Iwan Tol

Hans Kraay jr.

Achter de kleedkamerdeur

Nieuw Amsterdam uitgevers

© Iwan Tol 2012

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Mulder van Meurs, Toni Mulder

Omslagfoto © Klaas Jan van der Weij
NUR 491

E-BOOK ISBN 978 90 468 1257 00

Eveneens verkrijgbaar als gedrukte versie – ISBN 978 90 468 1240 2 (1e druk 2012)

U kunt deze bestellen via onze webshop of in de boekhandel

www.nieuwamsterdam.nl/iwantol

Inhoud

Overzicht loopbaan Hans Kraay jr.

Inleiding: De moeder van Dennis Bergkamp

1. Jeugdidolen over de vloer

2. De ontgroening

3. De moeizame weg naar de top

4. Debuut bij een oudpapierploeg

5. Omgaan met vedetten (1): George Best

6. Avontuur over de grens (1): Amerika

7. De wanhoop van blessureleed

8. Degradatie met een lach

9. Kiezen voor het geld (1): Edmonton Eagles

10. Vierentwintig wedstrijden langs de kant

11. Avontuur over de grens (2): Engeland

12. Voetbalvrouw binnen een week

13. Kiezen voor het geld (2): RKC

14. Trainers, wat heb je eraan?

15. Vriendschap in het voetbal

16. Kiezen voor het geld (3): SVV/Dordrecht’90

17. Homo’s bestaan niet in het voetbal

18. Omgaan met vedetten (2): Louis van Gaal

19. Makelaar voor één dag

20. Het einde

21. De voetballende journalist

22. Omgaan met vedetten (3): Ruud Gullit

23. Omgaan met vedetten (4): Johan Derksen

24. Het sprookje van FC Lienden

Overzicht loopbaan Hans Kraay jr.

1978-1979: AZ’67

1979: Edmonton Drillers (zomer)

1979-1981: Excelsior

1980: San Jose Earthquakes (zomer)

1981-1982: HFC Haarlem

1982-1983 NAC

1983: Edmonton Eagles (zomer)

1983-1985: Brighton Hove & Albion FC

1985-1986: RKC

1986-1987: Helmond Sport

1987-1990: Eindhoven

1990-1992: De Graafschap

1992-1993: SVV/Dordrecht’90

1993-1995: Telstar

1995-1996: FC Den Bosch

1996: Sint-Niklaas

INLEIDING

De moeder van Dennis Bergkamp

En toen moest Hans Kraay jr. als verslaggever van SBS6 plotseling de ouders van Dennis Bergkamp bellen. De tv-zender wilde een interview met de sterspeler van Arsenal, maar niemand op de redactie had zijn nummer, ook Kraay jr. niet. Met lood in zijn schoenen toetste hij daarom even later het nummer in van het ouderlijk huis van Bergkamp. De moeder van Dennis Bergkamp nam op. ‘Goedendag, u spreekt met Hans Kraay jr., u kent mij misschien wel...’

Ja, de moeder van Dennis Bergkamp kende Hans Kraay jr. zéker. Van de aanslagen op de benen van haar zoon. En hadden die aanslagen zich nou maar beperkt tot zijn benen, maar het was nog veel erger geweest. Als verdediger van De Graafschap was Kraay jr. ooit al eens op Bergkamp afgestapt in de spelerstunnel. Niet om hem een prettige wedstrijd te wensen, maar om hem met een knietje in zijn kruis alvast een beetje uit te schakelen. Daarna had Kraay jr. negentig minuten lang als een bezetene Bergkamp achterna gerend, loerend op zijn enkels.

Díe Hans Kraay jr. hadden de ouders van Bergkamp nu dus aan de lijn. Die dwaas, die gek. Ook in de goede zin van het woord trouwens. Kraay jr. was geen topvoetballer geweest, zeker niet. Maar wél iemand die door al zijn avonturen uitgroeide tot een van de meest flamboyante persoonlijkheden die ooit op de Nederlandse velden heeft rondgelopen. Waar Hans Kraay jr. was, daar gebeurde altijd iets. En je wist van tevoren nooit wat. Hij kon zomaar de voorzitter ontvoeren (Edmonton Drillers), de trainer in bad verzuipen (EVV Eindhoven) of trouwen met de serveerster die hij een week eerder was tegengekomen in de pub (Brighton Hove & Albion FC). Daardoor kon je eigenlijk geen hekel aan hem krijgen. Zelfs de moeder van Dennis Bergkamp niet.

Toen Kraay jr. Danny Blind, 42-voudig international en winnaar van twee Europacups en een wereldbeker, interviewde, vertrouwde de Ajax-verdediger zijn gesprekspartner toe: ‘Ik ben jaloers op jouw carrière. Je hebt leuk werk bij de tv, je hebt drie jaar in de Verenigde Staten gewoond en gevoetbald, je hebt twee jaar in Engeland gespeeld, je hebt andere culturen mogen meemaken. Dat heb ik nooit meegemaakt. Ik ben dan misschien financieel rijk, jij bent geestelijk rijk.’

En inderdaad, kleurrijk wás de carrière van Kraay jr. Zeventien jaar voetbal (1979-1996) voerde hem langs zestien clubs: AZ, Edmonton Drillers, Excelsior, San Jose Earthquakes, HFC Haarlem, NAC, Edmonton Eagles, Brighton FC, RKC, Helmond Sport, EVV Eindhoven, De Graafschap, Telstar, FC Den Bosch en Sint-Niklaas. Kraay jr. voetbalde met George Best, woonde samen met Guus Hiddink, zag Louis van Gaal nog in korte broek, was ploeggenoot van Ruud Gullit, stond in de mandekking tegenover Marco van Basten en maakte de opkomst van Ruud van Nistelrooy mee. Hij stond er, als middelmatige verdediger, maar mooi met zijn neus bovenop.

In die zeventien jaar profvoetbal leek het soms wel alsof er twee personen in Hans Kraay jr. huisden. Meestal was hij beminnelijk en aanraakbaar voor iedereen. Gewoon, een leuke gozer. Maar er kon ook een duiveltje in hem bovendrijven en dan was er geen land meer met hem te bezeilen. Het maakte Kraay jr. ongrijpbaar en onvoorspelbaar. In 1983, als speler van NAC, sloeg hij een scheidsrechter neer. Hij was het niet eens geweest met een gele kaart. Gevolg: een schorsing van vierentwintig wedstrijden en een notering in de top-3 van langst geschorste voetballers.

De frêle technicus versus de ordinaire schopper. ‘Bergkamp was mijn grootste vernedering.’ © Michel Sterrenberg

In de jeugd van AZ had Kraay jr. nog als een groot talent gegolden. Later bij Excelsior werd hij een zeer gewaardeerde middenvelder. Zozeer zelfs dat een uitnodiging voor Jong Oranje klaar lag en een transfer naar PSV bijna was afgerond. Maar toen kwamen de blessures: gescheurde kruisbanden, een beenbreuk, en nóg een. Volgens fysiotherapeut Ted Troost was de kans dat hij in een rolstoel zou terugkomen zelfs groter dan dat hij weer op het voetbalveld zou staan.

Maar Kraay jr. ging tóch door, al was hij geen schim meer van het talent dat hij ooit was. Stond hij vóór zijn kwetsuur nog bekend als een verdedigend goeie kopper, daarna kwam hij nog maar half zo hoog. De dynamiek in zijn spel was verdwenen. Die zou nooit meer terugkomen. De stijlvolle technicus werd een alledaags bijtertje.

Waarschijnlijk in een freudiaanse zucht zijn vader te verbeteren, speelde hij oerend hard. Wild. Ruig. Verbeten. Want of hij nou wilde of niet, altijd en overal zou hij langs de meetlat van zijn vader worden gelegd. Een ongelijke strijd. Zijn vader glorieerde in volle stadions en speelde in het voetbal de hoofdrol. Hijzelf was niet meer dan een figurant. Voor Kraay jr. restte er nog maar één andere manier om zich te onderscheiden: harken. Schoppen. Bijten. Gek doen.

Het lukte wonderwel ook nog. Toen hij met Dordrecht’90 tegen Ajax speelde, hieven de toeschouwers in De Meer het lied ‘We willen Kraay in een rolstoel’ aan. ‘Ze kennen me dus toch ergens van,’ lachte Kraay dan. ‘Ik was in elk geval geen “zoon van” meer. Ik was Hans Kraay jr., de verzamelaar van gele en rode kaarten. Ik liep als een varken over het veld. En was er nog trots op ook.’ Zijn vader niet. Als die op zondagavond als commentator van buitenlandse wedstrijden terugkwam op Schiphol kon hij aan het hoofdschudden van de douaniers al zien dat zijn zoon zich weer had misdragen.

Kraay jr. was een dwaas op de voetbalvelden. Dat wisten alle spitsen, én hun ouders. Van de vierendertig wedstrijden die Dennis Bergkamp in een seizoen speelde, sloegen vader en moeder Bergkamp er steevast twee over. Inderdaad, de keren dat Hans Kraay jr. in het veld stond. De frêle technicus versus de ordinaire schopper. Natúúrlijk was dat een ongelijke strijd. ‘Bergkamp was mijn grootste vernedering,’ erkent Kraay jr. nu, ouder en wijzer. ‘En het ergste was nog: Dennis had zoveel beschaving dat hij niet eens boos werd. Ik was de moeite niet waard. Ik was maar Kraay jr.’

En tóch, ondanks alles, werd de moeder van Bergkamp niet boos toen ze Hans Kraay jr. aan de lijn kreeg. ‘Wat hebben we jou vervloekt,’ zei ze. ‘Maar nu vinden we je zo’n leuk schoffie bij SBS6.’

Spijt van alles? ‘Welnee,’ zegt Kraay jr. terugblikkend. ‘Ik was toch geen misdadiger? Ik heb veel domme dingen gedaan in mijn leven, maar ik heb ook vaak in de spiegel gekeken en geleerd van mijn fouten. En als ik niet op het randje had gespeeld, met dat invalide lichaam van me, dan had ik bij Bennekom gespeeld. Nu heb ik het toch allemaal mogen meemaken. En om eerlijk te zijn, ik had het voor geen goud willen missen.’

1

Jeugdidolen over de vloer

Waarin Hans Kraay jr. niet snapt waarom Jan Boskamp en Joke Bruijs zo vaak samen oppassen, hij droomt van Willem van Hanegem en verkering krijgt met een getrouwde vrouw.

Je jongenskamer vol posters van roemruchte spitsen en nors kijkende verdedigers. Een dekbed van je favoriete club. Elke avond met de bal naar bed. Elke 10-jarige die droomt van een carrière als profvoetballer kan erover meepraten. Voor Hans Kraay jr. kwam zijn jeugdidool als vanzelf zijn jeugd binnenglijden, want met een vader als oud-speler en jeugdtrainer van Feyenoord was het voor hem heel normaal dat er regelmatig beroemde spelers over de vloer kwamen. Joop van Daele bijvoorbeeld, wereldberoemd vanwege zijn kapot getrapte brilletje in de wereldbekerfinale voor clubteams tussen Feyenoord en Estudiantes, die kwam geregeld op de koffie. Voor kleine Hans was hij gewoon Ome Joop, zoals Jan Boskamp Ome Jan was. Inderdaad, speler van Feyenoord 1, maar ook de man die als terreinknecht het gras maaide op Varkenoord en met wie hij in de zomer altijd mee mocht op de grasmaaier om veld 1 in orde te maken. Ome Jan was ook oppas van Hans. Net als actrice Joke Bruijs trouwens, wier broer in het tweede elftal speelde. En soms pasten ze ‘toevallig’ allebei op. Niet zelden werd Hans wakker van het gestommel in de woonkamer als Jan en Joke door een vreemd misverstand kennelijk weer eens dubbel geboekt waren door zijn ouders.

Er was echter één speler die voor Kraay jr. geen oomfiguur was, maar een heus jeugdidool: Willem van Hanegem. Iemand die heel dichtbij, maar tegelijkertijd ook heel ver weg was. Een man van het volk en toch ongrijpbaar. Het was met Van Hanegem precies zoals zijn moeder het zei: ‘Als Van Hanegem op tv was, hoefde je het geluid niet eens aan te zetten. Dan volstond kijken alleen.’ En dat deed Kraay jr. dan ook op de woensdagmiddagen als de spelers van Feyenoord gingen kaarten op Varkenoord, in de kantine van ome Henk. ‘De Kromme’ kende die kleine van Kraay wel. ‘Ha Hanssie,’ begroette Van Hanegem hem dan. En voor Kraay jr. was zijn middag, wat heet, zijn week geslaagd. ’s Nachts lag hij in zijn bedje van Van Hanegem te dromen. Hij wilde niets liever dan net zo goed worden als zijn idool. En als dat niet zou lukken, vooruit, dan maar ooit met Van Hanegem samenspelen.

Kraay jr. speelde in de jeugd bij Feyenoord, waar hij tevergeefs hoopte op een doorbraak naar het eerste. Tussen Varkenoord en De Kuip lag slechts één weg, maar het voelde halverwege de jaren zeventig alsof er een reuzenblokkade was opgeworpen tussen die twee bastions. Feyenoord was een Europese topclub – de zojuist gewonnen UEFA Cup stond nog te glanzen in de prijzenkast. Wilde je als jeugdspeler jezelf tussen al die grote sterren knokken, dan moest je van hele goeden huize komen. Als jeugdspeler van Feyenoord was Kraay jr. best goed. Maar ‘best goed’ was bij lange na niet voldoende om de overstap naar ‘de overkant’ te maken. Laat staan om net zo goed als Van Hanegem te worden. Het was precies zoals zijn vader het altijd tegen hem zei: ‘Hans, jij wordt nooit een grote, wel een nuttige. Maar je zult er keihard voor moeten werken.’

En dat deed Kraay jr. dan ook, net zoals zijn vader dat vroeger had gedaan. Hoe vaak had kleine Hans tijdens de zomervakanties in Oostenrijk hem niet de bergen op en neer zien sprinten? En hoe vaak had hij in het zwembad niet de bal aan moeten gooien aan zijn vader? Cadeautjes kreeg je niet in het leven, was de boodschap die hij meekreeg van pa. Die moest je verdienen. Net als complimenten. ‘In 48 jaar heb ik er precies twee gehad,’ weet Kraay jr. ‘En daarmee kan ik gerust 48 jaar vooruit.’

Dat Kraay jr. in 1978 via een omweg alsnog met Van Hanegem zou komen samen te spelen, was te danken aan George Kessler, een strenge, Duitse trainer die van de gebroeders Molenaar (de eigenaren van elektronicazaak Wastora en suikerooms van AZ’67) de opdracht had gekregen om van de provincieclub een kampioenselftal te maken. Kessler zag wel wat in de 17-jarige voorstopper, die goed kon koppen en een behoorlijke pass in zijn benen had. Niet voor het eerste elftal, maar voorlopig voor het C-team, zoals het tweede elftal in die tijd werd genoemd; de laatste stap naar de top.

Het kon volgens Kessler niet zo zijn dat Kraay jr. zijn school niet zou afmaken. Daarom had de Duitser hem direct meegenomen in zijn lichtblauwe Mercedes en was naar een schoolgebouw in Alkmaar gereden, waar tot verbazing van Kraay jr. geen fietsen in de fietsenstalling stonden, maar alleen auto’s waren geparkeerd. Het bleek om de moederhavo te gaan, een deeltijdopleiding voor vrouwen die op latere leeftijd nog een inhaalslag wilden maken. Het waren de hoogtijdagen van de tweede feministische golf. Vrouwen konden meer dan alleen achter het aanrecht staan, was de boodschap. Dat statement was misschien nog wel belangrijker dan het diploma, want er waren uiteindelijk maar weinig vrouwen die van plan waren ook iets met het papiertje te gaan doen.

Voor Kraay jr. gold min of meer hetzelfde; het diploma kon hem gestolen worden, al lag daar een andere reden aan ten grondslag. Hij wilde koste wat het kost slagen als profvoetballer om net zo goed als zijn vader te worden, zijn held, die hij als kleine jongen had zien schitteren in volle stadions. Op zich was er niets mis met die ambitie, maar wel voor een jongen van zeventien jaar. Hij zou juist alles moeten willen, behálve dezelfde kant als zijn vader opgaan. Maar waar andere jongens van zijn leeftijd dwarslagen en zich afzetten tegen hun vader, daar bleef Kraay jr. zijn vader als rolmodel en referentiekader beschouwen. En eigenlijk nog meer dan dat: hij adoreerde hem. ‘Als hij van koeien had gehouden, dan had ik waarschijnlijk de beste boer van Nederland willen worden,’ erkent Kraay jr., die zonder enige spijt concludeert: ‘Ik heb mijn puberteit overgeslagen.’

In één opzicht was dat zeker níet het geval. Als 18-jarige was hij jong, gretig en nieuwsgierig naar wat het andere geslacht te bieden had. Een eigenschap waar hij nog heel lang ‘last’ van zou blijven houden en die hem, behalve een hoop lol, ook de nodige problemen zou opleveren. ‘Ik weet niet wat dit voor school is, maar ik doe het,’ jubelde Kraay jr. in de blauwe Mercedes van George Kessler. De trainer had er niet bij nagedacht of het nou wel zo verstandig was, een frisse, jonge knaap tussen al die getrouwde moeders. Hij stond er gewoonweg op dat Kraay jr. naar school zou gaan. En Kesslers wil was wet. Maar een succes zou die moederhavo nooit worden. Kraay jr. was vaker in het fietsenhok dan in het klaslokaal te vinden en kreeg zelfs nog verkering met een van die getrouwde vrouwen. Het havodiploma heeft hij nooit gehaald.

Veel beter ging het op het voetbalveld. Twee keer per week mochten een paar opvallende spelers van het C-team meetrainen met het eerste elftal, een soort stage. Ruiken aan het grote werk, zoals dat heette. En zo kon het gebeuren dat de droom van Hans Kraay jr. in de zomer van 1978 werkelijkheid werd: samenspelen met Willem van Hanegem, die charismatische man met zijn ongeëvenaarde humor. Het zou Hans Kraay jr. nog vies tegenvallen, maar dat wist hij toen nog niet.

2

De ontgroening

Waarin Hans Kraay jr. als ‘zoon van’ een aparte behandeling krijgt, door zijn jeugdidool wordt vernederd en via de laarsjes van Peter Arntz kennismaakt met het begrip ‘voetbalhumor’.

En zo had AZ’67 in 1978 twee Kraays op de loonlijst staan. Kraay jr. als speler van het C-team, Kraay sr. als technisch manager, die in die jaren bouwde aan het elftal dat drie jaar later kampioen van Nederland zou worden. Veel last van zijn achternaam had junior niet. Alleen Van Hanegem was een meester in het sarren. Kraay jr. was wel het zoontje van de manager. Vader en zoon hadden daar zelf duidelijke afspraken met elkaar over gemaakt: op de club was Kraay sr. de technisch manager, thuis weer gewoon pa. Nóóit andersom.

Later, toen vader (trainer) en zoon (speler) bij Edmonton Drillers werkten, waagde Kraay jr. het eens om zijn vader in het bijzijn van de spelersgroep tegen te spreken. Hij kon meteen ‘als een tuinkabouter’ rondjes gaan lopen. Zo waren de verhoudingen direct voor iedereen duidelijk.

In interviews beweerde Kraay sr. altijd dat er thuis nooit over voetballen werd gepraat. Junior wist wel beter: er werd thuis áltijd over voetbal gepraat. Er was bijna geen vertrek in huis dat niet bezaaid lag met opstellingen en aantekeningen over trainingsvormen. De spaarzame keren dat het niet over voetbal ging, ging het over paarden: de passie van Hans’ zus Nicolette.

Omdat de afstand tussen een speler van het C-team en een technisch manager betrekkelijk groot was, hoefde Kraay jr. zich nauwelijks te verantwoorden voor zijn achternaam. Als er in de kleedkamer van AZ al grapjes of opmerkingen werden gemaakt over Kraay sr., dan was zijn zoon niet iemand die dat ’s avonds aan de eettafel ging doorvertellen. Maar ja, zijn achternaam kon Hans niet veranderen, hij bleef natuurlijk wel ‘het zoontje van de manager’. De spelers van AZ waren er niet helemaal gerust op dat Kraay jr. zijn mond zou houden. Een nietsontziende ontgroening moest hem daarom duidelijk maken dat er een wereld binnen de kleedkamer bestond en een wereld buiten de kleedkamer.

Zodoende werd de eerste keer dat Kraay jr. zich bij de hoofdmacht voegde een memorabele ochtend. Hij kan zich de beelden meer dan dertig jaar na dato zo weer voor de geest halen. ‘Na de warming-up riep Kessler: “Tweetallen, één bal.” Iedereen stoof naar elkaar. De enige die overbleef was Van Hanegem. Kennelijk wist iedereen wat er zou gaan gebeuren, behalve ik. De oefening was heel simpel: speler A passt vanuit het midden naar de zijlijn, speler B gaat richting achterlijn en geeft een voorzet en speler A rondt af. Iedereen stond te wachten totdat ik aan de beurt was. Zij wisten: is die voorzet vijf centimeter te hoog of te laag, dan scheldt Willem hem de huid vol. Die spanning voelde ik wel. Ik kon maar aan één ding denken toen ik richting achterlijn liep: het móet goed zijn. Wat denk je? Precies op maat, die bal: een meter voor zijn linker, hij kon zo inschieten. Maar nee. Op het moment dat Willem de bal voor zijn voeten kreeg, deed hij een stap achteruit en riep voor iedereen hoorbaar: “Wat een waardeloze voorzet, je ziet toch wel dat ik hem op mijn hoofd wil?” Van Marwijk, Nygaard, Spelbos, allemaal stonden ze te grijnzen. Bij de tweede keer richtte ik de bal daarom op zijn hoofd. En ja hoor, panklaar, hij hoefde alleen nog maar te knikken. Maar nu bukte Willem. En weer ging hij uit zijn dak: “Je weet verdomme toch dat ik links ben?”’

Het werd, kortom, een ontgroening die Kraay nog lang zou heugen. Hoe hij de ballen op Van Hanegem ook gaf, nóóit was het goed. De jonge, aankomende prof voelde zich kleiner en kleiner worden en had zich die ochtend het liefst onder de grond willen verstoppen. Was dit nou waar hij altijd van gedroomd had, samen voetballen met zijn jeugdheld? In werkelijkheid voelde Van Hanegem wel degelijk genegenheid en waardering voor die jonge Kraay jr.; alleen hoorde dit kleineren bij de leerschool van profvoetballer. Het was hier per slot van rekening die moederhavo niet!

Twee dagen – en twee slapeloze nachten – later brak Kraay jr. door het pantser van die gesloten Van Hanegem. ‘Ik zat bij het afsluitende partijtje gelukkig bij de ploeg met gele hesjes, niet bij de groene partij van Willem. Bij de eerste de beste mogelijkheid die ik kreeg, gaf ik Willem toch een rotschop. Het had helemaal verkeerd kunnen aflopen, met een zware blessure voor hem, maar gelukkig gebeurde er niets. Willem stond op, gaf geen krimp en ging verder. Vanaf dat moment was ik voor hem Hans in plaats van “die gozert” of “het zoontje van de manager”.’

Behalve met ontgroenen kreeg Kraay jr. bij AZ ook voor het eerst te maken met de zogeheten voetbalhumor. Dat was vaak flauwe humor, die ten koste van iemand anders ging en als onderliggend doel had om de verhoudingen in een elftal scherp te krijgen. Net zoals dat in militaire dienst gebeurt. In de pikorde stond Peter Arntz nog niet zo hoog als Willem van Hanegem. Toch probeerde Arntz zijn beroemde ploeggenoot in een volle kleedkamer voor schut te zetten. Kraay jr. herinnert zich de verjaardag van Peter Arntz. ‘Hij trakteerde op gebak en Willem stond onder de douche. In een volle kleedkamer zei Peter: jongens, let op. Hij trok de linkersok van Willem uit zijn schoen en deed daar een slagroomsoes in. Nou zat iedereen altijd al een beetje naar Willem te kijken, maar toen hij dit keer onder de douche vandaan kwam, werd het wel heel erg stil. Willem doet eerst zijn rechtersok aan, daarna zijn rechterschoen. Vervolgens zijn linkersok en toen dus met zijn voet in die linkerschoen. Ik heb nooit meer in mijn leven een soes zo hoog zien opspatten, Willem zat helemaal onder. Iedereen lag dubbel van het lachen en sloeg Arntz op zijn schouders. Hij had toch maar Willem van Hanegem in de maling durven nemen. Willem lachte niet, Willem baalde niet, Willem liet gewoon niks merken en stapte zo de kleedkamer uit. Bij elke stap die hij deed spatte de slagroom tot kniehoogte uit zijn schoenen, maar hij gaf geen krimp!’

De volgende dag wachtte iedereen bij AZ’67 op een wraakactie, maar die bleef merkwaardig genoeg uit. En ook de dagen erna gebeurde er niks. Pas een week later, op het moment dat iedereen het voorval alweer vergeten was, ging Van Hanegem een kwartier voor het einde van de training ineens naar binnen, zogenaamd met liesklachten maar in werkelijkheid met het plan voor de grote revanche. Als materiaalman, waarover hierna meer, was Kraay jr. al binnen. Hij zag hoe Van Hanegem na een bezoekje aan het toilet wat in de punt van het laarsje van Arntz rommelde. ‘Toen Peter een tijdje later stond te douchen maakte Van Hanegem een rondje. “Jongens... zo heel even kijken als Peter zijn schoenen aantrekt!” waarschuwde hij. En dat deden we zeer aandachtig. Peter trok zijn hagelwitte sokken aan. En op het moment dat hij vol overtuiging zijn rechterlaars instapte spatte er van alles omhoog! Het leek wel een gierwagen! Toen de volledige kleedkamer in coma lag van het lachen liep Willem zonder een spier te vertrekken met zijn tas in de hand weg met de legendarische woorden: “En, lopen ze lekker die laarsjes, Peter?”’