Hans Münstermann

Hou me vast

Nieuw Amsterdam Uitgevers

© Hans Münstermann 2012

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Studio Jan de Boer

Foto omslag: © Kristina Lueth, Hollandse Hoogte

Foto auteur: Quintalle Nix

NUR 301

ISBN 978 90 468 1213 6

www.nieuwamsterdam.nl/hansmunstermann

Deze digitale editie is gemaakt naar de 1e druk, 2012: Met ISBN 978 90 468 1210 5

Van dezelfde auteur:

Het gelukkige jaar 1940
Je moet niet denken dat ik altijd bij je blijf
Certificaat van echtheid
De confrontatie (eerder verschenen als De Hitlerkus)
De bekoring
Land zonder Sarah
Ik kom je halen als het zomer is

Er zijn raadsels waarmee zijn black box niets weet aan te vangen de liefde bijvoorbeeld

Hans Magnus Enzensberger

Deel een
Grote Liefde

Flitsende camera’s

Op het podium van de grote zaal zitten meer dan dertig kandidaten die allemaal persoonlijk worden toegesproken. Zelda is als een van de laatsten aan de beurt. Het is snikheet. Tijdens het wachten droomt ze weg om dan ineens weer wakker te schieten. Ze hoort een speech in de taal van Twitter. Heeft ze iets gemist? Is ze al aan de beurt? Vanuit het licht van de schijnwerpers zoeken haar ogen de genodigden. Studenten, vaders en moeders, docenten.

En Matussek.

Steeds weer zoekt ze hem tussen de anderen in de schemering van de zaal. Daar ergens zit het antwoord op haar levensvragen. Tussen broers en zussen, vrienden, opa’s en oma’s. Weer sluit ze haar ogen. Ze tekent grillige vormen op de binnenkant van haar schedel. Als ze haar ogen weer opent ziet ze hem zitten.

Het is pas zeven uur. Honderden mensen kijken opgewekt in haar richting. Ze luistert naar een toespraakje. Het zoveelste diploma wordt uitgereikt. De zaal is hysterisch. Camera’s flitsen, alles wordt vastgelegd. Zelda zal in films en albums terechtkomen. Over tien jaar zullen mensen nog vragen: ‘Wie is dat meisje in die hoepeljurk? Is dat…?’ In de zaal ziet ze ook haar vader en moeder zitten en ze wordt helemaal week.

Als het moment gekomen is voor de uitreiking van haar diploma staat ze op en loopt naar voren. Haar persoonlijke begeleider houdt een korte speech, die alle hoogtepunten van de afgelopen jaren moet markeren. ‘Zelda,’ zegt hij, ‘is een feestje. Je weet alleen nooit of je welkom bent.’ De zaal lacht welwillend. Hij maakt grap na grap. Maar zijn grapjes geven een vertekend beeld van de afgelopen jaren. In haar hoofd zit het ware verhaal. Alle aantekeningen die ze in haar dagboek heeft gemaakt komen tot ontploffing en dwarrelen door haar hoofd, als bij iemand die doodgaat en in een flits herinneringen ziet oplichten. Ze hoort de zaal lachen. Maar is haar leven een komedie? Een farce? Nee. Het is een serieus verhaal. Ze zou kunnen vertellen wat ze heeft meegemaakt, alles wat ze geleerd heeft toepassend.

Hier, op dit podium van menselijke hartstocht. Op deze laatste dag van haar leven.