Silvia Toebak

Een zomer met Kim Bokaviet

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Silvia Toebak

Een zomer met Kim Bokaviet

Nieuw Amsterdam Uitgevers

In herinnering aan Meneer Poes

© Silvia Toebak 2013

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Bart van der Tooren

NUR 301

ISBN 978 90 468 1462 8

www.nieuwamsterdam.nl/silviatoebak

Deze digitale editie is gemaakt naar de 9789046814635

INHOUD

Donderdag 19 juni

Donderdag 19 juni

Ik zet een cd op zodat ik het rumoer rond de verhuizing van mijn nieuwe buren niet hoor.

Op het zilveren schijfje heb ik met een dikke zwarte stift ‘vrolijke muziek’ geschreven. Een zanger klinkt door de boxen. Ik weet niet meer waarom dit vrolijk is. Het enige wat ik kan bedenken is dat de zanger in het Spaans zingt. Spanje, zon, ongedwongenheid, moet mijn gedachte bij het kopiëren van de cd zijn geweest.

Ik schenk een glas rosé in, drink het leeg in drie teugen, zet de muziek harder en zing mee: ‘Me gusta marihuana, me gustas tu. Me gusta colombiana, me gustas tu.’

Het appartement naast mij heeft twee weken leeggestaan. De vorige bewoonster is verhuisd naar een verzorgingstehuis. Jammer vind ik dat, we hadden geen last van elkaar. En nu trekken de nieuwe bewoners erin, op donderdag, alsof het heel normaal is. Er wordt alsmaar op en neer gelopen over de portiektrap met stoelen, dozen en onderdelen van meubelstukken. Van achter mijn raam zie ik dat de zwarte verhuiswagen anderhalve parkeerplaats in beslag neemt en hoe de nieuwe buurvrouw lachend, gekleed in een luchtig beige broekpak, de verhuismannen helpt. Niet echt een outfit om in te verhuizen, lijkt me.

’s Avonds om kwart voor tien start de verhuiswagen, de ramen in de woonkamer trillen van het geronk van de zware motor. Op de stoep staat de nieuwe bewoonster de mannen uit te zwaaien.

‘Ik zie je, Felix!’ roept de chauffeur, die met zijn arm uit het raampje hangt en in de richting van de portiektrap zijn duim opsteekt. Een brede man met halflange krullen landt met een sprong op de stoep. Zijn lange benen hoeven maar twee passen te zetten om naast de nieuwe buurvrouw te belanden. ‘Goed, man,’ antwoordt hij met een diepe stem en vouwt zijn arm om haar middel. Dat is dus Felix.

Als de wagen de straat uit rijdt, draaien Felix en de buurvrouw zich om en lopen de portiektrap op.

Normaal hou ik van de donderdag, op donderdag kan ik mij ’s avonds ontspannen door tv te kijken. In tegenstelling tot de vrijdag. Dan heb ik het dwangmatige gevoel dat ik iets moet doen omdat het weekend is, iets met seks. De seksuele spanning die het weekend met zich meebrengt, is vooral voelbaar in de vrijdagnamiddag, in de supermarkt. De komst van Felix brengt de onrust van een vrijdag met zich mee. Stil blijf ik zitten op de bank. Dan klinkt een diepe, volle mannenlach vanaf het balkon.

Snel sta ik op en ga ook op het balkon staan.

‘Op je nieuwe huis, Hélène!’ klinkt het van achter het balkonschot.

Aha! Hij woont dus niet bij haar. En ze kennen elkaar nog maar kort, anders zou Felix wel iets zeggen als: schat of pop. Wat Hélène antwoordt, hoor ik niet. Lang blijft het stil. Waarschijnlijk zijn ze aan het zoenen. Wat een overdreven naam trouwens, Hélène. Waarom niet gewoon Heleen?

Als ik in bed lig, luister ik of er geluiden komen uit de slaapkamer van Hélène en Felix. Maar om tot hun kamer door te dringen moet ik me eerst door veel ruis heen worstelen. Zo is daar mijn snurkende bovenbuurman, die op warme dagen zowel door het plafond als door de openstaande balkondeuren te horen is. Vaak heb ik het idee dat hij erin blijft of ten minste wakker moet worden met keelpijn. Tussen zijn harde, schokkerige snurken door klinkt het zomerse geluid van krekels die zijn ontsnapt als reptielenvoer en nu lustig in de binnentuinen verblijven. Hoe hoger de temperatuur, hoe sneller ze tjirpen. Vannacht wordt er op topsnelheid getjirpt. Daarbovenop klinkt het voortdurende razen van verkeer over de stadsring. Over deze achtergrond komen de ad-hocgeluiden: een ziekenauto die uitrukt of terugkeert, en er komt een vliegtuig laag over de stad, een buur klatert in de wc. Maar waar ik iets wil horen, blijft het stil, vanuit de slaapkamer naast mij komt geen geluid.

Dan beeld ik me in dat Felix naast me ligt in mijn appartement en niet achter die muur slaapt. Dat werkt even. Ik draai me om, mijn neus raakt Felix’ halflange haar. Diep snuif ik zijn geur op, een mengeling van zweet en Davidoff.