Over het boek

Liane en Martial hebben een droomvakantie op het exotische eiland Réunion met hun zesjarige dochtertje Sofa. Op een middag gaat Liane even naar hun kamer, maar ze komt niet meer terug. Als Martial naar boven gaat om te kijken waar ze blijft, ziet hij dat de kamer doorzocht is, zijn vrouw en al haar kleren zijn verdwenen en overal bloed ligt.

Hoewel Martial in eerste instantie met de politie meewerkt, slaat hij binnen vierentwintig uur met zijn dochtertje op de vlucht. In plaats van gekwetste echtgenoot is hij nu hoofdverdachte.

Zo begint een klopjacht zoals Réunion nog nooit heeft meegemaakt. Heeft Martial zijn vrouw vermoord of is hij slachtoffer van een vooropgezet plan? Want het is niet de eerste keer dat Martial op het eiland is. Het verleden komt gevaarlijk dichtbij...

De pers over het boek

‘Bussi weet opmerkelijk goed de verschillende verwikkelingen tot op de laatste pagina aan elkaar te weven.’ – Le Figaro Magazine

‘Je gaat gegarandeerd helemaal op in dit verhaal. De intelligentie, de humor, het zweet, de doortastendheid, de overgave aan wiet, het is er allemaal, ingeklemd tussen de zee en de vulkaan.’ – Le Point

Over de auteur

Michel Bussi is verbonden aan de vakgroep geografie van de universiteit van Rouen. Hij heeft zeven romans geschreven, waarvan de laatste enorme bestsellers in Frankrijk zijn geworden en in meer dan twintig landen zijn verschenen. Voor zijn werk ontving Bussi vele literaire prijzen en met Laat mijn hand niet los wordt hij voor het eerst in Nederland uitgegeven.

Wilt u op de hoogte worden gehouden van de romans en literaire thrillers van uitgeverij Signatuur?

Meldt u zich dan aan voor de literaire nieuwsbrief via onze website

www.uitgeverijsignatuur.nl.

Michel Bussi

Laat mijn hand niet los

Vertaald door Marga Blankestijn

Signatuur

2014

Copyright © Presses de la Cité, un département de Place des Editeurs, 2013

Deze uitgave is in stand gekomen door bemiddeling van Literary Agency Wandel Cruse, Paris

Oorspronkelijke titel: Ne lâche pas ma main

Vertaald uit het Frans door Marga Blankestijn

© 2014 Uitgeverij Signatuur, Amsterdam en Marga Blankestijn

Alle rechten voorbehouden.

Omslagontwerp: Wil Immink Design

Omslagbeeld: Wil Immink Design / Thinkstock

Typografie: Pre Press Media Groep, Zeist

isbngebonden editie 978 90 5672 507 5

isbne-book 978 90 449 7233 7

nur 305

Eerste druk, november 2014

Tweede druk, e-book, november 2014

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Voor zover het maken van reprografische verveelvoudigingen uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16 h Auteurswet 1912 dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan Stichting Reprorecht (Postbus 3060, 2130 KB Hoofddorp, www.reprorecht.nl). Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatiewerken (artikel 16 Auteurswet 1912) kan men zich wenden tot de Stichting pro (Stichting Publicatie- en Reproductierechten Organisatie, Postbus 3060, 2130 KB Hoofddorp, www.cedar.nl/pro)

Voor Chloé, al achttien jaar

Fé lève lo mort ...

(‘Het verleden tot leven wekken is gevaarlijk’

– Réunions gezegde)

Saint-Gilles-Les-Bains, eiland Réunion
Vrijdag 29 maart 2013

1
Een paar natte stappen

15.01 u

‘Ik loop even naar boven, naar de kamer.’

Liane wacht niet op antwoord, ze laat haar dochtertje en haar man alleen even weten dat ze vertrekt, voordat ze opgewekt en stralend bij het zwembad wegloopt.

Vanachter zijn bar kijkt Gabin haar met professionele afstandelijkheid na. Deze week is Liane de mooiste vrouw in hotel Alamanda. Veruit de mooiste, zelfs ... Ook al is ze niet echt het type toerist waar hij zijn blik graag op laat rusten. Klein, heel tenger, bijna geen boezem, maar ze heeft een zekere klasse. Misschien komt het door haar nog blanke huid, waar op haar onderrug een krans van kleine sproetjes begint te ontluiken, vlak boven haar smaragdgroene bikinibroekje met gouden accenten. En dan dat kleine kontje dat zich zachtjes wiegend verwijdert, als een nog onrijpe vrucht in de wind. De jonge vrouw lijkt met haar blote voeten over het gazon te lopen zonder ook maar een grassprietje te beschadigen. Gabin blijft haar nakijken tot ze de patio met de witte ligstoelen bereikt, half verscholen achter een te magere palmboom. Het laatste wat hij van haar ziet, zal hij kapitein Purvi vertellen, is dat ze het bovenstukje van haar bikini discreet laat zakken; het vluchtige, opwindende beeld van een blote rug, een blanke borst, de helft van een tepel, in de paar tellen voordat ze haar grote handdoek met de afbeelding van een zonsondergang opraapt en om zich heen wikkelt.

15.03 u

Achter de mahoniehouten balie van de receptie beantwoordt Naivo de natte glimlach van Liane zo goed als hij kan.

‘Goedemiddag, mevrouw ...’

Ze loopt door de te volle lobby, tussen een ansichtkaartenmolen en een vitrinekast vol pareo’s en fleurige overhemden. Haar blonde haar druppelt op de badstof van de handdoek boven haar boezem. Dat vindt Naivo mooi, die blanke schouders zonder bandjes, zonder afscheiding. De jonge vrouw loopt voorzichtig om niet uit te glijden; ze is blootsvoets. Normaal gesproken is dat verboden, maar Naivo zit hier niet om de toeristen te vervelen. Langs de benen van de vrouw druipt water. Een seconde later is ze verdwenen in de richting van de lift en zijn er van haar alleen nog een paar plasjes water overgebleven. Net Amélie Poulain wanneer ze in tranen uitbarst, dacht Naivo op dat moment. Hij weet niet waarom. Dat zal hij steeds blijven denken. Gedurende al die uren en nachten waarin hij in zijn geheugen graaft. Het meisje is verdampt, in de ware zin van het woord. Met de politie zal hij daar echter niet over durven praten. Hij is er niet van overtuigd dat ze zulke dingen snappen, bij de politie.

15.04 u

De lift verzwelgt Liane. Tweede verdieping. Het apparaat stijgt naar hogere sferen en biedt bij het openschuiven door de grote raampartijen van de gang een onvergelijkelijk uitzicht op het zwembad, vol op het zuiden, met het strand van de Ermitage erachter. De gouden, halvemaanvormige baai, omzoomd door filaobomen, lijkt zich tot in het oneindige uit te strekken; het zandstrand wordt zachtjes beknabbeld door de bescheiden golven van de lagune, bedwongen door het koraalrif waarvan het gegrom in de verte te onderscheiden is.

‘Pas op, het is nat!’ roept Eve-Marie naar de lift, al voordat ze weet wie eruit zal komen.

Eve-Marie trekt een gezicht. Het is dat blondje uit kamer 38! Op blote voeten, natuurlijk. De jonge vrouw in de handdoek doet verlegen en verward, precies hypocriet genoeg voor de omgang met het lagere personeel. Ze loopt op haar tenen aan de uiterste rand van de gang, houdt ruim een meter afstand van de emmer en de dweil en prevelt voortdurend verontschuldigingen.

‘Het geeft niet,’ moppert Eve-Marie, op haar luiwagen geleund. ‘Gaat u maar, ik begin wel overnieuw.’

‘Het spijt me heel erg ...’

Ja, dat zal wel, mompelt Eve-Marie bij zichzelf.

Het blondje draait met haar billen en trippelt alsof ze balletspitzen draagt, bang om uit te glijden op de natte tegelvloer. Eerder een kunstrijdster dan een koorballerina, oordeelt Eve-Marie. Een drievoudige axel bij dertig graden in de tropen, dat zou nog eens wat zijn! Onder de ogen van de schoonmaakster vermijdt de blonde schoonheid een ultieme slippartij en houdt halt voor haar appartement, nummer 38. Ze steekt de sleutel in het slot, gaat naar binnen, verdwijnt.

Het enige wat er van haar overblijft zijn de afdrukken van haar natte voetstappen op de brandschone tegelvloer. De sporen vervagen al, alsof de koude tegels de rest van de jonge vrouw hadden opgezogen, met haar voeten als laatste. Een soort hightech-drijfzand, is de bizarre gedachte van Eve-Marie. Ze zucht, opnieuw alleen in de immense gang met de grote ramen. Ze moet de schilderijen aan de muren nog afstoffen – aquarellen van de hoger gelegen delen van Réunion, eilandjes, het oerwoud, de mooiste plekken van het eiland waar de toeristen nooit een voet zetten. Aan de tegelvloer en de gang heeft ze al de hele middag werk. Normaal gesproken heeft ze het na de siësta rustig op haar etage. Dan komt er niemand meer naar boven, dan liggen ze allemaal in het zwembad of in de lagune. Behalve die katish1 ...

Eve-Marie aarzelt even voordat ze haar dweil over de voetsporen van de jonge vrouw haalt. Je zult zien dat ze over twee tellen weer naar buiten komt met een nieuw bovenstukje, omdat ze in dat andere niet mooi bruin werd.

1 Zie de verklarende woordenlijst op p. 337.

2
Messcherpe zee

15.31 u

Wat Rodin het liefste doet, is de golven temmen.

Alleen met zijn ogen.

In tegenstelling tot wat die zuipschuiten uit de haven van Saint-Gilles ervan denken, is dat nog niet zo eenvoudig. Het vergt tijd. Geduld. Slimheid. En zich vooral niet laten afleiden, bijvoorbeeld door het geluid van een autoportier achter zich. Nooit naar het land kijken, altijd naar de horizon.

De oceaan, dat is iets waanzinnigs. In zijn jonge jaren is Rodin een keer in een museum geweest. Nou ja, een soort museum. In het noorden van Frankrijk, bij Parijs, in het huis van een oude man die de hele dag naar de weerkaatsingen van de zon op een vijver keek, niet eens naar golven, alleen maar naar waterlelies. In een land waar het altijd koud is en je hoofd bovendien bij het opstaan al tegen de hemel drukt. De enige keer dat hij het eiland had verlaten! Het had hem niet aangemoedigd om dat nog eens te doen. In het museum naast dat huis hingen schilderijen – landschappen, zonsondergangen, grijze luchten, soms de zee. De meest indrukwekkende waren wel twee bij drie meter groot. Er was een hele menigte mensen, vooral vrouwen, oudere vrouwen, die zo te zien wel uren voor een schilderij konden blijven staan.

Vreemd.

Weer dat geluid van een portier achter zijn rug. Op het gehoor weet hij de locatie en de afstand te bepalen: de parkeerplaats van de haven, dertig meter verwijderd van het einde van de pier waar hij op zijn rots zit. Vast een toerist die de golven denkt te kunnen vangen met een camera, zoals een visser een vis hoopt te vangen door zijn hengel een seconde in het water te dopen. Idioten ...

Hij denkt weer aan die bebaarde oude gek. Die schilders zijn eigenlijk net als hij: ze proberen het licht vast te leggen, de golven, de beweging. Maar waarom beladen ze zich met doeken en penselen? Je hoeft hier alleen maar te gaan zitten, recht voor de zee, en te kijken. Hij weet best dat de mensen van het eiland hem voor gek verklaren, omdat hij de hele dag naar de horizon zit te turen. Hij is heus niet gekker dan die oude vrouwen bij hun schilderij. Minder gek zelfs. Dit schouwspel van hem is gratis. Een geschenk van een gulle, geniale schilder daarboven.

Een gesmoorde kreet verscheurt de stilte, net achter hem. Een soort gejammer. De toerist wordt niet goed ...

Rodin keert zich niet om! Om de zee te begrijpen, om zijn ritme te vangen, moet je onbeweeglijk blijven. Nauwelijks ademhalen. De golven zijn net angstige eekhoorns, één beweging en ze slaan op de vlucht ... Het meisje van de werkloosheidsuitkeringen bij de sociale dienst had hem gevraagd wat hij voor werk zocht, wat zijn bekwaamheden waren, zijn integratieprojecten, een soort beroepskeuzetest. Hij had haar uitgelegd dat hij met de golven kon praten, ze kon herkennen, ze wist te temmen, om het zo maar te zeggen. Op ernstige toon had hij het meisje gevraagd welk vak hij daarmee zou kunnen uitoefenen. Iets in de wetenschap misschien? Of iets cultureels? Mensen interesseren zich voor de vreemdste dingen. Ze had hem met grote ogen aangekeken, alsof ze dacht dat hij haar in de maling nam. Ze was best leuk, hij had haar graag eens meegenomen naar de dijk om haar de golven te leren kennen. Dat doet hij ook vaak met zijn achterneefjes. Die begrijpen het wel. Een beetje.

Steeds minder.

Achter hem schalt een kreet. Dit is meer dan alleen gejammer. Dit is duidelijk een roep om hulp.

Bijna in een reflex draait Rodin zich om. De betovering is toch al verbroken, het zal hem uren kosten om weer één te worden met de golven.

Hij verbleekt.

Hij heeft nog net de tijd om een auto te onderscheiden, een zwarte terreinwagen. En een gedrongen schaduw, bijna even breed als lang, gekleed in een kurta, het gezicht verborgen onder een vreemde kakipet. Een Malbar*, ongetwijfeld.

Rodin stottert. Als hij te lang bij de golven blijft, komen de woorden niet meteen; het kost even tijd om weer te leren praten.

‘Pardon ... Ik wilde ...’

Hij kan zijn ogen niet losrukken van het mes in de hand van de Malbar, van het rode lemmet. Hij maakt geen enkel afwerend gebaar. Het enige wat hij graag had gewild, was zich nog eens te kunnen omdraaien naar de zee om afscheid te nemen van de wolken, van het licht, de horizon. De rest kan hem niet schelen. Maar zelfs daarvoor gunt de Malbar hem geen tijd.

Rodin ziet nog net de openstaande achterbak van de terreinwagen. Een laken dat eruit hangt. Een bungelende arm. Een ...

Alles wankelt.

Een hand grijpt zijn schouder, een andere steekt het mes diep in zijn hart.

3
Een lege kamer

16.02 u

De zon straalt boven het zwembad als een reusachtige halogeenlamp die daar voor de eeuwigheid opgehangen is. Een geordende jungle van palmbomen en heliotropen, omheind door drie hoge teakhouten schuttingen, beschut de gasten tegen het minste zuchtje wind. De oceaan laat zich raden in de verfrissende passaatwinden in de verte en in de overvliegende paille-en-queues*, de keerkringvogels met hun lange, gevorkte staarten. Maar in de tuin van hotel Alamanda stagneert de hitte boven het vierkante gazon en de schaarse toeristen zoeken hun toevlucht in het chloorwater en daarna in de beschaduwde hoeken waar de ligstoelen staan.

‘Ik ga even kijken wat Liane aan het doen is.’

Martial voegt de daad bij het woord. Met zijn sterke armen hijst hij zich vlot uit het zwembad. Ontegenzeggelijk ook niet slecht, die echtgenoot van Liane, met zijn gespierde benen, gebeeldhouwde wasbord en brede schouders. Type sportleraar, of brandweerman of marechaussee, een van die beroepen waar je betaald krijgt om je dagen op de sportschool door te brengen. Onberispelijk gebruind ook, in tegenstelling tot de melkwitte huid van zijn vrouw. Ze zijn hier nog geen week en hij is al zo bruin als een Cafre* ... De mooie Martial draagt ongetwijfeld een druppeltje zwart bloed in zich mee, niet meer dan een piepklein chromosoompje van een slaaf onder zijn voorouders, een ingeslapen stukje pigment, dat slechts op een beetje zon wacht om tot leven te komen en op te bloeien, zoals een druppel Blue Curaçao volstaat om een cocktail te kleuren.

Terwijl hij naar zijn tapkast loopt, ziet Gabin het water van de onbehaarde borst van de toerist stromen. Martial en Liane Bellion vormen een knap stel, luierend onder de tropenzon. Rijk en sexy. Des te beter, denkt Gabin. Een win-winsituatie. Het geluk van blanke, verliefde en welvarende toeristen is handel voor bestemmingen die als paradijselijk te boek staan.

Hun bizness ...

Martial komt voor hem staan. ‘Gabin, is mijn vrouw al beneden gekomen?’

‘Nee, het spijt me, ik heb haar niet gezien ...’

Gabin kijkt naar de klok achter zijn rug. Het is al wel een uur geleden dat Liane naar boven ging. Haar kleine kontje is zeker niet binnen zijn gezichtsveld verschenen, want dat zou hij zich herinneren. Martial keert zich om, zet een paar stappen in de richting van de spetterende lichamen in het zwembad.

‘Margaux, wil jij Sofa in de gaten houden? Ik ga even kijken wat Liane aan het doen is.’

Gabin registreert het tafereel, tot in de kleinste details, met een nauwkeurigheid waarvan hij zich op het moment zelf niet bewust is. De tijd op de klok, op de minuut af. De positie van de lichamen, in het water, zittend, of uitgestrekt op de ligstoelen. De politie zal het hem tien keer laten herhalen, met schetsen ernaast. Nooit spreekt hij zichzelf tegen.

Margaux kijkt alleen vluchtig even om naar Martial, ze trekt haar baantjes in het zwembad. Margaux is de vrouw van een ander toeristenpaar, de vrouw van Jacques, de advocaat die op een stoel ligt te lezen. Of te slapen.

‘U begrijpt, kapitein Purvi,’ zal Gabin zich verontschuldigen, ‘achter die zonnebrillen ...’

Margaux en Jacques Jourdain vormen een minder elegant echtpaar dan Liane en Martial en zijn minstens tien jaar ouder. Saaier ook. Hij spendeert al zijn tijd aan het lezen van zijn e-mails op de pc in de lobby. Zij aan baantjes trekken in het zwembad. Kilometers. De optelsom van het aantal baantjes heen en weer, gedeeld door de twaalf meter tussen de beide oevers van het zwembad, is onthutsend. Erger dan een tenrek* die door kinderen uit de Hauts, het achterland, in een kooitje opgesloten is. De Jourdains vervelen zich stierlijk, zelfs onder de tropenzon. Hoe dat in Parijs gaat, durft Gabin zich niet eens voor te stellen ...

Sofa is het dochtertje van Liane en Martial. Dat wil zeggen, Sofa is haar roepnaam, haar echte voornaam luidt Josapha. Ze ligt zich aan te stellen in het zwembad, alsof ze met die Dora-zwembandjes van haar zou kunnen verdrinken. De eerste dag had Gabin het tirannieke temperament van het blonde zesjarige meisje al opgemerkt; zo te zien had het grietje zich als huiswerk voor de vakantie voorgenomen om die van haar ouders te verzieken. Wat dat betrof was ze beslist hoogbegaafd. Net zes jaar oud en nu al blasé. Hoeveel Parijse meisjes van haar leeftijd hebben al kunnen genieten van water van dertig graden in de schaduw van de filao’s, van fluorescerend koraal en clownvisjes die tussen je tenen door zwemmen?

Terwijl Gabin nog peinst over het al te verwende enig kind, is Martial het hotel binnengelopen.

16.05 u

Naivo zal zich alleen de rug van Martial Bellion voor de lift herinneren. Waarschijnlijk had hij zich net even omgedraaid toen Bellion door de hal liep, of met zijn neus in de boekhouding gezeten. Maar hij was het, zonder enige twijfel. Dezelfde zwembroek, zelfde rug, zelfde haar. Het zal niet meevallen om dat aan de politie uit te leggen, maar heus, een man is van achteren met zekerheid te herkennen.

16.06 u

‘Het is al goed, loop maar,’ roept Eve-Marie naar Martial, die aarzelt voor de onberispelijk schone tegelvloer. ‘Hij is al droog!’

Door de smetteloze ramen van de tweede verdieping werpt Martial een blik in de tuin van het hotel. Sofa is op de rand van het zwembad gaan zitten, in haar eentje. Margaux werpt alleen af en toe een blik op haar, om de drie zwemslagen. Martial zucht en loopt door naar kamer 38.

Zachtjes klopt hij op de deur van donker hout. Wacht. Klopt nog eens. Na een paar tellen draait hij zich om en verklaart tegen Eve-Marie, die niets heeft gevraagd: ‘Mijn vrouw heeft de sleutels ... Kennelijk hoort ze me niet. Ik ga bij de receptie vragen of zij de deur willen openmaken ...’

Eve-Marie haalt haar schouders op. Haar maakt het niets uit. Haar vloer is droog.

Een paar tellen later komt Martial weer naar boven, vergezeld van Naivo, die de heilige Petrus uithangt met een enorme, klingelende sleutelbos aan zijn arm. Berustend slaat Eve-Marie haar ogen ten hemel. Het lijkt vanmiddag wel carnaval in haar gang! Naivo is een methodische poortwachter, bij de eerste sleutel die hij in het slot steekt gaat de deur van kamer 38 open.

Martial loopt naar binnen. Naivo blijft op de drempel staan, een meter achter hem.

De kamer is leeg.

Beduusd zet Martial nog een stap. ‘Ik begrijp het niet. Liane zou hier moeten zijn ...’

Naivo legt een hand tegen de sponning van de deur. Door zijn arm trekt een huivering. Er klopt iets niet, dat heeft hij meteen gevoeld. Terwijl Martial met zijn blik de schaarse verborgen hoeken van de kamer doorzoekt, concentreert die van Naivo zich op de afzonderlijke details. Het tweepersoonsbed met het opgepropte fuchsiarode dekbed. De her en der verspreide kledingstukken. De kussens en de afstandsbediening op het vloerkleed. De omgevallen glazen vaas onder de ipéhouten plank. Allemaal aanwijzingen voor een gewelddadige echtelijke ruzie.

Of voor een hitsige vrijpartij tussen twee geliefden, dwingt Naivo zich positief te denken.

Ongeduldig trekt Martial de deur van de badkamer open.

Niemand.

Niet in de badkamer, noch ergens anders. Er is geen balkon, geen ruimte om zich onder het bed te verbergen, geen dichte kast, er hangen alleen houten legplanken.

Martial is op het bed gaan zitten. Verwilderd, verloren. Toch is Naivo vreemd genoeg niet overtuigd. Hij zal het tegen de politie niet werkelijk onder woorden kunnen brengen, maar in zijn ogen heeft de reactie van Bellion iets onnatuurlijks. Uiteindelijk zal hij het tafereel alleen beschrijven voor kapitein Purvi: een vader van veertig jaar oud, aantrekkelijk, zelfverzekerd, die instort als een kwajongen wanneer hij de kamer leeg aantreft. De playboy, verstard op zijn bed in zijn zwembroek. Misschien was dat het, wat hij op dat moment surrealistisch vond. Het contrast ...

Het contrast ... en de rode vlekken ...

Op Naivo’s voorhoofd breekt het zweet uit.

Rode vlekken kleuren het laken op het bed.

Naivo spert zijn ogen open. De beige vloerbedekking is besmeurd met nog een tiental vlekken, rond het bed, bij het raam, op de gordijnen. Hij zegt niets. Hij ziet alleen nog een kamer vol bloedspatten.

Twijfel.

De scène rekt zich en duurt toch maar enkele seconden. Martial is zwijgend weer opgestaan, loopt heen en weer, woelt wat door de kleren op het bed alsof hij een verklaring zoekt, een briefje, een aanwijzing. Naivo voelt dat Eve-Marie over zijn schouder kijkt. Ze is dichterbij gekomen, met een stofdoek in de hand als voorwendsel, een lap van hetzelfde turquoise als de shawl die haar hoofd tooit.

Martial kijkt op en zegt eindelijk iets, met klankloze stem, terwijl hij de omgevallen vaas weer op de houten plank zet: ‘Ik begrijp het niet. Liane zou hier moeten zijn ...’

De blik van Naivo wendt zich naar de kleren die op een hoop aan het voeteneind van het bed zijn gegooid. T-shirts, driekwartbroeken, overhemden.

Alleen maar mannenkleren!

Meteen ontsluit zich een deur in Naivo’s schedel en veroorzaakt een tochtvlaag waarin al zijn morbide veronderstellingen verwaaien.

De schoonheid is gevlogen ...

Als deskundige kan hij getuigen dat Liane Bellion vrijwel elk uur een ander jurkje droeg, alsof ze haar vliegreis met Corsair vergezeld had laten gaan van een scheepscontainer vol kleren die uitgeladen werd in de haven van de Pointe des Galets. Toch is er in de overhoopgegooide kamer geen spoor te bekennen van een kanten slipje, een sexy jurkje, een pareo, een strak topje of een laag uitgesneden hemdje ...

Naivo ademt wat rustiger. Hij vergeet het bloed.

‘Dit kan helemaal niet,’ vloekt Martial nog eens terwijl hij opnieuw de twee vierkante meter badkamer inspecteert.

‘Meneer Bellion,’ zegt Naivo voorzichtig, ‘kan ik iets doen?’

Martial draait zich onmiddellijk om en praat snel, alsof hij zijn antwoord van tevoren uit zijn hoofd heeft geleerd. ‘De politie bellen! Mijn vrouw zou hier in deze kamer moeten zijn. Ze is een uur geleden naar boven gegaan. Ze is niet meer naar beneden gekomen.’

Hij gooit de deur van de badkamer dicht en dringt aan. ‘Ja, u kunt iets doen. De politie erbij halen.’

Naivo onderdrukt een bezorgde grimas. De gendarmes naar het hotel laten komen ... Daar zou de baas beslist niet blij mee zijn. Sinds de chik* en de stijging van de prijzen voor een vlucht van Parijs naar Saint-Denis tot wel duizend euro of meer, staat het toerisme er toch al niet best voor op hun île intense. Om dan de schaarse vakantiegangers lastig te vallen met kepies rond het zwembad, met voor iedere hotelgast een verhoor ... Nee, de baas zou die sirenes bepaald niet waarderen. Maar hij heeft geen keus.

‘Natuurlijk, mijnheer,’ hoort Naivo zichzelf zeggen. ‘Ik ga naar beneden en zal u het nummer geven.’

Zijn blik ontmoet die van Eve-Marie, ze begrijpen elkaar zonder een woord te wisselen, en dan kijkt hij weer naar Martial. De man doet hem denken aan een naakt wild dier, ijsberend in een kooi. Door de airconditioning rillen al zijn spieren, als een surfer verdwaald op de Oostzee.

‘U moet iets aantrekken, mijnheer.’

De man luistert nauwelijks.

‘Dit ... dit is niet normaal,’ prevelt Martial weer. ‘Liane zou hier moeten zijn.’

4
Terugkeer naar het Alamanda

17.07 u

Met een vloek trapt kapitein Aja Purvi op het rempedaal van haar Peugeot 206. Op een van de rijbanen van de kustweg, net voor de tunnel van Cap de la Marianne, staat een eindeloze rij oranje verkeerskegels.

Wegwerkzaamheden!

De ingang van de tunnel lijkt op een reusachtige zwarte muil die met hemeltergende traagheid een ketting van veelkleurig blik opslokt. De 206 rijdt nog een meter of tien stapvoets verder en komt dan definitief tot stilstand achter een terreinwagen, op gelijke hoogte met een rode pick-uptruck.

Ongeduldig kijkt Aja op het klokje naast het stuur.

Hoeveel tijd zou het gaan kosten om de acht kilometer te overbruggen die haar van het Alamanda scheiden? Dertig minuten? Een uur? Nog langer?

Woedend kijkt Aja hoe de golven van de Indische Oceaan stukslaan op de rotskaap die zogenaamd op het profiel van de revolutionaire Marianne moet lijken. Pff ... het republikeinse icoon heeft Aja nog nooit kunnen ontdekken in dat blok basalt, dat ze beter tot ontploffing hadden kunnen brengen dan miljarden te besteden aan de Route des Tamarins, die nu een paar honderd meter hoger het landschap bederft en geen enkele verbetering zal betekenen voor het verkeer op het eiland. Die weg houdt alleen de illusie van de eilandbewoners in stand dat er altijd meer auto’s van nummerborden kunnen worden voorzien, elk jaar dertigduizend erbij, tot aan het einde der tijden. Toch moeten de feiten onder ogen worden gezien: Réunion is een berg die uit de oceaan opgekomen is. Bijna de hele bevolking woont samengedromd aan zee en iedereen verplaatst zich per auto op de smalle, min of meer vlakke strook land tussen de oceaan en de voet van de vulkanen; iedereen draait rondjes, even vrij als protonen in een cyclotron. Een deeltjesvertrager – dat concept wordt hier op Réunion getest.