Joop van Riessen

De bonusmaffia

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Voor Jelle Kuiper (1944-2011)

© Joop van Riessen 2011

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Annemarie van Pruyssen

Foto auteur © WFA/Jeroen Oerlemans

Foto omslag © Photonica / Getty Images

NUR 305

ISBN 978 90 468 1096 5

www.nieuwamsterdam.nl/joopvanriessen

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, april 2011: Met ISBN 978 90 468 0968 6

In dezelfde serie:

Vergelding
Fatale herkenning

Deel 1

1

Het was maar een klein stukje lopen naar de Haarlemmerdijk. Sinds een paar maanden woonden ze in een penthouse aan de Westerdoksdijk. De flat had een bijzondere vorm, een driehoek uitlopend in een scherpe punt. De ruimte in de punt van de flat was aan beide zijden voorzien van glas. Het was alsof je daar in de openlucht zat, met rondom uitzicht over de stad.

Hun appartement maakte deel uit van een groot wooncomplex bij het Stenen Hoofd. Daarachter lag een oud stukje Amsterdam, het Bickerseiland. De bewoners van dat eiland hadden heftig geprotesteerd tegen de bouw van ‘hun’ stenen kolos, die de oude garde inderdaad het vrije uitzicht op het IJ ontnam.

Vlug liep ze onder het spoor door naar de supermarkt. Daarna wipte ze nog even binnen bij de Coffee Company, vijftig meter verderop. Ze kwam er wel vaker, de laatste maand zelfs geregeld. De meeste bezoekers lazen hun krant aan een grote houten tafel of zaten over hun laptop gebogen. Slechts hier en daar werd gekletst.

Ze hing haar jas over de rug van een barkruk en nam plaats om haar vaste bestelling door te geven aan het meisje achter de bar.

‘Een latte,’ zei het meisje even later en ze zette het glas voor haar neer.

Ze schrok op uit haar mijmeringen. Er ging de laatste tijd geen dag voorbij of Jochem en zij hadden ruzie. Ooit had ze heel wat in hem gezien. Hij had indruk op haar gemaakt, zoals hij dat op iedereen leek te doen. Midden dertig, opvallende kale kop met die eeuwige zonnebril erbovenop, man van de wereld. De superbankier die zich alles kon permitteren. Ze had zijn arrogantie geduid als vrijgevochten en was voor hem gevallen. De wereld kon hem niks meer maken, hij maakte de wereld. En hij liet het ook niet na zijn levensmotto overal te herhalen.

Zij was drieëntwintig. Al snel kwamen de eerste twijfels, maar haar vader had hun relatie afgekeurd en daarom was ze ermee doorgegaan.

Ze roerde afwezig met het houten staafje door het grote glas koffie. Als enig kind, opgegroeid in een beschermd milieu, en met een vader die president-directeur van de Kc Bank was, had het haar nooit aan iets ontbroken. Nou ja, behalve een vader dan, want ze zag hem vrijwel nooit in die kapitale villa in Aerdenhout. Het gelukkige gezin leek niets te ontberen, tot die noodlottige dag dat haar moeder stierf.

Ze zou nooit vergeten hoe ze door het hoofd van de school uit de klas was gehaald. Of Claire Remmelts even mee wilde komen naar zijn kantoor. Daar zat hun huishoudster Magda, die haar in tranen vertelde over het auto-ongeluk. Haar vader was er niet. Natuurlijk niet. Het was haar meegevallen dat hij op tijd in Nederland terug was geweest voor de begrafenis. Ze was toen zestien.

Ze groeide op met Magda, dopte twee jaar lang haar eigen boontjes en ging het huis uit om in Amsterdam communicatiewetenschappen te gaan studeren. Het eerste jaar namen feesten de meeste tijd in beslag, sporadisch zonderde ze zich een paar dagen af voor een tentamen. Daarna had ze haar draai wel gevonden en nu scheidde alleen haar eindscriptie haar nog van haar bul.

In de wereld van de reclame had ze haar eerste spoortjes al verdiend, een paar opdrachten die ze uit wilde bouwen tot een eigen reclamebureau. Een van die opdrachten was voor haar vaders bank, en daar had ze een half jaar geleden Jochem leren kennen. Hij had zijn zinnen op haar gezet en zij was gezwicht.

Sindsdien bestond haar leven voor een groot deel weer uit party’s vol drank en coke, en de scriptie zou nog even op zich laten wachten. In het begin was meedoen interessant geweest, spannend. Maar geleidelijk begon ze een hekel te krijgen aan het gebral van Jochem en zijn vrienden. Daarom had ze onlangs een besluit genomen en was met Marcella Horowitz weggelopen van een feest. Die was dat decadente gedoe ook meer dan zat geweest.

Ze schudde zachtjes haar hoofd. Jochem. Niet alleen dat gesnuif stond haar inmiddels tegen, ook het gesnoef, het volstrekt onzinnige smijten met geld. Alles wat in het begin zo leuk en uitdagend was geweest, had zijn glans volstrekt verloren.

Maar echte walging en achterdocht vochten pas sinds deze week om voorrang. Hij had ’s avonds achter zijn laptop gezeten toen zijn telefoon was gegaan. Hij was naar het balkon gelopen om daar ongestoord te bellen. Zij had de borden van de tafel gepakt en was langs zijn bureau naar de keuken gelopen. Zijn laptop stond nog opengeklapt, wat hij nooit eerder had laten gebeuren, en dat had haar nieuwsgierigheid gewekt. De openstaande mail zei haar eerst niets. Pas bij de laatste alinea waren haar de schellen van de ogen gevallen. ‘Cliënt doet zeven blokjes IJburg,’ schreef advocaat Horowitz, Marcella’s man, aan Jochem. ‘Twee voor jou, vijf voor ons.’

Jochem zat met Bram Horowitz in huizendeals, dat bleek hier wel uit. Met de snuivende vriendjes vastgoed doorschuiven was iets wat bij de bank van haar vader absoluut not done was.

Toen hij van het balkon terugkwam, was ze er direct over begonnen en Jochem was woedend geworden. Hoe durfde ze in zijn mail te kijken? Vertrouwde ze hem niet?! Hij keek even met een woeste blik naar haar verblufte gezicht, veranderde toen zijn gelaatsuitdrukking naar poeslief en had haar in zijn armen genomen. Dat hij naast feesten ook zaken deed met Bram, wist ze toch? Twee voor zijn bank, vijf huizenblokken voor een concurrent. Jammer, Jochem had op meer gehoopt. Dat was alles wat het mailtje inhield. Hij zou zijn prachtige baan toch nooit voor wat vastgoed in de waagschaal stellen? Natuurlijk, hij hield van avontuur en risico, maar niet met dit soort dingen.

Die reactie had haar aan het twijfelen gebracht. In eerste instantie was ze opgelucht geweest, Jochem had kennelijk niets op zijn kerfstok. Maar in tweede instantie begon de twijfel opnieuw te knagen: misschien was zijn eerste reactie wel de echte. Ze wist het niet, ze had ’s nachts eindeloos liggen piekeren.

Vanochtend, toen hij naar zijn werk was, had ze zijn laptop gezocht, maar niet gevonden. Misschien had ze daarom het besluit genomen om haar vader te bellen. Ze hadden hun gebruikelijke korte conversatie gevoerd, maar dit keer had ze gemerkt dat haar vader zeer aandachtig naar haar verhaal had geluisterd. Aarzelend had hij haar gevraagd of ze nog een keer in Jochems computer kon kijken of er nog meer van dit soort mails waren. En die vraag hield haar nu bezig.

Ze bracht het glas naar haar lippen. Haar latte was inmiddels koud geworden. Wat moest ze nu? Het liefst sprong ze op de trein naar Parijs of Berlijn, weg van Jochem en vooral van de vraag van haar vader om haar vriend te bespioneren.

‘Wat een zucht,’ klonk het naast haar.

Ze had hem niet zien binnenkomen. Ze kwamen hier beiden regelmatig. In het begin hadden ze alleen geknikt als ze elkaar zagen. Maar ze observeerde hem stiekem terwijl hij stoïcijns zijn krant leek te lezen. Uiteindelijk waren ze een week eerder naast elkaar terechtgekomen, een gegeven dat tot een oppervlakkig, kort gesprekje over het weer, honden en de politiek had geleid. Zijn verschijning liet haar niet koud, had ze gemerkt. Zijn ogen waren hartverwarmend en ontwapenend. Het tegenovergestelde van Jochem; de man naast haar straalde gevoel uit. Ongetwijfeld werd hij op een feestje nooit dronken, laat staan dat hij met zijn neus boven een spiegeltje coke zou hangen. Voor haar allemaal redenen om snel een einde aan het gesprekje te maken en te vertrekken. Dit was iemand uit een andere wereld. Iemand met een vrij beroep, zeker geen ambtenaar met kantoortijden. Hij zou zo voor een Italiaan of Spanjaard kunnen doorgaan, met die zuidelijke uitstraling. Terwijl hij tijdens hun kennismaking over de neerdalende regen zat te neuzelen, had ze zich even afgevraagd hoe het zou voelen als ze met haar hand over zijn donkere gezicht zou strijken.

Stephan. Zo heette hij, dacht ze als om zichzelf wijs te maken dat ze zijn naam echt alweer vergeten was. Hij nam een slokje van zijn koffie, keek haar vragend aan en zag haar aarzeling.

‘Zucht?’ drong hij aan en zijn ogen twinkelden.

Ze moest wat zeggen, al kon dat natuurlijk nooit de waarheid zijn. ‘Opgebrand,’ mompelde ze. ‘Afgemat en uitgeput.’

Hij knikte begrijpend. ‘Aan vakantie toe.’

‘Jij snapt het.’

Stephan hief zijn handen. ‘Claire, dan ga je toch? Spring op een vliegtuig, ga naar Mallorca, naar Bonaire. Of hou je meer van sneeuw?’

Ze wilde antwoorden dat ze daar geen tijd voor had, dat haar werk het niet toeliet, desnoods ‘onthullen’ dat ze al een Jochem had, maar hij gaf haar geen kans. Terwijl ze haar mond opende, legde zijn opgestoken wijsvinger haar het zwijgen op.

‘Of van autorijden in de woestijn?’

‘Hoezo dat?’ vroeg ze verbluft.

Haastig gebaarde hij naar het meisje achter de bar dat ze nog twee glazen koffie neer moest zetten. ‘Kun je nog een beetje kaartlezen, ook?’

‘Beter dan jij,’ zei ze zelfverzekerd. ‘Ik ken elk sluipweggetje langs elke Franse tolweg.’

Hij trok minachtend een wenkbrauw op. ‘Da’s toch iets anders dan een tourtje door een woestijn, hoor. Daar ligt geen asfalt en vind je ook geen stukje vangrail. Laat staan een tolhuisje of een Van der Valk.’

Ze schoot in een verontwaardigde lach. ‘Denk je soms dat ik niet zonder luxe kan? Wat ga je in die woestijn doen?’

Hij staarde haar over de rand van zijn glas aan. ‘Rallyrijden,’ zei hij toen. ‘Een soort Parijs-Dakar maar dan met allemaal Landrovers.’ Hij dacht even na en zette zijn glas toen bijna ceremonieel op de bar. ‘Als je wilt, mag je mee. Als je tenminste echt zo goed kaart kunt lezen als je beweert.’

Met grote ogen keek ze hem aan. Allerlei gedachten schoten door haar hoofd: studie, Jochem, maar ze verwierp ze allemaal. Voorlopig tenminste; zo dadelijk mocht de realiteit van het leven weer winnen. Nu wilde ze even wegzweven op de gedachte dat ze werkelijk met een onbekende, knappe man een woestijn in zou trekken.

‘Je meent het, hè?’

Hij knikte.

‘Bij zo’n rally moet je altijd een bijrijder hebben, en in de woestijn helemaal. En het lijkt me wel leuk om dat eens met een vrouw te doen.’

‘Een vrouw…’ herhaalde ze tergend langzaam. ‘Ik dacht dat het je speciaal om mij te doen was.’

‘Heb ik ooit eerder een vrouw gevraagd, dan?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik had er nog nooit over nagedacht tot dit moment. Kennelijk had ik er voorheen geen behoefte aan.’ Hij grijnsde. ‘Is dat antwoord eerlijk genoeg? Maar ik zou het begrijpen als je niet met een wildvreemde vent…’

Nu dwong Claires hand hem tot zwijgen.

‘Misschien bega ik de stomste fout in mijn leven, maar angst voor jou, wildvreemde vent, zal geen reden zijn om nee te zeggen.’

Dit boek is ook verkrijgbaar als papieren boek ISBN 978 90 468 0968 6