Parijs, 13 november 2015. Antoine Leiris is thuis met zijn zoontje van anderhalf. Zijn vrouw Hélène is met een vriend naar een concert in het Bataclantheater. Als hij hoort van de aanslagen gaat hij op zoek naar zijn vrouw. Vierentwintig uur later hoort hij dat zij die nacht om het leven is gekomen.

Enkele dagen later plaatst Antoine Leiris een brief aan de terroristen op Facebook: hij weigert hun daden te beantwoorden met haat. De brief wordt wereldnieuws.

In Mijn haat krijgen jullie niet beschrijft Antoine Leiris hoe hij zijn dagen doorkomt na de fatale nacht, tot het moment dat hij met zijn zoon het graf bezoekt. Met weinig woorden laat hij zien dat het leven hoe dan ook doorgaat en door moet gaan zonder de open blik naar de wereld te verliezen.

==

‘Diepzinnig, eerlijk, intelligent, gevoelig. Dit boek is geen therapie, geen stroom van zinnen en emoties, maar een fijnzinnig en goed onderbouwde reflectie. Zoals zijn verhaal. Verdrietig en prachtig.’ – Elle France

==

‘In het verhaal van Antoine Leiris is er meer sprake van liefde dan van terrorisme.’ – Le Journal du Dimanche

==

‘Een aangrijpend werk. Hij wil geen held zijn. Geen slachtoffer. Geen woordvoerder, en nog minder een symbool. Antoine Leiris is gewoon een man die zijn vrouw verloren heeft, de liefde van zijn leven, op 13 november na 22.00 uur in het Bataclantheater.’ – Le Nouvel Observateur

==

‘Ontroerend en waardig van het begin tot het einde.’ – Le Droit

Antoine Leiris

Mijn haat krijgen jullie niet

Dagboek van een man die zijn vrouw verloor bij een aanslag

Vertaald uit het Frans door Martine Woudt

==

==

Uitgeverij Atlas Contact

Amsterdam/Antwerpen

© 2016 Antoine Leiris

© 2016 Nederlandse vertaling Martine Woudt

Oorspronkelijke titel Vous n’aurez pas ma haine

Oorspronkelijke uitgeverij Librairie Arthème Fayard

Omslagontwerp Roald Triebels

Foto auteur Sandrine Roudeix

E-book Perfect Service, Schoonhoven

==

ISBN 978 90 450 3284 9

NUR 402

==

Dit e-book werd gemaakt op basis van de eerste druk, 2016, ISBN 978 90 450 3283 2.

==

www.atlascontact.nl

‘Ik heb haar overal gezocht.’

‘...’

‘Zijn er daar nog mensen?’

‘Meneer, u moet u op het ergste voorbereiden.’

Een barbaarse nacht

13 november

22.37 uur

Melvil is zonder een kik in slaap gevallen, zoals gewoonlijk als zijn mama er niet is. Hij weet dat de liedjes met papa minder mooi zijn, en de knuffels minder warm, dus hij vraagt niet om meer. Om wakker te blijven tot ze terugkomt, lees ik. Het verhaal van een schrijver die op onderzoek uitgaat, en die ontdekt dat een schrijver die van moord verdacht wordt in werkelijkheid niet de roman heeft geschreven waardoor hij zelf ooit schrijver heeft willen worden. In de loop van het boek ontdek ik dat de schrijver-moordenaar in werkelijkheid zelfs niemand heeft gedood. Al die moeite voor niets. Mijn telefoon op het nachtkastje trilt.

‘Hoi, gaat alles goed? Zijn jullie thuis?’

Ik wil niet gestoord worden. Ik heb een hekel aan dit soort nietszeggende sms’jes. Geen antwoord.

‘Alles goed?’

‘...’

‘Zijn jullie veilig?’

Hoezo ‘veilig’? Ik leg het boek weg, haast me op mijn tenen naar de huiskamer. De baby moet niet wakker worden. Ik pak de afstandsbediening, die stomme tv doet er idioot lang over om aan te gaan. Aanslag bij het Stade de France. De beelden zeggen niets. Ik denk aan Hélène. Haar bellen, tegen haar zeggen dat het misschien verstandiger is om een taxi te nemen als ze naar huis komt. Maar er is nog iets. In de gangen van het stadion staan sommige mensen als versteend voor een beeldscherm. Ik zie de beelden alleen via hun gezicht. Ze lijken ontzet. Ze zien iets wat ik niet zie. Nog niet. Dan blijft onder aan mijn beeldscherm de tekstregel met nieuws, die te snel langs trekt, opeens stilstaan. Het einde van de onschuld.

‘Aanslag in de Bataclan.’

Het geluid valt uit. Ik hoor alleen nog maar mijn hart, dat uit mijn borstkas probeert te breken. Die paar woorden galmen in mijn hoofd als een echo die nooit lijkt te willen stoppen. Een seconde als een jaar. Een jaar stilte, daar, stokstijf op mijn bank. Het moet een vergissing zijn. Ik controleer of ze wel daarheen is, ik kan me vergissen, het vergeten zijn. Het concert is echt in de Bataclan. Hélène is in de Bataclan.

Het beeld valt uit. Ik zie niets meer, maar ik voel een stroomstoot door mijn lijf gaan. Ik wil rennen, een auto stelen, haar gaan zoeken. Er is alleen nog maar urgentie die in mijn hoofd brandt. Er is alleen nog maar actie mogelijk om die vlammen te bedwingen. Maar ik kan geen kant op, want Melvil ligt hiernaast en ik zit hier vast. Gedwongen om toe te kijken hoe de brand zich uitbreidt. Ik wil schreeuwen. Dat kan niet, de baby moet niet wakker worden.

Ik grijp mijn telefoon. Ik moet haar bellen, met haar praten, haar stem horen. Contacten. ‘Hélène’, gewoon Hélène. Ik heb haar naam in mijn contactenlijst nooit veranderd, er nooit ‘mijn liefste’ bij gezet, of een foto van ons samen ter illustratie. Zij ook niet. Het is een oproep van ‘Antoine L.’ die ze die avond nooit heeft ontvangen. De telefoon gaat over. Voicemail. Ik hang op, bel opnieuw, één keer, twee keer, honderd keer. Zo vaak als nodig zal zijn.

Ik voel me verstikt door de bank, die zich om me heen sluit, het hele appartement is aan het instorten. Bij elke oproep die niet wordt beantwoord, zak ik wat dieper weg in het puin. Alles lijkt vreemd. De wereld om me heen vervaagt. Alleen zij en ik zijn er nog. Met een telefoontje roept mijn broer me terug tot de werkelijkheid.

‘Hélène is daar.’

Meteen als ik die woorden uitspreek begrijp ik dat het uitzichtloos is. Mijn broer en zus komen naar ons appartement. We weten niet wat we tegen elkaar moeten zeggen. Er valt niets te zeggen. Er bestaan sowieso geen woorden voor. In de huiskamer staat de televisie aan. We wachten, onze ogen strak gericht op de zenders met onafgebroken informatie, die de grote wedstrijd om de wervendste, meest perverse headline al zijn aangegaan, de headline waardoor we aan de buis gekluisterd blijven, als ooggetuigen van een wereld die uit elkaar valt. ‘Schietpartij’, ‘moordpartij’, ‘bloedbad’. Ik zet de tv uit voordat het woord ‘slachting’ valt. Het raam op de wereld is gesloten. Plaats voor de realiteit.

De vrouw van N. belt. Hij was met Hélène naar de Bataclan. Hij is niet meer in gevaar. Ik bel hem, geen gehoor. Eén keer. Twee keer. Drie keer. Uiteindelijk neemt hij op. Hélènes moeder voegt zich bij ons.

We moeten actie ondernemen, iets doen. Ik moet eruit, snel, minstens even dringend om haar te vinden als om te ontsnappen aan het leger van onuitgesproken woorden dat zijn kwartier heeft opgeslagen in mijn huiskamer. Mijn broer neemt het initiatief. Zwijgend pakt hij zijn autosleutels. We maken fluisterend een actieplan. Achter ons valt de deur dicht tegen een katoenen deurstopper. De baby moet niet wakker worden.

De spookjacht kan beginnen.

In de auto praten we niet. De stad om ons heen zwijgt ook. Af en toe verstoort een sirene met zijn gejank van pijn de stilte die over Parijs is neergedaald. Het feest is afgelopen. De fanfare is uitgespeeld. We gaan navraag doen bij elk ziekenhuis dat in staat is gewonden op te nemen. Het Bichat, het Saint-Louis, het Salpêtrière, Georges-Pompidou, de dood is die avond naar alle hoeken van de stad uitgewaaierd. Bij elke stop wacht een van zijn baliemedewerkers me op. ‘Ik zoek mijn vrouw, ze was in de Bataclan.’ Haar naam staat op geen enkele lijst. Maar elke keer geven ze me wat ik zoek, een nieuwe reden om door te gaan. ‘Niet alle gewonden zijn geregistreerd.’ ‘In het Bichat hebben ze ook overlevenden opgenomen.’ ‘Er zijn zelfs mensen naar ziekenhuizen in de buitenwijken gebracht.’ Ik laat mijn nummer achter, in de wetenschap dat ze me niet terug zullen bellen. Ren naar de auto. Ik mis de stilte van de weg.