Over het boek
Sinds mensenheugenis houden de clans van de Omarheksen zich verborgen voor die van de bloeddorstige Odish, in afwachting van de komst van de uitverkorene, zoals voorspeld in de oudste Profetie van O.
De Omar, afstammelingen van Om, zijn sterfelijk, verbonden met de natuur en kenners van haar geheime krachten, vroedvrouwen en moeder. De Odish, afstammelingen van Od, zijn onsterfelijk, bloeddorstig, onaards mooi en machtig, maar onvruchtbaar.

2006: De Profetie van O is uitgekomen. Nu hopen de heksenclans van de Omar dat Anaíd, de uitverkorene met het vurige haar die de scepter van de macht bezit, een eind maakt aan de terreur van de bloeddorstige Odishheksen. Maar Anaíd is vijftien, verliefd, en daardoor kwetsbaarder dan ooit voor de listen en lagen van de Odish. Ze wordt gedwongen op de vlucht te slaan, samen met haar moeder Selene. Tijdens deze lange tocht komt Anaíd meer te weten over haar moeder. Stukje bij beetje wordt de zwarte legende die rondom Selene is opgebouwd gedurende haar onbezonnen en opstandige jeugd, uit de doeken gedaan. Ook komt Anaíd te weten waar haar eigen oorsprong ligt: ze is gevormd in de hardheid van het eeuwige ijs, is een dochter van de sneeuw en zuster van de berin. Maar, wie is nu eigenlijk haar vader? Het antwoord kon niet ijzingwekkender zijn ...

De pers over de auteur/het boek
'Intelligent, ambitieus en verrassend!' – El País

'Ik waarschuw u, na het eerste deel bent u zo op de hoofdpersoon gesteld dat u niet zult kunnen wachten op de andere delen van deze spannende heksensage!' – Las Provincias

Over de auteur
Maite Carranza (1958, Barcelona), studeerde antropologie. Voordat ze zich volledig aan het schrijven van romans en scenario's wijdde, gaf ze les op de middelbare school. Ze heeft meer dan veertig boeken gepubliceerd, waarvoor ze belangrijke literaire prijzen heeft ontvangen, onder andere de Premio de la Crítica Serra d'Or en de kinder- en jeugdboekenprijs Premio edebé.

Van dezelfde auteur

De clan van de wolvin

De vloek van Odi

Maite Carranza

De heksenoorlog

deel II

De ijswoestijn

Vertaald door Elvira Veenings

e-bookeditie, september 2011

2008

Wilt u op de hoogte worden gehouden van de romans en literaire thrillers van uitgeverij Signatuur? Meldt u zich dan aan voor de literaire nieuwsbrief via onze website www.uitgeverijsignatuur.nl.

© 2006 by Maite Carranza

First edition by Edebé, Barcelona 2006

Published by arrangement with UnderCover Literary Agents

Oorspronkelijke titel: El desierto de hielo

Vertaling: © 2007 uitgeverij Signature, Utrecht en Elvira Veenings

Alle rechten voorbehouden.

Omslagontwerp en -illustratie: Wil Immink Design

Typografie: Pre Press B.V., Zeist

isbn paperback 978 90 567 2216 6

isbn e-book 978 90 449 6611 4

nur 285

Profetie van Om

Zij ziet het licht in de ijzige hel,

waar oceanen vervagen in de einder

en groeit op in de ruggengraat van de aarde

waar de bergtoppen naar de sterrenhemel reiken.

Ze voedt zich met de kracht van de berin,

gedijt onder de beschermende deken van de zeehond,

neemt de wijsheid van de wolvin als een spons in zich op

en wijdt zich ten slotte geheel aan de sluwheid van de vos.

De uitverkorene, dochter van de aarde, verrijst uit de aarde,

die haar liefhebbend aan haar borst zal drukken.

Gevangen in haar onwetendheid blijft ze blind en doof,

gewiegd door duistere moeders

en gehuld in leugenachtige twijfels.

i

De nacht van Imbolc

Anaíd sliep de slaap der onschuldigen; met haar armen boven haar hoofd en een vredige uitdrukking op haar gezicht merkte ze er niets van dat het licht al door de kieren van de luiken piepte.

In haar kamer met het metershoge plafond en wanden die al duizendmaal opnieuw waren gewit hing de sfeer van de zomervakantie: stapeltjes opgevouwen kleren, her en der wat boeken en een rijtje schoenen stonden klaar om in de enorme koffer te verdwijnen die openstond aan het voeteneinde van haar bed.

Selene liep op haar tenen de kamer binnen, met haar lange rode haar in de war en een kop dampende koffie in de hand, op de hielen gevolgd door een slanke gedaante in een wollen jas. Met pretlichtjes in haar ogen boog ze zich over Anaíd heen en blies zachtjes in haar oor.

“Goedemorgen.”

Anaíd sloeg slaperig met haar hand naar haar oor, waarop Selene het uitproestte.

Ze blies nogmaals zachtjes tegen het oorlelletje van haar dochter, die zich onwillig omdraaide en het dekbed van zich af sloeg. Selene keek naar haar met een mengeling van melancholie en trots. Haar kleine meid was zo snel gegroeid. Zoals ze daar lag te slapen, met haar vingertoppen tegen haar halfgeopende lippen, had ze nog steeds iets van een hulpeloos kind, maar die eindeloos lange benen, de ronding van haar heupen, haar borst die zachtjes op en neer deinde op het ritme van haar ademhaling en haar gladde, elastische huid behoorden toe aan een jonge vrouw.

Selene fluisterde Anaíd in het oor: “Opstaan, Doornroosje.”

“Laat me nou”, bromde Anaíd. “Ik ben er niet.”

Om dat te bewijzen trok ze het dekbed over haar hoofd.

Haar moeder bleef haar echter op haar eigen bekende manier plagen.

“Je prins is gekomen om je wakker te kussen.”

“Ga weg, mam.”

Maar Selene begon haar meedogenloos te kietelen, terwijl ze de geruisloze gedaante achter haar wenkte om dichterbij te komen.

“Ben je er klaar voor?” waarschuwde haar moeder. “Hier komt je liefdeskus.”

Speelse lippen kusten haar kin, haar neus en haar wangen en net op het moment dat ze haar lippen bereikten, sperde Anaíd haar ogen open en ze schoot met een kreet van vreugde overeind.

“Clodia!”

En ja, de indringster was niemand anders dan Anaíds vriendin uit Sicilië, de bijdehante Clodia, dol op flirten, uitgaan en feestvieren. Vijftien jaar, net als zij. Een Omarheks, net als zij. Een meisje uit de clan van de dolfijn dat haar leven aan haar dankte en met wie ze angstige momenten had beleefd in Taormina, toen de Etna brandende lava uitspuwde en ze gevangen waren genomen door Salma, een oude Odishheks.

Selene verliet tactvol de kamer en liet de meisjes alleen om hun weerzien te vieren. Die koffer zouden ze later wel inpakken.

Anaíd kon er nog steeds niet over uit.

“Selene zei dat je echt niet kon komen.”

“Je denkt toch niet dat ik je eerste echte verjaardagsfeest wil missen? Echt niet!”

“Maar je kon niet weg van school, zei ze …” en Anaíd sprong uit bed om Clodia haar nieuwe kleren te laten zien.

Clodia was wild enthousiast over alle nieuwe aankopen, vooral over een van de korte rokjes.

“Dit was de ultieme smoes, nu mis ik lekker m’n proefwerk wiskunde. Je bent mijn beste vriendin, Anaíd. En dit is een superleuk rokje, ik ga het meteen passen.”

In een mum van tijd had ze haar broek uitgetrokken en hees ze zich in het rokje.

“O, ik snap het. Je bent hier alleen omdat je geen zin had in dat proefwerk en omdat je mijn kleren wilt inpikken.”

“Ja, tuurlijk. Dacht je soms dat ik alleen voor jou helemaal hiernaartoe was gekomen?”

“En wie moet dan het konijn kelen om zijn ingewanden te lezen?”

“O, dat doe ik ook wel. Maar eerst dit.”

“Eerst wat?”

“Eerst ga ik al je super te gekke kleren aanpassen en jou leren hoe je je moet opmaken. Hoe wil je ooit een leuke jongen vinden met zo’n kop?”

“Ik ben verdorie net wakker.”

“Dat bedoel ik. Als je al zo’n slaperige kop hebt als je net wakker bent, hoe zie je er dan wel niet uit om twaalf uur ’s nachts?”

“Kreng!”

“Kom hier, dan teken ik een lijntje onder je ogen.”

“Nee, ik wil je eerst iets laten zien.”

Anaíd schoof het raam een eindje open en een vlaag koele lucht van de Pyreneeën drong de kamer binnen en bracht een regen van dorre bladeren en stof met zich mee.

Clodia sloeg rillend haar armen om zich heen. “Dit is terreur! Je kunt niet zomaar een raam opengooien en een Siciliaans meisje met zuidelijk bloed aan die ijzige berglucht blootstellen!”

“Mond dicht en kijken.”

Anaíd wees haar met brede armgebaren op de imposante Pyreneeën met de witte bergtoppen. Zwijgend keken ze uit over het landschap, waarin het enige geluid dat van de zwiepende takken in de wind was. Clodia kon echter niet langer dan een halve minuut haar mond houden.

“Het lijkt wel een ansichtkaart. Een bevroren ansichtkaart.”

“Ssst …”

“Dat witte daar … is dat sneeuw?”

“Ja, wat dacht je dan?”

“Wat verschrikkelijk. Zo dichtbij?”

“Vind je het niet prachtig? Kijk dan hoe het flonkert.”

Clodia deed bibberend het raam dicht en keek Anaíd aan.

“Nu snap ik waarom je moeder er zo jong uitziet. In die kou hou je alles goed.”

En toen stortten ze zich samen op het bed en vochten om een lichtblauw hemdje.

Slaperig en nog steeds met ongekamde haren ging Selene terug naar de gezellige keuken van haar huis in Urt. Ze zette vast water op voor een verse pot koffie en plaatste een extra bord op de gele formica tafel waar Valeria, Karen en Elena waren aangeschoven voor het ontbijt.

Ze waren vroeger gekomen dan ze had verwacht en dit ontbijt was in zekere zin een hereniging en een afscheid tegelijk.

Karen, die plattelandsarts was, kende de smalle wegen van de Pyreneeën op haar duimpje en had Valeria, zeebiologe en matriarch van de clan van de dolfijn, en haar dochter Clodia opgehaald van het station in Jaca. De twee Siciliaanse heksen waren speciaal overgekomen voor het afscheidsfeest dat Anaíd en Selene die avond gaven. Ze zouden de volgende dag vertrekken.

“Toe, neem nou een hapje van die pijnboompittencake, hij komt zo uit de oven”, bood Elena aan. De mollige bibliothecaresse had acht zoons en was de beste klant van de bakkerij in het dorp.

Valeria had trek na de lange reis en likte genietend de suiker van haar vingers.

“Als je nou eerder had gezegd dat jullie hier zulke lekkere dingen maakten, waren Clodia en ik wel vaker gekomen.”

Selene glimlachte, knabbelde afwezig op een pijnboompit, rekte zich uit en ging naast Karen zitten, haar beste vriendin, die haar na een snelle blik en uit pure beroepsdeformatie op een diagnose trakteerde: “Je bent ergens van geschrokken.”

Selene knikte. Valeria, één brok energie, drukte stevig haar hand. “Op ons kun je rekenen.”

Selene zuchtte. “Niemand mag weten waar we naartoe gaan. Zelfs jullie niet.”

“Wanneer vertrekken jullie?”

“Morgenochtend.”

“Weet Anaíd het al?”

Selene beet op haar onderlip. “Ik vertel haar zo min mogelijk. Ze is nog zo jong dat ze het gevaar van de situatie niet begrijpt. Zoals ze het nu ziet is het een avontuur waar ze misschien uitgebreid met haar vriendinnen over wil kletsen. Dat zou een ramp zijn.”

Niemand kon er iets tegen inbrengen dat Selene zich in een netelige positie bevond, maar Elena merkte op: “Anaíd is erg volwassen voor haar leeftijd.”

“Voor haar leeftijd”, je zegt het zelf al. Je kunt nooit weten wanneer ze reageert zoals normaal zou zijn voor een meisje van vijftien”, antwoordde Selene.

“Bedoel je dat ze er nog niet klaar voor is om de scepter van de macht te hanteren?”

Selene stond versteld van Karens onnozelheid.

“Natuurlijk niet. Ze is pas een paar weken geleden ingewijd. Ze weet nog maar sinds kort dat ze een heks is …”

Dat was waar. Er was in korte tijd veel te veel gebeurd. De dood van Demeter, de grote matriarch van de clan van de wolvin en de moeder van Selene, nu een jaar geleden, nadat ze in handen van de Odishheksen was gevallen. De verdwijning van de roodharige Selene, enkele maanden later. Haar zoektocht, de transformatie van Anaíd in een heks, haar inwijding en toen de grote ontdekking: Anaíd – en niet haar moeder, Selene – was de uitverkorene uit de profetie, de heks met het vlammende haar en de onmetelijke toverkracht waarop de Odish en de Omar al duizenden jaren hadden gewacht en die voor eens en altijd een einde zou maken aan hun onderlinge strijd.

De grote sterrenconjunctie die het begin van de regeerperiode van de uitverkorene aankondigde had slechts enkele weken geleden plaatsgevonden. En nu moest Anaíd, met haar scepter van de macht, opgedoken uit het binnenste der aarde, vluchten, zich verbergen en krachten vergaren tot ze zich in staat voelde hem met beleid te hanteren. Om vervolgens de zware taak op haar schouders te nemen die de oude boeken voorspelden: de uitverkorene zou de vrede voor altijd herstellen en een einde maken aan de macht van de onsterfelijke, bloeddorstige Odishheksen, de van oudsher vijandinnen van de Omar, die baby’s en jonge meisjes leegzogen om hun jeugd en schoonheid met hun bloed in stand te houden.

Karen had de grootste bewondering voor Anaíd. “Maar Anaíd heeft in die paar weken alles geleerd wat een Omarheks in haar leven kan leren. Zeg nou zelf, wie van ons heeft ooit een toverspreuk gedaan om te vliegen, zonder dat iemand ons had geleerd hoe het moest? Wie kan zich veranderen in een dolfijn om niet te verdrinken of zich onderdompelen in een ijskoud meer in de gedaante van een forel; wie kan er over de Apennijnen en de Alpen vliegen met haar armen als vleugels en de veren van een arend?”

De andere drie vrouwen knikten instemmend. Valeria voegde eraan toe: “En ze bereed de zon en wist samen met jou aan het nevelrijk te ontsnappen, nadat ze Salma had verslagen. Anaíd is heel machtig.”

Dat moest Selene beamen. “Dat is waar, ze heeft veel meer macht dan wij. Daarom is zij de uitverkorene uit de profetie.”

“Wie weet is ze er al klaar voor”, hoopte Karen.

Selene schudde vol overtuiging van nee. “Het is nog niet genoeg.”

“Wat moet ze dan nog leren?”

Selene klakte met haar tong. “Het gaat er niet om wat ze nog moet leren; ik maak me geen zorgen over haar kennis of techniek. Het gaat erom dat ze de balans vindt tussen haar geest, haar lichaam en haar krachten. Anaíd is nog in de groei, ze moet zichzelf nog ontdekken en ze houdt nog niet genoeg van zichzelf.”

“Ze is beeldschoon.”

“Intelligent.”

“En slim.”

Selene schudde ontkennend haar hoofd. “Ze is veel te snel gegroeid. Toen ik wegging was ze een lelijk eendje en nu is ze een zwaan en kan ze vliegen, maar ze weet niet hoe ze zich moet oriënteren als er een storm opsteekt en …” zuchtte ze, “ze weet niets van het Pad van Om.”

Alleen het noemen van die naam bezorgde de anderen al kippenvel.

“En jij dan, Selene? Alsof jij het wel kent! Heb jij het soms wel afgelegd? Wie heeft ooit het Pad van Om gelopen?” protesteerde Karen. “Geen enkele Omarheks heeft ooit het Pad van Om afgelegd, de weg die naar het dodenrijk leidt. Misschien is het Pad niets dan een gerucht of een legende.”

Selene was een mooie vrouw; ze straalde gezag uit en bruiste van energie en levenslust. Maar toch, als ze aan haar verleden dacht, kreeg ze een verdwaasde, afwezige blik in haar groene ogen; dan schoten ze heen en weer als het water van het meer en werden ze oud en wijs.

“Het is geen legende. Ik heb het Pad afgelegd en Anaíd zal dat ook moeten doen. Dat is de zwaarste taak die haar te wachten staat.”

De drie vrouwen zwegen geschokt na deze onthulling.

“Ik heb jaren geleden het Pad van Om gelopen. Ik was ongeveer even oud als Anaíd nu en ik had niemand om me te leiden.”

Geen van de anderen had ooit ook maar enigszins vermoed dat die onstuimige roodharige vrouw met haar luide lach en provocerende gedrag het dodenrijk had betreden.

Er gingen allerlei duistere verhalen over de jaren waarin Selene ontsnapt was aan de waakzame ogen van de Omarheksen. Selene was in haar jeugd een opstandige, tegendraadse tante geweest en jaren van de aardbodem verdwenen. Niemand, behalve zijzelf en haar inmiddels overleden moeder, Demeter, wist wat er in die tijd was gebeurd. Er gingen de wildste geruchten over een pact met de Odish, verraad, het vergaren van duistere krachten en het stillen van onmogelijke verlangens. Selene had zojuist een van haar geheimen onthuld: haar tocht langs het Pad van Om, de weg naar het dodenrijk.

“Hoe kon je het Pad van Om afleggen en terugkeren naar het land der levenden?” riep Valeria uit, waarna ze meteen een bezwering uitsprak om de naam die ze zojuist had uitgesproken geen kracht te verlenen.

“Indertijd had ik er een goede reden voor. Nu denk ik dat het voorbestemd was, opdat ik mijn dochter op haar tocht kan begeleiden om haar te helpen de profetie te vervullen en de scepter met vaste hand te hanteren.”

“Is het echt noodzakelijk dat ze het Pad van Om aflegt?”

Selene sloeg haar ogen neer en gaf een vaag antwoord. Ze had al te veel gezegd. Discretie was niet bepaald haar sterkste punt.

“Tot nu toe is de dood altijd het terrein van de Odish geweest. Wij Omar zijn hem altijd liever uit de weg gegaan, maar de uitverkorene kan de Odish niet verslaan als ze niet eerst dezelfde weg heeft afgelegd als Om toen die met haar dochter Oma naar de grot ging om haar te beschermen tegen Od. En verder …”

“En verder wat?”

“Er is nog een belangrijke reden, maar die kan ik jullie niet vertellen.”

Er viel een korte stilte, die alleen werd verstoord door het zachte geluid van hun kauwende monden.

“Dolz en Glabutz hebben veel over de reis geschreven”, merkte Elena op, als altijd een onuitputtelijke bron van informatie.

“Ik weet het. Demeter en ik hebben alles wat we erover te pakken konden krijgen gelezen om ons voor te bereiden op deze zware taak. Ik had alleen nooit gedacht dat Demeter er dan niet meer zou zijn. Ik moet in mijn eentje met haar mee.”

“Wanneer?”

“Zo snel mogelijk. De tijd dringt, ze liggen op de loer.”

Elena besmeerde haar zoveelste geroosterde boterham met een dikke laag boter en lepelde er vervolgens grote klodders marmelade op.

“Anaíd komt kalm en zelfverzekerd op me over. Ze heeft alles voor het feest helemaal zelf geregeld, de uitnodigingen geschreven en rondgebracht, het zaaltje gehuurd, de drankjes en de hapjes ingekocht en samen met Roc genoeg muziek gedownload om een jaar op te kunnen dansen. Ze heeft me alleen om hulp gevraagd bij de sandwiches.”

“Mij ook”, knikte Selene. Ze koestert hoge verwachtingen over dit feest. Ik laat het haar niet merken, maar we hebben ons vertrek al veel te lang uitgesteld. Vannacht wordt ze vijftien. We hadden allang weg moeten zijn.”

“Heb je een voorgevoel?”

Selene knikte. “Ik heb elke avond de beschermingsspreuk van Dido uitgesproken, de meest uitgebreide versie, versterkt met een pentakel van malachiet, maar toch blijf ik een vijandige dreiging voelen.”

Ongerust strekte Valeria haar handen uit en ze sloot haar ogen. Haar gespierde armen spanden zich en begonnen te trillen; enkele ogenblikken later kwam ze uit haar trance en ontspande ze zich. Zonder een woord te zeggen haalde ze het lepeltje uit haar koffiekop; ze dronk hem tot op de bodem leeg en keek vervolgens aandachtig naar de droesem op de bodem.

“Ja, Selene heeft gelijk.”

Het was geen goed teken dat het Etruskische orakel bevestigde dat er een Odish om hen heen sloop. Er viel een ongemakkelijke stilte.

Alleen die goeie ouwe Elena liet zich niet uit het veld slaan; ze besmeerde nog maar een toastje met boter en marmelade en klapte in haar handen. “Vinden jullie het nu echt nodig mijn ontbijt te verpesten? Nou, dat laat ik niet gebeuren. Als het mijn acht zoons en mijn man al niet lukt, dan lukt het niemand, ook die verdomde gravin of de teruggekeerde vrouwe van het duister niet, al is hun aanwezigheid nog zo dreigend.”

Selene schoot in de lach.

“Moge de gravin jouw eetlust nog vele jaren prikkelen. Jij stopt nog niet met eten als ze naast je zit.”

“Dat zou helemaal mooi worden! Hoe komt mijn arme kleine Rosario dan aan melk?”

Bij het noemen van de naam van haar nieuwe baby barstten ze allemaal in lachen uit.

“Je bent compleet gestoord. Rosario is een meisjesnaam.”

Elena had acht zoons en verlangde wanhopig naar een dochter. “Daarom heb ik hem zo genoemd.”

“Je zou hem toch Ros noemen?”

“Jawel, maar Rosario is meer een echte naam. Als hij groot is, zal hij me er dankbaar voor zijn.”

Elena was in haar opzet geslaagd: de vrouwen zaten weer vrolijk te lachen en te kletsen. Ze veegde zorgvuldig haar mond en haar vingers af en zei enthousiast: “Ik heb heel goed nieuws. Ik heb de toverspreuk van de kameleon gevonden, de spreuk waarvan iedereen dacht dat hij voorgoed verloren was gegaan bij de brand in de bibliotheek van Alexandrië.”

“Echt waar?”

“Ik heb hem al uitgeprobeerd, hij werkt fantastisch.”

Ze schoof haar bord opzij en haalde een dik boek uit haar enorme mand. Het was in leer gebonden en zag er beduimeld uit, met vergeelde bladzijden. Met haar mollige vingers sloeg ze de flinterdunne bladzijden verrassend handig om, tot ze gevonden had wat ze zocht.

“Je kunt hem vanaf elke afstand toepassen, het maakt niet uit waar de heks die in gevaar verkeert zich bevindt.”

Selene keek al bij voorbaat verheugd toen ze doorkreeg wat Elena hiermee bedoelde.

“Wil je zeggen dat jullie me kunnen laten verdwijnen, waar ik ook ben?”

Elena glimlachte. “Inderdaad. Je hoeft ons alleen maar op te roepen, dan kunnen wij onmiddellijk in actie komen.”

Selene vloog Elena om de hals om haar een zoen te geven, maar ze struikelde over haar mand. Ze stootte haar elleboog tegen de tafel en gooide een kop koffie om, die over de tafel stroomde. Valeria, lid van de Etruskische clan en in het bezit van bijzondere voorspellende gaven, keek bezorgd toe. De anderen zwegen. Toen ze in de gaten kreeg dat aller ogen op haar gericht waren, probeerde ze de zaak te sussen.

“Niets aan de hand. Het is niet belangrijk.”

“Ik denk van wel”, mompelde Selene met haar blik strak op de bruine vlek gericht die zich over het gele formica uitspreidde. “Vertel ons wat je ziet.”

“Ik kan het niet lezen”, hield Valeria koppig vol.

“Moet ik Clodia dan maar gaan halen?” dreigde Selene.

Valeria schudde haar hoofd, pakte snel een doekje en ruimde de koffie op.

“Het was alleen maar gemorste koffie, meer niet.”

Ze wisten allemaal dat ze loog.

Anaíd was door het dolle heen. Al haar vrienden hadden positief op haar uitnodiging gereageerd en iedereen kwam. Ze had het zaaltje van haar dromen geregeld. Het had een ultramoderne geluids- en lichtinstallatie, er was genoeg drank en haar moeder en haar vriendinnen hadden beloofd voor de hapjes te zorgen.

Maar de allerfijnste verrassing was dat Clodia er was.

Ze was zo opgewonden over het feest en natuurlijk over haar aanstaande vertrek uit Urt, dat ze de hele tijd zin had om te schreeuwen en te lachen; ze kon niet wachten tot het avond was en hoopte dat haar opwinding niet meer zou opvallen zodra de stroboscoop in het zaaltje eenmaal draaide.

Het feest mocht zo lang duren als zij wilden, dat had Selene beloofd, en er zouden ook geen vervelende oppasmoeders rondhangen. Ze mochten helemaal alleen blijven en konden dansen, lawaai maken en lol trappen tot de vroege ochtend, tot de zon opkwam, als ze daar zin in hadden. Anaíd was vast van plan ervoor te zorgen dat dit de beste nacht van haar leven zou worden. En Clodia wist het al zeker.

“Vanavond ga je Roc versieren.”

Anaíd begon te blozen. “Hoe dan? Ik weet niet hoe dat moet, ik heb nog nooit iemand versierd.”

“Ben jij nou een heks of niet? Ga op je instinct af. Mijn instinct vertelt me dat Roc helemaal wild van je is.”

“Doe niet zo raar.”

“Ik doe niet raar, ik meen het serieus. Ik ga hier niet weg voordat ik zeker weet dat jij onder de pannen bent met een vaste vriend.”

Roc was de oudste zoon van Elena. Donker en broeierig, met donkerbruine ogen, een piercing in zijn oor, een motor en strakke spijkerbroeken. Als kind hadden ze samen gezwommen in de bocht van de rivier. Later, toen Roc met Marion ging, het mooiste meisje van de klas, deed hij vaak net of hij haar niet kende. Maar sinds Anaíd zo was gegroeid dat ze elkaar bijna recht in de ogen konden kijken, had Roc zijn vroegere speelkameraadje en vriendinnetje weer helemaal ontdekt. Ze brachten de meeste tijd samen door en als ze elkaar niet zagen, hingen ze constant met elkaar aan de telefoon. Dat was begonnen toen Roc had gevraagd of ze hem wilde helpen met een herexamen. Anaíd was een kei in wiskunde en legde hem met het grootste gemak alle sommen uit, al was ze dan twee jaar jonger. Zo raakten ze er langzaam aan gewend een paar uur per dag samen door te brengen. Anaíd hechtte er geen belang aan, totdat ze hem op een middag tegen het lijf liep, toen hij net met Marion de bioscoop uit kwam. Ze liepen hand in hand, maar zodra Roc haar zag, liet hij Marion snel los. Dat was echter genoeg. Anaíd voelde een steek door haar lichaam gaan op een plek die ze nooit eerder had gevoeld. Haar lever? Haar milt? Haar longen? Of toch misschien haar hart? In elk geval bevestigde haar lichaam dat ze veel meer voor Roc voelde dan de simpele vriendschap van een klasgenootje. Sinds die dag voelde ze zich vreselijk. Vooral de volgende middag, toen Roc haar uitlegde dat het uit was tussen Marion en hem, maar dat ze nog wel goede vrienden waren. Ze wist niet wat ze moest zeggen of waar ze moest kijken. Ze schaamde zich dood voor haar gevoelens. Het was allemaal zo nieuw, zo vreemd, zo spannend.

Sinds ze doorhad dat ze Roc leuk vond, moest ze de hele tijd blozen als hij in de buurt was. En elk grapje, elke toevallige aanraking, elk telefoontje bezorgde haar brandende wangen die alles verraadden.

De afgelopen dagen waren een marteling geweest, want nu ze met de voorbereidingen van het feest bezig waren, zagen ze elkaar praktisch de hele dag. Ze hadden samen de zaal versierd, kabels opgehangen, luidsprekers aangesloten en tot laat in de avond met tafels en stoelen gesjouwd. Anaíd begon helemaal te trillen wanneer hun handen elkaar raakten of als ze toevallig net dezelfde kant op liepen. Het was een prettige trilling, een soort kriebel, een plotselinge warmte waardoor ze wenste dat het contact langer zou duren, en daarom lokte ze het soms ‘per ongeluk toevallig’ uit.

Ze maakte zich echter geen enkele illusie.

Het was duidelijk dat Roc haar als een goede vriendin zag en verder niets.

Het erge was dat hij samen met Marion naar haar feest kwam.

Het drama was dat het geen seconde in haar hoofd opkwam dat Roc haar misschien ook wel heel erg leuk vond.

Het droevige was dat ze samen met haar moeder op reis ging. Binnenkort. Heel binnenkort.

Het jammere was dat ze geen van haar krachten mocht aanwenden om haar wens te laten uitkomen.

Het absurde was dat zij, dat verlegen kind, degene was die in de profetieën werd aangeduid als de uitverkorene.

En ondanks dat speelde Clodia de baas over haar.

“Toen mijn moeder me vertelde dat jij de uitverkorene was, voelde ik me zó raar. Alles wat ik ooit tegen je had gezegd raasde door m’n hoofd en ik dacht dat je best wel kwaad zou zijn. Je weet wel, ik heb best stomme dingen gezegd.”

“Ik had geen recorder bij me.”

Clodia hield vol. “Het is net of je op een dag de tv aanzet en erachter komt dat het meisje dat naast je zit op school een beroemde actrice is die in alle films speelt. Dan voel je je pas echt rot.”

Anaíd pakte haar hand vast. “Kijk dan naar me, ik ben nog precies dezelfde als toen je me leerde kennen. Alleen banger.”

“Banger? Ben jij dan bang?”

Anaíd kon er nog steeds niet bij dat Clodia zo’n hoge pet van haar ophad. “Ik vind het doodeng.”

“Wat dan? De scepter?”

“De verantwoordelijkheid, suffie.”

“Waar is de scepter van de macht?”

“Verstopt.”

“Mag ik hem zien?”

Anaíd weifelde.

“Shit. Ik weet niet eens of ik hem je mag laten zien of niet. Stel dat ik het doe en het heeft op de een of andere manier invloed op de toekomst van de Omar? Ik ben compleet de weg kwijt en ik heb helemaal niet het gevoel dat ik wel goed genoeg ben voor alles wat de profetieën over me voorspellen.”

“Dat zou ik ook hebben. Maar dan erger, veel erger, dat weet ik wel zeker.”

Ondanks alles sprong Anaíd op. Ze deed de kast open, haalde er een schoenendoos uit en liet hem aan Clodia zien. En daar, verborgen in een dikke laag vloeipapier, glansde de mythische scepter van de uitverkorene. Hij was van puur goud en prachtig bewerkt, maar het belangrijkste van alles was de legende eromheen. Volgens de legende had de grote moeder O hem zelf vastgehouden en vervolgens in de diepte der aarde geworpen om te voorkomen dat haar dochter Od hem te pakken kreeg. Clodia was diep onder de indruk.

“Zei je nou dat de aarde hem heeft uitgespuwd toen jij een toverspreuk uitsprak over de Etna, waardoor de vulkaan vuur en lava ging spuwen?”

“Ja, en toen heeft Salma hem ingepikt. Daarna heeft mijn moeder hem weer van haar afgepakt en nu is hij van mij.”

Clodia kwam in gedachten verzonken dichterbij en strekte haar hand uit om hem aan te raken, maar Anaíd griste de doos weg.

“Nee, niet aanraken.”

“Waarom niet?”

“Hij heeft heel veel macht en kan de wil breken van degene die hem bezit.”

Clodia bleef aandachtig staan kijken.

“De profetie van Trébora.”

Anaíd citeerde:

Wijze woorden gevangen in goudfiligrein,

bestemd voor de hand van degene die nog geboren moet worden.

Treurige ballingschap uit de wereld,

verbannen door moeder O.

Clodia vulde aan:

Zo heeft zij het gewild,

zo heeft zij het besloten.

Je verblijft in de duistere diepten der aarde

tot de hemel zal stralen en de sterren hun baan beginnen.

Dan en alleen dan spuwt de aarde je uit,

gehoorzaam je aan haar blanke hand

en kleur je hem rood.

En Anaíd maakte het af:

Vuur en bloed, onafscheidelijk,

in de scepter van macht van moeder O.

Vuur en bloed voor de uitverkorene aan wie de scepter toebehoort.

Vuur en bloed voor de scepter aan wie de uitverkorene toebehoort.

Anaíd kon een huivering niet onderdrukken. Clodia citeerde de laatste zin van de profetie:

De scepter van O zal regeren over de afstammelingen van O.

Toen begon ze te lachen. “Neem het niet zo serieus, joh. Je lijkt wel een volwassene als je zo ernstig kijkt.”

Anaíd was echter bloedserieus. “Alles is uitgekomen. Op het moment waarop de conjunctie plaatsvond, greep ik de scepter en vernietigde ik Salma. Er kleeft bloed aan mijn handen.”

Clodia sloeg haar armen om haar heen. “Vergeet dat nou maar, we gaan plezier maken. Vanavond ga je alleen genieten en kun je alles vergeten wat er is gebeurd.”

Anaíd keek alweer wat vrolijker. Ze deed het deksel op de schoenendoos, sloot de kast zorgvuldig af en zag toen pas dat Clodia zich op haar bed had laten vallen en haar ogen bijna niet meer open kon houden.

“Maak me om tien uur maar wakker. Ik wil het feest niet missen”, mompelde ze nog voordat ze wegdoezelde.

Anaíd legde een dekbed over haar heen en liep op haar tenen de slaapkamer uit.

Eenmaal beneden brak Anaíd zich tijdens het stokbrood snijden het hoofd over alles wat er op haar feest zou kunnen gebeuren. Zou ze de hele avond op een stoel op haar nagels zitten bijten? Zou ze de hele avond bezig zijn met drankjes inschenken, hapjes serveren en muziek draaien als een Assepoester waar niemand aandacht aan schonk? Zou ze die avond met Roc kletsen als oude vrienden, zonder elkaar ook maar met een vinger aan te raken? Zou ze de hele avond kapot van jaloezie met Clodia zitten roddelen over het geflikflooi van Roc en Marion? Zou ze de hele avond zorgen dat ze op de dansvloer bleef om niet zielig te lijken? Zou ze de hele avond naar een kus verlangen die ze nooit kreeg?

Al deze afgrijselijke scenario’s schoten door haar hoofd en het eindigde ermee dat ze zo zenuwachtig werd dat ze zich in haar vinger sneed. Selene schoot haar meteen te hulp om het bloed te stelpen en haar vinger te verbinden.

“Geef dat mes maar hier. Het lijkt me beter dat jij de broodjes belegt, dan snij ik wel.”

Selene trok het mandje tomaten naar zich toe en ze werkten schouder aan schouder verder. Selene sneed het brood, Anaíd deed er tomaat, azijn en zout op, zoals haar moeder haar als klein meisje al had geleerd. Dat waren de lekkerste broodjes. Daarna legde ze alles netjes op een blad.

“Zie ik er niet mooi uit?” vroeg Anaíd plotseling.

“Anders.”

“Ik heb me opgemaakt. Nou ja, Clodia heeft me opgemaakt, maar ik voel me helemaal mezelf niet met die zwarte streep en die glanzende oogleden.”

“Haal het er dan af.”

“Vind je het dan niet leuk?”

“Wat maakt het uit of ik het leuk vind of niet? Het gaat erom dat jij jezelf mooi vindt. De anderen ontdekken je schoonheid vanzelf, met of zonder make-up.”

“Maar het is allemaal zo verwarrend.”

“Dat weet ik. Je komt er gaandeweg achter.”

Anaíd, die anders altijd zo meegaand was, vloog op toen haar moeder zo laconiek reageerde. Het was net of ze het helemaal niet belangrijk vond.

“Schei uit, mam. Wat weet jij er nou van?”

“Waarvan?”

“Van hoe ik me voel, hoe zenuwachtig ik ben.”

“Over de scepter?”

“J-j-ja.”

“Dat begrijp ik heus wel, het is een enorme verantwoordelijkheid. Maar ik laat je niet in de steek.”

“Waar gaan we naartoe?”

“Dat kan ik niet zeggen. We moeten een weg afleggen, wij met z’n tweetjes, en ik weet niet hoe lang het zal duren.”

“Maar ik wil zo graag hier blijven! Al mijn vrienden zijn hier. Moeten we echt weg? Kunnen we niet gewoon een toverspreuk uitspreken om de vallei te beschermen?”

Selene zweeg. Anaíds verdriet raakte een gevoelige snaar.

“Ik weet precies wat je doormaakt. Ik begrijp dat het moeilijk is om te accepteren dat jij op jouw leeftijd alles wat je fijn vindt moet opgeven voor het welzijn van de gemeenschap.”

Anaíd knikte. Haar moeder had het precies goed aangevoeld.

“Maar dat is het niet alleen. Het gaat om dit feest … het is echt superbelangrijk en ik ben bang dat ik vet voor paal sta.”

“Hou op, zeg!” Hier had Selene geen geduld voor. “Wat een flauwekul.”

“Flauwekul?” riep Anaíd gekrenkt uit. “Je begrijpt er niks van. Ik ben vijftien en dit is mijn eerste feest.”

Selene barstte in lachen uit. Ze zag er prachtig uit en was erg jong voor een moeder. “Wat denk je nou? Dat ik op m’n drieëndertigste geboren ben?”

Anaíd moest zichzelf toegeven dat ze uit haar nek kletste. “Sorry, mam. Ik bedoel alleen dat ik altijd een vreemde eend in de bijt ben geweest, ik was altijd anders dan anderen.”

“Net als ik.”

Anaíd geloofde er niks van. Selene was brutaal, bijdehand, verleidelijk en zelfverzekerd. Ze moest niet net doen alsof ze net zo was als zij.

“Jij? Kom nou toch.”

“Ja, natuurlijk. Alle Omarheksen hebben een beschermde kindertijd, een getraumatiseerde puberteit en een moeilijke jeugd gehad. We zijn geen vrije mensen.”

In haar hoofd trok Anaíd een flink aantal jaren van de leeftijd van haar moeder af en het kostte haar weinig moeite om haar te zien als jong meisje, onbesuisd en brutaal.

“Jij en ik zijn heel verschillend.”

“Kan zijn, maar dat betekent nog niet dat ik niet weet hoe het is om verliefd te worden, een hekel te hebben aan je moeder, te wensen dat je geen heks was of bijna dood te gaan van verdriet. Ik heb er altijd van gedroomd een gewone sterveling te zijn.”

Anaíd was meteen reuze nieuwsgierig naar die Selene die ze nooit had gekend, maar die ze zich kon voorstellen en intuïtief begreep.

“Wilde je dan geen heks zijn?”

“Dat was mijn tragedie … of mijn geluk.”

“Wanneer was jouw eerste echte feest, mam?”

Selene beet op haar onderlip.

“Dat is jaren geleden, maar ik herinner het me alsof het gisteren was.”

“Was het net zo belangrijk voor jou als nu voor mij?”

Selene wreef met de mouw van haar bloes over haar ogen, die zomaar opeens begonnen te prikken.

“Met dat feest is alles begonnen. Die avond zijn er dingen gebeurd die de rest van mijn leven hebben bepaald, zo belangrijk was het.”

“Hoe oud was je toen?”

“Ik was zeventien en ik was net op kamers gaan wonen in de stad om journalistiek te studeren.”

“Jeetje! Hoezo weet ik dat allemaal niet?”

“Ik zal je alles vertellen, ik ben van plan je alles uit te leggen.”

“Wanneer?”

“Als we op reis zijn. Dan hebben we alle tijd om te praten.”

“Wil je nu alvast beginnen, alsjeblieft?”

“Nu?”

“Toe, het duurt nog zo lang tot het feest begint. Clodia slaapt en Roc moet zijn vader helpen.”

Selene aarzelde. Ze keek op haar horloge en knikte. Ze hadden nog meer dan genoeg tijd.

“Waar wil je dat ik begin?”

“Bij dat feest.”

Selene knipperde bijna ongemerkt met haar ogen en veegde haar handen af aan haar schort.

“Wil je echt onze geschiedenis horen? De geschiedenis van jou en mij?”

“Ja. Zeker weten.”

“Veel dingen zullen je verbazen, andere zullen je verdriet doen en er zijn dingen bij die je misschien liever niet wilt weten … daarom wil ik dat je er goed over nadenkt. Ik wil je alles vertellen, tot in de kleinste details, maar je moet kiezen. Het is alles of niets. Dat is de voorwaarde.”

Anaíd kon haar oren niet geloven.

“Serieus?”

“Ik ben nog nooit zo serieus geweest”, zei Selene ernstig.

“Hou je dan niets voor me verborgen?” vroeg Anaíd nogmaals voor de zekerheid.

“Niets.”

“Vertel je me dan ook wie mijn vader is?”

Selene twijfelde geen seconde. “Ja.”

Anaíd sloeg haar handen voor haar mond. Die belangrijke vraag had ze nooit eerder aan haar moeder durven stellen en nu bleek Selene zomaar bereid te zijn haar alles te vertellen over haar verleden, haar oorsprong … over wie ze was!

***

Alles begon op een avond in februari. Ik weet het nog precies, want het was hartstikke koud en we hadden geen verwarming. Ik woonde in Barcelona, in een klein flatje met oude, houten balkons, de geur van spaghettisaus in het portaal en een door houtworm aangevreten voordeur. Het was bepaald geen paleis, maar ik was zeventien en vond het mooier dan het paradijs.

Ik deelde de flat met Carla, Meritxell en Lola.

Carla studeerde biochemie en was een beetje mollig, druk en nogal bazig; in plaats van natriumverbindingen uit haar hoofd te leren, kookte ze liever Chinees of danste ze de Cubaanse salsa. Meritxell kwam uit de buurt van Andorra, een tenger, beeldschoon meisje, een beetje sloom, met blond haar en lichtbruine ogen. Ze zat op de kunstacademie en versierde onze plafonds met lichtgevende vallende sterren en beschilderde de wanden met regenbuien. Lola was als een spinnend bolletje mimosa; ze woonde bij haar baasje Meritxell op de kamer en ging haar eigen gangetje in een straal van tien meter rond haar gezellige kooi, waar altijd verse sla en schoon zaagsel in lag. Lola was Meritxells hamster en ze werd door ons alle drie verwend alsof het een kindje was. Zij was onze mascotte.

Ik studeerde journalistiek en droeg mijn steentje bij aan het wel en wee van de flatbewoonsters door ons nachtleven op te fleuren en de drankjes te verzorgen. Ik wist mijn vriendinnen keer op keer te verrassen met mijn kaarsen, kruidentheetjes, koffie met een smaakje en mijn excentrieke stijl. Ik moet toegeven dat ik het in die tijd aardig hoog in de bol had en schaamteloos pronkte met mijn lange benen, mijn losse krullen met de rossige highlights erin en mijn groene ogen. Ik vond het leuk me extravagant en uitdagend te kleden, met als gevolg dat alle jongens met me wilden flirten, maar nooit verliefd op me werden, en dat alle meisjes me meden als de pest en geen vriendin met me wilden worden. Behalve Carla en Meritxell, twee fantastische gewone stervelingen.

’s Morgens ging ik naar college, maar ik was al afgeleid als er een vlieg door het lokaal vloog en ik had altijd wel een smoes om er niet naartoe te hoeven. Je kon makkelijk spijbelen. De studentenkroeg was veel interessanter en daar verslonden we alle kranten, verzonnen we onmogelijke reportages en veranderden we de wereld.

In die maanden liep ik warm voor zoveel schandalen en schreef ik zoveel reportages dat enkele professoren zo onder de indruk waren, dat ze me bij voorbaat lieten weten dat ik zeker zou slagen. Misschien was het wel een maatregel om me te temperen, omdat ik veel te hard van stapel liep. Achteraf heb ik medelijden met ze. Ik was een verschrikking en hield geen seconde mijn mond. Ik zette de wereld op zijn kop, daar was ik in gespecialiseerd. En als ik daarmee klaar was, zette ik me met dezelfde energie aan het organiseren van fuiven.

Ik weet nog heel goed dat ik degene was die Carla en Meritxell inschreef voor een gemaskerd bal dat de studenten journalistiek organiseerden op carnavalsavond. Er was een prijs uitgeloofd voor het beste kostuum. In het begin wilden ze er geen van beiden naartoe, om verschillende redenen. Carla zei dat ze zo dik was dat ze alleen als kamerolifant kon gaan en dan door de catwalk zou zakken. Meritxell zei daarentegen dat ze zou sterven van schaamte als ze voor duizenden onbekenden moest paraderen; iedereen zou haar aanstaren en dan zou ze zich naakt voelen. Maar ik bleef koppig volhouden tot ze eindelijk toegaven, en niet lang daarna waren ze net zo enthousiast als ik over het hele gedoe.

Die avond in februari besloten Carla, Meritxell en ik, bibberend van de kou, eindelijk naald en draad op te pakken en aan onze kostuums te beginnen, opdat ze klaar zouden zijn voor de examenweek begon. We hadden het ongekend druk met knopen aannaaien, zoompjes inleggen en ritsen inzetten. We hadden geen geld – alles was al op – en enthousiasme voor tien, maar onze vingers werden stijf en telkens als we ons prikten aan de naald, wat constant gebeurde, krijsten we het uit van pijn.

We lachten om alles, die malle slappe lach die ik op mijn zeventiende kreeg als ik iets verprutste en niet meer wist hoe ik de boel moest ontwarren; dan zei Carla iets van “Het lijkt wel een gebakken madeliefje”, en dan moesten we zo hard lachen dat de tranen ons over de wangen liepen en we alle drie de hik kregen.

Totdat ze zich gingen afvragen wat voor kostuum ik maakte.

Waarom koos ik voor dit kostuum?

Tot op de dag van vandaag heb ik geen antwoord op die vraag. Ik weet alleen dat ik met dat omstreden kostuum het onheil over ons bracht.

Het intrigeerde mijn vriendinnen mateloos.

“Geef ons een hint, één hint.”

Ik dacht er niet over het hun te vertellen. De naam van de godin kwam moeilijk over mijn lippen. Mijn moeder, Demeter, had me verboden haar te noemen, omdat het een manier was om haar aan te roepen. Ze was bekend onder vele verschillende namen. De enige reden waarom ik me als de godin wilde vermommen, was dat ik mezelf wilde bewijzen dat ik niet bang was en geen belang hechtte aan het bijgeloof dat de clan van de wolvin, mijn clan, me van kinds af aan had ingeprent. Ik vergiste me echter. Als ik er alleen al aan dacht hoe slecht ze was, liepen de rillingen me over de rug.

“Een machtige vrouw”, zei ik.

“Machtig in welk opzicht?”

“Als ijzer.”

“Margareth Thatcher.”

Carla had wel vaker van dat soort malle invallen. Hoe haalde ze het in haar hoofd dat ik naar een carnavalsfeest zou gaan, verkleed als de voormalige premier van Engeland? Ik was dan wel excentriek, maar zo erg was het nu ook weer niet. Stak ze de draak met me? Met Carla wist je het nooit.

“Een bloeddorstige dame”, voegde ik eraan toe.

“Een duivelin!” gilde Carla.

“Een moordenares”, raadde Meritxell.

Ze zaten er geen van beiden ver naast. De godin was dat alles en nog veel meer. De godin eiste mensenoffers en dronk het bloed van haar slachtoffers. Maar ik sprak haar naam niet uit. Ik hulde me in de tuniek, geborduurd met een slang, zette de veren hoofdtooi op en stond toe dat ze mijn dubbelzijdig geslepen mes aanraakten, mijn athame, die ik hun nooit had mogen laten zien, maar die ik uit pure opstandigheid aan mijn vermomming had toegevoegd.

“Ik ben een godin.”

Carla en Meritxell waren zo opgewonden en nieuwsgierig, dat ik het niet kon laten hen een paar maanden aan het lijntje te houden; ik liet ze avond na avond raden onder het genot van mijn bijzondere drankjes en ze raakten steeds meer geïntrigeerd. Ik was geen kunstenares, zoals Meritxell, en ook niet grappig, zoals Carla. Ik was mysterieus en haalde zo veel mogelijk uit mijn duistere kant, ontwikkeld door de hekserij, om mijn vriendinnen te intrigeren. Ze wilden echter meer. En zo is het allemaal begonnen, als een spel. Ze knielden voor me neer om me te aanbidden.

“Toon ons uw macht, grote godin.”

“O Selene, we roepen je aan.”

“We liggen aan je voeten en onze knieën zijn verstijfd van de kou. Sta ons toe, o godin, onze handen te warmen.”

“Selene, godin, geef ons centrale verwarming.”

“Zo zij het.”

Het gebeurde in een opwelling en het ging zo snel dat ik geen tijd had om me te bedenken. Met een vluchtige beweging van mijn toverstaf liet ik een vonk opspringen die vlam vatte op Meritxells wanden vol regenbuien. De regendruppels veranderden in minuscule vlammetjes. De ijskoude kamer begon te branden als een open haard, het werd er heerlijk warm en vanuit alle hoeken straalde licht en gezelligheid.

Meritxell sperde gefascineerd haar ogen open bij deze pracht en begon zonder over het verschijnsel na te denken in het flakkerende licht van de brandende regendruppels te dansen. Carla daarentegen was zich wezenloos geschrokken, misschien omdat ze biochemie studeerde, of omdat ze graag kookte of domweg omdat ze haar hoofd erbij hield. Ik weet nog dat ze een gil slaakte, en pas toen besefte ik wat een verschrikkelijke fout ik had begaan.

Ik sprak als de weerlicht een tegenformule uit en deed vervolgens net of er niets was gebeurd, maar het was te laat. Ik was Carla’s vriendschap kwijt. Vanaf die avond bekeek ze me met argwaan en geloofde ze nooit meer een woord van wat ik zei.

“Het was een illusie, een goocheltrucje dat ik als kind heb geleerd”, herhaalde ik keer op keer.

Maar Carla klopte wantrouwig op de gepenseelde regendruppels. Ze waren nog warm en ze constateerde stomverbaasd dat de kamertemperatuur naar vijfentwintig graden was gestegen. Verdomde wetenschapster die ze was.

“Het was geen goocheltruc, het was echt. Je hebt een energiebron ontketend die licht en warmte genereert.”

Gelukkig was Meritxell erdoor gefascineerd.

“Wat vond ik dat prachtig! Laten we het nog een keer doen. Hoe deed je dat?”

Carla herhaalde die vraag met een treiterige ondertoon:

“Dat bedoel ik. Hoe deed je dat?”

Ik kon geen enkele logische verklaring bedenken en mompelde wat vaags. Het begon me te dagen dat ik met vuur had gespeeld. Letterlijk en figuurlijk.