Thomas Verbogt

Eindelijk de zee

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Van dezelfde auteur:

De feestavond

Glazen schaduwen

Nijlpaard in bad

Verhuld naakt (samen met Frans Kusters)

Onvolledig landschap

Het laatste uur van de middag

De man bij een meer

Verkeerde sneeuw

Geen danstype

Gebroken glimlach

De zomerval

De verdwijning

My generation

Onze dagen

Het ongeluk

Zo gaan die dingen

Hart van De Dijk

Blind (samen met Tamar van den Dop)

Eerste druk mei 2007
Tweede druk juli 2007
Derde druk augustus 2007

© Thomas Verbogt 2007
Alle rechten voorbehouden
Omslagontwerp Anton Feddema
Foto omslag © i-stock / Joe Gough
Foto auteur © Keke Keukelaar
NUR 301
ISBN 978 90 468 1001 9
www.nieuwamsterdam.nl

Going down to the beaches
On the river city line
Where I tell her my secrets
She says I'll keep them with mine

– Jesse Malin

Inhoud

Jullie hebben vakantie

Jullie hebben vakantie

Sam komt het duin af rennen. Meestal doet hij alsof hij een vliegtuig is dat zigzaggend aan het dalen is, maar nu lijkt hij wel in paniek. Hij kijkt ernstig, alsof er geen tijd te verliezen is. Ik leg De Schat van Scharlaken Rackham voor me neer op de vochtige handdoek. Sams moeder ligt op haar buik, haar handen onder haar hoofd. Ze heeft haar ogen gesloten alsof ze pijn heeft. De huid van haar rug glanst. Ik kijk graag naar haar.

‘Bo, opschieten!’ Sam staat voor me, zijn rechtervoet op de handdoek, naast het Kuifje-boek. Hij kijkt kwaad en ongeduldig omdat ik niet meteen opsta. Hij hijgt een beetje.

‘Waarom?’

Sam laat zich op zijn hurken zakken.

‘Er liggen er daar twee. Daarachter. In die schuilkelder. Opschieten, man.’

Ik volg hem het duin op. Hij neemt grote stappen.

Sams moeder zegt dat we altijd langzaam omhoog moeten lopen: ‘Jullie hebben vakantie. Kalm aan, alsjeblieft.’

Boven op het duin wijst hij naar de schuilkelder, een eindje verderop, voor een deel aan het oog onttrokken door dicht, dor struikgewas, waarin flarden wc-papier hangen.

Zonlicht prikt in mijn ogen. Het is een van de warmste dagen tot nog toe. We lopen het duin af, rustig nu, alsof we daar toevallig zijn.

Bij de schuilkelder legt Sam zijn vinger op zijn lippen. Op zijn tenen gaat hij me voor een smalle trap af. Het ruikt er naar vocht, naar pis, naar smerigheid. Beneden aan de trap sluipt hij met zijn rug tegen de muur gedrukt een stukje verder, totdat hij naar een opening kan wijzen. Ik zie aanvankelijk niets, maar dan toch, ze liggen op elkaar, ze zijn naakt, hij ligt bovenop, zij heeft lang blond haar dat als een waaier rond haar hoofd ligt, maar er is iets, iets wat ik niet meteen zie of kan duiden, ik weet niet of Sam het ook in de gaten heeft.

‘Ze bewegen niet,’ fluister ik met mijn allerzachtste stem.

Sam schudt zijn hoofd. Hij tuurt naar de man en de vrouw.

‘Nee,’ zegt hij. ‘Misschien zijn ze in slaap gevallen.’

‘Hier?’

Hij haalt zijn schouders op.

‘Durf jij erheen?’ vraag ik.

‘Jij?’

‘Tuurlijk.’

‘Ik ook.’

We blijven stokstijf staan. Nu ruiken we ook een geur die niet hoort bij de lauwe stank in de schuilkelder, een verse geur die aan brand doet denken, vuurwerk, zoiets.

Ik zet een paar stappen naar voren. Sam volgt me, zijn hand heeft mijn schouder vast. Ineens zien de man en de vrouw er onheilspellend uit. Was ik hier maar niet. De kilte trekt in mijn bezwete lichaam, Sam knijpt harder in mijn schouder. Weer zet ik een paar stappen in de richting van de twee mensen. Ik vrees dat ik weet wat er aan de hand is.

‘Hij is dood,’ zeg ik. ‘Zij, geloof ik, ook.’

We zijn nu vlak bij de twee lichamen. Ik buig me over hen heen. Dat durf ik alleen maar omdat ik zeker weet dat ze dood zijn, omdat ik zeker weet dat ik niet met Sam kan wegrennen en net doen alsof we niet hebben gezien wat we hier zien, omdat ik moet vaststellen wat ik zeker weet.

‘Jézus,’ zegt Sam. Zijn stem klinkt heel hoog. Hij wijst naar een grote donkere vlek naast het hoofd van de vrouw. Ik kan haar nu goed zien. Haar ogen zijn wijd open. Haar mond staat op schreeuwen.

‘Dáár!’ Ik wijs naar de hand van de man die een revolver vast heeft, de loop op zijn hoofd gericht.

‘Ze zijn hartstikke dood,’ zegt Sam, ineens heel hard. ‘Kom op, weg wezen hier, rennen!’

We rennen de trap op, de schuilkelder uit, het struikgewas striemt onze ruggen. We rennen de duin op, de duin af, op het laatste gedeelte struikelt Sam, hij valt en rolt verder, ik probeer zijn arm te grijpen. Sams moeder kijkt op, ze is meteen gealarmeerd.

‘Waar komen jullie vandaan?’ roept ze. ‘Wat is eraan de hand?’

‘In de schuilkelder daarachter liggen twee dooien. Doodgeschoten. Hij heeft een revolver, die man.’ Sam praat hijgend, bijna gierend.

Sams moeder staat op.

‘Jullie blijven hier. Horen jullie, jullie blijven hier. Je bedoelt in die schuilkelder, meteen achter het duin?’

Wij knikken.

‘Overal bloed,’ zegt Sam.

‘Jullie blijven hier,’ zegt Sams moeder weer.

Ze loopt haastig naar het kleine witte huis, naast de toegangsweg tot het strand. Daar zitten de strandwachters, twee grote gebruinde mannen met hagelwitte kleren aan en verrekijkers op hun borst.

We kijken elkaar niet aan, Sam en ik, alsof we ons schamen. We staren naar de zee, naar de golven die onrustig en fel glanzen in het zonlicht. Het is de zomer van 1962. Ik ben bijna tien.