Lees ook:

De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

Omhulde stad.
Het tweede boek van de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

Bibliotheek der Zielen.
Het derde boek van de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

De kaart der dagen.
Het vierde boek van de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

De samenspraak van de vogels.
Het vijfde boek van de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

Bijzondere vertelsels

De vertaler ontving voor deze vertaling een werkbeurs
van Literatuur Vlaanderen

Ransom Riggs
De verwoestingen van Devil’s Acre. Het zesde boek van de bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine
© 2021 Ransom Riggs
© 2022 voor het Nederlandse taalgebied: Clavis Uitgeverij, Hasselt – Alkmaar – New York
Ministerie van Bijzondere Zaken-stempel op p. 351, 356 en 395 © 2018 Chad Michael Studio
Foto van man met computer op p. 40 © 2021 Steve Ciarcia
Beer- en antilopekoppen op p. 300 en 301 © evgeny lashchenov / 123rf.com
Ramkoppen op p. 300 en 301 © acceptphoto / 123rf.com
Poster op p. 435 © Natalia Chernyshova / 123rf.com
Vertaalde verzen van Aeschylus op p. 304 © 2012 Gerard Koolschijn
Vertaling uit het Engels: Tine Poesen
Oorspronkelijke titel: The Desolations of Devil’s Acre
Oorspronkelijke uitgever: Dutton Books, een imprint van Penguin Random House llc,
New York
Trefw.: tijdreizen, Amerika, avontuur, oorlog, Europa, vriendschap
nur 285
isbn 978 90 448 4467 2
D/2022/4124/041
Alle rechten voorbehouden

www.clavisbooks.com

Voor Jodi Reamer, slayer of beasts

Soms zie je een oude foto, een oude vriend of een oude brief

die je eraan herinnert dat je niet meer bent wie je vroeger was,

omdat de persoon van toen, die van dit soort dingen hield,

zulke dingen koos en dat soort dingen schreef, is verdwenen.

Onbewust heb je een hele afstand afgelegd;

het vreemde is vertrouwd geworden en het vertrouwde misschien niet vreemd, maar dan toch ongemakkelijk of onaangenaam.

— Rebecca Solnit
‘The Blue of Distance’
A Field Guide to Getting Lost

Hoofdstuk 1

Een hele tijd is er alleen duisternis, het geluid van donder in de verte en het vage gevoel dat ik val. Verder heb ik geen ik, geen naam. Geen herinnering. Ik ben me er vaag van bewust dat ik die dingen ooit had, maar nu zijn ze weg en ben ik bijna niets. Eén enkel foton van afnemend licht dat ronddraait in een hongerige leegte.

Het zal niet lang meer duren.

Ik ben bang dat ik mijn ziel kwijt ben, maar weet niet hoe dat is gebeurd. Ik herinner me alleen nog langzaam rollende donder met daarin de lettergrepen van mijn naam, wat die vroeger ook was, zo langgerekt dat hij onherkenbaar is. Een hele tijd is er alleen dat en het donker, tot er een ander geluid bij komt: wind. Daarna ook regen. Er is wind en donder en regen en vallen.

Er ontstaat iets, langzaam maar zeker. Ik sta op uit de geul, ontsnap aan de leegte. Mijn ene foton wordt een fonkelende cluster.

Ik voel iets ruws tegen mijn gezicht. Ik hoor knarsende touwen. Het geluid van iets dat wappert in de wind. Misschien ben ik op een boot. Gevangen in de onverlichte buik van een of ander schip dat door de storm heen en weer wordt geklotst.

Eén oog gaat knipperend open. Vage vormen razen boven me. Een rij zwaaiende slingers. Te strak opgewonden klokken die niet meer gelijklopen, kreunend, tandwielen die elk moment kunnen knappen.

Ik knipper met mijn ogen en de slingers worden lichamen die schoppend en kronkelend van het schavot worden geduwd.

Ik ontdek dat ik mijn hoofd kan draaien. Wazige vormen worden scherper. Ruwe, groene stof tegen mijn gezicht. Boven me zijn de tiktakkende lichamen veranderd in een rij planten aan de balken, die in knarsende rieten mandjes door de stormwind heen en weer worden geblazen. Daarachter trilt en wappert een muur van insectengaas.

Ik lig op een veranda. Op de ruwe, groene vloer van een veranda.

Ik ken deze veranda

Ik ken deze vloer

Verderop zie ik een gazon in de gietende regen met daarachter een donkere muur van zwiepende palmbomen.

Ik ken dat gazon

Ik ken die palmbomen

Hoelang lig ik hier al? Hoeveel jaren?

de tijd speelt weer een spelletje met me

Ik probeer mijn lichaam te bewegen, maar kan alleen mijn hoofd draaien. Mijn ogen schieten naar een kaarttafeltje en twee vouwstoelen. Opeens weet ik zeker dat, als ik mijn lichaam zou kunnen overtuigen om overeind te komen, ik een leesbril op het tafeltje zal aantreffen. Een half gespeeld spel Monopoly. Een dampende kop koffie.

Er is net iemand hier geweest. Er zijn net woorden uitgesproken. Ze hangen nog in de lucht en keren als een echo terug.

‘Wat voor soort vogel?’

Een jongensstem. Míjn stem.

‘Een grote roofvogel, die een pijp rookte.’ Deze stem klinkt hees, met een zwaar accent. De stem van een oude man.

‘Je denkt zeker dat ik dom ben, opa?’ antwoordt de jongen.

‘Dat zou ik nooit van jou denken.’

De jongen weer: ‘Maar waarom wilden de monsters jullie pijn doen?’

De oude man duwt zijn stoel schrapend naar achteren en staat op. Hij gaat iets halen wat ik moet zien, zegt hij. Foto’s.

hoelang is dat geleden

een minuut

een uur

Als ik niet snel opsta, is hij bezorgd. Dan denkt hij dat ik een spelletje met hem speel en daar houdt hij niet van. Ooit verstopte ik me voor de grap in het bos en toen hij me niet meteen vond, werd hij zo boos dat hij vuurrood werd en begon te vloeken. Achteraf zei hij dat hij bang was, maar hij wilde me niet vertellen waarvoor.

De regen komt met bakken uit de hemel. Deze storm is een woedend, levend ding, en heeft al een fikse snee in de hor gemaakt, die klappert als een vlag in een rukwind.

er is iets mis met mij

Ik duw mezelf omhoog op mijn elleboog, verder lukt niet. Mijn oog valt op een eigenaardige zwarte afdruk op de vloer. Een brandvlek die de contouren van mijn lichaam volgt.

Ik probeer helemaal rechtop te gaan zitten. Donkere vlekken draaien voor mijn ogen.

Dan een enorme klap. Alles wordt verblindend wit.

zo helder zo dichtbij zo luid

Het klonk als een ontploffing maar dat was het niet; het is bliksem die buiten is ingeslagen, zo dichtbij dat de flits en de donderslag samenvallen.

En nu zit ik met bonkend hart overeind. Ik hou een trillende hand voor mijn ogen.

De hand ziet er gek uit. Hij is te groot. De vingers zijn te lang. Er groeien zwarte haartjes tussen de knokkels.

waar is de jongen ben ik de jongen niet? ik hou niet van spelletjes

Om de pols zitten pijnlijke rode striemen.

handboeien vastgemaakt aan een verandaleuning in een storm

Ik kan het tafelblad zien en het is leeg.

Er staat geen koffiekop. Er staan geen glazen.

hij komt niet terug

Maar dan, onmogelijk, komt hij toch terug. Hij staat daar buiten, aan de rand van het bos. Mijn grootvader. Hij loopt door het hoge gras in zijn gele regenjas die afsteekt tegen de donkere palmbomen, rug gebogen tegen de wind, met zijn kap over zijn ogen getrokken tegen de harde regen.

wat doet hij daar waarom komt hij niet binnen

Hij blijft staan. Tuurt omlaag naar iets in het te hoge gras.

Ik steek mijn hand op. Roep zijn naam.

Hij recht zijn rug, en dan pas dringt het tot me door: er klopt iets niet aan hem. Hij is te smal gebouwd. Hij beweegt te soepel voor een oude man met een artritische heup.

want hij is het niet

Hij komt op een drafje naar me toe, naar het huis, naar de gescheurde en flapperende hordeur.

dat komt niet door de storm

welke monsters?

verschrikkelijke monsters met een bochel, een rottende huid en zwarte ogen

Ik sta overeind als hij de hordeur opengooit en de deuropening vult.

‘Wie ben jij?’ vraagt hij.

Het klinkt mat, gespannen. Hij trekt de kap van zijn regenjas naar achteren. Hij is van middelbare leeftijd, zijn scherpe kin wordt benadrukt door een getrimde roodbruine baard en zijn ogen gaan schuil achter een zonnebril.

Het is zo’n bevreemdende ervaring om in het gezelschap van een andere persoon te zijn en op twee benen te staan, dat het nauwelijks tot me doordringt hoe raar het is dat hij midden in een storm een zonnebril draagt.

Automatisch geef ik antwoord.

‘Jakkob,’ zeg ik, en pas als ik het hardop uitspreek klinkt het fout.

‘Ik ben de makelaar,’ zegt hij, maar ik weet dat hij liegt. ‘Ik kwam de ramen dichtspijkeren tegen de storm.’

‘Daar bent u nogal laat mee,’ zeg ik.

Hij komt langzaam binnen, alsof hij een schichtig dier benadert. De hordeur valt met een zucht dicht. Hij werpt een blik op de brandvlek op de vloer en kijkt vervolgens weer strak naar mij.

‘Jij bent het,’ zegt hij. Zijn vingers strijken over het tafeltje terwijl hij stampend met zijn zwarte laarzen naar mij loopt. ‘Jacob Portman.’

Mijn naam. Mijn echte naam. Er komt iets omhoogborrelen uit de geul, uit het donker.

een afschuwelijke mond gevormd door spiraalvormige wolken, die mijn naam brult

een mooi meisje met ravenzwart haar naast me schreeuwend

‘Ik geloof dat je een goede vriend van me hebt ontmoet,’ zegt de man. Zijn glimlach heeft iets venijnigs. ‘Hij had verschillende namen, maar jij kende hem als dokter Golan.’

de afschuwelijke wolkenmond

een vrouw stuiptrekkend in het gras

De beelden duiken met een plotselinge kracht in mijn hoofd op. Ik schuifel achteruit tot ik tegen een glazen deur bots. De man loopt naar voren en haalt iets uit zijn zak. Een zwart doosje met metalen haakjes.

‘Draai je om,’ beveelt hij.

Ik ben me er opeens van bewust dat er veel op het spel staat, en dat ik mezelf moet verdedigen. Daarom stel ik me onderdanig op en steek mijn handen in de lucht alsof ik me overgeef, maar zodra hij dichterbij komt, stomp ik hem met twee vuisten in zijn gezicht.

Hij schreeuwt het uit als zijn zonnebril van zijn neus vliegt. De ogen erachter zijn glanzende witte eieren die zich in zijn schedel hebben geboord, en ze kijken moorddadig. Met een luide knal vonkt er blauw licht tussen de haken van zijn zwarte doosje.

Hij werpt zich op mij.

Ik voel een schok, een branderig gevoel als hij me door mijn shirt heen een stroomstoot geeft, en ik vlieg naar achteren tegen de glazen deur. Om een of andere reden verbrijzelt die niet.

Hij zit boven op me. Ik hoor het gezoem van de taser die herlaadt. Ik probeer hem van me af te duwen, maar ik ben zelf nog verzwakt en buiten adem. Een felle pijn schiet door mijn schouder en mijn hoofd.

En dan schokt hij, stoot een schreeuw uit en verslapt, en ik voel iets warms langs mijn nek lopen.

Ik bloed. (Bloed ik?)

De man graait naar iets en valt van me af. Het iets heeft een bronzen handvat en steekt zo’n vijftien centimeter uit zijn nek.

En nu is er een vreemde nieuwe duisternis achter hem, een levende schaduw, en daaruit verschijnt een hand die de zware asbak van mijn grootvader oppakt en hem hard tegen het hoofd van de man slaat.

Met een kreun zakt hij in elkaar. Er stapt een meisje uit de schaduw.

Hét meisje – het meisje van Ervoor – met lang zwart samengeklit haar dat nat is van de regen, een lange modderige zwarte jas en indringende donkere ogen die mijn gezicht bang opnemen tot er een glimp van herkenning in oplicht. En hoewel nog niet alle puzzelstukjes zijn bovengedreven, en hoewel het me duizelt, weet ik dat het een wonder is wat hier gebeurt: dat we leven, en dat we hier zijn, en niet op die andere plek.

mijn god

gebeurtenissen zo gruwelijk dat ik er geen woorden voor vind

Het meisje zit nu op haar hurken bij me op de grond, omhelst me. Ik sla mijn armen om haar nek alsof het een reddingsboei is. Haar lichaam is ijskoud en ik voel dat ze trilt.

Zonder los te laten zegt ze mijn naam. Steeds opnieuw, en met elke herhaling sta ik iets steviger met mijn voeten in het Nu.

‘Jacob, Jacob. Weet je nog wie ik ben?’

De man op de grond gromt. Het aluminium geraamte van de hordeur kreunt, net als de storm, het woeste weer dat we blijkbaar hebben meegebracht uit de andere plek.

En de herinneringen komen terug.

‘Noor,’ zeg ik. ‘Noor. Jij bent Noor.’

In een flits kwam het allemaal terug. We hadden het overleefd. We waren uit V’s ingestorte lus ontsnapt. En nu waren we in Florida, op het groene kunstgras op de veranda van mijn grootvader, in het heden.

Shock. Ik denk dat ik nog steeds in shock was.

We kropen dicht tegen elkaar aan op de grond, klampten ons aan elkaar vast terwijl de storm tekeerging, tot de rillingen in ons lichaam afnamen. De man met de gele regenjas lag roerloos op de grond, afgezien van het afzwakkende rijzen en dalen van zijn borstkas. Het kunstgras om hem heen was doordrenkt van plakkerig bloed. Het bronzen handvat van het wapen waarmee Noor hem had neergestoken, stak uit zijn nek.

‘Dat was de briefopener van mijn grootvader,’ zei ik. ‘En dit was zijn huis.’

‘Je grootvader.’ Ze bracht haar hoofd wat naar achteren, zodat ze me kon aankijken. ‘Die in Florida woonde?’

Ik knikte. Een donderslag liet de muren beven. Noor keek om zich heen en schudde bedenkelijk haar hoofd. Dit kan niet echt zijn. Ik wist precies hoe ze zich voelde.

‘Hoe?’ zei ze.

Ik gebaarde naar de brandvlek op de vloer. ‘Daar werd ik wakker. Ik heb er geen flauw idee van hoelang ik bewusteloos was. Of zelfs welke dag het is.’

Noor wreef in haar ogen. ‘Ik ben ook helemaal in de war. Alles loopt door elkaar.’

‘Wat is het laatste dat je je herinnert?’

Fronsend dacht ze na. ‘We gingen naar mijn vroegere appartement. En toen waren we aan het rijden …’ Ze sprak langzaam, alsof ze zich een droom voor de geest probeerde te halen. ‘En we waren in een lus … We hebben V’s lus gevonden! En we waren op de vlucht voor een storm. Nee, een tornado.’

‘Waren het niet twee tornado’s?’

‘En toen hebben we haar gevonden! Toch? We hebben haar gevonden!’ Ze pakte mijn handen en kneep erin. ‘En toen …’

Haar handen werden slap en haar blik leeg. Haar lippen gingen uit elkaar, maar er kwamen geen woorden. De gruwelen keerden terug, overspoelden haar.

Mij ook.

Murnau. Over V heen gebogen in het gras met een mes in de hand. Zijn arm triomfantelijk in de lucht terwijl hij naar de wervelende draaikolk rende.

Ik voelde een steek door mijn borstkas gaan die me even de adem benam. Noor begroef haar gezicht tussen haar knieën en begon heen en weer te wiegen. ‘O mijn god,’ kermde ze. ‘O god, o god, o god.’ Ik dacht dat ze voor mijn ogen zou oplossen, of in brand zou vliegen, of het licht uit de ruimte zou zuigen.

Maar een paar tellen later keek ze met een ruk op. ‘Waarom zijn we niet dood?’

Er ging een huivering door me heen.

Misschien zijn we dat wel.

Voor zover ik wist, waren we verpletterd door V’s ingestorte lus, zoals Caul gepland had. Het enige concrete bewijs dat wat ik nu meemaakte meer was dan een of ander vagevuurachtig geheugengat, de laatste stuiptrekkingen van een stervend brein, was Noor zelf.

Nee – ik duwde de gedachte weg – we waren hier, en we leefden nog.

‘Ze heeft ons op de een of andere manier bevrijd,’ zei ik. ‘En hierheen gebracht.’

‘Door een soort van nooduitgang. Een uitwerpknop.’ Noor wrong zich in de handen en knikte. ‘Dat is de enige verklaring.’

Naar het huis van mijn grootvader, het huis van haar mentor en baas. Hij had haar de kneepjes van het vak geleerd en nauw met haar samengewerkt. Het klonk best logisch. Wat niet logisch was, was dat er hier geen lus was. Dus hoe had ze het dan klaargespeeld?

‘Als ze ons heeft bevrijd,’ zei Noor, ‘heeft ze zichzelf misschien ook bevrijd.’ Er klonk een sprankje hoop in haar stem, maar het was manisch, alsof ze balanceerde op de punt van een mes. ‘Misschien is ze hier. En misschien heeft ze het …’

Ze kreeg het einde van die zin niet over haar lippen. Overleefd.

‘Hij heeft haar hart eruit gehaald,’ zei ik zacht.

‘Je kunt leven zonder hart. Heel even, tenminste …’ Ze zwaaide met haar hand. De hand beefde.

We hadden nog maar net opnieuw grip op de realiteit gekregen of ze ontglipte haar weer.

‘Kom op, kom, we moeten gaan kijken.’ Ze stond al overeind en stootte een spervuur van woorden uit. ‘Als er ook maar één kans bestaat, moeten we …’

‘Wacht even, we weten niet wat er …’

Daarbinnen zit, wilde ik zeggen. Op ons te wachten.

Maar ze was het donkere huis al in gelopen.

Ik legde een hand tegen de muur en stond wankel op. Noor was helemaal over haar toeren, dus ik mocht haar niet uit het oog verliezen. Ze putte kracht uit de dwaze hoop dat V misschien nog leefde en verdrong zo de wanhoop die haar dreigde te verpletteren. Maar ik was bang dat de schok nog groter zou zijn als ze uiteindelijk teleurgesteld werd. En ik mocht het niet laten gebeuren dat Noor Pradesh instortte.

Als Murnau in zijn verachtelijke opdracht was geslaagd, als wat ik in die tornado had zien verschijnen echt was – Cauls gezicht in de wervelende wolken, zijn stem die de lucht doorkliefde – als hij echt helemaal terug was, dan waren de angstaanjagendste voorspellingen van de profetie al uitgekomen. Dat betekende dat het hele bijzonderdom met uitsterven was bedreigd. Wie weet waartoe Caul in staat was nu hij een van de krachtigste potten uit de Bibliotheek der Zielen had leeggedronken, in de instorting was verpletterd en weer tot leven was gekomen.

Wedergeboren.

Nu ben ik de Dood geworden, de vernietiger van werelden.

Hoe erg het ook was of zou worden, één ding wist ik zeker: de wereld had Noor Pradesh nodig. Zij was een van de zeven. Een van de bijzonderen van wie de komst was voorspeld, die het bijzonderdom konden bevrijden – van Caul? – die de deur konden dichten – waarheen? de hel? – en hoe bizar het allemaal ook klonk, het was niet bizarder dan de delen van de profetie die al waren uitgekomen. Ik trok de voorspelling niet langer in twijfel. Ik trok ook mijn eigen ogen niet langer in twijfel.

Dit was geen droom en geen laatste mijmering van een stervende geest. Dat wist ik nog zekerder toen ik door de glazen deur de woonkamer in struikelde. Het huis zag er nog precies zo uit als mijn vrienden en ik het enkele weken eerder hadden achtergelaten: haastig opgeruimd en bijna leeg, de boeken die mijn vader niet had weggegooid stonden weer op de planken, vuilnis dat op de vloer had gelegen zat in zwarte plastic zakken. De lucht was muf en verstikkend.

Noor rende als een balletje in een flipperkast van de ene hoek naar de andere. Ze trok een stoflaken van de bank en wierp zichzelf vervolgens over de rugleuning om erachter te kijken. Ik hield haar tegen bij het raam – begon te zeggen: ‘Noor, wacht’ – toen we allebei schrokken van een donderslag. We keken door het natgeregende raam naar buiten. Er lag allerlei rotzooi in de tuin. De luiken van de donkere huizen in de doodlopende straat waren gesloten. Een doodse buurt.

En toch.

‘Dat schepsel had waarschijnlijk vrienden,’ zei ik. ‘Ze kunnen elk moment hier zijn.’

‘Laat ze maar komen.’ Haar ogen stonden kil. ‘Ik ga niet weg voordat we elke kamer hebben doorzocht. Elke bezemkast.’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik ook niet.’

Er was niemand in de slaapkamer. Niemand onder het bed. Het voelde belachelijk om op onze knieën te gaan zitten om het te controleren, als kinderen op monsterjacht, maar ik deed het toch. Er zat een rechthoekige afdruk in het tapijt waar het oude sigarenkistje van mijn grootvader had gestaan, het kistje dat ik had gevonden na zijn dood, vol foto’s die mijn levensloop voorgoed zouden veranderen. Maar V was nergens te bekennen, dood noch levend. Niet in de kast. En niet in de badkamer, waar Noor het douchegordijn met een ruk opzijtrok, maar alleen een verschrompeld stukje zeep aantrof.

In de logeerkamer vonden we alleen een stapel verhuisdozen en schimmelvlekken op het tapijt. Ik merkte dat Noor steeds wanhopiger werd. Tegen de tijd dat we bij de garage kwamen, was ze V’s naam aan het roepen. Het was verschrikkelijk. Het brak mijn hart.

Ik knipte de lichten aan. Onze ogen gleden over een wirwar van afgedankte troep en klusjes die mijn grootvader nooit had afgemaakt: twee ladders, die elk een sport misten. Een logge oude televisie met gebarsten scherm. Rollen draad en touw. Mijn grootvaders werktafel, bezaaid met gereedschap en tijdschriften over houtbewerking. Ik zag mijn en zijn geest daar, schouder tegen schouder onder het licht van een bureaulamp, terwijl we met punaises een rode draad over een kaart spanden. De jongen dacht al die tijd dat het maar een spelletje was, een verhaal.

De garagepoort rammelde door een plotse luchtverplaatsing, waardoor ik met een schok weer in het heden belandde. Mijn oog viel op de wapenkast van mijn grootvader, het enige ding in de garage dat groot genoeg was om een persoon in te verbergen. Noor kwam als eerste in beweging en begon aan de klinken te trekken. De deuren gingen een centimeter open en toen werd er een ketting strak getrokken. Iemand, zo goed als zeker mijn vader, had een hangslot aan de kast bevestigd. Door de kier zagen we een rij geoliede geweerlopen. De wapens die het leven van mijn grootvader hadden kunnen redden, als ik de sleutel niet had afgepakt.

Verrast trok Noor haar hoofd terug, ze draaide zich om en rende zonder een woord te zeggen het huis weer in. Ik liep achter haar aan naar het kantoor van mijn grootvader, de enige kamer die we nog niet hadden doorzocht. De kamer waar Olive met haar voeten had gestampt en een plek had ontdekt die hol klonk, waarna we het vloerkleed hadden weggerold en een deur in de vloer hadden aangetroffen met daaronder een bunker. Een bunker waar V waarschijnlijk van op de hoogte was … Misschien had ze zelfs de code geweten.

Dat probeerde ik tegen Noor te zeggen, te roepen boven de storm die steeds harder tekeerging en boven Noors eigen geroep – Ben je hier? Mama, waar ben je? – maar ze hoorde me niet en keek me niet aan. Ze schoof Abes lege bureau opzij en rende weg om het kleine kastje te doorzoeken, dus gaf ik het op en begon het zware vloerkleed zelf moeizaam op te rollen. Ik probeerde me te herinneren waar het luik ook alweer was, maar kon niet helder denken.

V was nergens in het kantoor. Ik besloot dat V ook niet in de bunker was. Ik kon me niet voorstellen dat ze ontsnapt was en alleen was gaan schuilen, zonder ons te waarschuwen. Dus toen Noor de kamer uit rende, stond ik op en spurtte achter haar aan.

Ik vond haar verstijfd als een standbeeld in het midden van de woonkamer, zwaar hijgend maar geconcentreerd. Ze wenkte me dichterbij.

‘Stel nou dat we er allemaal samen doorheen zijn gekomen?’ zei ze zachtjes, met haar ogen op een punt in de verte gericht. ‘En dat we op dezelfde plek terechtkwamen als op V’s veranda.’ Ze tilde haar arm op. ‘Daar. Daar werd ik wakker.’ Ze wees naar de hoek waar de versleten fauteuil van mijn grootvader stond. Op de vloer ernaast was een brandvlek te zien die min of meer dezelfde vorm had als Noor. ‘En jij werd daar wakker.’ Ze wees door de deur naar de veranda, waar de contouren van mijn lichaam langzaam onder het bloed van het schepsel verdwenen. ‘Op V’s veranda waren we precies even ver van elkaar verwijderd. Jouw handboeien waren vastgemaakt aan de reling daar en ik lag hier.’

Ik voelde een vonk, een teken van leven. ‘En V lag buiten in het gras.’

We keken allebei met een ruk op naar de wapperende hordeur, de overwoekerde tuin, het hoge gras bij het bos, waar de man in de gele regenjas was blijven staan en omlaag had gekeken.

‘Daar,’ fluisterde ik.

Onze lichamen kwamen in beweging. Samen renden we de storm in.

Hoofdstuk 2

Ve zag eruit alsof de aarde haar had opgeslokt en weer had uitgespuugd. Ze lag verwrongen in het gras, als een afgedankte pop, armen karikaturaal uitgespreid en benen ineengestrengeld onder haar lichaam. Haar grijze haar was samengeklit met modder, haar rode vest en zwarte jurk waren doorweekt van het bloed en de regen. Ze droeg maar één laars, en de opgelapte wollen sok aan haar ongeschoeide voet deed me, ongepast, denken aan de boze heks in De tovenaar van Oz die door Dorothy’s huis wordt verpletterd. Daar richtte ik mijn aandacht op, op wat ik me nog kon herinneren van die oude film die wel een lsd-trip leek, op het gat in V’s gestreepte sok, zodat mijn blik niet naar boven zou dwalen …

hoe vaak had ze die sok al hersteld

… naar het donkere gat in V’s borstkas …

een ding

ze is nu niet meer dan een ding

… naar een open mond die overliep van de regen …

oost, west, thuis best

Noor huilde. Ze had haar hoofd gebogen en haar haar hing voor haar gezicht, maar haar borst ging snel op en neer. Ik probeerde mijn armen om haar heen te slaan, maar ze rukte zich opeens los. ‘Dit heb ik gedaan,’ fluisterde ze, ‘het is mijn schuld, het is mijn schuld, het is mijn schuld.’

‘Nee,’ zei ik. Ik probeerde haar weer te omhelzen en deze keer liet ze het toe. ‘Jij kunt er niks aan doen.’

‘Jawel, het is mijn schuld,’ fluisterde ze. Ik omhelsde haar steviger, nog steviger. Haar lichaam beefde. ‘Ze zat al die jaren veilig in die lus. En toen heb ik die man naar haar geleid. Ik heb hem binnengelaten en hem voorbij haar verdedigingsmuur geloodst.’

‘Je wist het niet. Je had het onmogelijk kunnen weten.’

‘En nu is ze dood. Door mij is ze dood.’

Door ons, dacht ik, hoewel ik dat nooit hardop zou zeggen. Ik moest dat giftige idee de kop in drukken, voordat het begon te rijpen, of het zou haar kapotmaken. Dat wist ik uit eigen ervaring. Een vergelijkbare gedachte had mij vergiftigd.

‘Zo mag je niet denken. Het is niet waar.’ Ik probeerde kalm en redelijk te klinken. Maar dat was moeilijk met V’s lichaam een paar meter verderop in het gras.

‘Ik had haar nog maar net gevonden. Jezus. Ik had haar nog maar net teruggevonden.’ Haar stem brak.

‘Jij kon er niks aan doen!’

‘zeg dat toch niet steeds.’ Opeens wurmde ze zich los en duwde me weer op armlengte afstand. Toen zei ze zachter: ‘Dan wil ik dood.’

Ik kon opeens geen woord meer uitbrengen, dus knikte ik maar. Oké.

De regen prikte in ons gezicht en drupte van onze kin. Het huis begon te kraken.

‘Ik wil even alleen zijn,’ zei ze.

‘We moeten haar naar binnen brengen.’

‘Ik wil even alleen zijn,’ zei ze weer.

Ik stond op en liep naar de bomenrand, voorovergebogen tegen de harde wind, terwijl ik probeerde niet te denken aan hoe dom het was om tijdens een orkaan buiten te blijven. In plaats daarvan dacht ik aan mijn grootvader, aan hoe hij was overleden en waar … even verderop tussen de bomen. De vreemde spiegeling van zijn lichaam en dat van zijn protegee. Ik had mijn grootvader maar één keer zien huilen, maar ik wist dat hij hierom zou hebben gejankt als een klein kind. Hitte laaide door mijn borstkas, mijn beenderen. Ik zag zijn geest bijna voor me, glinsterend tussen de zwarte en bevende bomen, hoorde hem bijna jammeren: Velya, Velya, jij ook al.

Ik draaide me om. Noor was naast het lichaam neergehurkt, veegde modder van V’s gezicht en legde haar verwrongen ledematen recht. Noor, die V had gevonden om haar meteen weer kwijt te raken. Die zichzelf zeker weten voor altijd de schuld zou geven, hoe ik haar ook op andere gedachten zou proberen te brengen. Maar als het haar schuld was, was het net zo goed de mijne. We waren erin geluisd, hadden ons laten misleiden. V had haar geadopteerde dochter vast gemist, maar voor Noors eigen veiligheid had ze nooit geprobeerd contact op te nemen. Ik dacht aan haar begroeting toen we haar vonden. Wat doe jij hier in hemelsnaam?

Onze fout had V het leven gekost. En ik was bang dat er nu een boze duivel was opgestaan. We hadden veel recht te zetten en weinig tijd om te treuren.

Ik werd bijna omvergeblazen door een hevige windvlaag. Er klonk een gil en vervolgens een scherp gekraak uit de aangrenzende tuin. Ik keek met een ruk om en zag dat het dak van de buren wegvloog.

Toen ik terug naar Noor keek, zat ze nog steeds geknield in het gras met gebogen hoofd, alsof ze aan het bidden was.

Eén minuut nog, zei ik tegen mezelf. Geef haar nog één minuut. Misschien kreeg ze geen kans meer om afscheid te nemen. Of sorry te zeggen. Ik wist niet wat er ons nog te wachten stond. Of we een kans zouden krijgen om V te begraven, om een rouwdienst te organiseren. Nog één minuut, en wie weet zou Noor het tot op zekere hoogte kunnen aanvaarden of in elk geval niet bezwijken aan het gif. En dan zouden we …

Wat zouden we dan kunnen doen? Ik was zo in beslag genomen door de verschrikkingen en het verdriet van het moment dat ik nog niet verder had nagedacht. We moesten V’s lijk bedekken. Het naar binnen brengen. Moesten onze vrienden en bondgenoten waarschuwen, bij hen zien te komen … als Caul ons nog niet voor was. Duizenden angsten klauwden aan de rand van mijn gedachten, maar ik kon het me niet veroorloven om ze binnen te laten.

Noor zat er roerloos bij. De storm werd steeds heviger. Ik kon niet langer wachten.

Ik had nog maar enkele stappen in haar richting gezet, toen het voelde alsof ik een stomp in mijn maag kreeg. Ik wankelde en viel op mijn knieën. Moeizaam naar adem happend tastte ik in het gras naar het voorwerp dat me had geraakt, maar ik vond niks. Mijn adem stokte toen een nieuwe pijn opbloeide in mijn middenrif en langs beide benen naar beneden raasde.

Ik ken deze pijn.

‘Wat is er gebeurd? Ben je gewond?’ Noor stond over me heen gebogen en hief mijn hoofd op. Ik probeerde te praten, maar het kwam er als geprevel uit. Mijn gedachten waren bij het ding dat me had geraakt, wat helemaal geen ding was, besefte ik, maar een gevoel. En nu begon de stilgevallen dynamo in mijn binnenste weer te tollen, waardoor ik me omdraaide en naar het bos keek.

‘Wat is er?’ vroeg Noor.

Opeens zag ik het voor me: rottend, met zwarte ogen en de bouw van een monsterachtige spin, door de varens onze kant op banjerend.

‘De man met de gele regenjas,’ zei ik hees, terwijl ik met bonkend hart het bos afspeurde.

‘Wat is er met hem?’

Het had hem voelen verdwijnen. Had zijn baasje voelen sterven.

‘Hij was niet alleen.’

Ik dacht meteen aan de wapenkast in de garage, maar die zat op slot met een ketting, net zo nutteloos voor ons nu als voor mijn grootvader de avond dat hij stierf. Er was nog één andere optie, behalve vluchten, wat zinloos was, of het monster hier in de tuin ongewapend te lijf gaan, wat geschift was.

‘Mijn grootvader had een bunker.’ Ik sleurde Noor al mee naar de veranda. ‘Onder de vloer van het kantoor.’

Halverwege zette ze haar voeten stevig neer en trok ons tot stilstand.

‘Niet zonder haar.’

Ze bedoelde V.

‘Er is een hulsel in het bos.’ Ik besefte dat ik het woord nog niet had uitgesproken en de dreiging nog niet had benoemd. Ik probeerde haar verder te sleuren, maar ze weigerde mee te werken.

‘Ik heb gezien wat ze doen met mensen als wij, en al helemaal met dode. Ze hebben haar hart al gestolen. Ik wil niet dat ze haar ogen ook afpakken.’

Ze trilde niet, was niet manisch. Ik zag dat tegenstribbelen geen zin had.

Noor pakte V’s armen en ik pakte haar benen. V was geen grote vrouw, maar het leek wel alsof haar doorweekte lichaam met stenen was verzwaard. We wrongen ons door de verandadeur, droegen haar voorbij het levenloze schepsel het huis in en lieten een modderspoor achter op de vloer. We legden haar neer bij het weggetrokken tapijt in het kantoor. Ik voelde mijn innerlijke kompas heen en weer tikken, in een poging de precieze locatie te bepalen van een hulsel dat ik niet met eigen ogen had gezien. Ik wist alleen zeker dat het eraan kwam en dat het woedend was. Die woede kon ik voelen als pijnlijke messteken.

Ik zakte op mijn knieën en sloeg tegen de houten vloer tot mijn vuisten beantwoord werden door een echo, waarna ik Noor vroeg om iets te zoeken waarmee ik het luik kon open wrikken, terwijl ik met mijn handen over de planken ging. Ik vond het verborgen hengsel net op het moment dat ze terugkwam met de bebloede briefopener met het bronzen handvat, dat enkele ogenblikken eerder nog in de nek van een dood schepsel stak. In mijn hoofd hoorde ik het mevrouw Peregrine al zeggen: Wat een onvoorstelbaar nuttig dingetje toen ik het in de smalle opening stak en een paar vloerplanken loswrikte. Daaronder bevond zich de gepantserde bunkerdeur.

Noor was niet verbaasd. V had haar eigen geheime lus. Daarmee vergeleken was een ondergrondse bunker vast vanzelfsprekend.

De bunkerdeur was gesloten met een alfanumeriek toetsenpaneeltje. Ik begon de code in te drukken, maar opeens was ik alles kwijt.

‘Je bent niet aan het typen,’ merkte Noor op.

Ik staarde naar de toetsen. ‘Het is geen verjaardag. Het is een woord …’

Noor wreef met een hand over haar wang.

Ik sloot mijn ogen en tikte tegen mijn hoofd. ‘Het is een woord. Een woord dat ik kén.’

De kompasnaald wiebelde en kwam tot stilstand. Ik voelde het hulsel door het bos razen, bijna bij de rand. Ik staarde tot het paneeltje wazig werd. Het was in het Pools. Kleine nog iets.

‘Alsjeblieft, schiet op,’ zei Noor met opeengeklemde kiezen. ‘Ik ben zo terug.’

Ze liep weg en kwam een tel later terug met het donkerbruine dekbed van mijn grootvader. Ze legde het over V’s lichaam.

Tijger! Kleine tijger. Zo noemde hij me vroeger. Maar wat was dat weer in het Pools?

Noor rolde V in de donsdeken. Een mummie in een lijkwade van microvezel. En toen schoot het me te binnen en met mijn vinger ramde ik op de toetsen.

T-y-g-r-y-s-k-u

Het slot ging open. Ik kon weer ademen. Ik zwaaide de zware deur open, die als een geweerschot tegen de vloer knalde.

‘Gelukkig.’ Noor slaakte een zucht.

Er daalde een ladder af in het donker. We schoven V’s omhulde lichaam naar de rand. Ik klom drie sporten naar beneden, met een arm om haar kuiten geslagen, maar ze was te zwaar om in mijn eentje naar beneden te dragen, en er was geen tijd om haar voorzichtig in de bunkertunnel te laten zakken, terwijl wij twee ons sport per sport langzaam lieten zakken.

Vanaf de veranda klonk een harde metalen kreun, wat misschien de wind was die de hordeur aan flarden scheurde … of een hulsel.

‘We moeten haar gewoon laten vallen,’ zei ik. ‘Het spijt me.’

Noor gaf geen antwoord, ze knikte alleen maar. Ze haalde een keer diep adem. Ik verontschuldigde me in stilte bij V voor wat er ging gebeuren, en liet haar vervolgens uit mijn armen het donker in glijden. Er klonk een luid gekraak van brekende botten toen ze landde. Noor kromp ineen en ik onderdrukte een huivering, en toen klommen we achter haar aan.

Noor trok het luik met een galmende dreun achter ons dicht. Het viel automatisch in het slot en we werden ondergedompeld in duisternis. Aan de andere kant weerklonk gebons en we hoorden een gebrul dat zeker niet van de wind afkomstig was. Ik klom de ladder verder af naar beneden, struikelde over V’s lichaam en tastte met mijn hand over de ruwe betonnen muur tot ik een lichtschakelaar vond.

De ingebouwde groene tl-buizen in de muren gingen knipperend aan. Gelukkig was er nog steeds stroom, ondanks de storm. Mijn grootvader kennende was de bunker verbonden met een verborgen noodgenerator.

Een klap van binnen in het huis weerkaatste tussen de muren van de tunnel.

‘Dus deze plek is hulselbestendig?’ vroeg Noor met haar ogen op het luik boven ons gericht.

‘Zou moeten.’

‘Is dat ooit getest?’

Het hulsel begon tegen het luik te beuken, wat klonk als een dof rinkelende bel.

‘Vast wel.’

Dat was gelogen. Als de schepsels er ooit achter waren gekomen waar opa Portman woonde – voor vorig jaar – zou hij met zijn gezin ergens zijn ondergedoken om nooit meer terug te keren. En dat betekende dat op dit moment voor het eerst werd getest of deze veertig jaar oude bunker stand zou houden.

‘Maar ik stel voor dat we uit de buurt van dat luik blijven,’ zei ik. ‘Voor alle zekerheid.’

Het commandocenter in het midden van de bunker was precies zoals ik het me herinnerde. Zes meter breed. Stapelbed tegen de ene muur, militaire voorraadkast tegen de andere. Een chemisch toilet. Een log telexapparaat boven op een log houten bureau. Het opvallendste voorwerp in het vertrek was een periscoop die aan een cilindervormige buis aan het plafond hing, identiek aan die in V’s huis.

Zelfs door de dikke deur van het luik en de lange betonnen tunnel naar deze ondergrondse ruimte weergalmden de intense geluiden van verwoesting. Het hulsel ging als een razende tekeer. Ik probeerde niet te denken aan wat het met het huis deed … of wat het met ons zou doen als het daartoe de kans kreeg. Op dat moment had ik weinig vertrouwen in mijn hulseltemmerstalent. We hadden de beste overlevingskans als we bij het monster uit de buurt bleven. Gek genoeg was ik ook te bijgelovig om het hier tegen een hulsel op te nemen, precies op de plek waar mijn grootvader door zo’n monster was vermoord. Alsof ik daarmee het lot zou tarten.

‘Ik zie alleen maar hoog gras.’ Noor had haar oog tegen de periscoop gedrukt en draaide langzaam een rondje. ‘Het bewakingssysteem van je grootvader is nutteloos, omdat niemand de moeite heeft genomen om het gras te maaien.’ Ze liet de periscoop los en keek naar mij. ‘We kunnen hier niet blijven.’

‘We kunnen ook niet naar boven,’ antwoordde ik. ‘Dat hulsel zal ons met huid en haar verscheuren.’

‘Niet als we iets vinden waarmee we het kunnen doden.’ Ze liep naar de voorraadkast en trok de deur open, waardoor er planken met keurige stapels overlevingsmiddelen tevoorschijn kwamen. Een voedselvoorraad en allerlei geneesmiddelen. Niets dodelijks.

‘Er zijn hier geen wapens. Ik heb al gekeken.’

Ze begon de kast toch te doorzoeken en maaide een plank vol voedselblikken met veel kabaal op de grond. ‘In de garage lagen genoeg wapens voor een bijeenkomst van de wapenlobby. Hoe kan het nou dat er geen wapens te vinden zijn in de overlevingsbunker van je grootvader?’

‘Ik weet het niet, maar er zijn er geen.’

Ik begon haar te helpen, ook al wist ik dat het zinloos was. Ik schoof een stapel missieverslagen, procedurehandleidingen en andere boeken opzij om erachter te kunnen kijken.

‘Hoe kan dat nou?’ Nu ze elk hoekje van de kast had uitgekamd, draaide ze haar rug ernaartoe en keilde een blikje bonen naar de andere kant van de kamer. ‘Laat ook maar. We kunnen hier nog steeds niet blijven.’ Sinds we binnen waren had ze zich opmerkelijk sterk gehouden, maar nu klonk er weer een spoortje van paniek in haar stem.

‘Laat me even,’ zei ik. ‘Ik moet nadenken.’

Ik plofte neer op de bureaustoel. Er was natuurlijk nog een andere uitweg: door de tweede tunnel naar het nephuis aan de overkant van de straat, waar de witte Chevrolet Caprice van mijn grootvader klaarstond in de garage. Maar misschien zou het hulsel naar buiten rennen zodra het de motor van de Caprice hoorde en ons vermoorden voordat we de oprit af waren. Met andere woorden: misschien was ik zelf nog niet klaar voor de blinde snelheid en perfecte uitvoering die zo’n ontsnapping vereiste.

Het klonk alsof iemand het huis met een sloophamer bewerkte.

‘Misschien wordt hij het wel zat en druipt hij af,’ zei ik, half voor de grap.

‘Hij gaat nergens heen, tenzij om versterking te halen.’ Noor begon te ijsberen in de krappe ruimte. ‘Hij is waarschijnlijk al aan het bellen voor back-up.’

‘Volgens mij hebben hulsels geen telefoon. Ze hebben ook geen versterking nodig.’

‘Wat doet hij hier in vredesnaam? Waarom zijn er een schepsel en een hulsel bij je grootvader thuis?’

‘Ze hadden ons duidelijk verwacht,’ zei ik. ‘Of toch íémand verwacht.’

Ze leunde met een gefrustreerde frons tegen het stapelbed. ‘Ik dacht dat Murnau het laatste schepsel op vrije voeten was. En dat bijna alle hulsels dood waren.’

‘De ymbrynes zeiden dat er nog een paar waren ondergedoken. Misschien waren het er meer dan ze dachten.’

‘Nou, ondergedoken zijn ze niet meer. Deze twee toch niet. Wat betekent dat iemand ze heeft opgeroepen. Wat betekent …’

‘Dat weten we niet,’ zei ik. Die redenering wilde ik liever niet volgen. ‘We weten niks.’

Ze rechtte haar schouders en keek me aan. ‘Caul is terug, hè? Het is Murnau gelukt. Hij heeft hem teruggebracht van … waar hij ook was.’

Ik schudde mijn hoofd. Ontweek haar blik. ‘Ik weet het niet. Misschien.’

Haar rug gleed langs de bedstijl tot ze met haar knieën tegen haar borst op de vloer zat. ‘Ik heb hem gevoeld,’ zei ze. ‘Vlak voordat ik flauwviel. Het was alsof … alsof er een deken van ijs over me heen kwam.’

En ik heb hem gezien. Ik zag zijn gezicht in het hart van de storm. Maar toch zei ik: ‘We weten het gewoon niet,’ omdat ik het niet zeker kon weten, en omdat ik zoiets verschrikkelijks pas wilde toegeven als we de waarheid niet meer konden ontkennen.

Ze hield haar hoofd schuin, alsof haar net iets te binnen was geschoten, en toen sprong ze op en begon in haar broekzak te graaien. ‘Dit vond ik in V’s hand toen ik haar in de deken wikkelde. Volgens mij hield ze het vast toen ze doodging.’

Ik stond op en ze stak haar hand uit. Er lag iets in wat leek op een kapotte stopwatch. Er stonden geen wijzers of cijfers op, maar vreemde symbolen en iets wat runentekens hadden kunnen zijn, en de glazen wijzerplaat was gebarsten en zwartgeblakerd, alsof hij in het vuur was gevallen. Ik nam het – verrassend zware – ding van haar over. Op de achterkant stond:

eenmalig gebruik. aftelprocedure 5 min.
gemaakt in oost-duitsland.

‘Een uitwerpknop,’ fluisterde ik vol ontzag.

‘Het zat vast al in haar zak toen wij opeens voor haar deur stonden,’ zei Noor. ‘Misschien wist ze dat er iets op til was.’

Ik stond te knikken. ‘Of misschien had ze dit altijd bij zich. Zodat ze op elk moment klaar kon zijn om te ontsnappen.’

Als een voortvluchtige, dacht ik bedroefd.

‘Maar het werkte niet snel genoeg. Vijf minuten aftellen staat hier. Dus zelfs als ze op de knop had gedrukt zodra Murnau binnenkwam …’

Noor keek langs me heen naar de muur, naar niets.

‘Snel genoeg om ons te redden,’ zei ik. ‘Maar te traag om zichzelf te redden.’ Ik gaf haar de stopwatch terug. ‘Ik vind het zo erg.’

Ze haalde beverig adem, herpakte zich en schudde haar hoofd. ‘Het slaat nergens op. Ze bereidde zich altijd goed voor. Plande alles altijd tot in de puntjes. En ze heeft jaren de tijd gehad om zich op een inval voor te bereiden. Ze had die uitwerpstopwatch. Een huis vol wapens. Ja, ze was overrompeld – dankzij mij – maar ik durf te wedden dat ze ook daar een plan voor had.’

‘Noor, Murnau schoot haar in de borst. Hoe kun je dat in vredesnaam plannen?’

‘Ze líét het gebeuren. Dat denk ik echt. Als ze had geprobeerd om uit het raam te springen of zoiets, zou hij meteen een van ons hebben vermoord om vervolgens de ander als gijzelaar te gebruiken. Dus in plaats daarvan liet ze zich neerschieten.’

‘Maar haar eigen hárt was een van Benthams herrijzenisingrediënten. Dat moet ze geweten hebben. Volgens mij is dat zelfs de reden waarom ze zich in die lus had opgesloten: om te voorkomen dat de schepsels haar hart zouden stelen. Zich door Murnau laten vermoorden om ons te redden zou iederéén in gevaar hebben gebracht.’

‘We moesten hem tegenhouden.’ Ze boende de stopwatch verwoed met haar duim. ‘Maar we hebben gefaald.’

Ik begon te protesteren, maar ze onderbrak me. ‘Luister, dit is zinloos. Er zit niks anders op dan de anderen te waarschuwen. We moeten terug naar Devil’s Acre om hen te vertellen wat er is gebeurd. En snel.’

Eindelijk. Iets waar we het over eens waren.

‘Ik geloof dat ik weet hoe,’ zei ik. ‘In de tuin van mijn ouders is er een zaklus. Die is rechtstreeks verbonden met het Panlusicum, binnen in de Acre. Ze wonen aan de andere kant van de stad.’

‘Dan moeten we gaan. Nu.’

‘Als hij nog werkt,’ voegde ik eraan toe.

‘Dat merken we vanzelf wel.’

De periscoop kraakte opeens luid. Hij draaide snel rond, schoot naar boven en knalde kapot tegen het plafond. We doken weg voor de scherven die op de vloer vielen.

‘Tot zover ons bewakingssysteem,’ zei Noor.

‘Hij is razend. Hij gaat nergens heen.’

‘We zullen het er gewoon op moeten wagen.’

‘Míjn leven kunnen we wel op het spel zetten,’ zei ik. ‘Maar als Caul echt terug is, moeten we heel voorzichtig omspringen met het jouwe.’

‘O, alsjeblieft zeg …’

‘Nee, luister naar me. Als er iets klopt van die voorspelling – en daar kunnen we volgens mij wel van uitgaan – dan ben jij onze beste hoop. Misschien wel onze enige hoop.’

‘Je bedoelt dat gedoe met de zeven.’ Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Ik en zes anderen. Die misschien niet eens …’

‘Je bent nu veilig, en ik moet je beschermen. V heeft zichzelf niet opgeofferd zodat jij in de buik van een hulsel kunt eindigen. Ik weet niet hoelang we bewusteloos waren. Minstens een paar uur … misschien langer. Dus alsjeblieft, wacht gewoon nog een paar minuten om te zien of die klootzak het zat wordt om op gras te kauwen. Dán kunnen we in actie komen.’

Ze sloeg haar armen over elkaar. ‘Best. Maar we moeten de anderen toch op de een of andere manier kunnen waarschuwen terwijl we hier wachten. Is er een telefoon? Een radio?’ Onderzoekend keek ze de bunker rond. ‘Wat is dat ding achter je?’

Ze bedoelde het telexapparaat. ‘Het is verouderd,’ zei ik. ‘Een museumstuk.’

‘Kan het contact met de buitenwereld maken?’

‘Niet meer, volgens mij. Vroeger gebruikten ze het om met andere lussen te communiceren, maar dat was niet veilig …’

‘Het is het proberen waard.’ Noor ging op de bureaustoel zitten en schoof dichterbij tot ze met haar buik tegen het toetsenbord kwam, dat eruitzag alsof het van een oude faxmachine was gezaagd. ‘Hoe zet ik hem aan?’

‘Geen idee.’

Ze blies een laagje stof van het toetsenbord en drukte daarna op een willekeurige toets. Het beeldscherm bleef zwart. Ze tastte met haar hand naar de achterkant en zette een schakelaar aan. Het beeldscherm maakte een statisch plofgeluid, en het volgende moment knipperde een oranje cursor tot leven.

‘Kijk eens aan,’ zei ik. ‘Hij werkt.’

Er verscheen een woord. Eén woord op een regel bovenaan een verder volledig zwart scherm.

Bevel: ___

Noor floot. ‘Dit ding is echt oud, man.’

‘Ik zei het toch.’

‘Waar is de muis?’

‘Volgens mij bestond dat toen nog niet. Het wil dat je iets typt.’

Noor typte Waarschuw.

De machine maakte een ontevreden piepgeluid.

Bevel niet herkend.

Noor trok een boos gezicht. Ze typte Mail.

Bevel niet herkend.

‘Probeer Adresboek,’ zei ik.

Dat deed ze. ‘Niks.’ En toen probeerde ze Bericht, Zoeken, Help en Lus. Zonder resultaat.

Noor leunde achterover in de stoel. ‘Je opa heeft de handleiding vast niet bewaard, hè?’

Ik liep naar de voorraadkast en zocht tussen de boeken. De meeste zagen er met hun spiraalrug en zachte cover zelfgemaakt uit. Er zaten een paar oude logboeken van mijn opa’s missies bij, en ik beloofde mezelf dat ik die op een dag allemaal zou lezen. Tussen een versleten uitziende brochure met als titel Zo doe je dat: een hulselschuilkelder bouwen en een paar spionageromans waar mijn grootvader zo van hield, zat een gelamineerd boek met een insigne van een vogeltje op de kaft en vier rode letters: uvbo.

Die letters had ik eerder gezien, in bepaalde edities van de Vertelsels. Uitsluitend voor bijzondere ogen.

Ik sloeg het open. Op de titelpagina binnenin stond: Syndrisoft pneumatisch telexapparaat os 1.5 – handleiding.

‘Noor! Ik heb hem!’ Ik riep zo hard dat ik haar liet schrikken, maar een fractie van een seconde later vroeg ik me al af waarom ik zo enthousiast was geweest. Het ding was zo goed als zeker losgekoppeld van het netwerk waar het ooit mee verbonden was.

We schoven het zware toetsenbord naar achteren om plaats te maken op het bureau en sloegen de handleiding open. Boven ons hoofd klonk een brul en weer een klap. Het geluid werd nauwelijks gedempt door zes meter aarde en gewapend beton. Ik vroeg me af of er nog iets van het huis zou overblijven nadat het hulsel er klaar mee was.

We probeerden de apocalyptische geluiden te negeren en bestudeerden de handleiding. In de inhoudsopgave stond een hoofdstuk met als titel ‘Communicatie en verbinding’. Ik bladerde naar de juiste pagina en las hardop voor terwijl Noor typte.

‘Probeer dit eens,’ zei ik. ‘Uitgaande cc.’

Dat deed ze. De cursor typte een antwoord: Uitgaande communicatie niet beschikbaar.

Ik las meer mogelijke bevelen voor aan Noor. Ze probeerde Verzoek uitgaande cc. De cursor knipperde een paar seconden snel, en reageerde toen met cc-lijnen verbroken.

‘Shit,’ zei ze.

‘Het was hoe dan ook een gok,’ zei ik. ‘Dit ding is waarschijnlijk al jaren niet meer gebruikt.’

Ze gaf een klap op het bureau en stond op. ‘We kunnen hier niet lang meer wachten. Dat hulsel gaat niet zomaar vrijwillig vertrekken.’

Ik begon te denken dat ze gelijk had: dat het monster nooit zou vertrekken. Dat degene die de man met de gele regenjas had gestuurd uiteindelijk zou merken dat hij niet was teruggekeerd en naar hem op zoek zou gaan. Dat elke minuut dat we ons hier verstopten een minuut was die we afpakten van onze bondgenoten in de Acre, die plannen aan het maken geweest konden zijn om te ontsnappen aan (of zich te verdedigen tegen) de aanval die Caul zonder twijfel aan het voorbereiden was. Als ik Noor beschermde maar mijn vrienden liet afslachten in een verrassingsaanval, kon je dat dan een overwinning noemen?

Misschien. Misschien was het dat volgens de kilste kansberekening wel, want Caul was niet alleen een bedreiging voor de bijzonderen van wie ik hield, maar voor het hele bijzonderdom. En eigenlijk voor de hele wereld.

Maar ja, mijn vrienden waren mijn hele wereld.

Ik stond op het punt om ‘Laat maar, we gaan’ te zeggen, toen ik Noor hoorde mompelen: ‘Holy shit.’

Ze was terug naar het bureau gelopen en stond over de stokoude monitor gebogen. De cursor had iets uit zichzelf getypt. Twee regels oranje tekst.

Bedreiging gedetecteerd.

Activeer verdediging: j/n___

Noor wachtte niet om mijn mening te vragen. Haar wijsvinger sloeg op de j-knop.

Het scherm werd zwart. Heel even dacht ik dat het ding uit stond – dat het gewoon de draak met ons had gestoken – maar toen verscheen de cursor weer en tekende een nieuwe afbeelding.

Het was een plattegrond van het huis. De plattegrond was opgedeeld in twaalf zones, aangeduid met f1-f12, acht zones voor het huis en vier voor de tuin. Er waren twaalf functietoetsen op het toetsenbord. Onderaan het scherm stond er een cursor afwachtend te knipperen.

‘Wat denk je dat ze doen?’ vroeg Noor. ‘Vuurballen schieten? Valluiken openen?’

‘In een rustige seniorenwijk?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Daar komen we zo achter.’ Haar vinger zweefde boven de functietoetsen. ‘Denk je dat hij nog steeds pal boven ons is?’

Ik voelde de nabijheid van het hulsel, maar kon niet zeggen waar hij zich precies bevond. Ik liep naar de periscoop – of wat er nog van overbleef – en trok hem weer naar beneden. Door het gebarsten glas zag ik een vervormde weergave van de tuin. Het hulsel had het gras platgedrukt, zodat ik een glimp kon opvangen van het huis en de straat daarachter, maar hij was zelf nergens te bekennen. Ik draaide een rondje. De lens speurde de tuin af, langs een omgevallen boom en een neergehaalde stroomkabel die vonkend op het trottoir lag, naar het huis zonder dak van de buren. En toen voelde ik mijn innerlijke kompasnaald trillen en hoorde het beest janken, scherp en luid, terwijl de periscoop met veel geweld naar boven werd getrokken voordat hij weer tegen het plafond knalde en ik op de grond viel.

Noor sprong op uit de stoel en rende naar me toe. ‘Jezus, gaat het?’

‘Hij zit recht boven ons!’ riep ik.

Ze hielp me overeind en we struikelden samen naar de computer.

‘Welk deel van de tuin is dat?’ Ze tuurde naar de monitor.

Ik tikte tegen het scherm. ‘Volgens mij is het … die kant.’

Noor legde haar vinger op de overeenstemmende toets. f10. ‘Vind je het erg als ik het doe?’

‘Ja! Ik bedoel, nee! Druk nu maar gewoon!’

Ze drukte op de toets.

In eerste instantie gebeurde er niets. Toen begonnen de muren om ons heen te trillen, en er klonk een knarsend geluid, als van een reusachtige oude radiator, en toen klonk er een oorverdovend gedreun en de kamer beefde. Het stapelbed viel om en alles wat we niet uit de voorraadkast hadden gehaald vloog op de grond.

De kompasnaald in mijn binnenste tolde rond. Ik kon niet zeggen hoe erg we het hulsel hadden verwond, maar ik wist zeker dat het een eind was weggeslingerd door wat er bovengronds zojuist ook was gebeurd. Wat betekende …

‘We hebben hem!’ riep ik.

Noor haalde behoedzaam haar handen van haar hoofd. ‘Is hij dood?’

‘Gewond volgens mij, niet dood. Maar laten we hier niet zitten wachten tot we het zeker weten.’

Ik rende naar de muur en begon de deur open te wrikken die gedeeltelijk verborgen zat achter de voorraadkast. ‘Een tweede uitgang,’ legde ik uit. ‘Die gaat naar een ander huis, en een auto die we kunnen gebruiken.’

‘Hoe zit het met V?’ zei Noor.

Ik probeerde me voor te stellen dat we haar lichaam door tunnels sleurden en ladders beklommen, terwijl we op de hielen werden gezeten door een gewond en razend hulsel. Maar toen las Noor kennelijk mijn gedachten, zonder dat ik het hoefde uit te leggen, en ze schudde haar hoofd en mompelde: ‘Laat maar.’

‘We komen terug,’ verzekerde ik haar.

Ze zei niets, stak haar vingers alleen tussen de deurstijl en begon te trekken.

Hoofdstuk 3

We spurtten door de lage tunnel onder de straat van mijn grootvader, klommen weer een ladder op en door een luik naar de slaapkamer van het nephuis. Er was geen tijd om uit het raam te kijken om de schade aan het huis van mijn grootvader op te meten, alleen tijd voor de beweging van onze benen en mijn hand die Noor meetrok, en godzijdank was het huis een exacte kopie van dat van Abe zodat ik snel mijn weg van de gang naar de woonkamer vond zonder er lang over na te hoeven denken. De wind huilde in de natgeregende woonkamer, gaasachtige gordijnen flapperden bij het verbrijzelde erkerraam en een gevallen eikentak reikte als de hand van een monster in de kamer.

Een nauwelijks zichtbare glimp van vlammen aan de overkant van de straat.

Geen spoor van het hulsel. Onwillekeurig voelde ik de hoop opbloeien dat het toch dood was.

We stormden de garage in. De brede Caprice stond nog op precies dezelfde plek, de plek ernaast was leeg. (De Aston hadden we enkele weken geleden achtergelaten in Brooklyn en was nu vast in handen van de schepsels of gestolen en uit elkaar gehaald voor onderdelen.) We gooiden de lange portieren van de Caprice open en lieten ons op de zetels zakken. De sleutels zaten in de bekerhouder, de garageopener zat achter de zonneklep geklemd. Ik stak mijn hand op om op het knopje van de afstandsbediening te drukken, toen Noor die snel weggriste.

‘Eén ding,’ zei ze. Het was de eerste keer dat mijn ogen ergens op bleven rusten sinds we waren beginnen te rennen. Zelfs in het onflatterende koepellicht van de Caprice, zelfs doorweekt tot op het bot, buiten adem en met warrig haar zag ze er prachtig uit. Prachtig.

Ze zei: ‘Je stopt niet. Wat er ook gebeurt, je moet teruggaan naar de Acre. Zelfs als ik in de problemen zit.’

Ik moest haar woorden even laten bezinken. ‘Ik laat je niet achter.’

‘Luister. Luister.’ Ze was helemaal verstijfd. Ze nam mijn hand en vlocht onze vingers in elkaar zonder haar ogen van de mijne af te wenden. ‘Iemand moet de anderen waarschuwen, en alleen wij kunnen dat doen. Niemand anders weet wat er is gebeurd.’

Alles in mij verwierp dat idee, kromp ineen bij de gedachte dat ik Noor voor welke reden dan ook in de steek zou laten. Maar ik kon geen duidelijker tegenargument formuleren dan ‘Nee.’

Ze legde haar hand op mijn been. ‘Ik heb V het leven al gekost.’ Haar vingers drukten dieper in mijn dij. ‘Laat me er alsjeblieft niet ook voor zorgen dat onze vrienden sterven.’

Mijn hart klopte in mijn keel. ‘Jij moet hetzelfde beloven,’ zei ik. ‘Niet stoppen.’

Ze sloeg haar ogen neer en knikte nauwelijks merkbaar. ‘Oké.’

‘Oké,’ zei ik.

Het was een leugen. Ik zou haar nooit hebben achtergelaten.

Ze gaf me de afstandsbediening. Ik drukte op het knopje. De motor van de garagepoort sloeg aan en de poort rolde kermend omhoog. Mijn grootvader had de Caprice achterwaarts ingereden, dus we stonden naar de straat gericht en toen de poort openging, was het alsof het doek openschoof aan het begin van een toneelvoorstelling.

Het huis van mijn grootvader stond in brand. Aan de zijkant was de tuin helemaal verschroeid. Er zat een dampend gat in het gras. In een van de muren was er een tweede geslagen, waardoor de roze tegels van de badkamer zichtbaar waren.

Ik weet bijna zeker dat ik ‘Shít man’ mompelde en Noor zei iets over de motor starten, maar een plotse, scherpe pijn in mijn buik eiste al mijn aandacht op. Het vertelde mijn ogen ook waar ik moest kijken: naar het gat in de tuin, waar een zwarte tong omhoogkwam in de regen, uit een bewegende stapel verbrijzelde roze badkamertegeltjes.

Noor staarde ook – ze had mijn ogen naar de brokstukken gevolgd.

‘Jacob?’ zei ze zachtjes. ‘Volgens mij heeft-ie het overleefd.’

Het hulsel kwam overeind uit het puin. Ondanks zijn gebogen rug was hij enorm groot, en hij kraakte zijn nek alsof hij niet net verpletterd was door een huis, maar gewoon een dutje had gedaan. Hij zat onder het verpulverd beton, waardoor hij er spookachtig wit uitzag … en waardoor Noor hem ook kon zien.

‘Start de motor.’ Noor boog zich naar me toe en schudde me door elkaar. ‘De motor, Jacob!’

Ik draaide de sleutel om, trok de versnellingspook in de d-stand en gaf gas. We schoten de oprit op, scheurden met een patserig geschraap door de goot en slingerden de straat op.

‘Ik zie hem, ik kan hem zíén, sneller,’ riep Noor, haar lichaam naar achteren gedraaid in de richting van het huis van mijn opa.

Ik drukte het gaspedaal helemaal in. De motor gierde met een felheid die niet paste bij oude, brede Chevy Caprices. Het was te veel kracht. De achterste wielen draaiden op het natte wegdek, terwijl de achterkant opzijslingerde.

Het hulsel draafde door de tuin en was bijna bij de straat. Hij was zelfs nog groter dan het exemplaar waartegen ik had gevochten in de lus van de dodenopwekkers in Gravehill, en bespat met impressionistische wolkjes betonstof en zwart bloed.

‘go, go, go!’ riep Noor. ‘Vooruit, niet opzij!’

Ik liet het gaspedaal los tot de achterste wielen stopten met draaien, gaf een ruk aan het stuur en gaf daarna langzaam weer gas.

‘Vlak achter je … vlak achter je …’

We vertrokken net op het moment dat de hulseltong als een lasso om onze bumper probeerde te draaien, maar hij kaatste er met een luide metalen kleng vanaf. Een tel later sloeg een van zijn tongen de achterruit aan diggelen. Glasscherven vielen op de achterbank. We raasden nu door de straat, en hij rende achter ons aan, mank en gewond maar toch snel.

Noor trok het handschoenkastje open en begon het te doorzoeken. Ze was op zoek naar een wapen, of misschien naar een geheim paneel met James Bond-achtige knoppen. Maar er lagen alleen autopapieren en een oude leesbril in. We gingen zo snel als ik durfde, want de natte straten, afgewaaide takken en ontwortelde tuinkabouters hadden de wijk in een hindernisbaan veranderd. Een wijk die al bekendstond om de eindeloze bochten, lussen en doodlopende straatjes, waardoor onze snelle-maar-zware auto voortdurend bijna in vijvers en tegen de zijgevels van huizen slingerde, en ik moest steeds remmen en bijsturen en weer remmen terwijl ik er écht naar snakte om het gaspedaal helemaal in te drukken. Ondanks dat alles begonnen we het hulsel af te schudden, maar alleen omdat hij gewond was en één tong als kruk moest gebruiken.

Toen voelde ik de kompasnaald met een ruk draaien en in de achteruitkijkspiegel zag ik het hulsel van de weg snellen en achter een huis verdwijnen.

‘Hij probeert ons de pas af te snijden,’ zei ik, en we leunden allebei naar rechts terwijl ik plots uitweek voor een omgekanteld golfkarretje.

‘Ga dan de andere kant op,’ riep Noor.

‘Dat gaat niet! Er is maar één uitgang uit dit labyrint …’

Bij de volgende paar bochten zagen we hem niet, maar ik wist dat hij in de buurt was, ons spoor volgde en zo snel rende als zijn gewonde lijf hem kon dragen. Toen doemde de bewakingspoort voor ons op. De uitgang. Daarachter een hoofdweg, een recht stuk waar ik eindelijk een snelheid kon halen waardoor we konden ontsnappen.

Ik voelde het hulsel voordat ik het zag, het schoot als een pijl uit een boog naar voren om ons de weg te versperren. We reden er recht op af, door het kleine steegje tussen een lage stoeprand en de onbemande poort.

‘Hou je vast!’ riep ik, en ik drukte het gaspedaal in en zwenkte scherp naar rechts.

We raakten de stoeprand. Mijn lichaam zonder veiligheidsgordel vloog naar voren en sloeg tegen het stuur toen we wegschoten. Een van de tongen van het hulsel schuurde langs de zijkant van de auto. De andere sloeg zich door de ruit aan mijn kant en toen we over het kunstgras van de golfbaan tegenover de wijk vlogen, sleepten we het hulsel met ons mee.

We zoefden over het gras heen en maakten een brede halve cirkel voor ik aan het stuur zwenkte en de wielen rechtzette, en godzijdank, Abezijdank, was dit geen gewone oude auto, maar eentje waar hij duidelijk aan had gesleuteld, want de motor had genoeg kracht en de achterwielen genoeg grip om ons over de drassige golfbaan te laten glijden, genoeg vaart om niet met de neus in de greppel te duiken, maar eroverheen te springen, waarbij de achterwielen tegen de buitenrand knalden voordat ze weer grip kregen, en ons vervolgens als een speer over de hoofdweg stuurden.

Alles goed, alles prima, op één dingetje na, wat Noor niet kon zien omdat de regen het hulsel schoon had gespoeld: zijn tong stak door mijn raam en had zich rond de klink aan de binnenkant van mijn portier gewikkeld. We trokken het monster met ons mee, sleurden het aan zeventig, tachtig kilometer per uur mee, en nog voelde ik het niet doodgaan, ik voelde alleen zijn woede.

Die tong was strak gespannen. Daarmee hield het hulsel zich niet alleen vast, maar trok het zich ook langzaam dichterbij en overeind van de weg, waardoor het zonder twijfel levend werd gevild.

Omdat ik niets anders kon verzinnen, trapte ik het gas helemaal in.

‘Heb jij iets scherps?’ riep ik.

Noor keek me vol afgrijzen aan, want ze besefte meteen waarom ik het had gevraagd. Ik bad dat er een tegenligger zou komen, iets dat ik kon gebruiken om het monster los te trekken, maar Englewood leek wel een spookstad en de wegen waren verlaten. Wij waren de enigen die zo dom waren om midden in een hevige storm buiten te komen.

‘Alleen dit,’ zei ze, en opnieuw stak ze de briefopener met het bronzen handvat naar me uit: het altijd bruikbare totemachtige ding dat me achtervolgde.

Het hulsel krijste van de pijn en de inspanning om zichzelf naar mijn portier te trekken. Ik durfde mijn voet niet van het gaspedaal te halen, ook al moest ik over de hele weg zwenken om stukken puin te ontwijken.

Ik pakte de briefopener. Vroeg Noor om het stuur over te nemen, en dat deed ze. Ik stak de briefopener in de tong van het hulsel. Eén, twee, drie keer. Warm zwart hulselbloed spatte omhoog. Het monster krijste maar weigerde los te laten, en toen, toen het dat eindelijk van plan leek …

‘Jacob, remmen!’

Mijn voet drukte op het gaspedaal, maar mijn ogen waren op het hulsel gericht. Ik draaide me om, zag een verlaten pick-up en een omgevallen boom die het grootste deel van de weg versperden en remde uit alle macht. De Caprice begon te zwenken en miste de pick-up bijna maar niet helemaal, en onze achterkant sloeg er met een enorme klap tegen. We bleven rijden, terwijl de takken van de gevelde boom langs de portieren schraapten, onze voorruit beschadigden en onze zijspiegel eraf rukten, voor we ze eindelijk wisten af te schudden en slippend tot stilstand kwamen.

Wij bewogen niet meer, maar de wereld tolde nog steeds. Noor schudde me door elkaar, voelde aan mijn gezicht … Ze was ongedeerd, ze had haar gordel gedragen. De briefopener was weg, uit mijn handen gerukt, en de tong van het hulsel ook. ‘Is hij dood?’ vroeg Noor, maar toen fronste ze haar wenkbrauwen, alsof ze zich schaamde voor haar optimisme.

Ik draaide me om en keek door de kapotte achterruit. Ik kon het hulsel nog steeds voelen, stabiel maar verzwakt, maar zag hem niet meer. Hij was ver achter ons, losgerukt in de botsing.

‘Hij is gewond,’ zei ik. ‘Zwaargewond, volgens mij.’

Aan weerszijden van de weg zag ik donkere rijen winkels. Voor ons bungelde een afgebroken verkeerslicht vervaarlijk in de lucht. Op een andere dag zou ik de auto omkeren om het hulsel te doden. Maar vandaag hadden we daar geen tijd voor. Eén loslopend hulsel was het minste van onze zorgen.

Ik raakte het gaspedaal aan. De auto reed wiebelend vooruit, de neus van de Caprice was lichtjes naar beneden en naar links gebogen.

We hadden een lekke band, maar konden nog steeds rijden.

Ik durfde de beschadigde Caprice niet onder druk te zetten, uit vrees dat er een tweede band klapte en dat we zouden stranden. We strompelden verder in een tempo dat mijn grootvader vroeger ‘een kerkgangersgangetje’ noemde, hobbelend door een stad die ik nauwelijks herkende. Het leek wel het einde van de wereld: winkels met gesloten luiken, verlaten parkeerterreinen en straten bezaaid met drijfnat afval. Verkeerslichten knipperden en niemand sloeg er acht op. De meertrossen van de bootjes in de rivieren en kanalen waren losgeschoten en hun masten tikten als zwaaiende vingers in de hevige golfslag.

In andere omstandigheden zou ik Noor tijdens de rit van alles hebben verteld. Ik zou de tourgids hebben uitgehangen in de stad waar ik was opgegroeid en hebben genoten van de kans om stil te staan bij de buitengewone wendingen die mijn leven had genomen van het afstompende pad dat ooit voor mij bestemd leek. Maar nu kon ik geen woord uitbrengen. En de hoop en verwondering die dit soort mijmeringen ooit bij me hadden opgeroepen, waren gedoofd onder een verstikkend deken van angst.

Wat stond er ons aan de andere kant te wachten? Stel dat de Acre al verdwenen was, en mijn vrienden ook? Stel dat Caul gewoon alles van de kaart had geveegd?

Gelukkig stond de brug naar Needle Key nog overeind. Gelukkig was de storm ook wat gaan luwen, dus toen we de brede boog van de brug op reden, waren er geen onverwachte windstoten, niets wat ons over de dunne reling recht in Lemon Bay kon duwen, de grijze streep met schuimkoppen eronder. Key Road lag vol afgewaaide takken maar was nog steeds begaanbaar, en enigszins moeizaam wisten we ons een weg te banen langs gesloten viswinkels en oude flatgebouwen naar mijn huis.

Ik was ervan uitgegaan dat het verlaten zou zijn. Zelfs als mijn ouders terug waren van hun reis naar Azië, zouden ze vast naar Atlanta zijn gevlucht, waar mijn grootmoeder aan mijn moeders kant woonde. Needle Key was een landstrook die nauwelijks boven de zeespiegel uit kwam, en alleen echte gekken bleven op het eiland als er een orkaan langskwam. Maar mijn huis was niet verlaten. Er stond een politieauto met draaiende zwaailichten op de oprit met daarnaast een busje met dierenbescherming erop. Naast de auto’s stond een agent in regenkleding, die zich omdraaide zodra hij onze banden over het grind hoorde knarsen.

‘Geweldig,’ mompelde ik, ‘wat is dit nu weer?’

Noor zakte langzaam onderuit in haar stoel. ‘Laten we hopen dat het niet nog meer schepsels zijn.’

We konden alleen maar hopen, aangezien de gammele Caprice onmogelijk sneller kon rijden dan een politieauto. De politieagent gebaarde dat ik moest stoppen. Ik zette de auto aan de kant. Terwijl hij naar ons toe liep, nam hij een slokje van een thermosfles.

‘De lusingang zit in het tuinhuisje,’ fluisterde ik. ‘Ren er desnoods vandoor.’

Als het tuinhuisje er nog staat, dacht ik. Misschien is het wel weggewaaid.

‘Namen.’

De politieagent had een keurige zwarte snor, hoekige kaken en pupillen in zijn ogen. Pupillen konden natuurlijk worden vervalst, maar iets aan zijn verveelde en geïrriteerde houding kwam me opvallend niet-schepselachtig over. Zijn naam was op zijn officiële politieregenjas genaaid: rafferty.

‘Jacob Portman,’ zei ik.

Noor zei dat ze ‘Nina … Parker’ heette, en gelukkig vroeg de agent geen id.

‘Ik woon hier,’ zei ik. ‘Wat is er aan de hand?’

De ogen van agent Rafferty schoten van Noor weer naar mij. ‘Kun je bewijzen dat dit jouw woning is?’

‘Ik ken de code van het alarmsysteem. En in het halletje hangt een foto van mij en mijn ouders.’

Hij nam weer een slokje van zijn thermosfles, waarop het logo van het politiekantoor van Sarasota County prijkte. ‘Hebben jullie een ongeluk gehad?’

‘We werden overvallen door de storm,’ zei Noor. ‘We zijn van de weg geraakt.’

‘Iemand gewond?’

Vanuit mijn ooghoeken keek ik naar het zwarte hulselbloed op mijn portier en arm, en ik besefte opgelucht dat hij het niet kon zien.

‘Nee, meneer,’ zei ik. ‘Is er hier iets gebeurd?’

‘We kregen een melding van een buurvrouw dat er indringers rondslopen in de tuin.’

‘Indringers?’ Ik wisselde een blik met Noor.

‘Dat gebeurt wel vaker tijdens evacuaties. Dieven, plunderaars, dat soort types komen rondsnuffelen op zoek naar verlaten huizen waar ze kunnen inbreken. Hoogstwaarschijnlijk zagen ze dat jullie een alarm hebben en zijn ze elders hun geluk gaan zoeken. We hebben niemand gezien … maar werden wel aangevallen door een hond.’ Hij wees naar het busje van de dierenbescherming. ‘Sommige mensen binden hun huisdier buiten vast tijdens een storm. Harteloos is het. De dieren worden bang, breken los en rennen weg. Ze doen de hond nu een kraag om. Blijf maar even in de auto tot de kust veilig is.’

Opeens klonk er achter mijn huis luid geblaf. Er kwamen nog twee agenten de hoek om, een jonge en een grijze, die elk een uiteinde van lange stokken vasthielden. Aan het andere eind van de stokken zat een kraag, en in die kraag zat een woeste hond. Hij ging wild tekeer en probeerde zich grauwend los te worstelen terwijl ze hem naar het busje van de dierenbescherming sleurden.

‘Wat sta je daar verdomme te staren, Rafferty!’ riep de oudere agent. ‘Doe die deur voor ons open!’

‘Blijf in de auto zitten,’ gromde Rafferty. Hij draafde naar het busje van de dierenbescherming en begon aan de achterdeur te sjorren.

‘Wegwezen,’ zei ik zodra hij zich had omgedraaid.

We stapten uit. Noor liep om de auto heen naar me toe.

‘Terug in jullie auto!’ riep Rafferty, maar hij had te veel moeite met de deur om achter ons aan te komen.

‘Schiet op … Straks bijt hij weer!’ riep de grijze agent.

Ik liep voor Noor uit naar de achtertuin. We hoorden een huiveringwekkende grom en toen riep de jongere agent: ‘Ik ga m’n taser gebruiken!’

De hond begon nog luider en nerveuzer te blaffen. Ik onderdrukte de drang om in te grijpen, totdat ik iemand met een keurig Brits accent hoorde zeggen: ‘Ik ben het!’

Ik bleef abrupt staan en draaide me om. Noor ook.

Ik kende die stem.

Hij hoorde bij een bruine boxer met een spijkerhalsband die zijn gespierde poten in het grind groef. De agenten hadden hem in alle drukte blijkbaar niet gehoord.

Rafferty had de deur van het busje eindelijk open gekregen. De oudere politieagent hield zijn stok vast, terwijl de jongere met een taser zwaaide.

Toen hoorde ik de hond zeggen (zag zijn lippen de woorden vormen): ‘Jacob, het is Addison!’

Dát hadden de agenten wel gehoord … en ze gaapten hem alle drie met open mond aan. Noor ook.

‘Dat is mijn hond!’ riep ik snel, terwijl ik naar hem toe rende. ‘Zit, jongen.’

‘Heeft hij nou juist …?’ vroeg de jongere agent hoofdschuddend.

‘Blijf daar!’ schreeuwde Rafferty, maar ik negeerde hem en ging vlak voor Addison op mijn hurken zitten. Hij zag er een beetje onverzorgd uit, maar ook heel blij om me te zien. Hij kwispelde zo hard met zijn kortgeknipte staartje dat zijn hele achterste schudde.

‘Het is oké, hij is afgericht,’ zei ik. ‘Hij kan allerlei kunstjes.’

‘Is hij echt van jou?’ zei Rafferty achterdochtig. ‘Waarom zei je dat niet meteen?’

‘Ik zweer jullie dat hij net sprak,’ zei de jongere agent.

Addison gromde naar hem.

‘Stop dat ding weg!’ zei ik. ‘Hij bijt niet als je hem niet bedreigt.’

‘Hij hééft me al gebeten!’ jammerde de jongere agent.

‘De jongen liegt,’ zei Rafferty.

‘Ik zal bewijzen dat hij van mij is. Addison, zit.’

Addison ging zitten. De agenten leken onder de indruk.

‘Spreek.’

Addison blafte.

‘Nee, niet zo.’ De jonge agent fronste zijn wenkbrauwen. ‘Hij sprak met wóórden.’

Ik keek hem aan alsof hij gek was geworden.

‘Smeek,’ zei ik tegen Addison.

Hij keek me boos aan. Dat was een stapje te ver.

‘We moeten hem meenemen,’ zei de oudere agent. ‘Hij heeft een politieagent gebeten.’

‘Hij was gewoon bang,’ zei ik. ‘Normaal gesproken doet hij geen vlieg kwaad.’

‘We zullen met hem naar de hondenschool gaan,’ zei Noor. ‘Het is echt een schatje. Ik heb hem nog nooit naar iemand zien grommen.’

‘Zeg dat hij opnieuw moet praten,’ zei de jongere agent.

Ik wierp hem een bezorgde blik toe. ‘Meneer, ik weet niet wat u denkt gehoord te hebben, maar …’

‘Ik hoorde dat hij iets zei. Zeg dat hij zich moet verontschuldigen dat hij me gebeten heeft.’

‘Het is gewoon een hond, Kinsey,’ zei de oudere agent. ‘Ik zag ooit een filmpje op YouTube van een dobermann die het volkslied kon zingen …’

En toen ging Addison, die het zat was om beledigd te worden, op zijn achterste poten zitten en zei: ‘O alsjeblieft zeg, suffe boer, ik kan keuriger praten dan jij.’

De jonge agent stootte een lachje uit – ‘Ha!’ – maar de andere twee waren sprakeloos. Voordat hun hersenen weer op gang kwamen, klonk er een luide, verbrijzelende klap. We draaiden ons met een ruk om, en daar stond Bronwyn aan het eind van de oprit. Ze had net een palmboom in een bloempot door de voorruit van het busje gegooid.