Wie vreedzaam samenleeft, zoals jullie in je steden,

weet nooit of zijn vrienden voor hem door het vuur zouden gaan.

Maar op de prairie kunnen vrienden hun deugdelijkheid bewijzen.

— William F. ‘Buffalo Bill’ Cody

Hoofdstuk 1

Diep in de groen oplichtende krochten van een vismarkt in Chinatown, aan het eind van een doodlopende gang met aquariums vol krabben, zaten we ineengedoken in een poel van duister gemaakt door de lichteter, met duizend vreemde ogen op ons gericht. Leo’s handlangers waren vlakbij, en ze waren boos. We hoorden geroep en gebonk, terwijl ze de markt overhoophaalden, op zoek naar ons. ‘Toe,’ hoorde ik een oude vrouw smeken, ‘ik heb niemand gezien …’

We hadden te laat ontdekt dat er geen uitgang was en nu zaten we hier vast, gehurkt bij een afvoerpijp in een smalle opening tussen de ontelbare verdoemde schaaldieren, opgestapeld in scheve torens van tien aquariums tot aan het plafond. Tussen de klappen en schreeuwen door, onder onze gejaagde en angstige ademhaling, klonk de onafgebroken cadans van tikkende krabbenscharen tegen glas, een orkest van haperende typemachines dat dreunde in mijn schedel.

Zo viel onze ademhaling tenminste niet op. Misschien was dat voldoende, als Noors onnatuurlijke duister het niet begaf en als de naderende mannen niet te veel aandacht schonken aan de kronkelende leegte met rafelige randen. Want het bleef een uitsparing in de lucht, een inbreuk waar je niet naast kon kijken als je blik er eenmaal op bleef rusten. Noor was met haar hand door de lucht om ons heen gegaan, waarbij ze duister achterliet en licht op haar vingertoppen verzamelde, als stralend taartglazuur. Dat had ze in haar mond gestopt, waarna het door haar wangen en keel gloeide en verdween.

Ze hadden het op Noor gemunt, maar mij zouden ze ook met plezier meenemen, al was het maar om me af te knallen. Onderhand hadden ze H vast dood in zijn appartement aangetroffen, zijn ogen uit hun kassen gerukt door zijn eigen hulsel. Eerder op de dag hadden H en zijn hulsel Noor uit Leo’s lus bevrijd. Ze hadden enkele van Leo’s mannen verwond. Dat zou misschien nog te vergeven zijn. Wat onvergeeflijk was: ze hadden Leo Burnham, bijzondere leider van de Five Boroughs-clan, voor schut gezet. Een kersverse bijzondere op wie hij aanspraak had gemaakt, was weggekaapt uit zijn eigen huis, het machtscentrum van een rijk dat zich over een groot deel van het oosten van de Verenigde Staten uitstrekte. Als ze erachter kwamen dat ik Noor had helpen ontsnappen, was ik ten dode opgeschreven.

Leo’s mannen kwamen dichterbij en hun geschreeuw klonk luider. Noor werkte haar duister steeds bij, trok de randen recht tussen haar duim en wijsvinger als het zich begon te verspreiden, vulde het midden bij als het uitdunde.

Ik wou dat ik haar gezicht kon zien. Haar uitdrukking kon lezen. Ik wilde weten wat ze dacht, hoe het met haar ging. Het was bijna onvoorstelbaar dat een nieuwkomer in deze wereld dit allemaal kon doorstaan zonder in te storten. In de afgelopen dagen was ze achtervolgd door normalen met kalmeringspijltjes en helikopters, ontvoerd door een bijzondere hypnotiseur, om vervolgens geveild te worden, bevrijd, en daarna weer gevangen door de bende van Leo Burnham. Dagenlang zat ze opgesloten in een cel in Leo’s hoofdkwartier, tijdens haar grote ontsnapping met H werd ze gedrogeerd met slaappoeder, en toen ze wakker was geworden in zijn appartement lag H dood op de vloer, wat zo’n gruwelijke schok was dat er een explosieve lading geconcentreerd licht als een vuurbal uit haar was gebarsten (die mij net niet had onthoofd).

Zodra ze een beetje bekomen was, had ik haar verteld wat H tegen me had gezegd voor hij zijn laatste adem had uitgeblazen: dat er nog één hulseljager in leven was, een vrouw die V heette, en dat ik Noor naar haar moest brengen omdat zij haar kon beschermen. De enige aanwijzingen voor haar verblijfplaats waren een flard van een kaart uit de kluis aan H’s muur en wat verwarde instructies van Horatio, H’s akelige ex-hulsel.

Maar ik had Noor nog niet verteld waarom H zo hard voor haar had gevochten, de hulp van mij en mijn vrienden had ingeschakeld, en uiteindelijk zijn leven had opgeofferd om haar uit Leo’s handen te bevrijden. Ik had haar nog niets verteld over de profetie. We hadden amper de tijd gehad: sinds ik Leo’s mannen op de gang van H’s flat had gehoord, waren we aan het rennen voor ons leven. Maar ik vroeg me vooral af of het niet te veel ineens was.

Een van de zeven van wie de komst werd voorspeld … de bevrijders van het bijzonderdom … een heel gevaarlijke tijd die aanbreekt … Het klonk als het geraaskal van een krankzinnig sektelid. De bijzondere wereld had al zo veel van Noors goedgelovigheid geëist – om van haar mentale gezondheid nog maar te zwijgen – dat ik bang was dat ze gillend zou wegrennen. Elk normaal mens zou lang geleden al zijn gevlucht.

Maar Noor Pradesh was natuurlijk verre van normaal. Ze was bijzonder. Meer nog, ze had een ruggengraat van ijzer.

Precies op dat moment bewoog ze haar hoofd naar me toe en fluisterde: ‘Dus, als we hier wegkomen … wat doen we dan? Waar gaan we heen?’

‘Weg uit New York,’ zei ik.

Een korte stilte, en toen: ‘Hoe?’

‘Ik weet het niet. De trein? De bus?’ Zo ver had ik nog niet nagedacht.

‘O,’ zei ze, lichtjes teleurgesteld. ‘Kun je ons hier niet, zeg maar, wegtoveren? Met een van jullie tijdportaaldingen?’

‘Zo werkt het niet. Nou ja, soms wel,’ – ik dacht aan de verbindingen met het Panlusicum – ‘maar dan moeten we een ingang vinden.’

‘En je vrienden? Is er … niemand?’

Haar vraag raakte me recht in mijn hart. ‘Ze weten niet eens dat ik hier ben.’

Meteen erachteraan dacht ik: en zelfs als ze het wisten …

Ik voelde dat ze haar schouders liet hangen.

‘Geen zorgen,’ zei ik. ‘Ik bedenk wel iets.’

Normaal gesproken zou het plan eenvoudig zijn: mijn vrienden zoeken. Wat wou ik graag dat dit kon. Zij zouden wel weten wat we moesten doen. Sinds ik deze wereld was binnengelopen, waren ze mijn rots in de branding geweest en zonder hen voelde ik me een ronddobberend schip. Maar H had me uitdrukkelijk verboden om Noor weer naar de ymbrynes te brengen, en ik wist niet of mijn vrienden nog mijn vrienden waren – in elk geval niet meer zoals vroeger. Wat H had gedaan, en wat ik nu aan het doen was, zou voor de ymbrynes de kans op een vredesakkoord tussen de clans waarschijnlijk verknallen. En de kans dat ik het vertrouwen van mijn vrienden onherstelbaar had beschadigd was nog veel groter.

We stonden er dus alleen voor. Het plan was dan ook eenvoudig, maar dom: heel hard rennen, heel goed nadenken, heel veel geluk hebben.

En wat nou als we niet hard genoeg renden? Of niet genoeg geluk hadden? Dan kreeg ik misschien nooit de gelegenheid om Noor over de voorspelling te vertellen … en dan zou ze haar hele leven, hoe lang of hoe kort het ook zou zijn, niet weten waarom ze het op haar hadden gemunt.

Ik hoorde een harde dreun niet ver bij ons vandaan en toen begonnen Leo’s mannen weer te roepen. Ze hadden ons bijna bereikt.

‘Ik moet je nog iets vertellen,’ fluisterde ik.

‘Kan het wachten?’

Het was een slecht moment. Maar misschien kwam er nooit een beter moment.

‘Je moet het weten. Voor het geval we elkaar kwijtraken of … er iets anders gebeurt.’

‘Goed.’ Ze zuchtte. ‘Ik luister.’

‘Het klinkt vast belachelijk, dus voor ik het vertel, moet je weten dat ik dat zelf ook vind. Voordat hij stierf, heeft H me over een profetie verteld.’

Ergens vlakbij riepen een man en Leo’s handlangers naar elkaar – hij in het Kantonees, zij in het Engels. We hoorden een harde klap, een gil, een gedempt dreigement. Noor en ik verstijfden.

‘Achterin!’ riep Leo’s handlanger.

‘Het heeft met jou te maken,’ ging ik verder, met mijn lippen bijna tegen haar oor.

Nu beefde ze. De randen van het duister om ons heen huiverden ook. ‘Zeg het,’ fluisterde ze.

Leo’s handlangers kwamen de hoek om en de gang in. Het was te laat.

De mannen beenden door de gang onze kant op, terwijl ze een arme marktkramer achter zich aan sleurden. Het licht van hun zaklantaarns danste over de muren en kaatste van het glas van de aquariums. Ik durfde niet op te kijken, bang dat mijn hoofd boven de randen van Noors duister uit zou komen. Ik verstarde en bereidde me mentaal voor op een kansloos gevecht.

Halverwege de gang bleven ze opeens staan.

‘Hier zijn alleen maar aquariums,’ bromde een van de mannen.

‘Wie was er bij haar?’ vroeg een tweede man.

‘Een of andere jongen, weet ik veel …’

Er klonk weer een klap, en de man die ze vasthielden, kreunde van de pijn.

‘Laat ’m gaan, Bowers. Hij weet van niks.’

De marktkramer werd ruw opzijgeduwd. Hij viel op de grond, krabbelde overeind en nam de benen.

‘We hebben hier al te veel tijd verspild,’ zei de eerste man. ‘Die meid is waarschijnlijk al lang weg. Samen met die griezels die haar hebben ontvoerd.’

‘Zouden ze de ingang van Fung Wahs lus hebben ontdekt?’ vroeg een derde.

‘Misschien,’ zei de eerste man. ‘Ik zal Melnitz en Jacobs sturen om het te controleren. Bowers, kam hier de boel uit.’

Ik telde hun stemmen: ze waren inmiddels met vier of vijf. De man die Bowers heette, liep ons rakelings voorbij, zijn pistoolholster hing op onze ooghoogte. Zonder mijn hoofd te bewegen, keek ik op. Hij was zwaargebouwd en droeg een zwart pak.

‘Leo vermoordt ons als we haar niet vinden,’ prevelde Bowers.

‘We hebben dat dode schepsel toch al?’ zei de tweede man. ‘Da’s niet niks.’

Ik verstijfde verbaasd en spitste mijn oren. Dode schepsel?

‘Hij was al dood toen we hem vonden,’ zei Bowers.

‘Dat hoeft Leo toch niet te weten.’ De eerste man lachte.

‘Ik had er alles voor gegeven om hem zelf te mogen afmaken,’ zei Bowers. Hij was bij de muur rechts van ons gekomen en draaide zich weer in onze richting. Zijn zaklamp gleed over ons heen en scheen in het aquarium naast mijn hoofd.

‘Je kunt tegen z’n lijk gaan schoppen als je daar vrolijker van wordt,’ zei de derde man.

‘Neu. Maar die meid zou ik wel graag een schop verkopen,’ snauwde Bowers. ‘En meer ook.’ Hij liep weer naar de anderen. ‘Heb je gezien hoe ze dat schepsel hielp?’

De eerste man zei: ‘Ze is nog maar een woesteling. Ze weet niet beter.’

‘Een woesteling … precies!’ zei de tweede man. ‘Ik snap nog steeds niet waarom we zoveel tijd aan d’r verspillen. Alleen maar om onze clan uit te breiden?’

‘Omdat Leo niet vergeeft en niet vergeet,’ mompelde de eerste man.

Ik voelde Noor naast me wriemelen, daarna ademde ze diep en kalmerend in.

‘Laat me maar es alleen met d’r,’ grauwde Bowers. ‘Dan zal ik je weleens laten zien hoe speciaal ze is.’

Hij liep weer naar onze schuilplek en draaide langzaam om zijn as, terwijl hij met zijn zaklantaarn over de muren en de vloer scheen. Mijn blik bleef op zijn holster rusten. Zijn zaklamp zwenkte over het aquarium aan onze linkerkant en hield toen halt bij ons. De lichtstraal stopte vlak voor onze neus, maar drong niet door Noors duister heen.

Ik hield mijn adem in, hopend dat er zelfs geen haartje van ons te zien was.

Bowers’ gezicht betrok, alsof hij iets probeerde uit te vogelen.

‘Bowers!’ riep iemand verderop in de gang.

Hij draaide zich om, maar bewoog zijn zaklamp niet.

‘Kom naar buiten als je hier klaar bent. Na Fung doorzoeken we de straten in de buurt.’

‘Kies een paar dikke krabben uit!’ zei de eerste man nog. ‘Een vers avondmaal zal Leo misschien wat opmonteren.’

Het licht van de zaklamp zwaaide weer naar het aquarium. ‘Ik snap niet hoe mensen die dingen kunnen eten,’ bromde Bowers tegen zichzelf. ‘Spinnen van de zee.’

De anderen gingen weg. We bleven alleen achter met de slijmbal. Hij stond anderhalve meter bij ons vandaan en trok een gezicht naar het krabbenaquarium. Hij deed zijn jasje uit en begon zijn mouwen op te stropen. Nu hoefden we alleen nog even te wachten, over een paar minuten …

Noors hand omklemde mijn arm. Ze trilde.

Eerst dacht ik dat ze een inzinking had van de stress, maar toen ademde ze drie keer snel na elkaar in en besefte ik: ze moet niezen.

Alsjeblieft, smeekte ik geluidloos, al wist ik dat ze me niet kon zien. Niet doen.

Behoedzaam stak de man zijn arm in het aquarium het dichtst bij hem. Hij zocht met zijn vlezige vingers naar een krab, half kokhalzend.

Noor verstarde. Ik hoorde haar tanden knarsen, terwijl ze de nies probeerde tegen te houden.

De man slaakte een gil en trok zijn arm met een ruk uit het aquarium. Hij vloekte en zwaaide wild met zijn hand, terwijl een dikke blauwe krab zich stevig vastklemde aan een van zijn vingers.

En toen stond Noor op. ‘Hé,’ zei ze. ‘Klootzak.’

De man draaide zich naar ons toe. Voordat hij iets kon zeggen, niesde Noor.

Het sloeg in als een bom: al het licht dat ze had ingeslikt vloog naar buiten, spatte in een sprankelende groene nevel tegen de muur aan de overkant, op de vloer, en op het gezicht van de man, waardoor hij met een stralende lichtbal werd omhuld. Het was niet helder genoeg om hem te verwonden – en al helemaal niet om hem te verbranden – maar wel om hem zo te laten schrikken dat hij heel even niets deed en zijn mond openviel in een perfect eivormige O.

De kleine donkere leegte die ons had omringd was op slag verdwenen. De man schreeuwde, en een tel waren we allemaal bevroren, alsof we betoverd waren: ik gehurkt op de grond; Noor naast me, met haar hand over haar neus en mond; en de man met één hand in de lucht, waar een wriemelende krab aan bungelde. En toen kwam ik overeind en de betovering was verbroken. De man wilde ons de weg versperren en zijn vrije hand ging naar zijn pistool.

Voordat hij het kon gebruiken, haalde ik hem onderuit. Hij viel naar achteren en ik tuimelde boven op hem. We vochten om het pistool. Ik kreeg een elleboogstoot tegen mijn voorhoofd, en er schoot een pijnscheut door me heen. Noor viel langs achteren aan en mepte op zijn arm met een metalen staaf die ze had opgeraapt. De man gaf nauwelijks een krimp. Zijn beide handen lagen tegen mijn borst en hij duwde me opzij.

Ik rende naar Noor om haar weg te sleuren. Toen ik haar bereikte, vuurde de man twee schoten af. Het geluid was onvoorstelbaar, meer een sonische windvlaag dan een knal. Het eerste schot hoorde ik van de muur kaatsen. Het tweede versplinterde een aquarium naast hem. Het ene moment was het ding nog heel en het volgende lag het aan diggelen, overal krabben en water en glasscherven, en toen kantelden de vele aquariums die erbovenop stonden naar voren. Het bovenste exemplaar ontplofte zodra het de aquariumtoren tegen de muur aan de overkant raakte. De andere spatten uiteen op Bowers. Er zaten honderden liters in elk en de bakken zelf moeten samen ook zo’n duizend kilo hebben gewogen, want drie seconden later was hij tegelijkertijd verpletterd en half verdronken. Meteen knalden zowat alle aquariums een voor een als dominosteentjes op de vloer, met veel lawaai en rondvliegend glas. De schaaldiergevangenen werden bevrijd in een vloedgolf van stinkend water, die door de gang stroomde en ons allebei onderuithaalde.

We proestten en haalden hortend en stotend adem, het water was walgelijk. Ik keek naar Bowers en kromp ineen. Zijn gezicht was aan flarden en lichtte groen op. Zijn lichaam krioelde van de levendige krabben, maar zelf was hij zo dood als een pier. Ik draaide me snel om en waadde voorzichtig door de ravage naar Noor, die mee door de gang was gespoeld.

‘Gaat het?’ vroeg ik, terwijl ik haar overeind hielp en keek of ze geen snijwonden had.

Ze bekeek zichzelf in het zwakke licht. ‘Ik heb al mijn ledematen nog. Jij?’

‘Ook,’ zei ik. ‘We moeten gaan. De andere mannen zullen zo hier zijn.’

‘Ja, dat hebben ze vast tot in New Jersey gehoord.’

We gaven elkaar een arm om niet te struikelen en strompelden zo snel mogelijk naar het andere eind van de gang, waar een neonlicht in de vorm van een krab zoemde en flikkerde.

We hadden nauwelijks vijf passen gezet, toen we zware voetstappen onze kant op hoorden komen. We bleven abrupt staan. Twee mensen, meer misschien, renden razendsnel op ons af. Ja hoor, ze hadden ons gehoord.

‘Opschieten!’ zei Noor, en ze begon me vooruit te sleuren.

‘Nee …’ Ik bleef staan. Plantte mijn voeten stevig op de grond. ‘Ze zijn te dichtbij.’ Ze konden er elk moment zijn, en de gang voor ons was nog lang en bezaaid met verbrijzelde aquariums. Dat haalden we nooit. ‘We moeten ons weer verstoppen.’

‘We moeten véchten,’ zei ze, en ze verzamelde het resterende licht in haar handen, maar veel bleef er niet over.

Dat was ook mijn eerste reactie geweest … maar ik wist inmiddels dat die fout was. ‘Als we vechten, gaan ze schieten, en jou mag niets overkomen. Ik zal me overgeven en zeggen dat je bent weggevlucht …’

Ze schudde vastberaden haar hoofd. ‘Vergeet het maar.’ Zelfs in het donker zag ik een fonkeling in haar ogen. Ze liet het lichtballetje dat ze had opgeschept vervliegen en pakte twee lange glasscherven van de grond. ‘We vechten samen of we vechten niet.’

Ik zuchtte. ‘Dan vechten we samen.’ We hurkten neer, met glasscherven uitgestoken als messen. De voetstappen waren luid en zo dichtbij dat we het gehijg van de naderende renners hoorden.

En toen zag ik ze.

Aan het eind van de gang verscheen een gestalte, een silhouet tegen het neonlicht. Iemand met brede schouders, stevig en … vertrouwd, al kon ik niet meteen zeggen waarom.

‘Meneer Jacob?’ zei een stem die ik herkende. ‘Ben jij dat?’

Er viel een flauw lichtschijnsel over haar gezicht. Haar uitgesproken en hoekige kaaklijn, haar vriendelijke ogen. Heel even dacht ik dat het een droom was.

‘Bronwyn?’ zei ik, schreeuwde ik bijna.

‘Je bent het echt!’ riep ze, en er brak een brede grijns op haar gezicht door. Ze rende naar me toe, met grote sprongen over bergen gebroken glas, en ik liet de glasscherf vallen net voordat Bronwyn haar armen in een stevige, verstikkende omhelzing om me heen sloeg. ‘Is dat juffrouw Noor?’ zei ze over mijn schouder.

‘Hoi,’ zei Noor, en het klonk verbluft.

‘Dus het is je gelukt!’ zei Bronwyn. ‘Ik ben zo blij!’

‘Wat doe jij hier?’ wist ik piepend uit te brengen.

‘Dat kunnen we ook aan jou vragen!’ zei een andere bekende stem, en toen Bronwyn me losliet, zag ik Hugh op ons afkomen. ‘Jeminee, wat is hier gebeurd?’

Eerst Bronwyn, nu Hugh. Mijn hoofd tolde.

Bronwyn zette me neer. ‘Maakt niet uit. Hij is nog heel, Hugh! En juffrouw Noor is er ook.’

‘Hoi,’ zei Noor weer. Daarna gejaagd: ‘Er komen vier gewapende mannen onze kant op, dus …’

‘Ik heb er al twee neergeknuppeld,’ zei Bronwyn, terwijl ze twee vingers opstak.

‘En ik heb er een afgeschrikt met mijn bijen,’ zei Hugh.

‘Maar daar blijft het niet bij,’ zei ik.

Bronwyn graaide een zwaar uitziende ijzeren staaf van de grond. ‘Kom op dan, genoeg getreuzeld.’

De ondergrondse vismarkt was een onvoorstelbaar labyrint, maar we probeerden zo goed mogelijk een weg door de hoeken en kieren te zoeken. Elk tweetal brak zich het hoofd over hoe we hier waren terechtgekomen en welk van de Chinese bordjes om ons heen ‘uitgang’ betekende. Het was er tegelijkertijd benauwd en uitgestrekt, volgestouwd met kratten en tafels, door dekzeil van elkaar gescheiden, nesten van uitstekende draden en kale peertjes aan het plafond. Kort geleden was het er druk geweest, maar Leo’s mannen hadden nagenoeg iedereen weggejaagd.

‘Probeer me bij te houden!’ riep Bronwyn over haar schouder.

We gleden achter haar aan onder een tafel vol kronkelende octopussen door en achtervolgden haar door een gang met uitgestalde vis in kisten vol dampend droogijs. Toen we links afsloegen bij een kruising zagen we twee van Leo’s mannen: de ene lag languit op de grond en de andere zat naast hem geknield, waar hij hem met zachte tikjes tegen de wang probeerde bij te krijgen. Bronwyn vertraagde niet, en de man keek verbaasd op toen ze hem al rennend tegen zijn hoofd schopte, waardoor hij uitgestrekt naast de andere op de grond belandde.

‘Sorry, hoor!’ riep ze nog, en als antwoord klonk er geroep van het andere eind van de markt … nog twee hulpjes van Leo hadden ons ontdekt en spurtten naar ons toe. We namen een scherpe bocht en renden een smalle trap op, daarna ramden we een deur open en stormden het daglicht in, waar we na al die tijd in de schemer even verblind werden. Opeens stonden we op een druk trottoir tijdens het spitsuur in het heden. Het wemelde van de auto’s, voetgangers en verkopers, die ons in een duizelingwekkende werveling voorbijschoten.

Onopvallend vluchten is een kunst. Het is niet gemakkelijk om zonder de aandacht te trekken weg te rennen van iets wat je kan doden – om te doen alsof je ’s middags gewoon even een rondje gaat hardlopen – en al helemaal wanneer twee van jullie tot op het ondergoed doorweekt zijn, twee van jullie negentiende-eeuwse kleren dragen en jullie allemaal voortdurend nerveuze blikken over je schouder en in elk steegje werpen. We hadden het blijkbaar nog niet helemaal onder de knie, want zelfs de New Yorkers staarden ons aan en die waren wel wat meer gewend dan twee verklede en twee natte tieners.

We staken roekeloos over, negeerden het als lichten op rood of ‘don’t walk’ sprongen, schuifelden de straat op tot het verkeer vertraagde, of schoten gewoon als een gek vooruit, en lieten de auto’s toeteren en uitwijken, want aangereden worden was nog altijd beter dan terug naar Leo’s lus te worden gesleurd. Zijn handlangers achtervolgden ons als een trouwe hond, zaten ons op de hielen door de chaos van Chinatown en de straten van een toeristische Italiaanse wijk, en toen we vast kwamen te zitten op de middenberm van een overvolle Houston Street haalden ze ons bijna in. Ook zij vielen met hun ouderwetse pakken meteen op.

Uiteindelijk, net toen ik me begon af te vragen hoelang ik het rennen nog ging volhouden, versnelde Noor om Bronwyn bij te halen en sleurde haar mee de hoek om. Hugh en ik liepen achter hen aan, en niet veel later trok Noor Bronwyn weer opzij, deze keer door de deur van een ogenschijnlijk willekeurige winkel. Het was een krappe zaak waar bier en textiel werden verkocht.

Terwijl de eigenaar van alles naar ons riep, zagen we twee van Leo’s handlangers zonder te vertragen langs de deur voorbijschieten. Toen duwde Noor ons door een smal gangpad en een deur naar een voorraadkamer, langs een verbaasde werknemer die rookpauze had, en door een metalen klapdeur naar een steegje vol afvalcontainers.

Het leek erop dat we ze hadden afgeschud – voorlopig tenminste – en we mochten van onszelf even stoppen om op adem te komen. Bronwyn zweette niet eens, maar Noor, Hugh en ik stonden te hijgen.

‘Dat had je goed gezien,’ zei Bronwyn, onder de indruk.

‘Ja,’ zei Hugh. ‘Goed gedaan.’

‘Bedankt,’ zei Noor. ‘Ik ken de kneepjes van het vak.’

‘Hier zijn we normaal gezien even veilig,’ zei Hugh, terwijl hij naar lucht hapte. ‘Laten we nog even wachten, tot ze denken dat we verdwenen zijn, en dan kunnen we vertrekken.’

‘Misschien is dit het goede moment om te vragen waar jullie ons eigenlijk heen brengen,’ zei ik.

‘Dat wil ik ook wel weten,’ zei Noor met één opgetrokken wenkbrauw.

‘Terug naar de Acre,’ zei Hugh. ‘De dichtstbijzijnde lus is geen pretje, maar het is niet ver …’

Ik kon mijn blik niet van mijn vrienden losrukken. Een deel van me was bang geweest dat ik ze nooit meer zou terugzien. Of dat ze zouden doen alsof ze mij niet kenden als we elkaar wel terugzagen.

En toen maakte Hugh een vuist en gaf me een boks tegen mijn arm.

‘Au! Wat doe jij nou?’

‘Waarom heb je ons niets over die dwaze reddingsmissie van je verteld?’

Noor gaapte ons aan.

‘Dat heb ik geprobeerd,’ zei ik.

‘Noem je dat proberen?’ zei Bronwyn.

‘Ik heb een paar niet mis te verstane hints laten vallen,’ schoot ik in de verdediging. ‘Maar het was wel duidelijk dat niemand me wilde helpen.’

Hugh zag eruit alsof hij me nog een keer wilde stompen. ‘Natuurlijk wílden we dat niet, maar we hadden het heus wel gedaan!’

‘We hadden je nooit alleen laten gaan,’ zei Bronwyn, en voor het eerst klonk ze boos op mij. ‘We waren doodongerust toen we ontdekten dat je weg was!’ Ze draaide zich hoofdschuddend naar Noor. ‘Gisteren lag deze malle jongen nog ziek in bed. We dachten dat iemand hem midden in de nacht ontvoerd had!’

‘Eerlijk gezegd wist ik niet zeker of het jullie iets kon schelen dat ik weg was,’ zei ik.

‘Jacob!’ Bronwyn zette grote ogen op. ‘Na alles wat we samen hebben meegemaakt? Dat is gewoon kwetsend.’

‘Ik zei toch dat hij een softie was.’ Hugh schudde zijn hoofd. ‘Een beetje vertrouwen in je makkers, man. Serieus.’

‘Sorry,’ zei ik schaapachtig.

‘Alsjeblieft, zeg.’

Noor leunde naar me toe en fluisterde: ‘Geen vrienden, hè?’

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’ Mijn hart liep ineens over, waardoor de woorden uit mijn hoofd werden verdrongen. ‘Ik ben heel blij om jullie te zien, jongens.’

‘En wij om jou te zien,’ zei Bronwyn. Ze omhelsde me weer, en deze keer volgde Hugh haar voorbeeld.

En toen klonk er een geweerschot aan de ene kant van het steegje en we schrokken allemaal op. Zodra we elkaar loslieten, zagen we twee mannen in pak met een wapen op ons gericht. Tot zover ons afschudplan.

‘Volg mij maar,’ zei Noor. ‘In de metro raken we ze wel kwijt.’

Ik rende met drie treden tegelijk de trap naar de metro af. Hugh gleed over de metalen trapleuning. In de drukke hal baanden we ons een weg door groepjes spitsuurforenzen. Noor riep: ‘Kijk, zo!’ over haar schouder en sprong over een draaihek, en wij deden haar na.

We renden naar het eind van het perron. Ik keek om en zag Leo’s mannen, in de verte, maar volhardend. Noor bleef staan, legde een hand op de grond, sprong op de metrosporen en riep dat we haar moesten volgen. Ze schreeuwde ook iets over een derde spoor, maar haar woorden werden overstemd door het lawaai van een plotse aankondiging in het station.

We moesten wel achter haar aan gaan.

‘Dat is levensgevaarlijk!’ riep iemand naar ons, en ik moest hem gelijk geven … maar op dat moment leek het beter dan het alternatief.

We draafden over vier stellen sporen, struikelend over onzichtbare kuilen en donkere dwarsbalken, toen het bij me opkwam dat Noor dit duidelijk eerder had gedaan, dat ze de stad op haar duimpje kende, en dat iemand die zich zo moeilijk laat vangen ongetwijfeld al veel ervaring heeft met vluchten. Ik vroeg me af waarom en waarvan, en terwijl ik de metro zag naderen, hoopte ik vurig dat ik de kans zou krijgen om het haar zelf te vragen.

De metro was akelig dichtbij toen Hugh en ik de laatste sporen overstaken, de wind en het lawaai werden elke seconde erger, en net voordat de trein voorbij denderde – met remmen krijsend als een of ander helgedrocht – hesen Bronwyn en Noor ons op het perron aan de overkant.

Het volgende moment braakte de trein zijn passagiers uit en leken er wel duizend mensen op het perron te zijn, maar uiteindelijk wisten we ons naar binnen te wurmen. We knielden neer op de grond, zodat we vanaf het perron niet te zien waren – het rijtuig was bijna leeg – en de deuren gleden dicht.

‘O jee,’ zei Bronwyn, die ineens bezorgd keek. ‘Ik hoop maar dat deze trein de goede kant op gaat …’

Noor vroeg waar we precies heen moesten, en Bronwyn vertelde het. Noor trok haar wenkbrauwen op. ‘Bizar toeval,’ zei ze. ‘Dat is de volgende halte.’

Het was ongelofelijk: van ons vieren was zij het minst op de hoogte van wat er aan de hand was, maar ik liet me gewoon leiden door haar zelfverzekerdheid en haar kalmte.

Er galmde een aankondiging door de metro en hij vertrok uit het station.

‘Hoe hebben jullie me gevonden?’ vroeg ik aan Bronwyn en Hugh.

‘Emma had door wat je waarschijnlijk van plan was, nadat je maar niet kon zwijgen over … háár.’ Hugh knikte naar Noor en zei: ‘Leuk om je eindelijk te ontmoeten, trouwens, ik ben Hugh …’ Hij boog zich naar voren en schudde Noors hand.

‘Daarna was het vrij eenvoudig,’ zei Bronwyn. ‘O, en we hebben hulp gekregen van een hond. Herinner je je Addison nog?’

Ik knikte.

‘De knechtjes van Sharons Panlusicum kwamen erachter dat je naar New York was gegaan, en Addisons neus wist je spoor tot aan die markt te volgen,’ zei Hugh. ‘Maar verder wilde hij niet gaan.’

Lang leve die kleine hond, dacht ik. Ik was de tel kwijt hoe vaak hij zijn leven al voor ons had gewaagd.

‘Vanaf dat punt was het makkelijk,’ zei Bronwyn. ‘We gingen gewoon op het lawaai af.’

‘Heeft mevrouw Peregrine jullie gestuurd?’ vroeg ik.

‘Nee,’ zei Hugh. ‘Ze weet van niets.’

‘Ze zal het inmiddels wel weten,’ zei Bronwyn. ‘Ze weet altijd alles meteen, daar is ze goed in.’

‘We dachten dat we te veel aandacht zouden trekken als we met meer dan twee vertrokken.’

‘We hebben geloot,’ zei Bronwyn. ‘Hugh en ik hebben gewonnen.’ Ze keek zijdelings naar Hugh. ‘Denk je dat juffrouw P boos op ons is?’

Hugh knikte stellig. ‘Ziedend. Maar ook trots. Als we erin slagen om hem heelhuids thuis te krijgen, tenminste.’

‘Thuis?’ vroeg Noor. ‘Je bedoelt jullie lus?’

‘Ja, een lus in Londen aan het eind van de negentiende eeuw, Devil’s Acre genaamd,’ zei Hugh. ‘Nou ja, dat komt voor ons het dichtst bij een thuis.’

Noor fronste haar wenkbrauwen. ‘Klinkt … heerlijk.’

‘Op het eerste gezicht is het hard, maar het heeft ook wel iets charmants. Het is in elk geval beter dan een nomadenbestaan.’

Noor keek een beetje bedenkelijk. ‘En het is een plek voor mensen als jullie?’

‘Voor mensen als wíj,’ zei ik.

Ze reageerde niet, of dat probeerde ze tenminste, maar achter haar ogen zag ik een glimp van iets. Misschien een idee dat tot haar door begon te dringen. Wij.

‘Daar ben je veilig,’ zei Bronwyn. ‘Geen gewapende mannen die je achternazitten … geen helikopters …’

Ik wilde instemmend knikken, maar toen dacht ik aan H, die me had gewaarschuwd voor de ymbrynes, en aan wat mevrouw Peregrine tijdens ons laatste gesprek had gezegd, over bepaalde dingen die moesten worden opgeofferd voor het hogere doel. Een van die offers was Noor zelf.

‘Hoe zit het dan met alle dingen die we van H moesten doen?’ zei Noor tegen mij. Ze was iets zachter gaan praten, niet zeker of Bronwyn en Hugh dit wisten, of hoorden te weten.

‘Welke dingen?’ vroeg Hugh.

Ik zei: ‘H heeft ons voor zijn dood wat informatie gegeven over Noor en haar achtervolgers, en hij zei dat we op zoek moesten naar een vrouw die V heet. Dat er belangrijke dingen waren die alleen zij wist.’

‘V? Is dat niet de hulseljager die door je grootvader werd gerekruteerd?’ vroeg Bronwyn. Ze was bij me geweest toen de wichelaars ons over V hadden verteld, dus natuurlijk wist Bronwyn dat nog.

‘Die ja,’ zei ik. ‘En H – nou ja, zijn hulsel – heeft ons een kaart laten zien en instructies gegeven over hoe we haar kunnen opsporen …’

‘Zijn húlsel?’ Bronwyn hapte naar adem.

Ik haalde het stukje papier uit mijn broekzak en liet het ze zien. ‘Hij was geen hulsel meer. Hij veranderde in iets anders.’

‘Bedoel je een schepsel?’ zei Hugh. ‘Dat is het enige waarin hulsels bij mijn weten kunnen veranderen.’

Noor keek me verward aan. ‘Je zei dat schepsels onze vijanden zijn.’

‘Dat is ook zo,’ zei ik. ‘Maar H was bevriend met dit hulsel …’

‘Het wordt steeds vreemder,’ zei Noor.

‘Ik weet het. En daarom vind ik dat we mee naar Devil’s Acre moeten gaan,’ zei ik. ‘We hebben hulp nodig, en alle bijzonderen die ik ken en vertrouw zijn daar.’

Of ze míj ooit nog zouden vertrouwen, of bereid waren om me te helpen na wat ik hun had aangedaan, was een ander verhaal. Maar ik moest het proberen. Ik had mijn vrienden nodig, H kon me de boom in met zijn waarschuwing.

Als mevrouw Peregrine echt bereid was om het meisje dat we net hadden gered terug te sturen naar haar ontvoerders – vanwege politieke redenen, of welke reden dan ook – dan was ze niet de mevrouw Peregrine die ik dacht te kennen. En als ik Noor niet kon beschermen in een lus vol vrienden, hoe moest ik haar dan in vredesnaam helpen in de wildernis van bijzonder Amerika?

‘Millard is een cartografiedeskundige,’ zei Bronwyn.

‘En Horace is een soort van profeet,’ voegde ik eraan toe. ‘Nou ja, soms toch.’

‘O ja.’ Noor keek me aan. ‘Dat verhaal heb je nooit afgemaakt.’

De profetie. Ik wilde het haar onder vier ogen vertellen, niet waar andere mensen bij waren. En voorlopig leek de kust veilig. ‘Het kan wachten,’ zei ik.

Hugh en Bronwyn keken me allebei nieuwsgierig aan.

‘Als jij het zegt,’ zei Noor, maar ze begon ongeduldig te klinken.

De trein minderde vaart. We waren in het volgende station.

We renden de metrotrap op naar de straten en het daglicht. Noor bleef even staan om Bronwyn te helpen zich te oriënteren.

‘Het is nu niet ver meer,’ beloofde Bronwyn, die voor ons uit diagonaal een weg met vier rijstroken en toeterend verkeer overstak.

We liepen over een basketbalveldje, waar een wedstrijd aan de gang was, door een treurig stukje natuur dat door twee dreigende, oude torenflats werd verdrongen. Met elke straat werd de buurt grauwer, verwaarloosd en afgeleefd, tot we uiteindelijk in de schaduw van een groot bakstenen gebouw kwamen, dat volledig in de steigers stond en omringd was door een gaashekwerk met een huid van groen zeildoek. Bronwyn bleef staan en trok een stuk zeil naar achteren, waardoor een gat in het hek zichtbaar werd. Noor en ik wisselden een aarzelende blik.

Bronwyn en Hugh gebaarden dat we hen moesten volgen en verdwenen vervolgens door het gat.

Hugh stak zijn hoofd weer naar buiten. ‘Komen jullie nog?’

Noor kneep haar ogen even dicht – ongetwijfeld verzette ze zich in haar hoofd tegen een versie van Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? – en klom er vervolgens doorheen. Ze zou me misschien niet geloven, maar zelf voerde ik vaak dezelfde inwendige strijd. Zowat elke dag sinds ik mijn voorgevoel over schimmen op oude foto’s achterna was gereisd naar Wales, had er een stem vanbinnen geschreeuwd: Waar ben je in hemelsnaam mee bezig? Het lukte me beter om hem te negeren, en hij was veel zachter geworden. Maar hij was er nog altijd.

Aan de andere kant van het hek lag een andere wereld … of in ieder geval een wereld die veel troostelozer en meedogenlozer was. Erdoorheen stappen was als onder het doodskleed van een lijk kijken. Het gebouw was lang geleden gebouwd en afgewerkt, en vervolgens aan zijn lot overgelaten. Ik stond in het verwilderde gras en gaf mezelf een tel om diep in te ademen en alles in me op te nemen: tien verdiepingen hoog en een huizenblok breed, glas-in-loodramen die allemaal kapot waren, bekorste bakstenen met aders van verdorde klimplanten. Een pompeuze trap leidde naar een deuropening omlijst met elegante smeedijzeren tierlantijntjes. Daarboven, in een zware marmeren plaat gehouwen, stonden de woorden psychiatrisch ziekenhuis.

‘Heel toepasselijk,’ fluisterde Noor. ‘Want ik word gek.’

‘Nee.’ Hier had ik op gewacht: het moment dat alles doordrong. ‘Ik weet dat het zo voelt, maar je wordt niet gek, echt niet.’

Bronwyn en Hugh liepen een zestal meter voor ons uit, en gebaarden steeds nadrukkelijker dat we moesten volgen.

Noor keek me niet aan. ‘Iemand heeft me gedrogeerd. Ik heb slechte paddo’s gegeten. Ik lig in coma. Dit is een droom.’ Ze wreef met haar handen over haar gezicht. ‘Alles is geloofwaardiger dan …’

Ik zei: ‘Ik kan niet bewijzen dat dit geen droom is. Maar ik weet wel wat je doormaakt.’

Bronwyn rende terug en zei geluidloos: Snel, snel, snel.

Het hek achter ons rammelde en iemand vloekte. Toen zei een andere stem: ‘Er moet hier ergens een doorgang zijn’, en iemand reageerde met een grom.

Het was een stel van Leo’s handlangers. Ze waren ons dat hele eind gevolgd.

Als Noor al een andere uitweg had overwogen, had dat rammelende hek die gedachte uit haar hoofd verbannen.

We spurtten samen met Bronwyn en Hugh door het hoge gras, de trap op langs bordjes die half aan me voorbijgingen, met dingen erop als in beslag genomen en verboden toegang, naar een ingang die met planken was dichtgespijkerd en daarna weer opengebroken. Het versplinterde hout en de kromme nagels klauwden naar ons toen we ons andermaal in de bres wrongen om misschien voor eeuwig begraven te worden.

Binnen in het gebouw was het zo donker en rommelig dat we nauwelijks konden rennen zonder doorboord te worden door een scherp voorwerp of in een gat in de vloer te vallen, dus in plaats daarvan dribbelden we zijwaarts in krabbenpas, schopten met lange passen onze voeten naar voren en zwaaiden met onze armen voor ons uit, terwijl we achter Hugh en Bronwyn aan gingen. Zij waren hier al eerder geweest. We hoorden Leo’s mannen in de voortuin, door het hek lopen, de trap op bonken. Bronwyn had het gat waar we doorheen waren gerend versperd met een afgedankte koelkast, die precies daarvoor leek achtergelaten, maar we wisten dat het onze achtervolgers niet lang zou ophouden.

We kwamen in een grote ruimte met groezelige, half dichtgespijkerde ramen, die net genoeg licht binnenlieten om eindelijk te kunnen zien. We ontweken verrotte rolstoelen en nachtmerrieachtige hopen van verroeste medische apparatuur, terwijl onze voeten door een ondiepe zee van giftig uitziend water spatten, die zich over de hele ruimte had verspreid.

Noor neuriede in zichzelf. Ik keek haar zijdelings aan, en ze zweeg.

‘Zenuwachtige gewoonte,’ zei ze.

Ik hinkelde om een stukje ingezakte vloer heen, en stak mijn hand uit om haar eroverheen te helpen. ‘Waarom zou je zenuwachtig zijn?’ zei ik, met een geforceerde, vreugdeloze grijns.

Ze nam mijn hand en sprong. Ze lachte niet. ‘Zeg alsjeblieft dat hier een achterdeur is.’

‘Nog beter,’ zei Hugh over zijn schouder. ‘Het is een Panlusicumdeur.’

Voordat Noor kon reageren, klonk er een geluid dat zo griezelig en misplaatst was dat ik er de rillingen van kreeg: een wrang, dissonant akkoord van onmuzikale muziek. We renden om een stapel doorweekte, gele matrassen heen en zagen waar het vandaan was gekomen: een uitgeholde piano. Het was een huiskamerpiano die op zijn rug was gegooid en nu de enige uitgang van de ruimte blokkeerde, naar een gang met deuren. De ingewanden van de piano waren eruit gerukt en over de hele gangingang gespijkerd, de dikke snaren stonden recht overeind als een bos metalen haar. Om uit deze ruimte te ontsnappen, zouden we over de piano moeten klauteren en ons door de snaren heen wurmen. Iemand was ons al voorgegaan – dat was het gruwelijke akkoord dat we zojuist hadden gehoord – wat betekende dat er net iemand de kamer had verlaten of er nu samen met ons in stond.

En toen kwam er een gedaante overeind vanachter een gekantelde couveuse verderop. ‘Ah. Jullie zijn het.’

Zijn gezicht was bedekt door zo veel haar dat je het alleen een vacht kon noemen, en hij wierp ons een scheve grijns toe.

Het was Hondenkop.

‘Zo, dat was snel,’ zei hij tegen Bronwyn en Hugh.

‘We moeten hier onmiddellijk weg,’ zei Hugh.

Hondenkop leunde tegen de piano. ‘Ontsnappingstarief is tweehonderd.’

‘Je zei dat het een retourtje was!’ zei Hugh boos.

‘Dat moet je verkeerd hebben verstaan. Je had ook zo’n vreselijke haast toen ik je uitlegde hoe we onze prijs bepalen …’

We hoorden geroep in de verte, daarna het schrapende geluid van metaal over steen. Ze waren de koelkast aan het verschuiven.

Hondenkop hield zijn hoofd schuin naar het geluid. ‘Wat is dat? Jullie hebben je toch niet in de nesten gewerkt, hoop ik?’

‘Jawel,’ zei ik geïrriteerd, ‘we worden achtervolgd.’

‘O jee.’ Hij klakte met zijn tong naar me. ‘Dat gaat een beetje extra kosten. We zullen ze moeten afleiden, een smoes voor jullie verzinnen … en zijn dat de slaafjes van Leo Burnham? Ze klinken woedend.’

‘Al goed. We betalen wel,’ zei Bronwyn.

We wilden hem het liefst gewoon een mep verkopen, maar wisten dat hij het ons heel lastig kon maken als hij dat wilde.

‘Vijfhonderd,’ zei Hondenkop.

Weer een schrapend geluid, deze keer langer dan het vorige. Ze maakten vorderingen.

‘Ik heb maar vierhonderd,’ zei Hugh, die in zijn broekzak graaide.

‘Jammer dan.’ Hondenkop begon al weg te lopen.

‘We betalen het morgen!’ zei Bronwyn.

Hondenkop draaide zich weer om. ‘Morgen is het zevenhonderd.’

Er klonk een oorverdovend kabaal. Ze waren erdoorheen gebroken.

‘Oké! Goed!’ Er ontsnapte een opgelaten bij uit de mond van Hugh.

‘En niet te laat, hoor. Of ik moet jullie geheime deurtje laten zien, en dat zou jammer zijn.’

Ze gaven hem al hun geld. Hondenkop telde het tergend traag na en stopte de briefjes in zijn zak. Hij klom op de piano, trok aan een hendel die erin zat en glipte zonder geluid te maken door de nu gedempte snaren. We liepen achter hem aan, en toen we aan de andere kant waren, duwde hij de hendel weer terug.

De piano was een alarm, besefte ik.

Hondenkop wees ons de weg. We holden hem achterna door een lange gang – nu hij ons genoeg had afgeperst, begon hij te versnellen – maar er leek geen einde aan te komen.

Onderweg kwamen er een paar bijzonderen uit een van de deuropeningen, die achter ons aan liepen. Ze zagen er, zelfs naar bijzondere normen, merkwaardig uit. Toen Noor ze opmerkte, stokte haar adem even. Een vrouw die geen benen had – of onzichtbare benen – zweefde ons op een kussentje van lucht achterna, de zoom van haar lange jas fladderde in de leegte. ‘O, schatje toch, we doen je geen kwaad, hoor,’ zei ze met een zachte, zangerige stem. ‘We worden vast vrienden.’

‘Vríénden weet ik zo net nog niet,’ snoof een meisje dat minstens voor de helft een wrattenzwijn was, met twee slagtanden en een snuit die uit haar gezicht staken, ‘maar als je goed betaalt, worden we geen vijanden.’

Toen verscheen er nog een vrouw zonder benen, alleen kon deze blijkbaar niet zweven, want ze bewoog zich voort door steunend op haar handen grote sprongen te maken. Met de lenigheid van een kat wipte ze in de stevige, uitgestrekte armen van het wrattenzwijnmeisje. Daar kon ik haar beter bekijken: niet alleen had ze geen benen, maar ook geen heupen of middel en maar een halve borstkas. Haar lichaam, en de zwarte satijnen blouse die ze droeg, waren juist boven haar navel keurig afgeknipt.

‘Halve Hettie,’ zei ze met een knikje. ‘Wie van jullie is de beruchte woesteling?’

‘Noem haar geen woesteling,’ snauwde een tienerjongen met een enorme, kloppende steenpuist in zijn nek. ‘Dat is denigrerend.’

‘Goed dan, niet-benaderde bijzondere.’

‘Dat is ze ook niet meer,’ zei Hondenkop. ‘Maar ze moest snel leren.’

Het wrattenzwijnmeisje proestte het uit. ‘Niet snel genoeg, zo te zien!’

Noor had haar kaken stevig op elkaar geklemd, alsof ze zichzelf dwong om op pure wilskracht door te gaan.

‘Deze bemoeiallen zijn de Untouchables,’ zei Hondenkop, die als een echte gids even achterstevoren ging lopen. ‘De bijzonderen die geen enkele andere clan wilde.’

‘Te bijzonder om ooit voor normaal door te kunnen gaan,’ zei Hettie.

‘De verfoeilijkste, onbeschrijfelijkste, walgelijkste bijzonderen ter wereld!’ zei de jongen met de steenpuist trots.

‘Ik vind jullie niet walgelijk, hoor,’ zei Bronwyn.

‘Dat neem je terug!’ zei het wrattenzwijnmeisje met een dreigende blik.

Hondenkop maakte een pirouette en glipte door een open deur. ‘En dit hier is ons heiligdom. Nou ja, de voordeur ervan.’

We liepen achter hem aan de kamer in, en Noor en ik bleven als aan de grond genageld staan. Midden op de vloer stond een operatietafel en in de achterste muur hingen een tiental diepvriesdeurtjes. Niet alleen liep de gang hier dood … dit was zelfs echt het lijkenhuis.

‘Geen zorgen,’ zei Bronwyn tegen Noor, kalm maar met aandrang. ‘Het is niet gevaarlijk.’

‘Vergeet het maar.’ Noor deed een stap naar achteren. ‘Ik ga me echt niet in een van die dingen verstoppen.’

‘Nee, niet verstoppen,’ zei Hugh. ‘Verder reizen.’

‘Ze vindt het maar niks,’ zei het wrattenzwijnmeisje. ‘Ze is ba-hang!’

De Untouchables stonden allemaal onderdrukt te giechelen in de deuropening achter ons.

Noor was de kamer al uit, naar een tweede openstaande deur aan de overkant van de gang, het laatste alternatief.

Bronwyn en Hugh wilden achter haar aan rennen, maar ik hield ze tegen. ‘Ik ga wel even met haar praten,’ zei ik.

Niemand zou makkelijk te overhalen zijn om in een lijkvriezer te kruipen, bijzonder of niet, laat staan iemand die deze wereld nog maar pas had leren kennen. Zelf verheugde ik me er ook niet bepaald op.

Ik rende de gang weer in naar de volgende kamer. Er stond een leeg metalen veldbedje, waar door een raam met tralies een streepje zonlicht op viel. In de hoeken lagen stapels afgedankte persoonlijke spullen, vermoedelijk van de mensen die tot hun dood in deze inrichting hadden gewoond. Koffers. Schoenen.

Noor draaide opgewonden in het rond. ‘Ik dacht echt dat ik hier een deur had gezien. Toen we hier zojuist langsrenden …’

‘Er is geen andere uitgang,’ zei ik.

Toen zag ik het en de moed zonk me in de schoenen.

‘Bedoelde je dit?’

Ze draaide zich om en keek alsof ze elk moment kon gaan huilen. Het was een stuk van een muurschildering. Een trompe-l’oeil, een geschilderde deur.

En toen hoorden we de piano echoën – een keer, twee keer, drie keer. Leo’s handlangers waren erdoorheen geklommen.

‘We kunnen kiezen,’ zei ik. ‘Of we blijven …’

Ze luisterde niet. Ze keek geconcentreerd naar het betraliede raam en de zon die erdoorheen scheen.

Ik begon opnieuw. ‘We blijven hier tot ze ons ongetwijfeld vinden …’

Ze zwaaide met beide handen door de lucht, maar wist er slechts vingersporen duister in te schrapen, die zich gauw weer met licht vulden. Dit had ik al eerder gezien: sommige bijzondere talenten zijn als spieren, en ze kunnen gespannen zijn, overbelast. Andere worden verlegen als er te veel druk is.

Ze draaide zich naar mij. ‘Of ik kan jou vertrouwen.’

‘Ja,’ zei ik, terwijl ik met elke vezel in mijn lijf wenste dat ze naar me toe liep. ‘Mij en een stelletje weirdo’s.’

Leo’s mannen denderden door de gang buiten, doorzochten elke kamer, rammelden aan gesloten deuren.

‘Dit is absurd.’ Ze schudde haar hoofd, toen keek ze me aan, en iets in haar kwam tot rust. ‘Ik zou je niet mogen vertrouwen. Maar dat doe ik wel.’

Ze had al zoveel absurde dingen aanvaard. Wat maakte een klein beetje meer nu nog uit, als het ons misschien zou redden?