Over het boek

Sinds mensenheugenis houden de clans van de Omarheksen zich verborgen voor die van de bloeddorstige Odish, in afwachting van de komst van de uitverkorene, zoals voorspeld in de oudste Profetie van O.

De Omar, afstammelingen van Om, zijn sterfelijk, verbonden met de natuur en kenners van haar geheime krachten, vroedvrouwen en moeder. De Odish, afstammelingen van Od, zijn onsterfelijk, bloeddorstig, onaards mooi en machtig, maar onvruchtbaar.

Anaíd, de uitverkorene, is meer in verwarring van ooit nu ze haar verleden kent. Ze weet dat haar moeder Selene geen enkel vertrouwen heeft in Gunnar, Selenes ex-geliefde en vader van Anaíd, omdat hij de zoon is van een machtige Odish. Maar Gunnar is Anaíds vader, de vader die ze nooit heeft gehad en nu ineens wel, hij houdt van haar, hij is gekomen om haar te zoeken en bovendien is het een held! Hij beschermt haar tegen de slechte Baälat, hij begrijpt haar, wat kan ze meer willen van een vader?

De jonge Anaíd neemt een beslissing met verstrekkende gevolgen, want de Omar beginnen bang van haar te worden en gaan haar uit de weg. De volgende stap is dat ze haar opjagen om haar voor eeuwig het zwijgen op te leggen. Daarmee is de vloek van Odi uitgekomen: de uitverkorene is voor de verleiding bezweken en een Odish geworden ...

De pers over de auteur/het boek

‘Intelligent, ambitieus en verrassend!’ – El País

‘Ik waarschuw u, na het eerste deel bent u zo op de hoofdpersoon gesteld dat u niet zult kunnen wachten op de andere delen van deze spannende heksensage!’ – Las Provincias

Over de auteur

Maite Carranza (1958, Barcelona), studeerde antropologie. Voordat ze zich volledig aan het schrijven van romans en scenario’s wijdde, gaf ze les op de middelbare school. Ze heeft meer dan veertig boeken gepubliceerd, waarvoor ze belangrijke literaire prijzen heeft ontvangen, onder andere de Premio de la Crítica Serra d’Or en de kinder- en jeugdboekenprijs Premio edebé.

Van dezelfde auteur

De clan van de wolvin

De ijswoestijn

Wilt u op de hoogte gehouden worden van de literaire thrillers en romans van uitgeverij Signatuur? Meldt u zich dan aan voor de literaire nieuwsbrief via onze website www.uitgeverijsignatuur.nl.

Colofon

© 2006 by Maite Carranza

First edition by Edebé, Barcelona 2006

Published by arrangement with UnderCover Literary Agents

Oorspronkelijke titel: La maldición de Odi

Vertaling: Elvira Veenings

© 2007 uitgeverij Signatuur, Utrecht

Alle rechten voorbehouden.

Omslagontwerp en -illustratie: Wil Immink Design

Typografie: Pre Press B.V., Zeist

isbn paperback 978 90 5672 245 6

isbn e-book 978 90 449 6612 1

nur 285

Maite Carranza

De heksenoorlog

deel III

De vloek van Odi

Vertaald door Elvira Veenings

2011

Profetie van Trebora

Wijze woorden gevangen in goudfiligrein,

bestemd voor de hand van zij die nog geboren moet worden,

jammerlijk verbannen uit de wereld

door moeder O.

Zo heeft zij het gewild.

Zo heeft zij het besloten.

Je verblijft in de duistere diepten der aarde

tot de hemel zal stralen en de sterren hun baan beginnen.

Dan en alleen dan spuwt de aarde je uit,

gehoorzaam je aan haar blanke hand

en kleur je hem rood.

Vuur en bloed, onafscheidelijk

in de scepter van macht van moeder O.

Vuur en bloed voor de uitverkorene aan wie de scepter toebehoort.

Vuur en bloed voor de scepter aan wie de uitverkorene toebehoort.

De scepter van O zal regeren over de afstammelingen van O.

i

De hereniging

Een lange, blonde man met blauwe ogen en sterke handen omhelsde haar zo stevig dat ze bijna stikte.

Anaíd wist niet of ze bijna stikte omdat ze nauwelijks lucht kreeg, of puur van de emoties. Ze had al vijftien jaar van deze omhelzing gedroomd.

De man was haar vader. Hij heette Gunnar en ze zag hem vandaag voor het eerst in haar leven.

Toen Gunnar haar in zijn armen trok, voelde Anaíd zich zo gelukkig dat ze het liefst was gaan spinnen, net als haar katje Apollo. Ze deed haar ogen half dicht en drukte zich tegen zijn borst om extra te genieten. Ze bleef doodstil tegen hem aan staan en luisterde naar het kloppen van zijn hart, dat net zo nieuw voor haar was als zijn zilte geur en zijn IJslandse accent. Tiktak, tiktak. Het deed haar denken aan een reuzenwekker met de kleur van groene appels en ze vond het een geruststellend idee dat ze een echte vader van vlees en bloed had, even geruststellend als je pantoffels op hun vaste plekje naast je bed of dat je een paraplu bij je hebt als het regent.

Toen schaamde ze zich een beetje omdat ze haar vader vergeleek met een paraplu, maar ze kreeg de tijd niet om iets anders te verzinnen, iets poëtisch, zoals een briesje uit het oosten of een zonnestraal in de lente, want Selenes scherpe stem maakte een abrupt einde aan de gelukkige hereniging.

“Anaíd!”

Als Selene haar naam zo afkeurend uitsprak, had ze iets verkeerds gedaan. Die toon gebruikte haar moeder ook altijd als ze frietjes at met haar handen of als ze vergat de deur achter zich dicht te doen. Ze deed net of ze haar niet hoorde, maar Gunnar keek op en liet haar los.

“Selene!” riep hij ontroerd uit.

Anaíd voelde zich prompt buitengesloten. Wat was dat een heerlijke, warme en liefdevolle omhelzing geweest! Zo wilde ze er nog wel een heleboel.

Selene was echter niet van plan het ook te proberen.

“Blijf uit mijn buurt!” siste ze, en ze richtte de punt van haar athame op zijn borst om te voorkomen dat hij dichterbij kwam.

“Hallo, Selene”, fluisterde Gunnar, en zijn stem was even liefdevol als de blik in zijn ogen en de warmte van zijn handen.

Dat was ook een soort omhelzing, vond Anaíd. Maar Selene liet zich er niet door van de wijs brengen en bleef weerstand bieden.

“Wat kom je doen?”

Ze zagen er niet bepaald uit als een leuk stel. Qua stel leek het eerlijk gezegd nergens op. Maar toch, ondanks alles zouden ze een mooi stel kunnen vormen. Anaíd vond het maar wat jammer dat alles zo ingewikkeld lag. Ze herinnerde zich met weemoed dat haar moeder halsoverkop verliefd op haar vader was geworden ... het was liefde op het eerste gezicht geweest. Dat was ruim vijftien jaar geleden. Sindsdien was er heel wat water door de zee gegaan.

“Ik dacht dat jullie dood waren ...”

“Nou, dat zijn we dus niet. Ga nu maar weer weg.”

Selenes stem, haar houding, haar gebaren ... ze was één brok agressie.

“Ik heb jarenlang gedacht dat die ijsbeer jullie had verslonden”, verzuchtte Gunnar.

Selene reageerde fel: “Er was er maar één die zijn eigen dochter wilde verslinden, en dat was jij!”

Anaíd had het gevoel dat ze een klap in haar gezicht kreeg. Bedoelde ze nou dat haar vader niet in staat was om van zijn dochter te houden?

Gunnar bleef gelukkig kalm onder al dit geweld.

“Anaíd is precies zoals ik me haar in mijn dromen voorstelde.”

“Dromen?” vroeg Selene sarcastisch. “Ik heb altijd begrepen dat de Odish niet weten hoe dat moet.”

“Mám, hou eens even op!” viel Anaíd uit.

Ze vond het al vreselijk dat haar moeder zo recalcitrant deed, maar ze kon het helemaal niet hebben dat ze dacht dat haar vader nooit van haar gedroomd kon hebben. Zou ze soms jaloers zijn of zo?

“Je weet lang niet alles, Selene. Je kunt je niet half voorstellen hoe ik me de afgelopen jaren heb gevoeld. Je hebt geen idee hoeveel uren, maanden en jaren ik aan jou en Anaíd heb gedacht.”

Anaíd kreeg een warm gevoel in haar keel, dat zich uitbreidde naar haar maag en haar buik.

“Heb je daarom moeder ijsbeer gedood? Om onze dood te wreken?” vroeg ze impulsief.

Gunnar keek haar aan met een oprechte blik in zijn ogen.

“Het spijt me. Pas later begreep ik dat jullie het juist dankzij die ijsbeer hebben overleefd. Het bezit van haar huid is altijd aan mijn geweten blijven knagen, misschien is dat een troost voor je.”

Selene lachte smalend; zo klonk het Anaíd althans in de oren.

“Jij een geweten? Laat me niet lachen! Ga je me nu vertellen dat jij een geweten hebt en dat je daar al die tijd last van hebt gehad? Kom nou toch, zeg! De Odish zijn gewetenloos, dat weten we allemaal.”

Anaíd ergerde zich mateloos aan haar moeder. Het leek wel of Selene ervan genoot hem het woord ‘Odish’ zo vaak mogelijk voor de voeten te gooien. Ze gebruikte het te pas en te onpas en rekte de shsh-klank om het nog erger te laten klinken. Zo trok ze een duidelijke grens tussen hen tweetjes en hem. In haar zwart-witgedachtegang was zij een goede Omarheks en Gunnar een boze Odishtovenaar. Er was geen normaal gesprek mogelijk: Gunnar moest gemeden worden als de pest.

Maar zij dan, Anaíd, haar eigen dochter? Zij was toch een dochter van een Odish en een Omar? Of was ze dan noch het een, noch het ander?

Anaíd was echter niet van plan om haar vader op te geven en ze zou niet zonder slag of stoot toestaan dat haar moeder hem de deur uit zette.

“Blijf je eten?”

De stilte was om te snijden.

“Nodig je me uit?” vroeg Gunnar voorzichtig.

Anaíd gaf snel antwoord, voordat Selene kon ingrijpen.

“Natuurlijk ben je uitgenodigd. Blijf alsjeblieft eten.”

Ditmaal aarzelde Gunnar geen seconde.

“Dolgraag, dank je.”

“Blijf je ook slapen?”

Selene trok wit weg. De Omar kenden strenge regels als het om gastvrijheid ging en zelfs zij was niet rebels genoeg om een gast voedsel en een slaapplaats te weigeren.

Gunnar begreep haar tweestrijd en besloot haar niet op stang te jagen.

“Ik slaap wel in de auto, of anders rij ik die paar kilometer wel terug naar Benicarló.”

Selene kromp ineen.

“Was het nou nodig om dat te zeggen?”

“Wat?”

“Anaíd weet niet waar we zijn.”

“Jawel, hoor”, zei Anaíd. Ze wist precies waar ze waren.

Ze zaten in een kleine camper midden op een kale vlakte, een paar kilometer van de snelweg. De glooiende laagvlakten met overvloedige irrigatiekanalen in het westen, de velden met amandelbomen in het noorden en de vlucht van een enkele zeemeeuw, een zweem zilte lucht van golven in de verte en het zoete, doordringende aroma van bloeiende sinaasappelbomen vertelden haar luid en duidelijk dat ze ergens in de buurt van de Oost-Spaanse kust waren.

Selene had vanaf het moment dat ze uit Urt, in het hartje van de Pyreneeën, vertrokken waren geprobeerd hun bestemming voor haar dochter geheim te houden. Ze waren op de vlucht voor Baälat, de Fenicische Odishheks, en niemand mocht weten waar ze naartoe gingen.

Anaíd had echter een aangeboren oriëntatievermogen. Demeter, haar oma, had haar vanaf haar vroegste jeugd op allerlei tekens in haar omgeving gewezen en zonder erbij stil te staan lette ze op de stand van de zon, op haar baan door de hemel en de kracht van haar warmte. En ’s nachts keek ze naar de stand van de sterren, die ze in de koude nachten in de bergen allemaal bij naam had leren kennen. Met een enkele blik door het raampje van de camper wist ze dat het middernacht was, dat ze naar het zuiden reisden en dat de Middellandse Zee op enkele kilometers afstand oostwaarts lag.

Terwijl Anaíd over dit alles nadacht, zag ze dat Selene iets uit een la haalde en het met een afkeurend gezicht aan Gunnar gaf.

“Hier, hou ze maar. We hoeven je cadeautjes niet.”

Anaíd onderdrukte een kreet en griste het doosje terug.

“Die zijn van mij! Hij heeft ze aan míj gegeven, niet aan jou!”

Het waren de oorbellen met robijnen die Gunnar haar had gestuurd voor haar vijftiende verjaardag.

Selene ging als een kemphaan voor haar dochter staan.

“Geef ze terug.”

Anaíd had het liefste voor geen van beiden partij gekozen, maar daar was het nu te laat voor. Als ze Gunnar de oorbellen teruggaf, koos ze voor Selene. En als ze ze niet teruggaf, koos ze duidelijk voor Gunnar.

“Mama, toe nou ...”

Selene was echter buiten zichzelf van woede.

“Ik wil dat je ze onmiddellijk teruggeeft. Ik kon ze ook niet houden.”

Anaíd haalde diep adem om moed te verzamelen. Het was waar wat Selene zei, maar haar moeder deed zo raar, dat ze liever Gunnar gelijk gaf dan haar.

“Jij wilde ze niet meer hebben, maar ik wel. Ik hou ze.”

Ze wist niet waar ze de moed vandaan haalde, maar ze was zo brutaal om voor de ogen van haar moeder haar linkeroorlelletje te pakken en met duim en wijsvinger het gouden haakje door de dunne huid te steken waar het gaatje moest zitten; ze had alleen zo lang geen oorbellen in gehad, dat het was dichtgegroeid en met de moed der wanhoop stak ze de oorbel dwars door haar huid. Er ging een scherpe pijnscheut door haar oor, maar ze gaf geen kik en bleef Selene al die tijd strak aankijken, alsof ze een duel voerden.

Er druppelde iets warms langs haar hals. Bloed. Rood bloed, net zo scharlakenrood als de in goud gevatte robijn die boven haar schouder bengelde. Selene veegde het met een ongelovig gezicht weg met haar vinger, terwijl Gunnar de andere oorbel pakte en hem heel behoedzaam in het rechteroor van zijn dochter stak. Anaíd wist niet of het toverkracht of pure handigheid was, maar ditmaal voelde ze er niets van.

Gunnar pakte haar bij de schouders, draaide haar naar zich toe en keek haar aan alsof ze een kostbaar kunstwerk was. Toen verscheen er een brede lach op zijn gezicht, een glimlach die even warm was als zijn omhelzing.

“Je bent beeldschoon.”

Selene kon er niet meer tegen. Ze duwde Gunnars handen weg en trok Anaíd op haar eigen dwingende manier en met een blik die ze maar al te goed van haar kende naar zich toe.

“Weet je waar die oorbellen vandaan komen?”

“Uit het juwelenkistje van de ijsvrouwe. Dat heb je me zelf verteld.”

“De machtigste Odish van het noordelijk halfrond, ja!” siste Selene.

Anaíd draaide zich naar haar toe om haar recht in de ogen te kijken, waardoor de rode gloed van de oorbellen in Selenes ogen werd weerspiegeld.

“Dat is anders wel mijn oma”, antwoordde ze brutaal.

Selene liet haar los en stampte woedend de camper uit. Ze sloeg de deur met een harde klap achter zich dicht.

“Niet doen!” riep Gunnar tevergeefs. “Niet alleen naar buiten gaan, dat is veel te gevaarlijk!”

Hij sprong naar de deur om haar achterna te gaan, maar Anaíd pakte hem bij de arm om hem tegen te houden.

“Doe maar niet, ze luistert toch niet naar je.”

Dat was waar, want Selene was zo koppig als een ezel, maar Anaíd vond het ook heerlijk om eventjes met Gunnar alleen te zijn en te genieten van haar pyrrusoverwinning, de triomf van de eerste echte krachtmeting met haar moeder.

“Hou je van gebakken eieren?”

“Daar ben ik dol op”, glimlachte Gunnar.

“Dat is het enige wat ik kan maken”, gaf ze toe. Ze vond dat ze zoiets best kon zeggen, want Gunnar was haar vader en hij zou haar er vast niet minder om vinden.

Er bleek echter nog maar één ei te zijn, dat in de onervaren handen van de kokkin al brak voordat het de pan bereikte. Anaíd had haar vader op een feestmaal willen onthalen, maar het ijskastje was net zo leeg als de uitgestrekte woestijn van Arizona.

Met wat kunst- en vliegwerk flansten ze ten slotte een salade van tomaat en tonijn in elkaar en bakten ze wat kipkroketjes uit de diepvries. Als toetje sneden ze een appel in artistieke partjes, met wat honing eroverheen.

Net toen Anaíd de glazen op het formica tafeltje wilde zetten, ging Selenes mobieltje over, dat ze op een stoel had laten liggen. Ze kreeg een sms’je en Anaíd opende het zonder erbij stil te staan. Het zou wel een berichtje zijn van Elena, om hen te waarschuwen of zo. Misschien kwam het omdat ze hoopte dat er iets in stond over Roc, of omdat ze al zo lang verstoken was van alle nieuws van de buitenwereld ... in elk geval won haar nieuwsgierigheid het van haar beleefdheid. Ze las het bericht en raakte zo van streek dat ze het glas uit haar handen liet vallen. Het viel in duizend scherven op de vloer.

“Wat is er?” vroeg Gunnar gealarmeerd. Hij sloeg zijn arm om haar heen en keek snel of ze zich niet had gesneden. Ze stikte bijna en kon nauwelijks een woord uitbrengen.

“Het is Baälat. Zij is het. Ze zit achter me aan.”

Ze gaf het mobieltje aan haar vader, die het bericht met gefronste wenkbrauwen las.

Anaíd kzoek je al zo lang; kben van heel ver gekomen om je te zien; khou van je en wil dicht bij je zijn, heel dichtbij. Belme, zeg iets, plies. Dacil

Gunnar was kennelijk net zo ongerust als Anaíd. Hij klikte op de inbox en liet Anaíd meekijken.

“Kijk eens even, zo te zien heeft ze je gebombardeerd met dit soort berichten.”

Daar begreep Anaíd helemaal niets van.

“Selene heeft er niets over gezegd.”

“Ze wilde je natuurlijk niet ongerust maken”, vergoelijkte Gunnar.

“Waarom verdedig je haar? Ik heb het volste recht om te weten wie er achter me aan zit.”

Gunnar wiste het bericht met een droge klik en legde het mobieltje terug op de stoel.

“Weet je wat wij gaan doen? We vergeten alles wat er in de wereld om ons heen gebeurt en gaan er een fijne avond van maken met zijn drietjes. Oké?”

Anaíd knikte. Ze was blij dat ze zo’n kalme, zelfverzekerde vader had, iemand die een beetje rust in haar leven bracht. Selene was altijd zo chaotisch.

“Vooruit, ga tegen je moeder zeggen dat het eten klaar is, als Baälat haar inmiddels tenminste niet heeft opgepeuzeld.”

Anaíd staarde verdrietig naar het resultaat van haar kookkunsten. De appel die eerst prachtig wit had geglansd, was nu al helemaal bruin en papperig geworden, even onappetijtelijk als het humeur van Selene, die precies op dat moment weer naar binnen stommelde en hun avondeten kwam verzuren.

Dit was de allereerste maaltijd waarbij Anaíd samen met haar moeder én haar vader aan tafel zat, en het was stomvervelend.

Selene was niet van plan er een gelukkige hereniging van te maken en hoewel Gunnar zijn uiterste best deed om het zo gezellig mogelijk te maken, wist Selene het steeds weer te verpesten.

“Je hebt geen dressing gemaakt voor de salade.”

“De azijn was op.”

“Hij smaakt heerlijk.”

“Een salade zonder dressing is net zoiets als tomatensoep zonder tomaten.”

“Mama, hou nou op. Je bent zelf vergeten om azijn te kopen.”

“Ik ben niet degene die iemand heeft uitgenodigd om hier een smakeloze salade te komen eten.”

“Ik vind hem anders verrukkelijk. Anaíd heeft hem klaargemaakt.”

“Hoor je dat, Anaíd? Eerst pakt hij je helemaal in en dan doet hij alles met je wat hij maar wil.”

“Hij zegt alleen maar dat hij mijn salade lekker vindt.”

“Tegen mij zei hij dat ik zulke mooie ogen had.”

“Dat is heel wat anders.”

“Hij is een Odish, een tovenaar, de zoon van de ijsvrouwe.”

“Hij is mijn vader!”

“Dat was per ongeluk.”

“Nietwaar, je was smoorverliefd op hem en ik ben jullie dochter.”

“Je kunt de dochter van iedereen wel zijn.”

“Lieg niet!”

“Ik heb je verteld wat hij ons heeft aangedaan. Wat moet je nog meer weten?”

“Hoe hij erover denkt.”

“Waarover?”

“Over wat er met jullie is gebeurd.”

“Geen sprake van! Hij liegt je alleen maar voor.”

“Hoezo?”

“Dat doet hij nou eenmaal, zo zit hij in elkaar. Hij heeft Meritxell bedrogen, hij heeft mij bedrogen en hij zal jou ook bedriegen.”

“En jij wilt me zeker beschermen?”

“Precies.”

Gunnar zat perplex aan tafel en keek van de een naar de ander tijdens dat vlijmscherpe duel tussen moeder en dochter, die het over hem hadden alsof hij er niet bij was. Ten slotte schraapte hij zijn keel en vroeg: “Mag ik iets zeggen?”

“Nee”, bitste Selene.

“Ja”, zei Anaíd tegelijkertijd.

“Ik wil heel graag mijn versie van het verhaal geven”, zei Gunnar beleefd.

“Jouw versie van wat? Van al die leugens van je?” vroeg Selene bits.

Gunnar liet zijn toeschietelijke houding varen en trok een ernstig gezicht. En van het ene moment op het andere begreep Anaíd dat er achter die zachtaardige en meelevende façade een ijzeren wil schuilging.

Gunnar rechtte zijn schouders en keek Selene vastberaden aan. “Ik ga mijn verhaal doen, of je dat nu leuk vindt of niet.” De enorme wilskracht die uit zijn ogen straalde snoerde Selene de mond.

Anaíd keek gefascineerd naar de stille kracht in de ijsblauwe ogen van Gunnar, dezelfde ogen als de hare, en zag iets wat haar eerder niet was opgevallen: haar vader had rimpels. In dat gebruinde gezicht met de hoekige kaaklijn versterkten de diepe groeven van zijn neus naar zijn mond zijn Germaanse trekken. Zijn gezicht was verweerd en doorleefd, heel anders dan haar moeder het had beschreven. De groeven in zijn voorhoofd, het fijne maaswerk van lijntjes rond zijn blauwe ogen en vooral die milde ernst van zijn grijzende haar. Nu hij zo dicht naast haar zat, zag ze dat Gunnars haar aan de slapen al bijna wit was.

Nee, dat kon niet. Volgens haar moeder zag Gunnar eruit als hooguit vijfentwintig. Gunnar was de jonge koning Olav, de grote veroveraar van andermans grondgebied en de harten van mooie, jonge Vikingvrouwen. Gunnar was de jonge zeeman Ingar, die alle meisjes gek maakte en bierflesjes opentrok met zijn tanden, samen met zijn boezemvriend Kristian Mo. Maar toch, de man die hier aan tafel zat leek ondanks zijn wilskracht, zijn energie en zijn gespierde lijf dichter bij de veertig dan bij de twintig.

“Hoe zit het met je eeuwige jeugd, pap? Ben je niet onsterfelijk?” Anaíd kon het niet laten om het hem te vragen nu ze dit allemaal had ontdekt.

Gunnar keek Selene strak aan toen hij antwoord gaf: “Ik heb mijn onsterfelijkheid jaren geleden opgegeven.”

Selene beet zenuwachtig op haar onderlip. Zij had de veranderingen onmiddellijk opgemerkt, maar ze had er geen woord aan vuil willen maken.

“Het is een vermomming, Anaíd, je moet er niet op letten. Hij is een tovenaar, hij kan eruitzien zoals hij wil.”

Anaíd luisterde niet naar haar.

“Wanneer heb je besloten sterfelijk te worden?”

“Ruim vijftien jaar geleden”, antwoordde Gunnar ernstig.

“Toen je dacht dat wij dood waren?”

Gunnars ogen werden vochtig toen zijn gedachten terugkeerden naar het verleden.

“Al voor jouw geboorte. Weet je nog, Selene?”

Selene richtte langzaam haar hoofd op, alsof Gunnars woorden haar ertoe dwongen, maar ze bleef steken in haar koppigheid.

“Ik herinner me helemaal niets.”

“Jammer. Ik weet het nog precies. Toen ik jou leerde kennen, was je een beeldschone Omar en je bent niets veranderd: groene ogen, lange benen, datzelfde warrige haar en die extravagante manier van kleden. Maar wat me vooral in je aantrok was je opstandigheid. Je was zo heerlijk impulsief, altijd bereid om een revolutie aan te voeren; je was in staat om de zon en de maan naar je hand te zetten en de eeuwige liefde te zweren met zo’n oprechte, hartstochtelijke stem dat het zelfs de verstandigste man gek zou maken. Het is niet verwonderlijk dat de jongens van jouw leeftijd je niet durfden aan te spreken. Je was één brok dynamiet. En of je het nu gelooft of niet, ik werd smoorverliefd op je.”

Selene vertrok geen spier en Anaíd kon er niet bij dat iemand zo onverschillig kon blijven kijken na zo’n liefdesverklaring. Ze kreeg er kippenvel van. Als Roc maar een kwart zei van de dingen die Gunnar zojuist tegen haar moeder had gezegd, dan zou ze ter plekke flauwvallen. Selene daarentegen beet hem toe: “Je hebt me bedrogen! Je hebt me nooit verteld dat je een Odish was en ook niet dat je moeder de ijsvrouwe was.”

“Jij hebt míj bedrogen. Je hebt me nooit verteld dat je een Omar was en ook niet dat je moeder de grote Demeter was, de matriarch van de stammen van het Westen.”

Selene protesteerde: “Ik ben tenminste nooit van plan geweest om je te gebruiken.”

“Ik jou ook niet.”

“Je liegt! Je hebt me gebruikt om Anaíd te verwekken, de uitverkorene.”

“Selene, laat me mijn verhaal doen.”

Anaíd kwam tussenbeide en koos voor de tweede keer die avond partij voor haar vader.

“Toe, mam. Ik heb jouw kant van het verhaal gehoord. Mag papa alsjeblieft zijn kant van het verhaal vertellen?”

Of het nu kwam doordat Anaíd zo overtuigend overkwam of door de kalme wilskracht van Gunnar, Selene hield eindelijk haar mond.

Gunnar schonk zich nog een glas wijn in en begon te praten. Zijn stem trilde en als Selene gelijk had en hij alleen maar deed alsof hij geëmotioneerd was, dan deed hij dat verdomde goed. Zijn verhaal ontroerde Anaíd diep.

“Jullie kunnen je niet voorstellen hoe het is om meer dan duizend jaar lang te leven ... de tijd verstrijkt onherroepelijk. De landschappen, de huizen en vooral de mensen om je heen blijven altijd maar verdwijnen. Alles verandert en alles vergaat. In het begin, toen ik nog jong was, deed ik mijn best iets te betekenen voor de wereld, mijn wereld, en daarom stortte ik me op mijn plicht om mijn magische krachten in dienst te stellen van de levens van de mannen en vrouwen van mijn volk in het noorden. Ik werd een machtig man, ik liet stenen huizen bouwen en zond mijn mannen met grote scheepsvloten de oceaan op om land te veroveren en mijn rijk te vergroten. Ik was trots als de schepen terugkeerden met kostbare stoffen, specerijen, zaden en juwelen die mijn volk tevreden stemden. Ik was Olav, de Vikingkoning van de Noorse fjorden. Ik nam de leiding over ontdekkingsreizen, schreef gedichten en stond mezelf toe verliefd te worden op de mooie, hartstochtelijke Helga. Maar nadat zij gestorven was en ik ook mijn kinderen ouder zag worden en op hun beurt zag sterven, vluchtte ik en trok ik me terug in een van mijn kastelen. Daar heb ik me eeuwenlang verschanst en vanachter de kantelen van de toren keek ik toe hoe mijn rijk uiteenviel, hoe mijn onderdanen veranderden in vazallen en slaven van andere volkeren en zag ik hoe het land waar ik zoveel van gehouden had ten onder ging aan brandhaarden en oorlog. Ik zwoer dat dit me nooit meer zou overkomen. En sindsdien zwierf ik van de ene plek naar de andere, zonder me ergens te vestigen, zonder me aan iemand te hechten, zonder van iets of iemand te houden, verloren in onverschilligheid ... ik overleefde, meer niet. Ik ben huurmoordenaar geweest, ontdekkingsreiziger en zeeman. Heel af en toe bleef ik een aantal jaren op een afgelegen plek, dan leerde ik een taal of een beroep en speelde die rol een tijdje, tot ik weer vertrok.”

Anaíd kreeg het er koud van. Het was nooit bij haar opgekomen dat onverschilligheid en gevoelloosheid simpele manieren konden zijn om geen pijn en verdriet te hoeven voelen. Dan waren de mensen die zij ongevoelig vond misschien wel mensen die veel verdriet hadden. Maar hadden de Odish dan toch gevoel? Dat was een lastig probleem. Tenslotte was Gunnar de enige zoon van een Odish.

“Totdat mijn moeder me opdroeg om de uitverkorene te verwekken. Dat was mijn lotsbestemming, dat was het waar ik al meer dan duizend jaar op had gewacht. Ik vestigde me in Barcelona en speelde de rol van een student uit IJsland. Vijftien jaar geleden was Barcelona een stad aan zee waar je op elk uur van de dag en de nacht onder de platanen van de Ramblas kon flaneren, een brede boulevard omzoomd met bloemen, waar je altijd de meest uiteenlopende types kon tegenkomen. Op warme zomeravonden kon je er dronken worden van de wijn en de muziek om tegen de ochtend te ontbijten met warme chocolademelk en churros, die heerlijke langwerpige pannenkoekjes, in de schaduw van de uitzinnige gebouwen van Gaudí, een geniale gek. Dat was mijn moment, eindelijk was de tijd aangebroken om mijn bestemming te vervullen en voor altijd vrij te kunnen zijn om mijn leven in te vullen zoals ik het wilde, zonder aan wie dan ook rekenschap af te hoeven leggen.”

Selene sprong overeind. “Sinds wanneer wist je dat?”

“Wat?”

“Wat je lotsbestemming was.”

“Ik heb het altijd geweten. Christine had het er altijd en eeuwig over. Mijn enige reden van bestaan was dat ik de uitverkorene moest verwekken. Daarom ben ik geboren. Er is geen enkele andere Odish die kinderen heeft.”

Anaíd vond het verschrikkelijk. Zij was dus niet de enige die moest berusten in de zware last van een moeilijke lotsbestemming. Haar eigen ouders hadden precies hetzelfde meegemaakt.

“Arme Gunnar”, mompelde Selene. “Wat vind ik dat zielig voor je. Je moest verplicht verliefd worden op een naïef meisje als Meritxell en zorgen dat ze zwanger werd. Zwaar voor je, hoor.”

“Je weet dat ik dat niet heb gedaan.”

“O, nee?”

“Zodra ik jou had leren kennen, heb ik geweigerd die rol nog langer te spelen.”

Selene raakte heel even van haar stuk en knipperde onzeker met haar ogen, maar ze herstelde zich snel: “Niet waar. Je bent bij haar gebleven.”

Gunnar sprak heel langzaam.

“Je weet dat dat niet waar is. Je weet dat ik me op de avond waarop ik je leerde kennen en we elkaar kusten in de tuin van de campus aan jou heb verbonden. Die avond heb ik je thuisgebracht op de motor, weet je nog?”

Selene slikte hoorbaar en schudde haar hoofd.

“Er staat me heel vaag iets van bij.”

“Wat heb ik die nacht tegen je gezegd, Selene?”

“Weet ik niet meer.”

“Dat weet je heel goed. En ik weet nog dat jij me beloofde voor altijd van me te zullen houden, wat er ook zou gebeuren.”

“Daar weet ik niks van.”

Het begon Anaíd danig te irriteren. Haar moeder had haar dat verhaal tot in de kleinste details verteld en ze had zelfs toegegeven dat ze Gunnar een liefdesdrankje had gegeven.”

“Ze heeft je veroverd met Omartoverkracht!”

“Dat was niet nodig geweest. Ik had mijn besluit al genomen ...” Gunnar hield zijn ogen niet van Selene af, hoewel zij de hare hardnekkig op de tafel gericht hield.

“Je hebt het niet uitgemaakt met Meritxell ...”

“Alleen omdat jij dat niet wilde.”

“Maar daarna ...”

“Daarna besloot ik fatsoenlijk te zijn. Ik dacht echt dat Meritxell zwanger was.”

Selene richtte zich in haar volle lengte op en wees met een beschuldigende wijsvinger op Gunnar.

“Dat heeft er niets mee te maken. Je hebt me bedrogen, je hebt me naar het noorden gelokt, naar je moeder, omdat je van plan was Anaíd aan haar te geven. Je hebt me in de steek gelaten. En dat zal ik je nooit vergeven. Nooit, hoor je me? Nooit!”

De tranen schoten haar in de ogen en ze vluchtte met veel tamtam de camper uit. De deur viel achter haar dicht met de kracht van een orkaan en alles begon te wiebelen. Het duurde even voordat alle spullen weer stilstonden en hun zenuwen tot bedaren waren gekomen.

Anaíd had het gevoel dat ze het gedrag van haar moeder moest goedpraten, net alsof zij háár dochter was in plaats van andersom.

“Sorry, zo is ze nu eenmaal.”

Gunnar barstte in lachen uit.

“Daar weet ik alles van, ik kende haar eerder dan jij.”

“Wilde je sterfelijk worden omdat je zoveel van mijn moeder hield?”

“Zo ongeveer, ja.”

“Wil je het me uitleggen?”

Anaíd keek steels uit het raam. Selene liep onrustig te ijsberen; ze kon het niet aan om een andere versie van haar eigen levensverhaal te horen. Ze had het zo vaak in stilte bij zichzelf herhaald dat ze het tot een heilig kunstwerk had verheven, met zichzelf als de fanatieke discipel van haar eigen mythische slachtofferrol.

Gunnar daarentegen kwam veel bescheidener over, misschien omdat hij in staat was zijn fouten te erkennen.

“Je weet al hoe het allemaal is begonnen. Meritxell was aangewezen door de profetie om de moeder van de uitverkorene te worden en ik ging met haar om toen ik Selene leerde kennen op een carnavalsfeest. Het was liefde op het eerste gezicht, maar ik had het kunnen tegenhouden. Dat wilde ik echter niet. Ik had de vrouw ontmoet op wie ik meer dan duizend jaar had gewacht. Het was glashelder voor me en daarom kwam ik tegen mijn moeder in opstand. Ik wilde niets meer met Meritxell en mijn lotsbestemming te maken hebben.”

Anaíd knikte begrijpend.

“Maar ja, zoals je weet, vond Meritxell een noodlottige dood en werd Selene verdacht van moord. We moesten vluchten. We gingen naar het noorden omdat ik dacht dat we daar veilig zouden zijn, maar dat bleek niet het geval. Hoe dichter we bij het territorium van mijn moeder kwamen, hoe sterker haar macht over ons werd en hoe zwakker ik me voelde om tegen haar in te gaan, me aan haar wil te ontrekken. Want wat Selene niet wist, is dat ik tijdens die reis mijn onsterfelijkheid en mijn krachten aflegde.”

“Wanneer dan?” vroeg Anaíd.

“In de nacht van de zonnewende, op het plateau van de Domen. Daar, op de top van de berg die ooit vervloekt werd door een Omarheks, gebruikte ik voor de laatste maal mijn toverkracht en zwoer ik de geesten de plechtige eed om voortaan als een gewone sterveling door het leven te gaan. Toen we de Domen af daalden, was ik al een man van vlees en bloed. Christine, mijn moeder, heeft het me nooit vergeven en ze bleef me maar lastigvallen; ze stond erop dat ik naar haar toe kwam om verantwoording af te leggen voor mijn besluit. Toen ik ontdekte dat Selene in verwachting was, maar desondanks absoluut met me mee wilde naar het hoge noorden, werd alles heel ingewikkeld. In die periode kwam het niet eens bij me op dat jij, mijn dochter, de uitverkorene zou zijn. Ik was mijn bestemming glad vergeten en was ervan overtuigd dat die hele episode ver achter me lag. Ik had me opnieuw vergist.”

Anaíd had medelijden met die onbekende vader van vroeger die zich in zoveel zaken had vergist.

“Ik wilde een gewone sterveling zijn om samen met Selene oud te worden. We zouden samen onze kinderen zien opgroeien en ik zou nooit meer hoeven meemaken dat een van mijn dierbaren zou sterven. Maar een gewone sterveling heeft zijn beperkingen: ik kwam er tot mijn verbijstering achter dat ik je moeder niet kon beschermen tegen de aanvallen van Baälat. Ik werd me er scherp van bewust dat Selene het nooit zou overleven als ik tijdens die tocht naar het noorden zou komen te overlijden, want in haar eentje zou ze het daar niet redden. Ik had al die zaken gescheiden willen houden: mijn leven, mijn familie en mijn dierbaren aan de ene kant en mijn plicht, mijn verleden en mijn vroegere status als Odish aan de andere. Maar alles was verstrengeld in ons verhaal en Selene, koppig als ze is, moest en zou met me mee. Eerlijk gezegd had ik de moed niet om haar zwanger en wel in haar eentje in IJsland achter te laten, overgeleverd aan de aanvallen van Baälat. Ik heb alles op alles gezet om haar over te halen veilig bij de Omarclan van de merrie te blijven, maar ze weigerde in alle toonaarden en toen zat er weinig anders op dan bescherming te vragen aan de ijsvrouwe, Christine, je oma. Begrijp je dat, lieverd? Als zij ons niet beschermd had tegen Baälat, was jij er nu niet meer geweest. Ik heb echter één voorwaarde gesteld: ik zou je nooit overdragen aan Christine.”

“Waarom heb je Selene dan haar wapens afgenomen en liet je haar geloven dat ze jouw gevangene was?” vroeg Anaíd verwijtend.

“Omdat jouw bloed door haar aderen stroomde, kon Selene met de geesten praten en toen ze eenmaal wist wie mijn moeder was, sloot ze zich voor mij af en beschouwde ze me als haar vijand. Ik zag met lede ogen aan hoe ze zich terugtrok in zichzelf, zich pantserde tegen mij. Er zat niets anders op dan haar goed in de gaten te houden en haar haar wapens af te nemen. Dat zag ze als een bedreiging en toen sloeg ze voor me op de vlucht. Ik wilde jullie beschermen en samen met jullie terugkeren naar de beschaafde wereld om een gezin te vormen.”

“En moeder ijsbeer dan? Als jij geen Odish meer was en ook niet meer naar Christine luisterde, waarom was je dan bang voor de ijsbeer? Waarom haatte je haar zo?” vroeg Anaíd gespannen.

“Die ijsbeer was een oude vijandin van me, waarmee ik eeuwen geleden een hevige strijd heb uitgevochten. Ik dacht dat ze achter mij aan zat en dat ze zich op mij of mijn dierbaren wilde wreken.”

Anaíd geloofde hem zonder een spoortje twijfel. Zijn woorden klonken oprecht, zijn verklaringen waren logisch en alles klopte als een bus.

“Wat deed je toen je dacht dat we dood waren?”

“Toen heb ik de ijsberin gedood. Ik was blind van woede en zodra mijn verwondingen genezen waren, zette ik de achtervolging in. Maar aangezien ik mijn macht niet meer bezat, stuitte ik voor het eerst van mijn leven op problemen: tijdens de jacht raakten mijn wonden ontstoken en ik heb wekenlang op het randje van de dood gezweefd.”

“Is het geen moment bij je opgekomen dat we misschien nog leefden?”

“Nee, dat was onmogelijk. Absurd.”

Anaíd vond het maar wát dapper van haar moeder, die toen pas achttien jaar oud was, om midden op de ijsvlakte in haar eentje te bevallen, zich te voeden met rauwe zeehondenlever en samen met een ijsbeer en een hond over de koude vlakten te reizen.

“Allemaal dankzij Selene, omdat zij zo moedig is geweest.”

“En dankzij de toverkracht van de Omar. Zonder de bescherming van moeder ijsbeer en zonder de magie van Aruk, de geestverschijning, zouden jij en je moeder het niet hebben overleefd. Dan hadden de kou en de honger of anders de roofdieren jullie te pakken gekregen. Ik ken de Noordpool, die kent geen mededogen.”

“Heeft Christine je nooit verteld dat we nog leefden?”

Gunnar schudde vol afschuw zijn hoofd.

“Sindsdien wilde ik nooit meer iets met haar te maken hebben. Nadat ik de berin had gedood, heb ik me in de haven van Kotka ingescheept op een koopvaardijschip en veertien jaar gevaren. In die jaren ben ik ouder geworden, wat een wonderlijke, maar trieste ervaring voor me was. Mijn enige troost was dat mijn verdriet niet eeuwig zou duren, want uiteindelijk zou ik sterven.”

“Hoe ben je erachter gekomen waar we waren?” vroeg Anaíd nieuwsgierig.

“Op de dag dat Demeter stierf, ontwaakte mijn moeder uit haar lethargie. Jouw grootmoeder had Christine behekst en de betovering was uitgewerkt op het moment dat zij haar laatste adem uitblies. Christine kwam weer tot leven, ging op zoek naar jou en heeft je gevonden. Zij was als enige Odishheks op de hoogte van jouw bestaan en je afkomst. De anderen hebben zich allemaal door Selene en haar zogenaamde rode haar om de tuin laten leiden.

“En jij?”

“Ik heb de oproepen van mijn moeder tijdenlang kunnen negeren, maar je kent haar, ze stuurde zelfs berichten naar mijn schip, want ze geeft het nooit op. Een zeemeeuw liet een rode haarlok vallen op mijn plunjezak. Het was babyhaar, heel zacht. Toen begreep ik dat mijn dochter nog leefde en ben ik in de eerste de beste haven van boord gegaan. Dat was op een eiland in Indochina. Het heeft me heel wat tijd gekost om Urt te bereiken en toen ik daar eindelijk aankwam, was het te laat. Selene en jij waren verdwenen.”

“Ben je in Urt geweest?”

“Ja.”

Anaíd was er ontdaan van. Haar vader was in Urt geweest! Ze had er heel wat voor overgehad als Selene dit allemaal had gehoord. Op datzelfde moment, bijna als een antwoord op haar wens, ging de deur open en verscheen Selene in de deuropening, moe van het huilen en tot op het bot verkleumd, maar kalm.

Gunnar zweeg en wachtte tot ze ging zitten, zonder zijn ogen ook maar een moment van haar af te wenden.

Anaíd bedacht dat hij haar misschien wel telepathisch had opgeroepen. Ze begrepen elkaar ongetwijfeld zonder woorden en mensen die ooit een hechte band met elkaar hadden gehad, konden die moeiteloos en heel natuurlijk weer oppakken.

Gunnar had op haar gewacht en hij keek haar recht in de ogen toen hij zijn relaas voortzette: “Ik ben naar Urt gegaan en heb daar naar jullie gevraagd. Ze verwezen me naar een zekere Max, en die heb ik opgezocht.”

Anaíd stond perplex, maar Selene herstelde zich onmiddellijk.

“Wat zei hij?”

“Dat jullie van plan waren te gaan trouwen.”

Selene klemde haar kaken op elkaar en knikte bevestigend.

“Dan weet je dat.”

Anaíd wist echter van niets. Ze was als door de bliksem getroffen.

“Dat heb je me nooit verteld! Je hebt hem niet eens aan me voorgesteld!”

Selene keek Anaíd aan. “Ik wilde geen risico lopen.”

“Nee, dat kan echt niet,” jammerde Anaíd toen ze terugdacht aan de korte ontmoeting met Max. Die was niet al te best verlopen, omdat ze geen van beiden op de hoogte waren geweest van het bestaan van de ander. Die vent was ... het was een ... een eikel.”

Selene zei berispend: “Ik bepaal met wie ik omga, niet jij.”

Gunnar nam Selenes handen in de zijne en hoewel Selene probeerde zich los te werken, liet hij haar niet gaan. Gunnar had grote, sterke handen en als ze iets wilden, pakten ze het en hielden ze het vast. Nu hielden ze Selene vast en lieten ze haar niet meer los.

“Hou je van hem?”

Selene slaakte een geïrriteerde zucht.

“Ik heb geen zin in een kruisverhoor.”

Gunnar pakte haar handen echter nog steviger vast en dwong haar hem aan te kijken.

“Ik kan je niet vertellen dat ik al die jaren op je heb gewacht, simpelweg omdat ik dacht dat je dood was. Maar de afgelopen vijftien jaar heb ik elke nacht van je gedroomd. Ik hou van je, Selene. En jij? Hou je nog steeds van mij?”

Selene wapende zich tegen het vuur in die staalblauwe ogen en haalde diep adem om kracht te verzamelen. Toen spuwde ze de woorden fel uit, een voor een, recht in Gunnars gezicht: “Ik hou van Max en we gaan trouwen.”

Dat maakte Anaíd razend.

“Dat zeg je alleen om hem pijn te doen. Je houdt niet van die vent, die Max is helemaal niks en ...”

Gunnar liet Selene echter verdrietig los en stak zijn handen in de lucht als teken van goede wil.

“De beslissing is aan jou, Selene. Dat staat je vrij.”

Het zinde Anaíd niets dat haar vader het bij de eerste de beste tegenslag opgaf.

“Maar jij hebt al die jaren van ons gedroomd, je hebt altijd een echt gezin willen hebben; je wilde ons niet verliezen zoals je al zo vaak je dierbaren had verloren ... het is niet eerlijk!”

Gunnar trok haar naar zich toe en knuffelde haar.

“Nu ik je heb gevonden, laat ik je nooit meer gaan.”

Selene klakte met haar tong.

“Geweldig, wat een magnifieke voorstelling van de reiziger die droomt van zijn oude liefde en haar mooie dochter. Ontroerend, hoor.”

Anaíd vond het zielig voor Gunnar dat haar moeder zo sarcastisch deed.

“Gunnar is mijn vader en dat zal hij altijd blijven. Waarom doe je zo gemeen? Kun je hem dan niet vergeven?”

Selene klapte zachtjes voor Gunnar.

“Ik zei het al, fantastisch! Je hebt haar helemaal ingepakt. Vijftien jaar lang wist ze niet eens dat je bestond en binnen een paar uur wind je je dochter om je vinger en krijg je het voor elkaar dat ze stapeldol op je wordt. En tussen de bedrijven door zorg je ervoor dat ze mij de rest van mijn leven verwijten zal maken. Bravo!”

Anaíd luisterde niet naar haar. Ze vond Selene egoïstisch, haatdragend en onrechtvaardig. Ze onthield haar wat ze het liefste wilde van de hele wereld: een echt gezinsleven.

Selene kon nu niet meer ophouden met haar kwetsende ironie: “Een schoolvoorbeeld van een soap. De vader keert terug naar huis, vraagt om een bord voedsel en een slaapplaats en biedt in ruil daarvoor liefde en comfort. Maar zo zit het leven niet in elkaar! De verhaaltjes die Demeter je vertelde bestaan niet. De Odish hebben Demeter vermoord en Gunnar was, is en blijft een Odish. We zijn vijanden voor het leven. Wat goed is voor de één, kan het voor de ander per definitie niet zijn. Begrijp je dat? En het kan me trouwens niet schelen of je het begrijpt of niet.”

Selene merkte niet dat Anaíd bij elk woord dat ze er uitflapte, hoe oprecht en logisch het ook was, een paar centimeter dieper in Gunnars armen kroop en steeds meer twijfels kreeg over haar aard en afkomst, omdat ze voor de helft Odish was.

Selene kon met haar arrogantie van een zuivere Omar geen greintje begrip opbrengen voor de gevoelens van iemand die diep binnen in zich de kiem der duisternis ontdekt, zonder ernaar op zoek te zijn geweest.

“Ga nu maar weg”, zei Selene ten slotte. Ze trok zich nog steeds niets van het medelijden van haar dochter aan.

“Ik ga niet”, verklaarde Gunnar.

Selene stond perplex.

“Ik heb je gezegd dat mijn antwoord nee is. Ik hou niet van je en ik wil je nooit meer zien.”

“Ik ben niet alleen voor jou gekomen. Ik laat Anaíd niet alleen, nu Baälat achter haar aan zit.”

Dat irriteerde Selene mateloos.

“Wat een stomme smoes. Donder op.”

“Dat is om de dooie dood geen smoes. Baälat hangt hier buiten ergens rond en voorlopig kan noch Anaíd, noch jij iets doen om haar tegen te houden.”

Anaíd versprak zich over wat ze per ongeluk had gezien.

“Ze heeft je sms’jes gestuurd en daar heb je me niets over gezegd.”

Selene verschoot van kleur.

“Heb je aan mijn telefoon gezeten?”

“Je kreeg een berichtje van Baälat dat voor mij was bestemd. Sinds wanneer probeert ze contact met mij te zoeken?”

Selene probeerde zichzelf goed te praten.

“Ik wilde niet dat je ze las. Ik wist niet of er verborgen krachten in zaten.”

“Waarom heb je die berichten dan niet gewist?”

“Omdat er misschien een aanwijzing in zat, een of andere clou. Ik wilde ze doorsturen naar Elena, om een manier te vinden om daarachter te komen.”

Gunnar keek haar bezorgd aan. “Heb je iets vreemds gezien toen je buiten was?” Hij deed de deur van de camper open en tuurde de duisternis in.

De nachtelijke hemel, die eerder bezaaid was met sterren, was nevelig geworden. Anaíd voelde de rillingen over haar rug lopen; ze had het gevoel dat er een schaduw over de velden met amandelbomen was gevallen. Was het een suggestie of waren het licht en het landschap subtiel veranderd? Ze kon de gele bloesem van de bremstruiken in het kreupelhout met moeite onderscheiden. Toen ze eerder die avond met Selene een eindje om was gegaan, had ze gezien dat de bloemen openstonden, badend in het zachte licht van de maansikkel, fonkelend als gouden kralen. Er was iets vreemds aan de hand, maar het simpele feit dat Gunnar bij haar was, bracht haar tot bedaren.

Selene merkte echter niets van al die veranderingen.

“Wat wilde je voor ons doen, Gunnar? Je hebt je krachten toch afgelegd?”

“Ik gebruik geen magie meer, maar ik ben een doorgewinterde krijger. Ik ben berserker geweest en ik had het commando over trouwe troepen.”

Selene knipte met haar vingers.

“We hebben jouw moed niet nodig. We hebben Joesoef ibn Tasjfin, de aanvoerder van de Amoraviden, die wanneer we maar willen zijn leger dode krijgers oproept.”

Anaíd greep in: “We zijn niet in de positie om hulp af te wijzen, mama.”

En ook al zei ze beleefd ‘mama’, ze sprak het sarcastisch uit. Selene draaide zich op haar hielen om en ging op het bed zitten. Ze gaf zich over.

“Doe wat je wilt. Maar zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd.”

Anaíd pakte Gunnar bij de hand en trok hem de camper weer in.

“Blijf, alsjeblieft. Trek je maar niets van haar aan.”

De camper was klein, maar groot genoeg voor drie personen om op redelijke afstand van elkaar te kunnen liggen. Hoewel ze elkaars ademhaling luid en duidelijk konden horen en zelfs elkaars warmte konden voelen, raakten ze alle drie in hun eigen gedachten verzonken en trokken ze zich terug in hun eigen privéwereld.

Anaíd wreef over haar smaragden ring en Ibn Tasjfin, de dienstbare geestverschijning die ze opriep met dat simpele gebaar, verscheen voor haar neus en boog voor haar.

“Ik zal over u waken, edele vrouwe, u kunt gerust zijn.”

Selene en Gunnar vertrokken geen spier en Anaíd besefte dat ze de geest geen van beiden konden zien of horen.

Het troostte haar geen seconde dat zij machtiger was dan haar eigen ouders.

Wat waren zij voor gezin? Een Omar, een Odish en ... hun dochter. Drie zijden van een driehoek met vlijmscherpe kanten.

Een wonderlijk gezinnetje.