Over het boek
Dik zijn. 'Als je het zo erg vindt, dan doe je er toch wat aan? Da's toch heel makkelijk. Je eet minder en je sport meer. Zo simpel.'

Als de oplossing zó makkelijk was en zo zwart-wit, dan was er geen probleem. Dan was niemand dik. Maar waarom lukt het afvallen vaak niet? Waarom zijn we eigenlijk dik en voelen we ons daardoor ongelukkig? Vette pech is een tragikomische zoektocht naar de wortels van het kwaad dat 'altijd maar willen eten' heet en beschrijft hoe het is om in deze tijd van een extreem slank schoonheidsideaal een maatje meer te hebben. Hoe mannen daarop reageren. Hoe vrouwen daarop reageren. Van de lach, de traan, de angry fat woman-tirades tot 'wees blij met je lijf'-mantra's en alles wat daartussen zit. Het resultaat is een eerlijk, confronterend maar ook troostvol en grappig boek.

Verwacht geen Sonja Bakker- of Tell Sell-oplossingen, die heeft Larissa allemaal al geprobeerd en die werkten niet. Dit boek gaat echt de diepte in en probeert de oplossing te vinden die wél werkt.

Over de auteur
Larissa Verhoeff (1969) heeft een turbulente twintigjarige televisiecarrière achter de rug, waarin zij functies als regisseur en hoofdredacteur heeft vervuld. Ze werkt tegenwoordig als copywriter bij een grote televisieproducent. Aanleiding voor haar eerste boek, Vette pech, is het inzicht in haar eigen probleem dat de laatste jaren geruisloos is gegroeid: haar overgewicht.

De non-fictienieuwsbrief

Bent u geïnteresseerd in populaire psychologie, current affairs, human interest, verhalende non-fictie of regionale geschiedenis? In deze nieuwsbrief vindt u informatie, interessante aanbiedingen, acties en extra's over alle non-fictie-uitgaven van A.W. Bruna Uitgevers.
U kunt zich aanmelden voor de nieuwsbrief via onze website www.levboeken.nl.

Colofon

© 2012 Larissa Verhoeff

© 2012 A.W. Bruna Uitgevers B.V.

Omslagontwerp

Studio Jan de Boer

isbn 978 94 005 0047 1

isbn e-book 978 90 449 6616 9

nur 770

Larissa Verhoeff

Vette pech

Amuse

Er komt een moment in het leven, en dat geldt voor elk obees wezen, dat je erachter komt dat je niet meer gezellig wulps of lekker rond bent, maar dat je bent afgezakt naar de categorie ‘dikke dame’. Of zoals een dronken meneer met op hol geslagen hormonen in de kroeg in mijn oor fluisterde: ‘Ik heb nog nooit een volueuzzze (ik neem aan dat hij voluptueus bedoelde, maar het zou ook nog volumineus geweest kunnen zijn) vrouw gehad, maar jij lijkt me wel lekker... beetje wegzakken in jouw warme vleezzz... Ja, nee, echt, normaal wil ik alleen maar schllllanke vrouwen, maar ik wil gewoon één keer wegzakken in dat warme vleezzzz van jou... kan dat?’

Hij verkeerde in de volledige veronderstelling dat hij me een waanzinnig compliment had gegeven en dat ik wel buitenzinnig blij zou zijn, want hoeveel seksuele aandacht kan een dikke vrouw nou krijgen op een avond? Maar ik was helemaal niet blij. Ik was sprakeloos. Het was nu toch echt gebeurd. Ik was dik. Ik was definitief dik. Te dik zelfs. Als een walm overviel me een groot gevoel van verdriet. Ik denk dat ik daardoor ook plots hoogrode koontjes had. Niet van schaamte, maar van de ingehouden tranen. Ik ben opgestaan, heb afgerekend en ben als een zombie naar huis gelopen. Thuis heb ik keihard op mijn bed liggen huilen. In mijn eentje. In mijn nieuwe, vette eentje.

Koud voorgerecht

Het waarom met een vleugje hoop

Ik ben niet dik.

Ik ben een dun mens

gevangen in een dik lichaam.

Dit is een boek over dikke mensen. Voor dikke mensen. Voor mensen die met dikke mensen leven en voor mensen die met dikke mensen werken. Voor dunne mensen om eens in de wereld te duiken van een dikke en voor normaal gebouwde mensen om te weten wat er allemaal emotioneel met je gebeurt als je dik zóú worden. Zie het maar als een waarschuwing.

Iemand kan al dik zijn als diegene nét boven een gezonde bmi[1] zit en door een heleboel mensen nog als redelijk slank wordt gezien. Of juist andersom: iemand met meer dan zestig kilo overgewicht, wiens lichaam buiten de normale proporties is gegroeid, kan zichzelf slechts een ietsepietsie te dik vinden. Vet is relatief. Wat de een vet vindt, vindt de ander nog lang niet vet, maar vind je jezelf vet, dan ben je zeker vet. En je zou het niet zeggen als je sommigen van ons dikkerds over straat ziet lopen, waggelen, hobbelen of soms zelfs rijden op een scootmobiel, maar vet zit tussen de oren.

Ik breek met mijn boek geen lans voor dikke mensen. Ik vertel alleen hoe mijn wereld als dikke prop eruitziet. Misschien creëert dat een beetje begrip voor dikke mensen in het algemeen of krijgen mijn mededikkerds inspiratie. Je bent niet alleen in je verdriet en wanhoop, dat scheelt.

Soms helpt de waarheid onder ogen zien al om een beetje van de obese obsessie af te komen, want als je eenmaal overgeleverd bent aan de schaduwwereld van de obsessie over je eigen gewicht, ongeacht het stadium waarin je zit, ben je gevangen in je eigen vette pech.

Vet zijn of worden heeft veel meer te maken met een depressie, verveeldheid of verslaving, dus met een geestesgesteldheid, dan met een lichamelijke aandoening. Slechts 0,5 procent van de obese mensen is dik om medische redenen: hun schildklier is kapot of ze zitten bijvoorbeeld zwaar aan de bètablokkers. Maar laten we onszelf geen gekke Henkie noemen, de andere 99,5 procent is dik omdat ze te veel eten en te weinig bewegen. Ik ook. Ik ben klaar met de smoezen. Het is tijd voor de waarheid.

Dit is geen dieetboek. Geen zelfhulpboek. Geen gouden anti-obesitaspil of de oplossing voor of tegen alles. Dit is gewoon een boek over een vrouw die er ineens achter kwam dat ze dik was en hoe dat besef haar wereld veranderde. Dat besef opende mijn ogen en gaf me meer inzicht in het waarom van eten. En vooral in hoe anders ik mezelf benaderde en hoe moeilijk het is om juist dát om te buigen.

Ik vond mezelf niet meer mooi of de moeite waard. Ik ging niet meer uit of andere leuke dingen doen, omdat ik dacht dat ik als dikkerd er toch geen plezier in zou hebben en ik er zeker niet leuk uit zou zien en waarschijnlijk ook weer geen greintje mannelijke aandacht zou krijgen. Ik ontnam mijzelf elke vorm van plezier en begon me meer en meer te verstoppen voor de wereld. Daar gaat het over. Dit boek gaat over de bijna wanhopige zoektocht naar een weg uit de dikke, vette misère.

Heel belangrijk daarbij is dat iedere dikkerd zich realiseert dat hij of zij niet alleen is. Dat biedt troost. Het is niet altijd even makkelijk en leuk om met je neus op de feiten gedrukt te worden, maar troost door herkenning is veel waard. Schuilen bij elkaar is niet erg. Het kan hier en daar op een zere plek duwen, maar zodra je dat voelt weet je ook dat je niet alleen bent. En dat is al heel wat.

Er is één feit dat dikkerds bijna allemaal verbindt: heel veel dikke mensen zijn behoorlijk tragisch. Ze willen wel veranderen, maar weten niet hoe. De troostvreters, de voerzwelgers en de matelozen: ze zijn diep, diep, diep ongelukkig in hun lichaam, in hun vel en in hun vet. Ook al zeggen ze van niet. Ze liegen. Vet laat een spoor van gekwetstheid na. Op lijf, leden en ziel.

Alle volle vrouwen die ik heb gesproken zijn stuk voor stuk en zonder uitzondering clowns. Onder de vrolijke schmink van opgewekte humor zit vaak een sip gezichtje. De een voelt deze emotionele spagaat wat meer dan de ander, de een is ook wat sterker dan de ander, maar als ze met één druk op een knop dun zouden kunnen zijn dan zouden ze allemaal in de rij staan te dringen. Over het algemeen luidt de stelregel: hoe dikker, hoe ongelukkiger, maar daar zijn behoorlijk wat gradaties in.

Er is ook nog een groot verschil tussen de geluksgevoelens van dikke mannen en dikke vrouwen en de perceptie daarvan. Dikke mannen kunnen nog prima een vrouw scoren. Geld helpt daarbij, maar is zeker niet de enige reden. Dikheid bij mannen is eenvoudigweg meer maatschappelijk geaccepteerd. Tenzij ze homo zijn. In de homowereld is de ‘verplichting’ om young and beautiful te zijn (lees: strak en afgetraind) juist weer enorm groot. Dikke vrouwen en dikke homo’s hebben het dus moeilijk op de liefdesmarkt.

Zelfs als er mannen zijn die dikke vrouwen heerlijk vinden, dan schamen die zich er vaak voor dat toe te geven aan andere mannen en nemen daarom het object van hun verlangen nooit mee naar plekken waar anderen (veroordelaars) kunnen zijn. Maatschappelijk gezien zijn dikke vrouwen minder dan dikke mannen. Ze staan lager op de acceptatieladder. Dat verschuift een beetje als je naar bijvoorbeeld de Surinaamse of Marokkaanse cultuur gluurt, maar ook daar zijn de laatste tijd de schoonheidsidealen aan het verschuiven naar slank, slanker, slankst. De invloed van mtv, glossy’s en vooral van de medevrouwen is zonder genade: wie niet dun is, is niet mooi.

Het klinkt vreselijk als ik dit zo opschrijf, maar het is de algemene mening van de mensen in de media en van de mensen op straat. Zelfs van de dikke mensen zelf!

Er is namelijk onder dikkerds onderling ook een behoorlijke vethiërarchie. Bijvoorbeeld: heel veel dikke vrouwen vinden het fijn om met nóg dikkere vrouwen te praten. Dat geeft ze een goed gevoel. Het gevoel van ‘het kan nog erger en het valt allemaal nog wel mee met mij’. Dat soort negatieve vergelijkingen gebruiken om een positiever gevoel op te wekken kan nooit goed zijn voor je karma, maar het gebeurt wel! Maar wat nou als jij de dikste bent in de ruimte... en jij weet hoe de andere vrouwen naar je kijken...

Er zijn heel veel dikke mensen waarvan een groot deel heel ongelukkig is en heel spastisch in het leven staat. ‘Nou, als je het zo erg vindt, dan doe je er toch wat aan? Da’s toch makkelijk? Je eet minder en je sport meer. Zo simpel.’ Dit is het allergrootste verwijt dat alle dikke mensen naar hun hoofd geslingerd krijgen als ze hun hart uitstorten over het feit dat ze zo ongelukkig zijn. Ik herhaal het nog even: ‘Nou, als je het zo erg vindt, dan doe je er toch wat aan? Da’s toch makkelijk? Je eet minder en je sport meer. Zo simpel.’ Als de oplossing zo makkelijk was en zo zwart-wit, dan was er geen probleem. Dan was niemand vet. Maar ondanks die waarheid als een koe, schijnt het omzetten van vet in sportieve energie voor de meesten onmogelijk.

Slechts een enkeling lukt het en die loopt ook nog elke dag het gevaar om weer terug te vallen. Wat is er dan toch aan de hand met ons? En waarom zijn we eigenlijk dik en waarom voelen we ons zo ongelukkig?

Het is de hoogste tijd voor een open boek. Een open onderzoek. Van binnenuit, vanuit de emotie en zonder corrigerend vingertje. Zonder magere, dictatoriale betweterigheid. Gewoon over het alledaagse bestaan als dikkerd, want wij delen meer dan je denkt! Anekdotes. Geen leidraad. Soms is het doel van de reis de weg die je gaat.

Denken en conclusies trekken moet je zelf doen, want nadenken en confrontaties niet uit de weg gaan is de allereerste stap naar zelfbegrip en zelfliefde. En dát is weer de enige uitweg uit het ongeluk en misschien zelfs de depressie. De enige weg. Schijnt.

De wereld bestaat uit heel wat meer dan je eigen kilo’s.

Ik ben erachter gekomen dat dunne mensen heel rare denkbeelden hebben over dikke mensen, dat ze ze behoorlijk streng veroordelen en soms zelfs discrimineren. Dat laatste komt gelukkig niet zo heel vaak voor. Dunne mensen die een dikke moeder, vader, partner of vriendin hebben, zullen hopelijk na het lezen van dit boek iets voorzichtiger omgaan met goedbedoelde raad en leuk bedoelde rotopmerkingen voor hun geliefden, als ze weten wat de werkelijke impact is op hun dikke medemens. Maar het boek gaat toch vooral over de dikke mensen zelf en hoe en of er een weg terug is uit de zwaarlijvige lethargie.

Voor we beginnen moeten er even wat onaangename feiten over zwaarlijvigheid op een rijtje gezet worden:

Dik zijn is ongezond.

Je kunt er suiker van krijgen.

Je knieën slijten.

Je aders slibben eerder dicht.

Je kunt moeilijker kinderen krijgen.

Je kunt zelfs incontinent worden.

Ongezond zijn behoort in het algemeen niet tot het schoonheidsideaal.

En ongezond dik zijn al helemaal niet.

Dus: dik zijn is niet gezond én niet mooi. Maar dan nog. Er zijn zeventig procent meer dikke mensen nu dan dertig jaar geleden en dat varieert van een beetje dik tot zwaar morbide obesitas. Morbide is een eng woord. Eigenlijk betekent het ziekelijk, maar ik associeer het meteen met de dood. Ik wil echt niet dood en ik denk jij ook niet. Maar het aantal mensen met morbide obesitas stijgt elk jaar schrikbarend! Een op de tien mensen in Nederland lijdt volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek aan zwaar overgewicht en dat verbaast me niets. Kijk maar eens goed om je heen op een marktdag of op zaterdag in het winkelcentrum.

Hoe komt het toch dat we massaal onverschillig zijn geworden? Dat we op weg zijn naar een langzame, collectieve zelfmoord en het niet meer belangrijk vinden om mooi gevonden te worden?

Dan toch liever keihard de naakte waarheid onder ogen zien, en dan heb ik het niet over de waarheid die we denken in pacht te hebben of waarmee we onze omgeving keihard voorliegen (zware botten, veel vocht vasthouden, schildklierziekte, genetisch defect) en alle andere smoezen die we verzinnen om van al het gezeur af te zijn.

Maar... de waarheid onder ogen zien is voor dikke mensen niet echt makkelijk, want o, o, o, wat doet dat pijn vanbinnen. Toch blijven dikkerds lachen. En lachen. En lachen. Want als je ook al niet gezellig bent, wat blijft er dán nog over? Dik en ook nog chagrijnig, wie vindt dat nou aantrekkelijk?

En dat terwijl er onder al die lagen vet meestal, nou ja eigenlijk altijd, heel mooie, bijzondere en zeer gevoelige mensen verstopt zitten, die zelden hun ware gezicht laten zien. Echt waar. Dikkerds zijn net mensen.

Warm voorgerecht

Welkom in de dikke wereld

Nadat die dronken vent – die nog nooit een ‘volueuzzze’ vrouw had gehad – in de kroeg me met zijn kwijl en ongecontroleerde woorden tot op het bot toe had beledigd en ik thuis op mijn bed een uur had liggen janken, viel ik van vermoeidheid in slaap. Ik was in mijn eer gekrenkt. De waarheid kwam hard aan en ik had ermee te dealen. Maar een beetje vrouw komt daar wel weer overheen en toen de volgende dag de zon ging schijnen, er een heerlijk schuimbad volliep en de appeltaart in de oven goudbruin aan het bakken was, ja, toen zag de wereld er alweer een beetje beter uit.

Ware het niet dat niet lang na het eerste incident het tweede volgde.

Na een prachtig theaterstuk zat ik met een man, die ook alleen naar de voorstelling was geweest, op een terrasje nog even wat na te praten over het spel en over het verhaal. Het was gezellig. Het was echt vermakelijk en naar mijn mening volkomen onschuldig, althans van mijn kant. Heerlijk. Een gewoon gesprek zonder seksuele lading. Dat het nog kon. Flirten? Niets van dat alles. Sterker nog, ik dacht bijna zeker te weten dat hij veel meer van de herenliefde was. Nou ja, hoe dan ook, we hadden het knus. Echt zo’n avond waarvan je zegt: ‘Hè, lekker, wat is het leven toch mooi en wat zijn mensen toch bijzonder.’

Hij stond op, maakte een zwaaibeweging met zijn hand en zei: ‘Nou ik ga maar. Echt schat, twintig tot dertig kilo minder en je zou een droomvrouw zijn, dan zou ik er serieus wel over denken om een nachtje met je te spelen en spannende dingen met je te doen. Toch leuk je te ontmoeten. Nou dahag.’

Kebéng.

Kebéng x 3.

Het was gebeurd. Mijn zelfbeeld viel in duizend stukjes. Was het een moment van zwakte waardoor dat kon gebeuren? Was het de hoogste tijd?

Was het de boudheid van die uitspraak?

Het was in elk geval een mokerslag in my fucking face en het kwam dan ook keihard aan. De klap bleef heel lang hangen en nabonzen.

Het erge is dat ik dit moment zelf echt niet heb zien aankomen, hoe voor de hand liggend het voor anderen ook is en hoe vaak men mij ook heeft gewaarschuwd. Ik heb mijn lichamelijk uitdijende toestand altijd vergoelijkt, verdrongen, altijd wel een weg terug gezien, altijd gedacht dat het een fase zou zijn, altijd externe factoren de schuld gegeven of ik ben er domweg niet zo mee bezig geweest.

Maar het moment waarop het duidelijk is dat je een andere wereld betreedt, komt niet zo gelijkmatig als de aangroei van je vetcellen. Dat komt plots.

Goed, dus nu was ik echt officieel dik.

Stil. Ik was er stil van.

Op de weg terug naar huis keek ik naar mijn reflectie in de winkelruiten en vond dat hij gelijk had. Ik was dik. Ik voelde mijn perceptie over mijzelf veranderen. Net alsof er iets wat er altijd in heeft gezeten, uit mij gleed, zoals water tussen je vingers door kan gaan. Er ontglipte mij iets. Mijn aangeboren zelfbewustzijn. Het verliet me zonder afscheid te nemen.

Van de weeromstuit ben ik meer gaan eten. Ik dik? Ik dik? Ik zal iedereen eens laten zien wat dik is. Heerlijk vond ik dat. Die rebelse tijd. Ik mag eten. Ik ben toch al dik. Fuck de diëten. Ik mag los. Tassen vol Häagen-Dazs, chips, Toffifee, wasabibollen, eiersalades, bapao’s, chocolate chip cookies en één komkommer (je moet af en toe wel wat gezonds eten). Ik at alles. Ongebreidelde vreetbuien en daaraan toegeven. Heerlijk. Alsof je iets doet wat niet mag, maar je doet het toch. Omdat je overal schijt aan hebt. Ook dat is macht! Ik heb de absolute macht over het eten dat ik eet. Ik stop het in mijn mond. Het is mijn beslissing!

Maar is dat ook zo?

Eerst at ik nog in het geheim of vertelde ik altijd overenthousiast bij de kassa dat ik een feestje had, maar na een tijdje deed ik het helemaal niet meer stiekem. Met de routine van een junk kocht ik mijn drugs en verkneukelde me op weg naar huis al over het grote bacchanaal, das große Fressen. Als ik al zover kwam, want meestal waren de verpakkingen al open en halfleeg voordat ik thuis aankwam.

En dan zwalken van zoet, naar zout, naar zuur, even weer terug naar zoet, om toch te eindigen met de deurbel en het gezicht van de lachende pizzakoerier.

Ik kon na een gigantische vreetbui rustig nog twee pizza’s bestellen, (met broodjes met kruidenboter en tiramisu na), want snoepen is echt wel wat anders dan avondeten. Je kunt niet zonder avondeten, toch?

Ja, je moet wel een vorm van regelmaat houden. Dat heeft mijn moeder me altijd geleerd. Rust, reinheid en regelmaat. Ik at dus regelmatig. Nu weet ik dat dit binge eating heet en dat het een heuse ziekte is. Dat wist ik toen niet. Ik dacht alleen maar aan eten, veel en snel.

Binge eating, ook wel de schrokziekte genoemd, heb je als je in korte tijd heel veel voedsel tot je neemt en dan het liefst ook heel vet voedsel. Elke aanval gaat gepaard met overmatige vreetbuien, maar het grote verschil met boulimiepatiënten, die meteen na elke vreetbui naar de wc rennen om daar alles weer in te deponeren, is dat bingers dat liever binnen houden. Ze hebben geen kokneiging. Bovendien krijgen ze geen remmend signaal van hun maag dat de toevoer genoeg is. Het lijkt wel of de hersens even zonder stroom zitten, maar direct na een vreetbui knippen die grijze cellen als vanzelf weer aan en ontwaakt een groot schuldgevoel. Bingers kunnen misschien niet kotsen, ze kunnen wel calorieën tellen. Alleen tijdens een aanval even niet. Dan kunnen ze alleen nog maar bezorgdiensten bellen.

Zo ook ik.

De koerier kende me en wist dat hij altijd een fooi kreeg. Ik kende alle koeriers van alle eettenten bij mij in de buurt bij naam. Mijn eten kwam altijd warm aan en altijd op tijd. Sommige drugsdealers weten echt wel hoe ze met grote klanten om moeten gaan. En verslaafden weten ook dat ze altijd vriendelijk moeten blijven tegen hun suppliers... Flinke fooien dus voor die jongens en vriendelijk blijven lachen.

Maar dat vreetbuierige, losbollerige droomwereldje was maar even leuk. Het begon na een maand of twee toch aan míj te vreten. Maar ja, toen was het kwaad in de grote kilovorm al geschied. Twee maanden lang gemiddeld vier- tot vijfduizend calorieën per dag (op zijn minst) naar binnen werken... Je hoeft geen wiskundig talent te zijn om te begrijpen dat de weegschaal dan naar een nieuw vetrecord zal doorslaan.

Waarom doe je het dan? Omdat het kan. Daarom.

Ik heb weleens een documentaire over anorexia-patiënten gezien. Daarin vroeg de interviewster ook: ‘Waarom?’

‘Omdat het kan,’ antwoordde het meisje, ‘omdat eten het enige is waar ik absolute controle over kan uitoefenen. Niet eten is mijn beslissing. Mijn beslissing alleen.’

Datzelfde geldt voor overeten. De werelden liggen mijlenver uit elkaar, van dunne sprietjes en dikke proppen, maar god, wat lijken we toch op elkaar. Want of je je nou uithongert en sterft of dood eet, het principe is hetzelfde.

Het schuldgevoel begon zich vaker te melden. Drie Marsen kun je in vijf minuten naar binnen werken, maar je hebt dagenlang te knabbelen aan een ‘waarom’. Toen de omvang van mijn slagveld duidelijk werd kon ik alleen nog maar verzuchten: ‘Wat heb ik gedaan? Wat heb ik in godsnaam met mezelf gedaan?’

Vreten heeft ook niets meer met genieten te maken. Wel veel met rebelsheid, maar dan zuivere, zelfdestructieve rebelsheid. Ik ben een lichaamsanarchist. Geen wonder dat ik na de mollige beginfase echt goed doorstootte richting obees en al snel aankwam op dat eindstationnetje.

Er is dan geen weg meer terug, lijkt het wel. Als je onomkeerbaar dik bent en ook geen enkel signaal meer krijgt dat je lekker bent, dat echt niemand meer dat glimmertje in zijn ogen krijgt bij een allereerste aanblik, nou, dan besluit je in je hoofd te gaan wonen.

Ik heb mijn lichaam toen afgesloten van de wereld. Ik ben gesprekken alleen nog maar aangegaan om te vragen en te leren. Niet meer om te spelen. Ik las alle boeken en kranten, keek alle films, alle documentaires en bezocht bijna alle belangrijke voorstellingen in het theater. Wat dat betreft was mijn hoofd net zo vraatzuchtig als mijn lijf, alleen word je van lezen niet dik, en zitten er nul calorieën in voer voor de geest. Bovendien stortte ik me volkomen op mijn werk.

Ik werd er misschien zakelijk succesvoller en cultureel meer onderlegd door, maar niet mooier en al helemaal niet dunner. Ik begon wel een komisch talent in mijzelf te ontdekken. Ik was vroeger al een gangmaker, maar nu helemaal!

De vriendschappelijke en punchline-afwachtende aandacht was ook aandacht en ik zoog die gulzig op. Wil er iemand nog een grapje? Komt u maar hoor, u vraagt, wij draaien.

Dat kunnen ze wel, de dikkerdjes. Grappen maken. De meeste dikke mensen zijn echt leuke mensen, gevoelige mensen ook. Hoofdmensen. Ze kunnen met hun geest enorm afleiden van hun lichaam. Ze kunnen een ruimte entertainen. En zijn ze niet zo extrovert, dan kunnen introvertere dikkerds vaak een enorm goed luisterend oor voor anderen zijn. Of een veilige knuffelbeer. De lieve praatvriend. Tja, als je de ander niet via het oog kunt verleiden, dan misschien via het oor en van daaruit kun je verder werken.

Dikke mensen kunnen veel. Ze zijn alleen niet in staat zichzelf weer op de rit te krijgen en missen daardoor een groot deel van hun eigen leven. Wat hadden ze allemaal kunnen doen als ze dun waren? Hoeveel kinderen hadden ze kunnen krijgen? Hoeveel reizen hadden ze kunnen maken? En dat gevoel van gemis wordt alleen maar groter naarmate iemand dikker wordt.

Een beetje dik of een beetje boel dik: niemand heeft vrijwillig overgewicht. Niemand is vrijwillig ongezond of ongelukkig. Ik ken niemand die gelukkig is met zijn over- of over-, overgewicht. Ik ken mensen die het hebben geaccepteerd en daardoor ietsje lichter en blijer door het leven stappen, maar ik ken niemand die blij is dat ie vet is. Het accepteren van een tekortkoming en doorgaan met je leven is echt wat anders dan ronduit onbezorgd gelukkig zijn.

Noot

[1]bmi = Body Mass Index: de verhouding tussen lengte en gewicht (gewicht in kilogram gedeeld door lengte maal lengte in meter). Een bmi van 27 of meer duidt op een te hoog gewicht.