Joop van Riessen

De eerste dode

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Voor Ineke

© Joop van Riessen 2012
Alle rechten voorbehouden
Omslagontwerp Studio Jan de Boer
Foto omslag © Trevillion images/Felicia Simion
Foto auteur © WFA/Jeroen Oerlemans
NUR 305
ISBN 978 90 468 1219 8
www.nieuwamsterdam.nl/joopvanriessen
Deze digitale editie is gemaakt naar de 1e druk, 2012: Met ISBN 978 90 468 1218 1

In dezelfde serie:

Vergelding
Fatale herkenning
De bonusmaffia

Deel 1

1

Annes fiets kraakte terwijl ze zich met gekromde rug tegen de wind in vocht. De weg van Heiloo naar Schoorl lag open; nauwelijks een boom, nergens een huis die de harde wind even op kon vangen. Ze worstelde met alle kracht die ze in zich had, maar uiteindelijk gafze zich gewonnen. Hijgend stond ze naast haar fiets.

Uit haar jaszak haalde ze een papieren zakdoekje, de tranen liepen over haar wangen.

Vanaf hier moest ze nog zo’n vijf kilometer achter de duinen langs. Vroeger waren die een peulenschil geweest; nu nam ze zich heilig voor de volgende keer de auto te pakken.

Ze keek om zich heen, haar lange blonde haren wapperden in de wind. Ze voelde haar hart hevig bonzen. Even vroeg ze zich af of er iets met haar aan de hand was. Door haar wekelijkse bezoeken aan de sportschool moest ze echt een goede conditie hebben. Weer of geen weer, die paar kilometer naar haar ouders hoorden geen probleem te zijn. Na een paar keer diep ademhalen stapte ze weer op. Ze moest door.

Maar de laatste weken had ze geen puf en in de avonduren hing ze op de bank voor de tv, overigens zonder iets te zien. Er was niet veel voor nodig om haar in huilen te laten uitbarsten. Ze was prikkelbaar. Een verkeerde opmerking van Wout of Marit, haar eigen vlees en bloed, kon zomaar tot ruzie leiden.

Al weken had ze haar ouders niet meer gezien en het was dat haar moeder erop had gestaan dat ze vandaag een hapje kwam eten, anders was ze nog steeds niet gegaan.

Een uur later zat ze aan tafel. Na een paar happen schoof Anne haar bord opzij, ze kon die boerenkool niet door haar keel krijgen.

Haar moeder keek haar vragend aan. Anne schudde haar hoofd, ze wilde niet praten.

‘Het gaat,’ was het enige wat eruit kwam.

‘Kind, misschien moet je toch eens naar de dokter?’

‘Waarom? Omdat ik verdriet heb? Dat is toch logisch?’

‘Logica is niet alles in het leven, Anne…’

‘Laat me nou maar. Ik red me wel. What doesn’t kill you, makes you stronger…’

Haar moeder trok een strak gezicht. ‘Dat versta ik allemaal niet, lieverd. Ik weet alleen maar dat ik zie dat je jezelf voor de gek houdt, en dat is niet goed.’

Daarbij was het gebleven. Het had iets onpersoonlijks, dit bezoek. Alsof er geen plaats was voor de gebruikelijke warmte. Anne wist dat het door haarzelf kwam. Bert had een gapend gat in haar achtergelaten.

Haar vader liep mee naar buiten toen ze weer naar Heiloo terug zou fietsen.

‘Pap, er is echt niets abnormaals aan de hand. Ik heb geen dokter nodig.’

Peter Kramer keek zijn dochter vorsend aan. Anne was sterk, ijzersterk. Wat er normaal gesproken op haar werk of thuis ook speelde, ze kon het aan.

Maar nu was het anders, zo depressief had hij haar niet eerder meegemaakt. Het drama dat zich in Amsterdam had afgespeeld, was nog te kort geleden.

Hij kuste haar op haar voorhoofd zoals hij altijd had gedaan wanneer ze verdriet had. Snel stapte ze op de fiets. Ze was nog maar honderd meter op weg toen de tranen over haar wangen liepen.

‘Trut,’ schold ze zichzelf uit, ‘zeg het toch gewoon. Praat dan!’

De volgende dag zat ze bij de huisarts.

Toen ze zijn spreekkamer binnenstapte aarzelde ze even. De arts was donker, had iets Arabisch. En hij was jong, hooguit een jaar of dertig. Ze vroeg zich af of ze haar hart wel bij hem kon uitstorten. Waarom was hij niet ouder, vaderlijker? Waarom was hij geen vrouw? Niet gewoon blank? Ze beet op haar tong. Bij haar vader had ze gezwegen, met haar moeder niet willen praten, met gekleurde mensen ging ze elke dag om. Hoeveel uitvluchten wilde ze nog bedenken? De laatste keer dat ze hier was, was zestien jaar eerder, toen ze in verwachting was van Marit.

‘Mevrouw Kramer…’

Ze schrok op. ‘Is dokter Heep er niet meer?’ vroeg ze.

De arts schudde meewarig zijn hoofd en maakte een uitnodigend gebaar naar de lege stoel voor zijn bureau. ‘Dokter Heep is acht jaar geleden met pensioen gegaan.’ Toen keek hij op zijn computerscherm alsof hij het feit ook voor het eerst constateerde. ‘Ik zie dat u hier inderdaad weinig komt.’ Hij keek haar vragend aan.

Ze staarde naar haar handen. ‘Er was tot nu toe weinig reden voor…’

‘Gaat het over het overlijden van uw partner?’ vroeg de dokter.

Verbaasd keek ze op.

‘De kranten, het Journaal… Ik vind het vreselijk voor u.’

Er viel een stilte. Natuurlijk, het was volop in het nieuws geweest. De dood van Bert had veel teweeggebracht. Hij was als voorzitter van de directie van de bank een bekende persoonlijkheid geweest, en hun net ontluikende relatie was voer voor alle roddelbladen geweest. De pagina’s met foto’s van haar eigen betraande gelaat had ze woedend in de open haard gesmeten, maar Wout had ze er weer uitgehaald en gladgestreken. Ze had geen idee waarom.

‘Ik slaap nauwelijks. Denk steeds aan wat… en wat ik had…’ Er rolde een dikke traan langs haar wang op haar onderlip.

De arts knikte begrijpend; ze zag er moe uit en mager, had wallen onder haar ogen. Maar verder oogde ze gezond.

‘Ergens pijn? Hartkloppingen? Druk op de borst?’

Anne schudde haar hoofd. Hij vroeg haar om haar mouw op te stropen. Gelaten stond ze toe dat hij de zwarte band om haar bovenarm vouwde en nog geen halve minuut later maakte hij hem alweer los.

‘Prima bloeddruk, beetje laag zelfs. Maar ik vraag nu wel naar het lijf, ik zou het echter niet vreemd vinden als het allemaal tussen de oren zit.’

Haar hoofd ging omlaag, ze gruwde van zichzelf. Er stroomden alweer tranen over haar wangen.

‘Bert is dood. Ik was erbij. Ik kon niets doen, en dat maakt het misschien nog wel erger.’

De jonge arts luisterde meer dan een kwartier zonder haar één keer te onderbreken. Voor het eerst stortte Anne Kramer alle wanhopige eenzaamheid en schuldgevoelens die ze al een maand voelde in de schoot van een volkomen vreemde. En dat luchtte haar op.

Dit boek is ook verkrijgbaar als papieren boek ISBN 978 90 468 1218 1