Cristina Alger

De Darlings van New York

Vertaald door
Lidwien Biekmann, Gerda Baardman en Wim Scherpenisse

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Voor mama

Oorspronkelijke titel The Darlings. Pamela Dorman Books / Viking Penguin, a member of Penguin Group (USA) Inc.

© Cristina Alger 2012

© Nederlandse vertaling Lidwien Biekmann, Gerda Baardman en Wim Scherpenisse / Nieuw Amsterdam Uitgevers 2012

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Studio Ron van Roon

Foto omslag © iStockphoto

Foto auteur © Deborah Feingold

E-BOOK ISBN 978 90 468 1340 9

Eveneens verkrijgbaar als gedrukte versie – ISBN 978 90 468 1288 4 (1e druk 2012)

U kunt deze bestellen via onze webshop of in de boekhandel

www.nieuwamsterdam.nl/cristinaalger

www.cristinaalger.com

PROLOOG

Dat was het dan, dacht hij. Hij deed zijn linkerknipperlicht aan. Het einde van de reis.

Het bord van de afslag naar de brug was plotseling opgedoemd. Hij had deze rit al eerder gemaakt, maar niet om twee uur ’s nachts, en hij kon toch al niet zo goed in het donker rijden. Toen hij de stad uit reed was het rustig op de weg, maar nu was er nauwelijks nog verkeer. Steeds als hij werd ingehaald door een andere auto vroeg hij zich af wie de bestuurder was en waarom die mensen nog zo laat op pad waren. Misschien vroegen ze zich over hem hetzelfde af.

Een paar keer had een automobilist die hem inhaalde opzij gekeken. Naar zijn auto, dacht hij. Hij had beter niet de Aston Martin kunnen nemen. Zelfs in het donker viel die enorm op. Van al zijn auto’s was deze hem het liefst: een bijna perfecte replica van de wagen waarin James Bond in Goldfinger en Thunderball had gereden. Het origineel had twee jaar geleden op een veiling meer dan twee miljoen dollar opgebracht; hij zou hem direct hebben gekocht als hij de kans had gekregen. Maar deze was vrijwel even goed: perfect gerestaureerd en overgespoten in klassiek zilver. Zelfs voor een kenner was hij vrijwel niet van het origineel te onderscheiden.

Toen hij bij de afslag naar de brug voorsorteerde, kwam een witte Kia naast hem rijden. De bestuurder en hij keken elkaar heel even aan. De man glimlachte goedkeurend en stak zijn duim op. Meestal ging zijn hart wat sneller kloppen als hij indruk op zo’n vent had gemaakt, een of andere accountant uit Westchester die per jaar waarschijnlijk nog minder verdiende dan hij per dag. Nu ging zijn hart tekeer en dat was niet goed. Hij had dit fout ingeschat. Dit was niet het moment om de aandacht te trekken.

Hij had de pest aan foute inschattingen. Daar waren er de laatste tijd nogal wat van geweest, wat er uiteindelijk toe had geleid dat hij op deze woensdag om twee uur in de vroege ochtend zijn auto onder aan de Tappan Zee Bridge parkeerde. Dit was bepaald niet plan A. Zijn hoofd gonsde toen hij de motor en het licht had uitgedaan. Nu hoorde hij alleen nog het geruis van de auto’s die over de brug reden en van het bloed dat in zijn oren suisde. Hij bleef een tijdje bewegingloos voor zich uit staren in de richting van de brug. Die zag er anders uit dan een week geleden. Bij daglicht leek het een stalen kooi die over het water hing, een soort kermisattractie, een achtbaan met twee pieken. Nu waren de bovenste balken verlicht en danste de weerschijn ervan op het zwarte water in de diepte. Het was prachtig.

Dit was moeilijker dan hij had gedacht. Misschien zelfs zo moeilijk dat hij het niet kon. Hij wist dat hij moest ophouden met nadenken en moest doen wat hij zich had voorgenomen, maar zijn hart bonsde zo snel dat hij bang was te zullen flauwvallen; het leek haast wel alsof hij een epileptische aanval kreeg.

Hij pakte het potje Dilantin uit het handschoenenkastje. In elke auto had hij zo’n potje, voor noodgevallen. Zijn handen beefden toen hij het dekseltje openschroefde, waardoor het potje uit zijn vingers gleed. Hij raapte de pillen van de passagiersstoel – er waren er nog maar twee – en stopte ze in zijn zak.

Je kent die brug, zei hij tegen zichzelf.

Hij is bijna vijf kilometer lang en heeft zeven rijbanen.

Er zijn vier telefoons, aan elke kant twee.

De storm joeg het rivierwater op. Hij kon het in het donker niet zien, maar stelde het zich voor: het koude, zwarte water dat in een eindeloze stroom onder de brug door kolkte. De wind was nu al aangewakkerd tot windkracht acht, met windstoten van honderd kilometer per uur, dus de stroming was sterker dan normaal. Als je hier sprong, werd je meteen door de rivier verzwolgen. Misschien dat ze je niet eens meer konden terugvinden: een plons en je was weg.

De afgelopen tien jaar hebben op deze brug meer dan vijfentwintig mensen zelfmoord gepleegd. Daarom hebben ze er ook telefoons neergezet, zodat potentiële zelfmoordenaars een hulplijn kunnen bellen.

Het weer is ideaal. Het moet nu.

Meestal vond hij het kalmerend om statistieken en scenario’s door te nemen, vooral de ongewone of onwaarschijnlijke die anderen niet serieus namen. Zijn ademhaling werd wat rustiger, waardoor het hem lukte om uit te stappen. Zijn schoen gleed weg over een losse kluit aarde, waardoor hij bijna viel. Hij bleef staan en veegde het zweet van zijn voorhoofd. Hij zag de telefoon niet in het donker, maar hij wist dat die er was. Een paar meter verderop maar. Voor de duizendste keer zei hij tegen zichzelf dat dit niet alleen de beste oplossing was, maar ook de enige. Hij had eindeloos lang gepiekerd, gerekend, de risico’s ingeschat. Dit was de enige uitweg.

DINSDAG, 21.30 UUR

Het applaus stierf net weg toen Paul door de zijdeur naar binnen glipte. Hij bleef aan de rand van de zaal staan tot de muziek weer begon. Zijn vrouw, Merrill, stond voorin bij het podium. Ze keek naar een fotograaf die foto’s maakte van haar moeder, Ines, die voorzitster was van het comité dat het benefietgala had georganiseerd. Om hem heen zweefden de feestgangers tussen de tafeltjes door als een reusachtig meercellig organisme dat glansde in het fonkelende licht van honderden cocktailglazen en kaarsen. Terwijl Paul zich een weg baande naar zijn vrouw zag hij dat een paar mensen hem koeltjes aankeken. Zijn hand schoot instinctief naar de knoop van zijn das en duwde hem recht. Het was een van zijn lievelingsdassen, die behoorde tot wat Merrill de ‘topselectie’ van zijn garderobekast noemde. Hij voelde zich met die das op zijn gemak, meestal tenminste. Maar vanavond, in een zee van smokings, kwam hij hem volkomen ongepast voor. Paul hield zijn ogen op zijn vrouw gericht en probeerde zich zonder succes de naam van het goede doel van Ines te herinneren.

De veiling was zo te zien al voorbij. Dat vond hij een beetje jammer, want hij had gehoord dat het spectaculair zou worden. Zijn schoonmoeder was dit jaar voor het eerst voorzitster en ze was niet iemand die voor haar voorgangsters wilde onderdoen. Ze was maandenlang druk in de weer geweest om de bijzonderste veiling samen te stellen die ze kon bedenken: zo konden de gasten bieden op een weekend in het huis van Richard Branson op Necker Island, pianoles van Billy Joel, of een door Babe Ruth gesigneerde honkbal. Hoewel Paul zich niet kon voorstellen dat iemand midden in de crisis een bedrag met vijf nullen over de balk wilde smijten, scheen Ines er volledig van overtuigd te zijn dat ze meer geld zou binnenhalen dan het vorige jaar. Een koppig zelfvertrouwen, dat was een van haar charmes. Ze had een veilingmeester van Sotheby’s ingehuurd, rechthoekige biedbordjes besteld met op de achterkant in gouden letters de naam van het goede doel, en al haar relaties ingeschakeld om zo veel mogelijk aandacht van de pers te krijgen. Ze had door weten te dringen tot een societyblad met een foto van haar met een paar andere vrouwen die zich ook ‘filantroop’ van beroep noemden.

Aan het podium te zien had Ines gelijk gekregen; daar stonden schildersezels met posters van alles wat er was geveild. Op elke poster zat een grote rode sticker waar VERKOCHT op stond, zo’n sticker die je ook wel zag op de voorruit van auto’s in een showroom. Op een groot bord op de laatste schildersezel noteerde de veilingmeester met een dikke viltstift het verbijsterend hoge eindbedrag.

Paul was nog maar tien meter van Merrill verwijderd toen hij ineens door iemand bij zijn schouder werd gegrepen. ‘Hé, bro!’ Adrian stond voor hem. ‘Ik vroeg me al af of je nog zou komen opdagen.’ Adrians wangen waren rood en hij had een waas van zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd; door de drank, door het dansen, of allebei. Zijn vlinderstrikje, een gestippeld geval dat paste bij zijn cummerbund, hing los om zijn hals. Adrian was getrouwd met Merrills zus, Lily. Hoewel Paul en hij even oud waren, vond Paul het toch moeilijk om Adrian niet als een soort jonger broertje te zien.

Paul wilde hem de hand schudden, maar Adrian hield twee flesjes bier omhoog. ‘Wil je er een?’ vroeg hij.

Paul probeerde niet geërgerd te kijken. ‘Nee, dank je. Ik kom net van kantoor.’

‘Ja, ik ook.’ Adrian knikte bedachtzaam en nam een slok bier. Het leek Paul hoogst onwaarschijnlijk. Op de eerste plaats omdat Adrian in smoking was, met die fluwelen instappers die hij graag bij officiële gelegenheden droeg. En verder was hij verdacht bruin. Nu Paul erover nadacht, realiseerde hij zich dat hij Adrian sinds afgelopen donderdag al niet meer op kantoor had gezien.

‘Ik bedoel niet letterlijk van kantoor,’ voegde Adrian er snel aan toe. ‘Ik was het weekend bij klanten in Miami. Ik moest vanaf het vliegveld meteen door hierheen.’

‘De zon scheen daar, zo te zien?’

‘Het weer was daar echt waanzinnig. Ik heb vanochtend nog negen holes gespeeld.’ Met een brede grijns dronk Adrian zijn bierflesje leeg. ‘Godendrank,’ zei hij met een goedkeurend knikje. ‘Weet je zeker dat je deze niet wilt?’

Paul schudde zijn hoofd. ‘Fijn dat je het leuk hebt gehad,’ zei hij met afgewende blik.

Hij wist wel dat het tot Adrians taken behoorde om de contacten met de klanten te onderhouden. Maar de koersen stuiterden op en neer, het was op kantoor vijf keer zo druk als normaal, en Paul had weinig begrip voor mensen in het bedrijf die nu niet minstens tachtig uur per week maakten.

Hij zag over Adrians schouder dat Merrill verder in de drukte verdween. ‘Zeg, ik moet nu echt naar Merrill, ik ben al zo laat.’

‘Ja, ja, doe maar. Ze vroeg al waar je was. Ga je nog naar de afterparty?’

‘Ik denk niet dat ik dat nog red. Ik ben kapot. En het is al laat.’

Adrian haalde zijn schouders op. ‘Zie ik jullie dan morgen in East Hampton? Lily en ik gaan rond lunchtijd rijden, dan zitten we niet in de spits.’

‘Ik denk het niet. Werk, je weet wel. Wij zijn van plan om donderdagochtend te vertrekken.’

‘Cool. Zorg wel dat je er om half een bent, anders mis je de aftrap. Familietraditie van de Darlings.’

‘Tegen wie spelen ze dit jaar?’

‘Tennessee. Gaat zwaar worden. Oké, bro. We zien elkaar nog wel even voordat we naar de afterparty gaan.’ Hij gaf Paul een you-da-man-knikje en zette zijn lege bierflesje op het blad van een ober.

‘Oké. Tot straks.’ Paul keek Adrian na. Hij zeilde weg, nonchalant als altijd, met zijn ene hand in zijn zak. Hij liep naar zijn broers die aan de bar stonden. Ze waren alle vier lang en dun als bonenstaken, met een weelderige bos gitzwart haar. De oudste, Henry, vertelde iets waar de tweelingbroers Griff en Fitz luidruchtig om moesten lachen. De vrouwen die bij de vier in de buurt kwamen, vertraagden instinctief hun pas, als sterren die een zwart gat ingezogen worden. De broers Patterson waren zo knap dat ze elk een sterke aantrekkingskracht uitoefenden, maar met z’n vieren bij elkaar vormden ze een middelpunt waar alles om draaide. Toen Adrian bij hen kwam staan, sloeg Henry zijn arm even om zijn schouder. Hagelwitte tanden lichtten op toen ze elkaar begroetten.

Adrian was niet zo saai als Henry en niet zo frivool als Griff en Fitz. Eigenlijk was hij best een leuke vent en Paul mocht hem wel, of hij nu wilde of niet. Terwijl Adrian lol maakte met zijn broers, vroeg Paul zich even af hoe hij Adrians totale onbevattelijkheid voor stress inspirerend zou kunnen vinden in plaats van gekmakend. Hij probeerde Adrian beter te begrijpen nu ze samenwerkten, hoewel de omstandigheden dat er niet gemakkelijker op maakten.

Hij schrok op uit zijn gepeins doordat iemand zijn arm aanraakte.

‘Daar ben je!’ zei Merrill. Ze werd vergezeld door Lily, die ook in het blauw was. Of misschien was het Merrill die Lily vergezelde; Lily bloeide bij dit soort gelegenheden op, ontvouwde haar blaadjes als een bloem in een broeikas. Haar lichtblonde haar zat in een ingewikkelde serie vlechtjes, een beetje zoals bij de dressuurpaarden waar ze ’s zomers nog steeds in de weekenden op reed. Aan haar oren bungelden twee peervormige diamanten, elk groter dan de steen in haar trouwring. Ze had ze als huwelijkcadeau van haar vader gekregen, wist Paul.

Merrill zag er mooi uit, smaakvol gekleed – haar eenvoudige jurk benadrukte het blauw van haar ogen en de ronding van haar schouders. Hoewel ze glimlachte, stond haar gezicht gespannen van frustratie. Paul had het gevoel dat hij een uitbrander zou krijgen. Hij boog zich naar voren en gaf beide zusjes een kus op hun wang.

‘Excuses dat ik zo laat ben,’ zei hij maar alvast. ‘En ik weet dat het black tie is, maar ik kom net van kantoor. Jullie zien er allebei fantastisch uit, zoals altijd.’

‘In elk geval ben je er nu,’ capituleerde Merrill.

‘Maar je hebt wel mama’s speech gemist,’ protesteerde Lily. Ze knipperde driftig met haar grote ogen.

‘Ik weet het. Het spijt me. Hoe was het feest?’

‘Geweldig,’ zei Lily afwezig. Ze had haar interesse in hem alweer verloren. Ze keek langs hem de zaal rond. ‘Gaan jullie naar de afterparty? Volgens mij is het hier zo’n beetje afgelopen.’

‘Natuurlijk,’ zei Merrill.

‘Ik denk het niet,’ zei Paul tegelijk.

Ze keken elkaar aan en Lily lachte opgelaten. ‘Dat vechten jullie samen maar uit,’ zei ze. ‘Maar ik vind dat jullie wel moeten komen. Het wordt leuk. Zelfs papa en mama komen even langs.’

Lily draaide zich om en liep geïrriteerd weg; de stof van haar lange jurk sleepte over de grond. De jurk had een laag uitgesneden rug en Paul zag hoe griezelig mager ze was. De wervels tekenden zich scherp af en haar schouderbladen staken een beetje uit. Lily was altijd op dieet. Ze had een gestaag groeiende lijst van etenswaren waar ze allergisch voor beweerde te zijn. Soms vroeg Paul zich af of ze misschien helemaal niet meer at.

‘We moeten echt naar die afterparty,’ zei Merrill toen Lily buiten gehoorsafstand was. Ze klonk gespannen. ‘Het is een belangrijke avond voor mijn ouders.’

Paul haalde diep adem en sloot even zijn ogen. ‘Dat weet ik,’ zei hij, ‘maar daar staat tegenover dat ik totaal uitgeput ben. Ik heb bijna vierentwintig uur gewerkt. En dat is voor je vader trouwens ook heel belangrijk.’

‘Hij vindt wel meer dingen belangrijk dan alleen het werk.’

Paul reageerde niet op haar bitse toon. ‘Ik doe echt mijn best maar ik ben gewoon uitgeput. Ik wil het liefst naar huis en samen met jou gaan slapen.’

De rimpel in Merrills voorhoofd verdween. ‘Sorry,’ zei ze hoofdschuddend. Ze sloeg haar armen teder om zijn nek. Paul drukte zijn neus in haar goudbruine haar en voelde de ronding van haar schedel. Ze rook warm, naar ahornsiroop. Ze hield haar hoofd naar achteren en liet haar handen op zijn schouders rusten. Hij liet zijn handen naar haar onderrug glijden en keek haar op een armlengte afstand bewonderend aan. ‘Ik snap het echt wel,’ zei ze met een zucht. ‘Ik heb het ook verschrikkelijk druk gehad. Ik had zelfs nauwelijks tijd om me te verkleden. Ik zie er vreselijk uit, ik heb niet eens mijn haar gedaan.’

‘Je bent oogverblindend. Prachtige jurk.’

Haar gezicht klaarde op. ‘Lief van je.’ Haar ronde wangen kregen de kleur van pioenrozen. Ze streek haar jurk glad over haar heup. ‘Wacht maar tot je die van mijn moeder ziet. Ze heeft het er al maanden over. Hij is van een of andere Zuid-Amerikaanse ontwerper.’

Ze keken allebei naar Ines. Ze koesterde zich in de aandacht van Duncan Sander, hoofdredacteur van het tijdschrift Press. Duncan liet onder het praten zijn handen fladderen als vogeltjes en Ines lachte uitbundig. Een tafereel dat zo in de Lifestyle-bijlage van de New York Times kon. Vorige zomer had er een stuk van twee pagina’s in Press gestaan over het huis van de familie Darling in East Hampton: DE DARLINGS VAN NEW YORK, luidde de titel. Ines refereerde in gesprekjes graag aan ‘het artikel’ en sprak over Duncan Sander alsof ze al jaren bevriend waren. Maar eigenlijk was het helemaal geen echt artikel, meer een onderschrift bij een glamourfoto van Ines en Lily die – om onduidelijke redenen in witte cocktailjurkjes gekleed – op het grasveld voor het huis wat dolden met Bacall, de weimaraner van de familie. Voor zover Paul wist zagen Ines en Duncan elkaar nooit, behalve bij dit soort gelegenheden.

Vanavond droeg Ines een lange, smaragdgroene jurk die over de hele lengte was afgezet met ruches, waardoor het leek alsof een python haar met huid en haar probeerde te verzwelgen.

‘Ik waardeer het enorm dat je er bent,’ zei Merrill, terwijl ze met een cynische blik naar haar moeder keek.

‘Vanzelfsprekend. Het is ook een geweldig doel. Wat was het ook alweer? Honden? Kanker? Honden met kanker? Help me eens.’

‘New Yorkers for Animals. Jezus, Paul, je moet wel een beetje opletten.’

‘O, daar ben ik ook erg vóór. Ik vind al die groeperingen tegen dieren zó harteloos.’

Merrill barstte in lachen uit. ‘Ze hebben een reddingshond geveild,’ zei ze. ‘Voor achtduizend dollar.’ Ze keek hem aan en wachtte tot dit feit tot hem was doorgedrongen.

‘Zoiets belachelijks heb ik nog nooit gehoord.’

‘Dat is toch juist enig!’ riep ze uit, met grote, quasiserieuze ogen. ‘Allemaal voor het goede doel! En het was zo’n schat, dat arme beest. Een retriever of zo, geen pitbull. Ze hadden hem zelfs op het podium, met een klein vlinderstrikje om.’

‘Mmm. Een reddingsretriever.’

Ze moest opnieuw lachen. ‘Alles voor het goede doel,’ verzuchtte ze. ‘Dat strikje was trouwens van Bacall.’

Bacall was de lijn van hondenaccessoires en hondenkleding die Lily een jaar geleden had opgezet. Dat was haar modieuze bijdrage aan de familie: haar eerste en enige poging tot een lucratieve bezigheid. Merrill was ervan overtuigd dat de hele onderneming haar vader twee keer zoveel geld kostte dan ze opleverde, al moest ze Lily nageven dat het bedrijfje zich ondanks de crisis staande scheen te houden.

Op de achtergrond speelde de band het laatste nummer voordat de klok het middernachtelijk uur sloeg. De bandleider stond te swingen achter de microfoon en zette zijn beste Sinatra-bariton op. Paul dacht niet dat chique feesten in Manhattan ooit anders eindigden dan met ‘New York, New York’. Dat was ook het laatste lied op hun bruiloft geweest. Nu stonden zijn vrouw en hij samen aan de rand van de dansvloer te kijken naar de laatste dansparen die met wisselende sierlijkheid langskwamen.

‘Dansen?’ vroeg Paul, hoewel hij daar eigenlijk te moe voor was. Hij zou liever een borrel gaan drinken.

‘Alsjeblieft niet. Wat wij nodig hebben is een borrel.’ Merrill liet haar hand in de zijne glijden en nam hem mee naar de dichtstbijzijnde bar.

Daar stonden de mensen drie rijen dik te wachten en was de barkeeper druk bezig met de laatste ronde. Terwijl Paul en Merrill op hun beurt wachtten, kwam Carter, de vader van Merrill, achter hen staan.

‘En, hoe gaat het hier?’ vroeg hij hartelijk terwijl hij ze allebei even op de schouder sloeg. Hij was zo groot dat ze gemakkelijk in zijn uitgestrekte armen pasten. ‘Paul, wie heeft gezegd dat jij naar huis mocht?’

‘Je laat hem veel te hard werken, pap,’ zei Merrill.

‘Ja, nou ja. We hebben ook wel twee interessante maanden achter de rug, hè Paul? Een zeer geschikte periode om naar beleggingen over te stappen.’ Carter lachte even. Hoewel hij er zoals altijd gesoigneerd uitzag, waren zijn ogen klein en vermoeid achter zijn brillenglazen. Zijn haar was ook dunner geworden en was de laatste tijd meer wit dan zilver. Het stond hem goed, maar als je hem kende zag je het verschil. Het instorten van de markt kwam voor Carter op een slecht moment. Op kantoor werd gezegd dat hij aan het eind van het jaar met pensioen zou zijn gegaan als de markt op koers was gebleven. Nu maakte hij dagen die meer bij een junior beursanalist pasten dan bij een CEO: zeven dagen per week, soms zestien uur achter elkaar.

‘Zo te zien gaan Lily en Adrian weg,’ zei Merrill met een blik over Pauls schouder. ‘Ik ga even zeggen dat we misschien niet naar de afterparty gaan. Niet over het werk beginnen terwijl ik weg ben.’ Ze lachte lief naar beide mannen en verdween.

De vader en de schoonzoon bleven achter, zoals gewoonlijk wat onhandig in elkaars gezelschap.

‘Wel een geslaagd evenement,’ merkte Paul op terwijl ze om zich heen keken.

‘Jawel, hè?’ Carter knikte enthousiast. Hij leek blij dat er een gespreksonderwerp was aangedragen. Als Paul met zijn schoonvader over koetjes en kalfjes praatte, had hij vaak het gevoel dat hij op het slappe koord balanceerde, en nu ze samenwerkten was dat zelfs nog sterker geworden. Een gesprek over het werk leek overdreven serieus, over elk ander onderwerp te frivool. Hij had het idee dat Carter zich net zo onzeker voelde over hun nieuwe onderlinge verhouding.

‘Ines heeft er veel tijd in gestoken,’ bracht Carter naar voren. ‘Het was dit jaar niet zo gemakkelijk om de mensen hun portefeuille te laten trekken. En ze waren alle bedrijfstafels al kwijt, Lehman had altijd een tafel, AIG, en Howary natuurlijk. Verbijsterend dat die nu allemaal weg zijn.’

Paul knikte. Hij herinnerde zich dat hij zijn vorige baas, Mack Howary, een jaar geleden bij dezelfde gelegenheid was tegengekomen. Mack zat toen met zijn hofhouding en enkele klanten en hun echtgenotes aan de tafel van Howary LLP. Mack was idioot dik en erg luidruchtig voor een jurist; zijn ego was nog steeds opgeblazen door een lovend stuk dat kort daarvoor in Barron’s had gestaan en waarin hij was uitgeroepen tot ‘een van de invloedrijkste spelers van the Street’. Mack had hem gewenkt en hem voorgesteld (‘Een van onze rijzende sterren,’ had hij de mensen aan zijn tafel verteld), maar dat deed hij pas nadat hij had gezien dat Paul stond te praten met Carter Darling en Morty Reis, de oprichter van Reis Capital Management.

Paul vroeg zich af waar Mack vanavond was. Hij had gehoord dat hij huisarrest had op zijn landgoed in Rye, dat zo enorm groot was dat dat nauwelijks een vrijheidsbeperking inhield. Howary LLP was nog maar tien weken geleden omgevallen, dat was een krappe twee maanden nadat Mack was beschuldigd van zes soorten belastingontduiking en beursfraude. Die teloorgang was enorm snel gegaan. Howary LLP was meer dan tien jaar het goudhaantje van de advocatenkantoren van Wall Street geweest. Mack, de oprichter, was een van de weinige juristen die een bijna mythische status hadden onder jonge partners en rechtenstudenten. Paul had een keer meegemaakt dat Mack een propvolle collegezaal van de New York University had toegesproken; tot op de trappen zaten ze, alleen om hem te horen spreken over structured investment. Toen Paul als tweedejaars rechtenstudent ging solliciteren, was een baan bij Howary veruit het meest gewild.

Howary was altijd een onconventioneel kantoor geweest. Het was vrij klein, met maar zo’n honderdvijftig juristen, maar het speelde mee in een veel hoger klassement. Ze waren gespecialiseerd in vennootschapsbelasting en transacties op de kapitaalmarkt, ze adviseerden klanten over derivaten en andere beleggingsinstrumenten, internationale aandelen en privatisering van staatsbedrijven. Het was een complexe en zeer lucratieve praktijk en Howary was de beste.

Helaas bleek het ontduiken van vennootschapsbelasting Macks grootste specialiteit. De toezichthouders hielden hem al jaren in de gaten en wachtten tot hij een fout zou maken. Toen een van zijn grootste klanten bekende ongeveer een miljard dollar van een Colombiaans drugskartel te hebben witgewassen via een bank in Montserrat, volgde een snel en genadeloos einde. Binnen een paar dagen doorzochten rechercheurs van de fiscale opsporingsdienst en van justitie als een stel aasgieren alle werkkamers en computers van de juristen, ze doorzochten de bestanden met dagvaardingen, declaratieformulieren en al het mailverkeer. Het werk voor de klanten lag volledig stil. Iedereen moest zeven dagen per week en vierentwintig uur per dag beschikbaar zijn voor de federale autoriteiten. Paul sliep ’s nachts op een bank in zijn kantoor en kwam alleen thuis om te douchen en zijn slapende vrouw een kus te geven. Hoewel hij bang was geweest voor het einde, was hij opgelucht toen dat eindelijk kwam. Het was alsof hij zich staande had moeten houden op een zinkend schip.

Toen Howary LLP omviel, werd daar in de pers minder aandacht aan besteed dan in normale marktomstandigheden het geval geweest zou zijn. Maar het was de herfst van 2008. Vergeleken met Freddy, Fanny, Lehmann, AIG en Merrill Lynch was het omvallen van een advocatenkantoor met 150 medewerkers een schrammetje op een karkas. Toch stond de foto van Mack die gehandboeid uit zijn pied-à-terre aan Park Avenue werd gehaald op de voorpagina van alle kranten. De andere partners verdwenen naar hun huizen in Connecticut, Florida of het Caribisch gebied, waar ze zich gedeisd hielden en afwachtten tot de storm weer zou luwen. Sommigen kregen een andere baan, maar de meesten niet; niemand wilde een partner van Howary aannemen. De naam Howary werd geassocieerd met illegale praktijken. Er werd over gekletst op cocktailparty’s, zoals over Bear Stearns of Marc Dreier. De partners werden zonder enig ceremonieel per mail ontslagen. Paul wist niet wat hij moest beginnen, hij zette het op een zuipen en zocht afleiding in de bioscoop. Hij droomde daar nog weleens over en werd dan badend in het zweet wakker.

De eerste avond na zijn ontslag kon hij niet in slaap komen. Merrill lag in zijn armen dicht tegen hem aan en terwijl hij haar voelde ademen tegen zijn huid rekende hij steeds opnieuw uit hoe ze ervoor stonden, tot het ochtendlicht over het plafond kroop. Hij had erg goed verdiend bij Howary. Extreem goed zelfs, maar het probleem was dat ze het ook allemaal heel gemakkelijk uitgaven. Dat kon hij een half jaar volhouden. En dat was niet lang, hij hoorde de klok genadeloos doortikken. Daarna moesten ze drastisch bezuinigen, of Merrills kapitaal aanspreken, of anders moest hij een baan zoeken. Van de eerste twee opties kreeg hij buikpijn, de derde was vrijwel onmogelijk. Op Wall Street krioelde het van de werklozen. De grote advocatenkantoren wilden in geen geval hun vingers branden aan iemand van Howary. Met zeven jaar ervaring zou hij goed bij een hedgefonds aan de slag kunnen, maar de meeste van die fondsen waren failliet of zetten zich schrap voor zwaar weer. Het zag er somber uit.

Een paar dagen nadat de foto’s van een gehandboeide, boze Mack in de roddelpers waren verschenen, werd Paul gebeld door Eduardo Galleti, een oud-studiegenoot van Harvard. Paul had rechten gedaan, maar Eduardo rechten en bedrijfswetenschappen tegelijk. Hij was een van de slimste mensen die Paul kende. Ze hadden samen de colleges Financiën gevolgd en werden al snel drinkmaatjes. Toen Eduardo ontdekte dat Paul geïnteresseerd was in Merrill, bood hij aan om hem Portugees te leren. ‘Die Zuid-Amerikaanse vrouwen willen zeker weten dat ze je aan hun moeder kunnen voorstellen,’ zei hij toen ze een keer samen een biertje dronken. ‘Als je een wit voetje wilt halen bij haar Braziliaanse moeder, moet je haar taal spreken.’ Tegen het eind van zijn studie sprak Paul redelijk goed Portugees, al wist hij niet of hij daarmee – of met wat dan ook – indruk op Ines zou maken.

Eduardo was getuige geweest bij het huwelijk van Paul en Merrill, maar het contact was de laatste jaren verwaterd door persoonlijke verplichtingen en de gruwelijke werkdruk. Af en toe mailden ze elkaar. Paul had gehoord dat Eduardo kortgeleden een hoge functie had gekregen bij Trion Capital, een private-equityfonds dat gespecialiseerd was in Zuid-Amerika. Ze deden het erg goed, ze waren een van de weinige participatiemaatschappijen die zelfs nog konden uitbreiden. Hoewel Paul niet erg in de stemming was voor een gezellig gesprekje, nam hij toch op.

‘Hé, man,’ zei Eduardo toen hij Paul hoorde. ‘Goed dat je opneemt. Je leven zal wel een gekkenhuis zijn de laatste tijd.’

‘Zo kun je het inderdaad wel stellen. Leuk om iets van je te horen.’

‘Zeg, ik heb het gehoord van Howary. Ik weet niet of je al nadenkt over de toekomst, maar ik heb een kant-en-klaar voorstel voor je. We zijn een kantoor van Trion aan het opzetten in São Paulo. Ik ga daar volgende maand zelf met een klein team naartoe. We zoeken een jurist die iets van internationale belastingen en van accountancy weet en dat moet iemand zijn die Portugees spreekt. Niet vloeiend, maar redelijk. Merrill spreekt toch vloeiend Portugees? In elk geval: kom even langs als je geïnteresseerd bent.’

Eduardo’s stem klonk altijd enthousiast: hij sprak met een aanstekelijke vaart, alsof er geen minuut te verliezen viel. Pauls hart begon sneller te kloppen bij het idee om uit New York weg te kunnen vluchten. Hij had altijd graag de kans willen hebben om naar het buitenland te gaan en deze baan klonk als een droom. São Paulo! Alleen het idee al was geweldig. Het duurde maar een ogenblik voordat hij het ter zijde schoof. Eduardo had gelijk, Merrill sprak vloeiend Portugees, maar ze zou het nooit willen. Hij ging het haar niet eens vragen. New York was niet zomaar een stad voor Merrill, ze was ermee vergroeid. Hij zei tegen Eduardo dat hij er een nachtje over zou slapen, maar toen hij ophing, had hij al besloten.

‘Eduardo belde vandaag nog,’ zei hij die avond tussen neus en lippen door tegen Merrill toen ze naar bed gingen.

‘Hoe gaat het met hem?’ Merrill sloeg het dek open en kroop in bed. ‘God, wat heerlijk. Fijn bed. Ik ben kapot.’ Ze sloot haar ogen, haar gezicht stond vredig.

‘Wel goed, zo te horen. Hij zit bij Trion Capital. Hij heeft me zelfs min of meer een baan aangeboden, maar dan in hun kantoor in São Paulo. Volgende maand verhuist hij.’

Merrill deed haar ogen open. ‘O?’ Ze ging rechtop zitten. ‘Wat heb je gezegd?’

‘Ik heb hem bedankt en gezegd dat ik erover zou denken. Ik wilde niet onbeleefd zijn. Ik was van plan om hem morgen terug te bellen en te zeggen dat we, nou ja, nogal dol zijn op New York en eigenlijk niet van plan zijn om te verhuizen.’

‘O,’ zei ze. Ze knikte peinzend. Na een tijdje ging ze weer liggen en deed haar ogen dicht. ‘Wil je trouwens nog met papa gaan praten?’ Ze klonk slaperig. ‘Hij meent dat, hoor, van die baan als bedrijfsjurist. Hij wil binnenkort iemand aannemen en ik weet dat hij jou heel geschikt zou vinden.’

Een paar dagen eerder had ze die mogelijkheid geopperd. Hij had een slag om de arm gehouden, gezegd dat hij er een paar dagen over wilde nadenken. Als de markt anders was geweest had hij er niet eens over gepiekerd. Hij was ervan overtuigd, althans tot dat moment, dat hij niets van zo’n machtige familie als de Darlings moest aannemen. Anders pakten ze je in. Adrian werkte wel al jaren voor Delphic. Paul had het idee dat Adrian bij andere hedgefondsen in New York niet veel kans had gemaakt, maar Carter was zo goedgunstig geweest hem een baan in het verkoopteam aan te bieden. Hij liet hem met klanten dineren en stuurde hem met ze naar de golfbaan, de plek waar hij thuishoorde. Het was een stilzwijgende maar overduidelijke regeling: Carter zorgde voor Adrian en Adrian zorgde voor Lily. Geen regeling waar Paul zich goed bij zou voelen. Maar als São Paulo of werkloosheid zijn enige andere opties waren, leek een baan bij Carter hem de voor de hand liggende mogelijkheid.

‘Heel aardig van hem,’ zei Paul. ‘Ik zou het graag willen. Heel graag zelfs. Denk je echt dat het een goed idee is?’

Merrill pakte zijn hand en kneep erin. ‘Absoluut,’ zei ze. ‘Volgens mij is het perfect.’

Die avond waren er op het benefietgala van New Yorkers for Animals geen tafels van Howary, Lehman, Merrill Lynch of AIG. Toch leek het alsof heel Manhattan aanwezig was. Paul moest het Ines nageven: ze wist hoe ze dingen voor elkaar moest krijgen.

‘Er is nauwelijks budget voor de bloemen,’ had ze gezegd toen ze tot voorzitter van de commissie was benoemd. ‘We moeten creatief zijn. Overdaad is trouwens toch uit.’ Ze beklaagde zich niet; Ines maakte simpelweg met een soort stoïcijnse standvastigheid melding van onplezierige feiten. Ze had natuurlijk gelijk: op een benefietgala wilden de gasten, die vijfhonderd dollar per persoon moesten neertellen, geen orchideeën zien, en al helemaal niet nu de Dow rond de 8400 punten schommelde. In plaats daarvan waren de tafels bestrooid met kleine zilveren sterren, die overal opdoken en aan revers en ellebogen bleven plakken. Toch zag het er feestelijk uit, absoluut niet goedkoop. Het eten was ook spartaans, maar het kon ermee door: kip in marsala met een of ander verschrompeld knolgewas. Er kwam hier toch niemand voor het eten.

Paul keek de danszaal van het Waldorf Astoria rond en vroeg zich af hoeveel van de andere gasten ook al hun ontslag hadden gekregen. Iedereen leek ontspannen, vol zelfvertrouwen en onaangedaan door de financiële turbulentie. Ze lachten even vrolijk als anders, vertelden anekdotes over hun kinderen of kondigden aan wat ze met Thanksgiving gingen doen. De stemming was misschien iets somberder dan het voorgaande jaar, maar het was een klein verschil. De vrouwen waren in couture. Misschien van het vorige jaar, maar Paul zag geen verschil. De dameshalzen waren nog steeds ruimschoots met juwelen getooid, van die juwelen die de rest van het jaar in een kluis werden opgeborgen. Voor de ingang stonden limousines en Cadillac Escalades met chauffeur te wachten. Het was natuurlijk allemaal schone schijn. Dat kon gewoon niet anders. Deze mensen zaten allemaal tot hun nek in de financiële wereld in een stad die dreef op een financiële kurk. Er was niemand in deze zaal, echt niemand, die met recht kon beweren zich totaal geen zorgen te maken. Ze maakten zich allemaal zorgen, maar ze dansten en dronken zoals ze altijd deden. Ze wisten allemaal dat het einde naderde, waarschijnlijk zelfs al was gekomen. Het was de stilte voor de storm.

‘Daar heb je Bloomberg,’ zei Carter tegen Paul. Hij liet zijn glas licht overhellen in de richting van de burgemeester. ‘Heb je hem gezien? Bill Robertson was er ook, maar die is voor het diner al vertrokken. Iedereen heeft het erover dat hij zich in de herfst verkiesbaar gaat stellen als gouverneur.’

‘Er zijn hier vast heel wat mensen die blij zijn als hij geen procureur-generaal meer is,’ merkte Paul droogjes op. De afgelopen jaren was Bill Robertson steeds controversiëler geworden in de New Yorkse politiek. Hoewel zijn eigen vader en broer een fortuin hadden verdiend in de financiële wereld, stond Robertson bekend als de waakhond van Wall Street. Hij had het budget van zijn afdeling voor de opsporing van witteboordencriminaliteit verdrievoudigd en had met succes enkele bekende financiers vervolgd die betrokken waren bij beursschandalen variërend van handel met voorkennis, market timing en belastingfraude. Daarbij had hij vijanden gemaakt. Op Wall Street werd hij beschouwd als een overloper. Juristen en politici noemden hem een machtsbeluste megalomaan. In de pers werd regelmatig de vloer met hem aangeveegd vanwege zijn capriolen in de rechtbank (zijn gelijkenis met een knaagdier maakte hem tot een gemakkelijke prooi voor cartoonisten); volgens sommigen was zijn gedrag uitsluitend voor de bühne en ten behoeve van zijn eigen verkiezingscampagne. Toch werd hij steeds machtiger. Als Robertson ergens kwam, ontsnapte dat aan niemands aandacht, zelfs niet die van Carter Darling.

Burgemeester Bloomberg stond een meter of zeven verderop, een beetje afgezonderd van een groepje mannen die heel ernstig keken. Links van hem stond een vrouw in een zwarte strapless avondjurk een beetje naar hem toe gebogen. Ze had haar armen over elkaar, fronste haar wenkbrauwen en knikte bij alles wat hij zei. Haar kaaklijn en jukbeenderen waren messcherp getekend, hoekig en heel opvallend.

Ze droeg in tegenstelling tot de meeste vrouwen op het feest geen sieraden en bijna geen make-up, afgezien van wat dieprode lippenstift. Toch trok ze de aandacht. Links van haar stonden een paar jongemannen in smoking met elkaar te praten. Het leek alsof ze de wacht hielden, want om de paar seconden keken ze onopvallend op, alsof ze de burgemeester en de vrouw met de rode lippenstift in de gaten hielden. Paul vroeg zich af of ze tot zijn of tot haar staf behoorden.

‘Wie is die vrouw met wie hij staat te praten?’ vroeg hij. Hoewel ze ruimschoots buiten gehoorsafstand was, keek ze op als een ree die voelt dat ze wordt bekeken. Carter en zij keken elkaar een fractie van een seconde aan. Tot Pauls verbazing knikte ze even naar hem voordat ze verderging met haar gesprek. ‘O, je kent haar?’

‘Dat is Jane Hewitt,’ zei Carter. Hij klonk nors. ‘We kennen elkaar van de fondsenwerving voor Harvard College. Ze runt het kantoor van de SEC in New York.’

‘Aha, een beurswaakhond. Geen vriend maar een vijand dus.’

Carter grinnikte even. ‘Allebei een beetje. Er stond vandaag een artikel in de krant waarin stond dat ze goede kans maakt om daar hoofd te worden. Daarom kijkt iedereen zo naar haar.’

Carter keek zelf ook. Paul werd onrustig toen de SEC ter sprake kwam; hij draaide zich om en keek waar hij zijn lege glas kwijt kon.

Hij schraapte zijn keel. ‘Over de SEC gesproken: die jurist, David Levin, blijft me maar bellen. Ik probeer het af te houden, maar hij eh... nou ja, hij is nogal vasthoudend.’

Carter kreunde. Hij stak twee vingers op naar een ober die langskwam. ‘Waarschijnlijk zo’n beginneling die indruk op zijn baas probeert te maken. Wat wil hij nu weer?’

‘Dat weet ik niet precies. Hij vroeg een paar dingen over onze externe beheerders, voornamelijk van RCM. Ongeveer dezelfde dingen die ik vorige week al tegen je zei.’

‘Tja, bel maar terug, maar zeg niet meer dan nodig.’ Carter gaf de ober zijn lege glas. ‘Nog een, graag,’ zei hij. De ober scheen te weten wat hij wilde hebben. Paul wist bijna zeker dat Carter zoals gewoonlijk gingerale dronk uit een wijnglas. Hij dronk bijna nooit alcohol, maar hij wekte graag de indruk dat hij zich amuseerde.