EVA POSTHUMA DE BOER

de Comedy Club

Roman

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Deze uitgave kwam tot stand met medewerking van Van Grunsven Creative Management, zie ook www.vangrunsvencm.com

© Eva Posthuma de Boer 2012

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Bureau Beck

Foto auteur © Bonnita Postma

E-BOOK ISBN 978 90 468 1355 3

Eveneens verkrijgbaar als gedrukte versie – ISBN 978 90 468 1354 6 (1e druk 2012)

U kunt deze bestellen via onze webshop of in de boekhandel

www.nieuwamsterdam.nl/evaposthumadeboer

www.evaposthumadeboer.com

Deze roman berust op waargebeurde feiten.

Proloog

Raaf kijkt naar het gezicht van de koningin. Vanaf de muur lacht ze hem met een scheef mondje toe. Het is een lelijk schilderij, de verfstreken zijn grof en de verhouding tussen hoofd, nek en schouders klopt niet. Raaf vindt de meeste kunst overschat en de meeste kunstenaars mensen die te veel praten. Gesprekken met zogenaamde diepgang, over duiding en betekenis. Terwijl een goed kunstwerk geen uitleg behoeft. Mensen bespreken sowieso te veel met elkaar. Woorden om niets, beleefdheidspraat. Hij is er zelf niet goed in. Soms moet het.

Raaf verlegt zijn blik weer naar de man die aan het tafeltje onder de koningin zit, recht tegenover hem. Hij wacht nog een moment, tot de man een hap neemt en kauwend zijn hoofd opricht. Raaf rekt zich uit en schraapt zijn keel, voldoende om de twee starende ogen te vangen. Met een knik wijst hij op het portret.

‘Een onmiskenbare Beatrix vereist weinig talent, wat u?’

De man legt zijn bestek neer en draait zich half om.

‘Och,’ mompelt hij, de wangen gevuld met uitsmijter.

Boudewijn Weijts heet de man. Hij staat op de lijst die Raaf heeft aangelegd.

Raaf was de eerste klant vanochtend, wat hem in de gelegenheid stelde een strategisch opgesteld tafeltje in het midden van de bodega te kiezen. Na hem kwam er een echtpaar binnen, toen een man alleen. Raaf ging de lijst af, geen van hen kwam erop voor. Maar het was nog vroeg. Hij wachtte geduldig, bestelde nog een kop koffie en bestudeerde de menukaart. Van alle etablissementen rond het Binnenhof is dit de minst chique. Een verweerde plankenvloer, eenvoudig meubilair, maggiflesjes op tafel, filterkoffie. Toch komen de meeste politici hier voor hun lunchafspraken en namiddagborrels.

Boudewijn Weijts buigt zich weer over zijn bord. Raaf vouwt de zeven pagina’s tellende lijst dubbel en steekt die in het zijvak van zijn tas. Het kostte nog best wat tijd om alle namen en foto’s van de nieuw geïnstalleerde Kamerleden en hun voorlichters te verzamelen. Moeite doen loont, blijkt eens te meer, Raaf herkende Weijts onmiddellijk. Hij onderdrukt een lachje. Een geschikter doelwit had hij niet kunnen treffen.

Raaf ritst het zijvak dicht, haalt de grote envelop tevoorschijn en staat op. De kaken van de voorlichter malen nu zonder dat hij de ogen opslaat. Kordaat loopt Raaf op zijn tafeltje af.

‘Als ik zo vrij mag zijn u iets te overhandigen?’

De directe confrontatie. Dat is de aanpak. Misschien niet de meest fatsoenlijke, maar de beschaafdere tactieken zijn uitgeput.

Voor de tweede keer legt Boudewijn Weijts zijn bestek neer en kijkt hij om. Nu niet omhoog naar Beatrix, maar recht achter zich. Met een verbaasde blik draait hij zich terug. Hij is het die wordt aangesproken, lijkt hij te beseffen.

‘U bent?’

‘Excuus. Mijn naam is Diederik Ravestein.’

De rug van Boudewijn Weijts recht zich, zijn kin gaat wat omhoog.

‘De journalist?’

Raaf glimlacht. ‘In die hoedanigheid spreek ik u niet aan, meneer Weijts, althans niet officieel. Maar ik moet wel bekennen dat mijn beroep te maken heeft met wat ik u wil voorleggen. Vindt u het goed als ik even ga zitten? Een paar minuten, meer vraag ik niet.’

Boudewijn Weijts maakt een halfslachtig uitnodigend gebaar met zijn arm. Raaf legt de envelop op tafel en gaat zitten.

‘Bent u weleens in Colombo geweest? Ik bedoel Colombo Sri Lanka, niet de stad in Brazilië. Het schijnt trouwens ook een Italiaans motorfietsmerk te zijn, maar dit terzijde.’

‘Daar ben ik nooit geweest.’

Raaf schuift zijn stoel wat meer aan. Schokkende feiten. Face to face. Ieder woord heeft hij gerepeteerd.

‘Er is een straathoek in het centrum van de stad, waar van zonsopgang tot zonsondergang een menigte bijeen staat. Er heerst een broeierige sfeer en het regent munten. Te midden van die menigte ligt Rajit. Hij is elf, maar klein voor zijn leeftijd. Zijn gezicht, waar de wangzak uit is gesneden van de oogkas tot de kaak, levert een spectaculair plaatje op. Voor de groep straatjongens die hem zo heeft toegetakeld, is Rajit een ware melkkoe. Een lucratief tentoonstellingsobject. Een dier van de laagste orde.’

Boudewijn Weijts haalt een servet langs zijn vettige lippen en gebaart naar de ober. ‘Mag ik de rekening?’

Raaf buigt zich over het tafeltje.

‘Gun me nog een paar minuten, meneer Weijts. Al twintig jaar doe ik verslag van gebeurtenissen in derdewereldlanden. Wat ik te vertellen heb zal u interesseren. Ik ben een organisatie op het spoor, het Sri Lankan Liberation Front, die pretendeert zich in te zetten voor straatkinderen. Het betreft de rijkste en corruptste stichting binnen de ontwikkelingshulp.’

De ober zet een schoteltje met de rekening neer. Weijts legt zijn hand erop. ‘Dank u.’ De hand blijft roerloos liggen.

Jachtiger dan hij zou willen, zet Raaf zijn relaas voort. ‘Oprichter van het SLF is de heer Kannan, een charismatische, Ghandi-achtige figuur. Tijdens de burgeroorlog, toen de Tamil Tijgers duizenden kindsoldaten inzetten, beweerde de heer Kannan dat hij die kinderen door levensgevaarlijke acties uit handen van de Tijgers bevrijdde. Voor hen zou hij opvanghuizen laten bouwen. Scholen. Voor dat doel wist hij in allerlei landen miljoenen te verzamelen. Na de oorlog richtte hij zich op oorlogswezen. Op straatkinderen als Rajit.’

Raaf tikt hard met zijn wijsvinger op de envelop. ‘Ik ben daar geweest, meneer Weijts. Er zijn geen opvanghuizen. Geen scholen. Geen kinderen. Ik heb verklaringen van medewerkers opgetekend, kopieën van de financiële administratie weten te bemachtigen. Miljoenen, zeg ik u, ook van hulporganisaties in Nederland. Waar ze blijven, weet niemand.’

Boudewijn Weijts slaat zijn armen over elkaar en staart naar de envelop.

‘U hebt de bewijzen, zegt u?’

‘Ik heb een compleet dossier aangelegd. Dit is een samenvatting. De volledige versie met alles erop en eraan kan ik u uiteraard doen toekomen.’

Boudewijn Weijts knikt peinzend.

‘De ontwikkelingsgelden staan binnen onze partij hoog op de agenda. Die getuigenverklaringen, hoe betrouwbaar zijn die?’

‘Denkt u dat ik het me kan permitteren met onbetrouwbare bronnen te werken? Mijn bronnen deugen. Altijd. Helaas wensen de getuigen in dit geval anoniem te blijven. De medewerkers van de heer Kannan zijn als de dood voor hem.’

‘Met anonieme verklaringen kan ik niets.’

‘Luister, meneer Weijts, u lijkt mij een verstandig man. Ik doe u deze handreiking niet voor niets.’

‘Is dit exclusief?’

Raaf zucht. Vier kabinetten in twaalf jaar. In het begin stuurde hij zijn verhaal alleen naar specifieke partijen, later naar alle kabinetsleden, ongeacht partij of persoon. Per aangetekende post, koerier, mail. Hij belde na. Secretaresse na secretaresse, net zolang tot hun stemmen echo’s werden.

‘Uiteraard, meneer Weijts. Uiteraard.’

EEN

De weg door het industriegebied komt Anna nog troostelozer voor dan anders. Bijna beangstigend. De grauwe gebouwen, de verlaten straten waarin alleen geparkeerde auto’s getuigen van leven: het is de futuristische wereld die ze zich als kind in nachtmerries voorstelde. De besluiteloosheid die haar de hele ochtend al teistert, steekt opnieuw de kop op. Misschien moet ze alsnog omdraaien en de Bleu de Wolvega gewoon bij Kef halen. Kan ze zo door naar Buhzu op de Haarlemmerdijk voor een mooi stuk lam. Maar haar slinkende keukenvoorraden van gedroogde kruiden, kookchocola, peperkorrels en vanille-extract nopen tot de Sligro, en parkeren is hier eenvoudiger dan in de Jordaan. Ze weet precies wat ze nodig heeft. Ze zal snel en efficiënt te werk gaan.

De geur van wc-reiniger slaat haar in het gezicht. Die was ze even vergeten. Haastig pakt ze een kar en toont ze haar ledenpas aan de balie. Tijdens haar zwangerschap was de lucht van wc-reiniger het enige wat haar werkelijk deed kokhalzen, en die onverdraagzaamheid is tot haar verwondering nooit meer verdwenen. Als je eenmaal ziek bent geweest van een bedorven mossel of garnaal, duurt het een tijd voor je er weer van kunt genieten. Maar geen zeven jaar. De beleving van zowel geur als smaak schijnt puur afhankelijk te zijn van de context. Die zet het geheugen in werking, en de herinnering bepaalt of iets prettig of onprettig is. Zo bekeken zou haar afkeer voor wc-reiniger dus iets zeggen over de periode dat ze zwanger was, of terugvoeren naar een nog verder verleden. Toch kan Anna zich geen gebeurtenis heugen die enig verband houdt met wc-reinigers.

Doelgericht stevent ze af op de kaasafdeling. De Bleu de Wolvega heeft ze nodig voor een recept uit een Fries kookboek dat ze moet recenseren. Het boek noch het recept vindt ze bijzonder, maar dat kan ze redelijk verhullen door uit te weiden over de kaas, die ze jaren geleden bij Kef proefde en sindsdien regelmatig koopt. Het is de enige blauwaderkaas ter wereld die wordt vervaardigd van Goudse kaas. Vanwege de volle, pittige smaak, beduidend minder scherp dan de meeste andere blauwe kazen, wordt de Wolvega door veel gerenommeerde chefs geroemd en toegepast. Ook het bereidingsproces, dat de enthousiaste kaasmaker uit Wolvega haar door de telefoon heeft uitgelegd, is uniek. Ze heeft niet genoeg ruimte in haar recensie om dat uit de doeken te doen, en of de gemiddelde lezer van Elle Eten erop zit te wachten is de vraag. Evengoed betreurt Anna de beperking. Haar eigen belangstelling is altijd haar uitgangspunt; als iets haar verrast of boeit, moet het een ander toch ook interesseren. Maar de praktijk van de bladen waarvoor ze schrijft wijst anders uit.

Anna loopt door naar de slagerij. Het lam is voor een gerecht uit De wereldse keuken. Anders dan de titel doet vermoeden, bevat het boek alleen Iraanse recepten. Veel met schaap. Ze heeft nog geen idee wat ze daarover moet schrijven. Iets over de culinaire geschiedenis van Iran, wellicht. Of van het schaap. Bij de toonbank staan drie andere klanten. Anna sluit aan en kijkt gedachteloos om zich heen, naar mensen die zich over lage vrieskisten buigen of langs de muur met zuivel drentelen, tot haar ogen focussen op een man die zich met een opvallend verende tred voortbeweegt, alsof hij iedere stap op zijn tenen eindigt. Anna bemerkt een lichte deining in haar ribbenkast die haar adem opstuwt. Ze volgt zijn bewegingen en tracht zijn onmiskenbare blonde verschijning hier, op deze nuchtere plek, tot zich door te laten dringen. Het is Ties.

Hij tekende lijntjes onder zijn ogen, herinnert ze zich, iets wat ze van iedere andere man lachwekkend en sneu zou hebben gevonden. Van hem, van Ties, kon ze het hebben. Zijn ijdelheid was even ontwapenend als de onvolmaaktheden die hij ermee probeerde te verdoezelen. Zijn grote voeten, zijn onbeholpen motoriek: het was alsof hij zich geen raad wist met zijn lichaam op het podium. Verwonderd had Anna hem gadegeslagen tijdens een late night concert in de Club. Hij wekte een begeerte in haar op die ze niet van zichzelf kende.

Ze had Charlie nog niet. Ze kende Raaf nog niet eens. Ze was net klaar met haar opleiding in Londen en alles lag open. Anna aarzelt een moment. Dan verlaat ze de rij en begint in Ties’ richting te lopen.

De melodie van ‘Sally’ schiet door haar hoofd. Iedereen kende het nummer, het scheen grijsgedraaid te zijn. Door haar lange verblijf in Londen was dat Anna ontgaan, het kwam haar pas die avond voor het eerst ter ore. Inmiddels was Ties al tot eendagsvlieg bestempeld, begreep ze, op ‘Sally’ was niets gevolgd. Maar zij vond het mooi, het kroop onder haar huid. Aan de bar, na afloop van zijn optreden, wist ze geveinsd achteloos met Ties in gesprek te raken. Hij leek niet erg rouwig om het tanende succes, echt serieus nam hij zijn zangcarrière niet. Af en toe schnabbelde hij nog wat, maar hij wilde reizen, de wereld zien in plaats van langs zaaltjes in provinciesteden te toeren. Het gesprek had de schijn van openhartigheid, en naarmate het later werd zelfs van intimiteit. Toch bemerkte ze ook terughoudendheid bij hem, voorvoelde ze de eenmaligheid van hun samenzijn.

Met langzame passen begeeft Anna zich door de ruimte; de afstand tussen haar en Ties is nog veilig maar wordt kleiner. Ze vraagt zich af wat hij hier doet, zou hij na allerlei omzwervingen in de horeca terecht zijn gekomen? Het past hem wel. De charmante barman. Misschien komt hij wel iedere week, veel mensen doen hun inkopen hier op vaste dagen, weet ze.

Ze verlieten de Club samen. In het portiek, wankelend van dronkenschap, zoende hij haar. Het was een zoen met weinig glans, geilig en nat, waar ze zich desondanks gewillig aan onderwierp en die haar wil tot overgave verhevigde. Vrij abrupt liet hij haar los. Hij bleef even staan, de armen langs zijn lichaam en met een wat verbaasde, lethargische blik. Toen mompelde hij een groet en strompelde de trap op naar de straat. Onbestemd bleef ze achter. Ze had nog een tijdje naar hem uitgekeken wanneer ze in de Club was. Hij kwam niet meer. In zijn plaats verscheen Raaf, de ongeschoren, wat netelige journalist met wie ze zonder enige verwachting, uit een soort baldadigheid en uit piëteit omdat hij er zo ongemakkelijk bij stond, een gesprek aanknoopte. Volledig misplaatst medelijden, naar bleek, want zijn zorgvuldig gekozen woorden intrigeerden haar onmiddellijk en de bescheiden manier waarop hij interesse in haar toonde, bracht haar in gevleide verlegenheid. Een wereld bereizende kluizenaar was hij, een eenling met wie het samenzijn vanaf het eerste moment een vanzelfsprekendheid was.

Anna klemt haar handen steviger om de stang van haar kar en doet de wieltjes sneller ratelen. Ze vraagt zich af wat het is dat haar voortstuwt. Of Ties haar nog herkent, wil ze weten. Wat hij nu in haar zal opwekken. Of er nog iets op te wekken valt. Misschien ligt daarin de kern van haar nieuwsgierigheid verscholen, in een heimelijke wens om na te gaan of de verstreken jaren, haar moederschap en haar huwelijk met Raaf iets hebben overgelaten van wie ze ooit was.

Ze nadert het middenpad. Anna houdt haar pas in en tilt haar kin iets op. Ties veert zonder op te kijken voorbij.

Beschroomd komt ze weer in beweging. Ze overweegt haar kar te laten staan en de winkel te verlaten om de schimmige melancholie die haar overvalt zo snel mogelijk van zich af te schudden. Maar ze loopt door, de mistroostigheid in haar kielzog. En dan, toch onverwacht, ziet ze hem weer. Op de broodafdeling. Hij staat met een papieren zak in zijn ene hand en een tang in zijn andere over een plaat met vers gebakken kokosmakronen gebogen. Op het moment dat Anna achter hem langs loopt, kijkt hij om en lacht. Het is een lach die ze niet goed lezen kan, die voor iedere toevallige voorbijganger bestemd kan zijn, maar evengoed speciaal voor haar.

‘Ze zijn nog warm,’ zegt hij.

Anna kijkt naar de plaat met koeken, en dan weer naar hem. Hij is bruin, alsof hij net terug is van vakantie. Het maakt zijn ogen helder en zijn tanden bijna lichtgevend. Toch is duidelijk dat de jaren zijn gezicht hebben getekend, de plooien liggen dieper.

Hij houdt de papieren zak voor haar op. ‘Wil je ook?’

Anna haalt haar schouders op.

‘Twee? Tien? Tachtig?’

Ze glimlacht.

‘Doe er maar drie.’

Zorgvuldig kiest Ties drie kokosmakronen uit.

‘Ik schaam me lichtelijk,’ zegt hij en reikt haar de zak aan.

‘Waarvoor?’

‘Ik weet je naam niet meer.’

‘Het valt me al mee dat je me nog herkent.’

‘Hé, ik was wel zat, maar niet blind.’

‘Anna.’

‘Ties.’

Even vallen ze stil.

‘Alleen gezoend, toch?’

Anna knikt.

Volgaarne zie ik uw volledige dossier tegemoet. Het staat er. Het staat er echt. Hoe is het mogelijk? Nog geen vierentwintig uur geleden heeft Raaf de envelop bij Boudewijn Weijts achtergelaten en nu is er al bericht. Van Johan Verbrugge. Niet van de voorlichter of van een secretaresse, nee, van Verbrugge zelf, het kersverse Tweede Kamerlid met de portefeuilles defensie en ontwikkelingssamenwerking. Volgaarne zie ik uw volledige dossier tegemoet. Raaf slaat met zijn handen op het bureaublad. Hij zou wel kunnen janken. Eindelijk gebeurt er iets, eindelijk zit er weer beweging in de zaak.

De directe confrontatie. Het heeft gewerkt. Het heeft godverdomme gewerkt.

Volgaarne. Het woord galmt na. Raaf staat op, beent een paar keer heen en weer door de boot, van zijn bureau naar de achtersteven en terug. Hij grijpt de fles whisky die hij een etmaal eerder, toen hij terugkwam uit Den Haag, opende en klokt het laatste restje achterover. Hij kijkt uit het raam aan de straatkant. De parkeerplek waar Anna een paar uur geleden uit wegreed, is nog leeg. Hij heeft de hele bodegamissie voor haar verzwegen. De oeverloze discussies over zijn vasthoudendheid zijn inmiddels ontelbaar. Maar deze uitkomst wil hij haar niet onthouden. Ook haar moet het opluchten, hoop geven.

Raaf gaat weer op zijn bureaustoel zitten en wiegt peinzend heen en weer; heeft hij met het verminkte jongetje eindelijk de toon te pakken die mensen uit hun veilige zone lokt? Zou dat Weijts hebben getriggerd naar Verbrugge te stappen?

Raaf laat zijn vingers boven het toetsenbord zweven in een poging zich te bezinnen op een antwoord. Hij laat zijn handen zakken. Eerst denken, dan doen. Hij gelooft niet in mensen die zich zomaar ergens in storten. Die maken fouten, grove fouten, hij heeft het vaak genoeg zien gebeuren. Spontaan noemt dat soort mensen zichzelf, alsof spontaniteit een deugd is in plaats van een tekortkoming. Raaf houdt van precisie. Op en rond zijn bureau liggen stapels papieren die voor een buitenstaander wanordelijk ogen, zoals ook de boekenkasten langs de wanden van de woonboot. Zelf weet hij exact waar wat ligt. In alles zit systeem, dan wel alfabetisch, dan wel op tijd of thema.

Raaf begint te typen. Hij schrijft aan de Weledele heer Verbrugge dat hij het volledige dossier met genoegen toe wil sturen, en indien gewenst ook bereid is een en ander persoonlijk te komen toelichten.

Raaf drukt op delete. Te vrijblijvend. Hij wil helemaal niet indien gewenst persoonlijk toelichten, hij wil het Tweede Kamerlid in de ogen kijken. De feiten voorleggen en omlijsten met zijn ervaringen. Raaf klemt zijn kiezen op elkaar, zoekt naar de juiste woorden. Hij moet het zodanig zien te formuleren dat Verbrugge hem uitnodigt op het ministerie. Raaf bemerkt een lichte deining van de boot. Hij tuurt de gracht af. Van onder de brug verschijnt een rondvaartboot. Snel kijkt Raaf op het wekkertje op zijn bureau: vier minuten te laat. Ze behoren ieder uur te varen, maar de schippers zijn laks of hebben lak aan de toeristen. Vier minuten valt nog mee, soms zijn ze wel zes of zeven minuten te laat. En denk niet dat de volgende boot de verloren tijd inhaalt; die plakt er rustig zijn eigen minuten weer aan vast. Raaf voelt de neiging opkomen een optelsom van het aantal verloren minuten op jaarbasis te maken, maar weet zich te beheersen. Hij richt zich weer op het computerscherm. Pas nadat hij Verbrugge zijn verhaal persoonlijk heeft verteld, zal hij hem het dossier overhandigen. Onweerlegbare feiten, boven op de onontkoombare waarheid. Met een tevreden knikje buigt Raaf zich over zijn toetsenbord en begint ten tweeden male aan een antwoord.

Simon staart naar zijn knieën. Hij voelt zich leeg. Rode Regenjas slaat het blocnote dicht waarin hij aantekeningen maakte terwijl Simon zijn spraakwaterval uitstortte. Eén simpele vraag was er slechts nodig om de herinnering aan het stompspel naar boven te brengen.

‘Kunt u een voorbeeld geven van hoe het er vroeger bij u thuis aan toeging?’

De therapeut weigert hem te tutoyeren, iets wat Simon dubbel stemt: hij vindt het professioneel, ze behouden gepaste afstand, de verhouding blijft zakelijk. Toch lijkt er ook dedain in schuil te gaan, is het alsof Rode Regenjas een rangorde aangeeft en zichzelf boven Simon plaatst terwijl die zijn diepste zielenroerselen blootlegt.

‘Meneer Labrij.’

Simon heft met tegenzin zijn kin wat op. Nu volgt de analyse, kort en helder als water. Simon vraagt zich af of Rode Regenjas zijn eigen leven net zo eenvoudig weet te bezien als dat van hem. Een grauwe man is het, met grote voortanden en de onmogelijke naam Rudolf Sedegias. In het begin kreeg Simon die maar niet in zijn hoofd geprent en maakte hij er Rode Regenjas van. Afspraken zet hij nog steeds zo in zijn agenda: 10.00 uur Rode Regenjas. Gelukkig hoeft hij de therapeut nooit bij naam te noemen.

‘Wat u schetst is een veelvoorkomend probleem tussen vaders en zonen. Gezien willen worden, gehoord willen worden. Een hopeloos streven. Mensen veranderen niet. Vaders veranderen niet.’

Simon grinnikt.

‘People don’t change. For example, I’m gonna keep repeating “people don’t change”.’

Rode Regenjas staart hem onbewogen aan.

‘Dr. House,’ verduidelijkt hij. ‘Kent u die? Fenomenale serie.’

‘Dat genoegen is mij nog niet toegekomen. Uw verwachtingen bijstellen, meneer Labrij, dat is wat ik u kan aanraden.’

Simon knikt. ‘En kunt u mij ook vertellen hoe ik dat moet doen?’

‘Daar gaan wij aan werken. Hebt u uw vriendin inmiddels verteld dat u mij bezoekt?’

Even voelt Simon de neiging opkomen om de grote tanden van Rode Regenjas uit zijn grauwe gezicht te slaan. Hij zucht. ‘Nee, nog niet.’

‘Beschouw het als onderdeel van de therapie, misschien maakt dat het makkelijker. U wilt zich leren openstellen, uw gevoelens meer delen. Dat doet u nu met mij, de volgende stap is er ook met andere mensen over te praten, zoals met uw partner. Misschien is ze bereid om een keer mee te komen.’

‘Waarom?’ vraagt Simon fel.

De ogen van Rode Regenjas schieten even naar de klok aan de muur. De tijd is om.

‘Om meer inzicht te krijgen in de symptomen van uw neerslachtigheid. Zij maakt u dagelijks mee.’

Simon knikt en maakt aarzelend aanstalten om op te staan.

‘Ik heb vanavond een optreden.’

‘O?’

‘Ik dacht: laat ik het proberen. Dat is toch ook een vorm van openstellen?’

‘Het is positief dat u uw werk weer oppakt. Ik zie u volgende week.’

Anna opent de achterklep van haar auto. Ze kijkt naar de boot of ze Raaf ziet. Het zou fijn zijn als hij even hielp sjouwen. De zon verduistert het raam. Ze zwaait: hij zou haar moeten kunnen zien. Ze tilt een doos uit de auto en loopt naar het trappetje van hun huis, schuin tegenover de boot. Twee verdiepingen bewonen ze, het souterrain en de bel-etage, en toch zat Raaf haar in de weg, alleen al door de gehorigheid van het pand. Ze kon zijn telefoongesprekken niet letterlijk verstaan, maar zijn verongelijkte toon ging dwars door plafonds en muren, of ze nou aan het koken was of in de voorkamer achter haar laptop zat. Een investering, noemde ze de aankoop: een woonboot op zo’n mooie locatie in het hartje van Amsterdam kon alleen maar in waarde toenemen. Anna regelde alles, het hele gedoe met de hypotheek, de makelaar, de notaris. Raaf hoefde slechts zijn handtekening te zetten en zijn bureau en computer naar de overkant te verhuizen.

Anna zet de doos in de gang en gaat terug naar de auto voor de volgende. Haar adem zit hoog en ondanks de kou gutst het zweet over haar rug. Ze loopt wat dichter naar het water, voor een andere lichtinval op het raam. Nu ziet ze Raaf. Hij staat bij zijn bureau, is driftig met papieren in de weer. Anna fluit.