Gangsterliefje tegen wil en dank

Het ware verhaal van Priscilla Jourdan, vrouw van voormalig Holleeder-verdachte Marcel Kaatee

Nieuw Amsterdam Uitgevers

© 2010 Priscilla Jourdan

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Mulder van Meurs

Omslagfoto’s privécollectie auteur

Tenzij anders vermeld, zijn de foto’s in het kleurenkatern afkomstig uit de privécollectie van de auteur

NUR 402/330

E-BOOK ISBN 978 90 468 0857 3

Eveneens verkrijgbaar als gedrukte versie – ISBN 978 90 468 0733 0 (1e druk 2010)

U kunt deze bestellen via onze webshop of in de boekhandel

www.priscillajourdan.com

www.gangsterliefje.nl

www.nieuwamsterdam.nl/gangsterliefjetegenwilendank

Inhoud

Voorwoord - door Harry Lensink

1 De arrestatie

2 Modepopje

3 Nadere kennismaking

4 Marcel Kaatee

5 Vrouw van een gedetineerde

6 Op bezoek in de gevangenis

7 De bruiden van de maffia

8 Zoeken naar lijken in Oud-Zuid

9 Even in vrijheid

10 Orde op zaken stellen

11 Definitief op vrije voeten

12 De Bunkerdagen

13 In hoger beroep

14 De media

15 De laatste dag van het proces

Illustraties

Marcel en Priscilla

Voorwoord - door Harry Lensink

Soms was het Holleeder-proces spannend. Bijvoorbeeld als de hoofdverdachte zijn verhaal deed. Of als de advocaten, officieren en rechters ruzie hadden. En al helemaal toen er een granaat werd afgeschoten. Maar niet iedere zittingsdag was een avontuur. Veel bezoekers van de Bunker – de extra beveiligde rechtbank in Amsterdam-Osdorp – stapten na een half uurtje teleurgesteld weer op, niet bestand tegen het juridische geneuzel. De volharders probeerden zichzelf wakker te houden met smerige automatenkoffie.

Gelukkig was Priscilla Jourdan er. Ze zat er altijd. Meestal rechts vooraan, vlak bij het kogelwerend glas. Zo dicht mogelijk bij haar geliefde, verdachte Marcel Kaatee. En zoals Kaatee niet paste tussen de zware criminelen in de rechtszaal, zo viel vriendin Priscilla uit de toon op de publieke tribune. Immer piekfijn gekleed, altijd vriendelijk, meestal vrolijk en met gevoel voor humor. Een verademing tussen de slecht geklede journalisten, de Bunker-groupies en nieuwsgierige halve zolen.

Toegegeven, ook ik heb me wat betreft Marcel Kaatee net als veel van m’n collega’s in eerste instantie laten leiden door het openbaar ministerie. Door de officieren van justitie die de bende van Holleeder neerzetten als een roedel levensgevaarlijke afpersers. Daarbij was Marcel Kaatee de genius die het criminele geld had weggesluisd. Het kon niet missen; daar, op de eerste rij, zat Holleeders minister van financiën. En dus paste zijn vriendin, dat geblondeerde vrouwtje met zonnebril en panterjas, helemaal in het beeld: de ultieme gangsterchick!

Ik ben snel bekeerd. Na een eerste ontmoeting met Marcel en Priscilla sloeg de twijfel toe: hoe kon deze man, die antwoord had op al onze vragen, schuldig zijn? In de loop van het proces bleef er ook niets overeind van alle narigheid die het OM hem wilde aanwrijven. Maar voor Marcel en Priscilla heeft het lang geduurd. Vanaf de arrestatie begin 2006 tot aan de uitspraak in hoger beroep in juli 2009 hebben ze in onzekerheid verkeerd. En nog steeds vecht het stel tegen het onterechte imago dat hen sindsdien aankleeft.

Hoe Priscilla Jourdan die ruim drieënhalf jaar heeft beleefd, heeft ze nu opgetekend. Het is een boek geworden met meerdere boodschappen. Het is het verhaal van een enthousiast, maar ietwat naïef Brabants meisje dat in Amsterdam kennismaakt met de gezichten van de rosse buurt en de snelle wereld van het vastgoed. Het is ook het angstige, kafkaëske relaas van een onschuldig stel dat door het openbaar ministerie en de media op voorhand is veroordeeld. En het is daarmee een aanklacht tegen de manier waarop opsporingsinstanties, verblind door scoringsdrang, schade kunnen aanrichten aan mensen en hun relaties.

Dat levert kippenvelmomenten op. Bijvoorbeeld als Priscilla haar vriend ophaalt uit de gevangenis in Zwolle, waar hij buiten op een bankje wacht. Of als ze samen met haar zoon naar het vonnis luistert en denkt dat het verkeerd afloopt voor Marcel Kaatee. Ook valt er wat te lachen, zij het met een grimmige ondertoon. Bijvoorbeeld als politiemensen onder leiding van officier van justitie Fred Teeven tevergeefs de garage van Kaatees huis uitgraven, op zoek naar lijken.

‘In mijn hart ben ik een Tammy Wynette,’ zei ze ooit tegen een krant. Daarmee doet ze zichzelf tekort. Priscilla Jourdan is veel meer, want ze heeft niet alleen naast, maar ook voor Marcel gestaan. Op cruciale momenten – toen hij achter dikke tralies zat – hield ze in haar eentje zijn zaken op de Wallen draaiende. Daarmee verdient dit ‘gangsterliefje tegen wil en dank’ respect. En een excuus van alle rechercheurs, officieren van justitie, bankiers, ambtenaren en journalisten die haar en Marcel ten onrechte het etiket ‘schuldig’ hebben opgeplakt.

Harry Lensink is misdaadverslaggever van Vrij Nederland

1 De arrestatie

‘Willem Holleeder, een van de ontvoerders van biermagnaat Freddie Heineken, is vannacht bij een grote politieactie gearresteerd. Hij wordt verdacht van afpersing en bedreiging van Amsterdamse vastgoedhandelaren, onder wie de in 2004 geliquideerde Willem Endstra. Ook dertien andere personen die relaties onderhouden met Holleeder zijn aangehouden.’

NOVA, 30 januari 2006

Eind 2003 besloten Marcel Kaatee en ik om apart te gaan wonen. Sinds het overlijden van mijn broertje Jesse op 9 november 2001 kon ik een aantal onverwerkte zaken uit mijn verleden niet meer onderdrukken. Hoe meer ik daarmee worstelde, hoe meer ik Marcel van me afstootte. De sfeer thuis werd steeds slechter. Hoewel we nog steeds van elkaar hielden, gingen Marcel en ik vooral apart wonen omdat onze zoon Keanu eronder te lijden had. In de weekends waren we vaak wel bij elkaar, en we gingen nog steeds als gezin op vakantie.

Omdat mijn problemen niet op te lossen bleken met een goed gesprek en een glas wijn, zocht ik professionele hulp bij een psychotherapeute. Ik wilde er alles aan doen om mijn persoonlijke gevecht te winnen en uiteindelijk weer bij elkaar te kunnen wonen, met zijn drieën, als een harmonieus gezin.

De bewuste nacht van 29 januari 2006 verbleef Marcel niet bij ons op de Anton Struikstraat, maar in zijn eigen huis aan de Stadionkade. Nadat de wekker was gegaan, zette ik de tv op het RTL Nieuws, zoals elke morgen. De nieuwslezer meldde dat Willem Holleeder was opgepakt. Hmmm, wat vervelend voor hem, dacht ik slaperig. Ik had hem weleens ontmoet: altijd goedgekleed, knap en bovendien erg aardig.

Ik had Keanu naar school gebracht en was thuis een beetje aan het rommelen, toen achter mijn televisiemeubel gepiep klonk. Er bleek een muis aan het doodgaan te zijn. Jasses! In lichte paniek belde ik Marcel, maar hij nam niet op. Uiteindelijk sprak ik zijn voicemail in, en vroeg of hij zo snel mogelijk naar me toe kon komen. Marcel reageerde altijd meteen op mijn telefoontjes, dus toen ik rond elf uur nog steeds niets had gehoord, begon ik me een beetje zorgen te maken. Waarom belde hij me niet terug?

Ik dacht weer aan het nieuws van die ochtend en zette teletekst aan. Daar las ik dat, naast Willem Holleeder, ook een groep medeverdachten was opgepakt en daar zat ene Marcel K. uit Amsterdam bij. Ik kon mijn ogen niet geloven. HOEVEEL MENSEN UIT AMSTERDAM HETEN ER MARCEL K. EN WAREN IN VERBAND TE BRENGEN MET WILLEM H.?! Bibberend belde ik Marcels advocaat Jan-Hein Kuijpers. Die had hij in de arm genomen toen hij in 2005 in enkele publicaties in Revu en Het Parool op een kwalijke manier was gelinkt aan Willem Endstra en Willem Holleeder, die een conflict met elkaar zouden hebben. Kuijpers bevestigde de arrestatie. Veel kon hij er nog niet over zeggen, maar wel dat Marcel ’s ochtends was opgepakt en net als de andere gearresteerden werd verdacht van het deelnemen aan een criminele organisatie. ‘En Marcel zit in alle beperkingen,’ voegde Kuijpers er aan toe. Ik vroeg hem wat dat betekende. Hij legde uit dat je dan van ieder contact met de buitenwereld bent afgesneden: geen krant, geen televisie, geen telefoontjes en geen bezoek behalve van je advocaat.

Marcel bleek rond zes uur die ochtend gearresteerd te zijn toen hij op het punt stond om met zijn vader naar Den Haag te vertrekken, waar hij een afspraak in het ziekenhuis had. Marcel was zijn deur aan de Stadionkade uitgekomen en werd direct in de boeien geslagen en afgevoerd naar een politiecel in Amsterdam-Osdorp. Zijn vader wist niet wat hem overkwam. De arme man heeft daarna nog uren ‘vastgezeten’ in het appartement van Marcel, omdat daar natuurlijk de boel ondersteboven werd gehaald.

Na het verbijsterende telefoontje met Kuijpers sloeg bij mij de twijfel toe. Het nieuws was op RTL geweest, op het NOS Journaal en stond nu al op teletekst van alle zenders. Als een arrestatie zo breed uitgemeten werd in de media, moest er wel iets heel ernstigs aan de hand zijn.

Zittend op de rand van de salontafel, dacht ik aan die ochtend dik acht jaar eerder, toen we samen door een gewapend arrestatieteam van ons bed gelicht waren. Marcel werd meegenomen, maar al snel bleek het allemaal ten onrechte te zijn, maar nu gebeurde het dus weer! Kende ik Marcel wel zo goed als ik dacht? Had hij nu wél iets op zijn kerfstok? Was er iets gebeurd wat ik niet wist? En hij was nota bene gearresteerd samen met Willem Holleeder, met wie hij volgens mij de laatste jaren geen contact meer had. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Ik voelde dezelfde angst en twijfel als in 1997. Toen liep het goed af, maar zou dat deze keer ook het geval zijn?

Gaandeweg drong tot me door dat het deze keer langer zou duren. De nieuwsberichten over de Holleeder-zaak waren all over. Alle nieuwsuitzendingen en actualiteitenprogramma’s en teletekst van alle zenders besteedden er aandacht aan. De kranten en tijdschriften die erover schreven waren niet aan te slepen. Marcel werd afgeschilderd als ‘het financiële brein’ van de afpersings- en witwasorganisatie van Willem Holleeder. Er werden hele items aan Marcel gewijd. Op een zeker moment was Keanu op zolder aan het computeren met de televisie aan; ik was beneden en had ook de televisie aan. Kennelijk hadden we ’m allebei op het RTL Nieuws van half acht staan, want opeens kwam Keanu naar beneden gestormd en vertelde wat ik ook zag: ‘Mam! Mam! Het gaat over papa op het nieuws! Ze zeggen Marcel Kaatee, die ook wel Dice wordt genoemd.’

Een andere keer was er een reportage waarbij een organogram werd getoond van de vermeende Holleeder-bende, met aan het hoofd van de financiële tak: ‘Marcel “Dice” Kaatee, de gitarist van funkband Seven Eleven’ met een grote foto erbij. De getoonde foto was echter niet van Marcel, maar van Bart Verhoeven, de bassist van zijn band. Nou, die heeft het geweten de volgende dag op zijn werk!

De mediahype rond de zaak werd steeds groter. De berichten volgden elkaar in rap tempo op en de daden die de criminele bende zou hebben gepleegd werden almaar erger. Het zag er niet naar uit dat Marcel snel zou worden vrijgelaten. Voor hem was deze situatie natuurlijk vreselijk en ik begreep dat ik hem moest steunen. Stilletjes baalde ik omdat hij, juist op dit moment, mijn steun en toeverlaat zou moeten zijn.

2 Modepopje

‘Grote zonnebril, designertas aan mijn arm, big hairdo, lips and tits. Dat is nou eenmaal de stijl waarin ik me lekker voel en die had ik al voordat “het gangsterliefje met grote zonnebril” in de media een fenomeen werd.’

www.priscillajourdan.com

Styling is mijn passie en dat is het altijd geweest. Mijn moeder, Henriette Jourdan, heeft me dat met de paplepel ingegoten. Ze zag er altijd mooi en stijlvol uit. Met mode en styling verdiende ze niet haar geld, ze was assistente van een fysiotherapeut. Veel vriendinnen klopten bij haar aan voor raad en daad als het ging om mode en kleding. Zij woonden met hun mannen, die net zoals mijn vader bij de Nederlandse luchtmacht zaten, bij ons in het Duitse dorp Blomberg. Mensen uit ons dorp keken altijd vol bewondering naar haar en roemden haar gevoel voor styling; mijn vader was altijd beretrots op haar. In die tijd maakte zij zelf dingen die ze in haar hoofd had, maar niet kant en klaar in de winkel te koop waren. Ze bekleedde of versierde schoenen, naaide kleding en maakte accessoires. Ze liet ook wel eigen ontwerpen uitvoeren door anderen. Daar had ze zo haar adresjes voor. Zij wist precies hoe ze haar bijzondere persoonlijkheid tot haar recht moest laten komen.

Het was dus logisch dat ze mij vanaf mijn geboorte als haar modepoppetje beschouwde. Ik kreeg meerdere malen per dag andere kleding aan en werd voorzien van schattige haardrachten. Toen ik nog bijna geen haar had, was dat meestal een pluimpje boven op mijn hoofd, waardoor ik een tijd met de troetelnaam Pebbles, zoals in de Flintstones, door het leven ben gegaan (zie foto 1). Hoe ouder ik werd, hoe vervelender ik het vond dat ik er ‘anders’ uitzag. Eenmaal op de lagere school in Duitsland, waar ik zou blijven wonen totdat we op mijn twaalfde naar Brabant verhuisden, liep ik het liefst altijd in dezelfde gemakkelijke kleding: mijn witte corduroybroek met mijn paarse discosweater met daarop een roze rollerskatesapplicatie en daaronder de stoere cowboylaarzen die mijn tante had meegenomen uit Amerika. En mijn haar lang en los, liefst ongekamd, waardoor mijn moeder weleens zei: ‘Je bent toch geen straatmeid?!’ Ik voelde me het lekkerst als ik wat jongensachtig kon zijn, ik was een tomboy. Mijn jongere broertjes Michael en Jesse hadden het qua kleding gemakkelijker, alhoewel ik de stoffen van hun overhemdjes stiekem wel wat apart vond ogen.

Op een gegeven moment is de hang naar vrouwelijkheid gelukkig toch bij me aangeslagen. Aan het einde van mijn lagereschooltijd had ik zelfs jurkjes aan en droeg in mijn haar een diadeem, zoals prinsessen dat hadden, en in het weekend deed ik graag mijn moeders rode lippenstift op. Ik begon me ook meer voor mode te interesseren. Als een leren broek ‘in’ was, omdat Olivia Newton John die droeg in de film Grease, dan wilde ik die ook. En toen Bo Derek in de film Ten allemaal vlechtjes droeg, nam ik die natuurlijk ook. Ik werd steeds meer een meisje en kon niet wachten tot ik mascara, lippenstift en hakken mocht.

Wat ik altijd interessant heb gevonden, ook toen ik nog niet zo meisjesachtig was, was de naaimachine. Van jongs af aan zat ik achter de machine van mijn oma. Eerst maakte ik vierkante kussentjes, toen kussentjes in hartjesvorm, en vervolgens deed ik daar applicaties op. Vanaf mijn veertiende maakte ik ‘patroonloze’ jurkjes van oude tafelkleden en gordijnen van mijn oma. Die ontwierp en maakte ik gewoon ‘op mijn lijf’. Later leerde ik dat mijn eigen verzonnen manier officieel ‘moulleren’ heette: je ontwerpt niet vanaf een patroontekening, maar drapeert de stof rechtstreeks op de paspop of in mijn geval op mijn eigen lichaam. Deze zelfgemaakte jurkjes droeg ik ook. Ik stileerde ze met sieraden en pumps die ik van mijn zakgeld kocht en maakte het geheel compleet met tasjes, vestjes en onderjurkjes van oma.

Toen ik eenmaal modemagazines begon te lezen, kopieerde ik extravagante jurken die ik in de Italiaanse Vogue had gezien, maar maakte ze dan van extreme materialen, zoals lakstof of lakleer. Ik heb eens een haute-couturejurk nagemaakt die op de cover van de Vogue stond, maar dan van heel mooie rode lakstof. Het zou prachtig worden, maar wat een gevecht om dat stroeve materiaal onder mijn moeders huis-tuin-en-keukennaaimachine door te krijgen. Die machinenaalden konden al die lagen stof op elkaar natuurlijk niet aan, waardoor ze om de haverklap braken. De vlijmscherpe naaldpunten schoten naar mijn hoofd, wat gevaarlijk was en veel gevloek opleverde. Het maken van die kledingstukken was voor mij erg belangrijk; ik deed mee aan wedstrijden, waarmee ik aandacht of geld kon verdienen.

Tegen de tijd dat ik op mijn achttiende uit huis ging, ontwierp ik mijn eigen kleding. Meer draagbaar dan wat ik vroeger maakte, maar nog steeds anders. Ook deze kleding combineerde ik weer met onderjurkjes en tassen van oma en de vintagelaarzen van mijn tante. ‘Wie wat bewaart die heeft wat,’ zei zij altijd. Hele zakken had ze op haar zolder liggen met geweldige merklaarzen, en alles in mijn maat! Bij deze outfits droeg ik heftige make-up, ik scheerde een stuk haar weg bij mijn slapen, boorde met knopspelden uit mijn naaidoos gaten in mijn oren, en… klaar was ik. Punky fashionista from the eighties! Net als mijn moeder was ik altijd te herkennen aan mijn eigen stijl, al was die van mij extremer.

Mijn grootste passie was stileren. Totaalplaatjes maken, of het nou om kleding ging of om de inrichting van een kamer. Sfeerplaatjes creëren maakte mij altijd blij. Ik was ook goed in plannen en organiseren. Ik hield ervan om zaken te regelen, dingen op elkaar af te stemmen, ervoor te zorgen dat alles vlekkeloos verliep.

Wat kon je beter doen met deze twee talenten, dan een catwalkshow organiseren? Als er íéts goed gepland moet worden, is het wel een modeshow, en een goede styling bepaalt het succes daarvan. Zo gebeurde het dat ik modellen van de straat ging plukken, de door mij samengestelde setjes van tweedehands- en zelfgemaakte kleding met ze ging doorpassen, fotoshoots regelde, een draaiboek voor een show in elkaar zette waar Berd, mijn toenmalige vriendje, dan een tape bij maakte met vette showmuziek en een finale act bedacht. Na al die voorbereidingen en de uitvoering van zo’n avond zelf vond ik dat ik ook wel een feestje verdiende. In die tijd kon niets mij meer ontspannen dan dansen op heerlijke muziek. Dus vroeg ik dj/producer Oh Jay, een van mijn beste vrienden, en mijn broertje Michael, ook dj, om samen na de show muziek te komen draaien, zodat ik kon meefeesten met alle bezoekers en vrienden die me zouden komen supporten. De thema-catwalkshow met dj-afterparty werd een succes.

Na een aantal feesten werd het aandeel tweedehandskleding in de show steeds kleiner, en uiteindelijk had ik een show met alleen zelfgemaakte kleding. Inmiddels had ik een plekje op de kunstacademie in Utrecht weten te bemachtigen, samen met mijn vriendje. Hij ging naar de afdeling Interieurdesign en ik naar Mode & Styling. Daardoor was er geen tijd meer om zelf feesten te organiseren. Ik leerde overigens dat het minstens zo leuk was om naar andermans feestjes te gaan en ik struinde wat af in het uitgaansleven van Utrecht.

In 1994 raakte ik zwanger van Berd, en op 31 oktober werd Keanu geboren. Ik stopte voortijdig met mijn opleiding om voor dit lieve kleine mannetje te kunnen zorgen en genoot daar ongelofelijk van. Met de pasgeboren baby verhuisden we naar Uden in Brabant, maar daar gingen Berd en ik vrijwel direct uit elkaar. We waren amper volwassen toen we verkering kregen en door de geboorte van Keanu stonden we vaker stil bij de dingen des levens. We ontdekten dat we ieder een andere kant op waren gegroeid en besloten als goede vrienden uit elkaar te gaan. We gunden elkaar alle geluk van de wereld.

Ik probeerde me daarna als alleenstaande moeder een beetje te settelen met mijn baby. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus begin 1996 kreeg ik toch weer de kriebels. Ik wilde nog eens zo’n feest geven, maar dan een tikje extremer. Ik begon met het naaien van extravagante kleding, tot ik voldoende materiaal had verzameld om een hele show mee te vullen. Wederom ging ik op modellenjacht, zette een draaiboek voor de show en een draaiboek voor de gehele avond in elkaar; Berd maakte een tape met vette funkmuziek voor de catwalkshow en ontwierp het decor. Ik regelde zelf fotoshoots voor persberichten en flyers en boekte dj’s. Ditmaal wilde ik als klap op de vuurpijl een spetterende liveband aan mijn concept toevoegen. Het dak moest eraf in De Pul in Uden, waar het feest op 7 september 1996 zou gaan plaatsvinden.

Coen Grooten was een van de rappers van de Brabantse hiphopgroep Dope Posse, waar mijn broertjes Michael en Jesse ook in zaten. Toen Dope Posse uit elkaar viel, ging Coen rappen bij de funkband Seven Eleven. De groep had net een cd uitgebracht en het was precies wat ik zocht. Ik heb ze meteen geboekt.

Tijdens de voorbereidingen kwam ik in aanraking met Bart Verhoeven, de bassist van de band. Hij was erg enthousiast over mijn feest en hielp met brainstormen. Met zijn theatrale cape en zijn stervormige basgitaar en twee meiden stond hij model voor de flyer, die hij vervolgens hielp te verspreiden. De plannen en ontwikkelingen van het feest gaf hij door aan de andere bandleden, die door de verhalen van Bart almaar enthousiaster werden.

Toen het uitverkochte feest in volle gang was, stonden de bandleden voorafgaand aan hun concert te dansen en te feesten. Ik stuurde ze op een gegeven moment van de dansvloer naar het podium, omdat het tijd was voor het concert. Voor de zekerheid liep ik nog even naar de kleedkamer. Het was een grote band en ik wist niet zeker of ik iemand over het hoofd had gezien. In de kleedkamer zat inderdaad nog een man op de verwarmingsradiator rustig in z’n eentje te pingelen op zijn gitaar. ‘De gitarist,’ mompelde ik. Hij keek naar me met een brede glimlach vanonder zijn pet vandaan. De band stond op hem te wachten, meldde ik hem. Rustig pakte hij zijn instrument en begaf zich richting het podium.

Het concert ging precies zoals ik gedroomd had. Met aanstekelijke grooves en weergaloze improvisaties zweepte Seven Eleven het publiek op en bracht het feest naar een waar hoogtepunt. De muzikanten stonden op een gegeven moment gewoon tussen het publiek te jammen. Het publiek ging he-le-maal uit zijn dak. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Wat een spektakel! Het was voor de medewerkers van De Pul nog een hele toer om de honderden bezoekers na sluitingstijd de zaal uit te werken, omdat de band akoestisch en ritmisch bleef doorjammen toen de stroom al lang en breed was uitgeschakeld (zie foto 2a).

3 Nadere kennismaking

‘Een aardige en slimme man en in zijn vrije tijd gitarist van een succesvolle funkband. Bepaald niet het type van een zware jongen. Hetzelfde gold voor zijn vrouw, die het proces trouw volgde.

Toen ik Kaatee en zijn vrouw een keer vriendelijk wuivend tegenkwam in een zwarte Smart, schoot ik in de lach. Ik had ze eerder verwacht in een dikke Amerikaan of een snelle sportauto, zei ik. “Nee joh! Die kan je toch niet kwijt op de Wallen!” reageerde zijn vrouw. “Zo’n Smart is ideaal.”’

Gerlof Leistra in ‘Nog een slachtoffer van Holleeder’, www.elsevier.nl, 13 mei 2008

Het feest in De Pul was zo succesvol geweest, daar moest meer mee gebeuren. Andere zalen schenen er het weekend erna al van te hebben gehoord en wilden dit gekke circus ook meemaken. Dat betekende dat ik modellen, dj’s en ook Seven Eleven weer moest vragen om als geheel mee te gaan on tour. Ik had flink wat inkomsten vergaard met het feest, maar had minstens zoveel kosten gemaakt. Ik had geen idee hoe ik dat moest aanpakken. Toen ik hierover sprak met rapper Coen, adviseerde hij me te gaan praten met Marcel Kaatee; hij was behalve de gitarist ook de manager van de band, en een echte zakelijke vent. Dat klonk precies als wat ik nodig had. Coen gaf me een paar telefoonnummers en vertelde dat ik kon bellen wanneer ik wilde, want Marcel werkte bij een gokbedrijf op de Wallen waar hij altijd tot diep in de nacht aanwezig was. Ik vond het best eng om een vreemde man te bellen. Ik was vooral bang dat hij allerlei financiële vragen zou stellen, zoals wat ik had geïnvesteerd in het feest. Ik vond het heel ongemakkelijk om daarover te praten, want ik deed alles vanuit intuïtie en gevoel, zonder structuur of plan.

Toen ik uiteindelijk toch de stoute schoenen had aangetrokken, besefte ik dat deze Marcel die leuke gitarist was die in de kleedkamer naar me had gelachen. Aan de telefoon probeerde hij met mij te bespreken hoe ik dit concept het best kon exploiteren, maar merkte dat ik bijna alle fundamentele vragen ontweek of het antwoord ‘niet wist’. Geduldig zei hij dat hij een paar dagen later met Bart had afgesproken in Uden en dat hij het leuk zou vinden als ik daarheen zou komen, dan konden we verder praten, wat misschien gemakkelijker voor me was. Wát een begripvolle man! Toch nam mijn zakelijke onzekerheid de overhand, nadat ik had opgehangen. Ik zei tegen mijn ex, die bij me was: ‘Hij vroeg of ik maandag langskom als hij bij Bart is, maar ik denk niet dat ik ga.’

Waarop hij zei: ‘Ach, waarom ga je niet? Dat is toch hartstikke leuk. Je moet gaan. Dat is juist heel goed voor je.’

De volgende dag zou ik bij een kennis naar een oude Fiat gaan kijken. Ik wist niet of ik het autootje moest kopen en vond dat een mooie reden om Marcel weer te bellen, want hij was sinds ons telefoongesprek niet meer uit mijn gedachten geweest. Ik zou hem zeggen dat ik als alleenstaande moeder over de aanschaf van een auto om mannelijk advies verlegen zat. Hij stond immers bekend om zijn zakelijk inzicht, nietwaar?

Toen ik na lang wikken en wegen dan eindelijk zijn nummer had gekozen, nam een van zijn collega’s op. Marcel was er niet! De man die de telefoon opnam, hoorde kennelijk de teleurstelling aan mijn stem, want hij lachte begrijpend en zei dat hij metéén aan Marcel zou doorgeven dat ik had gebeld.

Daar zat ik dan, in mijn eentje, boven aan de zoldertrap. Met een rood hoofd van opwinding, een beetje van schaamte en ook wat beteuterd. Gelukkig ging meteen daarna alweer de telefoon. Mijn hart bonkte in mijn keel. Het was Marcel. Hij klonk opgewekt en leek aangenaam verrast dat hij me sprak. Hij zei dat iemand hem had gevraagd om even een biertje te komen drinken bij Casa Rosso, waar hij als student jaren werkzaam was geweest. Pas veel later kwam ik erachter dat het Willem Endstra was geweest, een goede zakenrelatie van Marcels werkgever. Casa Rosso zat om de hoek van de gokhallen waar Marcel werkte, dus een snel biertje tussendoor moest kunnen. Endstra had de Brabantse vastgoedbaronnen Rob en Eric Driesen meegenomen naar de Wallen. Kennelijk hadden de drie mannen iets te vieren.

Jaren later las ik dat de gebroeders Driesen in miljoenenprojecten zaten, waarvan hun mooiste en meest tot de verbeelding sprekende project het dertig miljoen kostende Mega Sport in Breda was, een kapitaal sport-, fitness- en horecabedrijf. Op 20 mei 2001 zijn de broers vermoord, nota bene doodgeschoten door ‘Ronny’, mijn klasgenootje en vriendje van de lagere school in het Duitse Blomberg.

Ronny Nyqvist beschouwde zichzelf in een interview met Panorama als de beste vriend van deze vastgoedmannen en legde in het volste vertrouwen veel geld bij hen in. Toen hij zijn geld terug wilde hebben, kreeg hij in plaats daarvan een bom onder zijn auto. Hij voelde zich daardoor zo gekwetst en geschonden in zijn vertrouwen, dat hij zijn ‘beste vrienden’ in een vlaag van verstandsverbijstering doodschoot. Of de media dit correct hebben weergegeven weet ik niet. Dat weet je bij de media nooit zeker. Uit eigen ervaring weet ik dat Ronny nogal een baasje was op de lagere school en dat de meeste kinderen wat bang voor hem waren. Ik niet, want hij vond mij lief en beschermde me altijd als we van school naar huis liepen door de ‘rattenvallei’, een langgerekte geul langs het looppad, met boomwortels, struiken, zand en dierenholen. Hij zorgde ervoor dat mij onderweg niets overkwam. Die blonde krullenbol! Ik weet nog dat Ronny voor een Duitse man een paardje verzorgde en bereed. Het was bruin en heette Nixe. Hij reed er elke week mee naar een manege en kreeg daar dan les. Ik reed ook paard, maar op een andere manege. We waren een jaar of negen toen Ronny mij uitnodigde om met hem mee te gaan als hij les kreeg. Als ‘paardenmeisje’ vond ik dat geweldig, maar ik was doodzenuwachtig toen hij me op zijn paard na de lunch thuis zou komen ophalen, want dan moest ik bij hem achterop, achter het zadel, me aan hem vastklemmend. Ik was bang dat ik er onderweg af zou glijden. Maar ik liet me niet kennen en ben heel stoer achterop gesprongen. Het was nog een heel eind naar de manege. Het arme beest was kletsnat en bezweet toen we aankwamen, en aangezien ik op zijn zwetende rug had gezeten, was mijn rijbroek ook helemaal nat, bruin en harig. Ik voelde me zó opgelaten in die natte vieze rijbroek, dat ik me maar meteen heb laten ophalen door mijn ouders.

Hoe is het mogelijk dat Marcel, nu de man in mijn leven, toen ik hem voor het eerst in mijn leven opbelde een biertje zat te drinken met de gebroeders Driesen, die een paar jaar later door mijn vriendje van de lagere school zouden worden vermoord! Zo’n scenario verzin je toch niet?

Ik wist dat Marcel Kaatee gitarist was van Seven Eleven (zie foto 2b) en dat hij op de Wallen werkte en daar tot ’s nachts te bereiken was. Doordat hij me na zijn flitsbezoek aan Endstra en de Driesens direct terugbelde en heel enthousiast en vrolijk klonk, werd me duidelijk dat hij het ook leuk vond om mij te spreken. Ons telefoontje werd een flirtgesprek. Tussendoor kreeg ik nog wel het advies om het autootje te kopen, want dat was tenslotte de reden dat ik hem belde. Dat ik de volgende dag meteen met zijn advies aan de slag ging, kijken naar het autootje, testritje maken, vragen stellen aan de huidige eigenaar, maakte het geoorloofd om hem vanaf dat moment voor elke poep of scheet te bellen.

Marcel kwam maandag dus naar Uden en op aandringen van mijn ex zou ik hem ontmoeten bij Bart. Ik was er als eerste en voelde me opgelucht toen Marcel ook arriveerde. Wij hadden in de afgelopen paar dagen zo vaak en intensief met elkaar over de telefoon gekletst, dat ik me in zijn aanwezigheid een stuk meer op mijn gemak voelde dan in mijn eentje bij mijn nieuwe vriend Bart. Marcel had zijn spiksplinternieuwe auto opgehaald bij de dealer vlak voordat hij naar Uden ging, zo bleek, want hij riep Bart en mij naar buiten om deze trots aan ons te laten zien. Samen liepen we naar de parkeerplaats voor het huis van Bart, waar een Golf GTI geparkeerd stond in de kleur dragongreen. In die tijd was zo’n Golf een heel stoere en snelle bak. Het viel me op dat Marcels grijsgroene ogen, zijn groene leren jack en de nieuwe auto heel mooi matchten.