Titelpagina

Juno Dawson

Clean

..

Afkicken is afzien

..

..

..

Informatie

Abonneer u nu op de Karakter Nieuwsbrief.

..

Ga naar www.karakteruitgevers.nl;

www.facebook.com/karakteruitgevers;

www.twitter.com/UitKarakter;

www.instagram.com/karakteruitgevers en:

..

* ontvang regelmatig informatie over de nieuwste titels;

* blijf op de hoogte van speciale aanbiedingen en kortingsacties;

* én maak kans op fantastische prijzen!

..

www.karakteruitgevers.nl biedt informatie over al onze boeken, Nova Zembla-luisterboeken en softwareproducten.

Kijk op www.karakteruitgevers.nl voor eventuele aanpassingen of aanvullingen op deze titel.

Colofon

Oorspronkelijke titel: Clean

© 2018 Juno Dawson

..

First published in Great Britain in 2018 by Hodder and Stoughton

..

Vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

© 2018 Karakter Uitgevers B.V., Uithoorn

Verzorging ePub: Michiel Niesen / ZetProducties

Omslagontwerp: Lennart Wolfert

Auteursfoto: Eivind Hansen

..

ISBN 978 90 452 1731 4

NUR 285

..

Niets uit deze uitgave mag worden openbaar gemaakt en/of verveelvoudigd door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Opdracht

Dit boek is opgedragen aan iedereen die is gevallen en weer overeind is gekrabbeld

Motto

The Moth don’t care if The Flame is real,

’Cause Flame and Moth got a sweetheart deal.

And nothing fuels a good flirtation,

Like Need and Anger and Desperation.

No, The Moth don’t care if The Flame is real …

..

Aimee Mann, ‘The Moth’

Van de auteur

Clean is puur fictie, maar het snijdt onderwerpen aan die heel echt zijn en zeer gevoelig liggen, waaronder geestelijke gezondheid, eetstoornissen, zelfbeschadiging en verslaving.

Aan het einde van het boek vind je diverse gegevens van websites waar je meer informatie kunt vinden en van organisaties die kunnen helpen.

Juno x

STAP 1: IK GEEF TOE DAT IK EEN PROBLEEM HEB

.

Leer zit tegen mijn wang geplakt. De geur van nieuwe auto. Dennenboomparfum.

Ik kan me niet bewegen.

Ik word ontvoerd.

Maar ik kan me niet bewegen.

Mijn armen en benen voelen alsof alle botten zijn verwijderd en ze alleen nog kunnen bungelen als glibberige palingen. Er zit een restje opgedroogd kots of kwijl op mijn wang en kin. Met de allergrootste moeite weet ik mijn gezicht los te trekken van de zitting.

Mijn lippen en tong zijn kurkdroog. Ik open mijn ogen en het daglicht brandt ze zo mijn kassen uit. Het doet zeer. Ik wil ze stevig dichtknijpen, maar dan vang ik net een glimp op van Nikolai. Vanaf hier zie ik alleen zijn achterhoofd met de opgeschoren haarlijn en zijn handen op het stuur. Ik herken zijn Rolex.

Ik begrijp er niets van.

Waar ben ik?

Waar wás ik?

Even terugspoelen. Het laatste wat ik me herinner is het hotel. Ja, dat was het. We zaten in een penthouse. Ik had een sleutel gekregen van de receptie. Kurt, Baggy, dat meisje en ik. Het Fashion Week-feestje… de kroeg… we verlieten de kroeg om high te worden.

O, ja. De blauwe chaise longue. Een naald.

Shit.

Is dit hoe een overdosis voelt?

Ik kan me niets herinneren van na het moment dat de drugs insloegen. Ik beweeg een trillende hand over mijn lijf en merk dat ik nog steeds het staalgrijze Miu Miu-jurkje aanheb dat ik gisteravond droeg. Ik lig onder een geruite kriebeldeken. Met blote voeten.

‘Nik?’ vraag ik hees. Mijn keel voelt alsof iemand er prikkeldraad in gepropt heeft.

‘Het is in orde, Lexi. Ik zorg dat je hulp krijgt.’

Wat zegt hij nu?

O, fuck, dit meen je niet. Het is een interventie.

Ik wil tegensputteren, maar mijn ogen vliegen weer in de fik. Ik knijp ze stevig dicht en laat me omringen door de duisternis.

Ik kan nu niet slapen.

Ik moet wakker worden.

Ik klauw me een weg uit de wazige mist in mijn hoofd tot ik weer in de auto ben.

De comedown is razendsnel, verdraaid en verwrongen. Ik heb het koud en er zitten schubben op mijn huid. Meestal kan ik de roes uitslapen, of anders neem ik nog een klein beetje extra spul om dit effect te verzachten. Een pilletje werkt ook. Oxy of vicodin of tramadol of diazepam. Wat er toevallig voorhanden is.

Een mannenstem. Niet die van Nikolai. ‘Alles wel goed met haar, gast?’

‘Ze heeft een slaappil ingenomen,’ zegt Nik. ‘Die is wel even onder zeil.’

Waar zijn we? Ik probeer me om te draaien, maar dat lukt niet. Ik ruik de zee: de zilte diepte, de zoute lucht, het zeewier. Zeemeeuwen krijsen als gemene demonen. Hou je kop, vliegende rotzakken. Mijn hoofd bonkt. Uitgedroogd. Gemummificeerd.

Waar brengt hij me naartoe? Naar de kust? Hoelang zitten we al in de auto? Hoe kan het buiten trouwens al licht zijn? Hoelang was ik buiten bewustzijn? Waar is Kurt? De vragen krijsen nog harder dan de zeemeeuwen. Misschien kan deze man me redden. Ik zal hem vertellen dat ik word ontvoerd. Ik zal zeggen dat ik ben verkracht.

‘Help…’ stamel ik. Mijn lippen zitten vol korsten en mijn tong is van suède en het lukt me niet om meer uit te brengen dan wat gemompel. ‘Help…’ probeer ik nogmaals.

‘Ze is mijn zus,’ zegt Nikolai hardop, om me te overstemmen. ‘Ze heeft een kater. Wilt u onze paspoorten zien? Tuurlijk, hier zijn ze.’

De bmw rijdt verder en schokt als hij over een drempel rolt. ‘Nik… Nik… waar gaan we heen?’

Hij werpt een vlugge blik over zijn schouder. ‘Het komt wel weer goed. Rust maar uit.’

Ik herinner me dat ik op de chaise longue ging liggen. Ik herinner me dat Kurt de naald in mijn arm schoof. Ik doe het uiteraard nooit zelf, dat is niet betrouwbaar. Ik herinner me dat ik uit het raam keek en alle lichtjes zag, al die kleine lichtjes van Londen. Oranje en goud en glitter. Boten op de Theems, koplampen, The Shard aan de horizon. Alles werd wazig, alles werd vuurvliegjes.

Vuurvliegjes.

Ik droom over vuurvliegjes.

Banden rijden knerpend over gravel. Slapen heeft niet geholpen. Het voelt nog steeds alsof ik met een vishaak binnenstebuiten geschraapt ben. Mijn tanden lijken sponsachtig en poreus.

Het portier gaat open en Nikolai stapt uit. Ik hoor voetstappen naderen. Een heleboel voeten.

We zijn er. Waar dat dan ook mag zijn.

Waar is Kurt?

Het kost een hoop inspanning, maar ik weet me overeind te hijsen door me aan de deurkruk en de rand bij het raam vast te klampen. Het licht is nog steeds verblindend fel. O, ik zie dat Nik wel aan zijn eigen Ray-Bans gedacht heeft, maar niets voor mij heeft meegenomen. Ik moet mijn telefoon hebben. Ik laat mijn blik over de achterbank gaan, zoekend naar mijn handtas, maar ik herinner me dat mijn telefoon aangesloten was op de speakers in het penthouse. Dan zal hij daar nog steeds wel liggen. Shit.

Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en tuur voor me uit. Nik schudt de hand van een heel lange man met een baard. Een beetje het type ‘Hagrids aantrekkelijkere broer’. Blazer, open kraagje, geen stropdas. Hij wordt vergezeld door twee vrouwen in strakke, futuristische verpleeguniformen.

Het is zover. O, god. Hij heeft er al eerder mee gedreigd – Lex, je hebt hulp nodig – maar ik dacht echt dat hij een grapje maakte. En nu zet hij dus door. Dit is een ziekenhuis.

Een afkickkliniek.

Vette. Echt. Niet.

Met mijn jurkje rond mijn heupen klauter ik tussen de twee stoelen door naar voren, waar ik me op de bestuurdersstoel laat zakken. Ik steek mijn hand uit naar het contactslot. Hij heeft de sleutel meegenomen. Verdomme. Dan moet ik het maar op een lopen zetten. Ik trek aan de deurkruk, maar mijn evenwicht is naar de knoppen. Zodra ik het portier open, vangt het de wind en klapt wijd open. Ik struikel en land op het asfalt. Ik steek mijn handen uit om de val te breken en het gravel prikt in mijn handpalmen alsof het punaises zijn.

‘Lexi, wacht! Voorzichtig,’ zegt Nikolai.

Lichamen en donkere schaduwen omsingelen me. Handen reiken naar me, vingers komen dichter bij mijn gezicht. Ik maai als een gestoorde windmolen om me heen in een poging ze allemaal weg te meppen.

‘Laten we haar maar naar binnen brengen,’ stelt dokter Baardmans voor.

‘Nee!’ roep ik uit. Mijn volumeknop is kapot. Ik schreeuw mijn keel schor en het geluid echoot door de tuin.

Ik gluur tussen de benenjungle door en zie dat we ons op een lange oprijlaan naar een prachtig landhuis bevinden. Downton fucking Abbey. Het is verweerd, grijs, vol vlekken en deels verstopt achter klimop. Aan weerszijden van de hoofdingang staan zuilen. Het landgoed zal wel talloze hectares groot zijn; ik zie alleen maar kilometerslange groene gazons, omgeven door een weelderig bos.

Ik word overeind gehesen, maar het gravel doet pijn aan mijn blote voeten. ‘Au!’ Ik jank het uit alsof ik doodga, ook al valt het wel mee. De verpleegkundigen nemen me half tillend, half sleurend mee in de richting van het huis. ‘Nik! Alsjeblieft!’

Ik draai me naar hem toe met grote ogen en een zo onschuldig mogelijke blik als ik maar kan verzinnen. Je kleine zusje Lexi. Lieve kleine Lexi. Bescherm haar, ze is een meisje, breekbaar als porselein.

‘Sorry, Lexi… je hebt hulp nodig.’ Hij kijkt me niet aan.

‘Laten we in mijn kantoor verder praten,’ zegt Baardmans op kalmerende toon. Ik ben allesbehalve kalm. Ik kan niet naar een afkickkliniek toe – ik heb over een uur of vier echt weer een beetje spul nodig. Ik begin te schoppen en te slaan, en als dat niet werkt maak ik me helemaal slap, net als een kleuter in het gangpad van de supermarkt. De verpleegkundigen, die zich volgens mij vol gieten met proteïneshakes of zo, tillen me op met een of andere verbazingwekkende techniek die ze op het Verplegersbootcamp hebben geleerd.

‘Zet me neer, stelletje kutwijven!’ gil ik. ‘Laat me los!’

Ze negeren me, dus blijf ik het woord kutwijven maar schreeuwen, want dat is het lelijkste woord dat ik kan bedenken.

Ik zit in Baardmans’ kantoor in een gladde, bruinleren stoel met mijn knieën opgetrokken. Nu weet ik zeker dat er kots op de voorkant van mijn jurkje zit. Het stinkt. Hij geeft me een flesje Evian en ik neem een slokje. Dat helpt tegen de rottende smaak in mijn mond.

Weet je wat nog veel lekkerder zou zijn dan mineraalwater? Heroïne.

Nikolai zit schaapachtig naast me. ‘Gaat het wel een beetje?’ vraagt hij.

‘Rot op.’

‘U hebt gedaan wat juist was, meneer Volkov,’ zegt Baardmans, die plaatsneemt aan de andere kant van een breed kastanjehouten bureau. Het meubilair doet erg zijn best om mannelijk over te komen en ik vraag me af of hij een kleine penis probeert te compenseren. ‘Aangenaam kennis te maken, Lexi.’

‘Rot. Op.’

De dokter heeft het gore lef om te glímlachen en hij klemt zijn handen rond een beker zwarte koffie. ‘Ik weet zeker dat je veel vragen hebt, mejuffrouw Volkov.’

‘Eentje maar: kunt u nu alstublieft opsodemieteren en me laten gaan?’

‘Technisch gezien zijn dat twee vragen, en nee, ik vrees dat dat niet zal lukken. Niet nu, in elk geval. Dit is geen gevangenis en ook geen gedwongen opname. Het staat je vrij te vertrekken, maar ik hoop dat je blijft.’ Ik wil protesteren, maar hij gaat door. ‘Ik zal je even bijpraten. Mijn naam is Isaac Goldstein en ik ben de hoofdarts van het Clarity Centre.’

‘Dit is een afkickkliniek, hè?’

‘Het is een centrum voor residentiële hulpverlening.’

‘Afkickkliniek dus.’

‘Zo je wilt.’

‘Lexi,’ komt Nik tussenbeide, ‘dit is de beste, oké? De allerbeste.’

‘O, ja?’ zeg ik als ik me weer omdraai naar Goldstein. ‘Wie is de beroemdste patiënt die hier ooit is geweest?’

‘Onze reputatie is gestoeld op onze discretie, mejuffrouw Volkov.’

Zo discreet dat ik nog nooit van ze gehoord heb. Nik had me op z’n minst naar The Priory kunnen brengen. ‘Een van de Kardashians? Khloé? Kylie?’

Dokter Goldstein negeert me. ‘Begrijp me niet verkeerd. Dit is geen hotel, maar we hebben wel de allerbeste voorzieningen: luxe kamers en villa’s, verwarmde binnen- en buitenbaden, een sportzaal, spabehandelingen en chefs van met Michelinsterren bekroonde restaurants. Er zal goed voor je worden gezorgd tijdens je herstel.’

Leuk geprobeerd. Herstel. ‘Dan nog blijft het een afkickkliniek. Ik bedoel, kan je hier eigenlijk een wodka-tonic krijgen?’

‘Het lijkt me duidelijk dat dat niet het geval is.’

‘Jezus christus. Mag ik hier roken? Hebt u een sigaret voor me?’

‘Ja, roken is toegestaan. Al heb ik geen sigaret voor je.’

Nik steekt een hand in zijn binnenzak en haalt er een pakje Marlboro Lights en een aansteker uit. Ik gris ze uit zijn hand en steek er eentje aan. O, ja, stukken beter. Ik zuig hem bijna in één keer gulzig op tot aan het filter tot ik merk dat Nikolai me aanstaart met een mengeling van horror, medelijden en absolute walging. Het soort blik dat je schenkt aan een smerige dakloze die uit een afvalbak eet. ‘Wat?’

‘Ik dacht dat je dood was, Lexi.’ Zijn ogen vertroebelen.

‘Boe-hoe. We hebben ervan geleerd en zijn wijzer geworden. Kunnen we dan nu naar huis?’

‘Nee.’ Hij dept zijn ogen droog met een tissue. ‘Ik neem je niet mee terug.’

Ik rol met mijn ogen. ‘Ook goed. Ik bel Kurt wel, dan komt die me halen.’

‘Het Clarity Centre bevindt zich op een privé-eiland voor de zuidkust,’ zegt Goldstein. Dat verklaart de zeelucht. ‘We zijn een zeer succesvolle behandelinstelling, mejuffrouw Volkov, en we laten echt niet zomaar iedereen toe op de veerboot. Elk voertuig dat de oversteek maakt moet toestemming hebben. We kunnen er uiteraard voor kiezen de toestroom te beperken; om voor de hand liggende redenen moeten we zeer voorzichtig zijn met wie we toelaten op dit eiland.’

‘Dit méén je toch niet? Hoezo is dit dan geen gevangenis?’

‘Zoals ik al zei: je kunt vertrekken wanneer je maar wilt.’

‘Hoe dan? Zwemmend?’ Ik draai mijn hoofd naar Nik. ‘Dit is gestoord, Nik. Ik kan hier niet blijven.’ Ik duw mijn stoel naar achteren en wil naar de deur lopen. ‘Kom mee.’

‘Kurt was degene die mij belde,’ zegt Nik, en ik blijf staan. ‘Ze dachten dat je een overdosis had genomen. Toen ik in het penthouse aankwam, zag je blauw, Lexi. Je lippen waren verdomme blauw.’ Hij steekt weer een hand in zijn zak en haalt mijn telefoon tevoorschijn. Hij heeft hem dus toch meegenomen! Maar dan schuift hij hem over het bureau naar Goldstein toe.

‘Hé!’

‘Hier zullen wij voorlopig goed op letten,’ zegt Goldstein, die de telefoon in zijn la legt.

‘Dat kun je niet maken! Ik weet wat mijn rechten zijn!’

‘Dit is standaard.’

Ik werp me tegen de zijkant van Niks stoel. Als we nu vertrekken, kunnen we nog in Londen zijn voordat het verlangen echt te erg wordt. ‘Luister, Nikolai. Ik ben echt alleen maar een recreatief gebruiker… er is niks aan de hand.’

‘Hoor je jezelf wel? Ik vond al dat het de spuigaten uit liep toen het nog coke en pillen waren. Maar heroïne, Lexi? Mensen gebruiken heroïne niet recreatief!’

‘Wel waar! Daarom kon ik er niet tegen… ik gebruik bijna nooit wat. Maar het was gewoon een lolletje, dat zweer ik! Ik ben niet verslaafd! Zie ik er soms uit als een junk?’

Mijn broers ogen worden groot. Weer rolt er een traan over zijn wang. Eventjes is hij stil. ‘Ja,’ zegt hij na een poosje. ‘Je ziet er zeker weten uit als een junk.’

Ik ben hem kwijt. Ik kan niets anders meer zeggen. Ik sta er alleen voor. Ik marcheer naar de deur en geef een ruk aan de deurkruk. De deur zit op slot. ‘Laat me eruit! Laat me er nu meteen uit, gore vetzak!’

‘Ga alsjeblieft zitten, mejuffrouw Volkov.’

‘Hou op, Lexi. Je blijft hier en daarmee uit.’

‘Je kunt me niet dwingen!’

Nik gaat staan en zet zijn handen in zijn zij. ‘Tja, je gaat niet met mij mee en ze laten je vage vrienden niet toe op de boot, dus ik denk dat je papa maar moet vragen om een lift naar huis. Dan kun je hem ook meteen uitleggen waarom ik je hiernaartoe heb gebracht.’

Dat remt me af. Papa zou me vermoorden. Of, erger nog: hij zou mijn creditcards blokkeren. ‘Dat zou je niet echt doen.’

‘Dat zou ik verdomme wel. Het is nu genoeg. Ik ga geen smoesjes meer voor je verzinnen. Ik heb gisteravond foto’s gemaakt, Lexi. Je kunt hier blijven of ik laat hem zijn lieve prinsesje zien, onder de kotsvlekken en met naaldsporen in haar arm.’

Ik gil en gil en gil. Ik zie alles rood. Ik trek een boekenkast omver. Ik veeg een hele zooi rommel zo van het bureau. Ik probeer een leunstoel door het raam te smijten, maar hij is te zwaar om op te tillen, dus zie ik er lachwekkend uit.

Twee stevige jongens in hetzelfde witte, gesteven uniform komen het kantoor binnen en blijven achter ons bij de zijmuren staan, wachtend op instructies van Goldstein. Te midden van alle chaos die ik veroorzaak, blijft hij gewoon kalm. Om gek van te worden! ‘Meneer Volkov, aangezien Lexi onder de achttien is en u haar naaste en een volwassene bent, kunt u ons toestemming geven om Lexi indien nodig een kalmeringsmiddel toe te dienen.’

‘Waag het niet!’ schreeuw ik. ‘Dat kun je niet maken!’

‘Doe wat u nodig acht,’ zegt Nikolai zonder aarzeling.

De verpleegjongens komen op me af en ik krimp als een in het nauw gedreven dier ineen in de rommel die ik heb gemaakt. Een van hen tikt tegen het puntje van een naald. Hoe krom het ook klinkt, ik voel me helemaal kalm worden als ik een injectiespuit zie, tot ik me herinner dat het geen hit is. Alhoewel, als ik één ding heb geleerd dan is het wel: een drug is een drug. Het is waarschijnlijk een downer, dus dat haalt in elk geval de scherpe randjes eraf, maar het betekent ook dat ik in dit helse gat moet blijven. Dilemma. Ze sluipen dichterbij. Ik heb bijna geen tijd meer, ik moet beslissen. En ik besluit dat ik liever bij bewustzijn blijf. ‘God, wat dan ook. Je hoeft me niet plat te spuiten, hoor. Kijk! Ik ben rustig. Ik ben zen. Ik raap de boeken wel op. Jezus.’

De verpleegjongen blijft staan. Ik zal voorlopig meewerken. Ik heb tijd nodig om een plan te bedenken. Ik wil niet dat papa de geldkraan dichtdraait. Ik zal braaf zijn en Afkickeiland verlaten zodra ze beseffen dat dit allemaal één grote teringbende is en toegeven dat ik niet Amy fucking Winehouse ben.

Ik doe een poging om de boekenkast op te tillen, maar hij is nog best zwaar, eigenlijk. ‘Dat zit wel goed, mejuffrouw Volkov. Ik zal wel iemand roepen om het kantoor op te ruimen,’ zegt Goldstein. ‘Neem jij maar afscheid van je broer, dan zullen we je naar je suite brengen.’

‘Moet ik gaan?’ vraagt Nikolai. ‘Nu al?’

‘Dat lijkt me wel het beste.’

Nikolai gaat nog even naar de wc voordat we samen teruglopen naar zijn auto. Ze hebben een deken om me heen geslagen en me een spiksplinternieuw paar witte Vans gegeven voor aan mijn blote voeten. Goldstein en een van de verpleegjongens bevinden zich ergens achter ons.

‘Ik moet Tabitha straks van Heathrow oppikken, maar ik zal iemand van het hotel vragen om wat kleren en zo op te sturen,’ zegt hij tegen me. Ik probeer me te herinneren waar zijn vriendin nu weer naartoe is gegaan. Milaan? Ze loopt stage bij Tatler. ‘Ik zal erop letten dat ze discreet zijn.’

Ik sla mijn armen stevig rond mijn lijf en het voelt echt alsof ik mijn skelet op zijn plek moet houden. Ik sta op instorten, maar dat mag hij niet zien. Junks zouden het clucking noemen, ontwenningsverschijnselen als gevolg van cold turkey gaan. Maar ik ben geen junk, dus noem ik het niks. ‘Nik, dit is geschift,’ zeg ik tegen hem, zo vrolijk als ik maar kan. ‘Ik heb hier niets te zoeken. Luister, ik zweer je dat ik nooit meer bruin of oxy of vicodin neem als je me nu meeneemt naar huis. Ik belóóf het. En ik zal heel braaf twee keer per week naar mijn therapeut gaan.’

Ik zie hem aarzelen, een seconde lang, maar dan schudt hij zijn hoofd. ‘Nee, Lexi. Je moet uit de buurt blijven van vrienden die een slechte invloed op je hebben. Luister naar me… ik denk echt dat deze plek het beste van het beste is. Probeer het. Alsjeblieft?’

‘Nik… ik kan hier niet blijven!’

‘Het is maar een paar maanden, Lexi.’

‘maanden?’

‘Het programma duurt zeventig dagen.’

‘Geef me dan gelijk een spuitje.’

Hij trekt me tegen zich aan voor een omhelzing maar ik duw hem van me af. Verdomde Judas. ‘Je kunt dit best, Lexi. Ik zal tegen papa zeggen dat je bij mama zit. Hij gaat haar heus niet bellen om het te controleren, of wel?’ Hij stapt in zijn bmw. ‘Word nou maar gewoon beter. Ik kom je binnenkort weer bezoeken.’

Ik grijp me vast aan het portier. ‘Alsjeblieft…’ Ik huil nu, en ik hoef niet eens te doen alsof.

‘Laat het portier los, Lex. Dit is beter zo.’ Hij rukt het portier uit mijn handen, slaat het dicht en start de motor.

‘Ongelooflijk. Dat je me dit aandoet!’ gil ik, en ik beuk met mijn vuist op het zijraam van de auto als hij optrekt.

Dokter Goldstein staat meteen naast me, samen met de verpleegjongen. ‘Kom maar mee, mejuffrouw Volkov. Dan brengen we je naar je suite.’

Ik kijk op naar het landhuis. De ramen kijken op me neer alsof het ogen zijn. Met een neerbuigende, veroordelende blik.

Ze hebben me te pakken.

En dit keer hebben ze me goed te pakken.

De kamer valt in elk geval heel erg mee. Hij is op de begane grond – waarover ik normaal gesproken meteen een klacht zou indienen – maar ik moet niet vergeten dat dit geen hotel is, ook al ziet het er wel zo uit. Terwijl ik naar mijn suite word gebracht, krijg ik een goede indruk van het Clarity Centre: luxe vloerkleden in een palliatieve, vaalgroene kleur, ecru muren met walnootbruine sierlijsten, lampen die hun gedimde licht naar boven toe schijnen, crèmekleurige orchideeën in vissenkommen. Stijlvol 1.0.

Goldstein vertrouwde me toe aan de verpleegjongen. Na een stel ernstig desoriënterende gangen – je zou denken dat ik daar wel aan gewend zou zijn – blijft hij bij Kamer 11 staan en doet de deur open. Ik heb geen bagage bij me en schuifel als een soort weeskind achter hem aan. Het is dat ik geen rood haar heb, anders had ik zo voor Annie kunnen doorgaan. ‘Dit is je kamer,’ zegt hij kortaf. ‘Laat maar weten als je iets nodig hebt. Vlak naast het bed zit een oproepknop.’

‘Een beetje vicodin?’ Hij is himbo-hot, met die proteïneshake-brede schouders, stevige nek en dat rossige haar. Ik schenk hem een glimlachje.

Hij weet beleefd terug te glimlachen, al is het nep. Alsof hij die nog nooit eerder gehoord heeft. Het kleurenschema van de kamer is hetzelfde als dat van de gangen: oceaangroene en lichtgrijze tinten. Vast allemaal heel feng shui. Er staat zelfs een decoratieve schaal met kiezelsteentjes op een tafeltje bij de deur. Supertrendy, natuurlijk. Ik zweer, als ik ook maar één fucking Boeddhabeeld zie staan dan sla ik er iemand z’n schedel mee in. Een kingsize bed met suède hoofdeinde, een kubistisch bureau en bank, patiodeuren naar een of andere veranda… een buitenzwembad, afgedekt. Daar voorbij zie ik het eindeloze, bewegende zilverkleurige water. Uitzicht op zee, bof ik even. ‘Dokter Goldstein zal over enkele ogenblikken terugkeren met je medicijnen.’

‘Hoe heet je?’

‘Ik ben Marcus, mejuffrouw Volkov.’

‘Hallo, Marcus.’ Weer glimlach ik liefjes naar hem, en ik hou mijn hoofd schuin alsof ik een of andere vleesgeworden minderjarige pornofantasie ben. Maar het kan handig zijn om de verplegers aan mijn kant te hebben. ‘Mag ik de veranda bekijken?’ Ik wil alle mogelijke vluchtwegen in kaart brengen.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nog niet, niet zolang je aan het detoxen bent.’ Hij draait zich om en wil gaan. ‘Ik heb de hele dag dienst. Bel maar als je iets nodig hebt.’ Hij toont professionele onverschilligheid. En vertrekt.

Wat nu?

Dit is belachelijk. Ik had thuis een manicure-pedicureafspraak staan voor twee uur vanmiddag.

Er staat een Clarity Centre-welkomstpakketje op het bureau tegen een stel glazen flesjes met mineraalwater – eentje met, eentje zonder prik – geleund. Geweldig. Ik negeer het.

Ik loop naar de badkamer. Marmeren wastafel, regendouche boven een ligbad van normale lengte. Ook dat had stukken erger gekund. Ik knip het licht aan en krimp ineen bij mijn reflectie in de spiegel. Geen wonder dat Nikolai flipte – ik zie eruit alsof ik thuishoor in The Walking Dead. Dit is óf heel erg onflatteuze verlichting, óf mijn huid heeft een ziekelijk groene kleur aangenomen, doorzichtig en lijkachtig. Shit. Ik vraag me af of het een vervuilde partij drugs was. Mijn ogen zijn bloeddoorlopen en hebben iets wasbeerachtigs met de vegen eyeliner en uitgelopen mascara van gisteren. Mijn haar is een vettig, blond vogelnest.

Het bewijs dat God toch bestaat komt in de vorm van een verpakte tandenborstel en een tube tandpasta in een glas. Ik wil hem pakken en hem uit het plastic scheuren, maar mijn handen beven veel te erg. Het is zover. Fuck.

Het begint net als griep, die koorts in je botten. Maar het wordt zo meteen een heel stuk erger dan een griepje.

Het lukt me mijn tanden te poetsen en ik besluit dat ik me door een douche misschien weer wat meer mens zal voelen. Met een beetje geluk is de comedown geleidelijk, als een veertje dat wordt meegevoerd door de wind. Het water klettert op mijn hoofd en ik zet het zo heet mogelijk, in de hoop de pijn onder mijn huid vandaan te branden.

Het werkt niet. Zodra ik de kraan dichtdraai, begin ik te rillen. Vrieskou komt opzetten vanuit mijn beenmerg. Ik sta te bibberen.

Ik droog me af en vind een schone Calvin Klein-pyjama in de kledingkast. Ik heb geen haarborstel bij me – ik dacht er nog aan om Marcus te bellen en te vragen of hij er een wil brengen, maar besloot het niet te doen – en dus wrijf ik mijn haar handdoekdroog en kam ik er met mijn vingers doorheen.

Ik zit net in kleermakerszit op bed en steek een sigaret op (Nik heeft het hele pakje voor me achtergelaten) als er op de deur wordt geklopt. ‘Mejuffrouw Volkov, dit is dokter Goldstein.’

Ik laat hem binnen.

‘Is het Volkov of Volkova?’

‘Gewoon Volkov.’ Mijn naam is inderdaad Alexandria Volkova, maar die vorm gebruiken we nooit. Die vrouwelijke uitgangen van achternamen vinden de Britten verwarrend, en mama en ik hebben er meer aan als we precies dezelfde naam hebben als papa.

‘Hoe voel je je?’

‘Kut.’ Ik loop naar de bank en ga zitten met mijn achterstevoren gedraaide ledematen. De douche heeft niet geholpen, ik heb overal jeuk. Mieren krioelen vlak onder mijn huid. Erger nog, ik begin misselijk te worden en proef de smaak van zure melk in mijn mond.

Goldstein trekt de bureaustoel naar zich toe. Ik zie dat hij een apothekerszakje vasthoudt, en ik moet me inhouden om het niet uit zijn handen te grissen. ‘Eerst een paar vragen. Wanneer heb je voor het laatst gebruikt, Lexi?’

Gebruikt. Zo klinkt het net alsof ik een gebruiker ben. Ik rol met mijn ogen. ‘God, gaan we nu dit spelletje spelen?’

‘Het allerbelangrijkste wat we moeten doen, voordat het échte werk kan beginnen, is je lichaam laten afkicken. Zolang er drugs in je lijf zitten, zul je aan niets anders kunnen denken.’

Ik probeer het weg te lachen, ook al denk ik de hele tijd alleen maar aan drugs. ‘Dokter Goldstein! Dit is allemaal één grote vergissing,’ zeg ik, en ik voel mijn kaak verkrampen alsof ik twaalf pillen heb ingeslikt. ‘Ik ben niet verslaafd aan heroïne. Ik neem alleen af en toe een klein beetje bruin om me aan het eind van de avond te ontspannen als ik mdma of coke heb genomen.’

Hij is geen moment van zijn stuk gebracht. ‘En dat vind je normaal voor een zeventienjarige?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ja. Ik bedoel, als je een avondje flink aan het feesten bent wel.’

‘Lexi, zo gewoon is het echt niet. Luister. Hier in het Clarity Centre maken we gebruik van een speciaal aangepast tienstappenprogramma…’

Goh, wat een verrassing.

‘De eerste stap is toegeven dat je een probleem hebt.’

‘Maar ik heb geen probleem! Ik ben heus geen dakloze junk die maar iedereen pijpt in ruil voor een beetje crack of zo!’ Mijn ruggengraat doet zeer en ik verschuif op de bank, in een poging wat comfortabeler te zitten.

‘Wanneer heb je voor het laatst gebruikt?’ herhaalt hij.

Ik zucht. Als ik het spelletje meespeel, ben ik hier des te eerder weg. ‘Gisteren. Rond een uur of een ’s nachts...’

Fashion Week draait niet om de modeshows, ook al zijn er een paar nog wel de moeite waard om te bezoeken en is het altijd leuk om te zien hoe bloggers elkaar proberen te overtreffen in de categorie kekke, hippe jurkjes (oooeeeh, je hebt een circustent aan, wat vernieuwend! Heel erg Fashion Week!). Nee, het gaat om de feestjes.

Burdock & Rasputin hielden hun feestje in het hotel in Shoreditch. Je weet dat mijn pa de eigenaar is van V Hotels, hè? Dat, dus.

Ik droeg een Miu Miu-jurkje en Jimmy Choo-laarsjes met vintage nepbont. Het leek me ordinair om iets van Burdock & Rasputin aan te trekken naar hun eigen feest. Het was best cool. Miguel, onze mixoloog, had een cocktail bedacht die bij de nieuwe collectie paste. Hij smaakte naar mondspoeling, maar wel op een goede manier. Het was er uiteraard stampend vol. En nog met echt beroemde mensen ook, geen reality-tv-sterren, geen leden van een meidengroep, maar Chloe Sevigny, Rihanna, Lupita, Karlie en Gigi. Ik ben dol op Gigi; ze is een schat.

Ik heb geen idee waarom het me verbaasde, maar ik was vergeten dat Nevada stage liep bij B&R, waardoor zij er natúúrlijk ook bij was. Dat was ongemakkelijk. We botsten praktisch tegen elkaar op in het rokershoekje, waar we elkaar met geen mogelijkheid konden ontlopen. ‘Schat!’ zei ik. Het was dat, of doen alsof ik mijn tot nu toe onbekende identieke tweelingzus was.

‘Lex! Ik vroeg me al af of je ook zou komen.’ Ja, duh. Dit is mijn hotel. Nevada komt oorspronkelijk uit Hongkong en is in de wieg gelegd voor een carrière in de mode-industrie. Ze had een gouden tulband op haar geometrische, kortgeknipte haar en droeg een veel te grote mannenblazer met daaronder een beha vol lovertjes boven een moederbroek van gebleekte spijkerstof. Ze rookt Djarum Black. Onuitstaanbaar, toch? Het lijkt me ongelooflijk vermoeiend om je eigen project te zijn.

‘Ik was helemaal vergeten dat jij bij B&R zat! Hoe was de show?’ De bastonen waren hierbuiten lang niet zo dreunend; hier hoefde ik niet te schreeuwen om verstaanbaar te zijn.

‘Vet! Hoe is het met jou? Je ziet er… goed uit.’ De ongemakkelijke aarzeling ontging me niet.

‘Ja, met mij is alles goed, schat.’ Van mij mocht het gesprek wel weer klaar zijn.

‘Ik moest maar weer ’s naar binnen gaan. Ik hoor eigenlijk de officiële Insta bij te houden.’ Ze bleef even staan en wreef over mijn arm. ‘Kom weer terug naar school, Lexi. Het is niet hetzelfde zonder jou.’

‘Nee, duh!’ zei ik met een glimlach.

‘Je weet toch dat niemand het jou aanrekent dat…’

‘Weet ik,’ viel ik haar in de rede.

‘Dus je komt terug?’

Ik kon haar niet vertellen dat ik niet met open armen ontvangen zou worden als ik terug wilde naar St. Agnes. Mijn vriendinnen wisten niet beter of ik was zelf gestopt met school. ‘Weet ik niet. Misschien. Deze vrijheid bevalt me wel.’

‘Maar wat ga je dan wel doen? Werken?’

Wat is dit voor kruisverhoor ineens? ‘Weet ik nog niet. Ik neem even een pauze om erover na te denken.’

Nevada haastte zich weg om te gaan hashtaggen of wat dan ook en ik bleef een tijdje staan. Fashion Week-feestjes lopen altijd op hun einde rond tienen omdat iedereen zichzelf de vorige avond heeft afgebeuld bij de voorbereidingen voor de show. De afterparty verplaatste zich naar een tequilabar onder een Mexicaans restaurant. Ik ging met een paar van de modellen mee, TT Burdock zelf en een of andere hipster-zakkenwasser die zich Sylvester de Camera noemde. We namen wat coke in de Uber. Nog wat meer coke en tequila in de bar. Het was er kitscherig cool met de rode gloeilampen en de Día de los Muertos-schedels. Het rook er naar kipfajita’s en margarita’s met een randje zout op het glas.

Iedereen wilde naar huis; de modellen met hun uitpuilende ogen moesten de volgende ochtend vroeg – of eigenlijk later die dag – alweer kleding passen, maar ik werd net een beetje wakker. Ik blijf erbij dat ik als nachtmens geboren ben. Overdag wakker zijn geeft me het gevoel dat mijn hoofd vol bleekmiddel zit. Het is onnatuurlijk en pervers. Ik kruip om tien uur ’s avonds uit mijn kist, net als een vampier.

Ik had me nog zo voorgenomen Kurt niet meer te bellen, tenzij hij eerst iets liet horen. Ik weet niet waarom ik altijd het initiatief moet nemen. Maar toen TT en Sylvester zeiden dat het mooi geweest was, was ik echt niet van plan om naar huis te gaan voor een beker warme chocolademelk, dus daar ging mijn voornemen. Ik belde hem.

‘Hoi. Ik ben het.’ Zelfs dat klonk alsof ik om aandacht verlegen zat.

‘Babes! Waar hang jij in godsnaam uit?’

‘Ik ben in Hoxton. Bij El Bandito.’

‘O, die tequilabar? Cool.’

‘Waar zit jij?’

‘Camden.’

‘Wat ben je aan het doen? Zal ik ook komen?’

‘Baggy is er ook.’ Baggy heeft die bijnaam omdat hij altijd wel een zakje van het een of ander bij zich heeft. ‘We wachten op Steve.’ De Dealer. Ik kreeg kippenvel. Ik haat Steve; hij is een griezel.

‘O, cool. Zullen we een feestje bouwen? Ik ben nog niet moe.’

‘Tuurlijk. Kom maar hierheen. Heb je contant geld? We zijn Steve iets van tweehonderd schuldig.’

‘What the fuck? Mooi niet.’

‘Voor niks gaat de zon op, babes.’

‘Zal best. Ik neem wel een Uber.’

Mustafa verscheen in zijn Prius en hij bracht me naar een cocktailbar vlakbij Camden Lock waar ze Guns N’ Roses en Metallica zonder spoor van ironie draaien. Het publiek bestond vooral uit stadsjongens met een knoopje los die een Tinderdate hadden en groepjes meiden die gebruikmaakten van de twee-halen-één-betalen-actie met mojito’s. Kurt en Baggy zaten al in een van de boxen samen met een suicide doll-type meisje met koraalrode collageenlippen, Betty Page-pony en vloeibare eyeliner. ‘Hoi,’ zei ik terwijl ik meteen naast Kurt op de bank schoof en dat mezelf ook een beetje kwalijk nam.

‘Dat ging snel.’ Hij kuste me op mijn lippen en legde een arm vol tatoeages rond mijn schouders. Ik vlijde me tegen hem aan. ‘Lexi, dit is Kitty Amour.’

‘Hoi.’ Ze was al zo stoned als een garnaal en zat tegen Baggy aan gezakt. Ze stak een slap handje met puntige rode klauwnagels uit en ik schudde hem. Een van haar valse wimpers zat los, waardoor het leek alsof ze een lui oog had.

‘Wat drinken we?’ vroeg ik.

‘Hemingway daiquiri’s,’ legde Baggy uit. Hij is me een figuur. Niet aantrekkelijk op de gebruikelijke manier – sterker nog, hij heeft iets opvallend padachtigs – maar toch hangt er altijd wel een meisje aan zijn arm. Al kan dat natuurlijk komen doordat zijn vader de eigenaar is van een voetbalclub. Kitty Amour (ongetwíjfeld haar echte naam) is de nieuwste toevoeging aan de waslijst.

‘Cool,’ zei ik. ‘Ik haal het volgende rondje wel.’

Steve de Dealer arriveerde toen ik terugkwam met de drank. Ik gaf Kurt het geld dat we hem verschuldigd waren en de twee jongens gingen vervolgens om beurten naar de heren-wc’s. Eerst Steve, toen Kurt. Steve zwierde nog met een knipoog langs ons tafeltje voor hij de bar weer verliet. Kurt keerde een minuut later terug. ‘Oké. Laten we dit maar opdrinken en ervandoor gaan, oké?’

Hij kwam zenuwachtig over, volgens mij was hij hard toe aan een klein beetje extra coke. Ik was nog wat high van de coke uit de club, dus ik had er nog niet zo’n last van. En ik had stiekem ook al een diazepammetje geslikt in het hotel, toen ik me voorbereidde op een avondje uit.

Voorlopig overnachtte Kurt op de bank bij een kennis – een of andere advocaat en zijn vriendin – dus namen we nog een Uber terug naar het hotel aan de rivier in Vauxhall. Daar wonen Nikolai en ik voornamelijk, omdat dat het grootste hotel is. We hebben de hele etage voor onszelf wanneer papa weg is. Wat hij meestal is.

Terwijl Kurt, Baggy en Kitty (we konden haar blijkbaar niet afschudden) in de ontvangsthal naast de fontein bleven wachten, liep ik naar het kantoortje om een van de penthouse-suites voor ons te regelen. Er is er meestal wel een vrij, en we houden er ook altijd eentje gereserveerd voor de prins van Oman of zoiets, dus die is bijna altijd beschikbaar. Ik kreeg de sleutelkaart mee en we namen de glazen lift naar boven.

Ons hotel is er een van wereldklasse. Niet het soort hotel dat je ooit op lastminute.com tegenkomt. De penthouse-suite biedt uitzicht op hele kilometers van de Theems. Je kunt The Shard en de London Eye zien aan de ene kant en het Battersea Power Station aan de andere. Ik deed de balkondeuren open en de gordijnen bolden op. Het was niet heel koud. Ik sloot mijn mobiele telefoon aan op de bluetoothspeakers voor wat muziek om op te chillen.

Ik ben in New York, L.A., Dubai, Hongkong, Moskou, Parijs en Tokio geweest, maar Londen heeft iets speciaals. Viezigheid onder zijn nagels, typisch Brits gebit en een permanente resting bitch face. De mensen, de clubs, de mode, het verkeer, het weer. Londen maakt zich nergens druk om, pikt geen shit en ik vind het geweldig.

Zodra we in de kamer waren, rolde Kurt een geruite mouw op en bond hij zijn riem rond zijn biceps. Ik was dronken en danste op de muziek. Ik denk dat The Weeknd aanstond, maar ik weet het niet meer. Ik verkeerde in die roes dat je lazarus bent en denkt tien keer sexyer te zijn dan anders. Ik schopte mijn laarzen uit, bewoog mee op het ritme van de muziek en trok de zoom van mijn jurkje plagerig omhoog. ‘Lex, dit trek ik niet!’ Baggy deed alsof hij een vuist in zijn mond wilde proppen. ‘Je bent zo hot!’

Kurt had het veel te druk met zoeken naar een ader, dus bleef ik mijn show opvoeren voor Baggy. Ik gooide mijn haar naar achteren en gebaarde met een gekromde vinger naar Kitty dat ze bij me moest komen. Ze wist precies waar ik op uit was en we dansten dicht tegen elkaar aan en wreven onze heupen langs elkaar. Mijn lippen vonden de hare en we zoenden. Meisjeslippen zijn anders, op een subtiele manier; voller, zachter.

Ik ben geen lesbo en ook niet bi, maar soms is het gewoon leuk om met aantrekkelijke meisjes te flirten. En jongens genieten er enorm van. Toen ik me losmaakte van Kitty stond Baggy in zijn kruis te graaien alsof hij elk moment kon ontploffen.

Een welkome, bekende, azijnachtige geur verspreidde zich door de kamer toen Kurt de heroïne op de lepel verhitte. Het is heel schattig; hij heeft een favoriete lepel. Die neemt hij overal mee naartoe. Ik noem hem Lepeltje. Hij doopte de naald in de borrelende bruine vloeistof en trok de plunjer met zijn tanden omhoog.

‘Hé,’ zei ik. ‘Ik eerst.’ Hij wilde protesteren, maar ik herinnerde hem eraan wie er in feite voor had betaald. Ik liep naar de chaise longue, leunde achterover en kromde mijn rug. ‘Zie ik er nu uit als Cleopatra?’

‘Ik geloof niet dat Cleopatra een wit meisje met blond haar was,’ antwoordde hij geïrriteerd.

Hij kroop naar me toe en trok aan mijn arm. Daarna tikte hij een paar keer op mijn onderarm om de aderen tevoorschijn te krijgen. Ik hou normaal gesproken niet van intraveneuze toediening – ik rook het liever of neem een pilletje – maar op deze manier ben je tien keer zo snel high. Je voelt het door je bloedbaan glitteren. Het licht stroomt helemaal naar je vingers toe en je tenen in. Het is warm en prettig. Vloeibaar goud.

‘Hé,’ zei ik. ‘Zeg dat je van me houdt.’

Hij keek me recht in mijn ogen. Hij heeft prachtige grijsblauwe ogen en bloedserieuze zwarte wenkbrauwen. ‘Je bent een lastpak,’ zei hij. ‘Maar ik hou fucking veel van je.’

Ik gaf hem een echte kus. Hij smaakte naar daiquiri’s. Ik voelde een scherpe prik toen de naald mijn ader in gleed. ‘Niet te veel,’ zei ik tegen hem, maar ik voelde het al door mijn arm omhoog kruipen.

Ik neem ook weer niet zo vaak bruin dat ik niet meer high word. Terwijl het door mijn lichaam spoelde, voelde ik het overal tintelen. Ik bruiste als champagne. Ik keek door de grote ramen naar buiten en zag de glinsterende lichtjes van Londen. Heel even voelde het vanbinnen als aardbeiencrème. En de lichtjes leken op vuurvliegjes die als een hartslag om me heen pulseerden.

En het was net alsof ik wegzakte in een heet bubbelbad.

Het was een omhelzing.

Het was…

Dokter Goldstein noteert iets op zijn klembord. ‘En op dat moment raakte je bewusteloos?’

Bewusteloos. Het klinkt zo lomp, maar… ‘Ik denk het. Maar zoals ik al zei… het was waarschijnlijk Kurts schuld. Ik zei nog dat hij me niet te veel moest geven.’ Ik voel me nu echt misselijk. Alsof ik moet overgeven. Ik moet naar de wc.

‘En, even voor de goede orde, in de afgelopen vierentwintig uur heb je diazepam, cocaïne en heroïne gehad?’

Ik haal mijn schouders op. Ik ril helemaal en knars met mijn tanden, en dat wordt alleen maar erger. ‘Nou… ja. Kijk, als je het zo zegt…’

Hij schrijft nog iets op en klikt de balpen weer uit. ‘Oké, Lexi. We doen het zo. Ik zal je suboxone voorschrijven om je te helpen van de pijnstillers af te komen die je gebruikt hebt. Het is een mengsel van twee medicijnen: een ter vervanging van de opiaten en een dat helpt tegen de ontwenningsverschijnselen.’

Goddank. Een afschrikwekkend ogenblik lang vreesde ik al dat ik cold turkey zou moeten afkicken. En ik ben blij dat het geen methadon is, want dat is voor dakloze heroïnespuiters. ‘Oké. En hoelang moet ik dat nemen?’

‘De detoxfase duurt meestal veertien dagen. We zullen de dosis suboxone dagelijks verlagen, zodat je er niet aan gewend raakt. Ik zal niet liegen, Lexi; het is geen pretje. Wanneer heb je voor het laatst een hele dag geen opiaat genomen? Heroïne, oxycontin, vicodin of tramadol?’

Ik zou het bij god niet weten. Ik sta er nooit echt bij stil. Hoelang is het geleden? Ik haal mijn schouders weer op.

‘Wie honing wil eten moet lijden dat de bijen hem steken, gaat het gezegde. Maar geloof me als ik je zeg dat de pijn de moeite waard zal zijn.’

Ik steek een klamme hand naar hem uit voor de pillen en kijk hem kwaad aan. ‘O, schat, ik heb heus wel eens eerder een kater gehad.’

Ik ga dood.

Ik ga dood.

Ik kan er niet tegen.

Haal me hier als de sodemieter weg.

Laat me sterven.

Ik kronkel op het bed. Ik heb het bloedheet. Ik smelt. Ik ben drijfnat. Ik pel de pyjama van mijn huid. Ik probeer de huid ook van me af te trekken, want ik heb het veel te heet.

Ik sta op knappen, als een saucijs. Mijn huid barst zo meteen open en mijn opgezette organen zullen als een stel palingen naar buiten glibberen.

Overal doet het zeer. Aan de binnenkant. Aan de buitenkant. Mijn botten zijn verkalkt, verwrongen en stijf en ze trekken mijn lijf in lelijke bochten. Ik ben een gargouille, verstrikt in zoute lakens.

Mijn nieren hebben hun eigen bonzende hartslag.

Er zit glas in mijn leidingen. In mijn pis.

Ik val van het bed en geef over op het tapijt. Het gutst eruit tot er niets meer in me zit en ik alleen nog gal uitkwijl in de felgele kleur van vitaminebruistabletten. Ik kokhals nog een paar keer. Ik keer mezelf binnenstebuiten, in de vorm van een boemerang. Ik krijg geen lucht. Ik merk niet eens dat de verplegers mijn kamer binnenkomen en me van de vloer rapen. Ze proberen mijn gezicht af te vegen, maar ik schop met mijn olifantspoten. Ze voelen dik en opgezwollen. ‘Laat me los!’ Het doet pijn als ze me aanraken. Ik ben een cactusmeisje en alles prikt. Ik probeer me klein te maken, een foetushouding aan te nemen. ‘Ik heb meer pillen nodig…’

‘Daarvoor is het nog te vroeg,’ zegt een zwarte verpleegster vriendelijk. Ik zie haar gezicht eerst scherp en dan weer wazig. ‘Morgenochtend weer, lieverd. Eerst deze nacht doorstaan. Ik kan je wel wat ibuprofen geven tegen de pijn.’

‘Rot op met je ibu!’ Ik begin te huilen. ‘Alsjeblieft… alsjeblieft…’

‘Hier, lieverd, neem een slokje water.’ Ze drukt een glas tegen mijn gebarsten lippen en ik neem een klein beetje, maar mijn maag stuwt het meteen weer terug naar boven.

Ik denk dat het ochtend is. Grijs licht sijpelt om de gordijnen heen naar binnen. Ik ben bevroren en lig in mijn dekbed gewikkeld alsof het een cocon is. Ik zou niet weten of ik geslapen heb. Ik weet alleen dat alles zeer deed. Het doet zo’n pijn. Het voelt alsof mijn botten onder mijn vlees vandaan proberen te kruipen in een poging te ontsnappen. Mijn lichaam voelt aan alsof het niet van mij is. Het voelt alsof het door reuzenhanden in een pretzelvorm is geknoopt.

Verpleegjongen Marcus komt binnen met een dienblad met ontbijt en mijn medicijnen erop. ‘Goedemorgen. Probeer iets te eten als dat lukt, en hier is ook een pot thee. Je zult je er beter door voelen, dat beloof ik.’ Er is geroosterd brood, muesli en wat zoete broodjes, maar als ik aan eten dénk, moet ik al overgeven.

Ik sleep mezelf van het bed af en schuifel als een negentigjarige vrouw met artritis en een bochel naar het bureau. Gretig gris ik het tablet van het dienblad en neem het in met wat sinaasappelsap. Ik zie dat Marcus alleen is. ‘Kun je er nog eentje voor me halen? Dokter Goldstein heeft blijkbaar te weinig voorgeschreven… Ik voel me afschuwelijk.’

Hij knikt vol medeleven. ‘De eerste paar dagen zijn het ergst.’

‘Dus… kan ik er nog een krijgen?’

‘Nee. Op z’n vroegst rond lunchtijd weer.’ Hij kijkt op de behandelkaart. ‘Ja, je krijgt er om één uur weer eentje, mejuffrouw Volkov.’

Schuchter ga ik wat dichter bij hem staan, maar hij deinst naar achteren. ‘Marcus, alsjeblieft, noem me gewoon Lexi. Ik zal het niemand verklappen, het is ons geheimpje!’ Ik probeer zo schattig mogelijk te kijken, maar ik weet niet of ik ver kom in een verkreukelde pyjama met adem die naar kots ruikt.

‘Het spijt me. Ik kan het voorschrift niet veranderen. Ik ben geen arts.’

‘Maar je kunt toch bij de medicijnen?’ Ik neem aan dat hij op het eiland woont. Waartoe zou hij allemaal toegang hebben? Ik ga dichterbij staan. ‘Ah, toe, Marky Mark… jij doet iets voor mij, ik doe iets voor jou…’ Ik streel over zijn brede biceps.

Hij rolt met zijn ogen en loopt achterwaarts naar de deur toe. ‘Rust uit. Ik kom straks de lunch brengen.’

‘Je zegt het maar, mietje.’ Ik smijt het glas sinaasappelsap tegen de deur die net dichtvalt. Het glas blijkt van plastic en gaat dus niet eens kapot. Vruchtvlees druipt langs het hout omlaag.

‘Als je Kurts gezicht heel wilt houden, dan moet je me pijpen.’

‘Pleur op, Steve.’

‘Ik maak geen geintje, Lexi. Hij is me een hele hoop geld schuldig.’

Ik schudde mijn hoofd. Steves torenflat vol gemeentewoningen keek vanaf de arme kant van de rivier uit op de Chelsea Bridge, en het stonk er naar cannabis. Dit was afgelopen kerst. Een zielige, scheve engel stond boven op een iel boompje vol engelenhaar. Steves molachtige ogen waren samengeknepen en roze omrand. ‘Ik heb je net alles betaald wat hij je verschuldigd was.’

Steve grijnsde zijn tanden bloot naar zijn gespierde maat. ‘Dan noemen we dit rente.’

‘Laat Kurt je dan maar afzuigen.’ Ik hield mijn Alexa bij wijze van schild voor mijn lichaam.

‘Nee, dat is gay. Ik wil dat jij het doet.’

‘Steve, ik ga je niet pijpen en daarmee uit.’

‘Dan kan Kurt zijn tanden wel vergeten.’ Hij knikte de spierbundel toe. De brede jongen liep al naar de deur toe.

‘Wacht,’ zei ik.

De suboxone begint te werken en ik zak weer weg. Mijn lijf schokt en heeft stuiptrekkingen. Mijn armen en benen bewegen uit zichzelf, alsof ik een marionet ben die met onzichtbare touwtjes vastzit. Ik begrijp niet dat ik me zo slecht voel. Ik snap het niet.

Ik sukkel weer in slaap tot ik iets warms op mijn dijbenen voel.

Ik ben spontaan klaarwakker als ik tot mijn afgrijzen besef dat ik mezelf onder heb gescheten.

Ik heb in het bed gepoept.

En het is nog diarree ook.

Binnen enkele tellen stinkt de hele kamer.

Ik probeer op te staan, maar zak naast het bed in elkaar.

Ik weet niet wat ik anders moet doen, dus steek ik een hand uit om op de knop naast het bed te drukken. Het kost me al mijn energie. Ik lig met mijn gezicht op het vloerkleed als Marcus binnenkomt, samen met een jonge vrouw die ik nog niet eerder heb gezien. Ze helpt me douchen – ik kan nauwelijks de ene voet voor de andere zetten, zo versuft ben ik – en trekt mijn smerige pyjama uit. Het voelt alsof het water mijn huid van me af spoelt, maar ze houdt me overeind onder de straal.

Wat is dit vernederend.

Ik ben naakt en ik zit onder de poep.

Ik huil. Ik maak me klein en ga in de kuip zitten, waar ik heen en weer wieg zoals gestoorden dat altijd doen in slechte tienersoaps.

Ze wikkelt een van de zachte witte handdoeken om me heen en leidt me terug naar de suite. Het bed heeft schone lakens en er ligt een nieuwe pyjama te wachten.

Ik kan niet slapen, het doet zo’n zeer. De pijn zit in het merg van al mijn botten. Als ik ze eruit kon pulken, zou ik het doen. Ik heb nog nooit last gehad van decompressieziekte, maar volgens mij voelt dat ook zo, alsof ik zo meteen uiteenspat.

Ik ben er klaar mee.

Ik ga hier weg.

Ik sleep mijn geraamte van het bed en loop naar de schuifdeuren. Ze zitten op slot, maar ik trek en trek aan de deurkruk en probeer ze open te dwingen. Ik begin te schreeuwen en op het glas te beuken. Misschien komt er iemand die me eruit laat. Als ik het op een lopen moet zetten en me op de veerboot moet verschansen, dan doe ik dat.

Ze kunnen me hier niet zo achterlaten. Het is een marteling. Een schending van de mensenrechten. Ik heb meer fucking pillen nodig.

Ik kijk de kamer rond. De bureaustoel is te zwaar om op te tillen. Mijn armen lijken net slierten ham, maar ik ga op zoek naar iets anders waarmee ik wel kan gooien.

De schaal met decoratieve kiezels. Ja.

Ik pak er eentje en smijt hem tegen de schuifdeuren. Hij ketst af zonder ook maar een krasje te maken. Ik probeer het nog een keer en gooi de ene steen na de andere tegen het vensterglas. Hoe fucking dik is dat spul? Tegen de tijd dat de verplegers komen binnenstormen, lig ik in een hoopje op de grond en is mijn laatste restje energie verdwenen. Als ze me proberen te bedwingen, haal ik naar hen uit met de inmiddels lege schaal. ‘Laat me hieruit!’ gil ik. ‘Ik ga naar huis! Je kunt me hier niet vasthouden!’

‘Kom, Lexi, ga weer in bed liggen, alsjeblieft…’

‘Donder op!’ Ik rol over het tapijt en duik uit de buurt van de grijpende armen. Ik kruip weg in een hoekje en verberg me achter de dikke gordijnen.

‘Wat is hier aan de hand?’ Vanaf mijn verstopplek hoor ik de stem van dokter Goldstein.

Ik kruip tevoorschijn. ‘Alstublieft… ik heb meer pillen nodig. Al is het maar een diazepam of zoiets! Het doet echt pijn!’ snik ik.

‘Daar had ik je al voor gewaarschuwd,’ zegt hij terwijl hij neerhurkt zodat hij zich op ooghoogte bevindt.

‘Ik kan dit niet!’ Snot loopt langs mijn kin. ‘Ik kan niet tegen pijn! Ik heb een heel lage pijngrens!’

Hij pakt me vast bij beide armen. ‘Lexi, je kunt het, écht. Geef het alsjeblieft niet op.’

‘Dat doe ik ook niet… maar ik moet gewoon even iets hebben tegen het ergste… alstublieft. Er zitten dingen… er beweegt iets onder mijn huid.’ Ik steek mijn armen naar voren om hem te laten zien waar mijn huid kronkelt en bobbelt.

‘Het spijt me, Lexi. Ik ben niet van plan je nog meer pijnstillers te geven. We moeten de dosis juist verlagen, anders word je nooit beter.’

Ik werp mezelf terug in het hoekje en begin in mijn pols te bijten. Als ik mezelf verwond, dan móéten ze me hier wel weghalen. Dat is zo’n goed idee, ik snap niet dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Ik haal die bobbels er zelf wel uit.

‘Lexi, wat ben je aan het doen?’

Ik krab mezelf met gebroken nagels en kras allemaal rode strepen op mijn armen. ‘Laat me hieruit of ik maak er een eind aan. Ik zweer dat ik het doorzet. Wie komt er dan nog naar die kutkliniek van je?’

‘Lexi, kun je weer even bedaren?’

‘Hou op mijn naam te zeggen, neerbuigende klootzak!’

Hij komt behoedzaam overeind en draait zich om naar Marcus. ‘Ik zal haar een kalmeringsmiddel moeten toedienen. Breng haar daarna alsjeblieft naar de saferoom.’

Dat bevalt me al helemaal niet. Marcus en een net gearriveerde verpleegjongen gaan om me heen staan. Samen tillen ze me van de grond en pinnen mijn armen tegen mijn zij. Ik schop wel, maar mijn benen zwabberen alleen maar heen en weer. Goldstein komt met een spuit op me af. ‘Nee! Nee! Blijf uit mijn buurt!’ Efficiënt schuift hij de naald in mijn bovenarm. Ik spuug hem recht in zijn gezicht. De klodder druipt van zijn bril en ik voel een soort van triomf. ‘Dikke, Joodse kloothommel.’

Voor het eerst zie ik hem ineenkrimpen. Mooi zo. Hij haalt de naald uit mijn arm en de verpleegjongens nemen me mee de kamer uit. Ik word weer helemaal slap, mijn nek kan mijn hoofd niet langer overeind houden, en ik word meegesleurd door de gangen. Mijn teennagels slepen over de vloerbedekking.

Ze stoppen me in een andere kamer, met een grijze leistenen vloer, hoge rechthoekige ramen en een minder royaal (tweepersoons)bed dat aan de vloer vastgemaakt is. Als dit hun versie van een gecapitonneerde isoleercel voorstelt, dan moeten ze beter hun best doen. Het is niet heel anders dan een goedkope hotelkamer. Er is zelfs een kleine douchecel in de hoek. Niet bepaald een straf.

Ik voel me nu al licht in het hoofd worden van wat Goldstein me heeft toegediend. Ze laten me op het bed vallen en ik ben te moe om me te verzetten. Het doet nog steeds overal pijn, maar ik heb geen vechtlust meer over. ‘Blijf met je poten van me af,’ zeg ik, voornamelijk om een punt te maken, maar mijn uitspraak is zo onduidelijk dat het klinkt alsof ik een beroerte heb gehad of zo. Mijn slakkentong zakt heen en weer in mijn mond.

Ik laat me onderdompelen in slaap. O, dat is fijn. Het is hetzelfde als bruin, een omhelzing.

Een omhelzing… van een grote beer.

Een grote bruine beer.

Een grote, knuffelige bruine beer.

Een grote bruine

Beer.

Als ik wakker word, heb ik het weer ijskoud. Ik trek het dekbed om me heen en kruip helemaal weg tot ik in het donker gehuld ben.

Dan dringt het tot me door. Ik zit hier gevangen. Ik zit in een luxe kooi. Niemand die me komt helpen. Ik ben een gevangene. Misschien wordt het tijd om papa te bellen, maar wat zou die zeggen? Dokter Goldstein zal hem de waarheid vertellen… Ze hebben vast mijn pis getest of zoiets. Ze zullen hem een junk laten zien. Misschien wel voor het eerst in mijn hele leven denk ik dat ik me hier niet uit klets door wat met mijn wimpers te knipperen. Wat als papa me wegstuurt om bij mama op de Kaaimaneilanden te gaan wonen? Ik denk niet dat ik dat trek.

Ze zullen hem vertellen dat ik een heroïneverslaafde ben.

Mijn botten klingelen als een windgong.

Ik huiver.

Misschien bén ik een heroïneverslaafde.

Sinds wanneer dan?

Fuck my life.

Ik leg een kussen op mijn gezicht. Met een beetje mazzel ga ik nu gewoon dood.

Het wordt weer nacht en nu is het erger. Ik droom dat Nikolai mama opeet en stukjes van haar vlees in mijn mond probeert te stoppen. Er liggen kleine, blote mensenbaby’s zo groot als woestijnratten op de vloer van mijn kamer in het hotel en ik ga steeds maar op hen staan. Ik droom dat ik wakker word en me beter voel.

Ik droom over Kurt. Ik droom over luie zondagochtenden met roomservice. Zachtgekookte eieren met soldaatjes, stapeltjes pannenkoeken met bacon en ahornstroop.

Ik droom over Antonella. Antonella die briefjes aan me doorgeeft bij Latijn. Ik droom dat ze lacht. Op de briefjes staat uitgeschreven wat ik heb gedaan, met elegante kalligrafieletters.

Ik droom dat ik naar de wc ga, maar ik word wakker met een overvolle blaas en ik heb het te koud om me te bewegen.

Ik druk op de oproepknop. Nu komt er een oudere man met een kaalgeschoren hoofd binnen. Hij heeft een baard en tatoeages op zijn armen. ‘Alles in orde, lieverd?’ Hij heeft een dik accent. Liverpools.

‘Help me alsjeblieft… Ik denk dat ik doodga.’