Van Jenny Downham is eerder verschenen:

Voor ik doodga

Jenny Downham

JIJ

TEGEN MIJ

Vertaald door Mariëtte van Gelder

Uitgeverij Mouria

Voor HJD en AKD

1

Mikey wist niet hoe hij het had.

      Daar stond de melk, voor hem op de toonbank. Daar stond Ajay, met zijn hand verwachtingsvol uitgestoken. En daar stond Mikey naar kleingeld te grabbelen tussen de oude bonnetjes en verfrommelde tissues in zijn jaszak. Een vrouw achter hem in de rij schuifelde met haar voeten. Een man achter haar kuchte ongeduldig.

      De woede borrelde op vanuit zijn maag. ‘Sorry,’ mompelde hij, ‘laat maar.’

      Ajay schudde zijn hoofd. ‘Neem die melk mee en betaal me morgen maar, geeft niet. En neem wat chocola mee voor je zusjes.’

      ‘Nee, maar bedankt.’

      ‘Doe niet zo raar, neem mee.’ Ajay stopte een paar KitKats bij de melk in de boodschappentas. ‘Een fijne dag nog, oké?’

      Mikey betwijfelde het. Hij had al weken geen fijne dag gehad. Toch lukte het hem snel dank je wel te knikken voordat hij de tas pakte en de zaak uit rende.

      Buiten regende het nog steeds, en er hing een fijne mist in het tl-licht boven de deur. Hij ademde diep in om de zee te ruiken, maar hij rook alleen koelvakken – het had iets te maken met de ventilatoren die de warme lucht uit de winkel achter hem bliezen. Hij trok zijn capuchon over zijn hoofd en stak de weg over, terug naar huis.

      Toen hij thuiskwam, zat Holly op de vloer voor de tv Cookie Crisps uit de doos te eten. Karyn, die niet meer huilde, zat op haar knieën achter haar en borstelde zachtjes haar haar.

      Mikey keek naar haar. ‘Voel je je al beter?’

      ‘Iets.’

      ‘Ga je me nog vertellen wat er is gebeurd?’

      Karyn schokschouderde. ‘Ik wilde naar buiten. Ik ben tot de voordeur gekomen.’

      ‘Nou, dat is tenminste wat.’

      Ze wendde de blik vertwijfeld omhoog. ‘Laat de kurken maar knallen.’

      ‘Het is een begin.’

      ‘Nee, Mikey, het is het eind. Ik moest melk hebben voor Holly’s Cookie Crisps, maar zelfs dat lukte me niet.’

      ‘Nou, er is nu melk, dus wil je thee?’

      Hij liep naar de keuken en zette water op. Hij deed de gordijnen open en vervolgens het raam. Het regende minder hard en het rook nu fris buiten. Hij hoorde een kind huilen. Een vrouw schreeuwen. Een deur die drie keer dichtsloeg. Beng. Beng. Beng.

      Holly kwam binnen en zette de doos Cookie Crisps op het aanrecht. Mikey trok de kraag van haar pyjama recht. ‘Waarom heb je je nog niet aangekleed voor school?’

      ‘Omdat ik niet ga.’

      ‘O, jawel.’

      Ze zakte met haar rug langs de koelkast omlaag en keek naar het plafond. ‘Ik kan niet naar school, want vandaag wordt de borgtocht bepaald.’

      Hij fronste zijn voorhoofd naar haar. Hoe wist ze dat in godsnaam? ‘Hoor eens, Holly, als je belooft dat je je gaat aankleden, krijg je een KitKat van me.’

      ‘Een grote of een kleine?’

      ‘Een grote.’

      Hij rommelde in de boodschappentas, haalde er een KitKat uit en hield hem voor haar neus. ‘En wil je mam wakker maken?’

      Holly keek verbaasd naar hem op. ‘Echt?’

      ‘Ja.’ Als dit geen noodgeval was, wist hij het ook niet meer.

      Holly schudde haar hoofd alsof het een krankzinnig idee was, griste de KitKat uit zijn hand en rende de trap op.

      Mam vond dat de politie het moest afhandelen, dat was het probleem. De politie was waardeloos. Toen ze de eerste keer met Karyn naar het bureau ging, hadden ze allerlei persoonlijke vragen gesteld, terwijl Karyn compleet overstuur was. Vervolgens had de politievrouw die ze thuisbracht haar neus opgehaald voor de rotzooi, alsof ze het hele gezin meteen al had ingeschat. Mam vond het normaal, maar Mikey had op zijn tong gebeten van machteloze woede en bloed in zijn mond geproefd, roestig en stroperig.

      Later, toen de vrouw weg was, had Mikey Karyn het adres ontfutseld en tegen Jacko gezegd dat hij met de auto moest komen. Jacko had de jongens bij zich, maar toen ze bij het huis van die klootzak aankwamen, waren ze al te laat – Tom Parker was uren eerder gearresteerd en de technische recherche was het huis aan het uitkammen.

      Mikey had bijna twee weken zijn best gedaan om zijn woede te verbijten, maar wat kon hij ertegen doen dat zijn maag elke keer verkrampte als Karyn huilde? Hoe kon hij toekijken terwijl Holly Karyns arm streelde, in haar schouder kneep en natte klopjes op haar wangen gaf, alsof ze een radio was die van de zender was gelopen of een tv die stoorde?

      Als een achtjarige een vijftienjarige troost, staat de wereld op zijn kop. En daar moest iets aan gedaan worden.

      Hij maakte een kop thee en zette die in de woonkamer voor Karyn op tafel. Ze had een nest gebouwd op de bank. Dat bleef ze maar doen, zich verstoppen onder kussens, dekens en truien.

      Mikey ging op de rand van de bank zitten. ‘Hoe voel je je nu?’

      Ze zag er zo triest uit in het licht achter haar.

      ‘Hij is waarschijnlijk alweer vrij,’ zei ze. ‘Hij loopt weer lol te trappen.’

      ‘Hij mag vast niet bij je in de buurt komen. Hij mag je niet sms’en, met je praten of wat dan ook. Waarschijnlijk wordt hij in de gaten gehouden, zodat hij ’s avonds niet naar buiten kan.’

      Ze knikte, maar leek niet overtuigd. ‘Bij mij op school zit een meisje,’ zei ze, ‘dat vorig jaar zeven vriendjes heeft afgewerkt. Iedereen zei dat ze een slet was.’

      Daar ging ze weer. ‘Je bent geen slet, Karyn.’

      ‘En in mijn mentorgroep zit een jongen die tien vriendinnetjes heeft gehad. Weet je hoe ze hem noemen?’

      Mikey schudde zijn hoofd.

      ‘Een player.’

      ‘Nou, dat zien ze dan verkeerd.’

      ‘Hoe noem je zo iemand dan?’

      ‘Ik weet het niet.’

      Ze zuchtte, legde haar hoofd op de bank en keek naar het plafond. ‘Ik heb een tv-programma gezien,’ zei ze. ‘Wat mij is overkomen, overkomt massa’s meiden. Massa’s en massa’s.’

      Mikey keek naar zijn nagels. Ze waren allemaal gescheurd. Beet hij erop? Wanneer was hij daarmee begonnen?

      ‘De meeste meiden doen geen aangifte omdat er toch bijna nooit een jongen voor wordt gepakt. Iets van zes op de honderd. Dat is niet echt veel, hè?’

      Mikey schudde zijn hoofd weer en beet op zijn onderlip.

      ‘Toen ik daarnet de deur opendeed, stonden er wat kinderen op het plein beneden en ze keken allemaal naar me. Als ik weer naar school ga, word ik daar ook door iedereen aangestaard.’ Ze sloeg haar ogen neer en hij voelde hoe de schaamte in golven van haar af sloeg. ‘Ze zullen naar me kijken alsof het mijn verdiende loon is. Tom Parker had me thuis uitgenodigd en ik ben zelf gegaan, dus hoe kan het dan zijn schuld zijn?’ Ze streek een handvol haar uit haar gezicht. ‘Het slaat nergens op.’

      Hij wilde dat ze ophield met praten. Het panische gevoel kwam in hem op dat als ze nu niet ophield, ze eindeloos zou doorgaan. Misschien zou ze zelfs over de avond vertellen waarop het was gebeurd. Dat kon hij niet nog een keer aanhoren.

      ‘Ik zal hem voor je te grazen nemen,’ zei hij. Het kwam er luid uit en het klonk heel zelfverzekerd.

      ‘Echt?’

      ‘Ja.’

      Gek, hoe woorden een betekenis kregen zodra ze uit je mond kwamen. In je hoofd waren ze veilig en stil, maar als ze er eenmaal uit waren, pakten mensen ze stevig beet.

      Ze richtte zich op. ‘Wat ga je doen?’

      ‘Ik ga naar zijn huis en sla hem verrot.’

      Karyn drukte haar hand tegen haar voorhoofd alsof het idee haar hoofdpijn bezorgde. ‘Daar kom je nooit mee weg.’

      Maar Mikey zag aan de plotselinge gloed in haar ogen dat ze wilde dat hij dit voor haar deed. Hij had het niet gedaan, maar hij had het moeten doen. En als hij het had gedaan, hoefde zij geen verdriet meer te hebben.

      Er woonde hier een man die de schrik van de buurt was. Hij had de brommer van zijn zoon teruggehaald toen een paar jongens hem hadden gejat. Hij kende mensen die mensen kenden. Zo iemand werd door iedereen bewonderd. Als je probeerde hem iets aan te doen, zou je op hem afketsen. Mikey had nog nooit iemand afgetuigd, maar de gedachte aan die gast maakte dat hij zich sterker voelde. Hij stond op, zeker van zijn zaak. Deze keer zou hij alleen gaan, hij zou handschoenen meenemen en een capuchon opzetten. Als hij geen vingerafdrukken achterliet, konden ze hem niets maken.

      Hij ging naar de keuken en trok de gereedschapskist uit het gootsteenkastje. Het gevoel van de moersleutel in zijn hand maakte al dat hij zich beter voelde, het had iets te maken met het gewicht en hoe definitief het ding in zijn hand lag. De gevoelens trokken in het metaal. Hij deed opgewekt zijn jack aan, ramde de moersleutel in z’n zak en trok de rits dicht.

      Karyn keek hem met glanzende ogen aan. ‘Ga je hem echt te grazen nemen?’

      ‘Ja.’

      ‘En ga je hem echt pijn doen?’

      ‘Dat heb ik toch gezegd?’

      Toen kwam mam de kamer in gewankeld, met een sigaret in haar ene hand en de andere boven haar ogen, alsof het licht te fel was.

      Holly sprong achter haar op en neer. ‘Kijk!’ riep ze. ‘Mam is wakker. Ze is naar beneden gekomen.’

      ‘Ik meld me voor mijn plicht,’ zei mam.

      Het was alsof je iemand na een duik boven water zag komen. Ze moest zich herinneren wie ze was, dat ze echt hier woonde, dat de borgtocht die dag werd bepaald en dat dit gezin orde op zaken moest stellen.

      Holly maakte ruimte voor haar op de bank, kroop bij haar moeder op schoot en gaf haar een neusje. ‘Moet ik echt naar school? Mag ik vandaag niet bij jou blijven?’

      ‘Natuurlijk mag dat.’

      ‘Nee!’ zei Mikey. ‘Die agente van Karyn komt langs, weet je nog?’

      Mam keek verbaasd op. ‘O ja? Waarom?’

      ‘Omdat het haar werk is.’

      ‘Ik wil niet meer met haar praten,’ zei Karyn. ‘Ze stelt rare vragen.’

      ‘Nou, maar ze komt toch,’ snauwde Mikey, ‘dus dan kan Holly hier niet zijn, of wel soms? Wil je dat iemand van de politie ziet dat ze niet naar school is?’

      Het begon te dagen op het gezicht van zijn moeder. Ze keek van de zitkamer naar de keuken. Het was er een rotzooi: de tafel lag bezaaid met troep en de spoelbak stond vol vuile borden en pannen.

      ‘Je hebt nog ongeveer een uur,’ zei Mikey tegen haar.

      Ze keek hem kwaad aan. ‘Denk je dat ik dat niet weet?’

      Holly zette de tv weer op zijn hardst en ze werden overdonderd door muziek.

      ‘Uit dat ding!’ gilde Mikey. Het zou hun moeder weer naar bed jagen. Holly luisterde niet naar hem, dus trok hij de stekker eruit.

      Mam zat over haar gezicht te wrijven. ‘Ga eens koffie voor me zetten, Mikey.’

      Doe het zelf, dacht hij, maar toch zette hij de waterkoker weer aan en spoelde een mok om.

      ‘Na deze peuk ga ik afwassen,’ zei mam. Ze nam nog een trek van haar sigaret en keek hem recht aan zoals ze soms deed, alsof ze in zijn hoofd kon kijken. ‘Je ziet er moe uit.’

      ‘Omdat ik voor jullie moet zorgen, daarom.’

      ‘Waar was je gisteravond?’

      ‘Overal en nergens.’

      ‘Was je bij die nieuwe vriendin? Sarah, toch?’

      ‘Sienna.’

      ‘Dat was de vorige.’

      ‘Nee, dat was Shannon.’

      Holly lachte lang en luid. ‘Je bent echt slecht, Mikey!’

      De moersleutel gonsde in zijn zak. Hij gaf mam haar koffie. ‘Ik moet nu weg.’

      ‘Waarheen?’

      ‘Iets doen.’

      Ze keek hem dreigend aan. ‘Als je maar geen rottigheid uithaalt.’

      Best slim van haar. Je dacht dat ze een kater had en niets opmerkte, maar dat deed ze vaak wel.

      ‘Ik meen het,’ zei ze. ‘Hou je erbuiten. We hebben al genoeg gedonder.’

      Hij zei alleen: ‘Ik ga.’

      ‘En Holly dan? Die kan niet in haar eentje naar school.’

      ‘Dan breng jij haar maar. Daar zijn ouders voor, toch?’

      Ze schudde haar hoofd naar hem. ‘Weet je wat het met jou is, Mikey?’

      ‘Nee, mam, maar ik wil wedden dat je me dat nu gaat vertellen.’

      Ze tikte de as van haar sigaret, nam een laatste lange haal en blies de rook recht in zijn gezicht. ‘Je bent niet zo’n harde als je denkt.’

2

De trap af, met twee treden tegelijk. Langs muren vol graffiti – AIMEE IS EEN HOER, LAUREN PIJPT GRATIS, BEL TOBY VOOR GEILE SEKS – en door de hal de straat op. Mikey zwenkte naar links, om de verpakkingen van afhaaleten en blikjes heen waarmee het bezaaid lag rond het bushokje, ontweek twee oude kerels met boodschappentrolleys die de hele stoep in beslag namen en zette het op een rennen. De wijk uit, langs de massa kinderen die voor de winkel van Ajay hun ontbijt van chips en cola naar binnen werkten, langs de slager en de drukkerij, op naar de hoofdstraat.

      De lucht was egaal grijs. Het rook buiten naar dieselolie en vis. Hij rende over de markt. De kramen werden opgezet, met al die waanzinnige kleuren van groente en fruit door elkaar heen. De gebruikelijke groep jongens hing op de banken. Hij rende langs een meisje met een kinderwagen, een vrouw die voor de Lidl haar wisselgeld natelde, een oude man met een wandelstok en een oude vrouw aan zijn arm, allebei piepklein en krom.

      Hij zou blijven rennen tot hij er was. Hij ging Tom Parker verrot slaan. Tom Parker zou nooit een oude man worden.

      Bij de verkeerslichten hing een vent uit het raam van zijn auto en floot naar een meisje. ‘Lach eens naar me, schatje.’

      Het meisje stak haar middelvinger naar hem op, kreeg Mikey in het oog en zwaaide naar hem. ‘Hé, Mikey.’

      Hij maakte pas op de plaats terwijl ze de weg overstak. ‘Hé, Sienna. Ik heb nu geen tijd.’

      Ze drukte zich tegen hem aan en gaf hem een snelle kus. ‘Je bent helemaal zweterig.’

      ‘Ik heb gerend.’

      ‘Om mij te ontlopen?’

      Hij haalde zijn schouders op, alsof het te ingewikkeld was om te begrijpen. ‘Ik moet gaan.’

      Ze sloeg haar armen over elkaar en fronste haar wenkbrauwen. ‘Zie ik je straks nog?’

      De wereld leek groter of rumoeriger te worden of zoiets, zich aan hem op te dringen en eisen te stellen. Hij keek haar recht aan en probeerde te voelen wat hij nog maar een minuut eerder had gevoeld toen hij haar zag zwaaien, iets van warmte.

      ‘Kom maar naar mijn werk,’ zei hij. ‘Dat vind ik niet erg.’

      ‘Dat vind je niet erg? Goh, dank je wel!’ Ze sloeg haar armen om zichzelf heen en liep weg zonder zelfs maar naar hem om te kijken.

      Hij was niet goed voor haar. Hij wist eigenlijk niet of hij ooit wel goed voor iemand kon zijn. Het was hem meestal te veel moeite. Meisjes stelden te veel vragen, en ze verwachtten dat je altijd wist hoe ze zich voelden, en hij zat er altijd naast.

      Hij was minuten kwijt, en zijn stuwkracht. Hij zette het weer op een rennen. De hoofdstraat uit, langs de bocht van Lower Road. Groepen kinderen liepen langzaam dezelfde kant op – een opeenhoping, steeds meer. Karyn had ertussen moeten lopen. Hij ging van de stoep af en liep over de weg om ze te ontwijken, langs het parkeerterrein voor de docenten, langs de poort.

      Hij hield zijn pas in toen hij een groepje vriendinnen van Karyn op de brug zag, vier meiden op een kluitje die naar het water keken. Een van de vier zag hem en gaf haar buurvrouw een por en ze draaiden zich allemaal naar hem om.

      Hij moest nu blijven staan, wist hij. Hij moest naar ze toe gaan en ze vertellen hoe het met Karyn was, namens haar bedanken voor de kaarten en cadeautjes die ze bleven sturen, maar hij wist wat er zou gebeuren als hij het deed: dan zouden ze vragen gaan stellen. Zoals: Wanneer mogen we naar haar toe? En: Waarom sms’t ze ons niet terug? Vragen als: Wanneer is het proces? En: Zou ze ooit nog terug naar school komen, denk je? Dan zou hij moeten zeggen dat hij het niet wist, dat alles nog net zo was als de vorige keer dat ze het vroegen.

      Hij zette een glimlach op en wuifde. ‘Haast.’

      Tussen auto’s door, nog sneller, het kruispunt over, langs het station en Norwich Road in. De ene voet voor de andere, als een krijger. Al rennend dacht hij aan Karyn. Hij was de enige broer die ze had en het was zijn taak voor haar te zorgen. Dat had hij nooit eerder gevoeld, die verschrikkelijke verantwoordelijkheid. Hij voelde zich volwassen, mannelijk, doelbewust. Hij kon dit, hij kon het echt. Het zou een eitje zijn. Hij voelde in zijn zak naar de moersleutel. Die was er nog. Hij voelde lekker en goed aan.

      Zijn benen brandden nu. Hij proefde zout op zijn tong, alsof de zee aan deze kant van de stad in de lucht hing. Het was frisser hier, wilder. Er was meer ruimte voor alles. Hier had je Wratton Drive, Acacia Walk en Wilbur Place. Zelfs de namen waren anders. De bomen hoger.

      Hij ging in looppas verder. Hier was het laantje, als iets uit een tijdschrift over het landleven.

      Hier was de poort. En daarachter het huis met het gazon en de ramen, de glans en de gordijnen en de ruimte. Er stond zelfs een Jaguar XJ op de inrit te fonkelen.

      Mikey hees zich over het hek en liep in een rechte lijn over het grind van de inrit. Nadat hij op die deur had geklopt, zou niets ooit nog hetzelfde zijn. Hij wist het alsof het was opgeschreven en verzegeld. Hij ging Tom Parker tot moes slaan en hem over de drempel zien lekken.

      De klopper was van messing, een leeuw met dikke manen en gouden ogen. Hij liet hem hard op de deur neerkomen, drie keer. Ze moesten horen dat het menens was.

      Niets. Er kwam niemand.

      In plaats daarvan voelde hij een soort verstilling, alsof iets opeens zweeg en luisterde, alsof alles in dat protserige huis zijn adem inhield. Hij legde een hand tegen de muur om zichzelf rechtop te houden en liet de klopper nog eens neerkomen.

      Een meisje deed open. Ze droeg een rok en een T-shirt. Blote benen, blote armen.

      ‘Ja?’ zei ze.

      Hij had geen meisje verwacht. Een meisje van Karyns leeftijd. Hij kon haar nauwelijks aankijken.

      ‘Ben je van de catering?’ vroeg ze.

      ‘Hè?’

      ‘Kom je voor het eten zorgen?’

      Misschien was hij bij het verkeerde adres. Hij keek of hij een huisnummer zag, maar het was er niet. Hij keek de gang in, alsof dat hem wijzer zou maken. Het was een immense hal, een en al parket en dure tapijten. Hij zag een tafel, een bank, een paraplustandaard en een plek voor schoenen en laarzen.

      ‘Zal ik mijn moeder halen?’ vroeg het meisje.

      Hij keek weer naar haar – het rokje dat ze aanhad, het blauw en paars van haar T-shirt, haar dansende paardenstaart.

      ‘Ben jij de zus van Tom Parker?’ vroeg hij.

      ‘Ja.’

      ‘Is hij thuis?’

      Ze kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Nee.’

      Ergens in het huis blafte een hond. Toen niet meer. Stilte.

      ‘Waar is hij dan?’

      Ze stapte naar buiten, trok de deur achter zich dicht en leunde ertegen. ‘Ben je een vriend van hem?’

      ‘Ja.’

      ‘Dan weet je waar hij is.’

      Hij voelde aan de moersleutel in zijn zak. ‘Nou, ik weet dat zijn borgtocht vandaag wordt bepaald. Ik vroeg me gewoon af wanneer hij thuis zou komen.’

      ‘Dat weten we niet.’

      Seconden gingen voorbij, misschien minuten. Hij zag nu pas het vers uitziende litteken dat van haar mondhoek naar haar kin liep. Ze zag hem kijken en keek hem recht aan. Hij wist hoe meisjes zijn en dat ze zich schaamde voor dat litteken.

      Hij glimlachte. ‘Zo, hoe heet je?’

      Ze bloosde, maar wendde haar blik niet af. ‘Mijn vader heeft een bericht op Toms Facebook gezet om zijn vrienden te vertellen wat er gaande was.’

      Mikey schokschouderde. ‘Ik heb al dagen niet meer naar mijn computer gekeken.’

      ‘Ken je hem van de universiteit?’

      ‘Ja.’

      ‘Ik heb je hier nooit eerder gezien.’

      Hij dacht aan de horecavakschool in de stad waar hij een keer had geïnformeerd naar cateringopleidingen en hield haar blik vast. ‘Tja, ik heb het zo druk met mijn studie dat ik geen tijd heb voor leuke dingen. Ik wil mijn tentamens niet verprutsen.’

      Ze trapte er blijkbaar in, want haar gezicht werd meelevend. ‘Vertel mij wat. Mijn examens beginnen in mei en ik heb nog zowat niks gedaan.’

      Het was nog maanden ver weg, waar maakte ze zich druk om? Maar het gesprekje had iets in haar veranderd. Ze leunde iets naar hem over alsof ze had besloten hem te vertrouwen. ‘Hé,’ zei ze, ‘we geven vanavond een feest.’

      Een feest? Omdat haar broer op borgtocht vrij was?

      ‘Kom ook als je zin hebt. Tom kan wel wat vrienden gebruiken vanavond.’

      Voordat hij haar kon zeggen hoe hij daarover dacht, kwam er een vrouw om de hoek van het huis die afgemeten naar hen zwaaide. ‘Eindelijk,’ riep ze. ‘Ik begon al in paniek te raken.’

      Het meisje wierp hem een verontschuldigende blik toe. ‘Ze denkt dat je van de catering bent.’

      De vrouw liep zwaaiend met een klembord naar hen toe en keek naar Mikey. ‘Jij bent van Amazing Grace, toch?’

      Het meisje zuchtte. ‘Nee, mam. Dat is hij niet.’

      ‘O, wie ben je dan? Kom je de feesttent plaatsen?’

      Hij moest nu antwoord geven. Hij zou nee moeten zeggen, maar het enige waaraan hij kon denken was dat ze het meteen door zou hebben, dat ze zich niet om de tuin zou laten leiden zoals haar dochter. Ze zou de hond roepen, beveiligingsmensen, de politie.

      ‘Hij is een vriend van Tom, mam.’

      ‘O, op die manier. Nou, Tom is er nog niet.’

      ‘Dat heb ik al tegen hem gezegd.’

      De vrouw richtte zich tot haar. ‘Al goed, schat. Waarom ga je niet weer blokken?’

      Het meisje wierp Mikey een snelle glimlach toe, liep het huis in en sloot de deur achter zich. Nu was hij alleen met de moeder.

      ‘Neem me niet kwalijk,’ zei ze. ‘We hebben het allemaal razend druk.’

      Hij haatte haar. Dat ze hem helemaal niet kende, dat ze hem zo makkelijk wegbonjourde.

      ‘Kom maar naar het feest. Al Toms vrienden zijn welkom.’ Ze liep kordaat weg met haar klembord tegen zich aan gedrukt en een knokige kont die amper bewoog. Er zat geen vlees aan haar, ze had geen zwier.

      Hij bleef zich nog even staan afvragen of het niet allemaal één grote grap was.

      Hij keek naar de inrit, de bomen langs de schutting en de elektronische poort. Zo anders dan zijn eigen wijk, het rumoer van mensen die dicht op elkaar woonden. Waar waren de auto’s, het geschreeuw, de slaande deuren, het geluid van het leven van anderen?

      De moersleutel stak door zijn jaszak tussen zijn ribben. Hij liep twee keer glimlachend om de Jaguar heen. Karyn had gezegd dat die zak een gave auto had. Daar stond hij dan, kanariegeel en zo schoon dat de lucht in de ruiten werd weerspiegeld.

      Het was geen kunst, als een haal met een pen op papier zetten, en het gaf zoveel voldoening om te weten hoe duur het opknappen zou zijn. Hij liet de sleutel een route vinden, liet hem over het portier zigzaggen, een gedeukt pad krassen over de siervelgen en de motorkap – als een blikje dat je kon openmaken door rondom te snijden en het deksel eraf te trekken. Het enige wat eraan ontbrak, was bloed.

      Daar zou hij later voor terugkomen.

3

Je kunt een sinaasappel zo schillen dat er niets van het bittere witte spul op de vrucht achterblijft. Mikey had het niet geweten. Dex had het hem geleerd. Het was hypnotiserend, zien of hij het hele ding kon schillen zonder dat het vlies brak, knaloranje spiralen die naar de vloer sliertten. Hij vond het lekker om plakkerige vingers te hebben. Hij vond het prettig om te weten dat nadat hij alle sinaasappels had geschild, Dex hem ging leren hoe je sinaasappelglazuur met cognac kon maken.

      Het was vredig in het eetcafé. Routine. Jacko schudde erwten en maïskorrels in pannen met heet water. Dex schrapte aardappels bij de achterdeur, met zijn blote voeten in de regen. Mikey had het saladebuffet in orde gemaakt, zoals hij elke ochtend deed – garnalencocktail, gevulde eieren, koolsla. Ze gingen lekker, zij drieën. Alles was zoals het moest zijn. Het was makkelijk om de buitenwereld te vergeten.

      ‘Wat zijn jullie stil vandaag,’ zei Dex. ‘Heb je weer problemen met de meisjes?’

      Mikey schudde zijn hoofd. ‘Niet van het soort dat jij bedoelt.’

      ‘Ik wel,’ zei Jacko. ‘Ik kan er geen krijgen.’

      ‘Sienna heeft een zus,’ zei Mikey.

      ‘Hoe ziet ze eruit?’

      ‘Weet ik niet, ik heb haar nooit gezien.’

      ‘Hoe lang ben je nou met Sienna?’

      ‘Twee weken.’

      Jacko lachte. ‘Nou, stel me dan maar snel aan die zus voor, want dat is een wereldrecord voor jouw doen.’

      Dex zwaaide met het schilmesje naar hem. ‘Als ik dochters had, zou ik als de dood voor jullie zijn.’

      ‘Je moet bang zijn voor Mikey,’ zei Jacko. ‘Hij kan iedereen krijgen die hij wil, ik zweer het. Hé, Mikey, vertel Dex eens over je eerste keer?’

      ‘Met Sienna?’

      ‘Nee, je allereerste keer.’

      Mikey grinnikte. ‘Dat ga ik hem niet aan zijn neus hangen.’

      ‘Ze pijpte hem,’ zei Jacko. ‘Hij had haar in het café ontmoet, wist niet eens hoe ze heette, en ze pijpte hem.’

      Dex klakte met zijn tong. ‘Dat zijn privédingen. Daar hoor je niet over te praten.’

      ‘Dat geloof je toch niet?’ zei Jacko. ‘Dat een meisje dat doet?’

      ‘Ik geloof de helft niet van wat jullie uitvreten,’ zei Dex.

      Mikey vroeg zich af wat Dex zou denken als hij wist dat Sienna de vorige avond in het kussen had gehuild. Dat hij haar niet had willen zoenen, dat hij geen zin had gehad om haar uit te kleden, dat hij zich bijna had bedacht en midden in de nacht naar huis was geglipt.

      Hij nam Dex op in een poging hem in te schatten. Hij had een geschoren kop en een krankzinnig Frans accent en hij zag eruit alsof hij je een dreun zou geven als je op de verkeerde manier naar hem keek, maar Mikey had hem nooit met stemverheffing horen praten, nooit meegemaakt dat hij driftig werd. Hij had tattoos op zijn handen die hij zelf had gezet met een speld en een potje inkt – I love Sue, stond er op zijn knokkels. Hij deed ook van alles voor haar, zoals haar fantastisch eten geven na sluitingstijd en cadeautjes meebrengen als ze niet jarig was. Hij had zelfs een keer een nummer voor haar geschreven. Jacko zei dat hij een voetveeg was, maar misschien was dat nou echte liefde?

      De deur zwaaide open en daar stond Sue. Ze sloeg haar armen over elkaar en nam hen alle drie kritisch op. ‘Ik zoek een schoonmaker. Er heeft vannacht iemand in de plees gekotst.’

      ‘Je kijkt naar chef-koks, mon amour,’ zei Dex zonder op te kijken van zijn aardappel.

      Ze snoof, zette een stap de keuken in en tikte Mikey op zijn schouder. ‘Jij kunt het wel.’

      Mikey schudde zijn hoofd. ‘Ik ga net een karamelpudding maken.’

      ‘Het is hier een eetcafé, hoor, geen restaurant van Gordon Ramsey. Jij bent hier om de pannen af te wassen en de wc’s schoon te maken als ik het zeg. Kom op, we gaan over twintig minuten open.’

      Hij nam het plastic schort aan dat ze hem voorhield en bond het voor zijn spijkerbroek. Hij liep achter haar aan door de zaal naar de schoonmaakkast. Ze gaf hem een dweil, een emmer en een fles bleek en bracht hem naar de wc’s. ‘Vergeet niet je handen te wassen als je klaar bent.’

      Terwijl hij emmers vol heet water met bleek in de wc’s gooide, voelde Mikey zich neerslachtig worden. Het ging wel als hij in de keuken was, of op stap met Jacko. Zelfs als hij met een meisje was, raakte het een beetje op de achtergrond, maar de afgelopen twee weken kreeg hij een terugslag zodra hij thuis was, of alleen. Onder het dweilen van de tegelwanden vroeg hij zich af waar hij over een jaar zou zijn, over twee jaar, over vijf jaar. Hij rekende leeftijden uit. Over vijf jaar zou Karyn twintig zijn, Holly dertien en zijn moeder zevenenveertig. Hijzelf zou drieëntwintig zijn. Hij schudde de getallen geërgerd van zich af. Het was het soort rekenwerk dat kinderen deden. Als je te ver gaat met zulke sommen, ben je uiteindelijk dood.

      Hij spoelde de dweil uit onder de kraan en probeerde de stank niet in te ademen. Hij probeerde zichzelf erop te wijzen dat hij op een dag meer waard zou zijn dan dit. Hij zou in Londen gaan wonen, misschien in Tottenham, waar zijn moeder was opgegroeid. Hij zou chef-kok worden en bakken geld verdienen. Hij zou seizoenskaarten voor de Spurs kopen en Holly uitnodigen voor alle thuiswedstrijden. Hij probeerde het te geloven terwijl hij alles in de schoonmaakkast terugzette en zijn handen waste met zeep uit de dispenser.

      Hij was aan een sjekkie toe. Daar zou Sue toch zeker niet kwaad om worden? De plees blonken. Het regende hard buiten, een plotselinge stortvloed. Het beviel hem wel. Het paste bij zijn stemming.

      Hij keek naar de auto’s met beslagen ramen die geparkeerd stonden bij de havenkade. De inzittenden wachtten tot het eetcafé klaar was om hun een lunch op te dienen.

      De deur zwaaide open en Jacko kwam naast hem staan en stak er een op. Ze keken samen naar een meisje dat langsliep met haar handen in haar zakken en haar schouders krom tegen de regen. Jacko floot tussen zijn tanden. ‘Wat ik zo geweldig vind, is dat ze stuk voor stuk anders zijn.’

      Hij zei altijd van die waanzinnige dingen. Het was geruststellend. Je moest je oudste vriend vrijelijk kunnen vertellen wat je op je hart had.

      ‘Borgtocht vandaag,’ zei Mikey.

      Jacko knikte. ‘Ik zag je moeder gisteren in het café. Ze dacht dat hij deze keer beslist vrij zou komen.’

      ‘De politie heeft een dealtje gemaakt met zijn advocaat, daarom. Straks loopt hij weer rond alsof hij van de prins geen kwaad weet.’

      ‘Wat ga je eraan doen?’

      ‘Weet niet, maar er moet wel iets gebeuren. Karyn zegt dat ze nooit meer naar buiten wil.’

      Jacko keek Mikey lang en indringend aan. ‘Meen je dat?’

      ‘Ik heb tegen haar gezegd dat hij niet bij haar in de buurt zou mogen komen, maar het hielp niet.’

      ‘Klootzak!’

      Mikey, die wist dat Jacko het zou begrijpen, knikte. ‘Ik ben weer langs zijn huis gegaan. Ik wilde hem pakken, maar hij was er niet.’

      ‘In je eentje?’

      ‘Ik werd gek. Ik moest iets doen.’ Mikey gooide zijn peuk in een plas en hoorde hem sissen. ‘Trouwens, jij was aan het werk.’

      ‘Daar laat ik alles voor vallen.’ Jacko gaf Mikey een klap op zijn rug. ‘Dat zou je moeten weten.’

      Toen vertelde Mikey hem het hele verhaal – de moersleutel, de tocht naar het huis, het feest om de borgtocht te vieren. Het was fijn om erover te praten. Het gaf hem een goed gevoel.

      ‘Ze hebben cateraars en alles. Ik heb zijn ma en zijn zus gezien en ze dachten dat ik een maat van hem was, ze hebben me zelfs uitgenodigd voor dat kutfeest.’

      Jacko floot. ‘Man, dat is gestoord!’

      ‘Stel je voor dat ik het aan Karyn zou vertellen. Stel je voor hoe ze zich dan zou voelen.’

      ‘Zeg maar niks tegen haar, het is te wrang.’ Jacko gooide de peuk van zijn sjekkie in de plas aan hun voeten. Twee doorweekte peuken, drijvend als een paar bootjes.

      Er groeide een plan in de stilte. Het was een krankzinnig plan en Mikey probeerde het van zich af te zetten, maar het bleef groeien. Hij dacht aan huis, hield zichzelf voor dat hij wat op het plein zou moeten voetballen met Holly om goed te maken dat hij haar niet naar school had gebracht en dat hij boodschappen moest doen voor het geval mam het vergat, maar het plan ging niet weg. Zijn moeder en zusjes moesten zich maar zien te redden, hij kon niet altijd op ze passen. ‘Heb je wat te doen vanavond?’

      Er trok een glimlach over Jacko’s gezicht. ‘Gaan we naar het feest?’

      ‘Ik heb Karyn beloofd dat ik hem te pakken zou nemen. Waarom niet de avond dat hij er het minst op rekent?’

      ‘Zal ik versterking inroepen?’

      Hij doelde op Woody, Sean en Mark, de jongens met wie ze op school hadden gezeten, met wie ze zij aan zij hadden gevochten in jaren ruzies op het speelplein en tieneroorlogen om territorium. Ze troffen elkaar nog regelmatig voor een potje pool en een pint, maar ze waren allemaal verdergegaan met hun leven. Woody was getrouwd en zijn vrouw verwachtte zelfs een kind. Sean en Mark waren leerling-metselaar. Op de avond dat Karyn terugkwam van het politiebureau waren ze solidair geweest toen Jacko ze belde. Ze zouden de woede die ze die avond hadden gedeeld geen van allen vergeten, maar het was niet eerlijk om het ze nog eens te vragen. Karyn was zíjn zus, dit was zíjn strijd.

      ‘Als we als ploeg gaan, vallen we op.’

      Jacko knikte. Mikey kon bijna zien hoe hij in gedachten de hoofdpunten doornam, zijn tactiek bepaalde en plannen maakte om binnen te dringen. Bij de schoolgevechten was Jacko de meester van de strategie geweest. De uren met zijn Xbox bleken hun nut te hebben in de echte wereld.

      Sue kwam naar buiten en tikte op haar horloge.

      ‘Er zullen wel massa’s mensen komen,’ zei Jacko toen ze achter haar aan door de bar terugliepen, ‘maar we hebben het voordeel dat het donker is.’ Hij hield de keukendeur open. Dex had de radio op zijn gebruikelijke countryzender gezet, met altijd die nummers over echtscheiding en gebroken harten en priesters. Hij zwaaide met het schilmesje naar hen.

      ‘Mijn jongens!’ zei hij.

      Jacko leunde naar Mikey over. ‘Zal ik rijden?’

      ‘Zie je het zitten?’

      ‘Natuurlijk! Ik sta voor je klaar, man. Ik doe alles wat je maar wilt.’

      Mikey glimlachte. Het was voor het eerst in dagen dat er eens iets goed ging.

4

Ellie Parker ging op het stoepje van het terras zitten en zwaaide met haar armen naar de zon alsof het voelsprieten waren. Het was gek, want terwijl ze het deed, werd het plotseling helemaal stil in de tuin. Ze hield haar adem in om het niet te bederven, zo mooi was het. Heel even leek het alsof zij het heelal dirigeerde. Toen stampte de vrouw van de catering langs met een stapel dozen en kwam haar moeder eraan met haar klembord en zei: ‘Goddank dat het weer droog is.’

      Ellie trok een blad van de laurier, knakte het doormidden, rook eraan en scheurde het aan flarden. Ze liet de scherpe stukjes op de treden vallen. Ze trok nog een blad af en nog een, en kwetste en vernielde het groen in haar handen.

      Haar moeder kwam naast haar zitten en leunde dicht naar haar over. ‘Maak je niet druk, schat. Je broer zit veilig in de auto op weg naar huis.’

      ‘Stel dat de politie zich bedenkt?’

      ‘Het is voor de rechtbank geweest. Het is niet meer terug te draaien.’

      ‘Maar als ze opeens nieuwe informatie krijgen?’

      Haar moeder schudde haar hoofd en glimlachte zelfverzekerd. ‘Pap heeft het allemaal onder controle en we komen er wel uit, wacht maar af.’

      Ellie wilde haar geloven, maar als ze haar ogen dichtdeed, zag ze soms beelden die ze met geen mogelijkheid kon verwerken. Ze zag voor zich hoe Tom bleek en bang door de politie werd meegenomen voor een verhoor. Ze zag het busje met TECHNISCHE RECHERCHE op de zijkant op de inrit staan en de rechercheurs in hun zwarte kleren die het huis uit liepen met Toms laptop en zijn beddengoed in plastic tassen. Dan waren die mannen in de auto er nog, die alles vanuit het laantje in de gaten hielden, zodat je er donder op kon zeggen dat de hele stad het de volgende ochtend zou weten. Ze zag de politieman die Toms deur afsloot met een hangslot en politielint en zei: ‘Knoei hier alsjeblieft niet mee, deze kamer is nu een plaats delict.’ En pap zei: ‘Hebben we dan geen rechten meer in ons eigen huis?’ Mam zakte op de trap en huilde. Tranen liepen in haar mond.

      Ellie probeerde uit alle macht de zenuwen in haar buik tot bedaren te brengen. Het was alsof er iets klem zat wat eruit moest. Ze keek naar de lege tafels en stapels stoelen in de tuin, de dozen met lampionnen die nog moesten worden opgehangen en de ladder bij de schutting, en ze wilde niets liever dan dat ze die avond gewoon met zijn vieren konden zijn, nog in hun oude huis, kilometers ver weg, met een afhaalmaaltijd en een dvd.

      Mam gaf haar een porretje, alsof ze haar gedachten kon lezen. ‘Het komt wel goed, Ellie, heus. We krijgen onze Tom terug. Laten we proberen vandaag blij te zijn.’

      Ellie knikte, maar kon haar moeder net niet aankijken. ‘Mam, mag ik je iets vertellen?’

      De glimlach bestierf haar moeder op de lippen en haar hele lichaam verstrakte. ‘Je mag me alles vertellen, dat weet je toch?’

      ‘Karyn McKenzie gaat geen examen doen. Ze is zelfs van school gegaan.’

      Er viel een onbehaaglijke stilte. Ellie beet op haar onderlip. Ze had niets moeten zeggen, maar het was moeilijk om zoveel dingen voor je te houden. Soms ontsnapte er iets kleins.

      ‘Ik had een vriendin,’ zei haar moeder, ‘die door twee mannen werd aangevallen en een auto in gesleurd. Ze had het niet verzonnen, het was echt gebeurd. Het was verschrikkelijk, beestachtig, maar ze zag het als een keerpunt en veranderde haar hele leven.’

      ‘Wat wil je daarmee zeggen?’

      ‘Wat ik daarmee wil zeggen,’ zei haar moeder, die opstond en ingebeeld stof van haar broek klopte, ‘is dat je je geluk zelf in de hand hebt. Nu ga ik met de man van de tent praten. Als je de auto hoort, roep me dan. Ik wil erbij zijn als hij aankomt. En als je je verveelt, zou je wat ballonnen kunnen ophangen.’

      Soms stelde Ellie zich Karyn McKenzie voor als een monster – ze droeg een cape met een kap en klauwde Tom maniakaal lachend een vlammende put in. Ze wist dat Karyn in het echt lang en dun was, met lang, donker haar, en dat ze in een achterstandsbuurt aan de andere kant van de stad woonde. Ze viel op Tom, al tijden, scheen het. Het was wel duidelijk geweest dat ze die zaterdagavond alles op alles had gezet om door hem gezien te worden, met haar knalrode nagellak, paarse lippenstift en feloranje, loeistrakke minirok. Op school had ze de naam goed in de creatieve vakken te zijn en er verder weinig van te bakken, maar toch leek het stom om geen examen te doen; ook al slaagde je met de hakken over de sloot, dan kon je nog naar een vervolgopleiding of misschien een beroep leren. Als je er vóór je examen de brui aan gaf, was dat allemaal voorgoed verloren.

      Er liep een meisje met twee zilveren dienbladen langs. Ze was van Ellies leeftijd, misschien iets ouder, en ze droeg een zwarte rok en een witte blouse. Ze bleef bij Ellie staan en zei: ‘Jij bent de zus, hè?’ Ze boog zich samenzweerderig naar Ellie over. ‘Hoe is het? Het zal wel raar voor je zijn.’ Ze was dik opgemaakt.

      Ellie zei: ‘Moet jij niet aan je werk of zo?’ Toen stond ze op en liep langs de zijkant van het huis naar de inrit.

      Soms voelde het lichamelijk, alsof er langzaam muren op haar af kwamen. Soms voelde het psychisch, een vreemde paniek in haar hoofd die zei dat ze zou ontploffen als ze nog een minuut langer met die nachtmerrie moest leven. Ze kon er alleen mee omgaan door de knop om te draaien en aan iets anders te denken, wat steeds moeilijker werd. Ervoor weglopen was een stuk makkelijker. Ze ging niet ver, want ze had geen jas aan, alleen over het grind naar het elektronische hek. Ze drukte op de knop, wachtte tot het hek opengleed en stapte erdoor. Het laantje was veranderd in een modderpoel met vieze plassen; de eerste narcissen beefden in het gras van de berm. Het hek klikte achter haar in het slot.

      Dit was het laantje waar ze elke avond door haar raam naar keek terwijl ze zich afvroeg wanneer Tom thuis zou komen. Vertrouw me, stond er in zijn brief. Ze had gewild dat de woorden van het papier zouden opvliegen, de lucht in. Grote woorden in neon die laag over de stad zwenkten, langs winkels en huizen, voordat ze over de weg naar de kust zweefden en boven zee bleven hangen. Vertrouw me. Iedereen zou die woorden lezen en vertrouwen hebben. De rechtszaak zou worden geseponeerd en alles zou weer gewoon worden.

      Alleen was het moeilijk om te blijven vertrouwen. Na twaalf hele dagen en nachten was Ellie op van de zenuwen. Ze kon niet rustig zitten of staan en vond het moeilijk om haar aandacht ergens bij te houden. De dag ging snel voorbij, met minuten die langs haar heen suisden; zelfs de uren dat ze had zitten blokken waren voorbijgevlogen.

      Er trok een wolk voor de zon en het duister dat door het laantje gleed, vormde een donkere schaduwplas aan haar voeten. In een tuin in de buurt blafte een hond en bijna op hetzelfde moment was de wolk verdwenen en het licht zo fel dat ze een hand boven haar ogen moest houden. En alsof het een goocheltruc was, zag ze Toms gezicht vanachter het raam naar haar grinniken.

      Ellie slaakte een juichkreet. Ze kon er niets aan doen, het geluid barstte uit haar toen ze de auto zag aankomen.

      ‘Daar is hij!’ riep ze, en haar moeder moest vlakbij zijn geweest, want ze kwam zwaaiend met haar klembord om het huis heen gerend.

      ‘Maak het hek open, Ellie, laat ze erin!’

      Daar was hij dan. Hij stapte als de paus zelf uit de auto de tuin in. Mam rende lachend op hem af en hij spreidde zijn armen voor haar. Ze deinden even samen alsof ze aan het dansen waren. Ellie verbaasde zich over de tederheid van het gebaar.

      Ze voelde zich vreemd verlegen voor hem toen hij over de schouder van hun moeder naar haar glimlachte, alsof ze de afgelopen twee weken volwassen was geworden en dit haar huis was en hij een logé. Hij zag er anders uit; dunner, misschien.

      ‘Zo, dus ze hebben je laten gaan?’ zei ze.

      Hij drentelde lachend naar haar toe. ‘De politie wilde me vasthouden, ja, maar ik heb gezegd dat ik mijn zusje miste.’ Hij sloeg een arm om haar heen en gaf haar een kneepje. ‘Alles goed?’

      Ze glimlachte. ‘Nu wel.’

      Zijn ogen dwaalden terug naar de auto, naar mam, die zijn rugzak uit de kofferbak tilde en pap, die de koffer pakte. Het was de koffer waarmee hij was gaan skiën. Het was een gek idee dat die koffer helemaal in het vliegtuig naar de Alpen was gereisd, maar ook naar de jeugdinrichting in Norwich.

      Pap duwde de koffer op wieltjes naar ze toe. ‘Tom, kijk eens wat je zusje heeft gedaan?’

      Ellie geneerde zich toen haar vader naar het spandoek langs de schutting wees. Ze had er drie middagen aan gewerkt, maar nu leek het een beetje sentimenteel. Ze had hen vieren onder een regenboog geschilderd, met een groot hart eromheen. Daarboven had ze een zelfbedacht familiewapen gezet met de spreuk Tom Parker is onschuldig. Het hele geval begon nu te scheuren bij de hoeken, waar ze het tegen de schutting had gespijkerd. Het had meer van een aftands oud laken dan van iets wat ze ooit belangrijk had gevonden.

      ‘Ze heeft er uren aan gewerkt,’ zei pap met een glimlach naar Ellie. Het was voor het eerst in dagen dat hij haar recht aankeek.

      Tom stootte haar even aan. ‘Wat lief, Ellie, bedankt.’

      Mam kwam aanzetten met Toms jack, dat ze strelend gladstreek. ‘Achter het huis hebben we ook een soort verrassing,’ zei ze.

      ‘Wat dan?’ Toms gezicht stond wantrouwig en Ellie voelde haar hart bonzen. Het was niet haar idee geweest, en ze wist dat Tom het vreselijk zou kunnen vinden.

      ‘Kijk maar,’ zei ze, en ze nam hem mee langs de zijkant van het huis.

      Op het gazon was een feesttent opgebloeid. Op de tafels binnen brandden waxinelichtjes in rechauds en de stoelen stonden er netjes omheen. Borden, glazen en bestek waren op een schragentafel opgetast. Hier zou gegeten worden, en de serveersters legden al placemats en servetten neer. In de walnotenboom deinden lampionnen, en aan elke hekspijl rukten trossen ballonnen in de bries aan hun touwtjes.

      Ellie zag hoe Tom het op zich liet inwerken. ‘Het is een feest,’ zei ze.

      Hij haalde een hand door zijn haar. ‘Dat had ik al begrepen.’

      ‘Je vindt het maar niks, hè?’ Ze draaide zich om naar haar ouders. ‘Ik had toch gezegd dat hij er geen zin in zou hebben? Had ik het niet gezegd?’

      Haar vaders gezicht betrok van ergernis. ‘Zullen we Tom zelf laten uitmaken of hij het leuk vindt of niet, Eleanor?’

      Mam legde een hand op Toms arm. ‘Heb je liever geen drukte?’

      ‘Jullie hebben veel moeite gedaan,’ zei Tom, ‘maar als ik nu eens niet op borgtocht was vrijgelaten?’

      Mam lachte krampachtig. ‘Je vader weigerde rekening te houden met die mogelijkheid.’

      ‘Ik heb er geen moment aan getwijfeld,’ zei pap luchtig. ‘Ik heb de catering dagen geleden al geboekt, zo zeker was ik van mijn zaak.’ Hij stak zijn arm uit om Tom een schouderklopje te geven. ‘Nou, wat vind je ervan? Kan het ermee door?’

      ‘Prima.’ Tom keek nog eens om zich heen. ‘Je weet maar nooit, misschien wordt het zelfs leuk.’

      ‘Mooi zo, heel goed.’ Pap keek hem stralend aan. ‘We hebben iedereen uitgenodigd die ertoe doet. We moeten iedereen laten zien dat je niets te verbergen hebt.’ Hij gebaarde naar de koffer. ‘Ik zal deze naar boven brengen en dan moet ik een paar telefoontjes plegen. Relax, Tom, je bent weer veilig thuis.’

      Mam legde een hand op Toms wang. ‘Ik breng je jack naar binnen en dan ga ik kijken hoever de cateraars zijn.’

      Het was bizar hoe ze zich continu verantwoordden, al sinds Tom was gearresteerd: Ik ga even langs kantoor. Ik ga naar boven, zien of ik de slaap kan vatten. We gaan naar de advocaat, het kan even duren. Het was alsof ze bang waren dat ze zouden verdwijnen als ze niet zeiden waar ze naartoe gingen.

      ‘Wat gaan jullie tweeën doen?’ vroeg mam.

      Tom glimlachte. ‘We verzinnen wel wat.’

5

De logeerkamer was roze en het behang had een velours reliëfdessin. Daar hadden Ellie en haar moeder niets aan kunnen doen, maar ze hadden een nieuwe matras voor Tom gekocht en de gordijnen vervangen. Ze hadden de draagbare tv aan een haak aan de muur gehangen en dvd’s en boeken op de plank gezet.

      Tom keek er vanuit de deuropening hoofdschuddend naar. ‘Ik voel me net een logé.’

      Het was schemerig in de kamer en Ellie knipte het licht aan. ‘Had pap het je niet verteld?’

      ‘Vast wel.’ Tom liep naar het bed, ging erop zitten en streek het dekbed glad. ‘Ik luister de helft van de tijd niet naar hem.’

      ‘Nou, hij heeft de politie gevraagd het slot van je slaapkamerdeur te halen, maar het lijkt allemaal zo lang te duren. Maar alles is nieuw, hoor, het dekbed en zo. Ik heb met mam gewinkeld.’

      ‘Als ik deze kamer zie, moet ik altijd aan oma denken,’ zei Tom. ‘Al die pillen van haar en hoe gestoord ze was.’ Hij keek om zich heen en trok zijn neus op. ‘Het ruikt hier nog steeds naar haar.’

      ‘We hebben de ladekast op zolder gezet, dus dat kan eigenlijk niet. Zet het raam open.’

      ‘Weet ze van me?’ Hij wierp Ellie een blik toe. ‘Of is de schande te groot?’

      ‘Ze weet amper nog hoe ze heet. Ik denk dat ze de uitslag willen weten voordat ze haar iets vertellen.’

      ‘De uitslag? Jezus, je klinkt net als pap.’ Hij tastte in de zak van zijn jack naar zijn sigaretten, liep naar het raam en maakte het pakje open.

      Ellie zag hoe hij een sigaret opstak en diep inhaleerde. Het was als nagels over een schoolbord of vorken over een bord. De radeloosheid ervan. Ze wilde haar handen tegen haar oren drukken, de andere kant op kijken, maar in plaats daarvan ging ze zitten en zag hem nog drie keer inhaleren en uitblazen. Toen wendde hij zich eindelijk tot haar.

      ‘Het spijt me, Ellie. Ik moet het niet op jou afreageren.’

      ‘Geeft niet.’

      ‘Ik word stapelgek van pap. Hij heeft de advocaat die mijn eerste borgtochtzitting had verprutst ontslagen en een topadvocaat genomen, maar hij vertrouwt hem niet, hij praat tegen hem alsof hij net komt kijken.’

      ‘Hij wil het beste voor je.’

      Tom glimlachte verbeten naar haar. ‘Het is gênant.’

      ‘Het duurt niet lang meer.’

      ‘Denk je? Volgens die topper beginnen we nog maar net.’

      Hij blies de laatste rook de tuin in en gooide zijn peuk erachteraan. ‘Heb je zin om iets spannends te doen?’

      ‘Oké.’

      ‘Mooi. Wacht even.’

      Hij bleef niet lang weg, en hij kwam terug met de tondeuse, die hij in haar hand legde. ‘Het moet er helemaal af.’

      Ze wist niet wat ze hoorde. ‘Alles?’

      ‘Kort van achteren en opzij. Ik wil het niet meer lang hebben.’

      ‘Ik weet niet hoe dat moet. Ik heb het nog nooit gedaan.’

      ‘Het is een eitje, denk maar aan grasmaaien.’

      Hij zette een stoel in de hoek van de kamer tegenover de spiegel en spreidde kranten over de vloer uit.

      ‘Word je niet boos als ik het verpruts?’

      Tom trok zijn T-shirt over zijn hoofd. ‘Erewoord van niet. Trouwens, ik heb geen keus. De dichtstbijzijnde kapper zit in de hoofdstraat, en daar mag ik volgens de voorwaarden van mijn borgtocht niet eens in de buurt komen.’

      Hij ging schrijlings op de omgedraaide stoel zitten en Ellie kwam met de tondeuse achter hem staan. Hun ogen vonden elkaar in de spiegel.

      ‘Dit is het gevaarlijkste dat iemand me ooit heeft gevraagd,’ zei ze.

      Hij lachte. ‘Dan leid je wel een erg beschut leventje.’

      Maar Tom had er een eeuwigheid over gedaan om zijn haar zo lang te krijgen. Het was zijn handelsmerk, hoe mensen hem beschreven. Tom, je weet wel, die jongen met dat lange blonde haar. Dat hij het eraf wilde hebben, was beangstigend. Dat hij haar had uitgekozen om het eraf te halen, dat de slaapkamerdeur dicht was en dat het iets tussen hen tweeën was, maakte dat het gevaarlijk voelde.

      ‘Tom, echt, ik denk niet dat ik het kan. Stel dat ik er te veel af haal en je een skinhead wordt?’

      ‘Kom op, Ellie, voor ik me bedenk.’

      Ze pakte een lange sliert haar, maar aarzelde met de tondeuse. ‘Je zou je nog kunnen bedenken? Stel dat je je bedenkt?’

      ‘Het was maar een geintje. Schiet nou maar op.’

      De ene handvol haar na de andere viel op de vloer en op haar blote voeten. De bries die door het raam kwam, nam het haar mee tot voorbij de kranten, naar de hoek, waar het een soort nest vormde. Hoe meer haar er viel, hoe meer zijn gezicht veranderde. Zijn ogen werden groter, zijn oren kwamen tevoorschijn en zijn nek werd kwetsbaar. Het was alsof ze hem blootlegde.

      ‘Je ziet er jonger uit,’ zei ze alleen toen hij vroeg waarom ze zo triest keek. En toen hij wilde weten wat er zo triest was aan jong zijn, zei ze dat ze juist blij was dat ze zijn haar eraf mocht halen, want ze was altijd jaloers op hem geweest omdat hij er zo goed uitzag met dat lange haar...

      ‘En jouw spijsvertering wil ik ook,’ zei ze. ‘Jij kunt zoveel eten als je wilt en graatmager blijven, maar als ik één bonbon eet, ben ik meteen moddervet. Waarom heb jij alles mee?’

      Hij schudde zijn hoofd. ‘Je weet het niet eens, hè?’

      ‘Wat?’

      ‘Hoe knap je bent. Iedereen zegt het.’

      ‘Iedereen?’

      ‘Weet je hoe mijn maat Freddie je noemt?’

      Ze schudde een beetje angstig haar hoofd.

      ‘Een zeemeermin, zo noemt hij je.’

      ‘Dat is niet eens een compliment. Zeemeerminnen zitten alleen maar de hele dag op een rots.’

      Hij lachte. ‘Ze zijn niet makkelijk, daar gaat het om. Niemand kan een zeemeermin een beurt geven, want ze wijst je af.’

      Ellie dacht dat het eerder kwam doordat ze niets anders onder hun middel hadden dan een staart, maar ze kon zich vergissen, dus hield ze haar mond maar. Ze richtte haar aandacht weer op Tom, want ondanks alles hield ze van hem en dat moest hij weten. Terwijl ze het haar rond zijn oren schoor, noemde ze zachtjes een lijst op van alle lieve dingen die hij ooit voor haar had gedaan.

      Alles stond erop, van het maken van tekeningen voor haar die ze kon inkleuren (dat was jaren geleden) tot haar eerste schooldagen (toen ze aan hem mocht plakken op het schoolplein, hoewel ze twee jaar jonger was dan hij en ook nog eens een meid), helemaal tot en met de vakantie in Kenia toen de hond haar nog een keer wilde bijten en hij ervoor was gaan staan (het dapperste dat iemand ooit voor haar had gedaan).

      ‘Voordat we verhuisden,’ zei ze, ‘bleef jij altijd nog even met ons praten als mijn vriendinnen kwamen. Als we je in de stad zagen, zwaaide je naar ons of je kwam een praatje maken, alsof je echt belangstelling voor ons had. De broers van mijn vriendinnen namen die moeite nooit. Daarom ben ik altijd trots op je geweest.’

      Hij glimlachte naar haar. ‘Wat zeg je een lieve dingen.’

      ‘Nou, jij dóét lieve dingen. Op mijn zestiende verjaardag hield je die toespraak voor me over dat ik de beste zus van de wereld was, weet je nog? En bij dat stomme afscheidsconcert op school klapte jij het hardst, terwijl ik waardeloos was en al mijn teksten vergat.’

      Tom lachte om de dingen waaraan ze hem herinnerde. Het was geweldig. Ze waren weer samen. Hij vertelde over die zomer toen ze in het zuiden van Frankrijk kampeerden op die ontzettend saaie camping. Het zwembad was dicht en de shows waren hopeloos en het enige wat deugde, waren de patisserie en de vliegers die ze in de campingwinkel hadden gekocht.

      ‘We ontdekten die heuvel,’ zei hij, ‘weet je nog? We lieten de vliegers op vanaf de top en als we ons verveelden, rolden we van boven naar beneden en renden weer naar boven.’

      Ellie stond ervan te kijken dat hij het nog wist. Ze had nog uren met zijn haar bezig willen blijven. Het was zo lekker knus, samen in de logeerkamer, met vaag de geluiden van mensen die voorbereidingen troffen voor het feest, hun zachte, verre stemmen. Het gaf haar moed. ‘Kunnen we over die avond praten?’

      Hij draaide zich met stoel en al om om haar aan te kijken. ‘Meen je dat? Kun je me niet even met rust laten?’

      Ellie sloeg haar ogen neer. ‘Er zijn dingen die ik niet begrijp.’

      Hij fronste zijn voorhoofd. ‘Heb je met iemand gepraat?’

      ‘Niet echt.’ Ellie voelde zich alsof ze zweefde, alsof het gesprek in rook hing. ‘Ik ben nog niet terug naar school geweest.’

      Ze keken elkaar zwijgend aan. ‘Als ik naar de bak moet, is dat voor mij het eind van alles, Ellie.’

      ‘Ik weet het.’

      ‘Er zitten daar mensen...’ Hij maakte zijn zin niet af en schudde zijn hoofd alsof hij de meest onuitsprekelijke dingen had gezien. ‘Het waren de twee langste weken van mijn leven.’

      Ze zag iets in zijn ogen. De donkere glans herinnerde haar aan die herfst toen hij zijn arm had gebroken, hoe hij jankend van woede op het voetbalveld had gezeten omdat hij het hele seizoen zou moeten missen terwijl hij nog maar net in het team zat. Ze wendde haar blik af.

      ‘Zo,’ zei ze, ‘het is klaar.’ Ze streek een paar verdwaalde pieken op zijn hoofd glad. ‘Het staat schattig.’

      ‘Schattig?’ Hij wreef met een hand over zijn hoofd. ‘Dat was niet helemaal wat ik in gedachten had.’

      ‘Hoe wilde je er dan uitzien?’

      ‘Onschuldig.’ Hij glimlachte in de spiegel naar haar. ‘Onschuldig en boven elke verdenking verheven.’

      Ze ging op het bed zitten en zag hoe hij het haar van zijn schouders veegde met zijn T-shirt. Hij spoot deodorant onder zijn oksels, schudde aftershave in zijn handen, wreef ze langs elkaar en streek ermee over zijn gezicht.

      ‘Moet ik naar de rechtbank komen om vragen te beantwoorden?’ vroeg ze. ‘Of lezen ze gewoon mijn verklaring voor?’

      Hij trok zonder antwoord te geven zijn nieuwe gestreepte T-shirt aan. Ze had het vorige week met mam voor hem uitgezocht en het kaartje hing er nog aan. Hij trok het eraf en gaf het aan haar. ‘Voor het oud papier,’ zei hij.

      Ze stopte het in haar zak. ‘Ik vroeg je iets.’

      Hij prutste aan het shirt, dat hij voor de spiegel rechttrok. ‘Jij was de enige die de hele tijd hier was, dus jij bent de belangrijkste getuige. Zeker weten dat je naar de rechtbank moet komen.’

      Haar maag verkrampte. ‘Ze kunnen me niet dwingen iets te zeggen.’

      ‘Ze kunnen je niet dwingen iets te zeggen wat je niet hebt gezíén.’

      Ze knikte. Ze keek met een mengeling van medelijden en angst naar hem, want de vraag wat ze wel of niet mocht zeggen maakte haar bang. Ze tobde er al twee weken over. Op een dag was het zo erg geweest dat ze zich had ingebeeld dat er een kernbom was ontploft en dat zij de enige overlevende was. In die fantasie had ze rondgedwaald, deuren open- en weer dichtgedaan, stof laten opwaaien, dingen opgeraapt en weer neergelegd. Het was heel vredig geweest.

      Ze beet op haar onderlip. ‘Toen de politie me ondervroeg, heb ik gezegd dat ik regelrecht naar bed ben gegaan toen jij met iedereen thuiskwam.’

      ‘Nou, dat is dan in orde.’

      Ze bloosde bij de herinnering aan hoe ze in haar pyjama en op haar pantoffels op de bank wakker was geworden. Karyn en haar vriendin Stacey schitterden, omringd door jongens, zo uit het café. Ze hadden naar haar geglimlacht en gezegd dat ze nog even moest blijven, maar ze had aan het gezicht van haar broer gezien dat hij haar veilig boven wilde hebben, en ze had zich een idioot gevoeld met haar smoes over hoofdpijn.

      ‘Wat ik ook nog heb verteld,’ zei ze, ‘was dat ik later door mijn raam keek en iedereen buiten zag.’

      Tom keerde de spiegel de rug toe en knipperde verbaasd met zijn ogen naar haar. ‘Dat wist ik niet.’

      ‘Ik heb alleen gezegd dat iedereen het naar zijn zin leek te hebben en dat Karyn en jij met de armen om elkaar heen stonden.’

      ‘Waarom heb je dat gezegd?’

      ‘Omdat de politie moest weten dat ze op je viel. Had ik het niet mogen zeggen?’

      ‘Het geeft niet,’ zei hij. ‘Maak je niet dik. Ze gaan mij door de mangel halen, niet jou.’

      ‘Maar ze had de hele avond met je geflirt.’ Ellie balde haar vuisten en duwde haar duimen in haar handpalmen. ‘Ik wil wedden dat toen jij die slaapzak ging pakken, ze jou gewoon boven op zich trok, ja toch?’

      Tom kromp in elkaar. ‘Ik ben er niet trots op, Ellie, maar inderdaad, zo is het wel ongeveer gegaan.’

      Ze knikte. ‘Dat dacht ik al.’

      Hij schoof de stoel weer onder het bureau. ‘Kunnen we er nu over ophouden, denk je? Ik vind het een beetje vernederend om met mijn zus te bespreken waarom ik seks heb gehad met een gestoord wijf. Zullen we maar naar beneden gaan om te zien of ze hulp nodig hebben?’