Derwent Christmas

Twee tranen

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Voor mezelf

en alle anderen in mij

Eerste druk januari 2008

Tweede druk maart 2008

© Derwent Christmas 2008

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Bureau Beck

Foto omslag © Allan Jenkins

NUR 301

ISBN 978 90 468 1427 7

www.nieuwamsterdam.nl

‘Toch verschilden planten van mensen. Geen enkele plant is in staat over zichzelf na te denken; er bestaat geen spiegel waarin de plant zijn gezicht kan herkennen; geen enkele plant kan iets met een bedoeling doen: een plant kan zich niet verzetten tegen het groeien, en zijn groeien heeft geen betekenis, aangezien een plant niet kan denken of dromen.’

Uit: Aanwezig – Jerzy Kosinski

Inhoud

Dinsdag

Dinsdag

Clichés

Mijn naam is Didier Dominique, maar binnen de muren van Paradise heet ik Mozart, omdat ik tijdens mijn eerste week in deze leegte rondjes op de binnenplaats liep en onophoudelijk het Allegro uit Eine kleine Nachtmusik floot. Mijn medebewoners keken me geërgerd aan en Metalhead, die non-stop bankdrukte, riep steeds als ik voorbijkwam dat ik moest ophouden met fluiten, anders zou hij me wel láten stoppen. Ik negeerde hem, zoals ik in die eerste week iedereen negeerde.

Al na twee dagen galmde vanuit de cel recht tegenover de mijne een basstem die een vrije interpretatie van het Allegro ten gehore bracht. Behoorlijk vals, maar toch. Na een week klonk de hele dag door de melodie, in verschillende uitvoeringen, diverse toonhoogtes, ten gehore gebracht door steeds dezelfde stem en telkens iets minder vals. Weer een week later kwam Metalhead op de binnenplaats verhaal bij me halen. Hij kreeg dat ‘melodietje’ niet meer uit zijn hoofd en wilde van mij weten wat ik daaraan ging doen. Ik antwoordde rustig dat het hier geen melodietje, maar Mozart betrof. Dat leverde me een gescheurde lip, een hersenschudding en mijn nieuwe identiteit op. Bovendien verwierf ik eeuwige roem, omdat ik in reactie op de kopstoot, zonder nadenken, Metalhead trakteerde op een venijnige schop in z’n ballen. Ik wist zelf niet dat ik zo hard kon schoppen. De tranen stonden in zijn ogen en hij keek me aan alsof hij me met zijn tanden uiteen zou rijten. Ik durfde me nauwelijks te bewegen, ik dacht werkelijk dat hij me zou vermoorden. Maar toen hij niets deed en me slechts met een vernietigende blik aankeek, stak ik hem voorzichtig mijn hand toe, die hij – goddank – moeizaam glimlachend aannam. ‘Jou mag ik wel,’ zei hij, maar hij kneep toch mijn hand tot gruis.

Volgens Theo heb ik geluk gehad. Het feit dat ik een ander mens ben dan de doorsneegevangene, heeft me waarschijnlijk gered. Theo beweert dat Metalhead niet verwachtte dat een iele slungel als ik zo raak zou terugslaan. De vorige gevangene die het met hem aan de stok had, lag drie weken op de ziekenboeg.

Het was mij die eerste week onmiddellijk helder: de clichés uit Hollywood zijn waar. Al vanaf mijn aankomst in Paradise, heb ik het idee dat ik figureer in Escape from Alcatraz of in Lock up met die vreselijke Sylvester Stallone. Het leven binnen deze muren was me van meet af aan duidelijk, dus ik had geen uitleg nodig over de regels, gebruiken en protocollen. Alles wat ik moest weten, kende ik al uit de boeken, films en televisieseries.

Mijn naam is dus Mozart. Zodra je de deuren van deze vleugel binnen stapt, is alles anders. Je naam, je persoonlijkheid en afkomst, de bloedgroep en je intelligentie, het uiterlijk van de vrouw die je snikkend achterlaat, de echtheid van je bloedeigen kinderen, de boeken die je boeiend vindt of juist slaapverwekkend, de muziek die je troosten kan, de sporten waarin je uitblinkt, het geslacht waarop je valt – alles krijgt een nieuwe waarde door de mensen om je heen. En dat geldt ook voor de waarheid. In Paradise bestaat er maar één en dat is de waarheid die de ander voor je in zijn hoofd heeft.

Het lijkt hier niemand te storen dat je je persoonlijkheid bij de poort moet achterlaten, omdat je best een korte tijd een ander kunt zijn. De meesten blijven niet langer dan vier jaar; steeds als het doodsuur aanbreekt heerst er in de vleugel een morbide stilte en als we de ochtend na het protocol de binnenplaats betreden, fluisteren we elkaar respectvol toe dat er weer een markante persoonlijkheid verloren is gegaan.