Joop van Riessen

Vergelding

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Voor Ronald, Marieke en Jaap

Eerste druk mei 2009

Tweede druk mei 2010

© Joop van Riessen 2009

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Annemarie van Pruyssen

Foto omslag © Creative / Getty Images

Foto auteur © WFA / Jeroen Oerlemans

NUR 305

ISBN 978 90 468 1006 4

www.nieuwamsterdam.nl/joopvanriessen

Deze digitale editie is gemaakt naar de vierde druk, mei 2010: Met ISBN 978 90 468 0719 4

Van dezelfde auteur:

In naam der wet

Fatale herkenning

Voorwoord

Vanaf 1981 werkte ik als chef van de afdeling overvallen in Amsterdam. In die tijd heb ik samengewerkt met Herman van Hoogen, Jaap Veenman, Dirk van der Veer, Piet de Niet, Jan Baas en vele anderen. Met hen heb ik in die jaren dag en nacht gewerkt, en vele bijzondere momenten meegemaakt.

De namen van bovengenoemde politiemensen komen in Vergelding voor als leden van het Rechercheonderdeel waar Anne Kramer de scepter zwaait.

De inhoud van het boek is ontsproten uit de fantasie van de schrijver; alle overeenkomsten met de werkelijkheid berusten op toeval.

Joop van Riessen

Deel I

2006

1

De kogelregen uit de baby-uzi veroorzaakte een hels kabaal op de Amsterdamseweg. Het was op een vrijdagmorgen in september, rond de klok van elf.

Bewoners in hun Amstelveense huizen keken op, zich afvragend wat er aan de hand was, maar wandelaars op straat verstijfden van schrik; een enkeling begreep direct wat er gebeurde en probeerde dekking te zoeken achter een geparkeerde auto.

Even leek het alsof het leven in de directe omgeving van de schietpartij tot stilstand kwam.

Wie nog durfde te kijken, zag voor het verkeerslicht een Mercedes staan, met daarnaast twee mannen in zwartleren pakken op een motor. De man achterop bewoog het wapen secuur heen en weer, ondertussen het magazijn op de Mercedes leeg schietend. De ravage in de auto moest verschrikkelijk zijn.

Zelfs toen de bestuurder omdraaide en de motor luid brullend wegspoot, ging het schieten nog door. Uiteindelijk stierf het geluid weg en werd het stil. Iedereen hield de adem in, bleef op een eerbiedwaardige afstand van de wagen die met versplinterde ruiten leek te wachten op de eerste omstander die de confrontatie aan zou durven. Maar wie kon de moed opbrengen om te gaan kijken naar de slachting die was aangericht?

Niet veel later waren er sirenes, werd de omgeving afgezet met linten. Pas vanaf dat moment leken steeds meer omstanders zich bij de rood-witte linten te durven verzamelen om de intense schrik met elkaar te delen. Er werd druk en verontwaardigd gepraat. Hoe kon zoiets toch op klaarlichte dag hier gebeuren? Er hadden wel kinderen kunnen langsfietsen!

‘Amstelveen? Het lijkt Amerika wel!’ riep een oude dame en klemde haar handtas demonstratief tegen haar buik. ‘Een schandaal, dat is het!’

‘Criminelen,’ stelde iemand anders nuchter vast. ‘Je wordt niet zomaar doodgeschoten.’

Een grote blauwe vrachtwagen met het opschrift ‘calamiteitenvoertuig’ arriveerde. De forensisch specialisten in witte pakken begonnen aan hun werk; een liquidatie was inmiddels tot een routineklus geworden. Ze zetten een grote tent op om de sporen op de Mercedes te beschermen tegen een eventuele regenbui.

Uit het niets doken ook de journalisten en tv-camera’s op, filmend en wachtend op commentaar van de politie. Het was de zoveelste liquidatie in een paar jaar tijd; ze waren de tel inmiddels kwijtgeraakt. De enige relevante vraag was of er dit keer daders aangehouden waren. Pas dan zou het Journaal er zeker een hoofditem van maken.

Iedere vrijdagmorgen waren op het hoofdbureau van politie aan de Elandsgracht de recherchechefs in vergadering bijeen. Anne Kramer was nog een vreemde eend in die bijt vol verveelde en op hun stoelen hangende mannen. Ze was een maand geleden benoemd tot chef van het Bureau Zware Criminaliteit in Amsterdam, een van de zwaarste posten binnen de recherche.

Inspecteur Herman van Hoogen keek om de deur van de vergaderzaal naar binnen, op zoek naar haar.

‘Sorry,’ zei hij en wierp een indringende blik in haar richting, ‘maar er is zojuist weer een liquidatie gepleegd. In Amstelveen deze keer.’

Anne kwam met een ruk overeind. Het moment was gekomen; het was zover.

‘Sterkte Anne,’ zei haar baas.

‘Zet hem op,’ klonk het nog ergens uit de zaal terwijl ze naar de deur liep.

‘Nog geen kwartier geleden,’ zei Herman kortaf. ‘Ze hebben gevraagd of je haast wilt maken en het schijnt nogal een bloedbad te zijn.’

Anne knikte. Gehaast liep ze over de gang naar haar kamer. Een koele kikker. Ze koesterde haar in korte tijd opgebouwde imago, al wist ze zelf dat het grotendeels op foute aannames berustte. Ze had al vaker lijken en schietpartijen meegemaakt, vooral toen ze een paar jaar op bureau Warmoesstraat werkte, maar dit keer was de spanning sterker voelbaar. Haar hart bonkte. Het onvermijdelijke was gekomen, in de vorm van deze liquidatie. Niet de eerste en vermoedelijk ook niet de laatste, maar het verschil was dat zij dit keer de ploeg zou leiden. Kon ze de daders opsporen, waar anderen gefaald hadden? Je hoofd zit in een strop, meisje, bedacht ze. En met iedere volgende dode werd het touw strakker aangehaald.

Nerveus schoot ze haar jas aan, greep haar tas en rende naar beneden, waar Herman al in de auto zat te wachten. Ze plofte op de passagiersplaats.

‘Nou, daar gaan we dan,’ riep ze met gemaakte vrolijkheid. ‘Op naar mijn eerste.’

Herman haalde zijn schouders op en trapte het gaspedaal in.

Onderweg dacht Anne aan haar eerste maand in deze functie. Het had in de voorgaande jaren liquidaties geregend en vanaf het moment dat ze erbij betrokken was geraakt, had ze zich er uitvoerig in verdiept. Het ging vrijwel altijd om ruzies in de drugshandel, de dubieuze maar enorme belangen en vooral de vele miljoenen die ermee gemoeid waren. De druk op de recherche om de daders op te sporen was immens toegenomen, vooral dankzij de media, die om het hardst om resultaten schreeuwden. Steeds vaker werd de vraag opgeworpen of de politie wel voldoende gekwalificeerd was voor zulke zware onderzoeken en het gebrek aan opgeloste zaken lag nu ook als een loden last op haar schouders.

Een maand geleden was Anne overgeplaatst naar de recherche.

Cok, de secretaresse van de hoofdcommissaris, had haar uitgenodigd voor het beslissende gesprek. Ze was gespannen geweest toen ze Eerenbergs kantoor binnenging. Overplaatsingen werden door de korpsleiding voorbereid en bleven tot het laatste moment geheim, ook voor degene die het betrof. Ze slaakte een zucht van verlichting toen Eerenberg haar meedeelde dat ze naar de recherche ging. Hij zat tegenover haar, de statige man met het grijze haar in zijn onberispelijke uniform.

Een bezoeker kwam altijd op zijn bankstel terecht. Anne lag meer dan dat ze zat, ondertussen trachtend haar aandacht bij zijn woorden te houden. Ze vergat haar koffie en probeerde zichzelf een correcte houding te geven. Eerst haar benen naast elkaar, daarna over elkaar; het ging gewoon niet. En hoe blij ze ook met de uiteindelijke mededeling was, een vriendelijk praatje werd het niet. Eerenberg maakte meteen duidelijk wat hij van haar verwachtte.

‘Dat schieten in de stad moet stoppen, deze situatie wordt voor ons onhoudbaar. Er ontstaat een verkeerd beeld van Amsterdam, zeker als er geen enkele moord wordt opgelost,’ besloot de hoofdcommissaris zijn monoloog.

Anne knikte. Ze verwachtten nu de oplossingen van haar. Het was menens. Tot nog toe had ze genoten van het feit dat ze chef van het bureau Zware Criminaliteit werd. Alle belerende woorden ten spijt betekende het toch dat de korpsleiding vertrouwen in haar had.

Dat fijne gevoel van een maand geleden was inmiddels wel weg, de wittebroodsweken waren voorbij en ze werd keihard met de neus op de feiten gedrukt. Het lezen van alle eerdere dossiers had haar geleerd dat er niet of nauwelijks aanwijzingen waren in de richting van schutters en opdrachtgevers. De criminele wereld zweeg als het graf, er kwamen geen bruikbare tips binnen.

De rechercheurs die al een paar jaar met dit probleem geconfronteerd werden, leken er stoïcijns onder, maar Anne vond ze mat, alsof ze zich erbij neergelegd hadden. Waarschijnlijk was dit het onvermijdelijke gevolg van jaren achter het net vissen.

‘Het bekende recept.’ Herman nam de afslag naar Amstelveen op z’n gemak. Toeters en bellen gebruikte hij allang niet meer. Lijken hadden geen haast en de vogels waren gevlogen, zoals altijd. ‘Stilstaande auto voor een stoplicht, motor ernaast. Beide inzittenden op slag dood. De motor is er vandoor gegaan in onbekende richting. Jolanda Blom heeft de leiding, trouwens.’

Via de mobilofoon hoorden ze hoe een zoektocht was ingezet naar de motor, die in de richting van het Amsterdamse Bos verdwenen was.

‘Kansloos. Hij heeft duizend plekken om zich te verschuilen.’ Herman stuurde de wagen vanaf de Kalfjeslaan Amstelveen in. ‘De pers is waarschijnlijk ook al gearriveerd,’ zei hij. ‘Trap er alsjeblieft niet in, Anne. Zeg niks. Ieder woord dat je zegt, wordt morgen tegen je gebruikt.’ Meer tijd voor goedbedoelde adviezen kreeg hij niet.

Er stond een grote witte tent dwars over de rijweg, zag Anne. Ook zij moest op afstand blijven, niemand mocht in de buurt van de auto komen; elke agent kende inmiddels die heilige voorschriften. Eerst waren de mannen in het wit aan de beurt. Toch probeerde ze zich een beeld te vormen en wierp een blik langs het openhangende tentzeil. De Mercedes was doorzeefd met kogels, de ruiten waren allemaal kapotgeschoten. Zelfs de banden waren lek. Ze dwong zichzelf te kijken. Wat ze zag was verschrikkelijk. Beide mensen moesten op slag dood geweest zijn. Het gezicht van de man kon ze niet zien. Hij hing naar voren over het stuur; zijn nette grijze pak was ernstig bebloed. De vrouw lag schuin opzij tegen het raam, haar gezicht voorlopig nog een onherkenbare massa. Alleen aan haar kleding kon Anne zien dat het een vrouw moest zijn.

Waarom? vroeg ze zich af. Meestal werd alleen de crimineel geliquideerd. Het zou dus wel zijn gangsterliefje zijn geweest, dat ook opgeruimd moest worden. Er waren doorgaans twee redenen om een vrouw mee te vegen als er schoon schip werd gemaakt: ze deed aan iets mee of ze wist ervan. Vrijwel altijd kwam het op het laatste neer. Je zou zeggen dat er in dit soort situaties geen toevalligheden bestonden; je mocht ervan uitgaan dat de moordenaars alles goed voorbereid hadden. Dat betekende volgens Anne dat vooraf bepaald was dat ze allebei dood moesten.

Ze keek om zich heen op zoek naar Jolanda Blom, maar kon haar niet vinden. Wel zag ze meerdere technische mensen in witte pakken. Voorlopig zouden de lijken in de auto moeten blijven, ook al kon dat nog uren duren.

Herman had opnieuw gelijk, zag Anne vervolgens. Inderdaad stonden er verderop al tv-camera’s en journalisten, die haar aanriepen.

‘Mevrouw, klopt het dat u de leiding hebt? Kunt u al een paar vragen beantwoorden?’ riep een meisje met een microfoon in haar hand. Anne schudde ontkennend haar hoofd, riep terug dat er straks een persvoorlichter zou komen en dat er nog niets te melden viel.

Bij de calamiteitenauto vond ze eindelijk Jolanda Blom.

Het leek erop dat die alles in de hand had. Rustig deelde ze taken in voor de technische rechercheurs, maar ook voor de anderen, die al gingen starten met een buurtonderzoek.

‘Hoe is het?’ wilde Anne weten.

‘De gebruikelijke gecoördineerde chaos,’ was het antwoord. ‘Zo’n drie kwartier geleden stopte een motorfiets met twee mannen erop links naast de Mercedes, die hier stilstond voor het rode licht. Er werd vrijwel meteen op de wagen geschoten. Volgens een ooggetuige stond de motor nog niet eens stil, toen de man achterop al begon te schieten. Verschillende getuigen spreken van een groot soort pistool. Ze hebben een lange reeks van schoten gehoord, een spervuur, dus waarschijnlijk was het een automatisch wapen. Diezelfde ooggetuige zegt dat de schoten gewoon doorgingen toen beide personen in de auto allang getroffen moesten zijn. Die schutter wilde echt zeker zijn dat hij zijn werk goed gedaan had. Zelfs toen de crossmotor al weer van de auto wegdraaide, bleef hij schieten. Er moeten veel kogels langs en door de auto gevlogen zijn, misschien zijn er ook huizen in de omgeving geraakt. De weg ligt vol met hulzen.’ Ze haalde even adem en liet haar blik over de gevels van de huizen aan de overkant van de weg dwalen.

‘Ik ga tien rechercheurs voor het buurtonderzoek inzetten,’ vervolgde ze haastig, ‘want ik moet er niet aan denken dat er morgen iemand doodgeschoten op bed wordt aangetroffen.’

Anne knikte tevreden. Jolanda had de boel inderdaad goed in de hand.

‘De bestuurder van de Mercedes heet vermoedelijk Donald Groothuijsen; het kenteken staat op zijn naam. Zijn naam zegt mij niks,’ zei Jolanda. ‘En jou?’

‘Niets,’ antwoordde Anne na snel nadenken.

‘Wie de vrouw is die naast hem zat, is nog niet bekend. Misschien zijn echtgenote of vriendin. Rechercheurs zijn in elk geval al onderweg naar de woning van die Groothuijsen, in Amstelveen.’

‘Verder al sporen?’

‘Nou, de kans dat er op de Mercedes of in de directe omgeving sporen van de daders worden aangetroffen, lijkt me minimaal want die daders hebben niks aangeraakt. Zelfs geen bandensporen, niks.’ Ze zuchtte vermoeid. ‘Onze enige kans zijn technische sporen op de kogels en de hulzen.’

Een moedeloos gevoel bekroop Anne; zo ging het in het echt. In een paar seconden werden één of meer mensen afgeknald, gewoon vanaf een voorbijrijdende motorfiets, waarmee de daders makkelijk konden wegkomen en vrijwel nooit konden worden klemgereden. Haar mensen deden hun werk daarom heel nauwgezet, in de wetenschap dat de kans dat ze sporen zouden vinden minimaal was. Al hun kennis en kunde was nodig om dat ene achtergebleven spoortje toch te vinden.

‘Misschien hebben we deze keer mazzel,’ zei Anne bemoedigend. ‘Ze zitten een crossmotor achterna richting Amsterdamse Bos. Het hele korps jaagt op die gasten.’

‘Er komt vast een moment dat we ze pakken,’ zei Jolanda beslist. ‘Let op mijn woorden, tussen nu en 2015 krijgen we er een.’

Ze glimlachten, wisten van elkaar dat ze het samen zouden maken of het in elk geval zouden blijven proberen.

Anne pakte haar telefoon en belde het nummer van Eerenberg. Hij had haar gevraagd hem elke ontwikkeling rondom liquidaties meteen te melden.

Ze vond bellen met de hoofdcommissaris nog wel lastig, het gesprek was altijd wat formeel geweest en opeens vroeg ze zich af of ze hem eigenlijk bij zijn voornaam zou noemen. Zijn secretaresse nam op.

‘Cok, met Anne.’

‘Anne!’ riep de secretaresse verheugd. ‘Er is weer een liquidatie, hè?’ liet ze er direct op volgen.

Ze bromde een antwoord. ‘Cok, vraagje,’ zei ze toen. ‘Jij spreekt hem dagelijks. Zeg jij u en meneer en zo, of noem je hem gewoon bij zijn voornaam?’

De vrouw aan de andere kant begon te lachen. ‘Weet je, ik zeg je en jij, maar ik ben zowat de enige in het korps; misschien omdat we even oud zijn, dat weet ik niet precies.’ Ze aarzelde. ‘In zijn werk ben ik zijn steun en toeverlaat. Dat klinkt ouderwets, maar het is wel zo. Als je zo’n tijd met elkaar werkt, zeg je uiteindelijk automatisch je en jij.’

Het antwoord was leuk, maar hielp Anne geen steek verder, want zij werkte pas een maand rechtstreeks met de baas.

‘Ik roep hem even. Sterkte daar,’ zei Cok nog.

Na Eerenberg met steekwoorden ingelicht te hebben, waarbij ze het toch maar formeel hield, belde ze Peter van Bree, de officier van justitie die de liquidaties in zijn portefeuille had. Een week eerder hadden ze kennis met elkaar gemaakt, de sfeer was goed geweest. Peter was een leuke vent, betrokken en joviaal. Hij had in elk geval een goede indruk op haar gemaakt en ze had zijn conclusie aan het eind van hun gesprek dan ook beaamd. Zij zouden een goed koppel vormen.

Ze bleef nog een tijdje toekijken hoe Jolanda haar mensen in het rond dirigeerde en de verzamelde informatie aan een eerste beoordeling onderwierp. Bij de wagen maakte Herman heftige gebaren en ze maakte haar ogen los van het schouwspel. Hij wenkte haar en ze stapte gehaast in.

Herman stuurde de auto in de richting van het Amsterdamse Bos.

Toen ze daar via de Amstelveenseweg in reden, werd Anne gebeld. De meldkamer, zag ze.

‘In het Amsterdamse Bos hebben twee motoragenten een vent aangetroffen in een zwart motorpak met een helm op. De man zou mogelijk dood zijn; ze hebben de zoektocht naar de motor gestaakt en wachten op je bij het lijk. Herstel, het vermoedelijke lijk.’

Ze konden met de auto niet helemaal bij de plek komen waar de man lag en moesten te voet verder. Een wenkende politieman wees hen op een soort pad dat tussen de bomen verdween. Anne moest bukken om de takken te vermijden. Sommige waren afgebroken, zag ze. Toen viel haar blik op twee politiemannen in een motorpak. Ze stonden tussen de bomen en wezen op een man in zwartleren kleding, die tussen hen in op de grond lag. Een veelzeggend handgebaar over de keel door een van hen zei Anne genoeg.

‘Volgens mij is hij nogal dood,’ zei de agent.

‘Hoe ben je daar zo zeker van?’ vroeg Herman.

De motoragent bespeurde een verwijt in de stem van de ander. ‘Zijn hoofd staat helemaal scheef op de romp,’ zei hij en hij wees nogmaals. ‘Kijk maar. Ik kon niet bij zijn halsslagader komen omdat hij nog een helm draagt.’

‘Heb je zijn pols gevoeld?’

‘Nee, ik ben er verder afgebleven.’

Ze stonden er allemaal even naar te kijken, tot de agent op een bobbel onder het jack van de dode wees. ‘Zou weleens een vuurwapen kunnen zijn,’ opperde hij. ‘We hebben de omgeving afgezet, een ambulance is besteld. Ik vreet mijn benzinedop op als dat niet een van die Amstelveense killers is.’

Herman belde het bureau. Er was inmiddels bijstand onderweg naar het Amsterdamse Bos. Jaap Veenman en Dirk van der Veer, twee van Annes rechercheurs, waren al vlakbij.

De twee motoragenten vertelden dat maar een van hen de crossmotor had zien rijden, juist op het moment dat die de bospaden in schoot en met een bloedgang dwars door het bos uit het zicht verdween. Volgens de agent reden ze niet naar Amsterdam, maar juist in tegenovergestelde richting, naar de Ringvaart.

‘Je zou denken naar Aalsmeer,’ zei hij, ‘maar via Oud Schiphol kun je langs de Ringvaart ook terug naar Amsterdam.’

‘Dat zou goed kunnen,’ stelde Anne vast.

‘Op het moment dat ik ook het bos in ging, volgde een enorme klap. Ik hoorde hem boven het geluid van mijn motor uit, dus dat was echt een flinke. Ik reed voorzichtig verder en even later vond ik deze vent hier. Vermoedelijk is hij de bijrijder en is-ie van de motor afgevlogen en tegen een boom aan geklapt. Want die motor was nergens te bekennen. Die is doorgereden. Ik ben gebleven en heb op mijn collega gewacht.’

Anne zag dat de hand van de motoragent trilde terwijl hij op de dode wees. Hij moest behoorlijk bang geweest zijn, alleen met een lijk, en de kans dat de dader terug zou komen. Geen lekkere positie. Even dacht ze echte angst in zijn ogen te zien, maar de man draaide zijn blik van haar af.

Herman liep naar het lichaam en bukte zich om te voelen of hij echt dood was. ‘Je moet dokter worden,’ zei hij met een brede grijns tegen de motoragent. ‘Hij is inderdaad hartstikke dood.’

Anne negeerde de opmerking, maar ze zag hoe de motoragent ongewild in de lach schoot. ‘Het komt wel goed met je, toch?’ vroeg ze hem. ‘Als je ergens last van krijgt, wil ik dat je gaat praten met de hulpverlening, want dit was niet niks.’

De man knikte gedwee. ‘Ik loop al een paar jaar mee, hoor. Het ergste aan dit verhaal is dat ik straks een uur achter die computer zit om alles punctueel op te schrijven, anders bent u niet tevreden.’

‘Als je dat maar weet,’ zei Anne met een streng knikje. ‘Tot op de seconde nauwkeurig.’

‘Zijn nek gebroken, volgens mij,’ zei Herman en kwam overeind. Hij wees op een beschadiging in de schors van een boom. ‘Groen aan zijn helm, buts in de boom, nogal scheef hoofd. Waarschijnlijk is hij er hier tegenaan geklapt.’

Takken kraakten en bladeren ritselden ten teken dat Jaap en Dirk aangekomen waren. Anne instrueerde de twee rechercheurs en vertrok toen met Herman naar het hoofdbureau.

Terwijl Herman reed, zocht ze in haar tas naar haar pepermunt, peuterde het papiertje los en hield haar collega de rol voor. Herman schudde zijn hoofd.

‘Wat vind je?’ vroeg ze hoopvol.

‘Niks.’

‘Kom op zeg.’

‘Nee, echt niks. Natuurlijk hoop ik van alles. Hebben we er eindelijk eens eentje, is het een lijk; meestal zeggen die niet zo veel meer. Maar als we weten wie het is, kunnen we misschien zijn criminele omgeving in beeld brengen. Hoewel, zware criminelen schermen die meestal heel goed af. Deze is daar inmiddels een vakman in geworden.’ Herman lachte bitter. ‘Echt, ik ben geen cynicus, eerder realist.’

‘Het is in elk geval beter dan wat we tot nu toe hadden om mee te beginnen,’ zei Anne chagrijnig.

Herman haalde mismoedig zijn schouders op. ‘Ik heb allang afgeleerd snel blij te zijn. Aan een dooie hebben we nauwelijks iets.’

Anne dacht even na. ‘En de media?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou gewoon, dat lijk in de krant zetten. Ik neem aan dat we vanavond nog weten wie de schutter is, dus wil ik zijn naam wel morgen in de krant hebben,’ zei ze beslist.

‘Dat kun je doen,’ was Hermans vrolijke antwoord. ‘Zijn advocaat zal waarschijnlijk geen bezwaar meer maken. Dooie boeven betalen namelijk hun rekening niet meer.’

‘Serieus,’ zei Anne. ‘Het is een kansje. Geef het toe.’

‘Misschien dat een dierbare vriend gaat praten als die hem dood ziet,’ antwoordde Herman. ‘Of zijn liefje. Zijn moeder.’ Hij knikte instemmend bij zijn eigen vaststelling. ‘Dan zul je toch eerst toestemming van Justitie moeten hebben. En die zijn daar doorgaans niet zo scheutig mee.’

Anne lachte stilletjes. Ze dacht aan het gesprek met Peter van Bree en diens conclusie over hun toekomstige samenwerking. ‘Een goed koppel,’ had hij gezegd. Met een grote grijns begon ze het nummer van de officier te zoeken om hem, misschien sneller dan hem lief was, aan die uitspraak te houden.

Dit boek is ook verkrijgbaar als papieren boek ISBN 978 90 468 0719 4