IK ZAL ER ALTIJD VOOR JE ZIJN

Anne Icart

Ik zal er altijd voor je zijn

Vertaald door Hester Tollenaar

© 2009 Éditions Robert Laffont S.A., Parijs

© 2010 Nederlandse vertaling Hester Tollenaar en uitgeverij Mouria, Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Oorspronkelijke titel: Les lits en diagonale

Omslagontwerp: DPS / Davy van der Elsken

Omslagfotografie: Getty Images

ISBN 9789045801780

NUR 302

www.mouria.nl

www.watleesjij.nu

Voor Philippe
Voor papa en mama
Voor oma en tante Binou

Vlak na mijn dertigste verjaardag ben ik
bij Thomas weggegaan.
Mijn hart in tweeën gedeeld. Zoals altijd.
Ik kan mezelf vermenigvuldigen.
Dat is het punt niet.
Ik heb veel liefde te geven.
Maar ik kan mezelf niet opdelen.
En ik hield niet van de manier
waarop hij naar je keek.
De manier waarop hij niet naar je keek.

Je maakt je huiswerk aan het bureau in de huiskamer. Mama schreeuwt tegen je. Ze huilt. Ik weet niet waarom. Volgens mij zegt ze dat je het niet kunt. Wat kun je niet? Je lijkt zo ijverig. Zo zorgvuldig. Je ziet er zo mooi uit.

Op Bernard-Palissy, onze lagere school, zie ik je niet. Toch moeten we zeker een jaar in dezelfde klas hebben gezeten. Althans, in hetzelfde lokaal, jij als vijfdeklasser en ik als derdeklasser. Je had een kleine achterstand. Ertussenin zat, ook geografisch gezien, de vierde klas. Kunstje van mevrouw Rivaillé. Een ouderwetse school, als op het platteland. Drie lessen tegelijk. En ik moet iedere keer als mama een nieuwe jurk voor me heeft gemaakt op de verhoging komen. Want mama is coupeuse en ik ben altijd gekleed als een klein modelmeisje.

Ik weet niet wat ik ervan vind. Op de verhoging te moeten staan. Toch zijn mijn gevoel voor theater en rollen spelen misschien juist op die planken ontstaan.

Mijn beste vriendje heet Mathieu. Hij is heel blond en heel bekakt. Dennengroen gilet boven een donkerblauwe of schotsgeruite bermuda. Hij woont recht tegenover de school. Ik vind dat hij geluk heeft want hij mag zelfstandig naar school en naar huis gaan. Als een grote jongen. Zijn zusje, dat Juliette heet, kan haar ogen niet van haar broer afhouden. Ik vind dat niet raar. Zelf kan ik mijn ogen ook niet van mijn broer afhouden.

Op welke dag van de week gaan we naar de logopedist? Ik weet het niet meer. Maar volgens mij is het bij Trocadéro. En ik zit nog niet op school. Er is een grote wachtruimte, met in het midden een grote lage tafel. Daar ga ik onder zitten terwijl jij in de behandelkamer bij mevrouw Cognani bent. Ik vind het prettig om iets boven mijn hoofd te hebben. Net als poezen. Ik weet niet waarom we daar zijn. Mama zegt dat je leert praten, wat ik vreemd vind want jij en ik begrijpen elkaar prima.

Mama is mooi. Ze is zo mooi. Heel bruin haar. Heel donkere, grote ogen. Ik hou van haar glimlach. Als ze naar me glimlacht voelt het als een streling. Ze is zesendertig. Tenminste, dat denk ik en ik zeg altijd: ‘Mama, voor mij blijf je voorgoed zesendertig.’ Ik was nog geen twee toen zij zesendertig was. Er moet op dat moment iets gebeurd zijn waardoor de tijd stil is gaan staan.

We fietsen in het Bois de Boulogne. Je hebt een grote witte fiets. Ik heb nog zijwieltjes. Je rijdt achter me en wilt me inhalen. Als je langs me komt, haken onze sturen in elkaar en ik val, op mijn hoofd. We gaan snel naar huis. Ik weet niet of het je verdrietig maakt dat ik door jou gevallen ben. Ik lig op de achterbank van papa’s Renault 16. Ik zeg dat ik wazig zie. Mama raakt in paniek. We gaan naar het ziekenhuis. In de wachtkamer is een verpleger die steeds als hij langsloopt gekke bekken trekt. Ik heb geen zin om te lachen. Ik heb pijn in mijn hoofd. Er wordt een röntgenfoto van mijn schedel gemaakt. Niets te zien. Als we weer buiten staan, moet ik overgeven. We gaan terug het ziekenhuis in. Nog een röntgenfoto. Weer niets te zien. Hoogstens een flinke buil. Ik weet niet waar jij bent gebleven. Bij tante Binou en oom Gaby? Ik herinner het me niet meer. Hoe zouden ze je daar hebben kunnen afzetten voordat we naar het ziekenhuis gingen? Nee, je moet bij ons zijn. Maar ik zie wazig. Mijn herinnering is wazig. Je hebt me niet expres ten val gebracht. Het komt niet door jou. Ik geloof niet dat je straf hebt gekregen.

Jij moet veel vaker naar het ziekenhuis dan ik. En ik ga nooit met je mee.

Als papa en mama naar de film gaan, vragen ze ‘oma’ Helme om op ons te passen. Ik vind haar niet leuk. Ze is oud en enorm. En ze stinkt. Om te kijken of we al slapen, komt ze onze kamer binnen en doet ze het licht aan. Daarvan worden we wakker. Ik vind haar niet leuk.

Ze woont in een soort dienstbodekamer in het andere gebouw in de rue Jules-Bourdais, op de zevende verdieping. Soms past ze daar op me, zonder jou. Misschien als mama me niet mee wil nemen naar mevrouw Cognani. Of als mama en jij naar het ziekenhuis gaan. Ik vind het niet leuk om alleen met oma Helme te zijn. De wc is op de overloop. Als ik moet, gaat ze met me mee en houdt ze me boven de pot opgetild zodat ik de bril niet raak. Dat haat, haat, haat ik.

We verhuizen. Niet ver weg. De eerste keer dat mama ons meeneemt naar het nieuwe appartement is het nog helemaal leeg en lijkt het gigantisch groot. Vergeleken met het appartement in de rue Jules-Bourdais is het dat ook. We rennen weer achter elkaar aan door de lange gangen die naar de keuken leiden. We verstoppen ons in de enorme kasten. We passen er makkelijk in. Midden in een kamer staat op de grond een grote zwarte telefoon met allemaal knopjes, een artsentelefoon. Degene die er woonde zal hem wel vergeten zijn. Ik ben dol op telefoons. Zo een als deze heb ik nog nooit gezien. Ik probeer Giscard d’Estaing te bellen. Vroeger belde ik Pompidou maar die is nu dood. Die dag lachen we veel en maken we veel herrie. Het is een dag waarop mama erg gelukkig is.

Dan komt de stilte terug. Ik word bijna zeven.

Ik krijg een eigen kamer, een roze kamer met een mooi groot meidenbed. Een groot bureau om mijn huiswerk aan te maken, een grote kast. Jouw kamer is blauw en aan de andere kant van het appartement, tegenover de mijne. Kilometers gang zitten tussen ons in. Ik begin je te missen.

Ik begin ook heel bang te worden in mijn mooie roze kamer. Vooral nadat ik, op zaterdagmiddag, Space 1999 op televisie heb gezien. In kleur of zwart-wit, doet er niet toe. ’s Avonds speur ik naar tentakels van buitenaardse octopussen onder mijn bed. Maar ik durf niet op te staan om de ruimtemonsters weg te jagen die achter de gordijnen zitten. Achter de gordijnen is denk ik de kosmische leegte.

Ik heb een klein zaklampje in elkaar geknutseld van een blokbatterij en een minuscuul lampje dat met een elastiekje vastzit. Ik lees stiekem, om het moment van slapen gaan uit te stellen. Dat doe ik sinds we ieder een eigen kamer hebben. Papa vertelt geen verhaaltjes meer. Roodkapje, Goudlokje en Tinouf hebben ook hun eigen kamer gekregen en ik weet zeker dat ze zich vervelen. Net als ik. Mijn lampje stelt me gerust maar niet zoals jij dat deed. Ook het licht op de gang, dat mama aan laat tot ik in slaap val en dat papa uitdoet nadat hij me een nachtkus heeft gegeven, helpt niet.

Oma Helme zien we niet meer terug. Des te beter. Ik vond haar niet leuk.

Mama doet de afwas aan het aanrecht in de keuken. Het water stroomt rustig en het schuim van het afwasmiddel komt steeds verder omhoog. Ik wil ertegen blazen om het te laten wegvliegen. Op het gasfornuis staat een pannetje melk.