Van dezelfde auteur:

Ga toch fietsen!

Thomas Braun

Blijven genieten!

Door alle grenzen in de Tour for Life

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Voor Pa

‘... komt tijd, komt raad.’

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van
Sebes & Van Gelderen Literair Agentschap te Amsterdam.

© Thomas Braun 2013

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Mulder van Meurs

Foto omslag © Eppo Karsijns

Foto auteur © Kees Hummel

Foto’s binnenwerk © Sebastian Dingemans, Mark Verheij
(tenzij anders vermeld)

Kaartenmaker Richard Wouters

E-BOOK ISBN 978 90 468 1452 9

Eveneens verkrijgbaar als gedrukte versie – ISBN 978 90 468 1432 1 (1e druk 2013)

U kunt deze bestellen via onze webshop of in de boekhandel

www.nieuwamsterdam.nl/thomasbraun

www.thomasbraun.nl

www.tourforlife.nl

Inhoud

1  De hommel

2  Klootzak

3  Met de trein

4  Vrienden voor het leven

5  Dan doen we Mart

6  Sex on the bike

7  In de mummieslaapzak

8  De koninginnenrit

9  Lekker even niets

10  Een fototoestel en drie krentenbollen

11  Starfucker

12  Leve het sportgen

13  Kramp

14  Bumbeloe!

15  Een nieuw lichaam

16  Himmelhoch jauchzend

17  Verder en verder

18  Helden

Illustraties

‘Voordat ik van huis ging had ik tegen iemand gezegd dat ik mijn reis onder andere maakte om een tijdlang van alle gemakken verstoken te zijn zodat ik eens kon zien wat voor effect het doorbreken van vaste gewoonten zou hebben. Antwoord: grote ergernis.’

– William Least Heat-Moon, Blue Highways

1

De hommel

‘We gaan naar Italië.’

– Jack Kerouac, On the Road

Het voorstel van Jeroen slaat in als een bom. Er vallen ongemakkelijke stiltes, verwijtende blikken zelfs. Jeroen is een van mijn fietsvrienden, met wie ik vorig jaar de Dolomieten in trok om bergen als de Gavia en de Stelvio met de racefiets te beklimmen. Een half jaar daarvoor wist ik amper hoe een racefiets eruitzag.

Nu komt die gek met zijn idiote voorstel. We zitten aan de koffie na een van onze zondagritjes en hij vraagt eerst beleefd het woord. De Dolomieten, zo vertelt Jeroen, die kent hij nu wel. Het wordt tijd voor een échte uitdaging. Hij had wat op internet rondgesurft en was blijven hangen bij de Tour for Life. Als hij die drie woorden in ons bijzijn uitspreekt, kijkt hij met hoge wenkbrauwen iedereen aan. Niemand reageert.

‘Klinkt leuk,’ zegt Paul even later voorzichtig, om de nogal pijnlijke stilte te doorbreken. Paul is samen met zijn boezemvriend Pieter de kapitein van ons gezelschap, de man ook die alle ritten bedenkt en uitzet.

Jeroen zet zijn zorgvuldig voorbereide paleisrevolutie voort. ‘Het idee is als volgt: we gaan met de trein of met het vliegtuig naar Bardonecchia. Dat is een plaatsje ergens in de buurt van Turijn. Italië dus. En dan met de fiets terug.’

Hoongelach is zijn deel. Wat is dit voor een belachelijk idee? En wat doen we met de fietsen? Op het dak van de trein? Jeroen laat de spot van zich af glijden.

‘Terug gaan we over de Col du Lautaret, de Alpe d’Huez, de Croix de Fer en de Col de la Madeleine. Via de Jura richting de Vogezen. Over de Grand Ballon, de Route des Crêtes. Door het Noord-Franse landschap, door de Ardennen, naar het Mergelland in Zuid-Limburg.’ Hij kijkt de groep rond. ‘Van Italië naar Nederland, over de hoogste toppen van Europa, door de diepste dalen van Italië, Frankrijk, Zwitserland, Luxemburg, België en Nederland. Ruim twaalfhonderd kilometer. En de opbrengst gaat naar Artsen zonder Grenzen. Wat vinden jullie?’

Hij heeft gezegd. Jeroen leunt achterover, klaar voor een spervuur aan kritiek. Maar wat volgt is doodse stilte. Het plan klinkt afschuwelijk en fantastisch tegelijk.

‘Misschien kan ik wel een goedkope vlucht regelen,’ oppert Ronald, onze nestor die al sinds jaar en dag gezagvoerder is bij de KLM, terwijl hij in zijn thee roert. Weer die stilte. Ik voel de zenuwen door mijn buik gieren. De een neemt een slok, de ander moet ‘ineens’ even naar de wc. Ik besluit ook een bijdrage aan het gesprek te leveren.

‘Dit is toch te gek voor woorden?’

Jeroen kijkt me vragend aan.

‘Ik vind het met de auto al een klere-eind. Het is toch belachelijk, ruim twaalfhonderd kilometer op de fiets. Over al die bergen. Dat kúnnen we toch helemaal niet?’

‘O, nee?’ zegt Jeroen lachend aan de stamtafel in onze sportschool. ‘Ken je het verhaal van de hommel?’

O jee, hij heeft iets ingestudeerd.

‘De hommel?’ Ik schud van nee.

‘De hommel weegt 1,2 gram. Hij heeft vleugels met een spanwijdte van 0,7 centimeter. Volgens de wetten van de aerodynamica kan hij helemaal niet vliegen! Het is maar goed dat de hommel dát niet weet.’

Jeroen lacht. Als enige.

2

Klootzak

‘Vrijheid kost je alles.
Dat moet je er wel voor overhebben.’

– Henk de Velde, Een ijskoude doorbraak

‘We gaan wél in tentjes.’ Paul richt zijn blik naar beneden waar zijn handen gevouwen op tafel liggen. Hij friemelt wat met zijn vingers. Zo zit-ie altijd als-ie geen tegenspraak wil. Het anders zo strakke gezicht van Jeroen verandert tijdens de eerste officiële Tour for Life-vergadering in dat van een oorwurm.

‘Jongens, even serieus.’ Hij houdt zijn armen voor zich zoals een sportvisser die uitlegt hoe groot de gisteren gevangen snoekbaars was. ‘Ik vind alles best, ik heb reuze veel zin in dit avontuur, het is zelfs mijn idee, maar dat van die tentjes is een grapje, toch?’

Paul schudt zijn hoofd. De kapitein vindt het niet fijn als niet alle zeilen één kant op staan. ‘Het is de Tour for Life, oké? Voor Artsen zonder Grenzen. Artsen zonder Grenzen werken in kampementen. Die verzorgen vluchtelingen in tenten. Natuurlijk kunnen we in hotels overnachten, maar dan kun je wat mij betreft net zo goed niet gaan. Tour for Life is een loodzware, achtdaagse fietstocht van Italië naar Nederland waarbij je ’s nachts in een tentje slaapt. Punt. Het is ook niet mijn hobby, ik geef het toe, maar in de geest van Artsen zonder Grenzen ben je moreel verplicht het zo te doen.’

Die Jeroen. Dacht een leuk idee geopperd te hebben. Na de tocht in de Dolomieten van dit voornamelijk uit Bussummers bestaande vriendenfietsclubje, bijna een jaar terug, wilde hij wat meer spektakel. Een grotere uitdaging. Hij werd door tomeloze ambitie gedreven en is toen op internet gaan struinen. En daar vond hij wat hij zocht: de Tour for Life. Een georganiseerde tocht, met wel vijftig teams, waarin de beroemdste cols van Europa bedwongen worden. Maar dat van die tenten, daar had hij even overheen gelezen. Jeroen zag zichzelf echt niet in een tent liggen. Ik mijzelf eerlijk gezegd ook niet. Jeroen is eigenlijk een ademend viersterrenhotel. Hij draagt dure luchtjes, loopt vaak in een roze Ralph Lauren-polo, Tommy Hilfiger-trui quasinonchalant losjes over zijn schouders geknoopt. Kent het verschil tussen goede en heel goede wijn. Hij is classy. En classy tenten bestaan niet.

Zelf zit ik ook een beetje te peinzen aan die grote tafel. Tentjes, ik bewaar er geen goede herinneringen aan. Ik ging ooit met Robert, een jeugdvriend die ik nu nooit meer zie, een paar dagen naar de Ardennen. In een tent. Beetje fietsen, beetje roeien, dat was het plan. Robert was één meter 98 lang en hij paste amper in de tent. Dus had ik ’s nachts steeds een van de knieën van Robert op bezoek. Of allebei. Ineens ruik ik iets raars in de tent. Iets heel raars. Hij ligt naast me te snurken maar het geluid komt van verschillende kanten. En stínken! Als ik wakker word, heb ik ineens alle ruimte. Ik vraag me meteen af waar Robert is. Die staat, zo zie ik door een kier naar de tentluifel, buiten zijn slaapzak aan een boom te hangen. Ik vraag of-ie lekker heeft geslapen. ‘Lekker?’ Hij proest het uit. ‘Ik heb m’n hele bed onder gescheten. Diarree, man. Kom je er ook uit? Gaan we ontbijten.’ Ik had niet zo’n trek.

Mijn eerste vakantie met Anne was ook in een tent. Verschrikkelijk. ‘Hou jij van kamperen?’ vroeg ik haar. ‘Geen idee,’ zei ze, ‘al tien jaar niet gedaan.’ Ik had het ook al jaren niet meer gedaan, bivakkeren onder een stukje zeil, zonder koelkast, zonder magnetron, zonder afstandsbediening. Maar we waren verliefd en dan denk je dat alles leuk is.

We kwamen aan in het plaatsje Torre del Lago Puccini, Toscane, genoemd naar haar beroemdste inwoner, operaschrijver Giacomo Puccini. Wij arriveerden onaangekondigd en werden door de campingbaas naar een achterafveldje gestuurd. Toen we er aankwamen en vrolijk glimlachend onze nieuwe buren begroetten, hoorde ik er één zeggen: ‘Nee hè? Niet hier, hè?’ Een fijn begin is het halve werk.

Wat ik raar vond, was dat iedereen aan de rand van het veldje stond. Net als koeien, die grazen ook altijd aan de rand van het weiland met hun kop onder het prikkeldraad door, terwijl er zo veel ruimte is óp het veld. Dus wij stalden onze zooi uit midden op het veldje van camping Dei Tigli en ik begon de haringen de grond in te slaan. Met rubberhamer. Als ik sloeg, knalde het ding met dezelfde vaart bijna tegen mijn voorhoofd. De grond was nogal droog en hard. Al snel kwam er iemand helpen. Zo’n Rob Verlinden-type, die tv-tuinman, die alles kan en overal bij lacht. Deze man kon ook alles. Brak eerst al mijn werk af, zei meermalen: ‘Je bent niet echt een kampeerder, hè?’ en zette de tent binnen vijf minuten op. Met zijn eigen hamer, want dat rubberen geval moest ik maar bewaren ‘voor m’n kniereflexen’ waarna hij heel hard om zijn eigen grap moest lachen. Toch zag ik dat ook onze Superman enige moeite had om het te winnen van de weerbarstige grond, die wel erg droog was.

Dat had ook invloed op onze nachtrust. Met een halve hernia werd ik wakker en toen ik me wilde aankleden kon ik mijn kleren niet vinden. Ja, ik zag ze wel, maar alles op een berg, nogal onoverzichtelijk. Ik wilde een kast met links mijn sokken, rechts mijn onderbroeken, daarboven mijn T-shirts en overhemden aan haakjes. Nu was het alsof iemand de Zak van Max had omgekieperd in mijn tent. En het ergste was: al om acht uur ’s ochtends leek de tent wel een sauna. De zon stond ons tentje te verhitten dat het een lieve lust was. Ineens begreep ik waarom al die mensen allemaal zo aan de rand van het veld stonden te grazen. Daar was tenminste beschutting van de bomen.

Totaal gefrustreerd rookte ik de ene na de andere sigaret, zittend op een visstoeltje, terwijl Anne haar gezicht met Derrick-wallen door de rits stak en zei: ‘Ik wil een huisje.’

We flikkerden zo snel als we konden de tent in de achterbak van de auto, reden met piepende banden weg en kwamen twee uur later aan in Castelnuovo di Val di Cecina, een tip van een familielid, waar een Nederlandse vrouw een gigantisch stuk grond had, twee huisjes én een caravan voor twee. Nelsie heet die vrouw en ze liet zich tijdens het kennismaken en wijndrinken ontvallen dat ze eigenlijk een tent nodig had voor de gasten van de gasten. Nou, kwam dát even goed uit. Ze mocht hem hebben, gratis en voor niets.

Daar, op dat prachtige veld in de heuvels van Toscane, hadden we vervolgens een wereldtijd. In de caravan. Met een koelkast. En een kast met links mijn sokken en rechts mijn onderbroeken.

Een decennium na dit Italiaanse vakantieavontuur, zittend aan een tafel met ernstig verdeelde fietsfanaten, merk ik dat ook ik echt geen trek heb in kamperen. En zeker niet als er elke dag zo’n honderdvijftig tot tweehonderd kilometer gefietst moet worden in allesbehalve vlak gebied. Maar ik ben van het naïeve soort dat niets erg vindt en overal ja op zegt als het nog ver weg is. Wie dan leeft, wie dan zorgt.

De meeste stemmen gelden. Iedereen steekt zijn hand op als Paul vraagt wie er geen bezwaar heeft tegen zeven nachten slapen in een tent. Jeroen steekt ook zijn hand op, al lijkt het er meer op dat hij slechts jeuk aan z’n oksel heeft.

‘Mooi,’ zegt Paul. ‘Dat is dan geregeld. Nu nog even gezamenlijk dertigduizend euro bijeenharken, dan staat niets een mooie en onvergetelijke ervaring meer in de weg.’

‘Dertigduizend euro? Der-tig-dui-zend?’

Paul schudt weer met het hoofd. Handen in gebedsstand, blik op de tafel. ‘Meisjes, meisjes, het is een goededoelenrace,’ zegt hij als de rest collectief en redelijk in paniek het astronomische bedrag herhaalt. ‘Dat betekent dat we dus geld gaan inzamelen. Per team vijftienduizend euro. Zo is het bepaald, dat is de voorwaarde voor deelname. Wij hebben al twaalf deelnemers, terwijl er maar negen in een team mogen. Kortom, we gaan nog een paar mensen ronselen en dan met twee teams richting Italië. Als iedereen tweeduizend euro van zijn familie vraagt, zijn we er. En o ja, we hebben al een naam bedacht: Ga toch fietsen!’

‘Leuk,’ zegt Sebastian. ‘En hoe heet het tweede team?’

‘Ga toch fietsen 2,’ zegt Paul.

Waarom ook niet?

Mijn gedachten dwalen af. Nog niet zo lang geleden was ik een dikke, rokende en veel te veel bier zuipende nietsnut. Ik ontdekte de racefiets, viel zestien kilo af en beklom met de jongens aan deze lange tafel de hoogste cols in de Dolomieten. De Gavia (2600 meter, meneer), de Mortirolo en de Stelvio (bijna 2800 meter!). En dat terwijl ik een paar jaar eerder echt nog een zitzak was. Ik dronk halve liters bier op het treinstation, maakte van mijn schuurtje mijn eigen kroeg, stond vaak te kotsen in mijn eigen tuin en was voor mijn directe omgeving niet te genieten. Ik besloot te stoppen met roken, kwam in aanraking met deze club fietsers en maakte een totale metamorfose door. So far so good.

Maar blijkbaar moet het in het leven altijd verder, groter, mooier. Na mijn avontuur in de Dolomieten ga ik nu dus de Tour for Life fietsen, 1260 kilometer in acht dagen. Mijn vader zegt altijd: ‘Niet te gek, hè? Blijf bij jezelf!’ En dan houdt-ie zijn handen net zo voor zich als die visser met die snoekbaars. Mijn vader is een wijs man. Dat kun je van mij niet zeggen. Ik ben impulsief en extreem. Als ik bier drink, wil ik er meteen honderd en als ik kilometers ga maken op de fiets moeten het er blijkbaar ook gelijk twaalfhonderd zijn.

Ik durf Anne het nieuws nog niet zo goed te vertellen. Arme Anne. Ze heeft werkelijk een onmogelijke vent. Eerst dronk ik bier in de achtertuin, ze haatte me erom. Toen ging ik fietsen. Dat was goed nieuws, het fietsen maakte van mij weer een echte man. Een man ook aan wie ze wél iets had. Die er ineens wél weer voor haar en de kinderen was. Maar nu zou ik vanuit Italië, door Frankrijk, door Zwitserland, weer door Frankrijk, door Luxemburg, door België naar Nederland fietsen. Tien dagen van huis zijn. En dat was nog niet alles. Al die trainingen die ik zou gaan doen, al die weekendjes weg. Vele avonden weg. Trainen, overleggen, overleggen, trainen.

Na de eerste praatsessie met de mannen met de snode plannen probeer ik het nieuws thuis voorzichtig te brengen.

Ze leest Kluun.

‘Schat?’

‘Mm...?’

‘Jeroen kwam met iets raars vanavond. Hij zei... Luister je wel?’

‘Huh-huh...’

‘Nou, die jongens willen dus volgend jaar weer met z’n allen een stukkie fietsen.’

‘Leuk.’

‘Ja, maar het is best een lang stukkie. We beginnen in Italië, vlak bij Turijn waar tante Anneke woont, je weet wel. En dan zo over de bergen naar Valkenburg.’

‘Valkenburg? Leuk. Hoelang is dat, al met al?’ Ze slaat Kluun om.

‘Hoelang?’

‘Mm-mm...’

‘O, eh, duizend. Nee, twaalfhonderd.’

‘Op één dag?’

‘Nee, hè hè, niet op één dag. Zie je wel, je lúístert helemaal niet. In acht dagen. Dan ben ik dus tien, elf dagen van huis...’

‘Jeutje. Nou, dan zou ik maar eens gaan trainen als ik jou was.’

Ik ga naast haar op m’n rug liggen. En ik zucht. Gek toch. Meestal is bij een huwelijk de man de man en de vrouw de vrouw. Bij ons niet. Mijn vrouw vergeet steeds onze trouwdag, om maar wat te noemen. Mijn vrouw komt nooit ergens op terug. Nooit. Mijn vrouw snijdt het vlees. Mijn vrouw boert. En ik? Ik ben het gevoelige type, dat vier maanden voor onze trouwdag al bezig is een verrassingsreis naar Rome of Barcelona te boeken. Ik kom eindeloos terug op ruzietjes over puntmesjes en afwasborstels. Ik ben de prater, klets de oren van d’r hoofd. Ik doe moeilijk. En ik verwacht dus dat zij moeilijk doet omdat ik twaalfhonderd kilometer ga fietsen, tien dagen van huis ben. Het enige wat ze zegt, is dat ik dan maar eens moet gaan trainen. Mijn vrouw is een man uit duizenden. Klootzak, noem ik haar ook wel. Vindt ze leuk. Zeg nou zelf, welke vrouw wordt door haar man ‘klootzak’ genoemd?

3

Met de trein

‘Niet denken, oude,’ zei hij hardop, ‘blijf deze koers zeilen en neem het zoals het komt.’

– Ernest Hemingway, The Old Man and the Sea

‘Ik heb kanker.’ Ik voel een gloed van hitte over mijn borst trekken. Het perst zich door mijn keel en komt tot stilstand tegen het dak van mijn hoofd. Daar klopt het tegen de binnenkant van mijn schedel aan. Het lijkt alsof in één keer alle adertjes in mijn ogen springen. Ik begin wazig te zien terwijl de Thalys richting Parijs zich een weg baant door de Groene Long van Zuid-Holland.

‘K... kanker? Wat bedóél je?’

Als een nare boodschap je overvalt, stel je de meest onnozele vragen. Terwijl ik de volgende mokerslag afwacht, kijk ik voorzichtig naar links, naar mijn fietsvrienden, die op dat moment de grootste lol hebben. Ze zien niet dat ik aan de telefoon zit. Ritse vertelt een anekdote over bedorven eten of iets dergelijks, ik vang maar een flard op met één oor, maar de stemming is ronduit hilarisch. We zijn immers op schoolreisje. Ronald schudt met zijn schouders van de pret. Ik druk de telefoon stevig tegen mijn andere oor aan.

‘Ze hebben een plek op mijn longen gevonden waar ze niet vrolijk van worden,’ zegt Marco vanuit het ziekenhuis.

‘Niet vrolijk?’

‘Ja, zo zei ze het letterlijk, die zuster. Ze hebben me onderzocht met contrastvloeistof, echt klote is dat trouwens, en er zit een plek op mijn longen. Nu gaan ze een behandeltraject voor me uitstippelen.’

‘Behándeltraject uitstippelen?’

‘Ja, waarschijnlijk chemo en zo.’

Ik kan niks meer zeggen. Hij wel.

‘Weet je wat ook zo waardeloos is?’

‘Nou...?’

‘Ik kan hier nergens een fatsoenlijke rookpaal vinden.’

Marco is mijn beste vriend. We zaten bij elkaar op school toen we veertien waren. Beiden voetbalgek. Ik was voor Tottenham Hotspur, hij voor Arsenal. We zouden samen meegaan met een reis van Voetbal International naar Engeland, naar White Hart Lane, naar Wembley, naar al die geweldige stadions daar. Maar we mochten van onze ouders alleen gaan als we zouden slagen voor ons eindexamen. We hebben het over de LEAO, Láger Economisch Administratief Onderwijs. Na zijn zoveelste onvoldoende waarschuwde ik Marco dat-ie wel zijn best moest doen, ik kon het niet laten gebeuren dat hij dat feest voor mij zou bederven. Uiteindelijk slaagde hij met vlag en wimpel. En ik? Ik zakte. Als een baksteen. Op het vak blindtypen!

Jaren later gingen we samen op vakantie naar de Ardennen, tweeëntwintig waren we. We werden samen dronken toen Oranje in 1988 Europees voetbalkampioen werd. En we houden beiden zielsveel van Bruce Springsteen, hij zelfs nog meer dan ik. Raakten we op een dinsdag in de Kuip in trance, was het bijna drie uur durende magische concert afgelopen, keek hij me aan en zei: ‘Morgen weer?’ En dat gebeurde dan ook. Snel kaarten geregeld, weer naar Rotterdam gereden en nog meer genoten dan de dag ervoor. Godallemachtig, ik ga al vierentwintig jaar naar concerten van Bruce Springsteen. Met Marco. En nu heeft hij kanker.

De trein snijdt door het prachtige Vlaamse gedeelte van koninkrijk België. De groep is wat stiller geworden. Ronald kijkt mijn kant uit en ziet dat er wat mis is. Daar heeft hij een antenne voor, onze nestor. Ik staar naar buiten, heb de nog warme telefoon in mijn rechterhand op schoot liggen. Ik zucht. ‘Een vriend van me heeft kanker.’ Ik ben totaal van de kaart.

Twee uur eerder stonden we nog te lachen op station Naarden-Bussum, waar we vrolijk afscheid namen van onze dames. De zin in het avontuur heeft keihard plaatsgemaakt voor intens verdriet. Paul, vlak naast me, zegt met ingehouden stem: ‘Pieter en ik hebben gisteren te horen gekregen dat een heel goede vriend van ons, die we al zeker vijfentwintig jaar kennen, is opgegeven.’ Hij zet zijn bril recht. Een gebaar van ongemak.

Ik moet het van me afzetten. Daar ben ik zo slecht in. Maar het moet. Ik kijk naar de groep. Mooie mensen bij elkaar. Bijna net zo groot als de club waarmee ik naar het Italiaanse Bormio ging, om de Dolomieten te beklimmen. Toch zitten er ook veel nieuwe gezichten bij. Zoals Nienke. Blond, net boven de dertig, stoer. Ik sprak haar tijdens mijn afscheid van Management Team, op de zolder van de Heineken Brandstore aan de Amstelstraat. Nienke, al eerder vertrokken bij dat blad, vroeg met een biertje in haar hand hoe het met me ging. En of ik nog veel fietste.

‘Jazeker,’ zei ik. ‘Over een paar maanden reizen we weer af naar Italië, ditmaal voor een tocht van twáálf-hón-derd-zés-tig kilometer.’

Ik zei het op een toon alsof ik mezelf tegen beter weten in moed inpraatte. Alsof ik van haar wilde horen: ‘Man, je lijkt wel gek. Dat moet je helemaal niet willen, dat is toch veel te extreem? Een rondje om het IJsselmeer is toch ook leuk?’ En dan kon ik haar daar meteen gelijk in geven, Paul afbellen en het hele idee uit mijn hoofd zetten. Dat zou toch een opluchting zijn! Drie jaar terug wist ik niet eens dat een racefiets een krom stuur had en dan nu zo’n bizarre tocht over hoge bergen, met eenzame afdalingen, kilometers door geruisloze Franse akkers, tegenwind, regen, weerzin, spierkramp, heimwee... Nee, ik vertélde het niet tegen Nienke, het plan, ik stámelde het. Ze keek me aan met grote ogen en ik smeekte dat ze zou zeggen: ‘Thomas, doe het niet, dit kun je niet, man, hier krijg je zo veel spijt van...’ Ze keek me nog eens goed aan, nam een slok, begon te glimlachen en zei: ‘Ik ga mee.’

Het bier spoot uit mijn proestende mond. Dat zeg je nu, dacht ik. Als ik op een borrel sta wil ik ook altijd van alles.

‘Als je er morgenochtend nog zo over denkt,’ zo sprak ik wijs, ‘dan gooi ik het in de groep.’ De volgende ochtend kreeg ik om kwart voor acht een sms’je. Van Nienke. Vier woorden slechts: Ik wil nog steeds.

Eigenlijk was de inschrijving al gesloten. Captain Paul is niet zo van hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Hij wil controle. Een uitgebalanceerde groep mensen die hij kent, die hij vertrouwt, van wie hij weet dat we elkaar niet meteen met haringen in de ogen prikken als er straks ergens een onderbroek zoek is. Maar voor een vrouw was altijd plaats, zei Paul. Dat bedoelde hij anders dan doet vermoeden, hoewel Paul net zo dol op vrouwen is als ik. Wat Paul wilde zeggen: we hadden nog maar één vrouw aan boord en een tweede zou wel zo aardig zijn voor die ene. Bovendien was Paul enthousiast omdat ik hem ervan kon overtuigen dat ik het niet over zomaar een leuke, blonde dertiger had. Nienke had al eens de Mont Ventoux beklommen, voorwaar geen kattepis.

In de Thalys zit ze drie stoelen voor me. Tot op het bot gemotiveerd. Dat geldt net zo goed voor Ritse, die door Jeroen is geronseld, en mijn ex-collega Leonard, een fanatieke sporter en net zo bevlogen fotograaf, die ik al eerder had benaderd. Leonard nam op zijn beurt een vriend mee, Rogier, met wie we in feite het paard van Troje hebben binnengehaald. Want deze jongen, zo bleek al snel, ging zo hard bergop dat hij het zo zorgvuldig opgebouwde vertrouwen in onze eigen klimkwaliteiten in één keer wist te vermorzelen.

‘Vind je het gek,’ had Paul tijdens een trainingsrit in de Ardennen geroepen, ‘hij is twintig kilo lichter dan ik.’ Zo flauw. Dat is het stokpaardje van alle klimmers die niet als eerste bovenkomen: het zit ’m in de kilo’s. De nummer één mag vooral niet denken dat-ie gewoon heel erg goed is. In The Catcher in the Rye van Salinger las ik hier een mooie passage over, waarbij het personage Ackley praat als de meeste wielrenners. De ik-figuur Holden zegt over hem: ‘Ik heb een keer naast Ackley gezeten bij een basketbalwedstrijd. We hadden een ontzettend goeie speler in de ploeg, Howie Coyle, die van halverwege het veld kon scoren zonder het bord te raken of wat dan ook. De hele klerewedstrijd lang deed Ackley niets anders dan zeggen dat Coyle “perfect gebouwd” was voor basketbal. Mijn god, wat heb ik daar de pest aan.’

Iedereen wist na de eerste trainingsrit met onze eigen Contador: we hebben een berggeit in ons midden. Zonder sterallures overigens. De bescheidenheid zelve, Rogier, die in het dagelijks leven een klimwand in Amsterdam bestiert. ‘Iemand nog wat drinken?’ vroeg hij tijdens de eerste kennismaking. Zo maak je vrienden.

Er zijn nog meer nieuwe gezichten, maar die zitten as we speak in de auto. Teele, Tamara en Anouck. Onze begeleiders. Teele is goed bevriend met de baas van de sportschool, Ruud, die overigens nooit baas genoemd wil worden. Teele was bereid om, zoals hij zelf zei, ‘een weekje bidonnetjes aan te geven’. Hij ligt meteen goed in de groep. Zo goed zelfs dat Mark het zich permitteert om de nogal flauwe grap los te laten door aan Teele te vragen of zijn broer wellicht Teele 2 heet.

Dan Tamara. Een bloedmooie vrouw met zwarte krullen en bruine huid. Ze raakte op een feestje aan de praat met Leonard, de vriend van haar ex-collega bij Cirque du Soleil. Hij begon over de expeditie te praten en vrijwel direct vroeg ze of zij mee mocht als masseur. Ze was zelf parttime masseuse, vandaar. Een week later werd Tamara gebeld of ze zin had om kennis te maken in ons ‘clubhuis’, de sportschool van Ruud. Dat deed ze. Wat een spontaniteit. Op de vraag waarom ze zo graag mee wilde, zei Tamara: ‘Het lijkt me wel gezellig, met zo veel mannen op stap.’ De mannen keken elkaar begrijpend aan. No further questions. Iedereen was vanaf dat moment dol op haar. En dan moest het masseren nog beginnen.

De rest van het team kent elkaar al een paar jaar. Een groepje renners dat elkaar elke week treft tijdens de spinningles op vrijdag, besloot vier jaar eerder de Mont Ventoux te beklimmen. Een jaar later ging een grotere groep naar de Dolomieten. De kern van deze club zei massaal ja tegen het Tour for Life-idee. Een van hen is Sebas, die zich werkelijk suf trainde om maar op tijd topfit te zijn. Drie weken voordat we naar Italië af zouden reizen, raakt hij echter onzacht in botsing met een tegenligger, die net een paar andere fietsers inhaalt. Hij smakt tegen het asfalt en breekt zijn hand. Sebas is een eigenwijze man die denkt dat na twee weken het gips er wel af kan en dat-ie met een spoedrevalidatie straks gewoon aan de start zal staan. Echtgenote Anouck fluistert in mijn oor of ik het alsjeblieft uit zijn hoofd wil praten, ze maakt zich namelijk ernstige zorgen dat hij toch aan het hachelijke avontuur wil beginnen. Ik zeg zachtjes tegen Anouck dat de dokter dat wel voor me doet. En zo is het.

Voor Sebas kan een dikke rode streep door het grote avontuur. Heel triest, maar, zo stelt hij: ‘Ik ga wél mee. Als begeleider.’ Ik vind dat eerlijk gezegd onvoorstelbaar. Alsof een vrouw tegen een smoorverliefde man zegt: ‘Ik wil niet met je trouwen, maar je mag wel mijn getuige zijn.’ Sebas wil dolgraag getuige zijn. En dus gaat hij met de bus, met daarin ook Anouck en tien peperdure racefietsen. De andere acht fietsen worden naar Italië gebracht door twee neefjes van Pieter. Ze stellen zich voor als Eduard en Michiel maar wij noemen ze Nick en Simon. Goeie gasten. Rijden even helemaal de Alpen over om een paar fietsen te brengen. En geen onvertogen woord.