Martin Brester

HOI, LEUK
DAT JE MIJN
PROFIEL BEKIJKT!

© 2009 Martin Brester

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp: Dog and Pony

Foto auteur: Chris van Houts

ISBN 9789045801193

NUR 301

www.mouria.nl

www.martinbrester.nl

www.hoileukdatjemijnprofielbekijkt.nl

PROLOOG

‘M’n billetjes,’ zegt ze zacht. Met haar gezicht van me afgewend mompelt ze de woorden in haar kussen. Zo zacht dat ik haar nauwelijks kan verstaan. ‘M’n billetjes,’ fluistert ze nogmaals, ‘sla eens op mijn billetjes.’

Ik kijk naar haar, naar hoe ze daar ligt in bed, op haar buik. Moe, lam en uitgeteld, als een aangespoelde bultrug op het strand. Ik kijk naar de achterkant van haar hoofd, haar blonde haren op het kussen, haar blote rug.

‘Sorry? Wat zeg je?’ fluister ik verbaasd. Ik ben inmiddels het een en ander gewend, maar dit komt als een verrassing.

‘Dat vinnik lekker,’ mompelt ze, ‘als je op mijn billetjes slaat.’ Ik aarzel. Voorzichtig schuif ik het dekbed naar beneden, tot haar billetjes bloot komen te liggen. Het dekbed kraakt een beetje.

Het is donker in haar slaapkamer, maar door de gordijnen schijnt al voldoende licht om de dingen te kunnen onderscheiden. Het is bijna ochtend, vogels worden wakker en beginnen te zingen. Ik weet nooit goed wat voor vogels dat zijn. Lijsters? Of merels? Mussen dan? Ik weet te weinig van vogels. Thuis hoor ik ze ook als ik de deuren van mijn slaapkamer open heb, maar bij anderen, in een vreemd bed, lijken ze altijd anders te klinken. Ik hou ervan, van dat typische ochtendgeluid dat je hoort in een onbekend huis. Alles is anders, maar overal hetzelfde. Alles is goed, beter dan wanneer het er niet was: krakende vloeren bij de bovenburen, de secondewijzer van een wekker, dat irritante getik van een verwarming, het gesis van de geiser in de keuken als je zo stil mogelijk uit bed glipt om een glas water te halen tegen een droge mond.

Ik aai geconcentreerd over haar jonge, blanke meisjesbillen, die zes uur geleden nog nietsvermoedend in een spijkerbroek waren gehuld. Nergens voel ik een pukkeltje, een korstje, een oneffenheid. Nergens. Alles is egaal en zacht, net als vroeger. Ik aai met mijn handpalm over haar rug naar boven en met mijn vingertoppen weer terug naar beneden, over haar zorgvuldig gladgeschoren benen, en dan weer naar boven. Langzaam, ik heb geen haast.

Zij wel. ‘Doe nou even,’ zegt ze en ze kreunt ongeduldig, ‘m’n billetjes, dat vinnik zo lekker.’ Ze gebaart met een halve arm dat ik moet opschieten.

Ik blijf haar nog even aaien en kijk om me heen. Mijn pak ligt keurig opgevouwen op de enige stoel in de slaapkamer. Ik kan me helemaal niet herinneren dat ik dat heb gedaan. Mooi is dat toch, hoe zorgvuldig je nog kunt zijn op die momenten. Mijn schoenen zie ik nergens. Waarschijnlijk al op de bank uitgedaan tijdens het zoenen. Mijn zwarte shirt en hemd liggen op de grond, vlak voor de stoel, mijn onderbroek ook. Haar kleren zie ik niet. Heb ik die op de bank allemaal uitgetrokken? Vermoedelijk. Alleen haar rode stringetje zie ik liggen bij de deur, in een verdrietig propje.

Ik aai de onderkant van haar rug en besluit dan eindelijk gehoor te geven aan haar verzoek. Zachtjes en onwennig geef ik een matte klap op haar linkerbil. Pof.

‘Hmm…’ kreunt ze, ‘harder… ietsje harder.’ Ze kronkelt met haar onderlijf en gaat er comfortabel bij liggen, als een poes in een zonnige vensterbank. Ik maak mijn hand wat vlakker en sla nogmaals, nu met iets meer kracht. Pets. Het geluid klinkt flets in haar sobere slaapkamer. ‘Ja, lekker,’ zegt ze, ‘dat is lekker. Ga door.’

Met mijn vlakke hand sla ik in een regelmatig ritme op haar twee blanke billetjes. Links, rechts. Links, rechts. Pets, pets. Pets, pets. Zo doet papa Muis dat. Ik voel hoe ze langzaam beginnen te gloeien onder de billenkoek. Dit is idioot. Ik bloos er een beetje van, maar ze ziet het gelukkig niet. Ze knort tevreden, als een varkentje.

Pets, pets, gaat het. Pets, pets, of ik nooit anders heb gedaan.

Wat doe ik hier?

Pets, pets. Pets, pets.

Nee echt, wat doe ik hier in godsnaam?

‘Nieuw bericht van Carpediem op Partnerwereld.nl’ las ik vanavond om zeven uur in mijn inbox. Bij het mailtje stond een foto van een vrolijke blondine met een glas rosé in haar hand. Uiteraard. Ze hebben een glas rosé in hun hand of een zonnebril in hun haar. Of allebei. Het leven is één lange zomervakantie. Ik logde in op Partnerwereld en las haar berichtje. Dat was kort maar guitig, geen tijd te verliezen.

Hé Frodo, leuk profiel heb je! Zin om een keer een wijntje te drinken? En heb je je ring nog?? ;-)

Misschien had ik een andere nickname moeten kiezen toen ik me hier inschreef, die opmerkingen over m’n ring heb ik nu al zo vaak gehoord. Aan de andere kant: het werkt wel, zo’n opvallende naam. Beter dan ‘Knuffelbeer’, ‘Leukevent’ of ‘Bart75’. Frodo nodigt meer uit. Een naam die de meisjes nieuwsgierig maakt, en nieuwsgierigheid moet bevredigd worden.

Ik klikte op de foto’s naast haar profieltekst. Die tekst kwam later wel, eerst maar eens kijken naar het fotoalbum van dit blondje met haar glas rosé. Ze had er nog drie foto’s bij geplaatst, want naar een profiel met maar één foto kijkt normaal gesproken niemand.

Behalve de vrolijke roséfoto was er een foto van een skivakantie, Carpediem met witte lippenbalsem, stralend in de alpenzon. Op de volgende stond ze met een vriendin tijdens hun waarschijnlijk gezamenlijke wereldreis door Australië – zo kwam die foto waarop ze samen poseren voor een bord dat waarschuwt tegen overstekende kangoeroes mooi van pas. De laatste foto toonde Carpediem in bikini op het strand, met zonnebril in het haar.

Mocht iemand nog vragen hebben: Carpediem plukt de dagen nu ze rijp zijn. Ze sport, ze reist de hele wereld rond en geniet zoals een single vrouw van bijna dertig in deze tijd genieten moet. Zorgeloos. Het leven is van haar. Op Partnerwereld is ze dan in buitengewoon goed gezelschap.

Ik las haar profieltekst.

Hoi, leuk dat je mijn profiel bekijkt! Wie ben ik? Ik ben een leuke, spontane vrijgezellige meid die met beide benen op de grond staat. Ik ben niet op zoek, maar wil wel gevonden worden! Liefst door een prins op het witte paard, maar zonder paard is ook al goed hoor ;-)

Ik heb mijn leventje prima voor mekaar, heb een leuke baan, leuke vrienden en een leuk eigen huisje. Ik hou van bewegen (dansen, sport enz), maar kijk ook graag in mijn joggingbroek op de bank een dvd’tje of ga lekker relaxen in de sauna. Misschien wel met jouw? Maar ik ben ook wel een beetje nieuwschierig, duzzz… waarom niet eens kijken op PW? En na een tijdje vrijgezel te zijn, zou ik het nu toch wel weer leuk vinden die ene ware te ontmoeten. Echt een maatje om me leven mee te delen. Maar ja, in de supermarkt kom ik je maar niet tegen, hier dan misschien?? ;-) Wat ik zoek? In elk geval géén one night stands! Klik dan maar rustig verder!

Wat dan wel? Tja… Een man met een leuke uitstraling die stevig in zijn schoenen staat, die weet wat hij wilt. Echt een aanvulling op me leven, geen invulling!!! Maar ja, het gaat uiteindelijk toch om die klik he!

Lijkt het je leuk een keer wat af te spreken, laat dan wat van je horen.

Owja: graag niet ouder dan 45, ik heb al een vader…

Liefs Carpediem

PS alleen reacties met foto. Wel zo eerlijk. Je ziet mij toch ook?? ;-)

Carpediem toch.

De rest van haar profiel gaf nauwelijks meer houvast. Een vrouw van 29 die ‘iets in de media’ doet, hbo, 175-180, met kinderwens, rookt af en toe, sport regelmatig, drinkt soms, slank postuur, blank, blond, kleedt zich modern/casual, heeft geen huisdieren (maar houdt er wel van), een uitgaanstype, houdt van reizen, eet het liefst Thais, Italiaans ‘en verder alles wat jij voor mij klaarmaakt ;-)’, luistert naar ‘alles, als ik maar kan meezingen hihi ;-)’, skiet, duikt en gymt in de sportschool, leest Kluun, Dan Brown en De vliegeraar, haar lievelingsfilms zijn Amélie, The Green Mile, Gegen die Wand, Shawshank Redemption en Babel, en kijkt op tv naar dwdd, ‘Grey’s natuurlijk!! En verder al die vrouwenseries op Net 5 waar jij zo’n hekel aan hebt…’

Na al die maanden nam ik inmiddels niemand meer iets kwalijk. Ook Carpediem niet. Persoonlijkheid was duidelijk niet haar sterkste kant, maar ook zonder persoonlijkheid komen de meeste mensen een eind in dit leven. Geen reden me daarover op te winden. Want hoe fantasieloos ook, ze leek me prima neukbaar, zo op het eerste gezicht. Zelden heb ik sneller troosteloze seks gehad dan met meisjes op PW die de toevoeging ‘in elk geval géén one night stands’ in hun profieltekst hadden staan. Hoe laat was het inmiddels? Bijna halfacht? Een drankje kon nooit kwaad op vrijdagavond. Drinken moet een mens toch. Ik besloot te reageren.

‘Jezus… Ik doe dit anders nooit, hoor…’ zegt ze plotseling met een verontschuldigende blik. Ze kijkt omhoog. In de camera. Hoe meisjes dat noemen weet ik eigenlijk niet, ik heb het ze nooit gevraagd. Ik vermoed hetzelfde. In de wereld van platte seks spreekt iedereen dezelfde taal. Ze kijkt me tevreden aan. Ze ontroert me, gek genoeg. Ik glimlach vertederd, wil haar geruststellen, haar zeggen dat het niet erg is, dat ze heel lief is, dat het goed is wat ze doet met papa Muis.

Maar ik hoef niets te zeggen, ze geeft me een snelle knipoog en vervolgt: ‘Maar je hebt ook zo’n lekkere pik.’

Met een routineus armgebaar haalt ze wat blonde haarslierten uit haar gezicht, stopt ze achter haar rechteroor en gaat onverstoorbaar verder. De armband aan haar linkerhand en haar oorbellen rinkelen zachtjes, als een vrolijk achtergrondmuziekje.

Ik aai door haar plakkerige en naar sigarettenrook stinkende haren en luister naar die universele smakgeluiden die soms opwindender zijn dan de handeling zelf.

De vanzelfsprekendheid waarmee een onbekende vrouw mij binnen enkele uren na een ontmoeting geestdriftig ligt te pijpen, is altijd weer verbijsterend. Ze doen het allemaal. Carpediem had er slechts zes uur voor nodig. Kort na mijn reactie op haar eerste bericht had ze een berichtje teruggestuurd, waarin ze voorstelde rond elf uur een drankje te drinken in een café bij haar om de hoek. En dan gaat het snel.

Waarom de meisjes dat toch zo gemakkelijk doen, is me een raadsel. Onzekerheid, vermoed ik. Wie pijpt, die blijft. Al was het maar in mijn herinnering, nog weken daarna, als ik met mijn ogen dicht en een handdoek op schoot of steunend en kreunend boven een wcpot aan ze denk als ik klaarkom, met die onuitwisbaar geile beelden uit mijn rukkerscarrousel op het netvlies. Zelf vraag ik er nooit specifiek om, maar misschien is dat wel de juiste benadering tegenwoordig. Niets vragen, alles laten gebeuren.

‘Vind je het lekker, schatje?’ vraagt ze terwijl ze half omhoogkomt.

Schatje, zegt ze. We kennen elkaar zes uur en ze noemt me schatje. Tegen mijn eerste grote liefde durfde ik pas na zeven maanden voorzichtig te zeggen dat ik van haar hield, onder de douche, hopend dat ze het niet zou horen door het gekletter van het water, bang als ik was dat ze me zou uitlachen. En ik hield oprecht van haar, met alles wat ik had. En nu, na zes uur drank en loze kletskoek met deze digitale afwerkplek die geen idee heeft wie ik ben, heet ik al schatje, een woord dat vanaf nu niets meer te betekenen heeft. Hoeveel woorden heb ik inmiddels al begraven?

‘Heerlijk,’ zeg ik, ‘echt, heerlijk.’

‘Zal ik nog maar even doorgaan dan?’ Haar linkerhand, stevig om mijn pik geklemd, gaat kordaat op en neer. Teder en geconcentreerd, met overgave. Niet van plan los te laten.

‘Ja, lekker, je kunt echt geweldig pijpen… Je hebt ook zo’n geil mondje, alsof het er speciaal voor gemaakt is.’

Pardon? Wie zei dat? Ik kan niet geloven dat ik dit zeg. Ik schaam me diep, maar het kan haar allemaal niets schelen. Ik ben tenslotte haar schatje.

‘Dank je,’ zegt ze zonder een spoortje ironie, alsof ik haar zojuist een compliment heb gegeven over een paar nieuwe schoenen. ‘Ze zeiden vroeger op school al dat ik een elbeeooteepeetje heb.’

Een elbeeooteepeetje. Wat is in hemelsnaam een elbeeooteepeetje? Zal ik het vragen? Wil ik überhaupt weten wat een elbeeooteepeetje is? Of doet dat er nu niet toe, is dit niet het juiste moment?

Alsof ze mijn gedachten kan lezen, alsof ze merkt dat ik niet thuis ben in de wereld van mysterieuze sekspraat, krijg ik niet de kans mijn vraag te stellen. Haar hand kneedt intussen zachtjes mijn balzak.

‘Ken je die afkorting niet?’ vraagt ze. ‘Dat is een Lekker Bekkie Om Te Pijpen.’ Ze kijkt me niet-begrijpend aan. Een elbeeooteepeetje, dat weet toch iedereen?

Ik weet niet goed waar ik moet kijken, of wat ik nu moet zeggen. Ik lach maar een beetje. Ik heb een charmante lach, dat hebben ze me vaak genoeg verteld.

‘Ze hadden gelijk, vroeger op school,’ zeg ik op goed geluk. ‘Je hebt absoluut een elbeeooteepeetje. Zo lekker dat ik bang ben dat ik het niet heel lang meer houd straks. Moet ik je waarschuwen als ik kom?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Nee hoor, dat geeft niet. Dat hoort er allemaal een beetje bij, toch? En ik vind het juist wel lekker,’ zegt ze en ze kust me op mijn navel. Ik houd mijn buik in. Ze hoeft niet alles van me te weten, zo goed kennen we elkaar nu ook weer niet.

‘Meen je dat? Vind je het echt niet vervelend? Het hoeft niet hoor.’

‘Ach, het is net dubbeldrank,’ zegt ze met een ondeugende grijns. ‘Twee keer slikken en het is weg.’ Ze glijdt weer naar beneden.

Ik kijk nergens meer van op vanavond. Ik doe mijn ogen dicht en geef me over.

Dubbeldrank.

Ik ben haar schatje. Ik heb een lekkere pik en mag haar elbeeooteepeetje straks volspuiten met mijn dubbeldrank, want dat vindt ze lekker. Ook al kennen we elkaar net zes uur, dat maakt haar niets uit. Dat hoort er allemaal een beetje bij. Twee keer slikken en het is weg.

Goed dan, ik geef me over. Aan mijn onmacht, aan deze vluchtheuvel met haar barmhartige vrouwenarmen, zacht en mollig. Ik geef me over aan mijn angst en eenzaamheid. Man, wat een waanzin is dit. Wat doe ik hier? Niet aan denken nu, pluk de dag. De wereld is nu ook van mij. Ik doe mijn ogen dicht en houd mijn adem in. Het gerinkel van haar oorbellen en armband wordt steeds luider, haar hand en hoofd bewegen sneller op en neer, ik graai om me heen, op zoek naar houvast. Ai papi, ai papi.

Ach, Carpediem, mijn dubbeldrank is alles wat ik je te bieden heb. Hier.

Met een luide kreun laat ik me gaan, alles laat ik gaan.

Even blijven we zo liggen, zwijgend, haar hoofd dampend in mijn schoot.

Het is bijna liefdevol te noemen zoals ze daar ligt.

We hijgen samen uit. Dan komt ze naar boven en laat een boertje, als een tevreden baby die de fles heeft gekregen. Ze grinnikt. Ik ook.

Ik heb dorst.

‘Even een glas water halen,’ zeg ik. ‘Wil jij ook?’

‘Lekker,’ zegt ze.

Ik glip uit bed. De keuken is aan het eind van de gang, ik hoor de geiser al.

TOEN

1

Aan de linkerkant van het veld staat een jongetje te wachten in de regen. Zijn handen zitten diep in zijn mouwen, tegen de kou. Alleen zijn vingertoppen krullen nog om het uiteinde van zijn mouwen, zoals onzekere meisjes doen in hun donzen jas, ook als ze het niet koud hebben. Het helpt niet. Het is een gewoonte.

Hij heeft het koud. Al de hele dag regent het en nu, aan het eind van deze middag, is hij doorweekt. Hij is moe en heeft geen zin meer. De kraag van zijn shirt hangt slap op zijn magere schouders, zijn blauwe broekje en hoog opgehesen sokken tot net onder de knie zitten onder het vuil, zijn schoenen soppen in de modder op het gras. Hij wiebelt van het ene been op het andere en kijkt door de regendruppels naar de andere kant van het veld, naar de drukte waar hij geen deel van uitmaakt. De drukte waar hij niet goed tegen kan, waar hij soms een beetje bang voor is.

Er staat niemand in zijn buurt. Hij is alleen. Ik sta het dichtst bij hem, op zo’n tien meter afstand. Ik ben laatste man.

Ik kijk naar hem. Ik zie hoe hij met zijn ogen langs het hek dwaalt om te zien waar zijn vader staat, maar die staat nergens meer. Die is vlak na de rust alweer naar binnen gegaan, heb ik gezien, toen we uit de kleedkamer weer het veld op liepen.

Nog even, dan is het voorbij.

‘Hier! Hier!’ schreeuwen hoge stemmen over het veld.

Jongens van een jaar of twaalf, sommige al dertien en zelfs ouder, met hun handen omhoog, vragend om de bal die uit een hoekschop voor het doel geschoten zal worden. Het veld is verregend, de leren bal is door het regenwater loodzwaar geworden. Als het al lukt hem hoog voor te krijgen, moet je wel gek zijn om te koppen. Of dapper. ‘Hoog, Dennis! Hoog!’ roept een vader langs de lijn van onder zijn paraplu. Dennis legt de bal in het hoekje bij de cornervlag. We doen met lange corners vandaag.

We wisten allemaal al dagen zeker dat het deze zaterdag niet door zou gaan. Het regende al de hele week. Op alle velden lagen plassen, het prachtige gras van het hoofdveld dat in de zomer was ingezaaid, zou ongenadig kapot worden getrapt als er toch op werd gespeeld. De bovenlaag zou het begeven onder het geweld van tweeëntwintig rennende, schoppende en glijdende jongens. Het zou maanden duren voordat er weer nieuw gras zou groeien uit de omgeploegde aarde, misschien wel een heel seizoen. En het was pas begin november. Overal waren de velden afgekeurd, de bond had deze zaterdag alle wedstrijden voor de jeugd in dit district afgelast. Alles lag eruit. Behalve hier.

De voetbalvader van Marcel, ome Ton, had het onzinnige idee gehad juist deze zaterdag de D1 tegen de E1 te laten spelen, in een onderlinge wedstrijd. Vriendschappelijk, noemde hij het. Hij had al weken geleden toestemming gekregen van de club en speciaal de avond vóór de wedstrijd voor de zekerheid nog alle ouders van de D1 en E1 laten opbellen, via een telefoonketting.

Sommige ouders kennen geen schaamte.

‘Regen of geen regen, het gaat door!’ had ome Ton enthousiast tegen mijn vader geroepen. ‘Een vriendschappelijke wedstrijd, dat vinden de jongens juist leuk!’ Of mijn vader dat ook aan de volgende vader wilde doorgeven. Braaf deed mijn vader wat hem werd gevraagd. Twee ouders hadden geweigerd hun kinderen de regen in te sturen, alle anderen hadden het aan hun zoon overgelaten of hij wilde spelen of niet.

‘Ga jij morgen?’ vroeg Coen die avond aan de telefoon. Coen is rechtsbuiten.

‘Weet niet. Als jij gaat,’ zei ik. Het liefst heb ik geen mening.

‘Igor gaat, en Dennis. En Marcel natuurlijk. En Willem ook, dacht ik. Dus dan ga ik denk ik wel,’ zei hij.

‘Dan ga ik denk ik ook wel.’

‘Oké, tot morgen.’

‘Ja, tot morgen.’

Elf grote jongens tegen elf kleine jongens in de regen. De D1 tegen de E1, een wedstrijd waar niemand op zit te wachten. Behalve ome Ton. Wij staan dit seizoen met de D1 ongeslagen bovenaan: acht gespeeld, zeven gewonnen, één gelijk. ‘D1… kampioenskansen?’ stond vorige week in het clubblad onder onze elftalfoto. Dat had ome Ton er zelf onder geschreven: kampioenskansen. Daar doe je het tenslotte allemaal voor. Om kampioen te worden, om later te kunnen vertellen hoe vaak je vroeger kampioen bent geworden.

De E1 heeft geen kansen op welk kampioenschap dan ook. Ze kunnen er helemaal niks van. Wij staan al met 9-0 voor. Ze zijn veel te klein, en duidelijk nog niet gewend op een groot veld te spelen. Zo wordt een jongen een man, door de grootte van zijn speelveld.

Dennis staat klaar om de hoekschop te nemen. Ome Ton heeft zichzelf vandaag tot scheidsrechter benoemd. Dat verbaasde niemand. Hij kijkt op zijn horloge en steekt zo officieel mogelijk zijn wijsvinger in de lucht: nog één minuut te spelen. Hij zoekt contact met de twee verzopen vaders langs de zijlijn die zich vanmiddag als grensrechters hebben opgeofferd. Maar ze kijken niet naar hem. Niemand kijkt naar hem. De twee grensrechters hebben zijn officiële wijsvinger in de lucht helemaal niet gezien, ze staan verloren in de regen te wachten tot het afgelopen is. Het kan ze geen moer schelen, die wijsvinger. Ze willen naar de warme kantine, of naar huis, weg van hier, van deze stompzinnige wedstrijd.

Langs het veld staan nog maar drie vaders onder hun paraplu in de koude regen te kijken naar het geploeter van hun zoon. Alle moeders zijn thuisgebleven. Dat vond ome Ton niet zo leuk, merkte ik voor de wedstrijd. Hij zat in zichzelf te mopperen en te vloeken. Het had een groot voetbalfeest voor alle ouders moeten worden, had hij nog wel geschreven in de brief die we in de week voor de wedstrijd kregen. ‘Beste sportvriend!’ schreef hij, want zo’n voetbalvader was hij. ‘Als alle ouders komen kijken, wordt het een groot voetbalfeest voor iedereen!’ Hij sloot af met: ‘Want wat is er mooier dan uw eigen zoon te zien schitteren op het voetbalveld? Een sportgroet en tot zaterdag! A.F. van Diepen.’

Mijn moeder zei dat ze wel twintig dingen kon noemen die ze mooier vond dan mij te zien schitteren op het voetbalveld. ‘Schat, ik geloof niet dat ik kom kijken, als je het niet erg vindt,’ zei ze nadat ze de brief had gelezen. Ze vouwde hem dicht en stopte hem weer in de envelop. ‘Misschien dat je vader mee wil.’

Dennis schiet de bal zo hard hij kan hoog voor het doel. Hij is misschien wel de enige van ons team die de zware bal nu nog hoog voor kan krijgen. Of Igor, die zou het ook kunnen. Een paar jongens springen stoer maar kansloos in de lucht en hopen stiekem dat ze de bal niet zullen raken. Ome Ton praat hardop tegen de spelers van de D1, zijn spelers. Hij moedigt ze fanatiek aan, ik kan hem helemaal over de middenlijn horen. ‘Kom op jongens, maak die 10-0! Jullie hebben nog een minuut, het kan nog!’ schreeuwt hij dwars door de onophoudelijke regen.

Ja, 10-0, dat zou pas mooi zijn. Een overwinning met dubbele cijfers is een nog grotere vernedering, en met vernederen kun je blijkbaar niet vroeg genoeg beginnen. Maar niemand kan bij de hoekschop van Dennis. De bal vliegt over iedereen heen en wordt dan ineens door een speler van de E1 hard naar voren geschoten, naar de linkerkant van het veld, naar het verkleumde jongetje.

‘Nou, en nu nog één keer wij, Daniël,’ roept de elftalleider van de E1 vanonder zijn paraplu. ‘Kom op Daniël, probeer het maar!’

Daniël ziet hoe de bal zijn kant op komt. Daar had hij niet op gerekend. Niemand eigenlijk. De wedstrijd is bijna voorbij, we zitten in de laatste minuut, wat moet hij doen? Zijn handen blijven nog altijd diep in zijn mouwen. Hij kan ervoor kiezen de bal over de zijlijn te laten gaan en te wachten op het eindsignaal, zodat iedereen snel naar binnen kan. Wat zou dat heerlijk zijn.

Maar dat doet hij niet.

Ik zie hoe hij om zich heen kijkt en merkt dat er niemand in zijn buurt is. Dan neemt hij de bal aan met zijn linkervoet en zet het op een lopen. Met de bal aan de voet rent hij zo hard hij kan langs de lijn over het veld, op weg naar de middenlijn. Niemand rent hem achterna, bijna iedereen is na de corner van Dennis in het strafschopgebied van de E1 achtergebleven, op jacht naar de 10-0. Iedereen behalve ik, de laatste man.

Alle spelers en vaders kijken hoe de kleine Daniël op mij af komt rennen. Ik voel het. Ik loop achteruit en neem mijn positie in. Hij loopt links aan de zijlijn, ik moet hem aan die kant proberen te houden. Het speelveld klein houden, niets doen, hem gewoon de hoek in drijven, als een schaap. Ik ben de wolf. Ik ben aanvoerder van de D1. Ik hoor zeker bij de beste drie van mijn elftal, ik ben een van de weinigen die tweebenig is. En ik ben groter en sterker dan hij.

Ik weet precies wat hij straks gaat doen, dit heb ik al zo vaak meegemaakt: de haringtruc, hij kan niet anders. Hij zal de bal aan de ene kant langs mij schieten, en mij dan aan de andere kant voorbij proberen te rennen.

Het zal hem niet lukken. Ik ben behalve groter en sterker ook sneller dan hij. En beter. Met een simpele sliding zal ik de bal van hem afpakken. De sliding is een van mijn sterkste punten, hij komt er nooit langs. Zodra hij de bal maar even te ver voor zich uit speelt, zal ik hem met een harde tackle neerleggen en met bal en al over de zijlijn glijden. Hard maar fair, zo’n sliding. Goed timen en niet bang zijn, dat is de kunst.

Hij is al over de middenlijn en rent recht op mij af, ik zie hoe zijn dunne beentjes door de modder schieten. Hij is twee meter van me verwijderd. Als ik nu mijn sliding inzet, kan ik hem met bal en al tackelen en naar de grond halen. Geen genade. Het is even schrikken en het kan hard aankomen, maar dat hoort er nu eenmaal bij. De jongens tegen de jongetjes, de D1 tegen de E1, ik ben laatste man, ik ben de wolf, ik ben aanvoerder, groter, sneller, beter en sterker. Wij staan met 9-0 voor, wij hebben kampioenskansen dit jaar. De E1 kan er helemaal niks van. Als ik hem de bal wil afpakken, moet ik nú mijn sliding inzetten.

Ik doe het niet.

Daniël schiet de bal rechts langs mij, vlak langs de zijlijn, en rent me onmiddellijk links voorbij. Wat zal ik doen? Ik kan aan zijn shirtje trekken, ik kan hem gemeen en keihard van achteren onderuit schoppen. Of erachteraan rennen en hem daarna tackelen, ik ben er snel genoeg voor.

Maar ik doe helemaal niets. Ik geef Daniël en zijn haringtruc alle ruimte. Ik laat me achterovervallen. Daar blijf ik liggen en kijk hem na, liggend in de modder.

Hij is me voorbij en rent in z’n eentje recht op het doel af. De drie vaders langs de lijn zien de plotselinge kans voor de E1 en komen in beweging, ze beginnen te roepen. ‘Ga door Daniël! Je kunt het! Je bent alleen, niemand is bij je!’

Hij rent of zijn leven ervan afhangt. Onze keeper heeft de hele dag niets te doen gehad, maar ziet nu, in de laatste seconden van de wedstrijd, iemand razendsnel op zich af komen. Een paar meter voor het strafschopgebied trekt Daniël naar binnen, op weg naar de keeper die nu uit zijn doel komt. Terwijl iedereen verwacht dat hij de keeper zal omspelen, zwaait hij plotseling zijn magere linkerbeen naar achteren en haalt uit vanaf de zestienmeterlijn, zo hard hij kan. De loden bal krult over de keeper heen. Ik hou mijn adem in. Steeds harder vliegt de bal door de lucht. De keeper draait zich om en kijkt hem na, de drie vaders langs de lijn doen hetzelfde. Dan raakt de bal de onderkant van de lat en verdwijnt onhoudbaar in de kruising van het doel tegen de touwen.

9-1. Wereldgoal.

De hele E1 aan de overkant van het veld juicht terwijl Daniël zijn twee armen in de lucht steekt. Hij juicht als Ruud Geels, of Johan Neeskens. Met beide armen recht omhoog.

Ome Ton fluit onmiddellijk af. Hij loopt naar me toe en kijkt me woedend aan. ‘Maurits! Wat deed je nou?’ briest hij. ‘We hadden met 10-0 kunnen winnen, en nu hebben we niet eens de nul gehouden!’

Ik haal mijn schouders op en loop naar de kant.

Ik wil naar de kleedkamer, douchen en dan naar de kantine, trekdrop en gekleurde smiles kopen. Misschien een roze koek, als ik genoeg bij me heb.

Langs de lijn wordt Daniël door zijn teamgenoten belaagd. Een van de drie overgebleven vaders klopt hem op zijn schouder. ‘Geweldig, Daniël!’ vadert hij. ‘Wat een prachtig doelpunt jongen! Werkelijk, prachtig!’

Daniël glundert.

Ik loop naar hem toe.

‘Mooie goal, Daan,’ zeg ik.

‘Ja, dank je,’ snottert hij terug. ‘Ik dacht: ik schiet maar, anders fluit die vent misschien ineens af. En toen zat-ie nog ook.’ Er druipt snot uit zijn neus. Hij haalt zijn neus flink op en veegt met zijn natte mouw de rest af.

‘Man, wat koud. Ik ga douchen. Zie ik je zo in de kantine?’ vraag ik.

‘Ja, denk het wel. Even kijken waar papa is. Dan zie ik je daar wel.’

Ik draai me om en loop naar de kleedkamer.

‘Hé, Muis,’ zegt hij dan.

‘Ja?’ Ik draai me naar hem toe.

‘Ik ging je wel mooi voorbij!’ Hij lacht.

Ik glimlach en kijk naar de grond. ‘Ja,’ zeg ik, ‘ik was te laat. Maar de volgende keer pak ik je, en dan schop ik je het veld uit!’

‘Kun je toch niet,’ zegt hij.

Daniël is mijn beste vriend.

2

Er zijn dagen die ik nooit meer vergeet. Stiekem kersen plukken met Daan op zomervakanties in Frankrijk, in de boomgaard van het weiland om de hoek van onze camping. Razendsnel klommen we in een boom, verstopten ons tussen de bladeren en snoepten onze tongen rood tot we misselijk waren en we zelfs geen Flodor-chips en Orangina meer wilden als we weer terug waren op de camping.

Iedere zomer ging ik met mijn ouders drie weken naar die camping aan de oever van de Lot, en Daan mocht dan een week met ons mee. Zijn ouders vonden kamperen verschrikkelijk en wilden bovendien wel eens een weekje zonder hem. Terwijl zij een week op een zeilboot op de Middellandse Zee dobberden in de buurt van St.Tropez, vermaakten Daan en ik ons op het Franse vasteland. Als we geen kersen plukten, zeilden we in de brandende zon eindeloos platte steentjes over het water van de rivier. Met allebei een nat T-shirt aan, want kind, doe voorzichtig, je verbrandt hier levend.

Acht, negen keer kon ik zo’n steentje over de rivier laten stuiteren. Hoe platter hoe beter, daar kwam het op aan: zoeken naar de juiste stenen, en de oever van de Lot lag ermee bezaaid. Ik bewaarde de mooiste naast mijn luchtbed in de tent.

Of in de lente met z’n drieën kikkerdril vangen in de sloot bij Igor achter, toen een blauwe overall met kaplaarzen nog niet stom was. Met een schepnet en modder en hoog gras tot je knieën, en glazen jampotjes bij je in een plastic tas om het in te doen. En de moedeloze blik van je ouders als je ermee thuiskwam.

Mijn eerste tongzoen toen ik veertien was. Met Helen. Eindelijk. Twee jaar hadden we bij elkaar in de klas gezeten en elkaar afgetast, samen op haar kamertje Franse woordjes geleerd, beneden in de keuken thee zitten drinken, elkaar in de pauzes op school gepest, geholpen en uitgedaagd tot we een vorm van liefde hadden bereikt die wel vaker ontstaat tussen een jongen en een meisje op die leeftijd. Sommigen noemen het vriendschap.

Het was een vriendschap die niet kon blijven bestaan – vroeg of laat zou een van ons verliefd worden op de ander en zo de vriendschap op het spel zetten en vakkundig om zeep helpen. Maar we waren veertien en ons nauwelijks van dit gevaar bewust.

Ik was uiteindelijk die ongelukkige: ons samenzijn werd me na die twee jaar te veel en op een dag voelde ik dat ik tot over mijn oren verliefd op haar was geworden. Angstig van nieuwsgierigheid werden de momenten talrijker waarop ik ernaar hunkerde bij haar te zijn, haar te kussen met een eerste kus die alles wat we hadden opgebouwd met maximale schade zou vernietigen. Maar wat kon ik ertegen doen? Liefde laat zich niet dwingen.

Mijn verliefdheid was op een gegeven moment zo groot dat het iedere dag meer pijn deed in mijn hoofd en hart – hoeveel proefwerken heb ik niet verknald met ademloos staren naar het zonlicht in haar haren, schuin voor me, twee rijen verderop naast het raam, waar ze gebogen zat over haar papier?

Hoe heerlijk voelde de gêne wanneer ik in het geniep haar jas zocht aan de kapstok op de gang, en de mijne eroverheen hing om haar geur op te vangen en haar te kunnen ruiken op de fiets naar huis.

Maar hoe verbijsterd was ik toen ik haar aan het einde van dat schooljaar op een klassenfeest midden op de dansvloer met Edmond zag staan tongen. Met Edmond! De ordinairste jongen uit de klas, de enige die op de basisschool tweemaal was blijven zitten, op een montessorischool nota bene. Ze stonden recht voor mijn neus, het was onmogelijk ze niet te zien. Helen had haar ogen dicht en genoot zichtbaar. Halsoverkop ben ik naar huis gefietst, compleet overstuur. In brandende tranen, beukend op de pedalen van mijn groene Gazelle, in de tegenwind van de naderende nacht, vloekend tegen dit onrecht en verraad. Edmond? Wat zag ze in die eikel?

Dat het een meisjesmanier bleek te zijn om mij jaloers te maken, heb ik nooit zo goed begrepen. Eerlijk gezegd snap ik daar nog steeds niets van.

Toen we weken later toch samen naar de bioscoop gingen – ik had haar vergeven, wat kon ik anders? – en ik met haar meefietste om haar thuis te brengen, zoals dat hoort, bleven we voor het tuinhekje staan. We hingen over ons fietsstuur en rekten de tijd. We praatten over de film die stom was, huiswerk dat stom was, de naderende zomervakantie, dat nummer van Toontje Lager dat verdomd stom was, en de nieuwe plaat van Michael Jackson die juist weer geweldig goed was, misschien nog wel beter dan Prince. Mijn mond was droog als Brinta, mijn hart ging tekeer, maar ik had geen idee wat ik moest op dit onbekende terrein. Tot Helen haar fiets tegen de coniferen van de buren plantte, mijn hoofd vastpakte en me zo hartstochtelijk begon te tongen dat mijn fiets omviel en de opgeschrikte hond van de buren minuten bleef blaffen.

Het gevoel van die eerste vreemde tong in mijn mond is nog altijd onvergetelijk. Ik schrok me kapot, maar ik kon niet meer ophouden. Mijn voorwiel bleef draaien op de grond en ik kuste haar mond en tong met alles wat ik had, of ik nooit anders had gedaan.

‘Eindelijk,’ had ze na een paar minuten gezegd, ‘waar wachtte je nou op?’

Hoe lang we daar hebben staan tongen weet ik niet meer, maar toen ik uiteindelijk met een gevoel van geluk wegfietste, juichte ik als Ruud Geels, of Johan Neeskens, met beide armen recht omhoog.

Mijn eerste keer, toen ik negentien was. Niet met Helen – dat was om donkere redenen uitgegaan – maar met Sara, Mooie Saar, die twee jaar ouder was dan ik en op wie ik niet eens verliefd was. Het gebeurde zomaar, omdat ik bij haar kwam eten en het ineens zo laat was geworden dat ik de trein naar huis niet meer haalde. ‘Je mag wel blijven slapen,’ zei ze lief.

Het gepruts met condooms, de kramp in mijn kuiten toen ik veel te snel klaarkwam, de ontkenning op haar vraag of het mijn eerste keer was. En daarna de tweede keer, een halfuur later, wat al stukken beter ging. Drie dagen lang zouden we de deur niet meer uit komen, ranzig van het sekszweet in dat veel te kleine bed op haar studentenkamer, met niets anders in huis dan oploskoffie, bastognekoeken en twee zakken Hamka’s. Meer hadden we niet nodig. Meer heb je nu nog steeds niet nodig, maar leg dat iemand maar eens uit.

Er zijn ook dagen die zich in mijn geheugen hebben vastgebeten als een teek in een hond. Dat Helen het uitmaakte toen, vlak voor de zomervakantie in de zesde. Omdat ze drie weken naar Spanje zou gaan met haar beste vriendin, en dan geen vriendje wilde hebben daar, dat snapte ik toch wel?

Twee meisjes op het strand, zij dromen van een prins.

Mijn hart was voor de eerste keer meedogenloos gebroken. Haar schuldgevoel over dit inwendig vandalisme ging verrassend snel over, maar vanbinnen heb ik nog jarenlang gebloed, angstig en op mijn hoede.

Mijn twaalfde verjaardag, toen ik nieuwe voetbalschoenen kreeg, Puma Mario Kempes met vaste noppen, want voor stalen noppen was ik nog niet groot genoeg. Ik was er zó blij mee dat ik me ook nu nog schaam dat ik die dag ervoor zo woedend was geweest op mijn moeder, omdat ik ’s middags voor de zoveelste keer verlangend had gekeken in de etalage van Sporthuis Van Oosten en was geschrokken toen ik ze nergens meer zag staan. Ik dacht dat nu iemand anders ze had gekocht, terwijl ik nog zó had gezegd dat ze moest opschieten omdat ze mijn lievelings waren. Haar blik van die middag komt me nog af en toe voor ogen, als ik in een sportwinkel in de etalage voetbalschoenen zie. Die schaamte gaat nooit over.