DONDERWOLKEN

Van William Boyd is eerder verschenen:

Rusteloos

William Boyd

DONDERWOLKEN

VERTAALD DOOR TON HEUVELMANS

MOURIA

© 2009 William Boyd

All rights reserved

© 2009 Nederlandse vertaling

Ton Heuvelmans en uitgeverij Mouria, Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Ordinary Thunderstorms

Omslagontwerp: DPS/Davy van der Elsken

Omslagfotografie: Millennium Images / [image]store

Foto auteur: David Levenson

ISBN 9789045801384

NUR 305

www.mouria.nl

www.watleesjij.nu

Voor Susan

Gewone onweersbuien zijn in staat zichzelf te veranderen in veelcellige stormen van aldoor toenemende complexiteit. Dergelijke veelcellige stormen vertonen een opmerkelijke toename in hevigheid, en hun levensduur kan worden verlengd met een factor tien of zelfs meer. De grootmoeder van alle onweersbuien is echter de supercel-onweersbui. Er dient te worden opgemerkt dat zelfs gewone onweersbuien kunnen veranderen in supercel-onweersbuien. Dergelijke buien nemen slechts geleidelijk in kracht af.

Stormdynamica en hagelbuien

door L.D. SAX en W.S. DUTTON

1

We zullen beginnen met de rivier – alles begint bij de rivier en ongetwijfeld zullen we hier ook eindigen – maar laten we even afwachten hoe de zaken verlopen. Over een paar minuten zal er een jongeman aan de oever van de rivier komen staan, hier bij de Chelsea Bridge in Londen.

Kijk, daar is hij al, hij stapt aarzelend uit een taxi, betaalt de chauffeur, kijkt om zich heen en kijkt verstrooid naar het heldere water (het is vloed en de waterstand in de rivier is ongebruikelijk hoog). Het is een lange, bleke jongeman van begin dertig, met gelijkmatige trekken en vermoeide ogen. Zijn korte haar is keurig geknipt en zijn nek uitgeschoren, alsof hij net van de kapper komt. Hij is een vreemdeling, nieuw in de stad, en zijn naam is Adam Kindred. Hij heeft zojuist een sollicitatiegesprek gehad en hij heeft zin om naar de rivier te kijken. Het gesprek was de gebruikelijke spannende confrontatie waarbij veel op het spel stond, en hij heeft behoefte aan wat frisse lucht. Het sollicitatiegesprek van zonet verklaart waarom hij onder zijn dure trenchcoat een antracietgrijs kos-tuum draagt, een bruine das en een nieuw wit overhemd, en waarom hij een stevige, glanzend zwarte diplomatenkoffer met zware messing sloten en hoekversteviging bij zich heeft. Hij steekt de straat over, en weet niet dat zijn leven in de uren die komen gaan drastisch en onherroepelijk zal veranderen. Hij heeft absoluut geen flauw idee.

Adam liep naar de hoge stenen balustrade waarlangs de weg met een boog overging in de Chelsea Bridge, leunde erop en keek naar beneden, naar de Theems. Het was hoogwater en de vloed stroomde landinwaarts, zag hij, en de normale stroomrichting van het water was omgekeerd, alsof de zee haar rotzooi in de rivier dumpte in plaats van zoals gebruikelijk omgekeerd. Adam wandelde het brede voetpad van de brug op naar het midden van de rivier, zijn blik gleed van de vier schoorstenen van het Battersea Power Station (waarvan er een aan het oog onttrokken was door de kruisarcering van steigers, naar het westen, langs de gouden pinakel van de Peace Pagoda naar de twee schoorstenen van het Lots Road Power Station. De platanen in Battersea Park aan de overkant stonden nog niet helemaal in blad, alleen de wilde kastanjes waren voortijdig diepgroen. Begin mei in Londen… Hij draaide zich om en keek naar de Chelsea-kant: nog meer bomen, hij was vergeten hoe groen, hoe ronduit bebost sommige delen van Londen zijn. De daken van de chique, aan de rivier gelegen, negentiendeeeuwse herenhuizen staken boven de platanendreef op het Embankment uit. Hoe hoog was dat wel niet? Twintig meter? Vijfentwintig meter? Afgezien van het gemurmel van het niet aflatende verkeer en zo nu en dan een claxon en een gillende sirene, had hij absoluut niet het gevoel dat hij zich midden in een wereldstad bevond: de bomen, de stille kracht van de stromende getijrivier on-der zijn voeten, het speciale licht dat door een wateroppervlak wordt weerkaatst, dat alles kalmeerde hem; het was een goede beslissing van hem geweest om naar de rivier te komen. Vreemd eigenlijk hoe de mens zich op mysterieuze wijze laat leiden door zijn instincten, dacht hij.

Hij liep terug, zijn blik gericht op een duidelijk afgetekende, scherpe driehoek braakliggend land ten westen van de Chelsea Bridge, die gevormd werd door de brug zelf, de waterkant en de vierbaansweg van het Embankment. Het was een en al groen, hoog, dicht gras en verwilderde struiken en bomen. De gedachte schoot door hem heen dat zo’n stukje grond op die plek een fortuin waard moest zijn, en in gedachten had hij er al een wigvormig gebouw van drie verdiepingen opgetrokken met twaalf luxeappartementen met balkon. Toen zag hij dat hij, om dat te kunnen bereiken, eerst een reusachtige vijgenboom vlak bij de brug zou moeten omhakken; tientallen jaren oud, schatte hij, terwijl hij ernaartoe liep, met grote, stijve, glanzende bladeren. Een echte vijgenboom aan de Theems, dacht hij, wat vreemd. Hoe was die hier geplant en wat gebeurde er met de vruchten? In gedachten zag hij prompt een bord voor zich met parmaham en gehalveerde verse vijgen. Waar had hij dat gegeten? Tijdens zijn huwelijksreis met Alexa in Portofino? Of al eerder? Misschien op een van zijn vakanties als student… Het was verkeerd om aan Alexa te denken, besefte hij; zijn nieuwe, rustige stemming maakte plaats voor een van woede en verdriet, en dus concentreerde hij zich op de honger die hij voelde opkomen. Door de gedachte aan vijgen en parmaham kreeg hij plotseling enorme trek in Italiaans eten; Italiaans eten van het simpele, oprechte, pure soort: insalata tricolore, pasta alle vongole, scaloppine al limone, torta di nonna. Daar zou hij nu geen bezwaar tegen hebben.

Hij wandelde Chelsea in en trof vrijwel onmiddellijk, en tot zijn niet geringe verbazing, in de rustige straatjes achter het Royal Hospital, een Italiaans restaurant – alsof hij zich in een sprookje bevond. Het had gele markiezen met als logo een Venetiaanse leeuw en stond in een smal straatje tussen gestuukte en uit baksteen opgetrokken rijtjeshuizen. Het leek een anomalie, een droombeeld: geen winkels, geen pub, geen enkel ander restaurant in de buurt – hoe had het zich ooit kunnen vestigen hier tussen al die woonhuizen? Adam keek op zijn horloge – 18.20 uur – een beetje vroeg om te eten, maar hij had inmiddels razende honger, en hij zag dat er al een paar klanten binnen zaten. Er verscheen een glimlachende, bruinverbrande man in de deuropening die de deur voor hem openhield met de woorden: ‘Komt u binnen, meneer, komt u binnen; ja, we zijn open, komt u binnen, komt u binnen.’ De man nam zijn jas aan, hing die op een haakje en ging hem voor langs de kleine bar naar de lichte, L-vormige eetzaal, ondertussen instructies en milde verwijten roepend naar de andere obers, alsof Adam zijn favoriete stamgast was die op de een of andere manier gehinderd werd door hun inefficiënte optreden.

Hij leidde Adam naar een tweepersoonstafel, waaraan die plaatsnam met zijn rug naar de straat. Hij bood aan Adams diplomatenkoffer op te bergen, maar Adam besloot die bij zich te houden. Hij nam het hem aangeboden menu aan en keek om zich heen. Er zaten acht toeristen – vier mannen en vier vrouwen – rustig aan een grote ronde tafel te eten, stuk voor stuk in het blauw gekleed en met identieke blauwe plastic tassen naast zich. Twee tafeltjes verderop zat nog een man alleen te eten, hij had zijn bril afgezet en depte zijn gezicht met een papieren zakdoekje. Hij maakte een gejaagde indruk, leek slecht op zijn gemak, en keek naar Adam toen hij zijn bril weer had opgezet. Toen hun blikken elkaar ontmoetten, knikte de man licht en bevestigde glimlachend de situatie waarin hij verkeerde – de solidariteit van de solitaire eter – waarmee men wil zeggen: ik ben niet sneu of eenzaam, ik doe dit uit vrije wil, net als u. Voor hem op tafel lagen een paar mappen en andere papieren. Adam glimlachte terug.

Adam at de huissalade – spinazie, bacon en geraspte parmezaan met een romige dressing – en was halverwege zijn scaloppine di vitello (met boontjes en gebakken aardappeltjes), toen de andere solitaire eter in zijn richting boog en vroeg of hij de juiste tijd had. Zijn accent was Amerikaans, zijn Engels onberispelijk. Adam gaf de tijd – 18.52 uur –, de man zette zijn horloge gelijk, en ze raakten onvermijdelijk aan de praat. De man stelde zich voor: dr. Philip Wang. Adam deed hetzelfde en vertelde dat dit zijn eerste verblijf in Londen was sinds zijn kindertijd. Dr. Wang merkte op dat hij de stad ook niet goed kende. Hij woonde en werkte in Oxford en bracht onregelmatige, korte bezoekjes van een of twee dagen aan Londen om patiënten te spreken die deelnamen aan een onderzoeksproject dat hij leidde. Adam zei dat hij vanuit Amerika naar Londen was gekomen, dat hij gesolliciteerd had naar een baan hier, zich hier ‘opnieuw wilde vestigen’, weer naar huis wilde komen, als het ware.

‘Een baan?’ vroeg dr. Wang, en zijn blik viel op Adams chique kostuum. ‘Zit u in de financiële wereld?’ In zijn vraag klonk vaag iets afkeurends door.

‘Nee, aan de universiteit – een onderzoeksbeurs – aan het Imperial College,’ vervolgde Adam, die zich afvroeg of dat wel op Wangs instemming kon rekenen. ‘Ik was er voor het sollicitatiegesprek.’

‘Prima universiteit,’ zei Wang terughoudend, en hij vervolgde: ‘Ja…’ alsof hij met zijn gedachten inmiddels ergens anders was. Hij herpakte zich en vroeg beleefd: ‘Hoe ging het?’

Adam haalde zijn schouders op en zei dat je dat soort dingen nooit kon voorspellen. De drie mensen van de sollicitatiecommissie – twee mannen en een vrouw met gemillimeterd haar – hadden niets laten blijken en waren absurd beleefd en formeel, volkomen anders dan zijn voormalige Amerikaanse collega’s, dacht Adam toen hij voor hen zat.

‘Imperial College. Dus dan bent u natuurwetenschapper,’ zei Wang. ‘Dat ben ik ook. Wat is uw discipline?’

‘Klimatologie,’ zei Adam. ‘En u?’

Wang dacht even na, alsof hij twijfelde over het antwoord. ‘Immunologie, denk ik, ja… Je zou kunnen zeggen dat ik allergist ben,’ zei hij. Hij keek op zijn zojuist gelijk gezette horloge en zei dat hij weg moest, dat hij nog moest werken en mensen bellen. Hij betaalde zijn rekening contant en raapte onhandig zijn spullen bij elkaar, waarbij hij papieren op de grond liet vallen. Hij bukte zich om die op te rapen, in zichzelf mompelend. Plotseling leek hij erg in de war, alsof nu de maaltijd ten einde was zijn normale leven, met alle stress en zorgen, weer een aanvang nam. Uiteindelijk kwam hij weer overeind, gaf Adam een hand, wenste hem succes en zei te hopen dat hij de baan zou krijgen. ‘Ik heb er een goed gevoel over,’ concludeerde Wang op onlogische wijze, ‘een heel goed gevoel.’

Adam was halverwege zijn tiramisu toen hij ontdekte dat Wang iets had laten liggen: onder een stoel tussen hun tafels lag een dichtgeritste map van doorzichtig plastic, half aan het oog onttrokken door het tafelkleed. Hij raapte hem op en zag dat in een vakje aan de voorkant een visitekaartje van Wang zat. Adam haalde het eruit en las: DR. PHILIP Y. WANG MD, PHD (YALE), FBSI, MAAIA, en daaronder HOOFD ONDERZOEK & ONTWIKKELING CALENTURE-DEUTZ NV. Op de achterkant stonden twee adressen met telefoonnummers vermeld, een in het Cherwell Business Park, Oxford (Unit 10) en het andere in Londen – Anne Boleyn House, Sloane Avenue, SW₃.

Nadat Adam zijn rekening had betaald, en met genoegen vaststelde dat hij zijn nieuwe pincode nog wist, die hij zelfverzekerd intoetste op de pinautomaat, vroeg hij of dr. Wang een vaste klant was, en men deelde hem mee dat hij nooit eerder in het restaurant was geweest. Adam besloot de map zelf langs te brengen – het leek hem sympathiek om dat te doen, te meer omdat dr. Wang zo enthousiast was geweest over zijn toekomstige carrière – en hij vroeg hoe hij in Sloane Avenue kon komen.

Adam wandelde door King’s Road, waar het nog druk was met winkelend publiek (zo te zien uitsluitend Franse of Spaanse toeristen), en bedacht ineens dat Wang misschien met opzet zijn map had laten liggen in de hoop dat hij hem zou ontdekken. Hij vroeg zich af of het een smoes was om hem nog een keer te zien: twee eenzame mannen in de grote stad, verlangend naar gezelschap… Zou er zelfs sprake zijn van een homo-erotische opzet? Adam had zich wel eens afgevraagd of hij iets had wat aantrekkelijk was voor homoseksuele mannen. Hij herinnerde zich heel goed drie gelegenheden waarbij een man met hem geflirt had, en één keer had een man hem zelfs opgewacht bij een toilet in een restaurant in Tucson, Arizona, en hem ongevraagd gekust. Maar Wang leek hem helemaal geen homo – nee, dat was bespottelijk – maar hij besloot dat het niettemin verstandig was om eerst te bellen, en dus haalde hij Wangs visitekaartje uit het strakke plastic vakje, ging op een houten bank bij een pub zitten, haalde zijn mobiele telefoon tevoorschijn en belde het nummer.

‘Philip Wang.’

‘Dr. Wang, met Adam Kindred. We hebben elkaar daarnet ontmoet in het restaurant…’

‘Ja, natuurlijk, en u komt mijn map brengen. Dank u wel. Ik heb zojuist gebeld, en ze zeiden dat u hem had meegenomen.’

‘Het leek mij sneller om hem zelf even langs te brengen.’

‘Wat aardig van u. Komt u alstublieft boven iets drinken. O, er is iemand aan de deur. Dat bent u toch niet, hè?’

Adam lachte, zei dat hij er over een minuut of vijf kon zijn en klapte zijn telefoon dicht. Kom boven even iets drinken – het klonk heel vriendelijk, geen enkele seksuele ondertoon – maar misschien kwam het door het Amerikaanse accent dat zakelijk emotieloos klonk en niets verried, waardoor Adam de indruk had dat Wang niet verbaasd genoeg reageerde toen hij hoorde dat Adam onderweg was…

Anne Boleyn House was een imposant, bijna vestingachtig art deco-appartementencomplex uit de jaren dertig, met een halfronde entree met buxushaag en een portier in uniform achter een lange, marmeren balie. Adam zette zijn naam in een gastenboek en werd verwezen naar appartement G14 op de zevende verdieping. Na zijn telefoontje had hij getwijfeld of hij wel bij Wang op bezoek zou gaan, hij had de map net zo goed bij de portier kunnen afgeven, besefte hij nu. Maar hij had niets anders te doen en hij had niet echt zin om terug te gaan naar zijn bescheiden hotel in Pimlico: een paar drankjes met Wang zouden in ieder geval de tijd doden, en bovendien was Wang een beschaafd mens.

Adam stapte de lift uit en betrad een lange, kale gang: donker parket, pistachegroene wanden, identieke deuren die alleen verschilden in huisnummer. Het lijken wel cellen, dacht hij, of in een film zou het de interpretatie van een luie artdirector van kafkaëske uniformiteit kunnen zijn. Er hing een onaangename, prikkelende geur, van boenwas vermengd met een krachtige, chloorachtige wcreiniger. Kleine, felle lampjes in het plafond leidden hem naar appartement G14, waar de gang een bocht naar rechts maakte en nog een gang vol zielloze serviceflats zichtbaar werd. Aan het einde gaf een groen lampje een nooduitgang aan.

Adam zag dat Wang de deur op een kier had gelaten – een teken van welkom? – maar hij drukte evengoed op de bel omdat hij het niet netjes vond om gewoon door te lopen. Hij hoorde Wang een deur openen, er ging een deur dicht, maar niemand zei: ‘Adam? Kom binnen.’

Hij drukte opnieuw op de bel.

‘Hallo?’ Adam duwde de deur een beetje open. ‘Dr. Wang? Philip?’

Hij opende de deur helemaal en betrad een kleine, hokkerige zitkamer. Twee fauteuils vlak bij een salontafel, een enorm tvscherm, droogbloemen in strooien vazen. Een piepklein keukentje achter twee halve louvredeurtjes. Adam zette zijn diplomatenkoffertje naast de salontafel en legde de map van Wang naast een aantal golftijdschriften, met allemaal glimlachende mannen in pastelkleuren met hun golfclub in de aanslag. Toen hoorde hij Wangs stem, zacht en dringend.

‘Adam? Ik ben hier…’

Het volgende vertrek. Nee, alsjeblieft, toch niet de slaapkamer, hè? dacht Adam bij zichzelf, en hij had spijt dat hij naar boven was gekomen, terwijl hij naar de deur liep en hem open duwde.

‘Ik kan helaas maar vijf minu…’

Philip Wang lag op zijn bed in een steeds groter wordende plas bloed. Hij leefde nog, was bij bewustzijn en gebaarde met een beweging van zijn hand dat Adam dichterbij moest komen. De kamer was één grote rotzooi, twee kleine archiefkasten waren omgekeerd en leeggehaald, laden van een nachtkastje omgekiept, een klerenkast met een paar halen leeg geveegd, kleren en hangertjes lagen op een ordeloze hoop.

Wang wees naar zijn linkerkant. Adam had niet gezien dat het heft van een mes uit Wangs drijfnatte trui stak.

‘Trek het eruit,’ zei Wang. Zijn gezicht vertoonde sporen van een aframmeling: zijn bril was verbogen maar niet gebroken, een straaltje bloed uit een neusgat, een dikke lip, een vuurrode plek op een jukbeen.

‘Weet je het zeker?’ vroeg Adam.

‘Alsjeblieft, nu…’

Met bevende handen leek hij Adams rechterhand naar het heft van het mes te willen leiden. Adam pakte het losjes vast.

‘Volgens mij is dit niet iets wat…’

‘Eén snelle beweging,’ zei Wang en hij hoestte. Er liep wat bloed uit zijn mond langs zijn kin.

‘Weet je het absoluut zeker?’ herhaalde Adam. ‘Ik weet niet of het de juiste…’

‘Nú!’

Zonder verder na te denken greep Adam het mes stevig vast en trok het eruit. Het ging vlot, alsof hij het uit de schede trok. Het was een broodmes, viel hem op, terwijl een golf bloed met het mes naar buiten kwam, langs het lemmet omhoogschoot tot aan Adams knokkels, waar het warm en vochtig aanvoelde.

‘Ik ga de politie bellen,’ zei Adam; hij legde het mes neer en veegde zonder erbij na te denken zijn vingers af aan de sprei.

‘De map,’ zei Wang. Zijn vingers trilden en bewogen alsof ze een onzichtbaar toetsenbord beroerden.

‘Die heb ik bij me.’

‘Wat je ook doet, zorg dat je in geen geval…’ Op dat moment overleed Wang, met een korte zucht van uitputting, zo klonk het.

Adam deed een stap naar achteren, geschrokken, verbijsterd, stootte tegen een stapel jasjes en broeken aan, en liep terug naar de zitkamer, op zoek naar een telefoon. Het toestel stond keurig op een console bij de deur, en terwijl hij de hoorn wilde pakken, zag hij dat er nog steeds bloed van een van zijn vingers droop. Er vielen druppels op de telefoon.

‘Shit…’ zei hij, en hij besefte dat het zijn eerste uitgesproken uiting van schrik was. Wat was hier godverdomme aan de hand…?

Toen hoorde hij dat het raam in Wangs slaapkamer openging en er iemand zwaar naar binnen stapte. De paniek die hij voelde was op slag verdwenen. Althans hij dacht dat het een raam was – misschien in de badkamer – maar hij had duidelijk het geluid gehoord van een raam dat werd opengedraaid, zo’n koperen grendel waarmee de in massa geproduceerde en van vele ruiten voorziene stalen ramen waren uitgerust, waaraan het Anne Boleyn House zijn bedompte, ziekenhuisachtige atmosfeer dankte.

Adam greep zijn diplomatenkoffer en de map van Wang, verliet razendsnel de flat en sloeg de deur met een klap achter zich dicht. Hij keek in de richting van de liften en besloot die niet te nemen, ging de hoek om en liep met stevige pas maar niet overdreven snel naar het groene bordje uitgang en de brandtrap.

Hij liep de schaars verlichte stenen trap af zonder iemand tegen te komen en kwam uit in een zijstraat achter het Anne Boleyn House, naast vier reusachtige vuilcontainers op stevige rubberen wielen. Er hing een sterke lucht van rottend voedsel, waardoor Adam moest kokhalzen en spugen terwijl hij neerhurkte en de map van Wang in zijn diplomatenkoffer stopte. Hij keek op en zag twee jonge koks in hun witte buis en blauwgeruite broek, die een paar meter verderop in een deuropening een sigaret opstaken.

‘Wat een stank, niet?’ zei een van hen grijnzend.

Adam stak zijn duimen naar hen op en verdween, in wat volgens hem een ontspannen tempo was, in de tegenovergestelde richting.

Hij dwaalde een poosje doelloos door de straten van Chelsea. Hij probeerde helder te denken, probeerde te doorgronden wat hij zojuist had gezien en wat er precies was gebeurd. Het was een puinhoop in zijn hoofd, een afschuwelijk, gebroken mozaïek aan recente beelden – Wangs bont en blauw geslagen gezicht, het heft van het broodmes, zijn krampachtige, wijzende gebaren – maar het was ook weer niet zó’n puinhoop in zijn hoofd dat hij niet besefte wat hij zojuist had gedaan en wat de gevolgen waren van zijn onwillekeurige, natuurlijke reacties. Hij realiseerde zich nu dat hij nóóit Wangs instructies had moeten opvolgen. Hij had nooit dat mes uit zijn lichaam moeten trekken; hij had gewoon de telefoon moeten pakken en het alarmnummer bellen. Nu had hij sporen van Wangs bloed op zijn handen en onder zijn nagels, en wat nog erger was, zijn vingerafdrukken stonden op het mes. Maar wat had je anders moeten doen onder die omstandigheden, riep een woedende, gefrustreerde stem in hem. Je had geen andere keus: het was het laatste verzoek van een stervende man in doodsnood. Wang had min of meer zijn hand om het heft van het mes geplooid, hem gesmeekt het eruit te trekken, hem gesmeekt…

Hij bleef even stilstaan en dwong zichzelf te kalmeren. Het zweet gutste van zijn gezicht en hij hijgde zwaar, alsof hij zojuist de vijftienhonderd meter had gerend. Hij ademde luidruchtig uit, rustig aan, rustig aan. Denk na, denk na… Hij liep verder. Had hij de moordenaar van Wang in zijn werk gestoord? Of was het gewoon een roofoverval die gruwelijk uit de hand was gelopen? Hij dacht: de deur die hij had horen dichtslaan toen hij de flat binnenkwam, moet de indringer zijn geweest die de slaapkamer verliet, en het geluid van de persoon die opnieuw binnenkwam, moet opnieuw de indringer, de moordenaar zijn geweest. Hij moet zijn binnengekomen vanaf het balkon, besefte hij, en hij herinnerde zich ook dat sommige hoger gelegen serviceflats in het Boleyn House smalle balkons hadden. Dus de man was naar buiten geglipt toen hij Adam had horen binnenkomen, en had gewacht op het balkon, en toen hij hoorde dat Adam de slaapkamer verliet om te bellen… Ja, de politie, die moet ik bellen, hield Adam zichzelf voor. Misschien, bedacht hij plotseling, was het wel een enorme blunder geweest om te vertrekken, om de brandtrap af te lopen… Maar als die man hem betrapt had, wat dan? Nee, het was volkomen begrijpelijk, hij móést weg, zo snel mogelijk, anders was hij eraan gegaan, jezus… Hij haalde zijn mobiele telefoon uit zijn zak en zag dat het bloed van Wang op zijn knokkels opgedroogd was. Dat moest hij eerst even afwassen.

Hij liep een open ruimte op, een soort breed plein dat leidde naar een sportterrein en vreemd genoeg een kunstgalerie, waar waterstralen in groepjes vanuit het plaveisel omhoogspoten. Er zaten stelletjes op lage muurtjes, en een paar kinderen flitsten heen en weer op dure metalen autopeds.

Hij hurkte neer bij een fontein en spoelde zijn rechterhand schoon in het koude water, een schommelende, opwaartse, verticale straal die de zwaartekracht trotseerde. Zijn rechterhand was nu schoon – en beefde, merkte hij –, hij had behoefte aan een borrel, hij moest rustig worden, orde scheppen in zijn hoofd; daarna zou hij de politie bellen: ergens in zijn achterhoofd voelde hij dat hem iets dwarszat, iets wat hij wel of niet had gedaan, en daar wilde hij even goed over nadenken.

Adam vroeg de weg naar Pimlico en ging op pad, vastbesloten waar hij heen wilde. Onderweg ging hij een pub in, een geruststellend middelmatige kroeg, waar het woord ‘doorsnee’ alle ambities van het etablissement leek samen te vatten: een doorsnee vloerkleed met vlekken, doorsnee muzikaal behang, drie gokautomaten die niet al te hard stonden te pinkelen en rinkelen, een sjofel geklede arbeidersclientèle, een volkomen normaal aantal verschillende biersoorten en een doorsnee menukaart: pastei, sandwiches en een dagschotel (slordig van het bord geveegd). Adam voelde zich vreemd genoeg gerustgesteld door zijn beslissing om zich hiermee tevreden te stellen en niets meer na te streven dan dit gemiddelde niveau. Deze kroeg wilde hij onthouden. Hij bestelde een dubbele whisky en een zakje pinda’s, ging ermee naar een tafeltje in de hoek en dacht na.

Hij voelde zich schuldig. Waarom voelde hij zich schuldig, hij had toch niets verkeerd gedaan? Kwam het omdat hij weggelopen was…? Maar dat zou iedereen in zijn situatie toch hebben gedaan, hield hij zichzelf voor: de schok, de aanwezigheid van een moordenaar in het aangrenzende vertrek… Het was een atavistische angst, een soort onlogisch verantwoordelijkheidsgevoel, iets dat ieder kind snapt dat wordt geconfronteerd met ernstige problemen. Het was een logische, natuurlijke handelwijze geweest om zo snel mogelijk een veilig heenkomen te zoeken en de balans op te maken. Hij had wat tijd nodig, een beetje ruimte…

Hij nipte van zijn whisky en genoot van het brandende gevoel in zijn keel. Hij kauwde op de pinda’s, likte het zout van zijn handpalm en pulkte stukjes noot met een vingernagel tussen zijn tanden vandaan. Wat zat hem dwars? Was het wat Wang had gezegd, zijn laatste woorden? ‘Wat je ook doet, zorg dat je in geen geval…’ In geen geval wat? De map meeneemt? De map achterlaat? Toen realiseerde hij zich dat Wang dood was, en de uitgestelde schok kwam hard aan. Hij huiverde. Hij liep naar de bar en bestelde nog een whisky en een zakje pinda’s.

Adam dronk van zijn whisky en at zijn pinda’s met een snelheid en een gretigheid die hem verbaasden; hij gooide het zakje leeg in zijn hand en kiepte de noten bijna als een aap achteloos in zijn mond (waarbij losse nootjes op het tafelblad voor hem stuiterden). Het zakje was binnen een paar seconden leeg, hij frommelde het in elkaar en legde het op tafel, waar het een paar seconden lang probeerde zichzelf weer te ontkreukelen, terwijl Adam de losse nootjes, die aan zijn gulzige honger waren ontkomen, opraapte en in zijn mond stak. Terwijl hij genoot van de zoute, wasachtige pindasmaak, vroeg hij zich af of er op aarde een voedzamer of bevredigender voedingsmiddel bestond; soms had een mens genoeg aan zoute pinda’s om te kunnen overleven.

Hij ging naar het herentoilet en moest daarvoor een smalle gebogen trap af – alsof die ooit wenteltrap had willen zijn, maar halverwege de moed had opgegeven – en kwam in een stinkend souterrain, waar de lucht van bier en urine wedijverden om de suprematie. Terwijl hij opnieuw zijn handen waste onder het genadeloze licht boven de wasbakken, zag hij dat zijn das en overhemd onder de donkere spikkels zaten: bloedvlekjes, nam hij aan. Bloed van dr. Wang… Plotseling begon het Adam te duizelen, hij herinnerde zich de scène in Wangs flat, het uittrekken van het broodmes en de bloedstraal die het gevolg daarvan was. De vertraagde schok om wat hij had gezien en gedaan keerde terug. Hij moest naar zijn hotel, besloot hij abrupt, een ander overhemd aantrekken (en dit bewaren als bewijsstuk), en vervolgens de politie bellen. Niemand zou het hem kwalijk nemen dat hij de plaats delict had verlaten, omdat die man, de moordenaar op het balkon, plotseling terugkwam. Het was onmogelijk om onder die omstandigheden kalm en helder te blijven; nee, nee, nee, hem trof geen enkele blaam.

Terwijl hij terugliep naar Pimlico en Grafton Lodge – zijn bescheiden hotel – herhaalde hij zijn versie van de gebeurtenissen. Hij stond een paar keer stil om zich te oriënteren in die vrijwel identieke straten met wit gestuukte rijtjeshuizen, en toen hij eenmaal zeker wist dat hij in de goede richting liep, hervatte hij met hernieuwd zelfvertrouwen zijn wandeling, opgelucht dat deze afschuwelijke avond – de verschrikkelijke dingen waarvan hij getuige was geweest – op een passende gerechtelijke wijze zouden worden afgehandeld.

Grafton Lodge bestond uit twee van die rijtjeshuizen die waren samengevoegd en zo een klein hotel met achttien kamers vormden. Ondanks de overduidelijke pretenties van de naam hadden de eigenaren – Seamus en Donal – volgens de beste traditie van de B-film achter een raam op de begane grond een roze neonreclame geïnstalleerd met een in een cursieve letter oplichtend KAMERS VRIJ. De voordeur was rijkelijk voorzien van logo’s van internationale reisorganisaties, vakantiegezelschappen en hotelgidsen: een glimmende collage van plakplaatjes, stickers en plastic etiketten. Het was zonneklaar dat Grafton Lodge voor reizigers vanuit Vancouver tot Osaka als een tweede thuis was.

In alle eerlijkheid dient gezegd dat Adam geen klachten had over zijn kleine maar schone kamer, die uitzag op een steeg met schuurtjes aan de achterkant. Alles werkte naar behoren: het thee- en koffiezetapparaat, de douche, de minibar, de tv met zijn achtennegentig zenders. Seamus en Donal waren behulpzaam, charmant en attent tegenover hun gasten, maar nu hij de straat in liep op weg naar het hotel en de roze neonreclame KAMERS VRIJ zag, voelde hij toch een lichte angst door hem heen gaan. Hij bleef staan en dwong zichzelf na te denken: het was nu ruim een uur geleden, bijna twee uur zelfs, dat hij was weggevlucht uit het Anne Boleyn House. Maar hij had zijn naam genoteerd in het gastenboek dat de portier hem had voorgehouden – Adam Kindred – en hij had als woonadres Grafton Lodge, SW₁ opgegeven. Dat was de enorme stommiteit waar hij zich zorgen om maakte, dát had hem de hele tijd dwarsgezeten… De laatste persoon die Philip Wang voor zijn dood had bezocht, was zo attent geweest zijn naam en adres te noteren in het gastenboek. Terwijl hij Grafton Lodge naderde, voelde hij zich plotseling misselijk worden toen hij nadacht over de mogelijke gevolgen van zijn argeloze openhartigheid. Er leek niets aan de hand te zijn, door de met plakplaatjes bedekte glazen deur zag hij Seamus achter de receptie staan praten met een van de kamermeisjes – hij meende dat ze Branca heette – en hij zag een paar gasten in de voor hotelgasten gereserveerde bar. Aan de overkant van de straat stond een taxi geparkeerd, het bordje met vrij was onverlicht en de chauffeur zat te dutten achter het stuur, ongetwijfeld wachtend tot een van de brassende zakenlui in de bar eindelijk naar buiten zou komen.

Adam dwong zichzelf door te lopen: ga naar binnen, ga naar je kamer, trek die bebloede kleren uit, bel de politie en ga naar een politiebureau, zorg dat die hele akelige toestand naar behoren wordt opgelost. Het leek de meest logische volgende stap, de enige volkomen natuurlijke handelwijze, en daarom vroeg hij zich af waarom hij besloot naar het einde van de straat te lopen en vanuit de steeg achter het hotel een blik op zijn raam te werpen. Er zat hem nog iets anders dwars, iets anders wat hij wel of niet had gedaan, en die daad of nalatigheid spookte hem door het hoofd. Als hij zich nu maar kon herinneren wat het was en er verstandig over kon nadenken, dan zou hij misschien een stuk rustiger worden.

Hij stond in de donkere steeg achter Grafton Lodge, keek naar de achtergevel van het hotel, zocht het raam van zijn kamer en vond het: donker, de gordijnen halfdicht, zoals hij ze die ochtend had achtergelaten toen hij vertrok naar het Imperial College voor het sollicitatiegesprek. Wat was dit voor een wereld? mijmerde hij. Alles was nog precies zoals het geweest was, er was helemaal niets veranderd. Hij was een idioot die achterdoch…

‘Adam Kindred?’

Later kon Adam met geen mogelijkheid verklaren waarom hij zo agressief gereageerd had op het noemen van zijn naam. Misschien was hij ernstiger getraumatiseerd dan hij gedacht had; misschien dwong de mate van stress waaraan hij zojuist onderworpen was geweest hem tot een reflex in plaats van tot logisch redeneren. Hoe dan ook, toen hij de mannenstem zo vlakbij zijn naam hoorde uitspreken, greep hij het handvat van zijn nieuwe, zware diplomatenkoffer stevig vast en zwaaide die met volle kracht achterwaarts. De onmiddellijke, ongeziene impact joeg een pijnscheut door zijn arm en schouder. De man maakte een geluid tussen zuchten en kreunen, en Adam hoorde hem met een bons en gekletter op de grond vallen.

Adam draaide zich razendsnel om – er ging een golf van absurde bezorgdheid door hem heen – jezus christus, wat had hij gedaan? – en knielde neer naast het halfbewuste lichaam. De man bewoog zich nauwelijks, en er stroomde bloed uit zijn mond en neus. Het zware, rechthoekige, koperen beslag op een van de onderste hoeken van Adams diplomatenkoffer was onzacht in aanraking gekomen met de rechterslaap van de man, en in het schemerige licht van de straatlantaarns in de steeg zag hij een heldere, rode, L-vormige wond die leek op een brandmerk. De man kreunde en probeerde overeind te komen; hij strekte zijn handen alsof hij iets wilde pakken. Adam volgde het gebaar en zag dat hij een automatisch pistool (met geluiddemper, realiseerde hij zich een paar tellen later) wilde pakken dat op de klinkers naast hem lag.

Adam stond op, angst en paniek namen de plaats in van zijn schuldgevoel, en direct daarop hoorde hij het geluid van een politiesirene naderbij komen. Maar hij wist zeker dat de man die voor zijn voeten lag geen politieman was. Voor zover hij wist waren politieagenten in burger niet uitgerust met van geluiddempers voorziene automatische pistolen. Hij probeerde rustig te blijven, terwijl de logische gevolgtrekking steeds duidelijker werd: er zat nog iemand anders achter hem aan, deze man was erop uitgestuurd om hem op te sporen en te doden. Adam voelde de misselijkheid opstijgen in zijn keel. Hij besefte dat wat hij voelde pure doodsangst was, als van een dier, een in het nauw gedreven dier. Hij keek naar de man en zag dat die duizelig half overeind had weten te komen, heen en weer zwaaiend als een baby, en een tand uitspuugde. Adam schopte het pistool weg, dat ratelend over de klinkers van de steeg gleed, en deed een paar passen naar achteren. De man was dan wel niet van de politie, maar de echte politie kwam steeds dichterbij; hij hoorde een paar straten verderop nog een sirene, die pijnlijk dissonant was met de eerste. De man begon aarzelend over de klinkers te kruipen in de richting van zijn pistool. Goed: de man was op zoek naar hem en de politie ook – hij hoorde hoe de eerste politieauto stopte voor het hotel en hoe de portieren haastig werden dichtgesmeten – en de avond was helemaal uit de klauwen gelopen op een manier die hij niet voor mogelijk had gehouden. Hij keek om en zag dat de kruipende man bijna zijn pistool had bereikt en onzeker een arm uitstrekte om het op te rapen, alsof zijn zicht belemmerd werd en hij zijn ogen nauwelijks kon focussen. De man viel om en kwam weer moeizaam overeind. Adam wist dat hij onmiddellijk, binnen een paar seconden, een beslissing moest nemen, en met die wetenschap kwam het onaangename besef dat het waarschijnlijk een van de belangrijkste beslissingen van zijn leven zou worden. Moest hij zich aangeven bij de politie, of niet? Een of andere onduidelijke angst diep in hem schreeuwde: néé! néé! rennen! En hij wist dat zijn leven ieder moment een wending kon nemen die hij nooit meer ongedaan zou kunnen maken. Hij kon zichzelf nu niet aangeven, hij mócht zichzelf niet aangeven: hij had tijd nodig. Hij was doodsbang, realiseerde hij zich, voor de gruwelijke omstandigheden waarin hij verkeerde, doodsbang voor de rampzalige, onvoorstelbare problemen waarin de onheilspellende, afschuwelijke gevolgen van het verhaal dat hij te vertellen had – het ware verhaal – hem zouden kunnen storten. Alles draaide dus om tijd, tijd was op dit moment zijn enig denkbare vriend en bondgenoot. Als hij wat tijd kreeg, zou alles op keurige wijze kunnen worden verklaard en opgelost. En dus nam hij een beslissing, een van de belangrijkste beslissingen van zijn leven. De kwestie was niet of hij de juiste of de verkeerde handelwijze had gekozen. Hij kon alleen maar afgaan op zijn instinct, hij moest eerlijk zijn tegenover zichzelf. Hij draaide zich om, rende in een stevig tempo de steeg uit en verdween in de naamloze straten van Pimlico.

Wat dreef hem om terug te keren naar Chelsea? vroeg hij zich af. Waren het de vijgenboom en zijn kortstondige droom van dure appartementen aan de rivier die hem het idee gaven dat dat driehoekige stuk onland naast de Chelsea Bridge hem vierentwintig uur lang een veilige schuilplaats zou bieden, totdat dit hele krankzinnige avontuur achter de rug was? Hij wachtte net zo lang tot er geen auto’s meer te zien waren langs het Embankment, klom razendsnel over het puntige hek en verdween in de driehoek. Hij baande zich een weg door de bosjes en de struiken, weg van de brug en het schijnsel van koplampen, en spreidde zijn regenjas uit. Daar zat hij een tijdje met zijn armen om zijn knieën, probeerde nergens aan te denken, en voelde de onweerstaanbare behoefte in zich opkomen om te gaan slapen. Hij schakelde zijn telefoon uit, ging liggen, legde zijn hoofd op zijn diplomatenkoffer en sloeg zijn armen om zich heen. Eindelijk dacht hij nergens aan, hij probeerde niets te begrijpen of te analyseren, liet alleen maar de beelden van de afgelopen dag en avond als een op hol geslagen diavertoning door zijn hoofd flitsen. Rust maar uit, zei zijn lichaam, je bent hier veilig, je hebt extra kostbare tijd gewonnen, maar nu moet je rusten, hou maar op met denken. En dat deed hij dan ook: hij viel in een diepe slaap.

2

Rita Nashe probeerde aan Vikram uit te leggen waarom ze zo de pest had aan cricket, waarom cricket in welke vorm dan ook, ouderwets of modern, haar een gruwel was, toen de melding doorkwam. Ze stonden geparkeerd vlak bij King’s Road, op de hoek bij een Starbucks, waar ze nog een paar bekers koffie hadden kunnen bemachtigen voordat de vestiging sloot. Rita herinnerde zich de melding, ze moesten naar een ‘cocktailparty’ in het Anne Boleyn House aan Sloane Avenue. Ze schreef de details in haar notitieboekje en startte de auto.

‘Cocktailparty,’ zei ze tegen Vikram.

‘Sorry?’

‘Huiselijk geweld. Zo noemen we dat in Chelsea.’

‘Cool. Dat zal ik onthouden: “cocktailparty”.’

Ze reed ontspannen naar Sloane Avenue, zwaailicht en sirene waren niet nodig. Een vrouw had het bureau gebeld met klachten over gedreun en gebons op de vloer in de flat boven haar, waarna er vlekjes op haar plafond waren verschenen. Ze parkeerde tegenover de ingang en liep naar de deur. Vikram bleef een eindje achter haar – hij leek problemen te hebben met zijn veiligheidsgordel – niet bepaald een wakkere jongen. Haar mobiele telefoon rinkelde.

‘Rita, ik kan mijn bril nergens vinden.’

‘Pap, ik ben aan het werk. Waar is je reservebril?’

‘Ik heb godverdomme geen reservebril, dat is het nou juist. Ik zou je niet bellen als ik een reservebril had.’

Ze hield even in bij de ingang totdat Vikram bij haar was.

‘Heb je al gekeken,’ vroeg ze haar vader en haar stem klonk verwachtingsvol, ‘in de kast vóór, waar we de blikjes in bewaren?’ Ze hoorde zijn hersens bijna knarsen.

‘Waarom?’ zei hij kwaad. ‘Waarom zou mijn bril in de kast vóór bij de blikjes liggen…?’

‘Omdat je hem daar al eens eerder in hebt gelegd, herinner ik me.’

‘O ja? O… Goed, ik zal eens kijken.’

Ze klapte glimlachend haar telefoon dicht; ze had zijn bril zelf in de kast verstopt, als straf omdat hij zo lomp en egoïstisch deed. Negentig procent van de irritaties in zijn leven waren haar schuld – daar had hij geen idee van – en hij had nooit gemerkt dat die irritaties afnamen naarmate zijn humeur zonniger werd. Hij was een intelligente man, hield ze zichzelf voor, terwijl zij en Vikram de glazen deuren openduwden en de lobby betraden, eigenlijk had hij het allang door moeten hebben.

Van achter de brede marmeren balie keek de portier verbaasd op toen er plotseling twee politieagenten – een man en een vrouw – voor zijn neus stonden, en toen ze hem de triviale reden voor hun komst vertelden, begreep hij niet waarom de klaagster (een moeilijke oude vrouw) niet gewoon naar de receptie had gebeld, uiteindelijk zat hij daarvoor. Rita zei dat er ook sprake was van vlekken op het plafond. Ze keek in haar notitieboekje. Appartement F14.

‘Welk appartement zit er boven F14?’

‘G14.’

Zij en Vikram gingen met de lift naar boven.

‘Ik zou hier ook wel willen wonen,’ zei Vikram. ‘Een studio-appartement, Chelsea, King’s Road…’

‘Tja, dat willen we allemaal wel, Vik.’

De deur van appartement G14 stond op een kier; Rita vond dat vreemd. Ze zei tegen Vikram dat hij buiten moest blijven wachten, en ging naar binnen. De lampen brandden en de flat was grondig overhoopgehaald. Inbraak, dacht ze meteen, hoewel de enorme chaos erop wees dat iemand naar iets speciaals op zoek was geweest en het niet gevonden had. De tv stond er nog, de dvd-speler. Misschien ook niet…

Toen ze de dode aantrof in de slaapkamer, liggend op zijn rug op doorweekte lakens, begreep ze ook waar de vlekken op het plafond beneden vandaan kwamen. In de loop van haar politiecarrière had ze eerder doden en gewonden gezien, maar ze was altijd weer verbaasd door de enorme hoeveelheid bloed die uit een menselijk lichaam kon stromen. Ze hield haar neus dicht en slikte; ze voelde een lichte duizeligheid opkomen. Ze ademde licht in en uit en liet, staande in de deuropening, de trilling die door haar lichaam ging wegzakken. Ze keek snel om zich heen, ook hier was alles overhoopgehaald, de glazen deur naar het balkonnetje stond open, ze hoorde het verkeer op Sloane Avenue, en zag de vitrages bewegen en opbollen als zeilen in de nachtbries.

Ze liep behoedzaam terug door de flat naar de voordeur, waar ze haar mobilofoon aanklikte en de brigadier van dienst op het bureau in Chelsea belde.

‘Iets interessants?’ vroeg Vikram.

3

Onderbroek of geen onderbroek? dacht Ingram Fryzer bij zichzelf, terwijl hij naar de lange rij van wel vijfentwintig kostuums keek die in de kleerkast in zijn kleedkamer hingen. Hij droeg een crèmekleurig overhemd met een das die hij al gestrikt had, en zijn gebruikelijke kniehoge, marineblauwe sokken. Ingram verafschuwde het wanneer zijn witte, harige huid tussen sok en broekomslag te zien was als hij met gekruiste benen ging zitten, wat een hardnekkige en typisch Engelse slordigheid op kledinggebied scheen. Scheen, glimlachte hij in zichzelf, of liever: scheenbeen. Hoe dan ook, als hij in vergadering was met rijke en machtige mannen, en hij zag hoe ze hun benen over elkaar sloegen en daarbij zo’n vijf centimeter melkwitte huid toonden, merkte hij dat ze onmiddellijk in zijn achting daalden; dat soort nalatigheid zei iets over hen. De kwestie van de onderbroek was echter een onvervreemdbaar persoonlijke kwestie: het was ondenkbaar dat iemand in zijn gezelschap ooit maar het flauwste benul kon hebben dat de voorzitter en CEO naakt was onder zijn volmaakt gesneden kostuum en dat zijn lul en ballen los in zijn broek bungelden.

Ingram dacht nog even na over dit aangename dilemma – onderbroek of geen onderbroek – en stelde zich de mogelijke prikkels voor die hem die dag te wachten stonden. Hij vond het een heerlijk gevoel als zijn eikel langs de stof van zijn broek gleed of even vastzat tegen een zoom; op dat soort momenten kon je er zeker van zijn dat hij spontaan een halve erectie kreeg, en die mogelijkheid verhoogde het risico, vooral als je op het punt stond een belangrijke vergadering te betreden. De hele opbouw – iedere nuance – van een dag op kantoor veranderde radicaal als je niets aanhad onder je broek. Une journée de frotti-frotta, zoals een Franse vriend het noemde, en Ingram genoot van de subtiele pretentie die deze benaming verleende aan zijn kleine ondeugd. Hij had een besluit genomen – het werd geen onderbroek – en hij koos een pak met een prince-de-galles-ruit, trok de pantalon aan, klemde er zijn rode bretels aan en deed het colbert aan. Hij koos een paar donkerbruine loafers met kwastjes, en ging naar beneden voor het uitgebreide Engelse ontbijt dat Maria-Rosa van maandag tot vrijdag iedere ochtend om half acht voor hem klaar had staan.

Onderweg naar kantoor vroeg hij Luigi te stoppen bij het metrostation Holborn. Dat deed hij vaak – een paar haltes met de ondergrondse naar het werk terwijl Luigi verder reed met de auto –, vooral op dagen dat hij geen onderbroek aanhad. Hij mengde zich graag onder ‘de mensen’, keek om zich heen naar de diverse mensentypes die te zien waren en vroeg zich dan af wat voor leven ze leidden.

Niet dat hij minachting voor hen voelde of een prettig superioriteitsgevoel had – het was gewoon een kwestie van antropologische nieuwsgierigheid, hij was geïntrigeerd door al die andere leden van de menselijke soort – en hij meende dat hij daar als mens beter van werd, aangezien niemand anders uit zijn sociale en economische klasse hetzelfde deed. Tien minuten lang was hij een van de vele anonieme forenzen die met de Central Line naar hun werk gingen.

Hij stond in de drukke coupé nieuwsgierig en onschuldig om zich heen te kijken. Dichtbij stonden redelijk knappe meisjes in mantelpak via piepkleine oortelefoons naar muziek te luisteren. Chic gekleed, met sieraden, zwaar opgemaakt… Een keek even in zijn richting, alsof ze voelde dat hij haar aanstaarde, en wendde haar blik weer af. Ingram voelde zijn pik bewegen, en hij vroeg zich af of dit ook een dag voor Phyllis zou worden. Mijn god, wat was er toch aan de hand met hem? Dachten andere mannen van negenenvijftig ook voortdurend aan seks? Hoe heette dat ook weer? Ja, was hij een erotomaan? Dat was in ieder geval niet de ergste categorie van zedendelinquenten om in te worden ingedeeld, maar soms vroeg hij zich af of er niet iets klinisch mis was met hem, iets wat te diagnosticeren was, dat te maken had met zijn obsessies… Maar aan de andere kant, mijmerde hij terwijl hij de trappen van het Bank Station opliep en de glazen toren zag waarin zijn bedrijf was gevestigd – Calenture-Deutz nv – waar op een aantal verdiepingen tweehonderd van zijn employees hun werkdag begonnen, waren dat soort gevoelens, dat soort behoeftes misschien wel heel normaal en gezond.

Hij wist meteen dat er iets niet in orde was toen hij zag dat zowel Burton Keegan als Paul de Freitas in de hal op hem stonden te wachten. Terwijl hij op hen af liep, bereidde hij zich voor op de meest rampzalige scenario’s: zijn vrouw, zijn kinderen verminkt, dood; een bedrijfsongeval in de laboratoria in Oxford, vervuiling, een besmettingsuitbraak; afschuwelijk gedoe op de beurs; een rel in de directiekamer, faillissement…

‘Burton, Paul,’ zei hij, en hij zorgde dat zijn gezicht net zo uitdrukkingloos was als het hunne. ‘Goede morgen. Dit kan alleen maar slecht nieuws betekenen.’

Keegan keek naar De Freitas: wie zou de boodschapper zijn? De Freitas knikte en Keegan deed een stap naar voren.

‘Philip Wang is dood,’ mompelde Keegan zacht. ‘Vermoord.’

4

Adam werd wakker bij zonsopgang. Zeemeeuwen schreeuwden en krijsten vlak boven hem, ze vlogen laag en doken agressief, en heel even dacht hij: o ja, natuurlijk, ik droom, dit is allemaal niet gebeurd. Maar de kou in zijn benen, de algehele vochtigheid en het gevoel van smerigheid, brachten hem met kracht terug in de werkelijkheid en de zorgelijke omstandigheden waarin hij verkeerde. Hij ging rechtop zitten en voelde zich gedeprimeerd; hij kon wel huilen toen hij ten volle besefte wat er gebeurd was. Hij keek naar de rivier en zag dat het vloed was, het bruine water stroomde krachtig. Hij had honger, hij had dorst, hij moest pissen, hij wilde zich scheren… Het urineren vormde geen enkel probleem, en terwijl hij zijn gulp opentrok stelde hij somber vast dat dit de eerste keer in zijn leven was dat hij onder de blote hemel had geslapen. Het beviel hem niets.

Hij trok zijn regenjas aan, pakte zijn diplomatenkoffer, baande zich een weg door de bedauwde struiken naar het Embankment, en zag de eerste forenzen over de lege weg scheuren voor het spitsuur begon. Hij sprong over het hek en bleef met zijn regenjas aan de spijlen haken, maakte die los en liep door. Het was koel ’s morgens zo vroeg en Adam voelde de kilte, terwijl hij stilstond en de grassprieten van zijn bevuilde regenjas klopte. Hij moest iets eten.

In een cafetaria in King’s Road bestelde hij een uitgebreid Engels ontbijt, dat hij snel naar binnen werkte. Hij keek in zijn portefeuille: papiergeld en munten ter waarde van 118 pond en 38 pence. Hij vond dat hij, als hij zich ging aangeven bij de politie, er in ieder geval toonbaar uit moest zien, en dus ging hij naar een drogist, waar hij wegwerpscheermesjes en scheercrème kocht – nu zijn honger was gestild wilde hij nog maar één ding: zich scheren – en nam de ondergrondse van Sloane Square naar Victoria Station, waar hij twee pond betaalde voor het gebruik van de nieuwe ‘exclusieve toiletten’. Hij schoor zich zorgvuldig glad en kamde zijn haar achterover zodat het weer netjes op zijn plaats zat. De voren van de kam waren zichtbaar als bij corduroy; na één nacht buiten slapen begon het dus al vet te worden. In de stationshal vroeg hij een medewerker van de spoorwegen naar het dichtstbijzijnde politiebureau, en hij werd verwezen naar Buckingham Palace Road, op een loopafstand van een paar minuten.

Hij vond het bureau gemakkelijk, bleef even staan om moed te verzamelen en liep zelfverzekerd de trap op van wat een nieuw gebouw leek te zijn – vierkante, karamelkleurige blokken steen en felblauwe relingen. Hij had met opzet niet nagedacht over wat hem te wachten zou kunnen staan, of wat de onmiddellijke gevolgen konden zijn van de aanklacht die mogelijk tegen hem zou worden ingediend. Er was erg veel belastend bewijs dat tegen hem pleitte, dat was overduidelijk. Sterker nog, dat was precies de reden waarom hij gisteren was gevlucht. Hij ging er pessimistisch van uit dat hij gearresteerd en opgesloten zou worden voordat hij een advocaat kreeg toegewezen. Hij besefte dat hij maar al te gemakkelijk voor de dader kon worden aangezien; ze zouden hem heus niet zijn lezing van de gebeurtenissen laten vertellen en hem dan laten teruggaan naar zijn hotel om te wachten op hun telefoontje. Denkend aan dat telefoontje, dacht hij ook meteen weer aan de baan, de baan als universitair hoofdmedewerker, waarvoor hij gistermiddag een sollicitatiegesprek had gevoerd. Ze hadden beloofd dat ze hem zouden bellen… Maar hij was na het sollicitatiegesprek niet gebeld op zijn mobiele telefoon. Hij controleerde zijn telefoon en zag dat hij ook geen berichten had, afgezien van reclame van zijn telefoonmaatschappij. Nadat hij de States verlaten had, had hij vrijwel niet meer ge-sms’t – geen gebabbel of geleuter meer van vrienden, collega’s of studenten – de stilte van de schuld… Niettemin was hij benieuwd naar een bericht van het Imperial College. Was hij geselecteerd, zo vroeg hij zich af, wilde ze hem hebben? Hij had medelijden met zichzelf, voelde zich onheus bejegend: wat er ook met hem ging gebeuren, het zou absoluut niet goed staan op zijn cv.

Hij stapte via de automatische deuren een kleine hal binnen en zag tegenover zich een onbemande balie. Een rode lichtkrant erboven vermeldde dat de brigadier van dienst ieder moment terug kon komen. Er zaten een man en een vrouw te wachten en zwijgend naar de grond te staren. Adam bleef staan, draaide zich om en zag zijn spiegelbeeld in het glas van de informatieborden, dat vol hing met waarschuwingen, instructies voor het indienen van klachten betreffende huiselijk geweld, vacatures bij de Metropolitan Police, juridische informatie en foto’s van diverse boeven. Zijn blik dwaalde onwillekeurig af en hij zag zijn eigen naam staan: ADAM KINDRED – GEZOCHT OP VERDENKING VAN MOORD. Nog verontrustender dan zijn naam was zijn eigen gezicht: een vertrouwde foto van zichzelf, geknipt uit een andere foto (in de rechter benedenhoek was nog de schaduw van een onbekende zichtbaar). Adam wist meteen waar de foto genomen was, terwijl hij naar zijn jongere, glimlachende ik keek – bij zijn huwelijk met Alexa. Hij wist ook dat hij bij die gelegenheid een jacquet, een grijs vest en zilverkleurige das had gedragen, geheel in de Engelse traditie, ook al had de trouwerij plaatsgevonden in Phoenix, Arizona en droegen alle andere aanwezige mannen smokingjasjes en strikjes. Er was goedaardig om gegniffeld. Hij bekeek zijn jongere ik: de brede grijns, het langere haar, en de volle voorlok, die opwaaide door de felle woestijnwind en jongensachtig over zijn voorhoofd hing. Gegeneerd veegde Adam zijn kortere, grijze haar opzij. Hij zag er nu anders uit – magerder en bezorgder. Toen dacht hij: hoe waren ze in hemelsnaam zo snel aan die foto gekomen? Via zijn vader? Zijn vader was in Australië met zijn zus. Nee… Hij deed een stap naar achteren, verbijsterd: hij moest afkomstig zijn van Alexa, zijn exvrouw. Verbitterd liet hij de gebeurtenissen weer de revue passeren: geen wonder dat ze hem zo snel op het spoor waren, zijn naam en adres in het gastenboek van het Anne Boleyn House leidden hen rechtstreeks naar het Grafton Lodge Hotel (Seamus en Donal waren op de hoogte van het sollicitatiegesprek); vervolgens e-mails, telefoontjes naar zijn vorige werkgever, naar familieleden. Een foto ter beschikking gesteld door zijn ex-vrouw (‘Adam? Weet u het zeker?’ – hij hoorde haar stem, net niet twijfelend genoeg), gescand en in een fractie van een seconde langs elektronische weg naar Londen gestuurd. Misschien hadden ze ook al wel contact gehad met zijn vader…? Hij werd misselijk. Hij zag zijn zaak nu vanuit het gezichtspunt van de politie – ze waren op zoek naar één man, de man die zijn naam in het gastenboek van het Anne Boleyn House had gezet, de laatste man die Philip Wang levend had gezien, de man wiens vingerafdrukken op het moordwapen stonden – een uitgemaakte zaak. Zoek Adam Kindred en je hebt je moordenaar.

Adam voelde een steeds strakker wordende band om zijn borst, terwijl hij de onweerlegbare indirecte bewijzen tegen zichzelf overdacht. Hij bevond zich op de plaats delict op het tijdstip van overlijden. Zijn vingerafdrukken waren overal. Zijn kleren waren bevlekt met het bloed van het slachtoffer. Hij was overduidelijk de verdachte; iedereen, wie dan ook, zou denken dat hij Philip Wang had gedood. Maar wat was zijn motief? Waarom zou hij die eminente immunoloog hebben willen vermoorden? Waarom…? Een crime passionnel was de verklaring die zich opdrong. Later bedacht hij dat het de confrontatie met zijn jonge, onschuldige gezicht was die hem had doen handelen zoals hij had gedaan. Die foto straalde iets van zijn overduidelijke onschuld uit, en dat kon hij moedwillig laten bezoedelen. Hij dwong zichzelf op te houden met piekeren, keerde de beeltenis van die gelukkige, glimlachende, zorgeloze, jongere Adam de rug toe en liep door de schuifdeuren naar buiten en de trap af (langs drie binnenkomende geüniformeerde en geanimeerd pratende agenten), liep in westelijke richting en sloeg rechts af naar Pimlico Road in de richting van het betrekkelijk veilige Chelsea.

Terwijl Adam het politiebureau steeds verder achter zich liet – diplomatenkoffer in de hand, warm, bijna koortsig van angst – besefte hij dat hij op een kruispunt van wegen was gekomen. Nee, geen kruispunt – verkeerde beeldspraak – het was een tweesprong, en bovendien zo’n dramatische tweesprong als weinig mensen in hun leven zouden tegenkomen. Hij kon a) zichzelf aangeven en het recht zijn loop laten hebben – inbeschuldigingstelling, opgesloten, borgsom geweigerd, voorarrest, proces, vonnis – of hij kon b) zichzelf niet aangeven. Hij was van nature een gezagsgetrouw persoon – hij had het volste vertrouwen in het rechtssysteem van alle landen waar hij had gewoond – maar nu was alles plotseling veranderd. ‘Respect voor de wet’ was voor hem niet langer van het allerhoogste belang. Nee: instinctief was vrijheid nu zijn voornaamste drijfveer, zijn persoonlijke vrijheid. Als hij zichzelf op de een of andere manier moest zien te redden, dan moest hij vrij blijven, ten koste van alles. En vrij blijven was de enige strategie die hij zou en moest volgen. Het was een vreemde filosofische openbaring, maar hij was zich er terdege van bewust dat de individuele vrijheid die hij nu genoot ongelooflijk veel voor hem betekende – omdat hij zich nu realiseerde hoe subtiel en kwetsbaar die vrijheid was – en hij was niet van plan die vrijheid uit handen te geven, aan niemand, ook niet tijdelijk. En bovendien, zo hield hij zichzelf voor, terwijl hij voortsjokte en het met iedere stap die hij zette warmer kreeg, hij was verdorie toch onschuldig! Hij was onschuldig en hij wilde niet beschuldigd worden van een moord die hij niet had gepleegd. De situatie was simpel, de keuze die hij gemaakt had – die hij moest maken – was de enige mogelijke keuze geweest. Hij voelde geen dilemma, geen twijfel; iedereen die in deze afschuwelijke omstandigheden beland was, zou precies hetzelfde hebben gedaan. En dan was er nog die andere factor, die ‘X-factor’ waarmee rekening moest worden gehouden. Wie was de man in de steeg die zijn naam wist en die een vuurwapen met geluiddemper bij zich droeg? Dat was ongetwijfeld de moordenaar geweest. De man op het balkon die Adam had betrapt toen hij de flat van Wang betrad…

Hij passeerde links een pub en kreeg zin om naar binnen te gaan en iets te drinken, maar tegelijk met zijn geloof in persoonlijke vrijheid, was hij zich bewust van het feit dat alles verschrikkelijk duur was in deze stad. Hij moest zuinig zijn op zijn resterende geld terwijl hij bedacht wat hij moest doen en wachtte tot de echte schuldige geïdentificeerd en opgepakt was.

Hij ging zitten op een bankje langs een lommerrijk pleintje en staarde dromerig voor zich uit naar een standbeeld van Mozart als kind. Wat moest Mozart in dit deel van Londen? Adam dwong zichzelf om zich te concentreren: de beste handelwijze was misschien om zich een poosje gedeisd te houden – een paar dagen, een week – om te zien hoe de zaak zich ontwikkelde. Wat was de uitdrukking ook weer? ‘Ondergronds gaan’; ja, als hij nu eens een paar dagen ondergronds ging, zodat de politie de andere aanwijzingen in de zaak kon natrekken… Hij kon de gebeurtenissen volgen in de kranten, of via radio en tv. Toen drong zich plotseling de gedachte op: als Wang nu eens wél homo was geweest? Wang en Adam ontmoetten elkaar in een restaurant en raakten aan de praat. Er waren getuigen. Adam begaf zich naar zijn flat, Wang probeerde hem te versieren, ze kregen ruzie, raakten slaags, de zaak liep gierend uit de klauwen… Hij voelde zich opnieuw slap worden, hij keek naar de jonge Mozart en probeerde zich een aria van Mozart te herinneren, of een melodie, welke dan ook, om hem af te leiden, maar de tekst die hem te binnen schoot was van een rocksong uit zijn jeugd: ‘Going underground, going underground / Well, the brass bands play and feet start to pound ’.

De woorden waren voorspellend, besloot hij, hij zou inderdaad ondergronds gaan, liever dan zichzelf zomaar aan te geven op het politiebureau en beschuldigd te worden van een misdaad die hij niet gepleegd had. Een paar dagen, hield hij zichzelf voor, dan komen er nieuwe aanwijzingen en heeft de politie nieuwe scenario’s en verdachten. De melodie van Mozart schoot hem uiteindelijk te binnen, de ouverture van Così Fan Tutte, die hem altijd opmonterde. Hij stond op en neuriede de ouverture in zichzelf; het werd tijd om de noodzakelijke voorbereidingen te treffen voor zijn nieuwe leven.

Later die dag, toen de duisternis begon te vallen, gooide Adam zijn drie zakken met spullen over de balustrade bij de Chelsea Bridge en sprong er zelf snel achteraan. Hij zocht de plek waar hij de vorige nacht had geslapen en bekeek die aandachtig: er stonden drie grote struiken en een paar halfhoge bomen, een plataan en een paar hulststruiken, bij de scherpe punt van de driehoek – de westelijke punt, het verst verwijderd van de Chelsea Bridge – vormden een kleine open plek, en een van de struiken had van onderen een soort holte waar hij in kon kruipen en zich kon verschuilen onder de laagste takken. Hij hurkte neer; ja, als hij daarin wegdook, was hij zo goed als onzichtbaar voor het verkeer langs het Embankment, over de Chelsea Bridge en over de rivier.

Hij maakte zijn tassen leeg en overzag wat hij had gekocht: een slaapzak, een pioniersschop, een grondzeil, een kleine primus met extra gastankjes, een zaklantaarn, een metalen geldkist, een bestekset, twee flessen water, een sauspannetje en zes blikjes witte bonen. Hij was zuinig geweest met zijn aankopen, en had alleen de goedkoopste spullen gekocht. Hij had nog tweeënzeventig pond en wat kleingeld over. Hij kon zich hier overdag schuilhouden en zich indien nodig ’s avonds naar buiten wagen om op strooptocht te gaan. Zo leidde hij nog een min of meer normaal bestaan.

Hij maakte een schuilplaats in de holle struik, brak een paar takken af om wat meer ruimte te scheppen en hing het grondzeil over de andere takken in de vorm van een omgekeerde ‘V’, zodat er een lage, geïmproviseerde tent ontstond. Hij rolde de slaapzak uit en legde die onder het grondzeil. Ja, hier kon hij droog blijven, beschermd tegen de regen, behalve tegen stortbuien. Hij keek om zich heen, hoorde een politieauto met gillende sirene langsscheuren over het Embankment, en glimlachte in zichzelf. De hele Londense politie was op zoek naar hem, tapes van bewakingscamera’s zouden worden bestudeerd, er zou getelefoneerd worden met zijn ex-vrouw en met zijn familie in Sydney, Australië, verre familie zou worden opgespoord. Iemand nog iets gezien of gehoord van Adam Kindred? Wat zouden ze lachen om zijn avonturen als die voorbij waren! Hij werd gezocht, maar was nergens te vinden. Nadat hij zijn bed had opgemaakt, stak hij de primus aan en warmde zijn bonen op. Hij at rechtstreeks uit de pan, de bonen waren heet en smeuïg, heerlijk. Leef bij de dag, Adam, hield hij zichzelf voor: hou je hoofd zo leeg mogelijk. Hij was nu echt ondergronds.

5

Kruidnagelolie, dacht Jonjo Case. Wie had dat ooit bedacht? Wie verzon zoiets? Hij pakte het flesje, goot een paar druppels olie op zijn wijsvinger en masseerde die op en rond zijn beschadigde tand. Bijna onmiddellijk voelde hij de scherpe pijn wegtrekken. De grote vulling was eruit gevallen toen die lul, Kindred, hem met zijn diplomatenkoffer tegen de zijkant van zijn hoofd had geraakt. De andere tand was er helemaal uit geschoten, alsof een tandarts hem getrokken had. Toen hij weer helemaal bij bewustzijn was, zag hij hem naast zich op de klinkers liggen. Hij raapte hem op en stopte hem in zijn zak: bewijsmateriaal.

Jonjo bekeek zijn gezicht in de spiegel. Hij was toch al nooit kapot geweest van zijn uiterlijk, maar door de diplomatenkoffer van Kindred was het nog erger geworden. Zijn neus was gelukkig niet gebroken maar wel opgezwollen, en hij zou er blauwe plekken aan overhouden van zijn oor tot zijn kaak. Maar wat hem de meeste zorgen baarde was de wond die het gevolg was van een scharnier of een versterkte hoekpunt van het koffertje, die zich bij de uithaal in zijn rechterslaap had geboord. Hij draaide zich half om zodat hij een beter zicht had in de spiegel. Daar was hij, een duidelijke ‘L’, een lelijke, bloedrode wond. De L van Loser, dacht Jonjo. Er kwam natuurlijk een korst op en dan zou er waarschijnlijk een Lvormig litteken achterblijven. Nee, nee, daar kon geen sprake van zijn: hij zou het later wel bijwerken met een mespunt, onherkenbaar maken. Hij wilde niet de rest van zijn leven rondlopen met een L-vormig litteken op zijn voorhoofd; geen sprake van, godverdomme.

Hij liep naar zijn drankentafel en duwde De Hond zachtjes aan de kant met zijn voet. De Hond keek hem aan, klaaglijk, terwijl Jonjo tussen de vele flessen zocht naar zijn favoriete maltwhisky. Wat had hem toch bezield om een basset puppy te nemen van zijn zus, vroeg hij zich af, en hij nam een slok whisky rechtstreeks uit de fles. Die grote bruine ogen die hem beschuldigend aankeken? Die kop met die voortdurend gefronste wenkbrauwen, die belachelijk lange fluwelen oren… Dat was geen dier, dat was een knuffel, iets wat je op je bed legde, of voor de deur tegen de tocht. Hij trok een grimas terwijl de whisky zich vermengde met de krachtige smaak van kruidnagel in zijn mond. Smerig.

Hij zuchtte en liet zijn blik door zijn kleine huis gaan; de pijn trok nu echt weg. Hij moest hier eens grondig opruimen: afwas van een week in de gootsteen en een stapel van vier jaargangen Yachting Monthly achter de televisie. Hij vroeg zich af wat sergeant-majoor Snell zou zeggen als die het onderkomen van Jonjo Case zou zien. Hij had hem helemaal stijf gevloekt. Ooit was ik de slimste soldaat van het hele regiment, hield Jonjo zichzelf voor. Waar is het fout gegaan?

Hij haalde wat kleren van de fauteuil en ging zitten. De Hond liep mee, ging voor hem staan en keek hem doordringend aan. Hij heeft natuurlijk honger, besefte Jonjo. Door dat gedoe van de vorige avond had die arme klootzak in geen vierentwintig uur iets te eten gehad. Onder een kussen op de bank vond hij een half pakje tarwekoekjes, die hij op de grond strooide. De Hond begon ze op te peuzelen, met zijn grote roze tong slobberde hij ze naar binnen.

Jonjo dacht na over de vorige avond en liet de gebeurtenissen willekeurig de revue passeren. Godzijdank had hij de tand en het pistool snel gevonden, want er was overal politie. Hij dacht aan Wang, hoe hij hem in elkaar had geslagen en op bed had gedwongen, hem met de linkerhand bijna had gewurgd en met de rechter het broodmes diep in hem had gestoken. Op de een of andere manier had hij het hart gemist, Snell zou hem om die fout op een haartje na dood hebben gemarteld. Maar toen kwam er godverdomme iemand binnen! Razendsnel naar het balkon, maar Wang was nog niet dood… Fout, fout, fout. Hij vroeg zich af wat er binnen was voorgevallen terwijl hij buiten stond. Helaas merkte hij dat hij niet zo scherp meer was; twee jaar geleden zou hij ook hebben afgerekend met die andere kerel. Hardvochtig, maar zonder problemen; hij was toen veel efficiënter. Nu leefde die Kindred nog, volgens de krant was hij niet gearresteerd en liep hij ergens vrij rond in Londen. Hij gaf De Hond een Marsreep. Zelf nam hij nog een slok whisky en een paar druppels kruidnagelolie.

Wang doden, een troep achterlaten en alle dossiers en mappen meebrengen, hadden ze gezegd. Dat had hij keurig gedaan. Wang en zijn flat toegetakeld, en alle dossiers in een vuilniszak achter in zijn taxi. Ze zouden inmiddels wel weten dat het fout gelopen was – helemaal fout – hij hoefde alleen nog maar te wachten op hun telefoontje.

Jonjo dacht verder: Kindred was via de brandtrap achterlangs gegaan. Jonjo was achter hem aan gegaan, nadat hij alle dossiers die hij kon vinden in zijn vuilniszak had gestopt, en twee rokende koks bevestigden dat ze een paar minuten eerder een jongeman in een regenjas en met een diplomatenkoffer hadden zien vertrekken. Die is dus allang weg, dacht Jonjo, terwijl hij naar zijn taxi liep en de vuilniszak achterin gooide. Hij dacht een paar minuten na en wandelde naar de voordeur van het Anne Boleyn House. Hij haalde een pakje lucifers uit zijn zak; hij had altijd pakjes lucifers bij zich, van verschillende zaken. Hij vouwde een lucifer om, stak die aan met zijn aansteker en gooide het hele pakje in de halfvolle vuilnisbak bij de ingang. Hij hoorde het pakje sissend ontploffen terwijl de lucifers vlam vatten, en toen de eerste rook naar buiten kolkte, liep hij nonchalant de lobby in. De portier keek op met een niet gemeende glimlach.

‘Sorry dat ik je lastigval, mate,’ zei Jonjo, ‘maar een paar kwajongens hebben net fikkie gestookt in je vuilnisbak.’

‘De klootzakken!’

De portier rende naar buiten, en Jonjo draaide het gastenboek om. Daar stond het: G14, bezocht door Adam Kindred, Grafton Lodge, SW₁.

Buiten had de portier de brandende troep op de weg gegooid, en probeerde die nu uit te stampen.

‘Tot ziens,’ zei Jonjo. ‘Wat een rotzakken, hè?’

‘Castreren, die lamzakken.’

‘Of vergassen.’

‘Bedankt, kerel.’

Jonjo reed in zijn taxi naar het Grafton Lodge Hotel in Pimlico en parkeerde er recht tegenover. Een jongeman met een regenjas en een diplomatenkoffer… Het was een zachte avond en er liepen niet veel mannen in regenjas rond. Toch moest hij langer wachten dan hij had verwacht – een paar uur – voordat de persoon die hij voor Kindred hield eindelijk kwam opdagen. Jong, donker haar, lang, met das, regenjas en diplomatenkoffer. Maar wat hem verbaasde was dat hij het hotel niet binnen ging. De echte Kindred zou toch meteen naar binnen zijn gegaan? Maar deze man liep de smalle straat in die naar de steeg achter het hotel leidde. Jonjo stapte stilletjes uit zijn taxi en volgde hem behoedzaam tot in de steeg, waar de man naar de ramen aan de achterkant van het hotel stond te turen. Was hij de weg kwijt? Was hij een geheim agent? Wás het Kindred wel? Om daar achter te komen hoefde hij alleen maar een simpele vraag te stellen.

Zijn tand begon weer te zeuren. Met het topje van zijn wijsvinger voelde hij aan de L-vormige wond op zijn voorhoofd. Hij hoopte dat ze hem zouden vragen Kindred te doden. Met alle vormen van genoegen, meneer. De telefoon rinkelde, drie keer. Toen hield het rinkelen op en begon het weer. Jonjo nam op; hij wist dat zij het waren.

6

Ingram spreidde de krant voor zich uit terwijl Maria-Rosa naast hem stond te drentelen met de koffiepot.

‘Een halfje,’ zei Ingram, zonder zijn blik van de krantenpagina te halen. Hij zat te lezen over de man die Philip Wang had vermoord, en hij was zowel gefascineerd als enigszins verwonderd. Ingram las verder.

‘Adam Kindred, 31 (op de foto rechts), volgde de Bristol Cathedral School, waar hij vice-hoofdmonitor was. Hij kreeg een studiebeurs voor Bristol University, waar hij technische wetenschappen studeerde. Moeder overleed toen hij veertien was, een oudere zus, Emma-Jane, vader – Francis Kindred – als senior luchtvaartkundig ingenieur betrokken bij het Concorde-project…’

Ingram keek opnieuw naar de foto van de glimlachende jongeman. Hoe kon zo iemand een moordenaar worden? Die Kindred kreeg vervolgens een beurs (de Clifton-Garth Scholarship) voor een Amerikaanse universiteit (Cal-Tech), waar hij promoveerde in toegepaste techniek. Was dat een aanwijzing? vroeg Ingram zich plotseling argwanend af; de Verenigde Staten? … Op Cal-Tech maakte Kindred deel uit van een team dat piepkleine gyroscopen ontwikkelde voor de NASA. Geen woord over drugs of geneesmiddelen, geen enkele betrokkenheid bij de medische wereld, redeneerde Ingram, niets wat wees op enige belangstelling voor Calenture-Deutz en haar bedrijf. Hij las verder.

Dus die Kindred promoveert en krijgt een baan aangeboden als hoogleraar aan de Marshall McVay University in Phoenix, Arizona, waar hij helpt met het bouwen van de grootste wolkenkamer ter wereld bij Painted Rock, de Western Campus van de Marshall McVay University, in de Mohawk Mountains bij Yuma. (Wat was in godsnaam een wolkenkamer, vroeg hij zich af? Aha, heeft iets te maken met klimatologie.) Kindred werd hoogleraar en kreeg een vaste aanstelling aan de faculteit Klimatologie en Ecologie, Marshall McVay University… Hij sloeg een paar regels over. mmu was een privé-instelling, tweeduizend rijke studenten, waarvan ruim de helft postdoctoraal, met een verhouding studenten-staf van 6:1, gesticht en gefinancierd door een multimiljardair die zijn vermogen verdiend had met de winning van bauxiet over de hele wereld. Ingram nipte van de koffie die Maria-Rosa had ingeschonken, en dacht na. Dus Kindred had acht, negen jaar in Amerika gewoond, lang genoeg om door iemand omgekocht te worden. Hij zette in gedachten de vier of vijf voor de hand liggende rivalen op een rijtje, de grote farmaceutische bedrijven, die gigantische bedragen tot hun beschikking hadden, en bovendien tijd en geduld hadden. Hij moest eens laten uitzoeken wie van hen iets te maken had met die Marshall McVay University, een leerstoel, een onderzoeksprogramma, dat soort zaken. Maar het klopte van geen kant: waarom contact gezocht met een ingenieur-klimatoloog? Waar ze behoefte aan hadden was een arts, iemand uit de medische wereld. Wat moesten ze met een ingenieur die klimatoloog was geworden om Philip Wang te vermoorden en daarmee Calenture-Deutz te vernietigen? Ingram las verder.

‘Kindred trouwde met ene Alexa Maybury, 34 (op de foto links), makelaar bij Maybury-Weiss in Phoenix, Arizona. Het huwelijk eindigde negen maanden geleden in een echtscheiding. Kindred nam ontslag aan de universiteit en keerde terug naar Londen, waar hem, op de dag dat hij de moord pleegde, een baan was aangeboden als universitair hoofddocent klimatologie aan het Imperial College’ (een aanbod dat kennelijk schielijk is ingetrokken).

Ingram duwde Maria-Rosa’s koud geworden koffie van zich af. Er klopte helemaal niets van; het moest gewoon stom toeval zijn. Waarom zou zo’n jonge, succesvolle academicus Philip Wang vermoorden en zijn flat overhoophalen? Zat er misschien iets seksueels achter? Of iets met drugs? (Ingram was nog steeds vaag onder de indruk van de hoeveelheden drugs die jongelui tegenwoordig gebruikten, veel meer en veel effectiever dan die in zijn jeugd.) Wat voor aanwijzingen voor de duistere, kwaadaardige kant van Adam Kindreds persoonlijkheid gingen er schuil achter dat lovende, onschuldige curriculum vitae?

Hij keek op. Maria-Rosa stond weer te drentelen.

‘Ja, wat is er, Maria-Rosa?’

‘Luigi, hij hier. Met auto.’

Onderweg naar Calenture-Deutz belde Ingram met Pippa Deere, hoofd public relations, en vroeg haar om het profiel van Adam Kindred uit de krant te kopiëren en te laten circuleren onder alle leden van de raad van bestuur voorafgaand aan de bijzondere bestuursvergadering. Iedereen moest weten met wie ze te maken hadden; de hele samenzwering had duidelijk enorme en complexe gevolgen.