Over het boek
Sinds mensenheugenis houden de clans van de Omarheksen zich verborgen voor die van de bloeddorstige Odish, in afwachting van de komst van de uitverkorene, zoals voorspeld in de oudste Profetie van O.
De Omar, afstammelingen van Om, zijn sterfelijk, verbonden met de natuur en kenners van haar geheime krachten, vroedvrouwen en moeder. De Odish, afstammelingen van Od, zijn onsterfelijk, bloeddorstig, onaards mooi en machtig, maar onvruchtbaar.

2005: Alle tekenen wijzen erop dat de komst van de uitverkorene nabij is. De 14-jarige Anaíd, een verlegen, onhandig meisje, achtergebleven in de groei en bepaald niet populair op school, leidt samen met haar moeder Selene een teruggetrokken leven in Urt, een dorpje in de Pyreneeën. Ze heeft het nog steeds moeilijk met het overlijden van haar grootmoeder Demeter en tussen Selene en Anaíd botst het nog weleens. Ze weet niets van de geheimen die de vrouwen van de familie al heel lang met zich meedragen.
Totdat de mysterieuze verdwijning van de flamboyante, uitbundige Selene met het vlammend rode haar Anaíd confronteert met een ongelooflijke, huiveringwekkende waarheid die haar dwingt een lange, lange weg af te leggen vol gevaren en ontdekkingen, maar ook vol betoverende ervaringen …

De pers over de auteur/het boek
'Dit boek heeft het onmogelijke voor elkaar gekregen, namelijk dat ik ben gaan lezen. Zelfs mijn allerliefste tante is dat niet gelukt!' – Sardina

'Ik denk dat J.K. Rowling haar beroemde Harry-Potterpersonage van vriendinnetje moet laten veranderen als ze dit leest.' – Las Provincias

'Meeslepend, onstuimig verhaal met ongenadig veel actie!' – CLIJ

Over de auteur
Maite Carranza (1958, Barcelona), studeerde antropologie. Voordat ze zich volledig aan het schrijven van romans en scenario's wijdde, gaf ze les op de middelbare school. Ze heeft meer dan veertig boeken gepubliceerd, waarvoor ze belangrijke literaire prijzen heeft ontvangen, onder andere de Premio de la Crítica Serra d'Or en de kinder- en jeugdboekenprijs Premio edebé.

Van dezelfde auteur

De ijswoestijn

De vloek van Odi

Wilt u op de hoogte worden gehouden van de romans en literaire thrillers van uitgeverij Signatuur? Meldt u zich dan aan voor de literaire nieuwsbrief via onze website www.uitgeverijsignatuur.nl.

Colofon

© 2005 by Maite Carranza

First edition by Edebé, Barcelona 2005

Published by arrangement with UnderCover Literary Agents

Oorspronkelijke titel: El clan de la loba

Vertaling: Elvira Veenings

© 2006 uitgeverij Signature, Utrecht

Alle rechten voorbehouden.

Omslagontwerp: Wil Immink Design

Typograﬁe: Pre Press Media Groep, Zeist

isbn paperback 978 90 5672 214 2

isbn e-book 978 90 449 6610 7

nur 285

Maite Carranza

De heksenoorlog

deel I

De clan van de wolvin

Vertaald door Elvira Veenings

2011

Profetie van O

Die dag arriveert de uitverkorene, afstammelinge van Om.

Zij draagt het vuur in haar lokken,

vleugels en vinnen op haar huid,

wolfsgehuil dreunt in haar keel

en in haar ogen weerkaatst de dood.

Zij zal de zon berijden

en houdt de maan in haar greep.

i

De verdwijning van Selene

Een klein meisje lag te slapen in een kamer met een metershoog plafond en muren die wel duizendmaal opnieuw waren gewit. Een vrolijke kamer in een dorpshuis dat rook naar haardhout en versgekookte melk. De luiken waren heldergroen geverfd en groen waren ook de randen van de kelim op de glanzend gewreven houten vloer, de schilderijlijsten aan de wanden en veel van de jeugdboeken op de brede boekenplanken, keurig in het gelid tussen de andere boeken met vrolijke gele, rode, blauwe en oranje ruggen. De kamer lag bezaaid met bonte kussentjes en ook de lapjes van de sprei, de puzzeldozen en de vergeten pantoffels onder het bed hadden heldere kleuren. Kinderkleuren. Toch waren de poppen al jaren geleden naar de zolder verbannen. En waarom stond er zo’n groot, volwassen bureau met het allernieuwste model laptop erop in die kamer?

Was het wel zo’n klein meisje dat daar lag te slapen?

Misschien wel … een meisje dat niet kon weten dat vanaf vandaag alles anders zou worden.

Het zonlicht stroomde door de halfgesloten luiken naar binnen toen Anaíd, want zo heette het meisje, onrustig begon te woelen. Ze schreeuwde in haar slaap. Een zonnestraal gleed brutaal over de sprei, verwarmde haar hand en vervolgde ijverig zijn reis naar haar hals, haar neus, haar wang, tot hij eindelijk haar gesloten oogleden bereikte en haar wakker kietelde.

Anaíd sperde met een luide kreet haar ogen open. Haar hart bonsde. Ze hapte naar adem en verwonderde zich over het felle licht dat haar kamer in stroomde. Ze verkeerde nog in dat halfslaperige stadium tussen droom en werkelijkheid.

In haar nachtmerrie, zo levendig dat het net echt leek, holde en holde ze door de storm, op zoek naar beschutting in het eikenbos. Onder het dreunende geweld van de donderslagen hoorde ze Selene roepen: “Wacht!” Maar ze sloeg geen acht op de waarschuwing van haar moeder. Om haar heen dansten de bliksemschichten met honderden, duizenden tegelijk. Verblind door de felle lichtﬂitsen vluchtte ze in de kletterende regen het verdronken woud in, tot ze door de bliksem werd getroffen en tegen de grond sloeg.

Anaíd knipperde met haar ogen en glimlachte opgelucht. Gelukkig! De schuldige van dit alles was een plagerige zonnestraal geweest die ongevraagd door de halfopen luiken was gepiept.

Er was niets meer te merken van de donderstorm die deze nacht door het dal was geraasd. De zware windvlagen hadden de hemel schoongeveegd en de lucht was even helderblauw als het water in het meer.

Maar hoe zat het met dat felle licht? Was het al zo laat? Wat gek. Waarom had Selene haar niet gewekt? Het was toch een gewone schooldag?

Ze sprong uit bed en rilde van de kou toen ze haar blote voeten op de kelim zette. Ze kleedde zich aan, zoals gewoonlijk zonder er ook maar een seconde over na te denken, en wierp een snelle blik op haar horloge. Negen uur! Het was hartstikke laat! Ze had het eerste uur al gemist. Waar was haar moeder? Waarom was Selene nog niet op? Zou er iets gebeurd zijn? Ze wekte haar anders altijd om acht uur.

“Selene?” ﬂuisterde Anaíd en ze duwde behoedzaam de deur van haar moeders slaapkamer open. Ze probeerde haar angst te onderdrukken, de nachtmerrie van die nacht stond haar plotseling weer levendig voor ogen.

“Selene?”

Ze herhaalde aarzelend haar naam en keek ongelovig de lege slaapkamer rond. Het raam stond wagenwijd open en de ijzige noordenwind deed de gordijnen opwaaien.

“Selene!”

Nu begon ze boos te worden, zoals altijd wanneer haar moeder een van die ﬂauwe grappen met haar uithaalde. Maar deze keer sprong Selene niet gierend van pret achter het gordijn vandaan om haar plagend op het onopgemaakte bed te gooien.

Anaíd snoof diep in, maar constateerde spijtig dat de wind de heerlijke jasmijngeur die altijd in Selenes kamer hing had meegenomen. Toen sloot ze huiverend het raam. Het had gesneeuwd. Hoewel het al mei was en de eerste knoppen zich boven de grond waagden was er die nacht een vers pak sneeuw gevallen. In de verte was de klokkentoren van zwarte leisteen van de kapel van Urt bedekt met een witte poederlaag, als een slagroomtaartje. Ze vond het een slecht voorteken voor een schrikkeljaar en kruiste haar vingers, zoals Demeter haar had geleerd.

“Selene?” herhaalde Anaíd nogmaals in de keuken.

Daar was echter alles intact, precies zoals ze het gisteravond hadden achtergelaten, na het gesprek, voor de storm en de nachtmerrie. Anaíd bekeek alles aandachtig. Geen spoor van een haastige kop kofﬁe, geen half opgegeten geroosterde boterham en geen gebruikt waterglas. Selene was niet in de keuken geweest. Zeker weten.

“Selene!” Anaíd riep haar naam steeds luider; ze begon ﬂink zenuwachtig te worden.

Haar stem galmde door de lege tuin, over de veranda en reikte tot aan de oude schuur die dienstdeed als garage. Daar stond Anaíd een ogenblik stil, in de opening van de gammele houten deur, om haar ogen te laten wennen aan de stofﬁge duisternis. De oude auto stond er nog, onder het stof en met de sleutels in het contact. Zonder de auto kon Selene niet ver weg zijn. Urt was een afgelegen plaatsje, er was niets in de buurt. Je had de auto nodig als je naar de stad wilde, of naar het treinstation, de skipistes, de bergen en de supermarkt in de buitenwijk. En dus … als ze niet met de auto weg was …

Anaíd kreeg een angstig voorgevoel. Ze ging terug naar het grote huis om alles nog eens grondig na te kijken. Al Selenes spullen lagen er nog, haar moeder kon moeilijk vertrokken zijn zonder haar jas en haar tas, haar sleutels en haar schoenen.

Nu begon Anaíd echt van streek te raken, ze voelde dezelfde paniek als de ochtend waarop haar grootmoeder Demeter was gestorven. Hoe belachelijk het ook leek, alles wees erop dat Selene zomaar was vertrokken, in haar nachtpon en op blote voeten, zonder ook maar een haarspeld mee te nemen.

Met bonkend hart greep ze haar donsjack van de kapstok en schoot het aan. Ze controleerde of de sleutels in haar zak zaten, sloot de deur en ging naar buiten. In de smalle straat blies de ijzige wind ﬂuitend langs de huizen met de dikke muren, speciaal gebouwd om de bewoners beschutting te bieden tegen de felle noordenwind.

Urt, een plaatsje met stenen huizen en leistenen daken, lag bij de ingang van de vallei van Gistain, aan de voet van de Pyreneeën, omringd door hoge bergtoppen en gletsjers. Aan het plein rees de romaanse kerk op, het altaar gericht naar het oosten om de eerste zonnestralen op te vangen. Nog hoger verhief zich de vervallen uitkijktoren, die als een baken boven het dal en de weg naar de bergpas uitstak. Nu werd de toren alleen nog bewoond door raven en vleermuizen, maar heel vroeger was de uitkijkpost dag en nacht bemand om de toorts brandende te houden, bedoeld om de waarschuwingsvuren aan te steken zodra de vijand in zicht kwam. De uitkijktoren van Urt was de hoofdtoren van alle valleien in de omtrek, haar signaal werd in zes verschillende dorpen opgevangen. Volgens de overlevering wist men in de achtste eeuw dankzij het vuur van Urt de opmars van de Saraceense legertroepen door de Pyreneeën tegen te houden; een vergeten wapenfeit dat men zich alleen in Urt en omgeving herinnerde.

Anaíd bleef in de luwte tot ze de ruïnes van de oude stadswallen van Urt voorbij was. Eenmaal in het open veld geselde de noordenwind haar gezicht. Twee dikke tranen liepen traag over haar wangen, maar ze liet zich niet afschrikken; ze bood de storm dapper het hoofd en sloeg het bospad in zonder ook maar een moment haar pas in te houden.

Het eeuwenoude eikenbos bood deze ochtend een trieste aanblik. Afgebroken takken, zwartgeblakerde boomstronken, geknakte kruinen, verschroeid kreupelhout … overal had de storm wonden geslagen die alleen de tijd kon helen. Anaíd pakte een tak en veegde stukje voor stukje de grauwe, zompige bodem schoon. Ze was doodsbang dat ze zou vinden wat ze zocht. Ze was zo bang dat ze er het liefst niet aan wilde denken. En toch, ondanks haar groeiende paniek, deed ze haar werk zorgvuldig. Ze was vast van plan het hele bos uit te kammen, centimeter voor centimeter.

Ze zocht het lichaam van Selene.

Anaíd zou nooit die ochtend vergeten waarop Demeter verdwenen was, noch de onheilspellende nacht die eraan voorafging. Demeter, haar grootmoeder, was nu bijna een jaar geleden omgekomen tijdens een stormnacht, op de terugweg van haar laatste bevalling. Ze was vroedvrouw. Anaíd kon de zoute tranen die ze om haar had gehuild nog steeds proeven.

Na de bulderende storm van die vreselijke nacht verscheen het eerste daglicht aarzelend, gehuld in een grauwe nevel. Selene was ongerust omdat Demeters bed onbeslapen was en Anaíd werd bevangen door een ondeﬁnieerbare, niet te verklaren angst. Selene wilde per se alleen het bos in, Anaíd mocht onder geen beding mee; toen Selene tot op het bot verkleumd thuiskwam was ze ziek van verdriet en kon ze de weinige woorden die nodig waren om haar te vertellen dat haar oma dood was nauwelijks uitspreken. Dat hoefde ook niet, Anaíd wist het al. Op het moment dat ze wakker was geworden had ze de bittere smaak van de dood in haar keel geproefd. Selene wist haar met veel moeite te vertellen dat ze het lichaam van Demeter in het woud had gevonden. Toen zweeg ze. Selene, van nature een kletskous, zweeg en beantwoordde geen van de duizend vragen van Anaíd.

In de daaropvolgende dagen stroomde het huis vol met verre familieleden uit alle hoeken en gaten van de wereld. Er kwamen honderden kaarten, telefoontjes en e-mails binnen, maar niemand vertelde haar iets. Ten slotte zeiden ze dat het een bliksemschicht was geweest. Dat schreef de forensisch arts, een specialiste die uit Athene was overgevlogen, in haar verklaring. Daarom mocht Anaíd haar ook geen kus geven voordat ze haar in haar kist legden, want haar lichaam was onherkenbaar verkoold.

In het dorp was het bericht dat Anaíds oma in die vreselijke storm door de bliksem was getroffen het gesprek van de dag, want niemand begreep, ook Anaíd niet, wat Demeter in het holst van de nacht te zoeken had in het eikenbos. Haar auto stond langs de kant van de weg, niet ver van het diep ingesleten bospad. Het autoraampje stond open, de parkeerlichten brandden nog en knipperden hun halsstarrige ritme.

Anaíd keerde met een schok terug in het heden en concentreerde zich op de dikke grondlaag van eikenblad. Haar stok had iets geraakt, een stevig voorwerp dat helemaal bedekt werd door de bladeren. Ze kon het niet helpen, haar handen verraadden haar en begonnen te beven. Ze dacht aan Demeters wijze lessen om de angst te overwinnen als de paniek sterker werd dan de wil. Ze maakte haar geest leeg en veegde met haar laarzen de bladeren opzij; de adem stokte in haar keel: het lichaam was nog warm, maar het was geen menselijk wezen, het was … het was … een wolf, of beter gezegd, een wolvin, want haar met melk gevulde uiers waren duidelijk te zien. Haar welpen konden niet ver weg zijn. Arme dieren, zonder de melk van hun moeder zouden ze van honger omkomen. Anaíd troostte zich met de gedachte dat ze hopelijk groot genoeg waren om in leven te blijven met hulp van de roedel. Ze boog zich over het dier heen. Ze was prachtig. Onder de modder en het vuil glansde haar parelgrijze pels, die aanvoelde als zijde. Ze had medelijden met de jonge wolvin en dekte haar toe met droge bladeren, takjes en stenen om te voorkomen dat ze ten prooi viel aan aaseters. De wolvin was ver van de bergen afgedwaald, ze had zich in het territorium van de mensen gewaagd en de dood gevonden. Waarom was ze afgedaald naar de vallei?

Anaíd keek op haar horloge. Het was twaalf uur ’s middags. Ze besloot dat ze beter naar huis kon gaan om te zien of alles daar hetzelfde was gebleven. Soms namen de zaken een onverwachte wending en leek datgene wat uren of minuten daarvoor verschrikkelijk had geleken ineens lang niet meer zo erg.

Hopend op de onwaarschijnlijke kans dat Selene thuis was gekomen, liep ze diep in gedachten verzonken terug naar huis en had de pech haar klasgenoten tegen het lijf te lopen, die net in hordes tegelijk uit school kwamen. Dat was wel het laatste waar ze zin in had, uitleggen waarom ze niet naar school was gekomen of nieuwsgierige vragen beantwoorden. Ze dacht ook niet dat ze vandaag tegen hun ﬂauwe grapjes zou kunnen. En dus maakte ze rechtsomkeert en sloeg gehaast het pad naar de brug in. Ze keek nog even over haar schouder om te zien of ze hen echt kwijt was en dat werd haar fataal. Ze zag de blauwe landrover die net de heuvel had bereikt niet aankomen en smakte tegen de grond. Ze hoorde het geluid van gierende remmen en meteen daarop een luide gil. Toen niets meer.

Verdoofd door de klap lag Anaíd op de grond, ze kon zich niet bewegen en de bestuurster van de auto, een sportief geklede toeriste met blond haar, blauwe ogen en een licht buitenlands accent knielde jammerend naast haar neer en betastte haar lichaam.

“Arm kind, blijf rustig liggen, niet bewegen, ik bel de ambulance. Hoe heet je?”

Voordat Anaíd ook maar een woord kon uitbrengen, gaven talrijke stemmen in haar plaats antwoord.

“Anaíd Tsinoulis.”

“De wijsneus.”

“De dwerg.”

“Het stuudje.”

Anaíd wilde het liefst ter plekke door de grond zakken en durfde haar ogen niet open te doen. Ze had de stem van Marion herkend, het mooiste meisje van de klas dat de vetste feestjes gaf, maar haar nooit uitnodigde. En de stem van de zoon van Elena, Roc, met wie ze als kind elke dag had gespeeld en die nu niet meer met haar wilde praten … hij zag haar niet eens meer staan! Ze wou dat ze dood was.

Ze vermoedde dat alle pestkoppen van de klas zich om haar heen verdrongen; ze stonden vast naar haar te wijzen en haar uit te lachen om haar stomme pech … Daar lag ze dan, dat stuudje, die dwerg, die lelijke trut … wat zouden ze een lol hebben!

Hoe schandelijk!

Sinds alle meisjes van de klas begonnen te groeien en te groeien en haar ver achter zich lieten en uitlachten om haar kleinemeisjesﬁguur, voelde Anaíd zich net een marsmannetje. Marion en de anderen nodigden haar nooit meer uit op hun verjaardag, vroegen haar niet mee als ze ’s avonds uitgingen, vertelden haar geen geheimpjes meer en wilden geen cd’s of kleren met haar ruilen. Niet omdat ze haar niet mochten of jaloers op haar waren omdat ze betere cijfers haalde, maar omdat ze haar niet eens zagen staan. Haar probleem, het grote probleem van Anaíd, was dat ze ondanks haar veertien jaar het figuur had van een meisje van elf, met het gewicht van een kind van negen.

Ze was onzichtbaar, ze viel niet op, nergens, behalve in het klaslokaal. In de klas blonk ze in alles uit en daar lag de grootste bron van haar tragedie. Ze had de pech alles in één keer te begrijpen en altijd de beste cijfers te halen, dus als ze in de klas haar vinger opstak of een tien kreeg voor een proefwerk, lachten haar klasgenoten smalend en scholden haar uit voor brilsmurf en nerd. Het toppunt van alles was dat sommige leraren ook last hadden van haar intelligentie en ze kon zichzelf soms wel de tong afbijten als ze weer eens te veel had gezegd. De laatste tijd stak ze haar vinger niet meer op en maakte ze altijd expres een paar fouten in haar proefwerken om een lager cijfer te krijgen. Maar dat maakte allemaal niets uit, ze was en bleef de dwerg en het stuudje. En dat deed pijn, nou en of dat pijn deed.

Anaíd lag op de grond en wenste uit de grond van haar hart dat ze zouden verdwijnen en haar met rust lieten, dat ze zouden ophouden naar haar te kijken met hun ogen vol leedvermaak en hun mond vol scheldwoorden.

“Wegwezen, jongelui, allemaal naar huis!” zei de buitenlandse streng.

Dezelfde vriendelijke, geruststellende stem was nu hard geworden en duldde geen tegenspraak. Ze luisterden naar haar. Haar klasgenoten maakten zich joelend uit de voeten en Anaíd, die languit op de weg lag, hoorde hun hollende voetstappen wegsterven over de geplaveide straten van Urt. Ze renden om het hardst om het nieuwtje van haar ongeluk zo snel mogelijk rond te bazuinen.

“Anaíd, ze zijn weg”, ﬂuisterde de mooie vreemdelinge.

Anaíd keek voorzichtig door haar wimpers en voelde zich veilig. Ze zag een paar ogen zo diep en blauw als het meer en een begrijpend gezicht met een lieve glimlach, precies wat een meisje als zij nodig had na zo’n ellendige ochtend.

“Ik geloof niet dat ik iets mankeer”, zei Anaíd, vervuld van een plotseling optimisme terwijl ze haar gewonde been betastte.

“Nee, niet opstaan!” probeerde de vrouw haar tegen te houden.

Maar Anaíd was al opgesprongen en bewoog haar ledematen een voor een. Niets aan de hand.

“Niet te geloven”, riep de vrouw uit en ze trok Anaíds broekspijp op om te zien of er echt niets gebroken was op de plek waar de landrover haar had geraakt.

“Echt, alles is in orde, u hebt me nauwelijks geraakt, kijk maar.” Anaíd liet haar been zien en voelde de zachte liefkozing van de ﬁjn gevormde, roomblanke hand op haar knie.

“Stap in, ik breng je naar de dokter”, drong de vrouw aan.

Ze pakte haar bij de elleboog om haar de huurauto in te helpen.

“Nee, nee, ik kan echt niet naar de dokter”, stribbelde Anaíd tegen.

De buitenlandse vrouw leek te aarzelen.

“Ze moeten ernaar kijken, röntgenfoto’s nemen …”

Anaíd keek haar smekend aan.

“Nee, echt niet. Ik moet naar huis, nu meteen.”

“Goed, dan breng ik je naar huis, dan kan ik meteen even met je moeder praten.”

“Dat gaat niet!” schreeuwde Anaíd en ze rende de straat uit, compleet hersteld van haar val.

“Wacht!” riep de mooie vrouw haar ongerust na.

Maar Anaíd was al een steeg ingeschoten en stond binnen de kortste keren met de sleutel in haar hand voor haar voordeur.

Ondanks haar hoopvolle voorgevoelens was het huis nog steeds leeg.

Selene was niet teruggekomen.

Anaíd ging in de schommelstoel zitten die vroeger van Demeter was geweest en zette zich in beweging. Van voor naar achter en terug schommelde ze haar verdriet in een trage beweging naar de achtergrond, tot haar onrust afnam en ze haar geest kon ontspannen. Ze mocht niet overhaast te werk gaan, ze moest de dingen ordelijk aanpakken, een voor een. Selene moest ergens zijn en als ze geen contact met haar kon opnemen, kon ze in elk geval proberen haar spoor te volgen.

Voordat ze wie dan ook om hulp ging vragen, printte Anaíd alle e-mails uit die haar moeder de afgelopen maand had ontvangen en verstuurd en noteerde ze nauwkeurig de laatste vijftig nummers uit het geheugen van de telefoon. Ze schreef de gegevens van de bank netjes over en constateerde dat ze de afgelopen week geen geld had opgenomen en dat er de hele maand geen bijzondere uitgaven waren gedaan.

Ook nam ze geduldig alle post door die in de la lag, voornamelijk correspondentie van de uitgeverij en de bank, en bladerde ze door haar moeders agenda, waar afspraken, deadlines en namen in stonden. Toen ze alle gegevens naliep viel haar op dat het telefoonnummer dat het vaakst in het geheugen stond, zowel van de inkomende als van de uitgaande telefoontjes, een nummer was in Jaca, de stad die het dichtst bij Urt in de buurt lag en waar Selene regelmatig ging shoppen.

Anaíd toetste het nummer zonder aarzelen in. Ze kreeg een mannenstem aan de lijn. Met Max. Ik ben momenteel niet aanwezig. Laat een bericht achter na de biep. Anaíd hing op. Wie was Max? Waarom had Selene nooit over hem verteld? Een vriend? Iemand die meer was dan een vriend? In haar e-mails en agenda stond nergens iets over die Max en verder ook niets bijzonders, behalve misschien de steeds frequentere correspondentie met een bewonderaarster, die schreef dat ze een enorme fan was van Selenes stripboeken en vroeg of ze haar een keer mocht ontmoeten.

Ondertekend met S.

Gaya zat bij de open haard proefwerken na te kijken. Op dagen zoals deze stak ze hem wel vaker aan terwijl het eigenlijk helemaal niet nodig was, alleen voor het simpele genot haar handen naar de vlammen uit te steken en van de warme gloed te genieten. Ze begon er ﬂink spijt van te krijgen dat ze deze baan als lerares in Urt had aangenomen. Ze had veel te veel leerlingen, de winter duurde tien maanden en ze had tijd noch zin om zich aan haar muziek te wijden. Ze had gedacht dat het een luizenbaan zou zijn, dat de afgelegen streek haar zou stimuleren om te componeren, maar ze had zich vergist. Het was niet alleen de kou die de muzieknoten deed bevriezen nog voordat ze goed en wel naar boven waren gekomen, het kwam ook doordat ze constant werd gestoord.

Ze voelde zich bedrogen. Ze was in het oog van de orkaan terechtgekomen. Op dat moment ging de bel en door het gevoel van onbehagen dat het schelle geluid bij haar losmaakte vermoedde Gaya dat het ergste nog moest komen.

Het bezoek was niemand anders dan Anaíd, de dochter van Selene, die de hele dag niet op school was verschenen. Ze had zojuist haar proefwerk nagekeken. Een goed gemaakt proefwerk, veel te goed. Daarom had ze haar cijfer naar omlaag afgerond, met het excuus dat haar handschrift veel te spits was. Het was niet dat ze een hekel aan haar had … Anaíd was niets bijzonders, gewoon een verlegen kind, maar niet vervelend. Wat haar dwarszat was dat Selene altijd zo hoog opgaf over haar dochter en een tien was overdreven voor die verwaande, roodharige ijdeltuit.

“Wat is er, Anaíd?”

Anaíd kon geen woord uitbrengen, haar ogen waren opgezet en ze zag eruit alsof ze zich wezenloos was geschrokken. Hier had Gaya geen geduld voor; ze stuurde haar naar de keuken om haar gezicht te wassen en een glaasje water te drinken. Anaíd nam een slok en morste op haar trui. Lelijk was ze niet, haar blauwe ogen, van een bijzondere kleur kobaltblauw, hadden Gaya altijd gefascineerd, maar het arme kind had zo weinig charme met dat iele ﬁguurtje, altijd gekleed in dikke, veel te grote truien … en dan die piekharen die onder die malle wollen muts vandaan piepten, daar werd ze ook niet mooier van. Ze had nooit begrepen wat Selene bezielde om dat kind zo raar aan te kleden en dat haar zo kort te laten knippen. Als je hen samen zag lopen zou je nooit denken dat die opwindende, aantrekkelijke roodharige vrouw de moeder kon zijn van dat houterige wicht. Eindelijk leek Anaíd bij haar positieven te komen.

“Selene is verdwenen.”

Gaya zette grote ogen op.

“Wanneer?”

Anaíd raakte in de war en Gaya merkte dat ze zich ergens schuldig over voelde, ze probeerde haar blik te ontwijken.

“Toen ik vanmorgen opstond was ze er niet, daarom ben ik niet naar school gegaan. Ik heb de hele dag op haar gewacht, maar ze is nog steeds niet terug.”

Gaya onderzocht de mogelijkheid dat Anaíd zich vergiste. “Ze zit vast bij Melendres op kantoor om de volgende uitgave van Zarco te bespreken.”

Anaíd schudde ontkennend haar hoofd. Melendres was de uitgever van de stripboeken van haar moeder en ze vochten als kat en hond met elkaar, hoewel Selenes personage, Zarco, langzaam maar zeker succes begon te krijgen.

“Ze is niet naar de stad, de auto staat in de schuur.”

“Wie weet …”

Anaíd was echter heel zeker van zichzelf. “Ik heb al haar schoenen en jassen gecheckt en er is er niet één weg. Haar tas hangt aan de kapstok, met haar sleutels, creditcards en portemonnee er nog in.”

Gaya verbleekte en pakte de telefoon zonder verder aandacht te schenken aan Anaíd. Woest toetste ze een nummer in. Als ze Selene te pakken kreeg, zou ze haar een klinkende mep verkopen, ze zou haar bij de haren grijpen en het er met bosjes tegelijk uittrekken, ze zou eens ﬂink op die in blitse laarzen met naaldhaken gestoken voeten stampen, dat ordinaire mens. Waarom? Waarom trok ze zich nergens iets van aan? Ze was al een jaar bezig haar eigen graf te graven, sinds de dood van haar moeder, Demeter.

“Elena? Met Gaya. Anaíd is hier en ze zegt dat Selene verdwenen is.”

Gaya trok een verbaasd gezicht toen ze Elena’s reactie hoorde.

“Een aanrijding?” Ze wendde zich tot Anaíd. “Elena zegt dat je een ongeluk hebt gehad, dat je vanmorgen door een auto bent aangereden.”

Anaíd vervloekte Roc en Marion en al haar klasgenoten.

“Het was niets, ze heeft me niet eens geraakt.”

“Hoorde je dat? Oké, we wachten hier op je.”

Gaya hing op en keek Anaíd eens goed aan. Ze had best medelijden met haar. Ze was helemaal alleen en had al zoveel narigheid meegemaakt in haar leven … Ze was echter niet van plan zich Selenes problemen op de hals te halen. Anaíd was Selenes dochter, niet de hare. Ze keek naar haar proefwerken en haar open haardje en kon niet voorkomen dat ze een geërgerd gezicht trok bij alle problemen die op haar afkwamen, welke beslissing ze ook zou nemen.

“Elena komt je zo halen.”

Anaíd sperde verbaasd haar ogen open. “We moeten naar de politie.”

“Nee!” schreeuwde Gaya haastig.

Ze herstelde zich snel toen ze zag dat haar felle reactie een averechts effect op Anaíd had.

“Stel dat ze een verhouding heeft met … met iemand. Dan wordt het een schandaal. We kunnen haar beter zelf gaan zoeken.”

“Maar …”

“Je moeder weet tegenwoordig niet wat ze doet, ze gedraagt zich volslagen onverantwoord. Je wilt toch niet dat ze je straks allemaal nawijzen op straat?”

Anaíd zweeg. Gaya was dan wel een vriendin van haar moeder, maar ze wist ook dat ze jaloers op haar was. Ze was jaloers op haar dikke bos rood haar en haar brede lach, haar lange benen en haar vlotte manier van doen waarmee ze iedereen voor zich innam. Je hoefde niet zo heel slim te zijn om te begrijpen dat Gaya, een stijve schoolfrik, haar ziel aan de duivel zou verkopen als ze met Selene zou kunnen ruilen.

Elena, de bibliothecaresse die Anaíd al haar kinderboeken had helpen uitzoeken, kwam hijgend aangeschommeld. Anaíd voelde zich altijd een beetje ongemakkelijk bij haar, omdat ze nooit wist of ze nou in verwachting was, net een kind had gekregen of misschien gewoon te veel gegeten had. Ze was de tel kwijt, maar ze dacht dat Elena inmiddels zeven kinderen had, allemaal jongens. Roc was de oudste en het idee dat ze met Roc onder één dak moest bivakkeren leek haar een ware bezoeking. Roc leek precies op zijn vader, de dorpssmid: gespierd, altijd vrolijk en met een donkere huid en donker haar. Roc en zij hadden samen veel in het bos gespeeld en gezwommen in de bocht van de rivier. Maar dat was toen ze nog klein waren. Nu reed Roc op een motor, kleedde zich in strakke spijkerbroeken, had net een piercing laten zetten in zijn linkeroorlel, ging elke zaterdagavond naar de stad en als hij haar bij toeval tegenkwam op straat keek hij de andere kant uit, net als de anderen, net als bijna iedereen.

In tegenstelling tot Gaya was Elena heel lief voor haar, ze sloeg haar armen om haar heen en gaf haar de eerste knuffel van die dag.

“Lieverd toch, wat is er gebeurd?”

“Ze weet niets”, snauwde Gaya.

“Ze kan ons toch wel iets vertellen, iets wat wij nog niet weten …”

Gaya viel haar echter geïrriteerd in de rede. “We wisten het, jij, ik en iedereen. We wisten dat er vroeg of laat zoiets zou gebeuren.”

“Overdrijf niet zo.”

“Wat bezielde Selene met haar korte rokken en dat woeste rode haar dat alle kanten uit stond? Wat dacht ze wel met die interviews op internet en al die foto’s bij haar thuis en in de studio, waarin ze kritische uitspraken deed over de wereld van de stripboeken en zich permitteerde bekende persoonlijkheden op de hak te nemen? En wat zou je denken van al die boetes voor te hard rijden? En die schandalige zuippartijen?”

Elena viel waarschuwend tegen haar uit: “Gaya, alsjeblieft, niet waar Anaíd bij is. Gedraag je.”

Gaya had al veel te lang zin om eens ﬂink de waarheid te zeggen en slikte haar laatste zin niet in: “Ze is compleet de weg kwijt.”

Anaíd sprong voor haar moeder in de bres: “Selene is bijzonder … ze is anders en ik hou van haar.”

Door de agressie van Gaya werd ze heel dapper, maar tegelijkertijd op haar hoede. Ze besloot dat ze de informatie die ze had verzameld over de laatste weken van haar moeder voor zichzelf zou houden.

Gaya had het gevoel dat ze tegen de muur stond te kletsen. Ze kon Selene niet uitstaan, dat verwaande nest dacht alleen aan zichzelf en ze begreep niet waarom dat arme kind, dat ze in de schaduw had gesteld en als een oud meubelstuk in de steek had gelaten, voor haar opkwam. Ze zuchtte.

“Het spijt me, Anaíd, ik heb niets tegen je moeder, ik heb alleen iets tegen haar wilde gedrag. Al die aandachttrekkerij is niet goed, daar maak je geen vrienden mee, snap je?”

“Bedoel je soms dat ze verdwenen is vanwege dat interview op internet?” informeerde Anaíd sarcastisch.

Gaya had spijt dat ze zich zo had laten gaan.

“Nee, nee, dat niet … let maar niet op mij. Je weet dat ik veel bewondering had voor Demeter, je oma. Demeter was een echte dame.”

Elena pakte haar beide handen vast.

“Anaíd, heb je vannacht misschien iets gehoord, heb je iets gevoeld, zoals … zoals toen?”

Anaíd wist niet waar ze de kracht vandaan haalde om zo stellig te antwoorden, maar ze was er heilig van overtuigd: “Mijn moeder is niet dood.”

Gaya en Elena slaakten een zucht van verlichting. Anaíds zekerheid liet geen ruimte voor twijfel.

“Hoe weet je dat?”

“Ik weet het gewoon en daarmee uit.”

Elena ging zitten en bleef een moment nadenkend voor zich uit staren.

“Anaíd, we gaan het volgende doen: wij tweeën helpen je Selene te zoeken, maar we hebben jouw hulp hard nodig en daarom moeten we je twee dingen vragen die niet gemakkelijk voor je zullen zijn, zeker niet voor zo’n nieuwsgierig meisje als jij.”

“Wat dan?”

“Dat je geen vragen stelt.”

Anaíd slikte moeizaam. Ze had één enkele reden nodig om zich ervan te overtuigen dat zo’n moeilijke belofte ertoe zou bijdragen dat ze Selene zouden vinden.

“Heeft ze zich in de nesten gewerkt?”

Elena en Gaya wisselden een blik van verstandhouding en knikten.

“Ja.”

“Goed, dan zal ik geen vragen stellen. Wat is de tweede voorwaarde?”

“Dat je hier met niemand over praat, met helemaal NIEMAND. Begrepen?”

Anaíd knikte. Ze klampte zich aan Elena’s woorden vast in de hoop dat zij haar ervan kon overtuigen dat Selenes verdwijning binnen de grenzen van de logica lag. En zo was het.

“En wat moet ik tegen de mensen in Urt zeggen?”

“We zeggen … eens denken. We zeggen dat Selene op reis is, naar Berlijn. Wat vind je van Berlijn?”

Anaíd knikte.

“En intussen?”

“Intussen ga ik voor je zorgen.” Elena glimlachte geruststellend.

“Waar slaap ik dan?”

“Tja, gewoon, bij …”

“Ik wil niet bij Roc in de kamer slapen”, piepte Anaíd wanhopig.

“Waarom niet? Jullie zijn toch vrienden?”

De moed zakte Anaíd in de schoenen. Het ergste wat haar kon overkomen in de wereld was niet dat haar moeder zomaar plotsklaps van de aardbodem verdween, maar dat ze haar de grootste schande die er bestond aandeden door haar samen met Roc op een kamer te laten slapen.

“Nee, we zijn geen vrienden meer.”

“O, nou ja, dan kunnen jullie het weer goedmaken. Wat vind je ervan?”

“Heftig.”

Elena slaakte een diepe zucht en legde een hand op haar buik. Anaíd keek geboeid toe. Bewoog het? Ja, inderdaad, Elena’s enorme buik schudde onrustig heen en weer. Ze moest wel weer zwanger zijn.

Gaya probeerde het goed te maken door met een onwennige hand Anaíds piekhaar te strelen, een toenaderingspoging die voor haar een grote inspanning betekende.

“Kom, we gaan zo langs je huis om je spullen te halen, maar je moet eerst iets eten, ik weet zeker dat je de hele dag nog geen hap hebt gegeten.”

Ze haalde een stuk gebraden kip en een schaaltje groente tevoorschijn, die ze opwarmde boven het vuur. Anaíd hield niet van groente, maar ze at het allemaal dankbaar op. Ze had sinds de avond tevoren geen hap gegeten.

ii

Tante Griselda

Anaíd kauwde krampachtig op haar aardappelkroketje en vreesde dat ze er uren over zou doen. Ze tuurde op haar volle bord, alleen om die acht paar ogen niet aan te hoeven kijken die haar nieuwsgierig opnamen.

Ze was het nieuwtje van de dag.

Zij was de bezienswaardigheid en had de volle aandacht van Elena’s man en hun zeven zoons.

“Zien jullie hoe netjes Anaíd eet? Ze neemt kleine hapjes, kauwt goed, praat niet met volle mond, laat geen boertjes en veegt haar vette handen niet af aan het tafellaken … dat is nog eens een keurig opgevoed meisje.”

Anaíd wilde wel door de grond zakken van schaamte. Elena’s man bleef maar over haar praten, alsof ze een recent ontdekte chimpanseesoort was.

“Laat haar nou maar. Roc, heb je al bedacht hoe je verkleed gaat voor Marions feestje?”

Roc gaf onwillig antwoord.

“Dat is geheim, dat mag ik niet verklappen.”

Anaíd was niet uitgenodigd en toen ze daaraan dacht werd het kroketje in haar mond een dikke kleffe bal die ze onmogelijk kon doorslikken. Het was hier nog erger dan ze had gedacht. Het was maar al te duidelijk dat Roc er niet over wilde praten omdat zij erbij was. Was Elena nou echt zo stom? Snapte ze dan niet dat Roc en zij water en vuur waren? Hoe hardnekkig ze ook in haar hoofd had dat ze later gingen trouwen.

Hoe ze ook haar best deed, ze kreeg dat kroketje niet weg. Zonder haar ogen op te slaan reikte ze naar haar glas water en nam een slokje.

“Anaíd heeft haar mond niet afgeveegd!” wees een van de jongetjes beschuldigend.

Anaíd keek hem dwars door haar glas aan, wat hem tot een vreselijk monster vervormde, en wierp hem een dodelijke blik toe. Hij was er een van een tweeling, zonder voortanden en met een enorme bult op zijn voorhoofd.

Zijn vader wuifde haar vergrijp weg.

“Kom, kom, dat is helemaal niet erg, haar mond was brandschoon.”

“Nee hoor, hij zat vol troep van de kroketjes”, klikte de andere helft van de tweeling. Hij had een blauw oog.

Kunnen jullie wel, met z’n tweeën tegen een! dacht Anaíd wrokkig, en ze peinsde of ze haar servet zou pakken om haar mond af te vegen of haar waterglas, om wat er nog in zat over het hoofd van de tweeling te kieperen. Ze wilde het liefst heel hard wegrennen. Elena schoot haar te hulp.

“Laten jullie haar nou met rust of niet? Anaíd is precies zoals jullie.”

“Nietes. Het is een meisje.”

“En meisjes hebben tietjes.”

“Maar Anaíd niet.”

“Stil, jullie!”

Anaíd zag zo rood als een tomaat. Die kleine rotjochies kletsten gewoon door. Ze hielden haar met argusogen in de gaten en gooiden alles wat ze zagen meedogenloos open en bloot op tafel.

“Mag ik vanavond uit?”

Roc stelde deze vraag aan zijn vader.

“Met Anaíd?” vroeg Elena.

“Met Anaíd?” reageerde Roc geschokt. “Hoezo met Anaíd?”

Anaíd wist dat Roc bedoelde: ‘Anaíd? Kun je je met zoiets op straat vertonen dan?’

Maar Elena hield vol.

“Ze logeert hier, ze is onze gast.”

“Ik heb met mensen afgesproken en ik weet niet of ze het wel leuk vinden als ik ineens met Anaíd kom aanzetten …”

Anaíd putte uit een kracht waarvan ze niet wist dat ze die bezat.

“Ik moet nog naar huis om mijn werkstuk voor maatschappijleer uit te printen.”

Ze zei het in één adem. Het was het enige wat ze tijdens de hele maaltijd had uitgebracht en ze deed het puur om Roc en zichzelf uit deze netelige situatie te redden. Roc nam niet eens de moeite om haar te bedanken.

Eenmaal buiten rende en rende ze, maar ze ging niet naar huis. Ze vluchtte naar een plek waar alleen zij het bestaan van kende, de plek waar ze uren in haar eentje om Demeter had gehuild. Het was haar eigen grot in het bos.

Vroeger ging Anaíd vaak met Demeter het eikenwoud in. Van kleins af aan hielp ze haar bij het verzamelen van alruinwortel, belladonna, doornappel, bilzekruid en al die andere geneeskrachtige kruiden waar Demeter thee van trok of zalfjes van maakte.

Dankzij haar kende Anaíd het bos als haar broekzak en wist ze dat ze voorzichtig moest zijn met de hallucinerende eigenschappen van de amaniet die welig tierde onder de lommerrijke eiken, de giftige bladeren van de taxus en de gevlekte scheerling, dodelijk en vernietigend.

Samen met Demeter vierde ze de winterzonnewende in de stilte van de nacht; met hun gezicht naar het noorden gewend stelden ze zich open voor nieuwe inspiratie. Tijdens de lente-equinox richtten ze zich naar het oosten, waar de zon opgaat, en vroegen ze om wijsheid. Bij de zomerzonnewende keken ze op het heetst van de dag naar het zuiden en vierden ze de vervulling van hun dromen. En dan kwam de herfstequinox, wanneer de zon afdaalde naar het westen was het tijd om de vruchten en ervaringen te oogsten en je op te maken voor de geboorte van de nieuwe cyclus.

Soms kreeg Anaíd het heen-en-weer van al die serieuze dingen die ze van Demeter moest doen en dan verstopte ze zich in het struikgewas en liet haar roepen tot ze een ons woog. Zo had ze op een keer haar grot gevonden, een nauwe spleet in de rots waar ze doorheen was gekropen. Ze kwam in een tunnel terecht en gleed net als op een glijbaan de diepte in, tot ze uitkwam in een schitterende grot met metershoge wanden. Bij nader onderzoek stuitte ze tot haar verwondering op een wonderlijke wereld vol ﬁjn gevormde stalactieten, ondergrondse meren en spelonken en ze besloot dat dit voor altijd haar geheime schuilplaats zou blijven, haar eigen plekje. Hier kon ze ongestoord alleen zijn. Ze had het gevoel dat de grot háár had gevonden in plaats van andersom en haar een veilige plaats bood waar ze zich altijd kon verschuilen als ze bang was.

Die avond was ze niet bang voor het donkere bos en de eenzame kreet van de kerkuil en ze liet zich opgelucht door de tunnel glijden naar de diepte van haar grot. Daar sleep ze bij het licht van een kaars heel secuur twee tranen uit een zwarte meteoor, net zoals ze dat had gedaan na de dood van Demeter. De steen, een meteoor die de vorige zomer in het woud was neergekomen, had precies de juiste hardheid en glans die Anaíd nodig had. Evenals de vorige keer begroef ze een van de tranen bij de ingang van de grot en hing ze de andere om haar hals. Niemand had haar dat geleerd, niemand had haar de betekenis van dit ritueel uitgelegd. Ze deed het om zichzelf te troosten. Dit was haar primitieve manier om het territorium van haar verdriet af te bakenen en haar pijn te verwerken. Om haar hals glansden twee tranen, een voor iedere vrouw die van haar had gehouden en haar had verlaten.

Demeter, verstandig en streng, maar rechtvaardig.

Selene, extravagant en maf, maar liefdevol.

Voor Anaíd, die twee moeders had gehad die elkaars tegenpolen waren, hielden de twee vrouwen elkaar in evenwicht. Na de dood van Demeter had ze zich als een drenkeling aan Selene vastgeklampt. Natuurlijk schaamde ze zich af en toe kapot voor Selene, want ze gedroeg zich niet als andere moeders, kleedde zich anders dan andere moeders en was in de verste verte niet zo tactvol als andere moeders. Toch hield ze zielsveel van haar.

En nu was Selene verdwenen en was ze helemaal ALLEEN op de wereld. Ze was echter niet van plan in paniek te raken, daarom prentte ze zichzelf voortdurend in dat Selene elk moment kon terugkomen.

Toen Anaíd gehurkt bij de ingang van haar grot zat en net haar traan had begraven, wilde ze het liefst nog even alleen zijn met haar herinneringen, maar ze schrok van een vreemd geluid, een onbestemd geruis, dus sprong ze op en baande zich een weg door het duister. Terwijl ze de modder en de droge bladeren van haar spijkerbroek klopte, draaide ze zich wel drie keer om, omdat ze het gevoel had dat ze begluurd werd … van achter de donkere bomen priemden starende ogen in haar nek.

Eenmaal terug in het dorp zette ze de pas erin. Er lag een vage onrust op haar schouders; misschien kwam het door de vermoeidheid en het verdriet, maar ze zou zweren dat de lucht ijler werd en dat de heldere glans van de maan in het vierde kwartier werd getemperd.

Zonder Selene leek de wereld, haar wereld, kleiner en somberder. Alsof iemand een grauwe kristallen bol over de vallei van Urt had gezet.

“Anaíd! Anaíd!”

Anaíd, met haar schooltas over haar schouder, keek op. Elena stond haar op te wachten bij school.

“Je tante Griselda is net gearriveerd.”

Ze trok verbaasd haar wenkbrauwen op.

“Mijn tante? Welke tante?”

“De zus van je oma. Toe nou, je kent haar toch nog wel? Ze was vorig jaar op de begrafenis.”

Tot haar verbazing wist Anaíd ineens weer wie ze was, ook al leek ze totaal niet op Demeter. Ze kon zich de zachte, vage trekken van haar gelaat niet meer precies voor de geest halen, maar ze herinnerde zich de lavendelgeur om haar heen en de streling van haar handen over haar hoofd. Haar hand, het gevoel van haar liefdevolle handpalm, had een diep kalmerende uitwerking op haar gehad, hoewel tante Griselda zelf allesbehalve geruststellend was. Klein, mollig en druk was ze met zoveel dingen in haar hoofd tegelijk bezig dat er altijd wel iets het slachtoffer van werd. Een bord, een glas, een vaas of een arme hond. Toen ze haar omhelsde, zag Anaíd tot haar verbazing dat ze in de korte tijd dat ze er was de hele keuken overhoop had gehaald. Waarom had ze dat nou gedaan?

“Het was hier smerig, wat een bende. De keuken is de ziel van het huis en moet altijd schoon en netjes zijn.”

Anaíd vroeg niet wie haar had gebeld, hoe ze het huis binnen was gekomen of waar ze het onzinnige idee vandaan had gehaald om zodra ze er was alle keukenkastjes en de koelkast leeg te halen, Demeters potjes en ﬂesjes overhoop te halen, alle kruiden waarmee Selene kookte te proeven, de potten en pannen anders neer te zetten en haar neus in de tientallen bosjes kruiden aan het balkenplafond te steken.

Gelukkig was tante Griselda niet verder gekomen dan de keuken. Ze was nog niet als een wervelwind door de bibliotheek, de woonkamer of de slaapkamers gegaan. Anaíd was gewend aan de excentrieke Selene en besloot zich er niet over op te winden. Griselda was haar redster in de nood. Nu kon ze weer in haar eigen bed slapen en hoefde ze die vreselijke maaltijden bij Elena niet meer te doorstaan; de nachtmerrie van het vouwbed in Rocs kamer was verleden tijd. Als dit de manier was waarop haar oudtante zich hier thuis zou voelen, kon ze er wel mee leven, maar … wat betekende haar komst? Wat kwam ze eigenlijk doen?

“Heb je iets van Selene gehoord?”

“Dat zal niet lang meer duren, lieverd. Binnenkort laat ze wel iets horen, binnenkort.”

Al pratend legde ze haar hand op Anaíds voorhoofd en nam zo haar zorgen en angsten weg, als een geneeskrachtige balsem.

Even later kwam Elena moederlijk de keuken uit met een heerlijke stoofpot van vlees, aardappels, kikkererwten en gestoomde kool. Anaíd was niet echt dol op stoofpot, maar ze had trek en vroeg zich niet eens af wie dat ingewikkelde gerecht had klaargemaakt of waar de ingrediënten zo snel vandaan kwamen. Selene hield niet van kool, dus hadden ze het nooit in huis.

De drie vrouwen deden de maaltijd eer aan en Anaíd, die vond dat er iets raadselachtigs om Griselda en Elena heen hing, maakte drie dingen op uit het gesprek: dat Elena in verwachting was van haar achtste kind en dat het wederom een jongetje zou worden; dat Griselda geen ﬂauw benul van kinderen had, maar van plan was hier te blijven om voor haar te zorgen en op zoek te gaan naar Selene; dat Griselda alle halfvolle ﬂesjes en potjes in de keuken had leeggegooid, waaronder haar groeimedicijn.

Dat maakte haar woest.

“Ik slik dat spul al vier jaar! Toen ik tien was, vond Karen dat ik niet hard genoeg groeide …”

Tante Griselda viel zowat van haar stoel.

“Ben jij al veertien?”

Haar oprechte verbazing maakte Anaíd zo mogelijk nog bozer, ze had haar niet erger kunnen kwetsen.

“Ja, en kijk hoe ik eruitzie.”

En toen deed tante Griselda haar grote mond open en stelde de vraag die alleen tantes kunnen vragen, de stomste, schandelijkste vraag.

“Ben je al ongesteld?”

Anaíd voelde twee paar nieuwsgierige ogen op haar huid branden. Ze zaten allebei gespannen op haar antwoord te wachten, alsof het een vraag van levensbelang was. Ze kon er beter geen geheim van maken, het was maar al te duidelijk dat haar vrouwelijke kwaliteiten rampzalig waren.

“Nee.”

De twee vrouwen wisselden een bezorgde blik. Elena verontschuldigde zich door haar schouders op te halen in een gebaar van ‘sorry hoor, dat had ik even niet begrepen’.

“Vertel eens, Anaíd … heeft je moeder je uitgelegd dat je voorzichtig moet zijn? Wat je moet doen als … als …”

Anaíd zuchtte boos. Hoe stom dachten ze dat ze was?

“Alle meisjes in mijn klas zijn al ongesteld, ik weet alles van maandverband en tampons. Ik zal heus niet schrikken als het gebeurt of huilend op de wc gaan zitten, maak je maar geen zorgen.”

Elena en Griselda lieten zich echter niet geruststellen door Anaíds boze antwoord, integendeel, ze werden steeds bezorgder. Hoewel ze zich er wel eens ongemakkelijk onder voelde, had de gebarentaal van volwassenen Anaíd altijd gefascineerd. Als klein meisje al deed ze haar uiterste best die geheime taal tussen haar moeder en haar oma te ontcijferen. Nu vertaalde ze het als volgt: ‘Wat een rotstreek heeft die Selene ons geleverd.’ Ze begreep echter niet waar dat op sloeg. Intussen maakte ze zich nog steeds ernstig zorgen om haar drankje.

“Wat moet ik nu dan innemen? Selene was de enige die Karens recept kende en Karen werkt in een ziekenhuis in Tanzania.”

Terwijl ze die woorden uitsprak, vroeg Anaíd zich af hoe en sinds wanneer ze wist dat Karen naar Tanzania was vertrokken. Dat was heel eigenaardig. Een soort openbaring. Ze wist het gewoon, zomaar ineens, net zoals ze wist dat Selene nog in leven was en zoals ze een jaar geleden toen ze in de vroege ochtend wakker schrok had geweten dat Demeter was gestorven.

“Rustig maar, kindje, we vinden er wel iets op. Griselda maakt het wel voor je, ik weet zeker dat ik het recept hier ergens heb zien liggen.”

Hoewel dat ‘ergens’ zich uitstrekte tot over het hele huis, kalmeerde Anaíd wat door haar moederlijke en praktische instelling, en ze werd weer rustig toen ze met eigen ogen had vastgesteld dat tante Griselda met haar vingers van haar speciale shampoo was afgebleven. Ze had zulk rampzalig haar dat het bij bosjes uitviel als ze het niet met die vitamineshampoo met speciale conditioner waste.

Waarom was Selene lang en slank en had ze zulk prachtig haar en zij niet? Anaíd leek in niets op haar moeder, naast haar voelde ze zich een verkeerd uitgevallen oliebol. Ondanks dat adoreerde ze Selene. Het feit dat zij zo mondain en zelfverzekerd was, en zo gezellig en sympathiek en uitbundig, troostte haar in de hoop dat ze op een dag precies zo zou zijn als zij. Ze maakte zich dan wel druk om haar verdwenen groeimedicijn, maar ze was vooral van slag door de afwezigheid van haar moeder.

Tante Griselda pakte haar hand en keek haar diep in de ogen.

“Nu wil ik dat je me van minuut tot minuut vertelt wat er is gebeurd, vanaf het begin. Vertel me alles wat je je herinnert van de nacht waarin Selene is verdwenen. Alles.”

Ze sprak dat ‘alles’ met zoveel overtuiging uit, dat Anaíd het gevoel kreeg dat al die herinneringen die ze had verdrongen omdat ze er liever niet aan wilde denken, naar boven kwamen borrelen.

Een voor een kwamen de herinneringen uit de vakjes waarin Anaíd ze netjes had opgeborgen en ze gingen gehoorzaam voor tante Griselda in de rij staan om zich te laten afstoffen en nauwkeurig te laten bestuderen.

“Selene had bosbessensap voor me gemaakt, daar ben ik dol op, en vroeg of ik naast haar kwam zitten op de veranda, om te kijken wie de meeste sterren kon benoemen. Dat deden we wel vaker, maar die avond had ik er niet op gerekend. Terwijl ik ingespannen op zoek ging naar Andromeda en Cassiopeia stelde ze me voor om de zomervakantie door te brengen op Sicilië, bij een vriendin van haar, Valeria. Ze probeerde het me te verkopen door enthousiast te vertellen over hun grote huis aan het strand van Taormina, vlak bij de Etna, en de leuke dochter van mijn leeftijd. Toen liet ze me een vliegticket zien. Ik kon het gewoon niet geloven: Selene had alles al geregeld, zonder mij erin te betrekken. Daarom reageerde ik heel anders dan zij had verwacht; ik sprong geen gat in de lucht van vreugde, vloog haar niet om de hals en ging niet snel naar boven om te kijken of mijn bikini me nog paste. Ik vroeg hoe ze het in haar hoofd had gehaald om mij in mijn eentje op vakantie te sturen, naar een vreemd land en een gezin dat ik niet kende. Selene werd heel nerveus, alsof ik haar had gekwetst, en ging scheel kijken. Als Selene van streek is, kijkt ze altijd een beetje scheel. Het ging er gewoon om dat ze me dolgraag een tijdje het huis uit wilde hebben, maar dat mocht ik natuurlijk niet weten. Dus deed ze net of ze het helemaal niet erg vond, dat het allemaal puur toevallig zo was gegaan omdat Valeria haar had gebeld om haar te feliciteren met de Zarco-strip en dat ze het toen ter plekke met z’n tweetjes hadden verzonnen. Ze had gedacht dat ik dat vliegticket een leuke verrassing zou vinden, maar als ik niet wilde zou ze het meteen annuleren, hoewel ze het wel jammer vond, want Clodia, Valeria’s dochter, was een vlotte meid met een hele hoop vrienden en vriendinnen en het zou goed zijn als ik er eens uit ging en wat meer met jonge mensen omging. Toen zei ik van nee, ik denk er niet over. Ik heb er geen zin in. Maar dat zei ik niet omdat Sicilië me niet interesseerde. Ik zou het juist te gek vinden om Palermo te bezoeken en het theater van Siracuse in het echt te zien, een achtervolging van de mafﬁa mee te maken, de Etna te beklimmen en een duik in de Middellandse Zee te nemen, maar voor geen goud ter wereld dacht ik erover om het pispaaltje te worden van Clodia en haar amici italiani. Hoe meer ze Clodia ophemelde, hoe erger het werd. Snapte ze dan echt niet dat dat nou juist mijn probleem was? Als ze gezegd had dat die arme Clodia lepra had en het huis niet uit kon omdat ze geen vingers en oren meer had, was ik vast wel gegaan.

Maar Selene dacht dat ik het deed om haar te pesten en zei dat ik een vervelende klier was die nooit iets begreep en ze dreigde … ze dreigde met iets heel ergs. Ze zei dat als zij er niet meer zou zijn, als zij weg moest of als haar iets overkwam … dat ik iemand moest hebben om voor me te zorgen. En dat maakte me blind van woede, dus ik werd net zo gemeen als zij en zei dat ze alleen maar van me af wilde om alle tijd voor iemand anders te hebben en dat diegene wel HEEL belangrijk voor haar moest zijn en de reden van al die parfums, make-up en strakke kleren en haar avondjes in de stad. Ik dacht echt dat Selene een of ander vriendje had dat mij niet mocht zien, omdat ik toch niets voor haar betekende. Of omdat ze zich voor me schaamde. En daarom raakte ik helemaal van streek en hield ik koppig vol. Ik zwoer dat ik nooit van mijn leven naar Taormina zou gaan. En toen deed ik wat Selene altijd het ergste vindt: ik stond op zonder een woord te zeggen en ging naar mijn kamer. Selene ging me achterna en wilde dat ik haar aankeek, ze smeekte me om erover te praten en vroeg of ik alsjeblieft naar haar wilde luisteren. Zeker om al mijn tekortkomingen en zwakke punten eens goed onder de loep te nemen! Daar had ik al helemaal geen zin in, dus ik ben in bed gekropen, heb het licht uitgedaan en deed net of ik sliep.

Sindsdien heb ik haar niet meer gezien.

Die nacht, of eigenlijk heel vroeg in de ochtend, werd ik wakker van een lichtstraal. Het licht was zo helder dat ik mijn ogen opendeed en dacht dat het midden op de dag was en ik op het strand van Taormina lag, naast een Italiaanse lepralijdster, en dat de Etna uitbarstte. De hemel zag er angstaanjagend uit en de muren trilden van de luide donderslagen. Zelfs de raven waren ervan geschrokken en bleven maar rondcirkelen boven de tuin. Het rare is dat ik dacht dat ze groter leken dan anders, als enorme, vreemd vervormde raven die zich wilden verschuilen in ons huis. Een ervan keek me dwars door de ruit heel indringend aan, hij keek heel slim uit zijn ogen, het leek of hij tegen me sprak en vroeg of ik het raam voor hem wilde openzetten … en even stond ik op het punt om dat te doen.

Toen deed ik mijn ogen weer dicht en probeerde ondanks de storm nog wat te slapen.

Ik ben expres niet naar Selenes kamer gegaan, omdat ik niet wilde toegeven, ze moest vooral niet denken dat ik op haar voorstel in zou gaan. Ik was nog steeds boos en dat zou ze weten ook. Daarom ben ik in mijn eigen kamer gebleven en niet bij haar in bed gekropen, wat ik anders wel had gedaan, en ze riep me ook niet om samen de tuin in te gaan om in de regen te dansen tot we kletsnat en uitgeput in de modder zouden vallen, zoals we altijd deden als het stortregende, tot wanhoop van Demeter, die zich dan schor schreeuwde van boosheid.

De volgende dag lag Selene niet in haar bed en haar raam stond open. Ik dacht dat ze onder de douche stond, maar daar was ze niet en ook niet in de keuken. Ze was nergens te bekennen. Er was niets weg, haar pantoffels niet, haar boek niet, haar tandenborstel en haar kam niet, alleen zij. Er waren ook geen sporen van geweld, er lag nergens bloed en er lagen geen haren op het hoofdkussen. Alles was intact, alsof Selene tijdens haar slaap in rook was opgegaan, alsof ze door het raam was weggevlogen en elk moment kon terugkeren om in haar bed te gaan liggen slapen.

Ik heb niets aangeraakt en alles gelaten zoals het was, maar vanmorgen heb ik het hele bos uitgekamd, doodsbang dat mijn moeder door de bliksem was getroffen.

Ik vond alleen een dode wolvin en toen wist ik meteen dat Selene nog leefde. Ik weet alleen niet hoe ik dat zo zeker wist.”