng liet ze de bumper vallen.

Ik besefte dat ik de motor moest uitzetten voordat we allemaal zouden stikken en rende naar de bestuurderskant. De deur zat op slot. Natuurlijk: mijn familie had geprobeerd om Bronwyn buiten te houden. Ze moesten vreselijk bang zijn geweest.

‘Ik krijg hem wel open,’ zei Bronwyn. ‘Aan de kant!’ Ze zette haar voet tegen het portier en pakte de klink met twee handen vast.

‘Wat ga je …’ begon ik te zeggen, en toen trok ze de autodeur met een indrukwekkende ruk open en recht uit zijn hengsels. Dankzij de ongelofelijke kracht vloog het portier uit haar handen door de garage, waar het uiteindelijk in de muur belandde. Het maakte zo veel lawaai dat het leek alsof ik door een fysieke kracht achteruit werd geduwd.

‘O, potverdriedubbeltjes,’ verbrak Bronwyn de oorverdovende stilte die volgde.

De garage had opeens iets weg van de gebombardeerde huizen die ik tijdens de oorlog in Londen had gezien.

‘Bronwyn!’ riep Emma, die haar armen van haar hoofd haalde. ‘Je had iemand kunnen onthoofden!’

Ik dook het gat in waar het portier van de bestuurderskant had gezeten, boog me over mijn slapende vader heen en trok de sleutel uit het contact. Mijn moeder hing tegen mijn vader aan, die lag te snurken. Op de achterbank sliepen mijn ooms in elkaars armen. Ondanks het helse lawaai had geen van hen zich verroerd. Ik kende maar één substantie die mensen zo diep in slaap kon brengen: Moeder Poeder.

Toen ik weer uit de auto tevoorschijn kwam, zag ik dat Bronwyn een zakje van het spul vasthad, terwijl ze probeerde uit te leggen wat er was gebeurd. ‘Ik zag dat de man achterin,’ zei ze, wijzend naar oom Bobby, ‘zat te kijken op z’n kleine …’ Ze haalde Bobby’s telefoon uit haar zak.

‘Mobieltje,’ zei ik.

‘Juist … dat,’ ging ze verder. ‘Dus pakte ik het af, waardoor ze allemaal spinnijdig werden en toen, toen deed ik wat mevrouw P me had laten zien …’
‘Heb je het poeder gebruikt?’ vroeg mevrouw Peregrine.

‘Ik heb het in hun gezicht geblazen, maar ze vielen niet meteen in slaap. Jacobs vader startte de auto, maar in plaats van vooruit, ging-ie … hij …’ Bronwyn vond de juiste woorden niet en gebaarde naar de gedeukte garagepoort.

Mevrouw Peregrine gaf haar een klopje op haar arm. ‘Inderdaad, lieverd, ik zie het. Je hebt gedaan wat je moest doen.’

‘Als die muur eraan moest wel, ja,’ zei Enoch.

We draaiden ons om en zagen dat de andere kinderen op een kluitje in de gang naar ons stonden te gluren.

‘Ik had gezegd dat jullie moesten blijven zitten,’ zei mevrouw Peregrine.

‘Met al dat lawaai?’ zei Enoch.

‘Ik vind het zo erg, Jacob,’ zei Bronwyn. ‘Ze werden boos en ik wist niet wat ik moest doen. Ik heb ze toch geen pijn gedaan?’

‘Nee, volgens mij niet.’ Ik had de diepe slaap die het goedje van Moeder Poeder opwekt zelf ook al meegemaakt, en je kon het slechter treffen. ‘Mag ik de telefoon van mijn oom eens zien?’

Bronwyn gaf hem aan mij. Het schermpje was gebarsten, maar ik kon wel nog lezen wat erop stond. Toen het oplichtte, zag ik sms’jes van mijn tante:

Wat gebeurt r?

Wanneer kom je nr huis?

Alles oké??

Oom Bobby had een antwoord getypt – Bel de politie – maar toen had hij waarschijnlijk bedacht dat hij dat net zo goed zelf kon doen. Alleen had Bronwyn zijn telefoon afgepakt voordat hij het nummer had ingetoetst. Als ze een paar seconden trager was geweest, was het interventieteam hier misschien wel binnengevallen. Mijn borst trok samen toen ik besefte hoe snel alles gevaarlijk en ingewikkeld had kunnen worden. Nou ja, dacht ik terwijl ik van de kapotte auto naar de kapotte muur en de kapotte garagepoort keek, eigenlijk is het dat al.

‘Geen zorgen, Jacob. Ik heb al voor hetere vuren gestaan.’ Mevrouw
Peregrine liep een rondje om de auto om de schade op te meten. ‘Je familieleden zullen tot morgenochtend rustig slapen, en ik stel voor dat wij hun voorbeeld volgen.’

‘En daarna?’ vroeg ik angstig, het zweet brak me uit. Het was bloedheet in de garage zonder airco.

‘Zodra ze wakker worden, wis ik hun recente herinneringen en stuur ik je ooms naar huis.’

‘Maar wat gaan ze …’

‘Ik zal uitleggen dat we verre familie zijn van je vaders kant, dat we ons medeleven komen betuigen en het graf van Abe komen bezoeken. En wat je afspraak in het gesticht betreft, dat je je nu al veel beter voelt en geen psychiatrische hulp meer nodig hebt.’

‘En hoe zit het met …’

‘O, ze zullen me op mijn woord geloven, na zo’n schoonmaakbeurt van het geheugen zijn normalen nogal beïnvloedbaar. Ik zou ze vermoedelijk zelfs kunnen wijsmaken dat we afkomstig zijn van een maankolonie.’

‘Mevrouw Peregrine, hou daar alstublieft mee op.’

Ze glimlachte. ‘Neem me niet kwalijk. Na een eeuw als schoolhoofd probeer je gemakshalve op bepaalde vragen te anticiperen. Kom, kom, kinderen, we moeten het protocol voor de komende dagen nog overlopen. Er valt veel te leren over het heden, en we kunnen er maar beter nú aan beginnen.’ Ze begon iedereen de garage uit te drijven, terwijl ze met vragen en klachten werd bestookt.

‘Hoelang kunnen we blijven?’ vroeg Olive.

‘Mogen we morgen op ontdekking uitgaan?’ vroeg Claire.

‘Ik verga van de aardbol als ik niet gauw iets eet,’ zei Millard.

Ik bleef al snel alleen achter in de garage, treuzelend omdat ik me schuldig voelde dat ik mijn familieleden een nachtje alleen liet, maar ook omdat ik me druk maakte om morgen, als hun geheugen werd gewist. Mevrouw Peregrine leek er alle vertrouwen in te hebben, maar ze zou veel meer wissen dan ze in Londen had gedaan; toen had ze niet meer dan tien minuten aan herinneringen geschrapt. Wat als ze niet genoeg wiste, of te veel? Wat als mijn vader alles vergat over vogels of mijn moeder haar basiskennis van het Frans kwijtraakte?

Ik probeerde deze nieuwe bezorgdheid te verwerken en bleef nog even naar hen kijken. Opeens voelde ik me pijnlijk volwassen, terwijl mijn slapende familieleden wel baby’s leken: kwetsbaar, vredig en lichtjes kwijlend.

Misschien was er wel een andere oplossing.

Emma stak haar hoofd door de open deur. ‘Gaat het? Ik denk dat de jongens in opstand komen als we niet snel iets te eten vinden.’

‘Ik twijfelde of ik ze alleen moest laten,’ zei ik met een knikje naar mijn familie.

‘Ze gaan nergens heen, dus we hoeven ze niet dag en nacht in de gaten te houden. Met de dosis die ze hebben gekregen, slapen ze als een marmot tot morgenmiddag.’

‘Ik weet het. Ik voel me alleen een beetje … schuldig.’

‘Nergens voor nodig.’ Ze kwam naast me staan. ‘Jij kunt er niets aan doen. Echt niet.’

Ik knikte. ‘Het is gewoon zo treurig.’

‘Wat?’

‘Dat de zoon van Abe Portman nooit zal weten dat hij een buitengewone vader had.’

Emma pakte mijn arm en legde hem over haar schouders. ‘Ik vind het honderd keer treuriger dat hij nooit zal weten dat hij een buitengewone zoon heeft.’

Ik wilde me net naar voren buigen om haar te zoenen, toen mijn ooms telefoon in mijn broekzak begon te trillen. We schrokken allebei op. Ik haalde het toestel tevoorschijn en zag dat mijn tante een sms had gestuurd.

Zit getikte J al in het gekkenhuis?

‘Wat sturen ze?’ vroeg Emma.

‘Niks belangrijks.’ Ik stopte de telefoon weer in mijn zak en draaide me om. Ineens had ik er minder moeite mee om mijn familie een nachtje in de garage te laten slapen. ‘Kom, we gaan iets te eten zoeken.’

‘Weet je het zeker?’ vroeg Emma.

‘Heel zeker.’

Op weg naar buiten deed ik het licht uit.

Ik stelde voor om pizza te bestellen bij een restaurant dat ’s avonds laat nog aan huis bezorgde. Een paar kinderen wisten wat pizza was, maar van thuisbezorging hadden ze allemaal nog nooit gehoord.

‘Ze maken het op een afstand en brengen het dan naar je huis?’ zei Horace, alsof hij het op een bepaalde manier schandalig vond.

‘Pizza … is dat een streekgerecht uit Florida?’ vroeg Bronwyn.

‘Nou nee,’ zei ik. ‘Maar ik weet zeker dat je het lekker vindt.’

Ik belde een enorme bestelling door en we gingen in de woonkamer op de bank en op stoelen zitten wachten tot die werd bezorgd.

‘Misschien is het nu tijd voor dat welkomstwoordje,’ fluisterde mevrouw Peregrine in mijn oor. Voordat ik kon antwoorden, schraapte ze haar keel en kondigde aan dat ik iets wilde zeggen.

Ik stond dus maar op en begon nogal onbeholpen te improviseren. ‘Ik ben zo blij dat jullie hier allemaal zijn. Ik weet niet of jullie weten waar mijn familie me vanavond heen wilde sturen, maar het was geen goede plek. Ik bedoel …’ Ik aarzelde. ‘Ik bedoel, voor sommige mensen is het wel goed, voor mensen met echte mentale problemen bijvoorbeeld, nou ja … lang verhaal kort, jullie hebben me echt uit een klotesituatie gered.’

Mevrouw Peregrine trok haar wenkbrauwen op.

‘Jij hebt óns uit een … rotsituatie gered,’ zei Bronwyn met een zijdelingse blik op het schoolhoofd. ‘Wij hadden nog iets goed te maken, zeg maar.’

‘Nou, bedankt. Ik dacht dat ik droomde toen jullie hier pas waren. Sinds ik jullie ken, droom ik er al van dat jullie hier op bezoek zouden komen. Het was dus nogal moeilijk te geloven dat het echt gebeurde. Maar goed, wat ik wil zeggen, jullie zijn nu hier, en ik hoop dat ik jullie net zo’n warme ontvangst kan geven als jullie mij hebben gegeven toen ik naar jullie lus kwam.’ Ik knikte en opeens bewust van mezelf sloeg ik mijn blik neer. ‘Dus, kort gezegd, heel blij dat jullie allemaal hier zijn, hou van jullie, einde speech.’
‘Wij houden ook van jou!’ Claire veerde op en rende naar me toe om me te omhelzen. Olive en Bronwyn volgden haar voorbeeld, en al snel kreeg ik van iedereen een onstuimige en verstikkende groepsknuffel. ‘We zijn zó blij dat we hier zijn,’ zei Claire.

‘En niet in Devil’s Acre,’ voegde Horace eraan toe.

‘We gaan het zo naar onze zin hebben samen!’ zong Olive.

‘Sorry dat we een stukje van je huis kapot hebben gemaakt,’ zei Bronwyn.

‘Wat nou, wíj?’ zei Enoch.

‘Geen lucht,’ hijgde ik. ‘Jullie knijpen me …’

De roedel ging wat uit elkaar, zodat ik adem kon halen.

Toen vulde Hugh het gat op en gaf me een por. ‘Je weet toch dat we er niet allemáál zijn, hè?’ Een eenzame bij vloog driftig rondjes om hem heen. De anderen zetten een stap naar achteren om Hugh en zijn nijdige bij wat ruimte te geven. ‘Toen je zei dat je blij was dat we hier allemaal zijn. Nou, niet dus.’

Het duurde even voor ik doorhad wat hij bedoelde, en toen schaamde ik me. ‘Het spijt me, Hugh. Het was niet mijn bedoeling om niks over
Fiona te zeggen.’

Hij keek naar zijn pluizige, gestreepte sokken. ‘Soms heb ik het gevoel dat iedereen haar vergeten is, iedereen behalve ik.’ Zijn onderlip trilde en hij balde zijn handen tot vuisten om niet te gaan huilen. ‘Ze is niet dood, hoor.’

‘Ik hoop dat je gelijk hebt.’

Hij keek me uitdagend aan. ‘Ik wéét dat ik gelijk heb.’

‘Oké. Ze is niet dood.’

‘Ik mis haar verschrikkelijk, Jacob.’

‘Wij allemaal,’ zei ik. ‘Het was echt niet mijn bedoeling om niks over haar te zeggen, en ik ben haar niet vergeten.’

‘Excuses aanvaard,’ zei Hugh, waarna hij met een hand over zijn gezicht streek, zich plotseling omdraaide en de kamer uit liep.

‘Je gelooft het misschien niet,’ zei Millard een ogenblik later, ‘maar dat was vooruitgang.’

‘Tegen ons zegt hij nauwelijks een woord,’ zei Emma. ‘Hij is boos en weigert de waarheid onder ogen te zien.’

‘Jullie geloven niet dat Fiona nog ergens in leven zou kunnen zijn?’ vroeg ik.
‘Dat lijkt me onwaarschijnlijk,’ zei Millard.

Mevrouw Peregrine trok een gezicht en legde een vinger op haar lippen – ze was van de andere kant van de ruimte naar ons toe geschuifeld – en met een hand op onze rug duwde ze ons in een vertrouwelijk groepje. ‘We hebben een bericht gestuurd naar alle lussen en bijzondere gemeenschappen waarmee we in contact staan,’ zei ze zachtjes. ‘We hebben communiqués, bulletins, foto’s en gedetailleerde beschrijvingen uitgedeeld. Ik heb zelfs de verkenningsduiven van juffrouw Wren eropuit gestuurd om de bossen uit te kammen. Tot nu toe nog geen spoor van Fiona.’

Millard zuchtte. ‘Als die arme meid nog leefde, had ze toch allang contact met ons gezocht? We zijn niet moeilijk te vinden.’

‘Je hebt gelijk,’ zei ik. ‘Maar heeft iemand al gezocht naar haar, eh …’

‘Haar lijk?’ zei Millard.

‘Millard, toe,’ zei het schoolhoofd.

‘Was dat tactloos? Had ik een minder juiste term moeten gebruiken?’

‘Doe gewoon zachtjes,’ siste mevrouw Peregrine.

Millard had wel gevoelens, maar rekening houden met de gevoelens van ánderen was niet zijn sterkste punt.

‘De val die Fiona vermoedelijk fataal is geworden,’ zei Millard, ‘gebeurde in de menagerielus van juffrouw Wren, en die is inmiddels ingestort. Als haar lijk daar ligt, kunnen we het niet meer vinden.’

‘Ik heb overwogen om een herdenkingsdienst te organiseren,’ zei mevrouw Peregrine. ‘Maar ik durf het onderwerp niet aan te snijden, want dan wordt Hugh vast nog neerslachtiger. We mogen hem niet te zeer onder druk zetten, anders …’

‘Hij wil zelfs geen nieuwe bijen adopteren,’ zei Millard. ‘Hij kan onmogelijk houden van dieren die Fiona niet hebben gekend, zegt hij, en daarom houdt hij alleen die ene bij, die inmiddels toch ook al een zekere leeftijd heeft bereikt.’

‘Het lijkt alsof deze verandering van omgeving hem misschien deugd zal doen,’ zei ik.

Er werd aangebeld. En geen moment te vroeg, want de sfeer werd steeds bedrukter.

Claire en Bronwyn wilden achter me aan lopen naar de voordeur, maar mevrouw Peregrine sprak hen streng toe. ‘Vergeet het maar! Jullie zijn nog niet klaar om met normalen te praten.’

Een praatje met de pizzakoerier kon toch geen kwaad, dacht ik … tot ik de deur opendeed en zag dat er een jongen van mijn school stond, die een stapel pizzadozen in evenwicht probeerde te houden. ‘Vierennegentig dollar en zestig cent,’ mompelde hij, maar hij keek met een ruk op toen hij mij herkende. ‘No way. Portman?’

‘Justin. Hoi.’

Hij heette Justin Pamperton, maar iedereen noemde hem Pampers. Hij was een van de blowende skaters die op school altijd aan de rand van het parkeerterrein rondhingen. ‘Je ziet er goed uit. Ben je nu, zeg maar, genezen?’

‘Wat bedoel je?’ vroeg ik, terwijl ik zo snel mogelijk het geld voor hem telde, omdat ik niet echt wilde weten wat hij bedoelde. (Ik had de sokkenlade van mijn ouders geplunderd, waar ze altijd een paar honderdjes bewaarden.)

‘Ze zeiden dat, eh, je stoppen doorsloegen, zeg maar. Niet kwaad bedoeld.’

‘Eh, nope,’ zei ik. ‘Het gaat prima.’

‘Gaaf,’ zei hij terwijl hij knikte alsof hij stond te headbangen. ‘Want ík had gehoord dat …’

Hij zweeg midden in zijn zin. Binnen lachte er iemand.

‘Gast, geef je een feestje?’

Ik nam de pizza’s van hem aan en stopte hem de briefjes toe. ‘Zoiets, ja. Het wisselgeld mag je houden.’

‘Met meisjes?’ Hij probeerde naar binnen te gluren, maar ik versperde hem het zicht. ‘Over een uurtje ben ik klaar met werken. Ik kan bier gaan halen …’

Ik had nog nooit zo vurig gewenst dat iemand vertrok. ‘Het is eigenlijk privé, sorry.’

Hij keek alsof hij onder de indruk was. ‘Doe je ding, gast.’ Hij stak een hand op om me een high five te geven, zag dat ik mijn handen vol had met de pizza’s, en gaf me toen maar een boks. ‘Tot volgende week, Portman.’

‘Volgende week?’

‘Schóól, man! Op welke planeet heb jij geleefd?’ Hoofdschuddend en lachend liep hij op een sukkeldrafje naar zijn draaiende auto.

Het gesprek viel stil toen de pizza’s werden uitgedeeld, en drie minuten lang hoorde je alleen het geluid van smakkende lippen en af en toe een tevreden grom. In die rust klonken Justins woorden steeds weer in mijn hoofd. Op de een of andere manier was ik helemaal vergeten dat ik volgende week naar school moest. Voordat mijn ouders hadden besloten dat ik rijp was voor het gesticht, had ik me inderdaad voorgenomen terug naar school te gaan. Mijn plan was om het tot mijn afstuderen thuis vol te houden en dan naar Londen te ontsnappen, zodat ik bij Emma en mijn vrienden kon zijn. Maar nu waren de vrienden die zo ver hadden geleken en de wereld die zo onbereikbaar had geleken op mijn stoep beland, waardoor alles op één avond was veranderd. Mijn vrienden konden nu gaan en staan waar (en wanneer) ze maar wilden. Kon ik me echt voorstellen dat ik elke dag eindeloze lessen, lunchpauzes en verplichte bijeenkomsten uitzat, terwijl dat allemaal op me lag te wachten?
Misschien niet, maar het was te veel om op dat moment over na te denken, met een pizza op mijn schoot en een hoofd dat nog duizelde van het idee dat dit überhaupt mogelijk was. Ik had nog een week vakantie. Er was tijd. Op dat moment hoefde ik alleen te eten en van het gezelschap van mijn vrienden te genieten.

‘Dit is het lekkerste eten ter wereld!’ verkondigde Claire met een mond vol kaas. ‘Dit ga ik elke avond eten.’

‘Niet als je aan het eind van de week nog wilt leven,’ zei Horace, die kieskeurig de olijven van zijn pizzapunt plukte. ‘Hier zit meer zout in dan in de hele Dode Zee.’

‘Bang dat je dik wordt?’ zei Enoch lachend. ‘Dikke Horace. Dat wil ik weleens zien.’

‘Nee, dat ik opzwel,’ zei Horace. ‘Mijn kleren zijn op maat gemaakt, in tegenstelling tot de meelzakken die jij draagt.’

Enoch keek naar zijn kleren: een grijs overhemd zonder boord, een zwart jasje, een versleten zwarte broek en lakleren schoenen die al lang niet meer glansden. ‘Deze kleren heb ik uit Parrie,’ zei hij met een overdreven Frans accent, ‘van een modieuze knul die ze niet langer nodig had.’

‘Van een dóde knul,’ zei Claire, die haar lippen vol afschuw optrok.

‘Rouwkamers zijn de beste tweedehandsboetiekjes ter wereld,’ zei Enoch, voordat hij een enorm stuk pizza nam. ‘Je moet alleen de kleren te pakken krijgen voordat hun eigenaar begint te lekken.’

‘Nou, daar gaat mijn eetlust.’ Horace kwakte zijn bord op het salontafeltje.

‘Oprapen en opeten,’ zei mevrouw Peregrine boos. ‘We verspillen geen eten.’

Horace pakte zuchtend zijn bord weer op. ‘Soms benijd ik Nullings. Niemand zou het merken als hij honderd kilo aankwam.’

‘Ik ben slank als een den, dank je vriendelijk,’ zei Millard en hij maakte een geluid dat niets anders kon zijn dan zijn hand die tegen zijn blote buik petste. ‘Kom maar voelen als je mij niet gelooft.’

‘Nee, bedankt.’

‘In vogelsnaam, kleed je toch aan, Millard,’ zei mevrouw Peregrine. ‘Wat heb ik je gezegd over onnodige naaktheid?’

‘Wat maakt het uit als niemand me kan zien?’ reageerde Millard.

‘Het is onkies.’

‘Maar het is hier zo warm!’

‘Nu meteen, meneer Nullings.’

Millard stond op van de bank en mopperde toen hij langsliep iets over ‘preutse mensen’. Een paar minuten later kwam hij terug met een badhanddoek losjes rond zijn heupen. Maar ook dat keurde mevrouw Peregrine niet goed en ze stuurde hem opnieuw weg. Toen hij de tweede keer terugkwam, droeg hij veel te warme kleren, die hij uit mijn kast had gehaald: wandelschoenen, een wollen broek, een winterjas, een sjaal, een muts en handschoenen.
‘Millard, zo meteen krijg je een beroerte van de hitte!’ zei Bronwyn.

‘Dan hoeft tenminste niemand me in adamskostuum voor te stellen!’ zei hij, wat het gewenste effect had en mevrouw Peregrine op stang joeg. Ze kondigde aan dat het tijd was voor een nieuwe veiligheidscontrole en stoof de kamer uit.

De meesten van ons hadden het gezicht in de plooi proberen te houden, maar proestten het nu uit.

‘Zag je hoe ze keek?’ zei Enoch. ‘Ze kon je de nek wel omdraaien, Nullings!’

Er was iets veranderd in de verhouding tussen de kinderen en mevrouw Peregrine. Ze leken nu meer op tieners – echte tieners, die zich tegen haar gezag begonnen af te zetten.

‘Jullie zijn allemaal gemeen!’ zei Claire. ‘Hou er onmiddellijk mee op!’

Nou ja, niet iederéén zette zich af.

‘Vind jij het dan niet vermoeiend dat we over elk dingetje een preek krijgen?’ zei Millard.

‘Díngetje!’ zei Enoch, die opnieuw in lachen uitbarstte. ‘Millard, heb je zelf dan ook een kleine … au!’

Claire had met haar achtermond in zijn schouder gebeten, en terwijl
Enoch over de plek wreef, zei ze: ‘Nee, ik vind het helemaal niet vermoeiend. En ze heeft trouwens gelijk, het is inderdaad vreemd dat je zonder goede reden naakt bent in gemengd gezelschap.’

‘O, kletspraat,’ zei Millard. ‘Vindt nog iemand het vervelend?’

Alle meiden staken hun hand op.

Millard zuchtte. ‘Goed dan. Ik zal ernaar streven te allen tijde volledig gekleed te zijn, opdat niemand zich ongemakkelijk zou voelen door de biologische werkelijkheid.’

We praatten aan één stuk door. Er was zoveel te vertellen. Het voelde al snel zo gemakkelijk en vertrouwd dat het leek alsof we elkaar een paar dagen geleden nog hadden gezien, al waren er bijna zes weken voorbijgegaan. In die tijd was er veel gebeurd – bij hen, althans – en Emma had lang niet alles verteld in de brieven die ze zo nu en dan had gestuurd. Om de beurt beschreven ze de avonturen die ze hadden meegemaakt op de bijzondere plaatsen die ze via het Panlusicum hadden bezocht – maar alleen binnen lussen die de ymbrynes vooraf hadden verkend en veilig hadden verklaard, want ze wisten niet wat hun in de wereld daarbuiten te wachten
stond.

Ze waren naar een lus in het oude Mongolië geweest, waar ze een bijzondere herder hadden gezien, die de taal van schapen sprak en geen stok of hond nodig had om zijn kudde te hoeden, maar alleen zijn stem gebruikte. Olive had haar mond vol over een lus in het Atlasgebergte van Noord-Afrika, waar ze een dorpje hadden bezocht waar elke bijzondere inwoner net als zij kon zweven. Over het hele dorp hadden ze netten gespannen, zodat

de mensen konden leven zonder dat ze zichzelf hoefden te verzwaren, en ze stuiterden rond als gewichtloze acrobaten. In het Amazoneregenwoud was er ook een lus die een populaire trekpleister was geworden: een fantastische stad in de wildernis, gebouwd uit bomen waarvan de in elkaar gevlochten wortels en takken de wegen, bruggen en huizen vormden. De bijzondere inwoners konden net als Fiona de groei van planten beïnvloeden – wat Hugh zo verontrustend en overweldigend had gevonden dat hij de lus nagenoeg onmiddellijk weer uit was gesneld.

‘Het was er heet en de insecten waren verschrikkelijk,’ zei Millard, ‘maar de mensen waren buitengemeen aardig en lieten ons zien hoe ze fantastische medicijnen maken van planten.’

‘En ze vissen er met een speciaal vergif dat de vissen verdooft, maar niet doodt,’ zei Emma, ‘zodat ze de dieren die ze willen gewoon uit het water kunnen scheppen. Heel gaaf.’

‘We hebben ook andere uitjes gemaakt,’ zei Bronwyn. ‘Em, laat Jacob je kiekjes zien!’

Emma sprong op van de bank en rende weg om ze te gaan halen. Een minuut later keerde ze terug en gingen we bij een leeslamp zitten om de foto’s te bekijken. ‘Ik heb nog niet veel ervaring en weet nog niet goed wat ik
doe …’

‘Niet zo bescheiden,’ zei ik. ‘De foto’s die je bij je brieven had gestopt, waren geweldig.’

‘Jakkes, dat was ik vergeten.’

Emma was geen opschepper, maar ze durfde heus wel een pluim op haar eigen hoed te steken als ze wist dat ze iets goed had gedaan. Dus het feit dat ze bescheiden was over haar foto’s betekende dat ze de lat voor zichzelf heel hoog legde. Gelukkig was ze een natuurtalent, want ik kan niet goed doen alsof ik enthousiast ben. Maar hoewel de compositie en belichting en dat soort dingen allemaal goed waren (niet dat ik een kenner ben), was vooral het onderwerp interessant … en akelig.

Op de eerste foto poseerde een tiental victoriaanse mensen nonchalant, alsof ze op een picknick waren, op de waanzinnig schuine daken van huizen die eruitzagen alsof ze door een boze reus waren verwoest.

‘Een aardbeving in Chili,’ legde Emma uit. ‘Niet afgedrukt op archivaal papier, waardoor de foto helaas erg verouderd is nadat we Devil’s Acre
verlieten.’

Ze bladerde door naar de volgende foto: een omgekantelde en ontspoorde trein. Overal eromheen stonden en zaten breed grijnzende kinderen – vermoedelijk bijzondere – alsof ze de grootste lol hadden.

‘Een treinramp,’ zei Millard. ‘Ze vervoerden een soort vluchtig chemisch product, en een paar minuten nadat we deze foto hadden genomen, zagen we vanaf een veilige afstand hoe de trein in brand vloog en op wonderlijke wijze ontplofte.’

‘Waarom maakten jullie die reisjes?’ vroeg ik. ‘Het klinkt veel minder leuk dan een tripje naar een coole lus in het Amazonewoud.’

‘We hielpen Sharon,’ zei Millard. ‘Weet je nog, die grote bootjesverhuurder met een cape uit Devil’s Acre? Met zijn rattenvriendjes?’

‘Hoe zou ik hem ooit kunnen vergeten?’

‘Hij is een nieuwe, verbeterde versie van zijn onheilstour Hongersnood en Hitte aan het uitwerken, waarbij hij de lussen van het Panlusicum gebruikt, en hij had ons gevraagd om een eerste versie uit te testen. Naast de Chileense aardbeving en het treinwrak was er een dorp in Portugal waar het bloed
regende.’

‘Echt?’ zei ik.

‘Toen ben ik niet meegegaan,’ zei Emma.

‘Dat is maar goed ook,’ zei Horace. ‘Die vlekken krijgen we nooit meer uit onze kleren.’

‘Nou, dat klinkt allemaal veel spannender dan wat ik heb meegemaakt,’ zei ik. ‘Ik geloof dat ik ongeveer zes keer buiten ben geweest sinds we elkaar de laatste keer zagen.’

‘Daar komt hopelijk gauw verandering in,’ zei Bronwyn. ‘Amerika heb ik altijd al willen zien … en vooral in deze tijd. Is New York City heel ver?’

‘Helaas wel,’ zei ik.

‘O.’ Ze liet zich in de kussens van de bank zakken.

‘Ik wil graag naar Muncie in Indiana,’ zei Olive. ‘Volgens de gids heb je niet geleefd tot je Muncie hebt gezien.’

‘Welke gids?’

‘Bijzondere wereld: Noord-Amerika.’ Olive stak een boek met een haveloze groene kaft omhoog. ‘Het is een reisgids voor bijzonderen, die Muncie zes jaar op rij tot de Meest Normale Stad van Amerika verkoos. Op elk vlak volkomen doorsnee.’

‘Dat boek is hopeloos achterhaald,’ zei Millard. ‘Naar alle waarschijnlijkheid onbruikbaar.’

Olive deed alsof ze hem niet had gehoord. ‘Blijkbaar is er nog nooit iets ongewoons of noemenswaardigs gebeurd. Nog nooit!’

‘Niet iedereen vindt normale mensen zo boeiend als jij,’ zei Horace. ‘En trouwens, het krioelt er vast van de bijzondere toeristen.’

Olive, die haar loodschoenen niet droeg, zweefde over het salontafeltje naar de bank en liet het boek in mijn schoot ploffen. Het was opengeslagen op een bladzijde waar de enige bijzonder-vriendelijke attractie in de buurt van Muncie werd beschreven: een plek die Clownsmondhuis heette, in een lus aan de rand van de stad. Zoals de naam al deed vermoeden, bleek het een kamer in een enorm gipsen clownshoofd te zijn.

Ik huiverde en klapte het boek dicht. ‘We hoeven helemaal niet naar Indiana om onopmerkelijke plekken te zien,’ zei ik. ‘Geloof me, die vind je hier in Englewood genoeg.’

‘Doen jullie maar lekker je ding,’ zei Enoch. ‘Ik wil de komende weken alleen maar tot de middag slapen en met m’n tenen in het warme zand
zitten.’

‘O, dat klinkt inderdaad goed,’ zei Emma. ‘Is er een strand in de buurt?’

‘Aan de overkant van de straat,’ zei ik.

Emma’s ogen begonnen te stralen.

‘Ik heb een hekel aan het strand,’ zei Olive. ‘Ik kan m’n stomme schoenen nooit uitdoen, dus dan is er weinig aan.’

‘We kunnen je vastbinden aan een rots aan het water,’ zei Claire.

‘Klinkt magisch,’ gromde Olive, waarna ze Bijzondere wereld van mijn schoot griste en ermee naar een hoek zweefde. ‘Ik ga wel met de trein naar Muncie en jullie zoeken het maar uit.’

‘Vergeet het maar.’ Mevrouw Peregrine kwam de kamer binnen. Ik vroeg me af of ze ons had afgeluisterd in de gang in plaats van haar veiligheidscontrole te doen. ‘Jullie hebben beslist wat rust verdiend, maar we hebben ook verantwoordelijkheden en kunnen de komende weken niet zomaar niksen.’
‘Wat?’ zei Enoch. ‘Ik heb u anders duidelijk horen zeggen dat we op vakantie waren.’

‘Een wérkvakantie. De educatieve kansen die ons hier in de schoot worden geworpen, kunnen we niet afslaan.’

Bij het woord ‘educatieve’ werd er gekreund in de woonkamer.

‘Hebben we nog niet vaak genoeg les?’ jammerde Olive. ‘Straks barst m’n hoofd nog.’

Mevrouw Peregrine wierp Olive een waarschuwende blik toe en beende naar het midden van de kamer. ‘Genoeg geklaagd,’ zei ze. ‘Dankzij de buitengewone en nieuwe bewegingsvrijheid die jullie hebben gekregen, zijn jullie van onschatbare waarde voor de wederopbouw. Met de juiste voorbereiding kunnen jullie op een dag ambassadeurs zijn voor andere bijzondere mensen. Ontdekkers van nieuwe lussen en landen. Planologen, cartografen, leiders en bouwers – jullie kunnen in de reconstructie van onze wereld een even belangrijke rol spelen als bij het verslaan van de schepsels. Willen jullie dat dan niet?’

‘Natuurlijk wel,’ zei Emma. ‘Maar wat heeft dat met vakantie te maken?’
‘Voor jullie die rollen kunnen opnemen, moeten jullie je in deze wereld leren redden. Vandaag. Amerika. Jullie moeten vertrouwd worden met het hedendaagse taalgebruik en de hedendaagse gewoontes, om uiteindelijk zelf voor normaal door te kunnen gaan. Als dat niet lukt, kunnen jullie ons allemaal in gevaar brengen.’

‘Dus wat wilt u dat we doen?’ vroeg Horace. ‘Normaallessen volgen?’

‘Ja. Ik wil dat jullie tijdens het verblijf hier zo veel mogelijk leren, en niet alleen liggen te bakken in de zon. Toevallig ken ik een erg bekwame leraar.’ Mevrouw Peregrine draaide zich met een glimlach naar mij. ‘Meneer Portman, neem je de baan aan?’

‘Ik?’ vroeg ik. ‘Ik ben niet bepaald een kenner van wat normaal is. Daarom voel ik me juist zo thuis bij jullie.’

‘Mevrouw P heeft gelijk,’ zei Emma. ‘Jij bent de geknipte persoon. Je woont hier al je hele leven. Je dacht altijd dat je normaal was, maar je bent een van ons.’

‘Ik was eigenlijk van plan om de komende weken in een isoleercel door te brengen,’ zei ik, ‘maar nu die plannen toch in het water vallen, kan ik jullie net zo goed het een en ander leren.’

‘Normaallessen!’ zei Olive. ‘O, wat leuk!’

‘Er is een heleboel te vertellen,’ zei ik. ‘Waar zullen we beginnen?’

‘Morgen,’ zei mevrouw Peregrine. ‘Het is al laat, we kunnen maar beter op zoek gaan naar een bed.’

Ze had gelijk – het was bijna middernacht, en mijn vrienden waren al drieëntwintig uur (en ongeveer honderddertig jaar) geleden in Devil’s Acre aan hun dag begonnen. We waren allemaal doodmoe. Ik zocht voor iedereen een slaapplek: in onze logeerkamers, languit op de sofa’s, in een kluwen van dekens in een bezemkast voor Enoch, die het liefst op een donkere en nestachtige plek sliep. Ik bood het bed van mijn ouders aan mevrouw Peregrine aan, want zij gingen het toch niet gebruiken, maar dat wilde ze niet. ‘Bedankt voor het aanbod, maar Bronwyn en juffrouw Bloom kunnen het delen. Ik hou vannacht de wacht.’ Ze keek me veelbetekenend aan, alsof ze wilde zeggen: En ik hou alles en iederéén in de gaten, en ik moest heel erg mijn best doen om niet met mijn ogen te rollen. Geen zorgen, had ik bijna gezegd, Emma en ik doen het rustig aan. Maar dat ging haar toch niks aan? Ik vond het zo vervelend dat ik, zodra ze wegliep om Olive en Claire onder te stoppen, naar Emma ging en zei: ‘Wil je m’n kamer zien?’

‘Ja, natúúrlijk,’ antwoordde ze, en we slopen de trap op naar boven.

De stem van mevrouw Peregrine klonk uit een van de logeerkamers, waar ze zachtjes een treurig slaapliedje zong. Net als alle bijzondere slaapliedjes was het somber en uitgesponnen – het ging over een meisje dat enkel bevriend was met spoken – en dat betekende dat we minstens een paar minuten hadden voordat mevrouw P op zoek ging naar Emma.

‘Mijn kamer is wel een beetje een zwijnenstal,’ waarschuwde ik haar.

‘Ik heb de afgelopen weken een slaapzaal gedeeld met meer dan twintig meiden,’ zei ze. ‘Ik kan wel tegen een stootje.’

We snelden de trap op naar mijn slaapkamer. Ik deed het licht aan.

Emma’s mond viel open. ‘Wat zijn al die spullen?’

‘Ah,’ zei ik. ‘Juist ja.’ Misschien had ik haar niet moeten meenemen. Uitleg geven over mijn kamer zou veel tijd opslorpen die we ook zoenend hadden kunnen doorbrengen.

Ik had geen spullen. Ik had verzámelingen. Veel verzamelingen, die op de boekenrekken tegen mijn slaapkamermuren stonden uitgestald. Ik zou mezelf geen hamsteraar noemen – en ik was geen obsessieve verzamelaar –
maar als kind had ik de eenzaamheid onder andere proberen te verdrijven door dingen te verzamelen. Als je vijfenzeventigjarige opa je beste vriend is, doe je vaak dingen die opaatjes doen, en dus schuimden wij op zaterdagochtend vlooienmarkten af. (Opa Portman stond dan misschien bekend als bijzondere oorlogsheld en stoere hulseljager, maar hij kreeg pas echt een kick als hij kon afpingelen.)

Bij elke verkoop mocht ik één ding kiezen van minder dan vijftig cent. Als je dat vermenigvuldigt met een paar rommelmarkten per weekend, dan weet je hoe ik in tien jaar tijd een enorme hoeveelheid verzamelingen wist te vergaren. Voorwerpen die eigenlijk troep waren, maar als echte schatten op de planken in mijn kamer stonden uitgestald, zoals flutdetectives met een grappige kaft, honkbalkaartjes (hoewel ik honkbalwedstrijden helemaal niet interessant vond), stripboeken en allerlei andere dingen. Mijn ouders hebben me meermaals gesmeekt om het kaf van het koren te scheiden en het grootste deel weg te gooien, en hoewel ik een paar halfslachtige pogingen daartoe heb ondernomen, is het nooit echt gelukt. De rest van het huis is zo groot, modern en léég dat ik een afkeer heb gekregen van kale ruimtes – dus de enige kamer waarin ik het voor het zeggen had, wilde ik het liefst propvol houden. Daarom had ik een muur, naast de uitpuilende boekenplanken, van boven tot onderen met landkaarten behangen en een andere hing vol met oude platenhoezen.

‘O, wow. Je houdt echt van muziek!’ Ze liet me los en liep naar de muur waar albumcovers als schubben overheen waren gegroeid. Ik kreeg zo langzamerhand een hekel aan mijn inrichting, die alleen maar voor afleiding zorgde.
‘Iedereen houdt van muziek, toch?’ zei ik.

‘Niet iedereen gebruikt het als behangpapier.’

‘Vooral het oudere werk hoor ik graag,’ zei ik.

‘O, ik ook,’ zei ze. ‘Die nieuwe groepen met hun luide gitaren en lange haren vind ik maar niks.’ Ze pakte een exemplaar van Meet the Beatles! en trok een gezicht.

‘Dat album is al, wat … vijftig jaar oud?’

‘Precies. Maar je hebt me nooit verteld dat je zoveel van muziek houdt.’ Ze liep langs de muur, ging met haar hand over mijn platen en nam alles in zich op. ‘Er is nog zoveel wat ik niet van je weet, maar wel wil weten.’

‘Ik snap wat je bedoelt,’ zei ik. ‘Ik heb het gevoel dat we elkaar op sommige vlakken al heel goed kennen, maar op andere vlakken is het alsof we elkaar pas hebben ontmoet.’

‘We hadden natuurlijk wel een goed excuus: we hadden onze handen behoorlijk vol met overleven en ymbrynes redden en zo. Maar nu hebben we tijd.’

We hebben tijd. Bij die woorden zinderde er weer een gevoel van mogelijkheid door me heen.

‘Zet er eentje op,’ zei Emma met een knikje naar de muur. ‘Je lievelingsalbum.’

‘Dat heb ik niet, geloof ik,’ zei ik. ‘Ik heb zo veel favorieten.’

‘Ik wil met je dansen. Kies iets waar je goed op kunt dansen.’ Ze glimlachte en ging verder met naar mijn spullen te kijken.

Ik dacht even na, tot ik Harvest Moon van Neil Young tegenkwam. Ik haalde de elpee uit de hoes, legde hem op de platenspeler en liet de naald voorzichtig op de stilte tussen het derde en vierde nummer vallen. Er klonk een warm gekraak en toen begon de titelsong te spelen, weemoedig en melodieus. Ik hoopte dat ze bij me zou komen staan in het midden van de kamer, waar ik snel wat plaats voor ons had gemaakt om te dansen, maar ze was bij mijn kaartenmuur aangekomen. Ze hingen in meerdere lagen over elkaar: wereldkaarten, stadskaarten, metrokaarten, driedelige kaarten uit oude National Geographic-tijdschriften.

‘Wow, deze zijn echt geweldig, Jacob.’

‘Vroeger beeldde ik me vaak in dat ik ergens anders was,’ zei ik.

‘Ik ook,’ zei ze. Ze kwam bij mijn bed, dat tegen de muur was geschoven en omringd was door kaarten. Ze klom op het dekbed om ze te bestuderen. ‘Soms moet ik er opeens weer aan denken dat je nog maar zestien bent,’ zei ze. ‘Echt zestien. En dan ben ik even in de war.’ Ze draaide zich met een verbaasd gezicht naar me om.

‘Waarom zeg je dat?’

‘Ik weet het niet. Het is gewoon raar. Het lijkt niet alsof je nog maar zestien bent.’

‘En het lijkt niet alsof jij achtennegentig bent.’

‘Ik ben nog maar achtentáchtig.’

‘O, nou, achtentachtig lijk je zeker wel.’

Ze moest lachen en schudde haar hoofd, daarna keek ze weer naar de muur.

‘Kom hier,’ zei ik. ‘Dans met me.’

Ze reageerde niet. Ze was bij het oudste stuk van mijn kaartenmuur gekomen – de kaarten die ik met mijn grootvader had getekend op alles van millimeterpapier tot gekleurd papier toen ik een jaar of acht, negen was. We hadden veel lange zomerdagen doorgebracht met cartografische symbolen verzinnen, vreemde wezens in de kantlijn tekenen en echte kaarten overschrijven met zelfverzonnen plaatsnamen. Toen ik besefte waar ze naar keek, zonk de moed me een beetje in de schoenen.

‘Heeft Abe dit geschreven?’ vroeg ze.

‘We hadden allerlei soorten projecten samen. Hij was zowat mijn beste vriend.’

Emma knikte. ‘De mijne ook.’ Haar vinger ging over een paar woorden die hij had geschreven – het Okeechobee-meer – en daarna draaide ze zich om en stapte van het bed. ‘Maar dat was lang geleden.’ Ze liep naar me toe, pakte mijn handen en legde haar hoofd op mijn schouder. We begonnen mee te wiegen op de muziek. ‘Sorry,’ zei ze. ‘Het overviel me een beetje.’

‘Het is niet erg. Jullie waren zo lang samen. En nu ben je hier …’

Ik voelde dat ze haar hoofd schudde. Verpest het nou niet. Ze liet haar handen uit de mijne glijden en sloeg ze om mijn middel.

Ik bracht mijn wang naar haar voorhoofd.

‘Doe je nu nog soms alsof je ergens anders bent?’ vroeg ze.

‘Nee,’ zei ik. ‘Voor het eerst in lange tijd ben ik tevreden met waar ik ben.’
‘Ik ook.’ Ze tilde haar hoofd van mijn schouder, en ik zoende haar.

We dansten en zoenden tot het nummer was afgelopen. Uiteindelijk klonk er een zacht gesis door de kamer, maar we dansten nog even door, omdat we niet wilden dat het moment voorbij was. Ik probeerde niet te denken aan de rare wending en aan het gevoel dat ik kreeg als ze over mijn grootvader begon. Ze worstelde ergens mee en dat was oké. Zelfs al kon ik het niet begrijpen.

We waren samen en we waren veilig, en al het andere deed er voorlopig niet toe, zei ik tegen mezelf. Voorlopig was dat genoeg. Het was meer dan we ooit hadden gehad. Er was geen klok die aftelde naar het moment dat ze tot een hoopje as zou verschrompelen. Er waren geen bommenwerpers die de wereld om ons heen verwoestten. Er lagen geen hulsels op de loer. Ik wist niet wat de toekomst ons nog zou brengen, maar op dat moment volstond de gedachte dat we samen een toekomst hádden.

Ik hoorde mevrouw Peregrine beneden praten. Tijd om te gaan.

‘Tot morgen,’ fluisterde ze in mijn oor. ‘Welterusten, Jacob.’

We zoenden een laatste keer. Het voelde als een stroomstoot en mijn hele lichaam tintelde. Toen glipte ze de deur uit en voor het eerst sinds mijn vrienden waren aangekomen, was ik alleen.

Die nacht kon ik de slaap nauwelijks vatten. Niet alleen omdat Hugh op een stapel dekens naast mijn bed lag te snurken, maar ook omdat mijn hoofd gonsde van de onzekerheid en de nieuwe, spannende vooruitzichten.

Ik was naar huis gekomen van Devil’s Acre omdat ik had besloten dat ik het nog een paar jaar wilde uitzitten in Englewood, om mijn middelbare school af te maken en mijn ouders in mijn leven te houden. Al beloofde de tijd tussen nu en mijn eindexamen een ware kwelling te worden, met Emma en mijn vrienden die opgesloten zaten in een lus aan de andere kant van de oceaan.

Maar in één avond was alles veranderd. Nu hoefde ik misschien niet te wachten. Misschien hoefde ik niet te kiezen tussen het een of het ander: bijzonder of normaal, dit leven of het andere. Ik wilde beide, en had ze allebei nodig – maar niet in dezelfde mate. Ik wilde geen normale carrière. Of een relatie met iemand die niet begreep wie ik was. Of kinderen voor wie ik de helft van mijn leven moest verzwijgen, zoals mijn grootvader had gedaan.
Maar ik wilde ook geen drop-out zijn – hulseltemmer kun je niet bepaald op je cv zetten – en hoewel pap en mam nooit Ouders van het Jaar gingen worden, wilde ik hen niet zomaar uit mijn leven schrappen. Ik wilde ook niet zo vervreemd raken van de normale wereld dat ik niet meer wist hoe ik me erin moest gedragen. De bijzondere wereld was geweldig en ik wist dat ik zonder die wereld nooit meer compleet zou zijn, maar hij kon ook uitzonderlijk veeleisend en overweldigend zijn. Om mijn hoofd helder te houden, moest ik aansluiting hebben met mijn normale leven. Dat evenwicht had ik nodig.
Dus misschien hoefde het komende jaar of twee niet te voelen als een gevangenisstraf waarin ik alleen maar wachtte. Misschien kon ik bij mijn vrienden en Emma zijn én mijn thuis en familie houden. Misschien kon Emma zelfs met mij mee naar school. Misschien konden al mijn vrienden mee! We zouden samen les volgen, lunchen, naar het stomme schoolbal gaan. Natuurlijk … waar kun je meer leren over het leven en de gewoontes van normale tieners dan op school? Na een halfjaar zouden ze normalen zonder problemen kunnen na-apen (zelfs ik had het uiteindelijk geleerd), en zouden ze zich onopvallend buiten in de bijzondere wereld van Amerika kunnen wagen. We zouden zo vaak mogelijk terug naar Devil’s Acre reizen om de zaak te helpen, lussen herop te bouwen en hopelijk het bijzonderdom weerbaarder te maken tegen toekomstige dreigingen.

Helaas hing het allemaal van mijn ouders af. Zij konden dit gemakkelijk maken of ze konden het onmogelijk maken. Was er maar een manier waarop mijn vrienden in hun buurt konden zijn zonder dat mam en pap over de rooie gingen, zodat we niet voortdurend op onze hoede hoefden te zijn en bang dat ze bij het kleinste teken van bijzonderheid gillend de straat op zouden rennen en ons zouden vervloeken.

Er moest een geloofwaardig excuus zijn dat ik mijn ouders kon vertellen. Een manier waarop ik kon verklaren dat mijn vrienden hier waren. Hun aanwezigheid, hun eigenaardigheden – misschien zelfs hun talenten. Ik brak me het hoofd over het perfecte verhaal. Ze waren uitwisselingsstudenten die ik in Londen had ontmoet. Ze hadden mijn leven gered en me onderdak gegeven, en nu stond ik bij hen in het krijt. (Dat was niet ver van de waarheid, en dat sprak me wel aan.) Toevallig waren ze ook uitstekende goochelaars die altijd aan hun act aan het schaven waren. Meesters in illusie. Hun trucjes waren zo verfijnd dat je nooit kon achterhalen hoe ze het voor elkaar kregen.

Misschien. Misschien bestond er wel een manier. En dan zou alles op zijn plaats vallen.

Mijn hoofd was een hoopmachine.

Hoofdstuk 2

De volgende ochtend werd ik wakker met een wrang gevoel in mijn buik en ik wist zeker dat ik alles had gedroomd. Ik waagde me de trap af, terwijl ik me voorbereidde op een teleurstelling en half verwachtte dat mijn koffers bij de deur zouden staan, naast mijn ooms die de wacht hielden zodat ik niet kon ontsnappen. Maar in plaats daarvan trof ik een tafereel van bijzondere huiselijke gelukzaligheid aan.

De benedenverdieping was gevuld met opgewekte stemmen en de warme geuren van keukenactiviteit. Horace was aan het koken, terwijl Emma en Millard de tafel dekten. Mevrouw Peregrine liep fluitend rond en opende de ramen om wat ochtendkoelte binnen te laten. Olive, Bronwyn en Claire zaten elkaar achterna in de tuin: Bronwyn ving Olive en gooide haar hoog in de lucht en Olive gierde het uit toen ze zachtjes naar beneden kwam gedwarreld – haar schoenen waren net zwaar genoeg om haar natuurlijke stijgkracht tegen te gaan. In de woonkamer keken Hugh en Enoch met ogen als schoteltjes naar een reclamespot voor wasmiddel. Ik had me geen beter welkom kunnen voorstellen, en bleef een hele tijd onopgemerkt onder aan de trap staan om het allemaal in me op te nemen. Mijn vrienden waren er in één nacht tijd in geslaagd om van mijn huis een vrolijkere en gezelligere plek te maken dan het ooit was geweest in al die jaren met mijn ouders.

‘Fijn dat je er ook bent!’ riep mevrouw Peregrine, die me uit mijn dagdroom haalde.

Emma snelde naar me toe. ‘Wat is er?’ vroeg ze. ‘Ben je weer duizelig?’

‘Ik stond gewoon even de omgeving te bewonderen,’ zei ik en ik trok haar naar me toe voor een zoen. Ze sloeg haar armen om me heen en ging op haar tenen staan om me terug te zoenen, en een tintelende warmte steeg op in mijn hoofd, waardoor ik opeens het gevoel kreeg dat ik uit mijn lichaam was getreden en tegen het plafond zweefde om naar het zachte, mooie gezicht van dit geweldige meisje te kijken, naar mijn vrienden en het hele innemende tafereel, en ik vroeg me af hoe dit prachtige moment in mijn leven was verschenen.

De zoen was veel te snel voorbij – voordat iemand in de kamer hem had opgemerkt – en arm in arm liepen we naar de keuken.

‘Zijn jullie al lang wakker?’ vroeg ik.

‘O, al uren,’ zei Millard, die een pan met brood naar de eetkamer droeg. ‘We hebben behoorlijk veel last van luslag.’

Ik zag dat hij volledig was aangekleed. Donkerrode broek, een lichte trui en een sjaaltje om zijn hals.

‘Ik heb zijn kleren vanmorgen uitgekozen,’ zei Horace, die zijn hoofd uit de keuken stak. ‘Hij is een onbeschreven blad, op het gebied van elegante herenkleding dan toch.’ Horace zelf droeg onder zijn schort een overhemd met witte boord, een stropdas en een broek met vouw – wat vrijwel zeker betekende dat hij extra vroeg was opgestaan om zijn kleren te strijken.

Ik verontschuldigde mezelf en glipte weg om naar mijn familie in de garage te gaan kijken. Ze lagen nog altijd te slapen, precies zoals ik ze had achtergelaten. Het leek zelfs alsof ze niet hadden bewogen. Er kwam een onaangename gedachte in me op en ik rende naar de auto om mijn hand onder hun neus te houden. Toen ik zeker wist dat ze allemaal nog leefden, liep ik weer naar mijn vrienden.

Iedereen had zich verzameld aan wat mijn ouders ‘de goede tafel’ noemden: een lange zwarte glasplaat in onze formele eetkamer, een ruimte die ik met afstandelijkheid en vervelende gesprekken associeerde, want hier zaten we alleen als de familie tijdens de vakantie op bezoek kwam of als mijn ouders ‘iets belangrijks’ met me wilden bespreken, wat gewoonlijk betekende dat ze me de les wilden lezen over mijn cijfers, mijn slechte instelling, mijn vrienden of liever het feit dat ik die niet had, enzovoorts. Dus het was leuk om te zien dat de ruimte nu gevuld was met eten, vrienden en gelach.

Ik wurmde me op de stoel naast Emma.

Horace onthulde met veel vertoon de schotels met eten die hij had bereid. ‘Het ontbijt bestaat uit pain perdu, aardappelen à la royale, een viennoiserie van Franse koffiekoeken en pap met gekaramelliseerd fruit!’

‘Horace, je hebt jezelf weer overtroffen,’ zei Bronwyn al met volle mond.

Borden werden gevuld en bedankjes uitgedeeld. Ik had zo’n trek dat ik me na een paar happen pas afvroeg waar de ingrediënten vandaan kwamen.
‘Mogelijkerwijs zweefden ze van de rekken van een winkel verderop in de straat, mogelijkerwijs ook niet,’ zei Millard.

Ik stopte met kauwen. ‘Heb je dit allemaal gestólen?’

‘Millard!’ zei mevrouw Peregrine. ‘Wat als ze je hadden betrapt?’

‘Onmogelijk, ik ben een meesterdief,’ zei hij. ‘Het is mijn op twee na indrukwekkendste talent, na mijn uitzonderlijke intelligentie en nagenoeg feilloze geheugen.’

‘Maar tegenwoordig hangen er camera’s in winkels,’ zei ik. ‘Als ze je hebben gefilmd, kan dat weleens een probleem worden.’

‘O,’ zei Millard. Opeens leek hij helemaal in beslag genomen door het stukje gekaramelliseerde perzik op zijn vork.

‘Héél indrukwekkend staaltje diefstal,’ zei Enoch. ‘Wat stond er ook alweer boven aan je talentenlijstje?’

Mevrouw Peregrine legde haar bestek neer en knipte met haar vingers. ‘Luister, kinderen. Stelen van normalen komt op de lijst van dingen die we nooit mogen doen.’

Iedereen kreunde.

‘Ik meen het!’ zei ze. ‘Het zou behoorlijk ongelegen komen als de politie hier zou aanbellen.’

Enoch zakte theatraal in elkaar op zijn stoel. ‘Het heden is zo vermoeiend.
Weten jullie nog hoe makkelijk we die dingen afhandelden in de lus?’ Hij ging met zijn vinger over zijn keel. ‘Kkkkkk! Vaarwel, lastige normale!’

‘We zijn niet meer op Cairnholm,’ zei mevrouw Peregrine, ‘en dit is geen spelletje Inval van het Dorp. De dingen die je hier doet, hebben echte en blijvende gevolgen.’

‘Ik maakte maar een grapje, hoor,’ bromde Enoch.

‘Nietes,’ siste Bronwyn.

Mevrouw Peregrine stak haar hand op om ons tot stilte te manen. ‘Wat is de nieuwe regel?’

‘Niet stelen,’ zeiden de kinderen met tegenzin in koor.

‘En?’

Het bleef een paar seconden stil. Het schoolhoofd fronste haar wenkbrauwen.

‘Geen normalen vermoorden?’ probeerde Olive.

‘Precies. In het heden wordt er niemand vermoord.’

‘En wat als ze nou heel vervelend zijn?’ vroeg Hugh.

‘Maakt niet uit. Je mag ze niet vermoorden.’

‘Niet zonder úw toestemming,’ zei Claire.

‘Nee, Claire,’ zei mevrouw Peregrine streng. ‘Er worden helemaal géén moorden gepleegd.’

‘O, oké dan,’ zei Claire.

Dit had misschien beangstigend geklonken als ik ze niet zo goed had gekend. Maar het was meteen duidelijk dat ze nog veel te leren hadden over het heden. Wat me weer ergens aan liet denken. ‘Wanneer starten we met die normaallessen?’ vroeg ik.

‘Vandaag?’ zei Emma enthousiast.

‘Nu meteen!’ zei Bronwyn.

‘Waar zal ik beginnen? Wat willen jullie weten?’

‘Misschien kun je ons op de hoogte brengen van wat er de afgelopen vijfenzeventig jaar allemaal is gebeurd,’ zei Millard. ‘Geschiedenis, politiek, muziek, populaire cultuur, recente ontwikkelingen op het gebied van wetenschap en technologie …’

‘Ik dacht zelf meer aan leren praten alsof je niet uit de jaren veertig komt en veilig de straat oversteken.’

‘Nou ja, dat kan inderdaad ook best van pas komen,’ zei Millard.

‘Ik wil gewoon naar buiten,’ zei Bronwyn. ‘We zijn hier al sinds gisteren en we hebben ons alleen nog maar vies gemaakt in een stinkend moeras en in een bus gezeten.’

‘Ja!’ zei Olive. ‘Ik wil een Amerikaanse stad zien. En een vliegveldje. En een potloodfabriek! Ik heb een boeiend boek gelezen over potloodfabrieken …’

‘Rustig, rustig,’ zei mevrouw Peregrine. ‘Vandaag gaan we nog niet op expeditie, dus zet dat maar meteen uit je hoofd. Stapje voor stapje. En wandelen lijkt me, gezien onze beperkte vervoersmogelijkheden, dan ook een uitstekend begin. Meneer Portman, is er in de nabije omgeving een dunbevolkte plek waar we kunnen rondkuieren? Tot we wat meer geoefend hebben, wil ik de kinderen met zo weinig mogelijk normalen in contact brengen.’

‘Het strand is vlakbij,’ zei ik. ‘In de zomer komt daar nagenoeg niemand.’

‘Perfect!’ zei mevrouw Peregrine. Ze stuurde de kinderen weg om zich te gaan omkleden – ‘Vergeet niet jullie te beschermen tegen de zon!’ riep ze hun na. ‘Hoeden! Parasols!’ – en ik wilde me ook net gaan omkleden, toen ik het opeens weer benauwd kreeg.

‘Wat doen we met mijn familie?’ vroeg ik.

‘Ze hebben genoeg poeder gehad om tot diep in de middag te slapen,’ zei ze. ‘Maar voor alle zekerheid kan er iemand hier blijven om de wacht te houden.’

‘Oké, maar daarna?’

‘Je bedoelt als ze wakker worden?’

‘Ja. Hoe moet ik verklaren dat … jullie er zijn?’

Ze glimlachte. ‘Dat moet jij beslissen, meneer Portman. Maar als je wilt, kunnen we tijdens de wandeling een strategie bespreken.’

Ik zei tegen mijn vrienden dat ze de kasten mochten plunderen op zoek naar kleren die geschikt waren voor het strand, want die hadden ze niet bij zich, en het was heel vreemd om ze een paar minuten later te zien in iets wat leek op moderne outfits. Olive en Claire vonden niets wat paste, dus zetten ze alleen een slappe zonnehoed en een zonnebril op, waardoor ze eruitzagen als filmsterren die de paparazzi probeerden te misleiden. Millard had alleen een dikke laag zonnebrandcrème op zijn gezicht en schouders gesmeerd, waardoor hij een wandelende vlek leek. Bronwyn verscheen in een gebloemde top en een wijde linnen broek. Enoch had een zwembroek en een oud t-shirt meegegrist. En Horace zag eruit alsof hij van een kostschool kwam in een blauw poloshirt en een kakikleurige chino waarvan de zoom netjes opgerold was boven zijn enkels. Alleen Hugh had zich niet omgekleed. Hij was nog steeds chagrijnig en had zich kandidaat gesteld om bij mijn ouders te blijven. Ik gaf hem de telefoon van mijn oom, zocht mijn mobiele nummer en liet hem zien hoe hij me kon bellen als ze wakker werden.
Toen mevrouw Peregrine de kamer binnenkwam, zei iedereen ‘O!’ en ‘Ah!’. Ze droeg een shirt met franjes en blote schouders, een strakke broek met tropische print en een vliegenierszonnebril. Haar eeuwig opgestoken haar stak door een roze plastic zonneklep. Het was een beetje verontrustend om haar in de kleren van mijn moeder te zien, maar ze zag er perfect normaal uit, en dat was natuurlijk precies de bedoeling.

‘U ziet er zo modern uit!’ kirde Olive.

‘En ráár,’ zei Enoch met opgetrokken neus.

‘We moeten meesters in vermomming zijn als we niet willen opvallen in verschillende werelden,’ zei mevrouw Peregrine.

‘Opgepast, mevrouw P, alle vrijgezellen zullen achter u aan komen!’ zei Emma, die net binnenkwam.

‘Dat moet jij nodig zeggen,’ zei Brownyn. ‘Joehoe, kijk uit, jongens!’

Ik draaide me om en mijn adem stokte in mijn keel. Emma droeg een zwemjurk uit één stuk, met een rok die tot halverwege haar dij kwam. Het was allesbehalve aanstootgevend, maar het was verreweg het meeste bloot dat ik ooit bij haar had gezien. (Ze had benen!) Ik wist het al sinds ik haar had ontmoet, maar Emma Bloom was zo mooi dat het pijn deed, en ik moest mijn uiterste best doen om niet naar haar te staren.

‘O, hou je kop,’ zei Emma, en toen zag ze mijn blik en glimlachte. Die lach – mijn God – stak me vanbinnen in brand.

‘Meneer Portman.’

Ik draaide me weer naar mevrouw Peregrine en mijn domme grijns verdween. ‘Eh, ja?’

‘Ben je klaar? Of ben je helemaal buiten strijd?’

‘Nee, het gaat wel.’

‘Daar twijfel ik niet aan,’ grinnikte Enoch.

Ik porde hem met mijn schouder, waarna ik me losmaakte uit de groep, de voordeur openzwaaide en mijn bijzondere vrienden losliet in de wereld.

Ik woonde op Needle Key, een smal barrière-eiland van acht kilometer lang met toeristenbarretjes en huizen aan de waterkant, een brug aan elk uiteinde en in het midden een kronkelende laan omzoomd met baniaanbomen. Het werd een eiland genoemd omdat een lange sloot met water het zo’n driehonderd meter van het vasteland scheidde, maar bij laagtij kon je oversteken zonder dat je shirt nat werd. De huizen van de rijke mensen zagen uit op de Golf van Mexico, de rest zag net als wij uit op Lemon Bay, wat op kalme ochtenden echt idyllisch was, met voorbijvarende zeilboten en reigers die op de oever ontbijt zochten. Het was een veilige en mooie plek om op te groeien, en waarschijnlijk had ik dankbaarder moeten zijn, maar mijn hele jeugd had ik me verzet tegen het gevoel – dat sluimerend begon, maar later overweldigend werd – dat ik ergens anders thuishoorde, dat mijn hersenen aan het smelten waren en volledig vloeibaar zouden worden en uit mijn oren zouden beginnen te druppen als ik er na mijn afstuderen nog één dag langer zou blijven.

We verscholen ons achter een struik aan het eind van de oprit, tot de auto’s binnen gehoorsafstand weg waren. Toen snelden we naar een voetpad aan de overkant van de straat, dat met opzet verwaarloosd en overwoekerd was, zodat toeristen het niet zouden vinden. Nadat we ons een minuut of twee een weg hadden gebaand door de mangroves, kwam het pad uit op de belangrijkste bezienswaardigheid van Needle Key: een lang wit strand en de smaragdgroene golf, die zich eindeloos uitstrekte.