Petra van Rij

Gisteren was alles nog goed

Het aangrijpende verhaal van de weduwe van zeezeiler Hans Horrevoets

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Een deel van de opbrengst van dit boek gaat naar Stichting De Jonge Weduwe, www.dejongeweduwe.nl

© Petra van Rij 2012

© songteksten Xander de Buisonjé

Alle rechten voorbehouden

Foto omslag (boven) © Jon Nash

Foto omslag (onder) © Oskar Kihlborg

Omslagontwerp Mulder van Meurs

E-BOOK ISBN 978 90 468 1222 8

Eveneens verkrijgbaar als gedrukte versie – ISBN 978 90 468 1223 5 (1e druk 2012)

U kunt deze bestellen via onze webshop of in de boekhandel

www.nieuwamsterdam.nl/gisterenwasallesnoggoed

Voor mijn dochters Bobby en Kit
en voor de Liefde van mijn leven, aan wie ik ze te danken heb

Inhoud

Inleiding – De dag waarop ik weduwe werd

Deel I 1995-2006

Het is over

Songtekst Volumia! – ‘Het is over’

Liefde op het eerste gezicht

Veel te vroeg

Volvo Ocean Race 2005-2006

Circus

New York stop-over

Deel II 2006-2009

‘Hans is dood’

Zestienhoven

The week after

Zwart op wit

De bevalling

Biggest bitch on earth

Een poging tot werken

D-o-o-d

Char, het medium

Depressief

Kerstmis 2009

Oud... & Nieuw!

FAQ

Loslaten

Deel III September-december 2010

Touchdown (under)

Waarom?

Trots voor twee

Huis op wielen

Jubileum

We hit the (scenic) road

Bijzondere mensen

Confrontatie met de Grote Oceaan

Regen, regen, regen

Reismoe

Hiep hiep hoera!

Break the drive to survive

Walvissen spotten

Facts & figures

Helden

Zelfmoord

Offday

Happy birthday @Happy Hallidays

Sydney, here we come!

Flauwvallen

Net als toen en toch anders

Ik leef!

Dream on

Bijna 5K in Australië

Granny Smith

Schakelen

Aroha

Verliefd op Flipper

Calimero

Me, myself & the girls again

Op de camping

Het Paradijs

Weer zo’n dag

Mijnramp aan de westkust

Naar de kapper

Pluk de dag

Mooi, knus en romantisch

Enkelbandjes met belletjes

Home sweet home

Tijd

Songtekst Xander de Buisonjé – ‘Hou van mij’

Dankwoord

Inleiding – De dag waarop ik weduwe werd

Toen ik weduwe werd, wist ik veel dingen niet.

Ik wist niet dat ik me zo verdrietig kon voelen dat ik ervan moest overgeven.

Ik wist niet dat ik oneindig veel tranen bezat.

Ik wist niet dat grafsteenleveranciers de kranten uitspitten, op zoek naar rouwadvertenties en je vervolgens bestoken met catalogi en offertes.

Ik wist niet dat ik hem nog jarenlang zou blijven bellen op zijn mobiel en nijdig zou reageren toen ik erachter kwam dat zijn nummer aan iemand anders was verstrekt.

Ik wist niks van uitkeringen volgens de Algemene nabestaandenwet en niks van halfwezenuitkeringen.

Ik wist niet dat er mensen zijn die een blokje om lopen als ze je tegenkomen.

Ook wist ik niet dat ik zijn vuile was zo ontzettend zou missen. Of het dopje van de tandpasta in het afvoerputje van de wastafel.

Ik wist niet wat er in de wereld gebeurde.

En niet wat voor weer het was.

Ik wist niet welke dag het was, of hoe laat het was.

En ik wilde het ook niet weten.

De dag waarop ik weduwe werd, wilde ik dat het gisteren was – toen alles nog goed was...

DEEL I

1995-2006

Het is over

‘Het is over, hè?’ vraag ik Xander huilend door de telefoon. We zijn inmiddels ruim twee jaar samen. We studeren aan de Hoge Hotelschool in Maastricht, waar we tegelijk zijn begonnen. Al sinds mijn elfde wilde ik hier studeren, ook al was het ver weg van mijn ouderlijk huis in Friesland. Maastricht moest het zijn, compleet met kasteel én een campus. Al na een paar maanden ontmoette ik Xander ergens in de gangen van het complex. We hadden allebei een eigen kamer op de campus, maar sliepen de rest van het jaar nagenoeg iedere nacht samen in mijn eenpersoonsbed.

Ook een groot deel van het tweede studiejaar woonden we samen. Totdat Xander vertraging opliep vanwege zijn toetreding tot een populaire studentenband. Ik begon eerder dan hij aan mijn praktijkstage en vertrok voor vijf maanden naar Brussel. Eigenlijk wilde ik die stage op Aruba voltooien, maar Xander vond dat te ver weg en vroeg me een stageplaats dichterbij te zoeken. Regelmatig zocht hij me op in het appartement dat ik met twee studiegenoten deelde. Na een gezellig weekend samen viel de zondagavond me altijd zwaar. Dan ging hij weer terug naar Maastricht en zagen we elkaar één of soms twee weken niet. Afscheid nemen was niet mijn sterkste punt.

Na verloop van tijd had ik een vermoeden dat onze relatie niet goed zat. Maar Xander stelde me gerust. ‘Wij gaan trouwen,’ zei hij als ik hem confronteerde met mijn onrustige gevoel. Ik wilde hem graag geloven. Ook als ik meeging naar zijn optredens en al die groupies verlekkerd naar het podium zag staren. Hij wist me altijd weer dat bijzondere gevoel te geven. Door op zo’n avond nóg een liedje speciaal voor mij te zingen, me op het juiste moment die knipoog te geven, ’s nachts dicht tegen me aan te kruipen, of overal briefjes met lieve woorden te verstoppen.

Maar nu voelde het anders. ‘Kun je alsjeblieft naar me toekomen en me zeggen hoe we ervoor staan?’ smeek ik hem door de telefoon. Hij mompelt dat-ie meteen komt. Bang voor zijn antwoord lig ik op mijn bed als ik een half uur later de deur hoor opengaan. Ik luister naar zijn voetstappen op de trap. Hij stapt mijn slaapkamer binnen, pakt me vast en begint te vertellen. Slechts drie woorden dreunen door mijn hoofd: het is over.

En later wordt dát zijn eerste hit.

Songtekst Volumia! ‘Het is over’

Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel

En huilend op een stoel

Vertel ik dat ik niets meer voel

Ik kus je wel maar ik denk niet aan jou

Er is een andere vrouw

’t Is niet dat ik niet van je hou

Oh oh oooh het is over

De liefde tussen jou en mij

Oh oh oooh het is over

Gevoelloos als ik met je vrij

Oh oh oooh het is over

Je hoort niet meer bij mij

Je hoort niet meer bij mij

Snikkend op je bed, tranen vol met kwaad

Dat ik jou verlaat

Jij zegt ik wil dat je nu gaat

Ik pak m’n jas, ’t is net of ik stik

En met een zacht gesnik

Geef ik je een laatste blik

Oh oh oooh het is over

De liefde tussen jou en mij

Oh oh oooh het is over

Gevoelloos als ik met je vrij

Oh oh oooh het is over

Je hoort niet meer bij mij

Je hoort niet meer bij mij

Je hebt me nooit bedrogen

Ik keek altijd recht in jouw ogen

Kon altijd zeggen wat ik wou

Keek nooit naar andere vrouwen

We zeiden dat we gingen trouwen

Het ligt dus zeker niet aan jou

Oh oh oooh het is over

De liefde tussen jou en mij

Oh oh oooh het is over

Gevoelloos als ik met je vrij

Oh oh oooh het is over

Je hoort niet meer bij mij

Je hoort niet meer bij mij

Muziek © Axel Lindelauf

Text © Axel Lindelauf en Xander de Buisonjé

Liefde op het eerste gezicht

Voor mijn managementstage vlucht ik naar Aruba. Ik wil weg uit Maastricht, weg van alles wat me herinnert aan mijn gestrande relatie. Aruba stond toch al op mijn wensenlijstje, dus ik ga naar het land van zon, strand, happy hours en steelbands. Ik word er opgevangen door dispuutsvriendinnen en beleef er een fantastische tijd. In 1996 keer ik nog even terug naar Maastricht om af te studeren. Ik wilde deze studie in vier jaar halen, en dat lukt me. Daarna neem ik met beide handen de baan aan die me wordt aangeboden door het hotel waar ik mijn stage succesvol heb afgerond. Met de intentie nog een jaar te genieten in de Caribbean laat ik mijn ouders op Schiphol achter. Totdat mijn zusje besluit ook een tiental maanden naar Aruba te komen voor haar studie, ik haar aan een stageplaats help, en zelf nog een paar interessante horecaprojecten krijg aangeboden.

Na vijf jaar hard werken en hard feesten, één serieuze relatie, vier huizen en een stuk of tien stempels in mijn paspoort verder, heb ik het wel gezien op One Happy Island. In augustus 2000 ga ik terug naar Nederland. Ik heb nog geen idee wat ik daar ga doen en waar ik ga wonen, maar twee dingen weet ik zeker: ik wil niet langer negen uur vliegen verwijderd zijn van mijn familie én ik wil me binnen nu en enkele jaren settelen. Ik ben zevenentwintig jaar. Een hond heb ik al. Die neem ik mee in het vliegtuig. Nu nog een man en kinderen...

Drie dagen na mijn aankomst op Schiphol word ik gevraagd een weekje mee te draaien op een botenbeurs, de HISWA te Water, in IJmuiden. Ik vind het een goed plan. Ik ben wel hersteld van die jetlag. Bovendien heb ik niks te doen behalve solliciteren. Ik woon tijdelijk bij mijn ouders, totdat ik weet waar ik een baan zal vinden. Mij maakt de plek niets uit. Ik kan overal aarden. Wellicht brengt het me iets, een week op zo’n botenbeurs. Die zeilwereld is best leuk. Dat herinner ik me nog van vroeger. Ik ben grootgebracht aan en vooral op de Friese meren. Mijn zusje en ik konden eerder zeilen dan fietsen.

Op dag één van de HISWA tref ik hem op de steiger. Hij heeft blond, halflang krullend haar, is gespierd en heeft pretoogjes. En die lach! We blijken door dezelfde jachtwerf te zijn ingehuurd. Hans als schipper van de Brunel-Sunergy, het voormalige Whitbread-schip, waarmee hij de hele dag met relaties de zee op gaat. En ik als gastvrouw op de stand. Ik ben bruin. Mijn haar, gebleekt door vijf jaar zon, zit in een paardenstaart. Mijn felblauwe ogen stralen bij het zien van deze stoere wedstrijdzeiler. Zijn lach laat me niet meer los. Het is liefde op het eerste gezicht. Halverwege die week gaan we op een avond met het hele team van de beursstand op pad. Om in nautische sferen te blijven, varen we met z’n allen met een sloep door de Amsterdamse grachten. De stemming is uitgelaten. Hans en ik verliezen elkaar geen moment uit het oog. In die sloep, onder een brug in een van die grachten, zoenen we voor het eerst.

Twee maanden later trek ik – met mijn hond Sacha – bij hem in, in zijn huis in het centrum van Breda. Eerst werk ik nog een tijdje in het Circustheater in Scheveningen, maar dat ben ik door de afstand en de files na een half jaar al zat. Op Aruba maakte ik niet zo veel kilometers. Hans stelt voor bij hem in de zaak te stappen. Sinds hij meedeed aan de Whitbread Around the World Race in 1997-1998 heeft hij een bedrijf in alles wat met wedstrijdzeilen te maken heeft, Yacht Invest. Hij heeft er al zijn zeilactiviteiten in ondergebracht en verhuurt zichzelf aan zeilbooteigenaren en sponsoren om met wedstrijdzeilen zijn boterham te verdienen. Hij is zijn eigen product en hij heeft het druk in zijn eentje. Met mijn Hoge Hotelschool-achtergrond kan ik hem op vele fronten ondersteunen en aanvullen en samen kunnen we de onderneming groter maken. Maar ik heb mijn twijfels. Gaat het allemaal niet te snel? Moeten we wel samen wonen én samen werken, terwijl we elkaar nog maar net kennen? We spreken af dat we het een jaar zullen proberen. Maar dan wil ik me wel inkopen in zijn bedrijf. Mijn toegevoegde waarde is tenslotte niet in een salaris uit te drukken (ahum). Hans gaat akkoord. ‘Dan kun je ook niet zomaar vertrekken,’ is zijn conclusie.

Het jaar verstrijkt en onze klantenkring breidt zich uit. We willen weg uit de stad. Hans wil het liefst een huis met een garage waarin hij al zijn zeilspullen kan opslaan en naar hartelust kan klussen. Ik wil een huis met een tuin waarin ik uren in de zon kan doorbrengen, al dan niet werkend. We rijden vaak rondjes in de omgeving, op zoek naar leuke plekjes, en vinden het heerlijk om te filosoferen over ons droomhuis: iets ouds, iets knus, helemaal in te richten naar onze smaak. En als het even kan met kantoor aan huis. In Terheijden worden we samen verliefd op een wit huisje uit 1932, met een garage én een tuin, en ruimschoots mogelijkheden tot uitbreiding. Dezelfde dag nog brengen we een bod uit, de dag erop is het van ons. Na de sleuteloverdracht vertrekt Hans direct voor twee weken naar St. Tropez voor een zeilwedstrijd. Plompverloren rijd ik in mijn eentje van de notaris naar onze nieuwe stek en steek ik de sleutel in het slot van de voordeur. Het slopen kan beginnen.

Drie maanden lang werken we ons een slag in de rondte. We slapen in Breda, maar zijn minstens zestien uur per dag in Terheijden in de weer met schuurmachines, koevoeten, kwasten, leidingen, plamuurmessen, hamers, zaag- en boormachines. Alles doen we zelf, met veel hulp van familie en vrienden. Vlak voor de Kerst is ons paleisje bewoonbaar. De rest kan wachten tot we erin zitten.

Hans zit vol plannen. Altijd. Zowel zakelijk als privé. Af en toe gooi ik de rem erop, dan vind ik het niet reëel genoeg. Maar meestal begrijp ik zijn enthousiasme en laat ik hem broeden op zijn ideeën. Stilzitten kan hij niet. En als-ie dat al doet, dan draait zijn brein nog op volle toeren. Zijn optimisme is grenzeloos. Van februari tot en met september is het zeilseizoen in volle gang en is Hans veel weg voor nationale en vooral internationale zeilwedstrijden. De overige maanden werken we in en om het huis, en aan ons bedrijf. Hans maakt schetsen voor verbouwingen en legt ze voor aan een architect. We richten een kantoor in, zetten trainingen op, organiseren teambuildingevenementen en zijn druk met allerlei sponsorprojecten. We blijken een topteam. Hans heeft de zeiltechnische kennis, het professionalisme en is vriendjes met iedereen. Ik ben de zakelijke, harde, goed georganiseerde boekhouder, marketeer, inkoper en regelmiep. En terwijl de zaken gewoon doordraaien zonder dat hij zich zorgen hoeft te maken, kan Hans doen wat hij het allerliefst wil: zeilen.

Ik ben verliefd geworden op een gedreven en hartstochtelijke man. Zijn passie houdt hem vaak bij mij vandaan. Soms ga ik mee, meestal blijf ik thuis. Daar heb ik mijn leven. En hij is nooit langer weg dan een week of twee. Bovendien hebben we dagelijks telefonisch contact. Over de roddels in de straat, over de zaak, over het huis, over alle perikelen in Goede Tijden Slechte Tijden, en die in ons eigen leven.

Veel te vroeg

Na drie jaar hard te hebben geknokt voor bedrijf, huis en relatie besluiten we te stoppen met anticonceptie. Hans is er nog niet honderd procent van overtuigd dat hij toe is aan gezinsuitbreiding, maar de kenners binnen zijn vriendenkring drukken hem op het hart dat je dat wellicht nooit bent – je weet namelijk niet waar je aan begint. Ikzelf twijfel geen seconde. Ik wil mama worden rond mijn dertigste en Hans moet de papa zijn, dat weet ik zeker. Nu maar hopen dat het ons gegund is samen ouders te worden.

Van een vriendin leen ik een Persona, een apparaat waarmee je je eisprong kunt bepalen. Snel haal ik de benodigde batterijen en teststaafjes in huis. Hans lacht en vindt het een smerig ding. ‘Gewoon na afloop een kussen onder je heupen leggen, zodat dat superzaad van mij er niet meteen uit loopt,’ zegt hij gekscherend. Ik vind het geen slecht idee en voeg de daad bij het woord. Vijf maanden later blijft mijn menstruatie uit en ben ik ervan overtuigd dat ik zwanger ben. Ik doe een test en spring een gat in de lucht: yes, gelukt! Wat zijn wij bofferds! En wat is het leven mooi!

De eerste echo is een feestje. Hans wil ook weleens zien wat er in mijn buik gebeurt, dus we plannen de afspraak bewust op een dag dat hij thuis is. Op de computer in het echocentrum gaan we baby’tje kijken. Idioot zeg, dat wezentje dat in míj spartelt en ronddraait. De beelden worden ingezoomd, stilgezet, teruggehaald. Hans is diep onder de indruk. Wat het geslacht is van de baby willen we niet weten. ‘Laat het een verrassing zijn,’ zegt Hans. ‘Leuk toch, om negen maanden in spanning te zitten?’ Ik vind het goed. Ik probeer in mijn leven al zoveel te controleren. Deze zwangerschap is een cadeautje. Laat het dan ook maar ingepakt zitten tot 6 december, de datum waarop we zijn uitgerekend.

‘We zijn nog niet helemaal uit de namen,’ hoor ik hem zeggen als in week 30 van mijn zwangerschap iemand van de Thuiszorg Breda aan de keukentafel zit. Ik vul drie mokken met dampende koffie. ‘Over een week of vier moet ik nog een dag of tien varen op de Middellandse Zee. Moet ik daarvoor nog iets regelen?’ gaat hij verder. Hij wordt gerustgesteld, er is nog tijd genoeg. Vóór week 36 hoeft hij zich geen zorgen te maken en moet hij gewoon lekker doen wat hij altijd doet. Ik schiet in de lach. Hans heeft zich nog nooit ergens druk om gemaakt, behalve als hij bij een zeilwedstrijd geen eerste plaats behaalde.

De dag waarop Hans om half elf naar Breskens vertrekt voor de start van de Antwerp Race, heb ik bij het opstaan last van krampen in mijn onderbuik. Ik laat hem niks merken. De pijnscheuten blijven aanhouden, ook als ik even later gezellig aan thee en gebak zit bij een eveneens zwangere vriendin. We slaan samen een van de zwangerschapsboeken open: week 32/33 van de zwangerschap beschrijft het indalingsproces en de indalingspijn die daarmee gepaard gaat. Ik ben enigszins gerustgesteld, maar het idee straks twee uur in de auto naar Friesland te moeten zitten omdat mijn moeder morgen zestig wordt, doet me besluiten voor alle zekerheid toch de verloskundige te bellen.

De assistente meldt me dat de verloskundige spreekuur heeft en dat ik over een uur word teruggebeld. Pas twee uur later gaat de telefoon. Ik moet mijn urine laten testen op blaasontsteking. Ik ben boos. Ik weet zeker dat ik geen blaasontsteking heb. Bovendien is het vrijdagmiddag en begint over een uur voor de meeste mensen het weekend. Naar mijn idee kan ik dan nergens meer terecht.