Stan de Jong & Koen Voskuil

De Italiaanse maffia in Nederland

Nieuw Amsterdam Uitgevers

© Stan de Jong & Koen Voskuil 2010

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp en illustratie Mulder van Meurs

NUR 402/330

E-BOOK ISBN 978 90 468 0873 3

Eveneens verkrijgbaar als gedrukte versie – ISBN 978 90 468 0734 7 (1e druk 2010)

U kunt deze bestellen via onze webshop of in de boekhandel

www.nieuwamsterdam.nl/standejong

www.nieuwamsterdam.nl/koenvoskuil

INHOUD

VOORWOORD

1 Maffioso op pantoffels

2 Sacra Corona Unita

3 Filippo Cerfeda

4 Aankomst en verblijf in Nederland

5 Intermezzo – De Cosa Nostra en Nederland

6 Steunpunt van de SCU in Amsterdam

7 De A12-moorden

8 ‘Kinderen inbegrepen…’ – Adriano Palazzo

9 Intermezzo – De Camorra en Nederland

10 De moord op Giuseppe Lezzi

11 Als er iemand vermoord moet worden, doe ik dat’ – Fabio Franco

12 Intermezzo – De ’Ndrangheta en Nederland

13 De arrestatie van Filippo Cerfeda

14 ‘Ik ben een angsthaas’ – Aldo Giannotta

15 Een afrekening maffiastyle

16 The News

17 De bestrijding van de maffia

DE HOOFDROLSPELERS

VERANTWOORDING

ILLUSTRATIES

VOORWOORD

De vastgoedmaffia, de milieumaffia, de Russische maffia, de Chinese maffia, de Japanse maffia… Het woord maffia wordt te pas en te onpas gebruikt en is een verzamelbegrip geworden voor organisaties met een crimineel karakter. Eigenlijk heeft slechts één misdaadsyndicaat echt recht op deze titel: de Siciliaanse Cosa Nostra. Maar Italië kent meer grote maffiatakken. De Sacra Corona Unita, de Camorra en de ’Ndrangheta doen wat macht, rijkdom en gewelddadigheid betreft weinig meer onder voor de Siciliaanse ‘moedermaffia’ en zijn in sommige gevallen zelfs rijker en machtiger. Met een geschatte megaomzet van 135 miljard euro op jaarbasis vormen de vier maffiatakken samen met afstand Italiës grootste internationale onderneming.

Is de maffia ook in Nederland aanwezig? Misschien moeten we het omdraaien: waarom zouden maffiosi zich hier niet vestigen en in ons land zakendoen? Nederland is met twee zeehavens een belangrijk knooppunt voor de drugssmokkel, kent nog altijd een tolerant drugsklimaat en biedt als rijke natie alle faciliteiten om van een goed leven te genieten. Volgens Italiaanse crimefighters is het bestaan van de maffia in ons land echter lange tijd gebagatelliseerd.

De afgelopen jaren werd Nederland opgeschrikt door een reeks arrestaties van maffiosi. Ze bleken hier ondergedoken te zitten of hadden zich zelfs al geruime tijd in ons land gevestigd om ‘zaken’ te doen. In het geval van de Sacra Corona Unita (SCU) ging het om een complete bende die vanuit Amsterdam drugstransporten naar het thuisland organiseerde.

Maar hoe ziet het leven van de maffiosi in Nederland eruit? Waar houden ze zich mee bezig? Hoe kunnen ze zich schuilhouden? We kwamen in het bezit van een omvangrijk dossier over de zogeheten A12-moorden, die op het conto geschreven kunnen worden van leden van de Sacra Corona Unita in Amsterdam. Het is een dossier met een ongelooflijke hoeveelheid details over de activiteiten van deze misdaadgroepering. Dankzij de vele verslagen en verklaringen en het eigen onderzoek dat wij naar deze bende verrichtten, konden we voor het eerst over de schouders meekijken van maffiosi in de polder.

Maar het is natuurlijk niet alleen de SCU die hier wortel heeft geschoten. Alle vier de grote maffiaorganisaties blijken, voornamelijk in de drugshandel, volop actief te zijn in Nederland. Ook naar de activiteiten van deze criminele groeperingen hebben we onderzoek gedaan. Voor dit boek spraken we in Italië en in eigen land met vele betrokkenen: officieren van justitie, politiemensen, advocaten, ex-maffiosi, handlangers, onderzoekers en wetenschappers. Alles bij elkaar schetsen zij een schokkend beeld van de macht die de maffia – ook in Nederland – heeft.

Speciale dank zijn we verschuldigd aan Suzanne Polet die ons hielp met het vertalen van stukken en het tolken bij interviews. Zonder haar toegewijde steun zou ons onderzoek nog een heel stuk lastiger zijn geweest. Grazie, Suzanne!

1

Maffioso op pantoffels

Voor de bewoners van de Beethovenstraat moet het een vreemde gewaarwording zijn als zij op een ochtend een man in een pyjama en op pantoffels zien die in de intercom van een woning staat te schreeuwen. Dat gebeurt niet vaak in dit deel van Amsterdam-Zuid, waar de chic of nepchic boodschappen doet en de groenteboer wel wordt aangeduid met ‘groentenjuwelier’. De man is begin dertig, draagt zijn zwarte haar in een paardenstaart en spreekt een buitenlandse taal. Aan zijn houding is te merken dat hij zeer geëmotioneerd is en zo te zien volledig doorgesnoven.

Het is acht uur ’s ochtends, een koude dag eind februari 2002. Het is al een drukte van belang in de Beethovenstraat, waar meerdere trams doorheen rijden. Voetgangers die naar hun werk gaan en de man met de paardenstaart passeren, kunnen nu horen hoe iemand in de woning via de intercom terug blèrt, eveneens in een vreemde taal. Maar de paardenstaart wordt tot hun verbazing niet binnengelaten.

Waarschijnlijk zou de verbazing zijn omgeslagen in regelrechte vrees als de voorbijgangers zouden hebben geweten dat de pantoffelheld een voortvluchtig lid is van de Italiaanse maffia, genaamd Adriano Palazzo. De Italiaan roept in zijn moederstaal door de intercom: ‘Vriend, jij had dit soort dingen niet moeten doen!’ Ook eist de maffioso op hoge toon dat iemand hem het telefoonnummer van zijn vrouw geeft, die hij om de een of andere reden onmiddellijk wil spreken.

Binnen in de woning aan de Beethovenstraat zitten drie andere leden van de Sacra Corona Unita, de maffiatak uit de regio Salento, gelegen in de hak van ‘de laars’ waarmee Italië wel wordt vergeleken. Onder hen de voortvluchtige boss Filippo Cerfeda, die een extreem gewelddadige reputatie heeft. De dan 34-jarige Cerfeda, die zijn hoofd kaalscheert en daarom ook wel De Kale wordt genoemd, zit sinds september 2001 in Nederland ondergedoken met een wisselende groep bendeleden; de groep verblijft op verschillende locaties in Amsterdam. Niet in de minste buurten, de criminelen kunnen het kennelijk breed laten hangen. Volkomen ongestoord genieten de maffiosi van la dolce vita in de polder – het goede leven. Hetgeen volgens hun maatstaven inhoudt: veelvuldig bordeelbezoek en overdadig cokegebruik. Ondertussen handelt de groep in drugs. En pleegt moorden.

De maffiosi zijn die ochtend rond zes uur teruggekeerd van een bezoek aan een nachtclub en zitten nog wat coke te snuiven op de goede afloop van een drugszaak die een paar dagen eerder is afgesloten. Door een gewelddadige ripdeal hebben de Italianen 20 kilo cocaïne gratis in hun bezit gekregen. De drugs zullen worden getransporteerd naar Lecce, de thuisbasis van de groep, waar de coke wordt versneden en middels lokale dealers, die eveneens zijn verbonden aan de Sacra Corona Unita, verkocht. De opbrengst wordt, zoals ze al vaker hebben gedaan, door een koerier van Lecce weer naar Nederland gebracht.

Maar zover is het deze ochtend nog niet. De drugs, die evenals diverse vuurwapens gewoon in de woning aan de Beethovenstraat worden bewaard, zijn nog niet weggebracht; de opbrengst van de gestolen cocaïne is nog niet binnen. ‘Palazzo klaagde over geld dat hij nodig had terwijl hij wist dat de operatie nog niet ten einde was,’ zal Filippo Cerfeda later, als hij eenmaal kroongetuige van justitie is geworden, verklaren. ‘Hij zei dat hij naar de badkamer ging, maar ging naar beneden. Kort hierna hoorden we de bel en het was Palazzo die zich bij mij beklaagde “dat ik dit soort dingen niet bij hem moest doen”.’

Aanvankelijk denkt Cerfeda dat Palazzo schertst en hij maakt wat plagerige grapjes door de intercom. Maar wanneer de maffiabaas doorheeft dat het zijn kompaan ernst is, snelt hij de trap van de bovenwoning af en gaat naar buiten. ‘Ik zag hem op zijn pantoffels, hij was niet normaal gekleed en hij wilde absoluut het telefoonnummer van zijn vrouw hebben,’ verklaart Cerfeda. ‘Maar dat telefoonnummer konden we niet vinden. Ik begreep dat hij buiten zinnen was, misschien door de alcohol, misschien door de cocaïne, die we allemaal gebruikten behalve Tiziano Greco, die niet drinkt, niet rookt en zich niet drogeert. Palazzo zei: “Ze hadden me al gezegd om niet te komen, deze dingen had je me niet moeten aandoen.” Hij was ervan overtuigd dat ik hem wilde vermoorden, omdat ik de faam had om zwakke elementen van mijn groep te elimineren. Maar dat was helemaal niet mijn bedoeling. Ik zei: “Kalmeer een beetje, anders zorg je er nog voor dat ik word gearresteerd!” Want die Beethovenstraat is een drukke straat en juist rond die tijd begonnen de mensen buiten te komen. Die mensen zagen hem op pantoffels en mij op blote voeten in een T-shirt hem volgen op straat om hem ervan te overtuigen terug te keren.’

Maar de pogingen van Cerfeda zijn vruchteloos. Palazzo is niet rustig te krijgen. Zijn spullen worden buitengezet. Cerfeda: ‘Ik liet mijn schoenen beneden brengen en heb daarna gepakt wat ik te pakken kon krijgen: geld, papieren en dingen. Ik heb mij aangekleed en ben daarna met de tram weggegaan omdat ik bang was om door de politie ontdekt te worden.’

Met tram 24 komt de topmaffioso na een klein half uur aan op de Vijzelgracht, hij stapt uit en loopt naar trattoria Le Delizie dat wordt gedreven door de al jaren in Nederland woonachtige Italiaan Aldo Giannotta. De bende komt geregeld in zijn restaurant bijeen. Maar Giannotta is op dit uur van de dag nog niet in touw. Inmiddels is Cerfeda wat gekalmeerd en besluit dan maar om terug te keren naar zijn parttime-woning in de Beethovenstraat. Hij bestelt een taxi. ‘Ik heb mezelf moed ingesproken. Thuis heb ik samen met Oronzo De Trane alle wapens, alle papieren en de 20 kilo cocaïne gepakt. De Trane verliet met de 20 kilo drugs en diverse pistolen en trok in een hotel. Ik heb een ander hotel genomen.’

Een dag later verkast de groep naar een nieuwe woning in Amsterdam, van waaruit de misdadige activiteiten overigens gewoon zullen worden voortgezet. Adriano Palazzo vlucht halsoverkop uit Amsterdam naar Italië, waar hij zich enkele dagen later zal aangeven bij de gevangenis in Lecce. Kennelijk voelt hij zich daar een stuk veiliger dan in Nederland.

De angst van Palazzo heeft, afgezien van de vreeswekkende reputatie van Cerfeda, alles te maken met de nasleep van een zaak die bekend is geworden als de A12-moorden.

In de ochtend van 22 februari 2002 vinden hoveniers in de berm van de rijksweg A12 tussen Nieuwerbrug en Woerden, om precies te zijn bij hectometerpaal 43.0, de stoffelijke overschotten van twee mannen. Na een melding zijn agenten van de Koninklijke Landelijke Politie Diensten als eerste ter plekke. Het is acht uur ’s ochtends. Ze zetten een ruime Plaats Delict af. Niet veel later arriveert de technische recherche uit Utrecht.

‘Gezien vanaf de zuidelijke parallelweg lag het eerste slachtoffer vrijwel evenwijdig aan de rijbaan, met de voeten in westelijke en het hoofd in oostelijke richting,’ noteren de rechercheurs. ‘Het slachtoffer was gekleed in een blauwe spijkerbroek, gladde zwarte enkellaarzen, waarvan de linker besmeurd was met modder, en een lichte, grijsgroene regenjas. Deze jas was van onder af omhoog gestroopt en de kraag van de jas omhulde het hoofd van het slachtoffer voor een groot gedeelte. Tussen de opgestroopte kraag in was te zien dat het slachtoffer kort, grijzend haar had en zijn gelaat sterk was besmeurd met bloed.’

Over het tweede slachtoffer wordt gerapporteerd: ‘Dit slachtoffer was gekleed in een blauwe spijkerbroek, welke omlaag geschoven was tot op de knieën. De zich daaronder bevindende witte slip was tot halverwege de dijbenen omlaag geschoven zodat van dit slachtoffer het onderlichaam was ontbloot. Aan de voeten bevonden zich sportschoenen van het merk Asics, wit van kleur met licht- en donkerblauwe motieven. Verder was de man gekleed in een licht grijs-blauw trainingsjack. Aan de linkerpols droeg de man een polshorloge. Het hoofd van de man was in de haren met bloed bevlekt en vanaf zijn linker slaap liepen enkele opgedroogde bloedstroompjes langs het lichaam.’

Op het talud worden pistoolpatronen van het kaliber 7.65 millimeter gevonden en een lege huls. Verderop in de berm, enigszins weggedrukt in de aarde, ligt een pistool van Tsjechische makelij, van het merk CZ, waarmee 7.65 millimeter-patronen kunnen worden afgevuurd. De rechercheurs hoeven niet op het verslag van de lijkschouwer te wachten om met al deze gegevens te kunnen concluderen dat het naar alle waarschijnlijkheid om een liquidatie gaat – de twee dode mannen zijn met het CZ-pistool door het hoofd geschoten.

Omdat beide slachtoffers hun identiteitsbewijzen op zak dragen, is eenvoudig vast te stellen dat het gaat om de op 4 september 1948 in Cruz Alta te Brazilië geboren Paulo Roberto de Avila Garrido en Jose Paulo Davi, geboren op 1 mei 1947 in het Braziliaanse Santos.

Beide mannen hebben in Brazilië een fors strafblad opgebouwd. De boomlange De Avila Garrido, die een bril draagt, is betrokken bij een organisatie van Braziliaanse en Colombiaanse drugshandelaars, gespecialiseerd in de export van cocaïne naar Europa. Ook Davi, die wat gezet is, maakt deel uit van deze bende en is eerder betrokken geweest bij het drukken van vals geld en de handel in contrabande.

In de binnenzak van het colbertje van De Avila Garrido wordt een agenda aangetroffen. Hierin zit een bon van het Rotterdamse hotel Wilgenhof met notities. Onder andere twee gecodeerde mobiele telefoonnummers. Er staat tevens een adres op: ‘Scheldestraat 63, Rivierenbuurt Amsterdam Centraal.’

Wanneer de tactische recherche aan de slag gaat, wordt al snel meer informatie ontvangen over dit adres. Op 26 februari 2002 ontvangt het hoofd van de regionale Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE) Amsterdam-Amstelland via een informant de volgende informatie:

‘Aldo, de eigenaar van Le Delizie, houdt zich op grote schaal bezig met de handel in coke. Hij bemiddelt alleen in zeer grote partijen. De kleinere partijen coke laat hij over aan een Nederlandse jongen met de naam Claudio, die bij hem werkt in het restaurant.
De opbrengst van de handel investeert Aldo in onroerend goed en een restaurant dat hij gaat openen in de Scheldestraat 63. Claudio is te bereiken op telefoonnummer… (hierna volgt een nummer dat we hebben weggelaten, SdJ & KV).’

Aldo’s volledige naam is Alduino Giannotta, zo blijkt de recherche na onderzoek, hij is geboren in Acquarica del Capo in de provincie Lecce (Italië) op 8 april 1962. Hij woont in Amstelveen. Restaurant Le Delizie is gevestigd aan de Vijzelgracht in Amsterdam.

Op 26 februari krijgt de CIE via een anonieme tipgever meer informatie binnen.

‘De zaak van Aldo aan de Scheldestraat 63 zal op woensdag 27 februari 2002 geopend worden. De zaak is voor ongeveer 400.000 gulden verbouwd. Dit geld komt voornamelijk uit de handel in verdovende middelen. Aldo heeft contacten in Zuid-Amerika waaronder Brazilië. In het afgelopen jaar is Aldo diverse malen naar Brazilië geweest.’

Na onderzoek bij de Kamer van Koophandel blijkt de politie dat op Scheldestraat 63 Le Delizie, een detailhandel in Italiaanse levensmiddelen en delicatessen, is gevestigd. Blijkbaar is dit binnenkort te openen restaurant de nevenvestiging van Le Delizie aan de Vijzelgracht. Beide trattoria worden op rekening gedreven van Aldo Giannotta. Maar wat heeft de Italiaanse restauranthouder te maken met de moord op twee criminele Brazilianen?

Op 26 februari krijgt het recherchebijstandsteam via de Dienst Internationale Netwerken van het Korps Landelijke Politie Diensten informatie in handen van de in Nederland gestationeerde verbindingsambtenaar van de Drugs Enforcement Agency (DEA) van de Verenigde Staten van Amerika. De DEA heeft al op 19 februari – dus drie dagen voordat de vermoorde Brazilianen worden gevonden – informatie uit Brazilië ontvangen over de aankomst van een schip uit Brazilië op 18 februari, dat een vracht drugs (vermoedelijk cocaïne) bevat. De twee Brazilianen Davi en De Avila Garrido zouden verantwoordelijk zijn voor de coördinatie van dit transport. Davi zou in een hotel in Amsterdam verblijven. De Avila Garrido zit in een hotel in Rotterdam. De cocaïne moet verkocht worden in Nederland. De twee Brazilianen zouden met een derde persoon, genaamd Bene, op het station Antwerpen hebben afgesproken.

Volgens de DEA zou er aan boord van het schip ook grondstof voor xtc zitten, die uiteindelijk bestemd is voor de USA. De vracht moet, zo meent de DEA, met alle mogelijke politieinzet onderschept worden en de genoemde personen dienen te worden gearresteerd. ‘This information is legally obtained outside the borders of the Netherlands. US Authorities will never disclose the sources of this information at any future criminal proceeding in the Netherlands. This information is for police use only,’ sluit de DEA af.

Maar het bericht van de DEA heeft kennelijk tot onvoldoende actie geleid bij de opsporingsinstanties in Nederland. De Brazilianen zijn in elk geval niet gearresteerd, ze zijn vermoord.

In Brazilië zitten ze ondertussen ook niet stil. Daar loopt al enige tijd een tap op een zekere Ivan Mendez Mesquita, die verdacht wordt van grootschalige drugshandel met Europa. Dit in het kader van een politieonderzoek getiteld Mar Abierto (Open Zee). Blijkbaar ziet men een connectie met de liquidatie van de twee Brazilianen in Nederland.

Op 10 april 2002 krijgt de Dienst Internationale Netwerken van de KLPD via de fax een aantal tapverslagen van de Policia Federal van Brazilië toegespeeld. Het zijn enigszins cryptische gesprekken die zonder de juiste context lastig zijn te interpreteren, maar die later een rol gaan spelen in het politieonderzoek naar de A12-moorden en de puzzel zullen completeren. En zeker is: de naam van Aldo Giannotta valt weer.

Zo wordt een gesprek opgevangen tussen Cristina, de vrouw van de vermoorde Braziliaan Jose Paulo Davi, en de drugshandelaar Ivan Mendez Mesquita. Op 25 februari zegt Cristina ‘dat ze met iemand van daar (ze bedoelt kennelijk Nederland of België, SdJ & KV) heeft gesproken en dat die persoon heeft gezegd dat het beter is nog even te wachten; dat de koper Aldo een invloedrijk persoon is, veel geld heeft en dat hij nu voor de derde keer is gepakt, maar dat hij twee keer is vrijgekomen.’

Een dag later hangt Cristina weer aan de lijn bij Ivan Mendez Mesquita, wiens telefoon nog steeds wordt afgeluisterd. Ze zegt op het internet te hebben gelezen dat ze twee dode Brazilianen hebben gevonden en dat een daarvan Paulo Roberto de Avila Garrido is en dat de andere dan wel Jose Paulo Davi (haar echtgenoot) moet zijn.

Op 1 maart weet ook Cristina het zeker: haar echtgenoot is morsdood. Uit het tapverslag: ‘Cristina zegt dat zij het consulaat heeft gebeld en dat zich daar de lichamen bevinden van haar echtgenoot Jose Paulo en van Paulo Roberto; dat ze hebben gezegd dat zij twee opties heeft: cremeren of de kosten betalen van het naar Brazilië dragen, dat zij tijdens een schietpartij zijn gedood, dat het consulaat de kosten niet vergoedt en dat de zaak wordt beschouwd als een niet opgehelderd misdrijf.’

Ten slotte – althans voor zover wij het hier weergeven – ontvangt drugshandelaar Ivan Mendez Mesquita op 12 maart 2002 een internationaal gesprek van een bemanningslid van het schip die de 20 kilo cocaïne had meegenomen. Mesquita meldt hem dat de twee Brazilianen zijn doodgeschoten. ‘Het bemanningslid was van dit bericht van slag en vloekte tijdens het gesprek diverse malen,’ noteren de rechercheurs over het afgetapte telefoongesprek. ‘Het bemanningslid berichtte dat hij bij aankomst van de boot in contact was gekomen met vier personen. Een van hen had een paardenstaart. De vier waren volgens hem Italianen met een personenauto met Italiaanse kentekenplaten. Ze waren jong en zaten onder de tatoeages. Hij zei dat de vier maar vreemde types waren en dat hij hen niet vertrouwde […] Hij vroeg aan Ivan Mendez Mesquita waarom de organisatie geen betrouwbare mensen uitzoekt om mee te handelen.’

De man met het paardenstaartje kennen we inmiddels: het is Adriano Palazzo van de Sacra Corona Unita.

2

Sacra Corona Unita

Twee lange winkelpromenades doorklieven het historisch centrum van Lecce, een provincieplaats ter grootte van Alkmaar, gelegen vlak bij het zuidelijkste puntje van de hak van Italië. Samen met Bari, Foggia, Tarente en Brindisi behoort Lecce, dat ligt ingeklemd tussen de Adriatische en de Ionische Zee, tot de belangrijkste steden van de regio Apulië (Puglia in het Italiaans). Lecce heeft een kleurrijke geschiedenis. De stad werd gesticht in de zevende eeuw voor Christus door de Grieken. Later behoorde zij tot het Romeinse rijk, totdat de Noormannen er rond 1100 huishielden. Onder het Spaanse huis Bourbon groeide de stad cultureel gezien tot haar hoogtepunt, een periode waaraan de vele barokke monumenten, zoals De Dom, nog steeds herinneren. Lecce wordt ook wel het Florence van de barok genoemd.

Naast de in overdadig barokke stijl opgetrokken gebouwen is een amfitheater de belangrijkste bezienswaardigheid van de stad. Maar eigenlijk ademt alles hier kunst en cultuur uit. Een boekhandeltje, midden in het historisch centrum, puilt uit van de klanten. En er vinden geregeld festivals plaats, bijvoorbeeld van folkloristische muziek uit de streek Salento – het zuidelijke deel van Apulië waarin onder meer Lecce en Brindisi liggen en waar in een klein aantal dorpen nog Grieks wordt gesproken. De inwoners van Lecce voelen zich, meer dan inwoners van de regio Puglia, Salentini. Het schiereiland Salento staat bekend om de uitstekende wijnen en de olijvenindustrie, maar kent verder geen grote economische bedrijvigheid. Tenminste, geen legale…

In het weekend is het in Lecce zien en gezien worden als tot in de middernachtelijke uren net geklede jongens en meisjes over de promenades flaneren, likkend aan hun ijsjes. Straatcriminaliteit bestaat nauwelijks in Lecce, de politie is niet zichtbaar aanwezig.

Maar midden jaren tachtig wordt de rust in dit pittoreske plaatsje wreed verstoord. Ditmaal niet door Noormannen, maar door iets soortgelijk bloeddorstigs: de maffia. In de binnenstad ontploffen bommen. Het blijkt te gaan om aanslagen door de Sacra Corona Unita (‘het Verbond van de Heilige Kroon’) op middenstanders die weigeren hun afpersgeld ofwel pizzo te betalen. Later, als er processen tegen de SCU worden gevoerd, zullen ook bomaanslagen op het gerechtsgebouw en het treinstation plaatsvinden. Een eruptie van geweld die kennelijk tot doel heeft de autoriteiten, zoals de lokale maffiabestrijdingsorganisatie, af te schrikken.