Jenny Downham

Voor ik doodga

Vertaald door Mariëtte van Gelder

Voor Louis en Archie, veel liefs

1

Had ik maar een vriendje. Hing hij maar aan een hanger in mijn kleerkast. Dan zou ik hem tevoorschijn kunnen halen wanneer ik maar wilde, en hij zou me aankijken zoals jongens in films dat doen, alsof ik mooi ben. Hij zou niet veel zeggen, maar zwaar ademend zijn leren jack uittrekken en zijn riem losmaken. Hij zou een witte spijkerbroek aanhebben en het zou zo’n stuk zijn dat ik bijna flauwviel. Hij zou mij ook uitkleden en dan zou hij fluisteren: ‘Tessa, ik hou van je. Ik hou verdomme echt van je. Wat ben je mooi.’ Dat is precies wat hij zou zeggen terwijl hij me uitkleedde.

      Ik ga rechtop zitten en doe het lampje bij mijn bed aan. Ik heb wel een pen bij de hand, maar geen papier, dus schrijf ik op de muur achter me: Ik wil het gewicht van een jongen boven op me voelen. Dan ga ik weer liggen en kijk naar de lucht. Die heeft een rare kleur gekregen: rood en donkergrijs tegelijk, alsof de dag leegbloedt.

      Ik ruik worstjes. Op zaterdagavond eten we altijd worstjes. En puree, kool en jus met uien. Pap heeft zijn lot gekocht, Cal heeft de nummers gekozen en ze gaan samen met een dienblad op schoot bij de tv zitten eten. Ze kijken eerst naar The X Factor, dan naar Who Wants to be a Millionaire?. Daarna gaat Cal in bad en naar bed en pap blijft bier drinken en roken tot het laat genoeg is om naar bed te gaan.

      Hij is eerder vanmiddag bij me geweest. Hij liep naar het raam en deed de gordijnen open. ‘Moet je zien!’ zei hij toen het licht de kamer binnenstroomde. Daar waren de middag, de boomtoppen en de lucht. Hij stond in silhouet afgetekend tegen het raam, met zijn handen in zijn zij. Hij leek net een Power Ranger.

      ‘Hoe kan ik je nou helpen als je er niet over wilt praten?’ zei hij en hij liep naar het bed en ging op de rand zitten. Ik hield mijn adem in. Als je maar lang genoeg volhoudt, zie je witte lichtjes voor je ogen dansen. Hij aaide me over mijn haar en masseerde mijn hoofdhuid zacht met zijn vingers.

      ‘Ademhalen, Tessa,’ fluisterde hij.

      In plaats daarvan griste ik mijn hoed van het nachtkastje en trok hem tot over mijn ogen. Toen ging pap weg.

      Nu is hij beneden worstjes aan het bakken. Ik hoor het sissen van het vet en het klotsen van de jus in de pan. Ik weet niet of het wel normaal is dat ik dat hierboven allemaal kan horen, maar ik kijk nergens meer van op. Nu hoor ik Cal, die mosterd heeft gehaald, zijn jas openritsen. Tien minuten geleden kreeg hij een pond en de waarschuwing: ‘Niet met enge mensen praten.’ Toen hij weg was, ging pap op het stoepje achter het huis een sigaret staan roken. Ik hoorde het fluisteren van de bladeren die op het gras rond zijn voeten vielen. De invasie van de herfst.

      ‘Hang je jas op en ga vragen of Tess iets wil hebben,’ zegt pap. ‘We hebben bramen zat. Zorg dat ze er zin in krijgt.’

      Cal heeft zijn sportschoenen aan. De lucht in de zolen zucht als hij de traptreden op springt en de kamer in loopt. Ik doe of ik slaap, waar hij zich niets van aantrekt. Hij buigt zich gewoon over me heen en fluistert: ‘Voor mijn part zeg je nooit meer iets tegen me.’ Ik doe mijn ene oog open en zie zijn twee blauwe ogen. ‘Ik wist wel dat je deed alsof,’ zegt hij en hij grijnst breed en aandoenlijk. ‘Pap vraagt of je bramen wilt?’

      ‘Nee.’

      ‘Wat moet ik dan tegen hem zeggen?’

      ‘Zeg maar dat ik een jong olifantje wil.’

      Hij lacht. ‘Ik zal je missen,’ zegt hij en hij laat me achter met de deur open en de tocht van de trap.

2

Zoey klopt niet eens aan, ze komt gewoon binnen en ploft op het voeteneind van het bed. Ze kijkt me bevreemd aan, alsof ze me hier niet had verwacht.

      ‘Waar ben je mee bezig?’ vraagt ze.

      ‘Hoezo?’

      ‘Kom je helemaal niet meer beneden?’

      ‘Heeft mijn vader je gebeld?’

      ‘Heb je pijn?’

      ‘Nee.’

      Ze werpt me een wantrouwende blik toe, staat op en doet haar jas uit. Ze heeft een ultrakort jurkje aan, net zo rood als de handtas die ze op mijn vloer heeft laten vallen.

      ‘Ga je uit?’ vraag ik. ‘Heb je een afspraakje?’

      Ze schokschoudert, loopt naar het raam en kijkt naar de tuin beneden. Ze tekent met haar vinger een cirkeltje op het glas en zegt dan: ‘Misschien moet je proberen in God te geloven.’

      ‘Vind je?’

      ‘Ja, wij allemaal misschien wel. De hele mensheid.’

      ‘Ik dacht het niet. Volgens mij is Hij dood.’

      Ze draait zich om en kijkt me aan. Haar gezicht is zo bleek als de winter. Achter haar schouder knippert een vliegtuig zich een weg door de lucht.

      ‘Wat heb je daar op de muur geschreven?’ vraagt ze.

      Ik weet niet waarom ik het haar laat lezen. Omdat ik wil dat er iets gebeurt, denk ik. Het staat er in zwarte inkt. Nu Zoey ernaar kijkt, kronkelen de letters als spinnen. Ze leest het telkens opnieuw. Ik baal ervan als ze zo’n medelijden met me heeft.

      ‘Het is niet bepaald Disneyland, hè?’ zegt ze heel zacht.

      ‘Had ik dat dan gezegd?’

      ‘Ik dacht dat dat het idee was.’

      ‘Niet het mijne.’

      ‘Volgens mij verwacht je vader dat je om een pony vraagt, niet om een vriendje.’

      Het geluid van ons gelach is verbijsterend. Ik vind het fantastisch, al doet het pijn. Met Zoey lachen is absoluut een van de dingen waar ik het meest van hou, want ik weet dat we allebei dezelfde stomme dingen voor ons zien. Ze hoeft maar te zeggen: ‘Misschien is een hengstenfokkerij de oplossing,’ of we zijn allebei hysterisch.

      ‘Huil je nou?’ vraagt Zoey.

      Ik weet het niet. Het zou kunnen. Ik klink net als zo’n vrouw op tv van wie de hele familie is uitgeroeid. Ik klink als een beest dat zijn eigen poot eraf knaagt. Alles overspoelt me tegelijk: dat mijn vingers maar botjes zijn en dat mijn huid vrijwel doorschijnend is, bijvoorbeeld. In mijn linkerlong voel ik de cellen die zich vermenigvuldigen en zich opstapelen als as die langzaam een urn vult. Nog even en ik kan niet meer ademen.

      ‘Je mag best bang zijn, hoor,’ zegt Zoey.

      ‘Niet waar.’

      ‘Natuurlijk wel. Je mag voelen wat je wilt.’

      ‘Stel je voor, Zoey, de hele tijd doodsbang zijn.’

      ‘Ik kan het me voorstellen.’

      Maar dat kan ze niet. Hoe zou ze het moeten kunnen, terwijl ze haar hele leven nog voor zich heeft? Ik verstop me weer onder mijn hoed, even maar, omdat ik het ademen zal missen. En praten. En ramen. Taart ga ik missen. En vissen. Ik hou van vissen. Ik hou van die bekjes die maar open, dicht, open en dicht gaan.

      En je mag niets meenemen naar de plek waar ik heen ga.

      Zoey kijkt hoe ik mijn ogen afveeg met een hoekje van het dekbed.

      ‘Doe met me mee,’ zeg ik.

      Ze kijkt verbaasd. ‘Waarmee?’

      ‘Er liggen overal papiertjes. Ik zal er een echte lijst van maken en dan kun jij zorgen dat ik het doe.’

      ‘Wat? Wat je op de muur hebt geschreven?’

      ‘Er zijn meer dingen, maar dat van die jongen eerst. Jij hebt al ik weet niet hoe vaak seks gehad, Zoey, en ik ben zelfs nog nooit gekust.’

      Ik zie mijn woorden tot haar doordringen. Ze bezinken ergens in de diepte.

      ‘Niet zó vaak,’ zegt ze uiteindelijk.

      ‘Zoey, alsjeblieft. Zelfs al smeek ik je om het niet te doen, zelfs al doe ik vreselijk tegen je, je moet zorgen dat ik het doe. Ik heb een lange lijst van dingen die ik nog wil doen.’

      ‘Goed,’ zegt ze luchtig, alsof ik haar alleen maar heb gevraagd vaker bij me langs te komen.

      ‘Echt?’

      ‘Ik zeg het toch?’

      Ik vraag me af of ze wel weet waar ze aan begint.

      Ik ga rechtop zitten en zie haar achter in mijn kleerkast rommelen. Ik denk dat ze een plan heeft. Dat is het goede van Zoey. Alleen kan ze maar beter opschieten, want ik begin aan dingen als worteltjes te denken. En lucht. En eenden. En perenbomen. Fluweel en zijde. Meren. Ik zal het ijs missen. En de bank. En de woonkamer. En hoe dol Cal op goocheltrucs is. En witte dingen: melk, sneeuw, zwanen.

      Zoey diept de wikkeljurk uit de kast op die pap vorige maand voor me heeft gekocht. Het kaartje hangt er nog aan.

      ‘Ik trek dit wel aan,’ zegt ze. ‘Jij mag mijn jurk aan.’ Ze begint haar jurk open te knopen.

      ‘Ga je met me uit?’

      ‘Tess, het is zaterdagavond. Ooit van gehoord?’

      Natuurlijk. Natuurlijk wel.

      Ik heb in geen uren rechtop gestaan. Het geeft me een vreemd gevoel, een beetje leeg en etherisch. Zoey, die in haar ondergoed staat, helpt me in de rode jurk. Hij ruikt naar haar. De stof is zacht en plakt aan mijn huid.

      ‘Waarom wil je dat ik jouw jurk aantrek?’

      ‘Soms is het goed om je iemand anders te voelen.’

      ‘Zo iemand als jij?’

      Ze denkt erover na. ‘Misschien,’ zegt ze. ‘Misschien zo iemand als ik.’

      Ik kijk in de spiegel en het is echt fantastisch hoe anders ik eruitzie: grootogig en gevaarlijk. Het is opwindend, alsof alles mogelijk is. Zelfs mijn haar ziet er goed uit, niet alsof het moet groeien, maar alsof het dramatisch geschoren is. We kijken zij aan zij naar onszelf en dan loodst ze me van de spiegel naar het bed. Ze pakt mijn mandje met make-upspullen van de toilettafel en komt naast me zitten. Ik kijk naar haar gezicht terwijl ze foundation aan haar vinger smeert en op mijn wangen klopt. Ze is heel bleek en heel blond en haar acne maakt dat ze er woest uitziet. Ik heb nog nooit van mijn leven een puistje gehad. Het is een kwestie van boffen.

      Ze omlijnt mijn lippen en kleurt ze met lippenstift in. Ze pakt een mascararoller en zegt dat ik haar recht aan moet kijken. Ik probeer me voor te stellen hoe het zou zijn om net zo te zijn als zij. Ik probeer het vaak, maar ik kan er niet echt goed bij. Wanneer ze me weer voor de spiegel laat staan, glitter ik. Een beetje zoals zij.

      ‘Waar wil je heen?’ vraagt ze.

      Er is van alles. Het café. Een disco. Een feest. Ik wil naar een grote, donkere zaal waar je je bijna niet kunt bewegen van de tegen elkaar aan schurkende lijven. Ik wil duizend ongelooflijk harde nummers horen. Ik wil zo snel dansen dat mijn haar lang genoeg wordt om op te gaan staan. Ik wil dat mijn stem boven het dreunen van de bas uit dondert. Ik wil het zo warm krijgen dat ik ijsblokjes tussen mijn kiezen moet vermalen.

      ‘Laten we gaan dansen,’ zeg ik. ‘Laten we een paar jongens zoeken om mee te vrijen.’

      ‘Oké.’ Zoey raapt haar tas op en neemt me mee de slaapkamer uit.

      Pap komt uit de woonkamer en loopt half de trap op. Hij doet alsof hij van de wc komt en verbaasd is ons te zien.

      ‘Je bent op!’ zegt hij. ‘Een wonder!’ Hij geeft Zoey een onwillig knikje ten teken van respect. ‘Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?’

      Zoey glimlacht met neergeslagen ogen. ‘Ze moest gewoon iets in het vooruitzicht hebben.’

      ‘Wat dan?’

      Ik zet een hand in mijn zij en kijk hem recht aan. ‘Zoey gaat met me paaldansen.’

      ‘Ha, ha,’ zegt hij.

      ‘Nee, echt.’

      Hij schudt zijn hoofd en wrijft in kringetjes over zijn buik. Ik heb medelijden met hem omdat hij zich geen raad weet.

      ‘Goed dan,’ zeg ik. ‘We gaan stappen.’

      Hij kijkt op zijn horloge alsof dat hem iets nieuws te vertellen heeft.

      ‘Ik zorg wel voor haar,’ zegt Zoey. Ze klinkt zo lief en zorgzaam dat ik haar bijna geloof.

      ‘Nee,’ zegt pap. ‘Ze heeft rust nodig. In die disco’s is het rokerig en lawaaiig.’

      ‘Als ze moet rusten, waarom hebt u me dan gebeld?’

      ‘Ik wilde dat je met haar zou praten, niet dat je haar mee zou nemen!’

      ‘Wees maar niet bang,’ zegt ze met een lachje. ‘Ik breng haar wel terug, hoor.’

      Ik voel al mijn blijdschap wegebben, want ik weet dat pap gelijk heeft. Als ik de stad in ga, moet ik daarna een week slapen. Als ik te veel energie verbruik, moet ik het achteraf altijd bezuren.

      ‘Het is wel goed,’ zeg ik. ‘Het kan wel.’

      Zoey pakt mijn arm en trekt me achter zich aan de trap af. ‘Ik heb de auto van mijn moeder,’ zegt ze. ‘Ik breng haar om drie uur thuis.’

      Nee, zegt mijn vader, dat is te laat, ze moet om twaalf uur thuis zijn. Hij zegt het een paar keer terwijl Zoey mijn jas uit de gangkast pakt. Als we bij de voordeur zijn, roep ik dag, maar hij zegt niets terug. Zoey trekt de deur achter ons dicht.

      ‘Twaalf uur is ook goed,’ zeg ik.

      Ze gaat tegenover me op het stoepje staan. ‘Hoor eens, meid, als je dit goed wilt doen, zul je moeten leren je niet aan de regels te houden.’

      ‘Ik vind het niet erg om om twaalf uur thuis te zijn. Anders maakt hij zich maar ongerust.’

      ‘Laat hem toch, wat maakt het uit? Voor iemand zoals jij zijn er toch geen akelige gevolgen!’

      Zo had ik het nog nooit bekeken.

3

Natuurlijk komen we de disco in. Op zaterdagavond zijn er nooit genoeg meiden en Zoey heeft een fantastisch lijf. De portiers wenken ons kwijlend naar het begin van de rij. Zoey heupwiegt voor ze als we naar binnen gaan en hun ogen volgen ons door de gang tot aan de garderobe. ‘Fijne avond, dames!’ roepen ze ons na. We hoeven geen entree te betalen. We hebben het absoluut voor het zeggen.

      We geven onze jassen af, lopen naar de bar en nemen allebei een cola. Zoey schenkt rum in haar glas uit de heupflacon in haar tas. Dat doen alle studenten, zegt ze, omdat het uitgaan er minder duur van wordt. Niet drinken is een regel waar ik me wel aan ga houden, want drinken doet me aan de bestraling denken. Ik ben een keer tussen twee behandelingen door toeterzat geworden van allerlei dingen uit paps huisbar en nu is het in mijn hoofd onlosmakelijk met elkaar verbonden: alcohol en de smaak van volledige bestraling van je lichaam.

      We leunen op de bar en kijken om ons heen. De zaal is al tjokvol en op de dansvloer krioelen de lijven. Lichtbundels jagen elkaar achterna over borsten, konten en het plafond.

      ‘Ik heb trouwens condooms bij me,’ zegt Zoey. ‘Mocht je ze nodig hebben, ze zitten in mijn tas.’ Ze legt haar hand op de mijne. ‘Gaat het?’

      ‘Ja, hoor.’

      ‘Flip je niet?’

      ‘Nee.’

      Een hele zaal vol mensen in een zaterdagavondroes, het is precies wat ik wilde. Ik ben aan mijn lijst begonnen en Zoey doet met me mee. Vanavond ga ik nummer een afstrepen: seks. En ik ga niet dood voordat ik alle tien dingen heb gedaan.

      ‘Kijk,’ zegt Zoey. ‘Hoe vind je die?’ Ze wijst naar een jongen. Hij danst goed, met zijn ogen dicht, alsof hij hier in zijn eentje is, alsof hij genoeg heeft aan de muziek. ‘Hij komt hier elke week. Ik snap niet hoe het hem lukt om hier te blowen. Lekker ding, hè?’

      ‘Ik wil geen blower.’

      Zoey kijkt me met gefronste wenkbrauwen aan. ‘Waar heb je het in godsnaam over?’

      ‘Als hij stoned is, herinnert hij zich mij niet. Ik wil ook niet iemand die zat is.’

      Zoey zet haar glas met een klap op de bar. ‘Je verwacht toch hopelijk geen verliefdheid? Zeg nou niet dat dat op je lijst staat.’

      ‘Niet echt.’

      ‘Gelukkig maar, want ik zeg het niet graag, maar je hebt niet alle tijd van de wereld. Vooruit!’

      Ze trekt me mee naar de dansvloer. We gaan dicht genoeg bij de Blower staan om zijn aandacht te trekken en dan beginnen we te dansen.

      Het gaat lekker. Het is alsof we leden van dezelfde stam zijn, zoals we allemaal op hetzelfde ritme bewegen en ademhalen. Mensen kijken schattend naar elkaar. Dit kan geen mens me afpakken: dat ik hier op deze zaterdagavond sta te dansen in Zoeys rode jurk en de aandacht van een jongen op me vestig. Sommige meisjes zullen dat nooit hebben. Zelfs dat beetje niet.

      Ik weet hoe het verdergaat, want ik heb tijd te over om te lezen en ik ken alle verwikkelingen. De Blower komt dichterbij om ons op te nemen. Zoey kijkt hem niet aan, maar ik wel. Ik kijk net iets te lang en dan leunt hij naar me over en vraagt hoe ik heet. ‘Tessa,’ zeg ik en hij herhaalt het: de harde t, de sisklank van de dubbele s en de hoopvolle a. Ik knik naar hem om duidelijk te maken dat hij het goed heeft, dat ik blij ben dat mijn naam zo lieflijk en nieuw klinkt uit zijn mond. Dan steekt hij zijn armen uit, met zijn handpalmen naar boven, alsof hij wil zeggen: ik geef het op, wat kan ik tegen al die schoonheid beginnen? Ik glimlach zogenaamd verlegen en kijk naar de vloer. Dan weet hij dat hij zijn volgende zet kan doen, dat ik niet bijt en dat ik het spel ken. Hij neemt me in zijn armen en dan dansen we samen, ik met mijn hoofd tegen zijn borst, zodat ik zijn hart kan horen, het hart van een ander.

      Alleen gaat het niet zo. Ik was drie dingen vergeten. Ik was vergeten dat boeken niet echt zijn. Ik was ook vergeten dat ik geen tijd heb om te flirten. Zoey denkt er wel aan. Zij is het derde ding dat ik was vergeten. En ze bemoeit zich ermee.

      ‘Dit is mijn vriendin,’ roept ze boven de muziek uit naar de Blower. ‘Ze heet Tessa. Ze wil vast wel een hijs van die joint van jou.’

      Hij glimlacht, geeft de joint door en neemt ons allebei op. Zijn blik glijdt over Zoeys lange haar.

      ‘Het is pure wiet,’ fluistert Zoey. Wat het ook is, het blijft scherp in mijn keel steken. Ik moet hoesten, ik word draaierig. Ik geef de joint door aan Zoey, die diep inhaleert en de joint weer aan de Blower doorgeeft.

      We zijn nu met elkaar verbonden en we bewegen samen op het geluid van de bas die door onze voeten dreunt en in ons bloed stroomt. Caleidoscopische beelden flakkeren op de videoschermen aan de muren. De joint gaat weer rond.

      Ik weet niet hoeveel tijd er verstrijkt. Het kunnen uren zijn, maar ook minuten. Ik weet dat ik niet mag ophouden en meer weet ik niet. Als ik blijf dansen, kruipen de donkere hoeken van de zaal niet naar me toe en wordt de stilte tussen de nummers niet luider. Als ik blijf dansen, kan ik weer schepen op zee zien, kokkels en wulken proeven en horen hoe ongerepte sneeuw onder je voeten knerpt.

      Op een gegeven moment geeft Zoey een nieuwe joint aan me door. Blij dat je gekomen bent? mimet ze.

      Ik hou op met dansen om een hijs te nemen en ben zo stom net iets te lang stil te blijven staan. Nu is de betovering verbroken. Ik probeer wat enthousiasme terug te klauwen, maar het voelt alsof er een gier op mijn borst is neergestreken. Zoey, de Blower en alle andere mensen op de dansvloer zijn ver weg en onwezenlijk, als een tv-programma. Ik reken er niet meer op dat ik nog in hun midden word opgenomen.

      ‘Tot zo,’ zeg ik tegen Zoey.

      In de stilte van de wc ga ik op de bril zitten en kijk naar mijn knieën. Als ik dat rode jurkje nog iets verder ophijs, kan ik mijn buik zien. Ik heb nog rode vlekken op mijn buik. En op mijn dijen. Mijn huid is zo droog als die van een hagedis, hoeveel crème ik er ook op smeer. In mijn ellebogen zitten de sporen van naalden.

      Ik ben klaar met plassen, veeg me af en trek de jurk naar beneden. Als ik uit het hokje kom, staat Zoey bij de handföhn te wachten. Ik had haar niet binnen horen komen. Haar ogen zijn donkerder dan eerst. Ik was heel langzaam mijn handen. Ik weet dat ze naar me kijkt.

      ‘Hij heeft een vriend,’ zegt ze. ‘Zijn vriend is leuker, maar die mag jij hebben, aangezien het jouw avond is. Ze heten Scott en Jake en we gaan naar hun huis.’

      Ik klamp me vast aan de rand van de wastafel en kijk naar mijn gezicht in de spiegel. Mijn ogen komen me niet bekend voor.

      ‘Een van de Tweenies heet ook Jake,’ zeg ik.

      ‘Hé,’ zegt Zoey, die de pest in begint te krijgen, ‘wil je nou seks of niet?’

      Een meisje aan de wastafel naast de mijne werpt me een blik toe. Ik wil tegen haar zeggen dat ik niet ben wat ze denkt. Eigenlijk ben ik heel leuk, ze zou me vast aardig vinden. Maar er is geen tijd voor.

      Zoey sleurt me de wc’s uit, terug naar de zaal. ‘Daar zijn ze. Die daar is voor jou.’

      De jongen die ze aanwijst, staat met zijn vlakke handen op zijn kruis en zijn duimen achter zijn riem gehaakt. Hij is net een cowboy met verre ogen. Hij heeft ons niet gezien, dus zet ik mijn hakken in het zand.

      ‘Ik kan het niet!’

      ‘Je kunt het best! Leef heftig, sterf jong, wees een mooi lijk!’

      ‘Nee, Zoey!’

      Mijn gezicht gloeit. Ik vraag me af hoe ik hier aan lucht kan komen. Waar is de deur waar we door zijn gekomen?

      Zoey kijkt me kwaad aan. ‘Je hebt het me zelf gevraagd! Wat moet ik nu doen?’

      ‘Niks. Je hoeft helemaal niks te doen.’

      ‘Je bent gewoon zielig!’ Ze kijkt me hoofdschuddend aan en beent over de dansvloer naar de gang. Ik haast me achter haar aan en zie haar het bonnetje voor mijn jas inleveren.

      ‘Wat doe je?’

      ‘Je jas halen. Ik zal een taxi voor je zoeken en dan zout je maar op.’

      ‘Je kunt niet alleen meegaan naar hun huis, Zoey!’

      ‘Let maar eens op.’

      Ze duwt de buitendeur open en kijkt de straat in. Het is stil nu de rij weg is en er staan geen taxi’s. Een paar duiven pikken restjes kip uit een afhaalverpakking op straat.

      ‘Zoey, alsjeblieft, ik ben moe. Kun jij me niet naar huis brengen?’

      Ze haalt haar schouders op. ‘Jij bent altijd moe.’

      ‘Doe niet zo gemeen!’

      ‘Doe niet zo saai!’

      ‘Ik wil niet met een paar vreemde jongens mee naar huis. Er kan van alles gebeuren.’

      ‘Fijn. Ik hoop het maar, want anders gebeurt er juist helemaal niks.’

      Ik sta er onhandig bij, plotseling bang. ‘Ik wil dat het volmaakt is, Zoey. Als ik naar bed ga met een jongen die ik niet eens ken, wat ben ik dan? Een slet?’

      Ze kijkt me met fonkelende ogen aan. ‘Nee, dan ben je iemand die leeft. Als je in de taxi stapt en naar pappie gaat, wat ben je dan?’

      Ik stel me voor dat ik in bed stap, de hele nacht de muffe lucht van mijn kamer inadem, morgenochtend wakker word en geen spat ben veranderd.

      Ze glimlacht weer. ‘Kom op,’ zegt ze. ‘Je kunt het eerste ding van dat stomme lijstje van je afstrepen. Ik weet dat je het wilt.’ Haar glimlach is aanstekelijk. ‘Zeg ja, Tessa. Kom op, zeg ja!’

      ‘Ja.’

      ‘Hoera!’ Ze pakt mijn hand en trekt me mee naar de ingang van de zaal. ‘Nu eerst je vader sms’en om te zeggen dat je bij mij blijft slapen en dan zetten we door.’

4

‘Lust je geen bier?’ vraagt Jake.

      Hij staat tegen het aanrecht in zijn keuken geleund en ik sta te dicht bij hem. Met opzet.

      ‘Ik had gewoon zin in thee.’

      Hij schokschoudert, proost met zijn flesje bier tegen mijn kopje en legt zijn hoofd in zijn nek om een teug te nemen. Ik kijk naar zijn keel als hij slikt en zie een wit littekentje onder zijn kin, een streepje van een ongeluk van lang geleden. Hij veegt zijn mond met zijn mouw af en ziet me kijken.

      ‘Alles goed?’ vraagt hij.

      ‘Ja. Met jou ook?’

      ‘Ja.’

      ‘Goed.’

      Hij glimlacht naar me. Hij heeft een leuke glimlach. Gelukkig maar. Het zou een stuk moeilijker zijn als hij lelijk was.

      Een halfuur geleden grijnsden Jake en zijn maat de Blower naar elkaar toen ze Zoey en mij in hun huis binnenlieten. Die grijns zei dat ze hadden gescoord. Zoey had gezegd dat ze nergens op moesten rekenen, maar we zijn toch meegegaan naar hun woonkamer en Zoey heeft de Blower haar jas laten aannemen. Ze heeft om zijn grapjes gelachen en de joints aangenomen die hij voor haar draaide en ze is steeds verder van de wereld geraakt.

      Ik zie haar door de deuropening. Ze hebben muziek opgezet, een relaxed jazznummer. Ze hebben de lampen uitgedaan en ze dansen samen in trage, stonede kringetjes over de vloerbedekking. Zoey houdt haar hand met de joint erin hoog en de andere heeft ze op de rug van de Blower achter zijn riem gehaakt. Hij heeft zijn armen om haar heen geslagen, zodat het lijkt alsof ze elkaar overeind houden.

      Opeens voel ik me heel verstandig met mijn kopje thee in de keuken, en ik besef dat ik mijn plan niet hoef uit te voeren. Het gaat tenslotte om mij.

      Ik sla mijn thee achterover, zet het kopje op het aanrecht en ga nog dichter bij Jake staan. De neuzen van onze schoenen raken elkaar.

      ‘Kus me,’ zeg ik. Het klinkt al bespottelijk zodra ik het zeg, maar Jake lijkt het niet erg te vinden. Hij zet zijn bier neer en leunt naar me over.

      We kussen elkaar licht, met lippen die net langs elkaar strijken en maar een vleugje adem van hem naar mij. Ik heb altijd geweten dat ik goed zou kunnen zoenen. Ik heb alle tijdschriften gelezen, die waarin ze je vertellen over botsende neuzen, te veel spuug en waar je je handen moet laten. Toch wist ik niet dat het zo zou voelen, het lichte schuren van zijn kin langs de mijne, zijn handen die zacht mijn rug verkennen en zijn tong die langs mijn lippen mijn mond in glijdt.

      We kussen elkaar minutenlang, met onze lichamen tegen elkaar aan gedrukt, naar elkaar overhellend. Het is een enorme bevrijding om bij iemand te zijn die niets van me weet. Mijn handen zoeken dapper het kuiltje waar zijn ruggengraat ophoudt en strelen hem daar. Wat voelt hij gezond en stevig.

      Ik doe mijn ogen open om te zien of hij het lekker vindt, maar in plaats daarvan wordt mijn blik getrokken door het raam achter hem, de bomen die daar in de nacht staan. Zwarte twijgjes tikken als vingers tegen het glas. Ik knijp mijn ogen dicht en druk me nog harder tegen hem aan. Ik voel door mijn rode jurkje heen hoe graag hij me wil. Hij maakt een kreunend geluidje achter in zijn keel.

      ‘Ga mee naar boven,’ zegt hij.

      Hij wil me naar de deur trekken, maar ik druk mijn vlakke hand tegen zijn borst om hem op afstand te houden terwijl ik nadenk.

      ‘Kom nou mee,’ zegt hij. ‘Je wilt het toch?’

      Ik voel zijn hart onder mijn vingers kloppen. Hij glimlacht naar me. En ik wil het toch ook? Daarom ben ik hier toch?

      ‘Goed dan.’

      We verstrengelen onze vingers. Hij leidt me met zijn gloeiende hand door de woonkamer naar de trap. Zoey kust de Blower. Hij staat met zijn rug tegen de muur en ze heeft haar ene been tussen de zijne geduwd. Ze horen ons langslopen en draaien zich naar ons om. Ze zien er allebei verhit en verfomfaaid uit. Zoey steekt haar tong naar me uit, die glanst als een vis in een grot.

      Ik laat Jake los om Zoeys tas van de bank te pakken. Ik rommel erin, me bewust van alle ogen die op mij zijn gericht en de lome grijns op het gezicht van de Blower. Jake staat in de deuropening geleund te wachten. Steekt hij zijn duim op naar zijn vriend? Ik durf niet te kijken. Ik kan de condooms ook niet vinden, ik weet niet eens of het een doos of een zakje is, of hoe ze er eigenlijk uitzien. Ik geneer me zo dat ik besluit de hele tas mee naar boven te nemen. Als Zoey een condoom nodig heeft, komt ze het maar halen.

      ‘Kom mee,’ zeg ik.

      Ik loop achter Jake aan de trap op en concentreer me op het deinen van zijn heupen om vrolijk te blijven. Ik voel me een beetje vreemd, duizelig en een tikje misselijk. Ik had niet gedacht dat achter een jongen aan de trap op lopen me aan ziekenhuisgangen zou doen denken. Misschien ben ik gewoon moe. Ik probeer me de regels voor misselijkheid te herinneren: als het enigszins mogelijk is veel frisse lucht opsnuiven, een raam openzetten of naar buiten gaan als dat kan. Word goed in afleidingstherapie: doe iets, maakt niet uit wat, om er niet aan te denken.

      ‘Hier,’ zegt hij.

      Zijn slaapkamer is niets bijzonders: een kleine ruimte met een bureau, een computer, boeken her en der op de vloer, een stoel en een eenpersoonsbed. Aan de wanden hangen een paar zwart-witposters, voornamelijk van jazzmusici.

      Hij ziet me naar zijn kamer kijken. ‘Zet je tas maar neer,’ zegt hij.

      Hij gooit wat vuile was van het bed op de vloer, trekt het dekbed recht, gaat erop zitten en klopt op de ruimte naast zich.

      Ik kom niet in beweging. Voordat ik op dat bed ga zitten, moet het licht uit.

      ‘Wil je die kaars aansteken?’ vraag ik.

      Hij trekt een la open, haalt er lucifers uit en staat op om de kaars op het bureau aan te steken. Hij doet het grote licht uit en gaat weer zitten.

      Er zit een echte, ademende jongen naar me te kijken, en hij wacht op me. Dit is mijn grote moment, maar ik voel het bonzen in mijn borst. Misschien kan ik dit alleen doorstaan zonder dat hij me een volslagen idioot vindt door te doen alsof ik iemand anders ben. Ik besluit Zoey te zijn en begin de knoopjes van haar jurk los te maken.

      Hij kijkt hoe ik een knoop losmaak, twee knopen. Hij likt langs zijn lippen. Drie knopen.

      Hij gaat staan. ‘Laat mij maar.’

      Hij is vingervlug. Hij heeft dit vaker gedaan. Een ander meisje, een andere nacht. Ik vraag me af waar ze is gebleven. Vier knopen, vijf, en het rode jurkje glijdt van schouder naar heup, zakt naar beneden en landt als een kus aan mijn voeten. Ik stap eruit en sta in mijn beha en onderbroek voor hem.

      ‘Wat is dat?’ Hij tuurt naar de rimpelige huid op mijn borst.

      ‘Ik ben ziek geweest.’

      ‘Wat had je dan?’

      Ik snoer hem de mond met kussen.

      Ik ruik anders nu ik zo goed als naakt ben: muskusachtig en warm. Hij smaakt anders: naar rook en iets zoets. Het leven, misschien.

      ‘Kleed jij je niet uit?’ vraag ik met mijn mooiste Zoey-stem.

      Hij trekt zijn T-shirt over zijn hoofd. Heel even kan hij mij niet zien, maar ik hem wel: zijn smalle, jonge borst met sproeten, het donkere, glanzende haar in zijn oksels. Hij gooit zijn T-shirt op de vloer en kust me weer. Hij probeert zonder te kijken met één hand zijn riem los te maken, maar het lukt hem niet. Hij maakt zich van me los en blijft me aankijken terwijl hij aan de knoop en de rits prutst. Hij stapt uit zijn broek en staat in zijn onderbroek voor me. Er is een moment waarop hij verlegen lijkt, misschien doordat hij onzeker is, en aarzelt. Ik zie zijn voeten, zo onschuldig als madeliefjes in hun witte sokken, en wil hem iets geven.

      ‘Ik heb dit nog nooit gedaan,’ zeg ik. ‘Ik heb nog nooit alles met een jongen gedaan.’

      De kaars sputtert.

      Hij zegt even geen woord en schudt dan zijn hoofd alsof hij het gewoon niet kan geloven. ‘Wauw, bizar.’

      Ik knik.

      ‘Kom hier.’

      Ik verstop mijn hoofd tegen zijn schouder. Het is geruststellend, alsof het toch nog goed komt. Hij slaat zijn ene arm om me heen en laat de andere over mijn rug omhoogkruipen om mijn nek te strelen. Zijn hand is warm. Twee uur geleden wist ik nog niet eens hoe hij heette.

      Misschien hoeven we het niet te doen. Misschien kunnen we gewoon gaan liggen, tegen elkaar aan kruipen en onder het dekbed in elkaars armen in slaap vallen. Misschien worden we verliefd op elkaar. Hij gaat op jacht naar een remedie en ik blijf eeuwig leven.

      Toch niet. ‘Heb je condooms?’ fluistert hij. ‘De mijne zijn op.’

      Ik pak Zoeys tas en keer hem boven de vloer om. Hij pakt een condoom, legt het vast op het nachtkastje en trekt zijn sokken uit.

      Ik doe langzaam mijn beha uit. Ik ben nog nooit naakt geweest waar een jongen bij was. Hij kijkt naar me alsof hij me wil opeten en zich afvraagt waar hij zal beginnen. Ik hoor mijn hart bonken. Hij kan zijn onderbroek niet goed over zijn stijve krijgen. Ik trek mijn onderbroek uit en merk dat ik ril. We zijn allebei naakt. Ik denk aan Adam en Eva.

      ‘Het komt wel goed,’ zegt hij. Hij pakt mijn hand, leidt me naar het bed en slaat het dekbed open. We kruipen eronder. Het is een boot. Het is een hut. Het is een schuilplaats.

      ‘Je zal het heerlijk vinden,’ zegt hij.

      We beginnen te kussen, eerst langzaam, en zijn vingers volgen loom de lijnen van mijn botten. Ik vind het prettig hoe teder we tegen elkaar zijn, onze traagheid in de gloed van de kaars, maar het is niet van lange duur. Zijn kussen worden inniger en zijn tong flitst heen en weer alsof hij niet diep genoeg kan komen. Zijn handen zijn nu druk aan het knijpen en wrijven. Zoekt hij iets speciaals? Hij zegt telkens ‘o, ja, o, ja’, maar ik geloof niet dat hij het tegen mij heeft. Hij heeft zijn ogen dicht en zijn mond vol borst.

      ‘Kijk me aan,’ zeg ik. ‘Je moet me aankijken.’

      Hij richt zich op zijn ene elleboog op. ‘Wat is er?’

      ‘Ik weet niet wat ik moet doen.’

      ‘Je doet het prima.’ Zijn ogen zijn zo donker dat ik hem niet herken. Het is alsof hij een ander is geworden, of hij zelfs niet meer de halve onbekende van een paar minuten geleden is. ‘Niks aan de hand.’

      En hij begint mijn hals, mijn borsten en mijn buik weer te kussen tot zijn gezicht opnieuw verdwenen is.

      Zijn hand glijdt nu ook naar beneden en ik weet niet hoe ik hem duidelijk moet maken dat ik het niet wil. Ik draai mijn heupen van hem af, maar hij houdt niet op. Zijn vingers flitsen tussen mijn benen en ik snak naar adem van ontzetting, want dat heeft nog nooit iemand bij me gedaan.

      Wat mankeert me toch dat ik niet weet hoe het moet? Ik dacht dat ik wel zou weten wat ik moest doen, wat er zou gebeuren, maar dit ontglipt me, alsof Jake me dwingt het te doen, terwijl ik de leiding zou moeten hebben.

      Ik klamp me aan hem vast, sla mijn armen om zijn rug en geef hem klopjes, alsof hij een hond is die ik niet begrijp.

      Hij schuift omhoog en gaat rechtop zitten.

      ‘Alles goed?’

      Ik knik.

      Hij pakt het condoom van het nachtkastje. Ik kijk hoe hij het omdoet. Hij doet het snel. Hij is een condoomkenner.

      ‘Ben je zover?’

      Ik knik weer. Het lijkt onbeleefd om nee te zeggen.

      Hij gaat liggen, duwt mijn benen met de zijne uit elkaar en komt met zijn hele gewicht op me liggen. Dan voel ik hem in me en weet ik waar iedereen zo’n drukte om maakt. Dit was mijn eigen idee.

      Ik zie van alles terwijl de lichtgevende rode cijfers op zijn radiowekker van 03:15 naar 03:19 verspringen. Ik zie dat zijn schoenen op hun kant bij de deur liggen. De deur is niet goed dicht. Ik zie een vreemde schaduw in de hoek van het plafond die op een gezicht lijkt. Ik denk aan een dikke man die ik ooit zwetend door onze straat zag joggen. Ik denk aan een appel. Ik denk dat ik me onder het bed veilig zou voelen, of met mijn hoofd op de schoot van mijn moeder.

      Hij steunt op zijn armen en beweegt langzaam boven me, met zijn gezicht opzij en zijn ogen stijf dicht. Dit is het dan. Het gebeurt echt. Ik beleef het nu. Seks.

      Als het over is, voel ik me vooral klein en stil onder hem. We blijven nog even zo liggen en dan rolt hij van me af en tuurt door het donker naar me.

      ‘Wat is er?’ vraagt hij. ‘Wat is er met je?’

      Ik kan hem niet aankijken, dus schuif ik naar hem toe en begraaf me dieper, verstop me in zijn armen. Ik weet dat ik me volslagen belachelijk maak. Ik snotter als een klein kind over hem heen en ik kan er niet mee ophouden, verschrikkelijk is het. Hij trekt kringetjes op mijn rug met zijn hand, fluistert ‘stil maar’ in mijn oor en duwt me uiteindelijk van zich af om mijn gezicht te kunnen zien.

      ‘Wat is er nou? Je gaat me toch niet vertellen dat je het niet wilde, hè?’

      Ik veeg mijn ogen af aan het dekbed. Ik ga rechtop zitten en laat mijn voeten over de rand van het bed op de vloer zakken. Ik zit met mijn rug naar hem toe met knipperende ogen naar mijn kleren te kijken. Het zijn onherkenbare schaduwen her en der op de vloer.

      Toen ik nog klein was, reed ik op de schouders van mijn vader. Ik was zo klein dat hij mijn rug met beide handen moest steunen, anders viel ik achterover, en toch zat ik zo hoog dat ik met mijn handen door bladeren kon harken. Dat zou ik Jake nooit kunnen vertellen. Het zou hem niets uitmaken. Ik geloof niet dat woorden echt tot mensen doordringen. Misschien dringt er niets echt door.

      Ik wurm me in mijn kleren. Het rode jurkje lijkt korter dan ooit. Ik trek het naar beneden in een poging mijn knieën te bedekken. Ben ik echt zó naar een disco gegaan?

      Ik schuif mijn voeten in mijn schoenen en raap de spullen uit Zoeys tas bij elkaar.

      ‘Je hoeft niet weg te gaan,’ zegt Jake. Hij leunt op zijn elleboog. Zijn borst lijkt wit in het flakkerende kaarslicht.

      ‘Ik wíl weg.’

      Hij laat zijn hoofd op het kussen vallen. Zijn ene arm hangt over de rand van het bed en zijn hand ligt met gebogen vingers op de vloer. Hij schudt heel langzaam zijn hoofd.

      Zoey ligt beneden op de bank te slapen. De Blower ook. Ze liggen bij elkaar, met hun armen om elkaar heen en hun gezichten vlak bij elkaar. Ik baal ervan dat zij het wél kan. Ze heeft zelfs zijn overhemd aan. De rij snoezige knoopjes doet me denken aan snoephuisjes in sprookjes. Ik kniel bij de bank en streel heel licht over Zoeys arm. Die voelt warm aan. Ik aai tot ze haar ogen opendoet. Ze knippert naar me. ‘Hé!’ fluistert ze. ‘Ben je nu al klaar?’

      Ik knik en moet grinniken, wat bizar is. Ze bevrijdt zich uit de armen van de Blower, richt zich op en kijkt naar de vloer.

      ‘Hebben we nog wat te roken?’

      Ik zoek het blikje met wiet, geef het haar en ga dan naar de keuken om water te drinken. Ik verwacht dat ze met me mee zal gaan, maar dat doet ze niet. Hoe kunnen we nou praten met de Blower erbij? Ik drink water, zet het glas op het aanrecht en ga terug naar de woonkamer. Ik ga op de vloer aan Zoeys voeten zitten terwijl zij aan een vloeitje likt, het aan een ander vloeitje plakt, aan nog een vloeitje likt, dat dwars aan de andere twee plakt en de randjes afscheurt.

      ‘En?’ vraagt ze. ‘Hoe ging het?’

      ‘Wel goed.’

      Een lichtbundel die door het gordijn valt, verblindt me. Ik zie alleen het glimmen van haar tanden.

      ‘Kon hij het een beetje?’

      Ik denk aan Jake boven met zijn over de vloer slepende hand. ‘Weet ik niet.’

      Zoey neemt een trek, kijkt me verwonderd aan en blaast de rook uit. ‘Wen er maar aan. Mijn moeder heeft eens gezegd dat seks maar drie minuten leuk was. Is dat alles? dacht ik toen. Ik wil meer dan dat! En dat kan ook. Als je ze wijsmaakt dat ze het fantastisch doen, wordt het op de een of andere manier lekker.’

      Ik sta op, loop naar het raam en trek de gordijnen open. De straatlantaarns branden nog. Het is nog lang geen ochtend.

      ‘Heb je hem daar gewoon in zijn eentje laten liggen?’

      ‘Ja.’

      ‘Dat is niet echt netjes. Ga terug en probeer het nog eens.’

      ‘Dat wil ik niet.’

      ‘Nou, we kunnen nog niet naar huis. Ik ben kapot.’

      Ze drukt de joint in de asbak uit, gaat weer naast Scott liggen en doet haar ogen dicht. Ik kijk een eeuwigheid naar het rijzen en dalen van haar ademhaling. De lampjes van het snoer kerstverlichting aan de muur werpen een zachte gloed op de vloerbedekking. Er ligt ook een kleed, een ovaaltje met blauwe en grijze vlekken, als de zee.

      Ik ga weer naar de keuken en zet water op. Er ligt een papiertje op het aanrecht waarop iemand heeft genoteerd: kaas, boter, bonen, brood. Ik ga op een kruk aan de keukentafel zitten en schrijf erbij: chocola met butterscotch, zes Cadbury creameieren. Het gaat me vooral om die gevulde eieren, want die kun je alleen rond Pasen krijgen. Het is nog tweehonderdzeventien dagen tot Pasen.

      Misschien moet ik iets realistischer zijn. Ik streep de eieren door en schrijf: chocolade kerstman. In rode en gouden folie met een klok om zijn nek. Dat zou ik nog kunnen krijgen. Het is nog honderddertien dagen tot Kerstmis.

      Ik draai het papiertje om en schrijf Tessa Scott op de achterkant. Een goede naam met drie lettergrepen, zegt mijn vader altijd. Als ik mijn naam vijftig keer op het papiertje kan schrijven, komt het allemaal goed. Ik schrijf piepklein, zoals de tandenfee haar antwoord op de brief van een kind zou kunnen schrijven. Mijn pols verkrampt. De ketel fluit. De keuken vult zich met stoom.

5

Soms brengt pap Cal en mij op zondag naar mam. We nemen de lift naar de zevende verdieping en meestal doet ze de deur open, zegt ‘hallo daar’ en kijkt ons alle drie aan. Pap blijft meestal nog even op de drempel met haar staan kletsen.

      Vandaag wil pap echter zo wanhopig graag van me af dat hij al door de gang naar de lift loopt als mam opendoet.

      ‘Hou haar in de gaten,’ zegt hij en hij wijst met een priemende vinger naar me. ‘Ze is niet te vertrouwen.’

      Mam lacht. ‘Hoezo, wat heeft ze gedaan?’

      Cal kan zijn opwinding nauwelijks bedwingen. ‘Pap had tegen haar gezegd dat ze niet naar de disco mocht.’

      ‘Aha,’ zegt mam. ‘Dat klinkt als je vader.’

      ‘Maar ze is toch gegaan. Ze is nog maar net thuis. Ze is de héle nacht weggebleven.’

      Mam glimlacht vol genegenheid naar me. ‘Heb je een jongen leren kennen?’

      ‘Nee.’

      ‘Vast wel. Hoe heet hij?’

      ‘Nee!’

      Pap kijkt woedend. ‘Typisch,’ zegt hij. ‘Echt iets voor jou, verdomme. Ik had kunnen weten dat je niet achter me zou staan.’

      ‘O, hou toch op,’ zegt mam. ‘Het heeft haar toch geen kwaad gedaan?’

      ‘Kijk dan naar haar. Ze is compleet afgepeigerd.’

      Ze nemen alle drie even de tijd om naar me te kijken. Ik vind het vreselijk. Ik voel me ellendig en koud en ik heb pijn in mijn buik. Het doet al pijn sinds ik met Jake heb gevrijd. Daar had niemand me voor gewaarschuwd.

      Pap stapt in de lift. ‘Ik ben om vier uur terug,’ zegt hij. ‘Ze weigert al bijna twee weken haar bloed te laten onderzoeken, dus bel me als er iets verandert. Lukt dat?’

      ‘Ja, ja, maak je geen zorgen.’ Ze buigt zich naar me over en zoent me op mijn voorhoofd. ‘Ik zorg wel voor haar.’

      Cal en ik gaan aan de keukentafel zitten en mam zet water op, pakt drie gebruikte koppen uit de gootsteen en spoelt ze onder de kraan schoon. Ze reikt naar de theezakjes in een keukenkastje, pakt de melk uit de koelkast, ruikt eraan en legt koekjes op een schaal.

      Ik stop een hele froufrou in mijn mond. Hij smaakt heerlijk. Goedkope chocola en een suikerkick in mijn hoofd.

      ‘Heb ik je ooit over mijn eerste vriendje verteld?’ zegt mam terwijl ze de theepot op tafel smakt. ‘Hij heette Kevin en hij werkte in een klokkenwinkel. Ik vond het fantastisch om te zien hoe hij zich concentreerde met dat loepje in zijn oog geklemd.’

      Cal neemt nog een koekje. ‘Hoeveel vriendjes heb je eigenlijk gehad, mam?’

      Ze lacht en strijkt haar lange haar over haar ene schouder. ‘Is dat geen onbeleefde vraag?’

      ‘Was pap de leukste?’

      ‘O, je vader!’ roept ze uit en ze grijpt theatraal naar haar hart, waar Cal om schatert.

      Ik heb mam een keer gevraagd wat er aan pap mankeerde. Ze zei: ‘Hij is de verstandigste man die ik ooit heb ontmoet.’

      Ik was twaalf toen ze bij hem wegging. Ze stuurde een tijdje ansichtkaarten uit plaatsen waar ik nog nooit van had gehoord: Skegness, Grimsby, Hull. Er was er een bij met een foto van een hotel op de voorkant. Hier werk ik nu, had ze op de achterkant geschreven. Ik leer voor banketbakker en ik word ontzettend dik!

      ‘Net goed,’ zei pap. ‘Voor mijn part knapt ze!’

      Ik hing haar ansichtkaarten boven mijn bed: Carlisle, Melrose, Dornoch.

      We wonen als herders in een pachtboerderijtje, schreef ze. Wist je dat haggis wordt gemaakt van de luchtpijp, de longen, het hart en de lever van een schaap?

      Ik wist het niet en ik wist niet wie ze met ‘we’ bedoelde, maar ik vond dat John O’Groats er prachtig uitzag met die immense lucht boven de Firth.

      Toen werd het winter en kreeg ik mijn diagnose. Ik denk dat ze ons eerst niet geloofde, want het duurde even voordat ze terugkwam. Ik was dertien toen ze eindelijk bij ons op de stoep stond.

      ‘Wat zie je er goed uit!’ zei ze toen ik opendeed. ‘Waarom maakt je vader alles altijd zoveel erger dan het is?’

      ‘Kom je weer bij ons wonen?’ vroeg ik.

      ‘Niet echt.’

      En toen trok ze in haar flat.