Claudia Schoemacher

Kind van de onderwereld

Mijn waargebeurde verhaal

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Voor mijn dochter Livia;
moge jouw leven over rozen gaan.

Sommige namen in dit boek zijn om privacyredenen gefingeerd.

© Claudia Schoemacher 2010

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Annemarie van Pruyssen

Foto omslag © Hélène Wiesenhaan

Foto achterplat privécollectie auteur

Tenzij anders vermeld, zijn de foto’s in het kleurenkatern

afkomstig uit de privécollectie van de auteur

NUR 402/330

E-BOOK ISBN 978 90 468 0861 0

Eveneens verkrijgbaar als gedrukte versie – ISBN 978 90 468 0810 8 (1e druk 2010)

U kunt deze bestellen via onze webshop of in de boekhandel

www.nieuwamsterdam.nl/claudiaschoemacher

Inhoud

1 Iek ben jouw papa!

2 Papa’s stripteasedanseres

3 Begin van de puberteit

4 Papa trekt zijn eigen plan

5 Liquidatie ‘ome’ Leo Frantzen

6 Politie!

7 Zonder meubels, gas en licht

8 Wapen in de tuin

9 Structuur en regelmaat

10 Ik schiet ze allemaal dood

11 Verdriet om Didie

12 Voortvluchtig na kerstverlof

13 Bella Gemini

14 Escorts op bestelling

15 De nachtvlinder van Torremolinos

16 Arrestatieteam in Osdorp

17 Huis van bewaring te Leeuwarden

18 Overplaatsing Bijlmerbajes

19 Géén geld, géén vervolgopleiding

20 Kleine meisjes worden groot

21 Trio als tegenprestatie?

22 Centro Penitentiario ‘Ache Buche’

23 De Japanner

24 Eigen woonruimte!

25 Je mag pas juichen als je in het vliegtuig zit

Epiloog

Dankwoord

Illustraties

1 Iek ben jouw papa!

De bel ging. Ik huppelde vrolijk naar het keukenraam en sprong op het aanrecht om zo beter te kunnen zien wie er voor de deur stond. We woonden net in een simpele rijtjeswoning in een nieuwbouwwijk in het dorpje Blokker in West-Friesland. Daar waren we in de zomer van 1978 naartoe verhuisd omdat onze driekamerwoning in Amsterdam-Zuid te klein was geworden voor een gezin met twee dochters en een derde op komst. Mijn moeder was in haar nopjes want nu had iedereen een eigen kamer. Mijn vader moest voortaan wel elke dag veertig minuten rijden naar zijn werk, maar hij had het er graag voor over.

Vanuit het keukenraam zag ik een man staan die me vaag bekend voorkwam. Hij had iets heel vertrouwds. Enigszins opgewonden liep ik naar de voordeur en deed open. De man riep meteen: ‘Dag schatje, iek ben jouw papa!’

Daar stond mijn biologische, Italiaanse papa. Hij had onlangs bij toeval ons adres in Blokker gekregen en was helemaal vanuit Amsterdam met een taxi gekomen. Hij had twee prachtige gouden kettinkjes voor me meegenomen. Het ene had een hangertje in de vorm van een stier; hij was ten onrechte in de veronderstelling dat ik in mei was geboren en Stier als sterrenbeeld had (ik ben een Ram uit april). Het andere hangertje was een klavertjevier met vier kleine diamantjes. Ik had nog nooit zoiets kostbaars gezien en nam het vol ontzag in ontvangst. Toen we even later samen met mijn andere vader in de huiskamer zaten, voelde ik me opgelaten. Ik kon toch niet tegen allebei papa zeggen? Maar uiteindelijk deed ik dat toch.

Het was mijn eerste bewuste contact met Filippo, mijn biologische vader. Ik was acht jaar. Vanaf dat moment ging ik in het weekend vaak bij hem logeren. Hij woonde in een flat aan de Loenermark 284 in Amsterdam-Noord, samen met ‘tante Anna’, zoals ik zijn Hongaarse vrouw Anna ging noemen. De flat was prachtig ingericht: er stond een zwarte antieke piano, er lagen Perzische tapijten op de grond, tegen de muur stond een antieke kast en overal lagen antieke curiosa uitgestald. Ik keek mijn ogen uit. Anna werkte bij het Amsterdamse juweliershuis Lyppens en had een exquise smaak. Ze droeg diamanten oorstekers en een driekaraats ring aan haar slanke vinger. Ademloos volgde ik hoe zij ’s ochtends met een routineus gebaar haar dikke lange bruine haren in een knot draaide en zich opmaakte voor haar werkdag. Soms bezocht ik Anna in die knusse juwelierswinkel aan de Langebrugsteeg; ik voelde me als een vis in het water tussen de juwelen en het gepoetste zilver. Het was vaak dringen in de kleine ruimte, want vanuit de hele wereld kwamen toeristen hier iets bijzonders uitzoeken.

Vijfentwintig jaar later, op 7 juli 2007, zou Anna mij op mijn huwelijk haar prachtige antieke granaatcollier schenken, waar ik als kind zo vol bewondering naar had gekeken. De schittering van de zwarte stenen voerde mijn geest terug naar begin jaren tachtig, toen alles nog ‘normaal’ was en Anna en mijn vader in de huiskamer vrolijk grapjes maakten. ‘Jij ben hék!’ zei Anna dan lachend tegen mijn vader. Zij kon de letter ‘g’ niet uitspreken, iets waar mijn vader haar altijd graag mee pestte door haar te imiteren.

Anna was de echtgenote van mijn vader, maar ik kende haar als ‘die andere vrouw’. Mijn moeder kon het moeilijk verkroppen dat mijn vader in de jaren zeventig uiteindelijk voor Anna had gekozen, terwijl hij met beiden een relatie onderhield. Hij vertelde mij later dat toen hij ontdekte dat mijn moeder zwanger was, hij samen met Anna achtduizend gulden bij elkaar had gelegd zodat zij abortus kon plegen. Mijn moeder ging echter van dat geld riant met vakantie in Italië. Pas toen zij zes maanden zwanger was zag hij haar weer. Gedurende haar zwangerschap sliep zij in een tuinhuisje. Anna bracht haar geld en eten op verzoek van mijn vader. Mijn moeder was nog steeds stapelverliefd op hem. Met lippenstift schreef zij op de muren: ‘FILIPPO, WAAR BEN JE??’ Later werd mij duidelijk dat hij niet alleen het hoofd van Anna en mijn moeder op hol had gebracht.

Mijn vader was niet uitzonderlijk knap, maar hij had ‘het’. Hij was niet alleen op gebied van vrouwen een fijnproever, hij bezat ook een zeer exclusieve kledingsmaak. Zijn maatpakken kwamen uit Milaan, zijn schoenen uit Londen. Als elfjarige gaf ik hem voor zijn verjaardag een paar sokken van de Hema. Zijn reactie: ‘Schatje! Hoe ka-na-nou, papa gaat toch niet lopen in Hemasok?’ Een bulderende lach volgde. Ik lachte met hem mee als een boer met kiespijn.

Mijn vader had een prachtige warme stem. Hij zong graag Italiaanse liedjes voor me van zijn favoriete zanger Adriano Celentano en ik kon ademloos naar hem luisteren. Zijn natuurlijke Zuid-Europese warmte maakte mij als kind intens gelukkig. Maar hoe charmant hij ook kon zijn, hij was tevens ongrijpbaar: zo zat hij naast je een kopje thee te drinken, om het volgende moment een taxi te bestellen en weg te gaan. ‘Schatje, papa moet weg. Doe!’ (zijn verbastering van doei). De situaties waarin ik met hem verzeild raakte, waren meestal apart en chaotisch.

Hij had twee kanten: hij kon ontzettend innemend zijn, maar als hij kwaad werd trok hij lijkbleek weg en werden zijn ogen pikzwart. Dan kon je je maar beter uit de voeten maken. Zo herinner ik mij een voorval in 1982 in zijn Italiaanse restaurant Bella Italia op het Thorbeckeplein. Mijn vader telde het geld in de kassa na en riep vervolgens de ober bij zich. Na een kort gesprek zag ik het gezicht van mijn vader verstrakken. En plein public sloeg hij de ober met de vlakke hand in zijn gezicht. Achteraf bleek dat deze ober stelselmatig geld achteroverdrukte. Dat was niet zo moeilijk aangezien het restaurant niet echt mijn vaders volle aandacht had; hij was meer bezig met de illegale goktent erboven. De ober had mijn vaders rekenvermogen echter onderschat, en omdat hij de diefstal ontkende, werd mijn vader razend.

Overigens was mijn vader nooit agressief tegen mij, alleen maar lief. Met mijn moeder knuffelde ik weinig en mijn Nederlandse vader was weliswaar ook lief voor mij, maar hij was introvert en had moeite met het openlijk tonen van affectie.

Al tijdens onze eerste ontmoeting pakte mijn biologische vader me diverse keren liefdevol vast. Ik vond het heerlijk, het voelde vertrouwd en het paste bij zijn persoonlijkheid. Als ik wakker werd in mijn kamertje in Amsterdam-Noord en naar de slaapkamer van mijn vader en Anna liep, mocht ik vaak nog even tussen hen in liggen. In onze weekenden samen was het meestal Anna die leuke dingen met mij deed. We bezochten een klassiek-balletvoorstelling of gingen naar het Kurhaus in Den Haag. Mijn vader was dan vaak in diepe, haast comateuze slaap omdat hij tot diep in de nacht had gegokt; hij was namelijk beroepsgokker en geen onverdienstelijke, begreep ik later.

Helaas begon het leven met een beroepsgokker Anna na dertien jaar op te breken. Het gebeurde steeds vaker dat hij haar sieraden vergokte of naar de bank van lening had gebracht. Ook werd ze gek van de vele vrouwen die mijn vader omringden. Op een nacht ging de deurbel. Mijn vader werd er niet wakker van, dus Anna kwam uit bed om open te doen. Voor de deur stond een Engels sprekende dame die vroeg of Filippo er misschien was. Anna poeierde de vrouw af en ging weer slapen. ’s Ochtends voelde Anna mijn vader over dit voorval aan de tand. Als een volleerd acteur keek hij haar oprecht geschokt aan en zei: ‘Jij ben hék! Lo hai sognato!’ (Je bent gek, je hebt het gedroomd!). Anna kon niet geloven dat iemand zo geraffineerd was en geloofde hem op zijn woord.

In 1983 lag Anna in het ziekenhuis met een ernstige aandoening. Mijn vader bezocht haar niet eenmaal. Zijn onverschilligheid was voor haar de druppel en zij besloot bij hem weg te gaan. Ze pakte alleen wat tassen met kleding, want ze wilde hem niet in een lege flat achterlaten, wierp nog een laatste blik op de flat waar zij samen zo veel hadden meegemaakt, en trok de deur voorgoed achter zich dicht. Net toen ze op de parkeerplaats haar Mini Cooper wilde starten, kwam mijn vader aangereden in een taxi. (Nadat hij eind jaren zestig in de Leidsestraat zonder rijbewijs in een auto van een vriend tegen een winkelpui was gereden, was hij zo geschrokken dat hij nooit meer zelf wilde autorijden.) Anna zat verstijfd achter het stuur, maar draaide na enkele seconden de contactsleutel om en reed weg. Later besefte ze dat zijn onverschilligheid voortkwam uit een beginnende cocaïneverslaving.

Met het vertrek van Anna en het toenemende cokegebruik van mijn vader begon voor mij een nieuw tijdperk. Dat zou helaas weinig goeds brengen.

2 Papa’s stripteasedanseres

Tijdens een van de weekenden dat ik bij mijn vader was, zei hij dat we ene Kelly van Schiphol moesten afhalen. Kelly was een Engelse stripteasedanseres die hij had ontmoet in nachtclub Chez Gaston van zijn Siciliaanse vriend Dome-nico. De club zat schuin tegenover ons restaurant aan het Thorbeckeplein. Kelly had een smal, bleek gezicht met sluik blond haar, wat haar gezicht enigszins lijzig maakte. Na een aantal mislukte slijmpogingen moest Kelly niets meer van mij weten, en dat was wederzijds. De door Anna prachtig ingerichte flat onderging na Kelly’s komst een metamorfose. De antieke kleinoden maakten plaats voor goedkope prullaria. Op een middag wilde ik iets pakken uit de boekenkast in de huiskamer toen er een massief zwart voorwerp op mijn hoofd viel: het was Tarzan, de reuzevibrator van Kelly. Ik liep ermee naar mijn vader, die zich een hoedje schrok en zei: ‘Na Cla, nie dóé!’ (zijn standaarduitdrukking als ik iets deed wat hem niet beviel).

Op een keer lag mijn vader in zijn bed en ik was een beetje om hem heen aan het draaien. Ik hoopte dat hij wakker zou worden en mij slaperig in het Italiaans om een kopje thee zou vragen, zoals hij altijd deed. Ik wachtte op ‘Claudia, mi dai un tè’ als startsein voor weer een vrolijke middag, toen mijn oog viel op een klein doosje op het antieke dressoir, nog uit Anna’s tijd. Ik opende het doosje, herkende de inhoud en maakte mijn vader direct wakker. ‘Pa! Wat is dit?!’ Mijn vader griste het doosje uit mijn vingers. Hij leek boos, maar zijn pretogen verraadden zijn verborgen trots over deze bijzondere trofee, geschonken door een stripteasedanseres waar heel Chez Gaston op kickte. Behoedzaam stopte hij Kelly’s afgeschoren schaamhaar terug.

Ik was als kind hyperactief en eiste mijn vaders absolute aandacht op. Het liefst had ik hem voor mij alleen gehad, maar dat was met Kelly in de buurt lastig. Soms kon ik niet slapen en klom ik op de kast om door een raampje te gluren dat uitzicht had op de woonkamer. Een keer zag ik een merkwaardig schouwspel. Kelly zat geknield op de grond voor zijn schoot, zijn linkerhand rustte op haar hoofd, dat hij zachtjes op en neer duwde. Die vreemde, gelukzalige uitdrukking op mijn vaders gezicht kende ik niet en vond ik ook niet leuk om te zien. Snel klauterde ik van de kast, bang als ik was om gesnapt te worden.

Soms kwam mijn moeder langs als ik bij mijn vader was. We aten dan met z’n allen, inclusief Kelly, spaghetti in de huiskamer. Het ging er vriendelijk aan toe, totdat mijn vader het in zijn hoofd haalde om het zoutvaatje aan mijn moeder te geven in plaats van het eerst aan Kelly aan te bieden. Met driftige passen beende ze de kamer uit, schreeuwend dat mijn vader moest meekomen. Uit de keuken hoorden mijn moeder en ik haar gekrijs, afgewisseld met het sussende geluid van mijn vader. We keken elkaar stomverbaasd aan. Kwaad worden om een zoutvaatje?

Mijn vader genoot van die vrouwengekte. Hoe gekker hoe beter. Ik werd er weleens moe van. Mijn vader had soms bezoek van vrienden en Kelly deed dan uitdagend een van haar stripteaseposes voor. Het mannelijke bezoek klapte bewonderend en enthousiast in de handen. Ik vond het maar idioot. Tante Anna had zich nooit zo aangesteld. Er was me alles aan gelegen om Kelly zo snel mogelijk het huis uit te werken.

Eén keer hield ik met mijn Hoornse vriendinnetje Irma, die bij mij in de derde klas van de middelbare school zat, bij mijn vader thuis een pindakaas- en chocoladepastagevecht. Ik graaide met mijn hand vol in de chocoladepasta en gooide een grote klodder naar Irma, die hem behendig ontweek. Binnen een uur zat alles onder, we hadden de grootste pret. Totdat Kelly thuiskwam. Ze trok driftig tweehonderd gulden uit haar portemonnee en siste dat ik met de taxi terug naar Blokker moest gaan. Ik weigerde, haalde mijn schouders op en liet haar stampvoetend achter. Wel maakte ik samen met Irma alles snel schoon voordat mijn vader thuiskwam, want ik was natuurlijk niet gek.

Mijn Italiaanse vader was een ontzettend warme man, maar ontzettend preuts. Mijn Nederlandse vader sliep gewoon in zijn blote kont bij mijn moeder thuis, maar mijn biologische vader was van top tot teen bedekt. Hij had het altijd koud en sliep daarom in een T-shirt, onderbroek en daarover een pyjama van kasjmier met daarover nog een trui of een vest van kasjmier. Mijn vader wilde ook absoluut niet dat ik hem bloot zag. Ik moest er weleens om lachen.

Als hij onder de douche stond, klauterde ik soms op het kastje dat tegen het muurtje naast de deur van de badkamer stond. Met mijn voet klom ik dan op de deurklink en hees mijzelf omhoog om vervolgens mijn neus tegen het beslagen raampje te plakken. ‘Ha!’ gilde ik dan vrolijk om hem aan het schrikken te maken. Mijn vader, die zich nietsvermoedend stond te wassen, keek omhoog naar het raampje en schrok zo verschrikkelijk dat hij zijn shampoo liet vallen en direct het douchegordijn strak om zich heen trok. ‘Cla, niet dóé!’ was steevast zijn repliek. Ik schaterde het uit van de pret. Ik vond het altijd heerlijk om hem te pesten en we leken soms net inspecteur Clouseau en zijn butler Cato (die was geïnstrueerd om hem steeds onverwachts aan te vallen, zodat hij scherp bleef).

Mijn vader noemde mij soms ‘Zoerepiet’ (zeurpiet). Hij woonde al twaalf jaar in Nederland maar had nog een zwaar Italiaans accent: ‘Na, Zoerepiet, hou op met zoere.’ Soms ging hij zo lang door met ‘Zoerepiet, Zoerepiet’, dat ik in huilen uitbarstte. Ook noemde hij mij vaak ‘Sneaky’, Engels voor stiekem, dat hij vast geleerd had van Kelly. Hij noemde mij zo omdat hij heus wel doorhad dat ik hem overal en altijd als een klein eendje aan het volgen was. Maar meestal noemde hij mij bij mijn troetelnaampje, ‘Piu, Piu!’ Een door hem uitgekozen koosnaam, die vaak gepaard ging met een liefdevolle knijp in mijn wang. Deze momenten koesterde ik als kind.

Ik vond het ook heerlijk als we samen op het Buikslotermeerplein boodschappen gingen doen. Achteloos gooide hij de kar vol met bergen chocola en exotisch fruit waar ik nog nooit van had gehoord, laat staan dat ik het ooit had geproefd. Bij de kassa rekende hij af met een grote stapel bankbiljetten. ’s Avonds, als hij op de bank voetbal zat te kijken, sloop ik naar de keuken. Die gewoonte had ik thuis bij mijn moeder ontwikkeld. Ook zij laadde de kar vol lekkernijen als zij net haar uitkering had ontvangen, alleen zo tegen het einde van de maand waren de kastjes bijna leeg. Dus wanneer zij die aan het begin van de volgende maand weer vulde, doken mijn zusjes en ik er als hyena’s op en aten alles achter elkaar op. Daarom ging ze het lekkers verstoppen. Bij mijn vader hoefde ik voor iets lekkers niet stiekem naar de keuken te sluipen, maar het zat nou eenmaal in mijn systeem.

Ik nam een hap uit de mango’s die mijn vader had gekocht. Ze waren nog niet rijp en je moest ze uiteraard schillen. Wist ik veel! Ik had nog nooit een mango gegeten. Ik nam een hap met schil en al en gooide de mango direct weg. ‘Sneaky,’ riep mijn vader dan plagerig vanuit de woonkamer; mijn gescharrel was hem natuurlijk al vaker opgevallen. Hij vond in de prullenbak onrijpe mango’s waaruit een klein hapje was genomen. Op zeker moment riep hij mij bij zich en deed mij geduldig voor hoe je een mango moest eten. Nooit werd hij kwaad.

Op een avond kwam mijn vader thuis van een grote gokpartij. Hij had ontzettende trek, maar we hadden niets in huis. Hij vroeg of ik iets te eten wilde halen bij de Chinees in het winkelcentrum. Ik ging huppelend weg en kwam terug met allerlei gerechten die hij had opgeschreven. Bij de voordeur ging het mis: ik probeerde met één hand de deur open te maken en met mijn andere hand hield ik de dampende bakjes vast. Mijn vader trok echter ongeduldig de deur open, waardoor alle gerechten op de drempel vielen. Mijn onhandigheid maakte mijn vader gek. Hij pakte demonstratief een vork uit de keuken en ging op zijn knieën in de deuropening eten, ondertussen de buren vriendelijk groetend. Ik vond het hilarisch; deze momenten van vrolijke gekte waren kenmerkend voor mijn tijd met mijn vader.

Ik maakte vaak brokken door mijn onhandigheid, maar ik had soms óók geluk. Toen ik een jaar of twaalf was gaf mijn vader mij uit de kassa van zijn restaurant driehonderd gulden mee om in de stad laarzen te kopen. In die tijd was dat hartstikke veel geld om zomaar aan een kind mee te geven. Een paar uur later kwam ik tot de ontdekking dat ik het niet meer had. Geschrokken holde ik terug naar het restaurant. ‘Papa! Papa! Ik ben mijn geld verloren!’ Mijn vader was bezig en keek verstoord op. ‘Na, hoe-kan-na-nou Cla! Zo viel geld, wat heb jij gedaan?’ Ik zag aan mijn vaders gezicht dat hij zijn boosheid over mijn slordigheid probeerde in te houden. Het werd al bijna donker maar toch besloot ik de hele weg naar de stad opnieuw af te leggen. Ik liep het restaurant uit, de straat op, en staarde strak naar de goot. Vlak voor de taxistandplaats zag ik de in elkaar gefrommelde briefjes liggen. Snel raapte ik ze op en toen zette ik het weer op een hollen naar mijn vader. ‘Pa!’ jubelde ik en sprong op en neer van geluk. ‘Ik heb het gevonden! Ik heb het gevonden!’ Mijn vader keek mij vol ongeloof aan. ‘Ongeloft Cla, hoe-kan-na-nou.’ Hij zou deze anekdote nog vaak vertellen aan iedereen die het maar wilde horen.

Mijn vader en ik waren vier handen op een buik. Hij vond het altijd leuk om zijn vriendinnen tegen elkaar uit te spelen en maakte ze graag jaloers. Als de vrouwen in razernij ontstaken had hij dikke pret. Ik was een keer aan het kleuren, toen hij plots een ingenieuze ingeving kreeg: ‘Cla, waarom maak jij niet voor papa een mooi portret van …’ – en vervolgens noemde hij een hele reeks vrouwennamen. Ik vond het een leuk idee en sloeg driftig aan het tekenen. Op verzoek van mijn vader schreef ik onder de tekeningen duidelijk de namen van de vrouwengezichten: Anna, Lesley, Netty, Adrienne, Jos en Cobelina.

Ik was nog lang niet klaar toen mijn vader op zijn gouden horloge keek en voorstelde om de tekeningen alvast boven zijn bed te plakken. Kelly zou over enkele minuten thuiskomen en ik voelde vaag waar hij op uit was. Ik was nog bezig met ophangen toen Kelly thuiskwam. Met grote passen liep zij rechtstreeks naar de slaapkamer. Een blik op de muur was voldoende om haar volkomen hysterisch te krijgen: ‘Your daughter is evil, Fili!’ Mijn vader vond het schouwspel fantastisch en klapte van plezier in zijn handen. Vervolgens riep hij met veel gevoel voor komedie quasi-boos tegen mij: ‘Na Cla, is toch niet leuk?’ En daarna trok hij, hier en daar het behang meenemend, mijn tekeningen van de muur. Ik keek vertwijfeld toe.

Op sommige dagen maakte mijn vader mij weleens op samenzweerderige toon deelgenoot van zijn geheime contacten met zijn scharreltjes. Zodra Kelly haar hielen lichtte, belde hij uit zijn verfrommelde adresboekje een van zijn vriendinnetjes en gaf soms ook de telefoon aan mij. Vervolgens riep hij dan lachend met zijn wijsvinger tegen zijn mond: ‘Sttt, Cla, niet zeggen tegen Kelly hè.’ En in het Italiaans: ‘Stai zitta.’ (wees stil)

Soms kwam Kelly erachter dat mijn vader toch weer een nieuw scharreltje had. Uit boosheid ging ze dan met een borstel midden in de kamer staan. Ze boog zich met een heftige beweging theatraal voorover waarbij haar dikke geblondeerde haar als een waaier naar voren vloog. Mijn vader en ik zaten dan op de bank en keken verbaasd toe hoe Kelly briesend als een dolle stier haar haren kamde. Weng! Weng! Weng! Het was het geluid van de borstel die door Kelly met harde slagen door het haar werd gejast. Het duurde een eeuwigheid en ik wachtte tot de steel van de borstel het zou begeven, maar dat gebeurde niet. Mijn vader en ik keken elkaar aan en schoten in de lach. Kelly bleef als een wilde het haar kammen en hoopte natuurlijk dat mijn vader excuses zou maken of zo. Natuurlijk deed hij dit nooit maar gooide in plaats hiervan olie op het vuur door lachend zijn Hongaarse ex-vrouw Anna te imiteren en te zeggen: ‘Jij ben hék!’ Kelly kende inmiddels de betekenis van het zinnetje en werd nóg kwader. Mijn vader gierde het uit en klapte van pure jolijt in zijn handen. Ik kon bij de aanblik van mijn vrolijke vader niet anders doen dan smakelijk meelachen.

Langzamerhand raakte ik in de puberteit maar ik bleef mijn vader bezoeken. Soms, als ik ruzie met mijn moeder had, nam ik bus 114 van Hoorn naar Amsterdam en kwam dan ’s avonds onverwachts aan. Mijn vader vond het altijd prima, Kelly niet. Op een keer wilde ik mijn vader weer bezoeken, het was op klaarlichte dag, toen een ketting aan de deur mijn entree onmogelijk maakte. Ik liet mij niet uit het veld slaan en belde aan bij de buren. Zij kenden mij vaag, en deden vriendelijk open. Ik maakte hun wijs dat ik de sleutel was vergeten en niet naar binnen kon. Ik vroeg of ik via hun balkon naar mijn vader kon klimmen. We woonden op de achtste verdieping dus het was een hachelijke onderneming, maar het lukte. Eenmaal op het balkon moest ik via de vensterbank omhoogklimmen naar het bovenraampje van zijn slaapkamer dat niet meer dicht kon en altijd openstond. Met een plof kwam ik terecht voor hun bed. Mijn vader schrok wakker en was perplex maar ook verrast door mijn vindingrijkheid. Kelly was woest. ‘Fili, take her key!’ Zij wilde dat mijn vader mijn sleutel zou afpakken maar dat weigerde hij resoluut. Ze moest zich niet zo aanstellen. Haar plannetje om mij buiten te sluiten was mislukt en ik keek haar triomfantelijk aan.

Zo gingen de weekenden voorbij, waarin Kelly en ik elkaar met moeite gedoogden. Totdat ze er, van het ene op het andere moment, niet meer was. Ik slaakte een zucht van verlichting en kon weer lekker bij mijn vader in bed kruipen als ik bijvoorbeeld een nachtmerrie had gehad. Ik zou dat tot mijn zestiende blijven doen.

Jaren later, als een nieuwe vriendin weer eens boos werd op mijn vader en ze even niet keek, maakte hij vlug achter haar rug met zijn hand wild kammende bewegingen. In een flashback zagen we Kelly dan weer voor ons en proestten het samen uit. Zo’n vriendin begreep er niets van en droop af. Ook als ik zélf boos op hem was hoefde mijn vader maar die gekke beweging van Kelly na te bootsen en ik schoot weer in de lach. Probleem opgelost.

Omdat mijn vader soms met mij om dingen moest lachen die zijn vriendinnen compleet ontgingen, een verwijzing naar iets of iemand uit het verleden, konden ze mij vaak niet luchten of zien. Mijn vader, die gek was op intriges, liet het graag zo. Eigenlijk was dat geniaal van hem, want daardoor ontstonden er nooit bondgenootschappen tegen hém. Hoe dan ook, niemand had vat op hem want hij deed toch altijd het tegenovergestelde van wat je wenste. Waarschijnlijk was dit ook de verklaring van zijn aantrekkingskracht.

3 Begin van de puberteit

Ik was dertien jaar en kwam thuis van een schoolreisje van de Hoornse Prisma Scholengemeenschap, toen mijn Nederlandse vader Jan en mijn moeder mij vertelden dat ze gingen scheiden. De grond zakte weg onder mijn voeten. Mijn Nederlandse vader had mij op mijn vierde wettelijk erkend en was daarmee mijn officiële papa geworden. Uiteraard was ik aan hem gehecht en ik hield ook van hem. Ik begreep er niets van, want kortgeleden waren we nog met z’n allen heerlijk met vakantie geweest op een camping in Saint-Tropez, en ik had niets van spanningen gemerkt.

Na de scheiding wel. Een verdrietige periode brak aan. Mijn moeder bleef alleen achter met drie kinderen. Het werd stil en somber in huis. De gordijnen bleven vaak dicht. Mijn moeder had het verschrikkelijk moeilijk alleen in dat huis. Bovendien was er in Blokker een grote sociale controle. Iedereen kende elkaar en iedereen sprak over elkaar. Ik was zwaar aan het puberen en experimenteerde al een beetje met jongens. Op mijn dertiende werd ik ontmaagd. Jong natuurlijk, maar mijn seksualiteit was helaas al op zeer jonge leeftijd, tegen mijn zin, ontloken door een broer van mijn Nederlandse vader, wettelijk mijn oom.

Elke zondag bezochten mijn ouders toen ze nog in Amsterdam woonden oma en opa die op de Admiraal de Ruijterweg woonden. Als mijn ouders beneden zaten te kaarten en ik mij stierlijk verveelde, stelden zij voor om boven te gaan lezen bij mijn oom, die ik Michael zal noemen. Michael was het nakomelingetje van mijn opa en oma en woonde nog thuis op een zolderkamertje. Hij was twintig, ik zes jaar, toen hij begon met mij seksboeken te laten lezen. Hij verzamelde stripboeken, en had ook bijzondere exemplaren zoals Lucky Lukes seksavonturen.

Na een tijdje begon hij aan mij te frunniken. Vaak vroeg hij me om op zijn schoot te komen zitten. In het begin zocht ik daar als kleine meid niets achter. Wel vond ik het vreemd dat hij dan zwaar begon te ademen, te zweten en spastisch met zijn onderlichaam bewoog. Soms wilde hij mij zoenen en probeerde dan zijn tong in mijn mond te proppen. Ik vond dat verschrikkelijk vies en wilde het ook niet.

Toen ik een jaar of zeven was begon hij mijn flamoes – zo noemden wij dat thuis – te likken. Daar zit op die leeftijd al gevoel en dat vond ik verwarrend omdat ik best wist dat het niet hoorde. Maar zoals het vaak gaat met seksueel misbruik, tegelijkertijd vond ik het ook wel spannend want het was ‘ons geheim’. Soms zat hij met zijn lange dunne vingers in mijn geslacht te poeren, wat erg zeer deed, en vroeg ik hem daarmee op te houden. Michael was een stille teruggetrokken jongen, een beetje een nerd. Hij deed nooit iets met dwang, maar manipuleerde het altijd zo dat het op seksuele handelingen uitkwam. Intussen zette hij dan plaatjes op van Diana Ross of The Jackson Five. Op een keer toen hij weer in opgewonden staat was, pakte hij zijn piemel vast en vroeg me deze in mijn mond te stoppen. Ik riep: ‘Bah, dat doe ik niet.’ Daarna wikkelde hij een plastic zakje om zijn stijve geslacht. Zo proefde je er niets van, hield hij mij voor, en was het ook niet ‘vies’. Gehoorzaam als ik was, deed ik wat hij me vroeg.

Terwijl mijn ouders dachten dat ik boven lief zat te spelen, vroeg Michael mij op een keer mijn broekje uit te doen. Ik moest half op zijn bed gaan liggen, waarna hij probeerde zijn stijve piemel in mij te wurmen. Het lukte uiteraard niet en gelukkig hield hij er daarna mee op. Alles gebeurde spelenderwijs en zonder dwang. Waarschijnlijk is dat mijn geluk, anders had ik er misschien psychisch veel last van kunnen ondervinden.

Op een avond belden mijn ouders Michael en vroegen of hij wilde oppassen. Dat wilde hij natuurlijk wel! Mijn ouders waren nog niet weg of hij vroeg mij of ik bij hem wilde komen zitten. Met mijn pyjamaatje aan klom ik op zijn schoot, waarna hij begon te masturberen. Met kinderlijke verbazing keek ik toe hoe niet veel later een witte substantie uit zijn piemel op de zwartleren bank terechtkwam. Ik riep verontwaardigd uit dat hij op de bank had geplast, maar Michael zei beslist: ‘Nee, dit is sperma.’

De volgende ochtend vroeg ik aan mijn moeder wat ‘sperma’ was. Ik zei haar dat Michael op de bank had geplast met sperma.