Marc de Hond

KRACHT

HET NIEUWE LEVEN VAN EEN OPTIMIST

Nieuw Amsterdam Uitgevers

©2008 Marc de Hond

Alle rechten voorbehouden

Redactie Rita Jager

Omslagontwerp Philip Stroomberg

Ontwerp binnenwerk Avant la lettre

Omslagfoto Jiri Buller

Auteursfoto Michiel van Nieuwkerk

ISBN 978 90 468 1484 0

NUR 600

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2012 Met ISBN 978 90 468 0408 7

EERDER

‘Het is rond, ongeveer anderhalve centimeter groot’

Nog 150 dagen

RENNEN

Een verlaten landweggetje in de polder bij zonsondergang. Het voetbalseizoen begint pas over ruim een maand, toch ren ik al elke avond mijn oefenronde. Eigenlijk heb ik een enorme hekel aan hardlopen, maar ik doe dit uit eergevoel. Ik wil er klaar voor zijn als de trainer ons team weer trakteert op een pittige looptraining door het Amsterdamse Bos. Dat doet hij elk jaar op de eerste training na de zomervakantie. Voor mij is het parcours elke keer weer een acht kilometer lange lijdensweg.

Vier jaar geleden was ik er voor het eerst bij. Ik was de nieuwe keeper in de selectie van het eerste en tot mijn schrik moesten we onze hardloopschoenen aantrekken. Met het hele team jogden we het terrein af, in een strakke tred richting bos. We waren nauwelijks halverwege het eerste rechte eind of de verzuring in mijn benen sloeg al toe. Bij de derde serie intervalsprints moest ik definitief afhaken; mijn kuiten ontploften en mijn voeten voelden alsof ze in brand stonden. Mijn nieuwe ploegmaten renden door en ik kon de eenzame terugweg alleen maar in wandeltempo afleggen.

Dat ik niet goed kan hardlopen, ligt niet aan een slechte conditie. Er is iets met mijn benen; na een paar minuten rennen krijg ik al kramp in mijn beenspieren. Zolang ik me kan herinneren heb ik dat als ik hardloop. Ik zie nog voor me hoe ik als een van de laatsten eindigde bij een sponsorloopje op de basisschool, en bij een sprintoefening op een voetbalkamp. Ik ben niet voor niets doelman geworden; als je op doel staat, hoef je nauwelijks te rennen.

Sinds mijn afgang bij die eerste training begin ik elke zomer precies een maand voor aanvang van het nieuwe voetbalseizoen met hardlopen. Ik heb een vast parcours in de polder achter mijn flat en ik probeer die afstand elke dag een stukje sneller te lopen. Zo zijn mijn benen in elk geval in hun allerbeste staat als het team zich weer moet melden in de kleedkamer. Op die manier red ik het net, die vreselijke acht kilometer.

Ik zou me natuurlijk voor die eerste training kunnen afmelden, maar zo zit ik niet in elkaar. Mijn grootste talent is dat ik tot het uiterste ga om iets te bereiken. En omdat blijven keepen in het eerste voetbalelftal een van mijn doelen is, loop ik daar nu, zoals elk jaar, op een verlaten landweggetje in de polder bij zonsondergang. Ik heb een hekel aan rennen, maar een nog grotere hekel aan afgaan en opgeven.

Nog 134 dagen

VOORGEVOEL

Van jongs af aan leef ik met het idee dat mij vroeg in m’n leven iets ernstigs overkomt. Sterker nog, ik ben er al jaren zeker van dat ik niet oud word. Men zegt weleens dat wie op jonge leeftijd met de dood geconfronteerd wordt, dat op zichzelf gaat betrekken. Mijn moeder Jasmin is overleden aan borstkanker toen ik drie was, zij was pas dertig. Hoewel ik me haar nauwelijks kan herinneren, heb ik me altijd erg verbonden met haar gevoeld. Mensen die mijn moeder goed gekend hebben, zeggen dat ik zo op haar lijk. Als ik foto’s van haar bekijk, valt het me op hoeveel trekken ik van haar heb: dezelfde combinatie van donker haar, lichte ogen en een smal gezicht; ook mijn lengte heb ik ongetwijfeld van haar. Volgens mijn familie heb ik bovendien dezelfde geldingsdrang en haar zakelijk instinct en gevoel voor humor. Ik denk niet alleen haar uiterlijk en karakter geërfd te hebben, maar dus ook het korte verblijf hier op aarde.

Stemt dat voorgevoel om jong te sterven mij somber? Integendeel. Het zorgt er juist voor dat ik absoluut geen tijd wil verspillen. Zo ben ik al na een paar maanden gestopt met mijn studie economie, omdat ik mijn tijd niet wilde verdoen in saaie collegebanken. Ik ontdekte dat ik toch meer iemand van de praktijk ben en ging als ontwerper van websites aan de slag. Internet begon net commercieel interessant te worden en de eerste webbedrijfjes gingen van start. Nog geen half jaar later, op achttienjarige leeftijd, zette ik samen met een collega een webbedrijf op. De eerste tijd liep het niet zo storm, maar toen internet wereldwijd een enorme hype werd, wisten wij op een van de eerste golven van succes mee te varen.

In Amerika en in de landen om ons heen schoten veilingwebsites, zoals eBay, als paddenstoelen uit de grond en vele maakten een gang naar de beurs. Wij begonnen drie jaar geleden, in 1999, de eerste Nederlandse veilingsite met twee opties in ons achterhoofd: we gaan naar de beurs of we verkopen het bedrijf aan een buitenlandse concurrent. Amper vijf maanden nadat we de site hadden gelanceerd, werden we benaderd door beursgenoteerde concurrenten uit Duitsland, Frankrijk en Engeland, die ons stuk voor stuk wilden overnemen. We verkochten de site, zoals het een veilingsite betaamt, aan de hoogste bieder. Volgens de Duitse kopers was onze website op dat moment ruim veertig miljoen gulden waard; een goede prijs voor vijf maanden werk.

We dachten iets heel slims te doen door ons niet in contant geld uit te laten betalen, maar in aandelen van het bedrijf. Zo konden we meeprofiteren van de stijgende koersen en ons vermogen flink opkrikken. Handig als ik was met computers, schreef ik een programma dat elke dag op basis van de beurskoers op de komma nauwkeurig uitrekende hoeveel geld ik op papier waard was. Ik moet toegeven dat ik in het begin elke dag met plezier naar de bedragen keek. De constructie met de aandelen was volgens onze adviseurs belastingtechnisch heel aantrekkelijk en dus liet ik, net als mijn compagnons, vrijwel al mijn verdiende geld in aandelen staan. Ik verkocht alleen een paar aandelen om een mooie sportauto te kopen. Zo reed ik op mijn 22ste in een cabrio en dacht: als het noodlot me dan toch op de hielen zit, kan ik er nu tenminste keihard voor wegrijden.

De verkoop van ons bedrijf betekende dat onze Duitse vrienden bij ons kantoor gingen houden. Maar ik had geen zin in iemand die kwam vertellen wat ik moest doen. Voor mij was de lol eraf, dus stapte ik op.

Gelukkig had ik een nieuwe passie gevonden. Ik was in die tijd geregeld te gast in radio- en tv-programma’s om te vertellen over mijn internetavonturen. Mijn praatjes waren blijkbaar goed bevallen, want ik werd gevraagd dj te worden. Presenteren had me altijd al leuk geleken, dus pakte ik deze uitdaging met beide handen aan. Zodoende ben ik nu op 3FM te horen met programma’s in het weekend en in de nacht. Ik heb niets te klagen: mijn leven bestaat uit een paar keer in de week wat plaatjes draaien en lekker babbelen. Verder besteed ik mijn tijd vooral aan uitslapen en voetballen. Wat wil ik nog meer als 24-jarige? Alles wat ik tot nu toe heb aangepakt is gelukt.

Ik blijf tussendoor regelmatig mijn computer opstarten om te kijken hoeveel mijn aandelen op papier waard zijn. De laatste maanden deed ik dat met wat minder plezier dan voorheen. Bij de colleges economie leerde ik dat een aandeel tien procent in waarde kon stijgen of dalen. Twintig procent was ook niet ongebruikelijk. Maar van een waardedaling van meer dan 95 procent had ik nog nooit gehoord. De internetzeepbel is gebarsten, zo moet ik, net als velen met mij, constateren. Het internetsprookje lijkt voorbij. Het dollarwaas dat iedereen voor ogen had, is weggetrokken en het wordt al snel duidelijk dat het grootste deel van de internetbedrijven vooral heel goed is in het lijden van enorme verliezen. Dat geldt ook voor mijn Duitse ‘vrienden’, die inmiddels zijn gefuseerd met onze Engelse concurrenten, die trouwens nog veel beter scoren in het draaien van enorme verliezen. De slechte prestaties worden op de beurs keihard afgestraft, en elke keer als ik mijn computer programmaatje opstart, is er weer een paar ton als sneeuw voor de zon verdwenen.

Er is weinig meer over van mijn internetmiljoenen. Uiteindelijk heeft het avontuur me niet veel meer opgeleverd dan een sportauto en een bijna afbetaalde hypotheek op mijn appartement. Ik moet toegeven dat ik het in het begin heel moeilijk heb gehad met het verdampen van mijn fortuin, maar inmiddels heb ik er vrede mee. Ik heb er een mooi bedrag aan overgehouden. Andere papieren internetmiljonairs zijn er minder goed vanaf gekomen. Als gevolg van de kelderende koersen zijn sommigen failliet gegaan en zitten in een schuldsaneringstraject. Hun penthouse hebben ze moeten inruilen voor een zolderkamertje, hun Porsche voor een Fiat Panda. Dan ben ik toch aardig de dans ontsprongen.

Nog 118 dagen

HAZES

Het is Uitmarkt in Amsterdam en ik moet in Paradiso voor 3FM een aantal bands aankondigen. Al snel stroomt de zaal vol. Ik merk dat ik zenuwachtig ben. Als ik de zaal in kijk en alle ogen op me gericht voel, keert het verlegen, onzekere jongetje van vroeger in mij terug. Ondanks de zenuwen gaat het aan- en afkondigen van de artiesten me goed af. Ik krijg het publiek zelfs een paar keer aan het lachen. Volgens de regisseur is het een leuke radio-uitzending.

Na een lange dag op de Uitmarkt stap ik in mijn auto en ga op weg naar huis. Ik verheug me op een avond uitrusten voor de tv. Onderweg vis ik mijn telefoon uit mijn jaszak, die de hele dag op ‘stil’ heeft gestaan. Ik heb vijf gemiste oproepen, allemaal van Bart, een van mijn beste vrienden. Ik luister mijn voicemail af. Hij vraagt of ik zin heb mee te gaan naar een concert van André Hazes in het Olympisch Stadion.

Ik kijk door mijn voorruit naar buiten. De lucht is pikzwart, het lijkt te gaan onweren en regenen, zoals is voorspeld. Een concert van Hazes zie ik niet zitten, al helemaal niet in de stromende regen. Ik bel Bart om hem te bedanken voor het aanbod en zeg hem dat ik te moe ben om te komen.

Ik woon op een steenworp afstand van het stadion. Als ik mijn auto bij mijn huis parkeer, zie ik het Hazespubliek al lopen: dronken studenten, hoogblonde vrouwen en bouwvakkers. Op het moment dat ik de voordeursleutel zoek, moet ik opeens nodig plassen. Ik maak wat extra haast met het openen van de deur en ren naar de wc. Alle spaatjes blauw van vandaag verdwijnen in de pot. Dan neemt de kracht van de straal af totdat mijn plas met een paar druppels tegelijk naar buiten komt. Ik voel dat er nog een klein beetje urine in mijn blaas zit, maar het kost me de grootst mogelijke moeite om het naar buiten te persen. Het voelt branderig.

Mijn telefoon gaat weer, het is Bart. Hij staat voor het stadion in een stortbui en heeft geen paraplu.

‘Doe niet zo moeilijk! Kom gewoon deze kant op, dan kun je meteen paraplu’s voor ons meenemen.’

Ik ben gevoelig voor zijn ‘noodkreet’ en trek een warme trui aan met daar overheen mijn meest afzichtelijke regenjas. Ik verzamel een aantal paraplu’s en loop het stuk van mijn huis naar het stadion.

‘Hé, Kleine Jongen! Ben je klaar voor Hááázes?’ vraagt Bart een beetje pesterig, terwijl hij op me af komt lopen. Ik strek mijn arm en houd mijn paraplu boven onze hoofden.

‘Met wie ben je hier?’

Bart wijst naar twee meiden die aan de zijkant van het plein onder een afdakje schuilen. De een is Liza, de vriendin van Bart. Het andere meisje is weer een vriendin van haar, Madelief. Madeliefs blonde krullen zijn kletsnat van de regen en haar make-up is een beetje uitgelopen. Ze heeft mooie, blauwe ogen en een schattig, vriendelijk gezicht. Ik geef de dames een paraplu en ze lopen voor ons uit het plein op. Ik werp een blik op de billen van het meisje. Perfecte vorm, niet te dik en niet te dun.

‘Je had me alleen maar hoeven vertellen dat zij ook mee zou komen en ik was hier al zeker een uur eerder geweest,’ grijns ik tegen Bart.

Als André Hazes opkomt en begint te zingen, stopt het spontaan met regenen. Het stadion zingt alle liedjes uit volle borst mee. Ook Liza en Madelief krijsen luidkeels de teksten mee. Bart en ik zetten in zodra er een liedje volgt dat we kennen.

Als het concert voorbij is, stel ik voor om met z’n vieren iets te gaan drinken in de stad. We pakken een taxi naar het Leidseplein. In een café nemen we, alle vier compleet verregend, plaats aan een tafeltje. Ik zorg dat ik op de stoel naast Madelief terechtkom. We praten een tijdje na over André Hazes en het concert. Als bij Liza een drankje verkeerd is gevallen, besluit Bart dat het tijd is om naar huis te gaan. Ik baal, van mij had de avond langer mogen duren. Als we met z’n allen richting taxistandplaats lopen, verzamel ik al mijn moed en vraag Madelief of ze zin heeft om met mij naar een ander café te gaan.

‘Lijkt me leuk,’ reageert ze. Ik probeer mijn opluchting te verbergen. Dan neem ik afscheid van Bart, terwijl hij Liza een taxi in sleurt.

‘Laat je morgen weten hoe het gegaan is?’ fluistert hij in mijn oor.

Even later zit ik met Madelief aan de bar van een café verderop. Er klinkt muziek van Stevie Wonder en het liedje van de blinde zanger leidt bij Madelief als vanzelf tot een vraag die mensen wel vaker stellen: ‘Stel dat je zou moeten kiezen, de rest van je leven blind of doof?’

Ik vind het een bijna onmogelijke keuze.

‘Ik zou voor doof kiezen. Blind lijkt me zo eenzaam… En ik ben een enorme filmfan, ik zou dat niet willen missen,’ stel ik. ‘Wat zou jij kiezen?’

‘Blind, denk ik. Ik zou niet zonder muziek kunnen. Mij lijkt de stilte juist zo eenzaam.’

Ik knik begripvol.

‘Zou je liever een been missen of een arm?’ vraag ik vervolgens.

‘Bedoel je een heel been of alleen een onderbeen?’ wil Madelief weten.

‘Ik mats je: alleen een onderbeen.’

‘Dan kies ik een onderbeen, daar zijn goede protheses voor en zo kun je weer leren lopen. Een arm missen lijkt me erg onhandig. Dan doe ik twee keer zo lang over het typen van mijn scriptie. Wat zou jij kiezen?’

‘Een arm of een been? Daar kan ik niet tussen kiezen, dat zou ik echt niet aan kunnen. Ik ben keeper, dat is mijn passie. Daar heb ik allebei mijn armen en benen voor nodig.’

Als de kroeg sluit, loop ik met Madelief naar de taxi’s. Helaas moeten we allebei een andere kant op.

‘Het was leuk,’ zeg ik. ‘Eh… stel dat ik na deze avond weer met je in contact wil komen, hoe kan ik dat het beste doen?’

‘Als je drie keer met je hielen tegen elkaar klikt en hardop mijn naam roept, verschijn ik automatisch,’ zegt ze serieus.

Ik ben een beetje verbouwereerd door haar antwoord. Maar al snel verschijnt er een glimlach op haar gezicht.

‘Mocht dat laatste onverhoopt niet lukken, hier is mijn telefoonnummer.’

Ze schrijft haar nummer op een papiertje. Dan geef ik haar drie zoenen. Ze kijkt me een moment ondeugend aan en stapt vervolgens in de taxi.

Ik loop half neuriënd, half zingend naar de volgende taxi: ‘La la la la, want alleen is maar alleen.’

Nog 114 dagen

DATE

Het kost me enige moeite, maar ik houd me aan de ‘driedagenregel’. Deze regel houdt in dat je drie dagen moet wachten voordat je een meisje belt. Zo zorg je ervoor dat je niet te gretig of wanhopig overkomt. Bovendien geef je haar het idee dat je ook andere belangrijke dingen te doen hebt.

Madelief vindt het gelukkig leuk om van me te horen en we spreken in de stad af. Rond een uurtje of één ’s middags parkeer ik mijn auto op de gracht. Als ik aan kom lopen zit Madelief al in het zonnetje op het terras.

‘We hebben vandaag in elk geval beter weer dan bij het concert,’ zeg ik.

Ze knikt. Ik ga naast haar zitten. Madelief heeft een strakke groene broek aan en een groen topje – ook bij daglicht is ze een heel knappe meid. We praten over van alles en nog wat. We roddelen over Bart en Liza, bekritiseren de kleding van voorbijgangers en vertellen vooral heel veel over onszelf. De uren vliegen voorbij en als het wat frisser wordt, besluiten we naar de bioscoop te gaan.

Het is een uur of tien ’s avonds als de film is afgelopen. De date is nu al een goede negen uur onderweg, maar ik ben er niet aan toe om al afscheid te nemen. Ik vraag Madelief of ze thee bij me wil komen drinken. Ze neemt de uitnodiging aan.

Het eerste wat Madelief opvalt als we in mijn huis komen is mijn radiostudio. Ik zeg dat het maar een simpele studio is die ik meestal gebruik om mijn uitzendingen voor te bereiden. Ze wil graag dat ik haar uitleg hoe je als dj een plaat aankondigt en ze pakt meteen een microfoon. Omdat er maar één stoel in de studio staat, komt Madelief bij mij op schoot zitten. Op het computerscherm staan de liedjes. Met de muis navigeert ze door de nummers. Ze kiest voor ‘Father and Son’ van Cat Stevens en zet het klaar om af te spelen. Ik vertel Madelief wat ze moet doen om het nummer aan te kondigen en ze volgt mijn instructies op en praat keurig in de maat van het intro. Dan laat ze zich een stukje naar achteren zakken en komt met haar rug tegen mijn borst aan. Ik sla mijn arm om haar heen. Ze draait haar hoofd naar me toe en zo blijven we een tijdje zitten. Cat Stevens zingt voor de tweede keer het refrein ‘Find a girl, settle down’ als ik haar een zoen geef. Ze zoent me terug. Het duurt niet lang of we verhuizen naar de slaapkamer.

Mijn opwinding is enorm. De laatste keer dat ik seks had is alweer een tijdje geleden, maar ik wil in mijn enthousiasme niet al te snel mijn kruit verschieten. Ik probeer mijn gedachten te verzetten om de spanning te onderdrukken. Pas na een paar minuten laat ik mezelf gaan en ik verwacht nu snel klaar te komen. Tot mijn verbazing komt er echter geen climax.

Het duurt ruim drie kwartier voor het zo ver is.

Nog 55 dagen

BASIS

Goed nieuws voor mij en slecht nieuws voor collega-keeper Stefan Broekhuis. Hij heeft zijn duim gekneusd. Waarom ben ik daar heel stiekem een beetje blij om? Stefan is de keeper die inmiddels al een jaar of drie de voorkeur van de trainer geniet en daardoor in de basisopstelling de plek onder de lat bezet houdt. Dat is trouwens helemaal terecht. Stefan is een betere doelman dan ik. Maar nu Stefan voorlopig uit de roulatie is, heb ik de komende tijd een basisplaats.

In onze kleedkamer zit ik op mijn vaste plek, met aan mijn linkerhand verdediger Thomas en aan mijn rechterhand vleugelspeler Brian.

‘Le Chien, je mag weer eens aan de bak vandaag!’ brult Thomas enthousiast. Ik voel een lichte kriebel in mijn buik; gezonde spanning.

‘Wanneer komt die scharrel van je eens kijken?’ vraagt Brian.

‘Ja, hoe gaat het daarmee?’ wil Thomas weten.

‘Met Madelief? Ja, dat is gezellig, hoor.’

‘Zo, dan hou je het wel lang vol voor jouw doen,’ grijnst Thomas.

‘Inderdaad, het is al twee maanden. We komen bijna weer in de gevarenzone,’ lach ik terug.

‘Je spreekt maar één keer in de week met haar af?’

‘Zo ongeveer. Onze agenda’s zijn niet heel erg compatible.’

‘Waarom neem je dan niet een keer een weekje vrij van alles? Neem de tijd om wat leuks met haar te doen,’ suggereert Thomas.

‘En dan zeker een wedstrijd van ons team of radio-uitzendingen missen? Nee joh, je kent me toch, ik neem nooit vrij, ik ben er altijd!’

We spelen op het hoofdveld. Op de tribune kijkt een mannetje of zestig naar de wedstrijd. Halverwege de eerste helft komt er een uitbraak van de tegenstander. Onze buitenspelval mislukt, de verdediging stapt te laat naar voren. Van de tegenpartij staan nu drie aanvallers vrij voor mijn goal. Hun linksbuiten besluit niet af te geven en schiet zelf. Er zit een gevaarlijke stuiter in zijn schot, maar ik sta prima opgesteld bij de eerste paal en duik naar de bal. Ik weet de bal te keren, maar omdat ik hem niet klemvast heb, rolt hij een meter bij me vandaan. Gelukkig blijft de bal buiten het bereik van de aanstormende spitsen. Nu moet ik snel omhoogkomen en mezelf erbovenop werpen.

Mijn benen weigeren. Ik lig verstijfd op het veld; een fractie van een seconde kan ik geen kant op. Alles lijkt in die korte periode in slowmotion te gebeuren: ik zie de bal vlak bij de doellijn rollen, een tegenstander komt aanrennen om te scoren. Op het allerlaatste moment weet ik vanuit mijn liggende positie mijn arm te strekken. Ik leg mijn hand op de bal en klem deze tegen de grond. Volgens de spelregels is de bal nu in het bezit van de keeper en mag hij niet meer door anderen gespeeld worden. De inkomende spits heeft echter al een sliding ingezet en glijdt snoeihard tegen de bal, waardoor deze van onder mijn hand het doel in rolt.

De scheidsrechter fluit meteen. Ik kijk hem smekend aan. Gelukkig, het doelpunt wordt afgekeurd en ik krijg een vrije trap.

Het kost me geen moeite om overeind te komen. Even twijfel ik of ik echt niet kon opstaan, ook al weet ik zeker dat er iets raars met mijn benen gebeurde.

Ik neem de ons toegekende vrije trap. Alles voelt weer normaal.

Nog 47 dagen

FAMILIE

Mijn vader heeft twee seizoenskaarten voor Ajax. Afwisselend neemt hij mij mee of een van mijn broers.

Mijn broer Michel was één jaar toen onze moeder stierf. Niet lang na de dood van mama Jasmin kwam Caroline in ons leven. Zij trouwde met mijn vader en werd onze ‘stiefmoeder’, maar ik beschouwde haar al snel als mijn echte moeder. Zij zag ons ook gewoon als haar kinderen. Ze ontfermde zich over ons en deed alles wat je van een moeder kunt verwachten. We waren opnieuw een gezin en we kregen er bovendien een broertje en een zusje bij: Brian en Nathalie.

Mijn vader, Caroline, mijn broertjes, zusje en ik waren bijna tien jaar samen toen mijn vader tot de conclusie kwam dat hij eigenlijk niet meer zo goed bij Caroline paste. Ze gingen uit elkaar. Het werd helaas geen vriendschappelijke scheiding. Michel en ik gingen bij mijn vader wonen, Brian en Nathalie groeiden op bij Caroline, die ondanks alles gewoon mijn moeder bleef. Maar mijn ouders hebben tot op de dag van vandaag niet meer met elkaar gesproken.

Nu ik volwassen ben, zijn mijn vader en ik goede vrienden. We gaan samen naar voetbal en naar de film, of uit eten. We filosoferen graag over de nieuwste technologische of politieke ontwikkelingen, en speculeren over hoe de maatschappij er in de toekomst uit zal zien.

Vandaag ben ik aan de beurt om met mijn vader mee te gaan naar een wedstrijd van Ajax. We rijden er samen heen, ik haal hem op met de auto, hij woont een paar straten bij me vandaan.

Het was een emotioneel jaar voor ons. Begin dit jaar overleed opa Sam en exact honderd dagen later kreeg oma Jannie een hartstilstand. Ik beschouwde hun woning als mijn ouderlijk huis: een baken van onvoorwaardelijke liefde voor mij en mijn broertje.

Ze waren warme, lieve mensen. Ik had me geen betere grootouders kunnen wensen. Mijn opa was m’n held. Ik was altijd erg onder de indruk van de verhalen die ik van deze en gene hoorde over de levens die hij in de oorlog heeft gered. De laatste jaren vertelden opa en oma zelf ook steeds meer over die periode. Ze konden heel ernstig, maar ook met humor vertellen over de tijd die ze hebben moeten doorbrengen in het concentratiekamp.

Nadat ik bij mijn vader heb aangebeld, lopen we samen naar mijn auto.

‘Heb je weer een blessure?’ vraagt hij ineens.

‘Wat bedoel je?’

‘Je loopt een beetje waggelend.’

Ik loop een stukje rechtuit en het valt me zelf ook op dat er iets niet helemaal klopt aan mijn loopje. Mijn linkerbeen sleept een beetje.

‘Het kan best dat ik me verstapt heb, ik heb weer erg veel moeten rennen de afgelopen weken,’ geef ik als verklaring.

Mijn vader haalt zijn schouders op. Ik denk er die middag verder niet meer over na.

Nog 43 dagen

VERSTIJFD

Midden in de nacht word ik wakker. Het is pikkedonker in mijn slaapkamer. Ik wil aan het koordje boven mijn bed trekken om de schakelaar aan te doen, maar het lukt me niet om mijn arm op te tillen. Wat ik ook probeer, ik krijg hem geen centimeter van zijn plek. Ik worstel tevergeefs, er gebeurt helemaal niets. Dan probeer ik het met mijn andere hand. Ook deze blijft als verstijfd op bed liggen. Geen spier kan ik bewegen.

Ik word bang en wil schreeuwen, maar uit mijn mond komt geen geluid. Dit is een nare droom, ik moet wakker worden, denk ik. Snel, wakker worden, roep ik in mezelf.

Een moment later grijp ik vliegensvlug naar het licht. De lampen flitsen aan en ik ga rechtop zitten.

Dit gebeurt de laatste tijd vaker en het verloopt telkens op dezelfde manier: ik word wakker en kan me helemaal niet bewegen. Ik vraag me elke keer af of ik het gedroomd heb of dat ik echt een ogenblik verlamd op bed lag.

Madelief slaapt bij me. Ze wordt wakker.

‘Hé, wat is er met jou aan de hand?’ zegt ze zorgzaam.

‘Ik had die droom weer.’ Ik ga liggen.

Ze kruipt tegen me aan en slaat haar arm om me heen.

‘Gaat het?’ vraagt ze.

‘Ja hoor, laten we maar verder slapen.’

Madelief is snel onder zeil, maar ik lig nog een tijd wakker voordat ik de slaap kan vatten.

Nog 32 dagen

TRAINING

Een flinke griep houdt me een week in bed. Gelukkig heb ik het afgelopen weekend geen voetbalwedstrijd hoeven missen, we hadden toevallig vrij.

Als ik me vandaag weer bij de training meld, voel ik me redelijk fit. Ik heb wel wat pijn in mijn rug. Daar heb ik vaker last van, waarschijnlijk komt het deze keer door al die dagen op bed liggen. Ik heb veel zin om weer te spelen, ook al is het rotweer. Het regent al de hele dag, er liggen grote plassen op het veld.

De warming-up begint met het lopen van een aantal grote rondes om het terrein. Ik zet m’n tanden op elkaar en leg de verplichte meters af. Daarna moeten we rekken en strekken, en doen we een aantal loopoefeningen. Vervolgens verdeelt de trainer het team in koppels van twee om de bal over te spelen. Ik vorm een tweetal met een van de nieuwe spelers van ons team, Nigel.

Nigel staat een meter of twintig bij me vandaan. Ik schop de bal in zijn richting. Het lijkt erop dat ik hem niet helemaal goed heb geraakt, want de bal suist op zeker vijf meter afstand langs mijn ploeggenoot. Nigel gaat de bal halen en passt hem terug. Ik neem hem aan en schiet opnieuw in zijn richting, deze keer met meer concentratie. De bal vliegt toch weer een eind de verkeerde kant op.

Nigel speelt de bal nogmaals naar mij en komt enkele meters dichterbij staan. Ik neem een klein aanloopje en probeer de bal rustig en strak in zijn voeten te spelen. Nu kan er niets misgaan, denk ik. Ik zwaai mijn been naar voren en voel hoe mijn voet de bal raakt. Ik weet meteen dat de bal niet goed op mijn wreef is gekomen en tot mijn ontzetting gaat hij niet recht vooruit maar opnieuw in een diagonaal rechts langs Nigel. Ik begin me een beetje te schamen. Ik probeer het nog een paar keer, maar telkens gebeurt hetzelfde. Het heeft geen zin om door te gaan. Ik loop naar de trainer om te zeggen dat ik ermee stop. Hij adviseert me naar de fysiotherapeut te gaan.

Balend verlaat ik het trainingsveld. Ik pak mijn spullen uit de kleedkamer en loop zonder me om te kleden naar de parkeerplaats. De tas smijt ik in de achterbak. In mijn natte en modderige trainingskleding rijd ik naar huis.

Nog 30 dagen

HILVERSUM

Een uitgestorven Media Park in Hilversum. Het is diep in de nacht en er zijn maar een paar studio’s waar licht brandt. Een daarvan is die van 3FM. De studio behoort samen met het voetbalveld van mijn club AFC tot mijn favoriete plekken. Ik kom hier een paar keer per week mijn programma maken. Als relatief nieuwe radioman is het belangrijk om zo veel mogelijk ‘vlieguren’ te maken, wat ik vooral in de nacht doe.

Als dj moet je alles onder controle hebben. De sfeer, muziek, techniek en vormgeving, je stem, de gasten en de onderwerpen moeten samen een mooi geheel vormen. Elke uitzending zie ik als een voetbalwedstrijd, die ik probeer te spelen met zo min mogelijk fouten en zo veel mogelijk mooie momenten. Het is een enorme kick als ik twee platen strak achter elkaar laat lopen of als ik een geslaagde grap maak.

De muziekredactie van de zender levert me een lijstje met platen aan die ik moet draaien. Aangezien ze toch niet wakker blijven om te controleren of ik dat ook doe, beschouw ik de lijsten meer als een aanbeveling dan als een verplichting. Al maanden draai ik vooral mijn favoriete nummers en ik wacht al een tijdje op het moment dat van hogerhand tegen me wordt gezegd dat dat niet meer kan.

Ik geniet van elk uurtje dat ik radio mag maken. Het is ongelooflijk dat ik voor zoiets leuks nog goed betaald word ook.

Nog 27 dagen

DIRK

Na drie wedstrijden in de basis zit ik alweer aan de kant. Toen ik de trainer vertelde dat mijn mysterieuze schietprobleem niet verdwenen was, heeft hij Dirk opgeroepen, de keeper van het derde. Hij is een aardige jongen, maar eigenlijk veel te klein voor een doelman.

Ik ben deze week bij de fysiotherapeut geweest, maar hij heeft geen blessure in mijn been kunnen vinden. Hij heeft me wel van mijn rugklachten afgeholpen, door mijn rug lekker los te maken en te kraken.

In dit geval had de behandeling slechts een kortetermijneffect, want twee dagen later was de pijn terug. Heftiger dan eerst. Nu zit ik dus als een schlemiel langs de zijlijn met rugpijn, een belabberd schot in mijn benen en bovendien ben ik weer een beetje aan het waggelen.

Dirk duikt twee keer over een makkelijke bal heen, waardoor we de wedstrijd met 4-3 verliezen. Als ik zelf op doel had gestaan, hadden we vast gewonnen, denk ik een beetje arrogant.

Maandag ga ik meteen naar de huisarts. Ik wil zo snel mogelijk van mijn klachten af.

Nog 25 dagen

DOKTER PIET

Dokter Piet is al zolang als ik leef de huisarts van de familie. Ik ben al jaren niet meer in zijn praktijk geweest; ik mankeer zelden wat. Hij geeft me een ferme handdruk als ik bij hem binnenloop. Hij moet lachen als ik hem met ‘dokter Piet’ aanspreek. Ik vertel zo gedetailleerd mogelijk over mijn rug- en beenklachten van de laatste dagen.

‘Ik vind het maar vreemd,’ zegt hij, als ik hem over de bal vertel die op de training telkens verkeerd van mijn voet af stuiterde. Hij vraagt me een stukje heen en weer te lopen. Hij bestudeert me van top tot teen, terwijl ik zo mooi mogelijk probeer te lopen.

‘Ik zie dat je met je linkerbeen sleept.’

Dan moet ik op zijn behandeltafel gaan liggen. Hij pakt mijn linkervoet vast.

‘Doet dit pijn?’ vraagt hij, terwijl hij mijn tenen hard naar boven drukt.

‘Nee.’

Hij prikt een paar keer met zijn duimen rond mijn enkel.

‘Zeg het als het vervelend voelt.’

Wat hij ook doet, nergens krijg ik een naar of pijnlijk gevoel.

‘Je fysio kon ook niets vinden?’

‘Nee, volgens hem was er niets mis met mijn been.’

‘Toch loop je mank en kun je niet schieten,’ peinst dokter Piet hardop. ‘Heb je weleens een slapend been?’

‘Ja, dat heb ik heel vaak.’

Dokter Piet is ondertussen naar zijn bureau gelopen en pakt er een lang, houten wattenstaafje uit.

‘Voel je dit?’ vraagt hij, terwijl hij zachtjes met het staafje over mijn voet wrijft.

Ik knik.

Vervolgens moet ik mijn ogen dichtdoen en aangeven wanneer hij me aanraakt. Met het staafje gaat hij mijn hele lijf over. Ik voel precies wat hij doet. Dan breekt hij het stokje met zijn vingers doormidden, waardoor er een scherpe kant ontstaat. Vervolgens drukt hij op diverse plekken op mijn onderlichaam afwisselend met de zachte en de scherpe kant en hij vraagt me te zeggen wat ik voel. Als hij klaar is, mag ik mijn ogen weer open doen.

‘Kloppen mijn reacties?’ vraag ik.

‘Nee, er is iets vreemds.’ Hij laat me de scherpe kant van het stokje op mijn hand voelen. Het prikt. Met dezelfde kant prikt hij in de zijkant van mijn linkervoet. Nu voelt het bot.

‘Wat gek,’ reageer ik verbaasd.

‘Ik wil je toch graag een keer laten bekijken door een specialist.’

Nog 22 dagen

SHOW

Vanavond ga ik met mijn vader, mijn broer Michel en Madelief naar een comedyshow. Van de parkeergarage is het niet zo heel ver naar het theater. De afgelopen dagen ben ik slechter gaan lopen. Ik loop wat voorovergebogen en het waggelen is erger geworden. Het ziet er heel knullig uit. Mijn vader en broer maken er grapjes over: ‘Ben je klein geld aan het zoeken?’

In het theater zitten we aan tafel met een vriendelijke man van rond de dertig, die in een rolstoel zit. We raken met hem aan de praat.

‘Die stoel is maar tijdelijk, hoor,’ vertelt hij zonder dat we daarnaar geïnformeerd hebben. ‘Ik kan gewoon lopen, het gaat alleen ontzettend moeizaam.’

‘Wat mankeer je?’ vraag ik.

‘Een dubbele hernia, ik word er over ongeveer een maand aan geopereerd.’

‘Jeetje, en na die operatie zijn je klachten weg?’

‘Ja, in principe is er dan niets meer aan de hand.’

‘Wat waren de symptomen?’

‘Ik ging steeds moeilijker lopen, kreeg veel pijn in mijn rug,’ vertelt de man. ‘Ik heb ook uitval op sommige plekken. Op mijn knie kun je een sigaret uitdrukken, ik voel er toch niks van.’

‘Hoe lang heb je er al last van?’ vraagt Madelief.

‘Al met al een half jaar. Die rolstoel heb ik nu twee maanden.’

‘Dus door die hernia zit je straks in totaal drie maanden in een rolstoel?’ Mijn maag keert zich bijna om als ik deze vraag stel.

‘Ik sta op de wachtlijst om geholpen te worden en ik zal blij zijn als het zo ver is!’

De show begint en iedereen kijkt naar het podium, maar de grappen gaan volledig langs me heen. Mijn benen slapen en mijn rug doet pijn. Ik kijk steeds naar de man in de rolstoel.

Nog 18 dagen

NEUROLOOG

De agenda van neuroloog Couberté zit vol voor de komende twee maanden. Na wat aandringen en door tussenkomst van dokter Piet ben ik echter al binnen een week aan de beurt om onderzocht te worden door de zenuwarts. Het consult verloopt vrijwel op dezelfde manier als dat bij mijn huisarts. Ik vertel over mijn klachten, ik loop een stukje en hij onderzoekt mijn gevoel door me over mijn hele lichaam met een naaldje te prikken.

‘Vreemd, vreemd,’ is zijn reactie. ‘Heb je de afgelopen jaren vaker rare klachten gehad?’

Ik graaf diep in mijn geheugen en probeer zo volledig mogelijk te zijn. Ik vertel dat ik de afgelopen jaren zeer geregeld een pijnlijke rug had. Ik biecht op dat ik al een tijdje nadruppel bij het plassen. Ik vertel dat ik in mijn linkerbeen een branderige gloed voel.

Couberté noteert het allemaal. ‘Zijn er nog meer dingen? Echt rare klachten bedoel ik…’

Opeens schiet me iets te binnen. ‘Een paar jaar geleden had ik iets vreemds. Als ik bij het autorijden in mijn dooie hoek moest kijken en mijn nek helemaal naar rechts draaide, voelde ik mijn linkerknie niet meer.’

Couberté kijkt erg geïnteresseerd, maar gaat er verder niet op in.

‘Als ik het allemaal zo hoor en zie, denk ik dat we je rug moeten onderzoeken. Ik wil graag een MRI-scan laten maken. Daar is een wachtlijst voor van een maand of twee à drie, maar ik ga mijn best doen om je zo snel mogelijk ingepland te krijgen. Je krijgt een oproep van het ziekenhuis.’

‘Wat denkt u dat het is? Zou het misschien een hernia kunnen zijn?’

‘Dat zou kunnen, maar het heeft nu geen zin om daarover te speculeren. Zodra we de foto’s hebben, weten we meer.’

Ik bedank de dokter.

‘Sterkte in de tussentijd. Mocht het opeens verslechteren, bel me dan.’

Nog 4 dagen

MRI

Het is al het derde rondje dat ik om het ziekenhuis rijd en nog steeds heb ik geen parkeerplaats gevonden. Ik besluit de zoekcirkel wat groter te maken en duik daarom een zijstraat in. Helemaal aan het eind vind ik een plekje. Bij het inparkeren maakt mijn auto een gorgelend geluid. Al snel ben ik achter de oorzaak: ik raakte per ongeluk de rem, terwijl ik de koppeling had willen intrappen. Het is al de vijfde keer in korte tijd dat mijn linkervoet het verkeerde pedaal vindt. Dat is link, zeker als dat in druk verkeer zou gebeuren.

Ik stap uit en steek de straat over, strompelend. Het lopen gaat verdomd lastig. Ik ben weer verder achteruitgegaan de afgelopen dagen. Ik buig mijn bovenlichaam wat naar voren en houd mijn handen op mijn onderrug, op deze manier levert het lopen de minste pijn op. Over een minuutje of tien moet ik op mijn afspraak zijn, maar het ziekenhuis ligt een aardig eind verderop. Een gehandicaptenbusje stopt vlak voor me en pikt een oude vrouw op. Even overweeg ik om aan de chauffeur een lift naar het ziekenhuis te vragen. Maar nee, dat zou te gênant zijn.

Even doorbijten en doorlopen, dan haal ik het wel.

Nog net op tijd neem ik plaats in de wachtkamer. Ze lopen wat achter op het schema. Dat geeft mij de tijd om het formulier in te vullen dat ik net aan de balie gekregen heb. Daarin wordt mij gevraagd of ik metalen voorwerpen in mijn lichaam heb, zoals een pacemaker of een kunsthartklep. Vanwege het sterke magnetische veld van de MRI kan dat gevaarlijk zijn. Ook moet ik een eventueel aanwezig kunstgebit en gehoorapparaat uitdoen. Tevreden kruis ik overal ‘n.v.t.’ aan.

Ten slotte speur ik mijn lichaam voor de zekerheid nog een keer af op de aanwezigheid van metalen voorwerpen. Ik voel aan de gouden ketting die om mijn nek hangt. Vlak voor haar overlijden gaf mama Jasmin deze ketting aan mijn vader. Hij gaf hem weer aan mij op mijn dertiende verjaardag. Op de ketting staat het Hebreeuwse woord voor geluk. Ik heb het idee dat de ketting me altijd geluk heeft gebracht. Sinds ik hem kreeg op mijn bar-mitswafeest heb ik hem nooit meer afgedaan, maar straks zal ik dat wel moeten doen, vrees ik. Of is goud niet magnetisch?

Mijn naam wordt omgeroepen. Een meneer in een witte jas vraagt me om mee te gaan. Ondertussen stelt hij zich voor.

‘Dokter Zijlstra, radioloog,’ zegt hij.

‘Marc,’ zeg ik en geef hem het zojuist ingevulde formulier. Snel leest hij mijn antwoorden.

‘Prima, dat ziet er goed uit. Je kunt in de kleedkamer wachten.’

‘Wat mag ik aanhouden?’ vraag ik.

‘Nee, je hoeft je kleren niet uit te trekken, daar kijkt de MRI doorheen. Maar die ketting moet wel af.’

Ik ga de kleedkamer binnen en hang mijn jas op. Ik trek de ketting onder mijn shirt vandaan en houd hem een moment stevig vast, voor ik hem in mijn jaszak stop.

‘Ik hoop dat je me ook vanaf hier geluk kunt brengen,’ zeg ik zacht.

Dan zwaait de kleedkamer vanaf de andere kant open en loop ik de ruimte met het MRI-apparaat binnen. Het is een enorm grijs gevaarte met een rond gat erin. Uit dat gat steekt een plateau. Ik word opgewacht door dokter Zijlstra en hij vraagt me op het plateau te gaan liggen. Ik hoor voortdurend een onheilspellende zoem uit het apparaat komen.

‘Wat gaan jullie precies doen?’ vraag ik.

‘We maken straks een scan van je onderrug. Daarop kunnen we alles zien: je botten, spieren en zenuwen. Hopelijk vinden we zo de oorzaak van je klachten.’

‘Alleen van mijn onderrug? Niet van mijn hele rug?’

Dokter Zijlstra kijkt naar zijn papieren.

‘Dit is het opdrachtformulier van je neuroloog en hier staat op aangegeven dat we je onderrug moeten doorzoeken,’ geeft hij aan. ‘We kijken altijd alleen op de plek waar de grootste kans is om wat te vinden. Jouw neuroloog denkt dat we het in je onderrug moeten zoeken.’

Hij pauzeert een moment en vervolgt: ‘Je moet straks zo stil mogelijk blijven liggen, anders krijgen we beweging op de foto.’

Ik krijg ter bescherming een grote koptelefoon over mijn oren. Dat is nodig want de MRI maakt straks zo veel geluid dat je trommelvliezen kunnen knappen.

‘Nog wensen wat betreft muziek?’ vraag dokter Zijlstra.

‘Zet de radio maar op 3FM,’ antwoord ik. Ik krijg een knop in mijn handen. ‘Als er iets misgaat, moet je daarop drukken.’

De dokter gaat naar een andere kamer en stelt zich op achter allerlei monitoren. Het plateau schuift naar achteren en ik verdwijn volledig in het ronde gat. Het is er best krap, maar gelukkig ben ik niet claustrofobisch aangelegd. Ik moet ruim een uur doodstil blijven liggen. Door de koptelefoon luister ik naar Arbeidsvitaminen.

Een uur later zit ik weer op een van de witte stoeltjes in de wachtkamer. Mijn naam wordt omgeroepen door de dame achter de balie. Mijn onderrug zag er prima uit, er is niets afwijkends gevonden. Ze hebben mijn neuroloog daar inmiddels over gesproken en er moet snel een nieuwe afspraak worden ingepland om opnieuw een MRI te maken. Deze keer niet alleen van mijn onderrug maar van mijn hele rug.

‘Kan dat niet meteen?’ vraag ik.

‘Nee, sorry, alles zit vol voor vandaag. De rest van de week zit ook vol en de week daarna is het Kerst.’

We maken een afspraak voor de week tussen Kerst en Oud en Nieuw. Dan loop ik langzaam in de richting van de trap. Ik ben al bijna bij de draaideur als ik mijn naam weer hoor roepen.

‘Meneer De Hond, wacht!’

Ik draai me om en zie de assistent van dokter Zijlstra met ferme passen op me af lopen.

‘Uw neuroloog belde en hij wil dat er toch zo snel mogelijk een nieuwe MRI-scan wordt gemaakt. Er heeft net iemand afgezegd dus het zou meteen kunnen. Komt het voor u gelegen?’

Ik heb vanmiddag weliswaar een afspraak met Vincent, de ‘alternatieve’ arts van de familie, maar ik heb ruimschoots de tijd om die te halen. Ik hoef niet lang na te denken en loop mee terug naar de afdeling. Voor ik het weet, lig ik weer een goed uur in de buik van het MRI-apparaat.

Dokter Zijlstra is tevreden over het resultaat.

‘Uw hele ruggenmerg staat er nu goed op, vanaf uw nek naar beneden.’

‘Is er iets te zien wat mijn klachten zou kunnen verklaren?’

‘Daar moet uw neuroloog maar even goed naar kijken,’ zegt hij ontwijkend.

Ik weet zeker dat hij iets heeft gevonden. Wat zou het zijn?

‘Wanneer krijgt mijn neuroloog de foto’s te zien?’

‘Zo snel mogelijk. We sturen ze vanmiddag al per koerier naar hem op.’ Dokter Zijlstra geeft me een hand.

‘Ik wens u heel veel sterkte.’

Zie je wel, hij wenst me sterkte. Dat doet hij toch niet voor niks? Hij heeft zeker iets gevonden. Mijn hele rug gloeit.

Nog 3,5 dag

VINCENT

Zorgvuldig houd ik mijn voeten in de gaten als ik ze bij het schakelen op de pedalen zet. Ik wil liever niet per ongeluk op de snelweg op de rem trappen. Het is aan het eind van de middag en ik ben onderweg naar Bloemendaal voor de afspraak met Vincent, die ook naar mijn rug en benen gaat kijken. Eigenlijk heb ik niet zo veel met alternatieve geneeskunde, maar Vincent heeft de afgelopen tijd zijn waarde bewezen.

Het begon allemaal anderhalf jaar geleden met mijn vader. Hij had al enkele jaren een vieze smaak in zijn mond, waar hij erg veel last van had. Hij is daar allerlei dokters mee afgegaan: huisartsen, keelartsen en specialisten, maar niemand kon hem helpen of vertellen wat er aan de hand was. Toen kreeg hij van vrienden het advies om eens langs te gaan bij Vincent. Wanneer ‘normale’ artsen het niet meer weten, heeft hij wél de oplossing. Zo belandde mijn vader, die net als ik erg rationeel is ingesteld, op Vincents behandeltafel.

Vincent wist tijdens die behandeling het jaar te noemen waarin mijn vader tijdens een vakantie in een tropisch land een fungus had opgelopen. Deze schimmel veroorzaakte nog steeds die vieze smaak, zei hij. Het zou volgens Vincent begonnen zijn in zijn oor en inmiddels verplaatst zijn naar zijn keel. Mijn vader zei toen dat hij in het genoemde jaar helemaal niet in de tropen was geweest. Pas toen hij thuis zijn oude agenda’s erop had nageslagen, herinnerde hij zich weer de vakantie naar Indonesië, waaraan hij inderdaad een vervelende oorontsteking had overgehouden. Vincent gaf hem een homeopathisch middel en een paar dagen later was mijn vader volledig verlost van zijn vieze smaak. Sindsdien vertelt mijn vader op elk feestje dit verhaal en stuurt hij al zijn vrienden met de minste of geringste klacht naar Bloemendaal.

Ik kwam zelf een half jaar geleden voor het eerst bij Vincent. Ik had weinig energie en was in korte tijd bijna tien kilo aangekomen. Natuurlijk kwam mijn vader toen weer met zijn fungusverhaal en adviseerde hij me met klem om naar Vincent te gaan. Na enig aarzelen maakte ik een afspraak.

Vincent legde me tijdens die eerste afspraak uit dat hij een specialistisch kinesioloog is. Hij werkt volgens een leer waarin onder andere acupunctuur, homeopathie en kennis over voeding samenkomen. Letterlijk betekent kinesiologie de studie van de bewegingen van het lichaam. Vincent gebruikt bij zijn behandelingen speciale spiertesten.

‘Ik kan je lichaam vragen stellen en de spier kan antwoord geven door sterk of zwak te zijn. Op die manier kan ik van alles testen en je lichaam in balans brengen. Zowel fysiek en emotioneel als spiritueel,’ vertelde hij.

Ik vond het maar een hoog abracadabragehalte hebben, maar ik was niet voor niets naar Bloemendaal gereden. Ik besloot erin mee te gaan en alles over me heen te laten komen. Ik ging op de behandeltafel liggen en Vincent trok aan mijn armen en benen. Hij deed zijn spiertestjes, drukte op ‘meridiaanpunten’ en voerde zo een aantal ‘correcties’ uit. Volgens hem was mijn galblaas uit balans. Daar moest ik mee uitkijken. Ik kreeg wat homeopathische pilletjes, die ik elke dag moest slikken, en hij gaf me het dringende advies geen cola meer te drinken, maar heel veel water.

De weken daarna nam ik trouw de pilletjes in. Ik stopte met de cola en dronk liters water per dag. Het werkte, de ene kilo na de andere vloog eraf en mijn conditie en kracht kwamen weer helemaal terug. Ik ben een keer of drie bij Vincent langsgegaan, meer was niet nodig.

Nu sta ik opnieuw voor zijn deur en bel aan. Ik hoop dat hij me ook deze keer met een simpel advies van mijn klachten af kan helpen. Vincents vrouw Judy doet open en ik loop achter haar aan de trap op naar de eerste verdieping, waar Vincent zijn praktijk heeft. Vincent begroet me vriendelijk en nodigt me uit plaats te nemen aan zijn bureau.

Vincent is ruim een kop kleiner dan ik. Je zou niet zeggen dat hij al bijna zestig is, want hij heeft een jeugdige, vrolijke uitstraling. De behandelruimte staat vol met voorwerpen uit het Verre Oosten. Voor het raam hangt een enorme Chinese gong, er staat een aantal Boeddhabeelden, en aan de muur prijkt een grote foto van de Dalai Lama. Terwijl Vincent voor ons beiden een glas water inschenkt, praat ik hem bij over de afgelopen weken. Ik vertel hem over de problemen met mijn benen en hoe die de laatste dagen zijn toegenomen.

‘Lopen wordt steeds zwaarder en ik heb een branderig gevoel, aanvankelijk alleen in mijn linkerbeen, maar nu ook rechts,’ leg ik uit. Ik vertel over mijn bezoek aan de neuroloog en over de MRI van die ochtend. Hij vraagt me op zijn behandeltafel te gaan liggen. Ik trek mijn schoenen uit en doe wat hij zegt. Vincent pakt een stemvork, tikt ermee tegen de tafel en houdt hem vervolgens boven mijn hoofd. Met één hand beweegt hij de suizende stemvork van boven naar beneden over mijn lichaam, terwijl hij met de andere hand mijn linkerarm test.

‘Hou tegen,’ gebiedt hij, en ik probeer mijn arm tegen mijn lichaam aan te houden. Elke keer als de stemvork precies over het midden van mijn borst gaat, schiet mijn arm los.

Na een minuut of drie is hij klaar en mag ik weer opstaan.

‘Wat denk je ervan?’ vraag ik.

‘Er drukt iets tegen je zenuwen in je ruggenmerg.’

‘Wat dan?’

‘Dat weet ik niet precies. Het is rond, ongeveer anderhalve centimeter groot.’

Hij geeft de grootte met zijn vingers aan.

‘Het zit ter hoogte van je tweede overhemdsknoop naar beneden.’ Hij wijst stellig naar de plek op mijn borst waar de stemvork zojuist steeds boven bleef hangen.

‘Kun jij daar iets aan doen?’

‘Nee, dit moet je echt weg laten halen in een ziekenhuis,’ zegt Vincent beslist.

‘Zit het vast aan mijn zenuwen?’

‘Het zit niet vast, gelukkig. Een goede chirurg moet het kunnen weghalen.’

‘Kan het… eh… levensbedreigend zijn?’

‘Nee, daar ben ik niet bang voor. Zo voelt het niet.’

‘Gelukkig…’ reageer ik opgelucht.

Ik ben nog geen tien minuten binnen geweest. Ik maak aanstalten om met Vincent af te rekenen, maar hij zegt dat het niet nodig is. We schudden elkaar de hand.

‘Hou me op de hoogte,’ zegt hij. ‘Als het er straks uitgehaald is, kom ik je helpen om alles weer in orde te brengen.’

Even later rijd ik de snelweg op. Zou er echt iets in mijn ruggenmerg zitten dat tegen mijn zenuwen drukt? Geloof ik echt dat Vincent dat kan zien met zijn testjes en de stemvork? Opeens krijg ik een vervelend branderig gevoel in mijn rug op de hoogte die Vincent had aangegeven. Wat zou het zijn? Een hernia misschien? Wat het ook is, ik wil het weg hebben, zo snel mogelijk.

Nog 3 dagen

PLEKJE

Ik word wakker van de telefoon. Het is half tien, erg vroeg voor iemand die pas om vier uur ’s nachts is thuisgekomen van zijn radioprogramma. Op de display zie ik een onbekend nummer. Ik neem op en probeer ‘goedemorgen’ te zeggen. Er komt een onverstaanbaar gemompel uit mijn mond.

‘Spreek ik met Marc?’ vraagt een vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. Ze zegt dat ze de secretaresse is van Couberté, mijn neuroloog. Ze hebben de uitslag van mijn MRI van gisteren en of ik kans zie vanmiddag langs te komen.

‘Dat is geen probleem.’

‘Dan zien we je vanmiddag,’ sluit ze het gesprek af.

Mijn vader komt me ophalen. Hij is bereid chauffeur voor me te spelen nadat ik hem heb uitgelegd dat mijn linkerbeen het verschil soms niet meer weet tussen de koppeling en de rem. Toen ik gisteravond naar de studio van 3FM reed om daar mijn nachtprogramma te presenteren, trapte ik onderweg weer vol op het verkeerde pedaal, waardoor ik remde op het moment dat ik wilde schakelen. Gelukkig reed er niemand achter me en ben ik veilig aangekomen. Ik heb toen wel besloten dat het onverantwoord is om nog langer zelf te rijden.

Op weg naar de neuroloog praat ik met mijn vader over de bevindingen van Vincent.

‘Ik heb gisteravond mijn symptomen op internet opgezocht, volgens mij heb ik een hernia.’

Mijn vader wil niet speculeren.

‘We zullen het zo wel horen,’ zegt hij.

‘Ik las dat mensen met een hernia vier maanden uit de roulatie zijn, dat zou echt heel vervelend zijn. Ik moet er niet aan denken hoeveel radio-uitzendingen en voetbalwedstrijden ik dan misloop!’

‘Zo ver is het nog niet. Wacht nou maar af.’

‘Het zou wat zijn als de neuroloog straks drie keer hard aan mijn arm trekt en tegen me zegt dat het allemaal komt door een fungus die begonnen is in mijn oor,’ grap ik.

Mijn vader moet lachen. Hij parkeert zijn auto dicht bij de ingang van de kliniek. We moeten op de derde verdieping zijn. In de hal kan ik kiezen tussen de trap en de lift. Mijn vader staat al bij de trap.

‘Nee, laten we de lift maar nemen.’

Een paar tellen later stappen we uit de lift en nemen we plaats in een volle wachtkamer.

‘Ben je zenuwachtig?’ vraagt mijn vader.

‘Nee,’ antwoord ik. ‘Eerlijk gezegd helemaal niet. Ik ben benieuwd wat er met me aan de hand is. Ik hoop dat Couberté me dat zo kan vertellen, en ik hoop dat ze er gauw iets aan kunnen doen.’

We zijn sneller aan de beurt dan ik verwachtte.

‘Meneer De Hond… ik zie dat je vader is meegekomen.’ De neuroloog nodigt ons uit binnen te komen.

‘Ja, hij is mijn chauffeur vandaag,’ zeg ik en ik vertel over mijn pedaalproblemen. Couberté kijkt met een inspecterende blik naar mijn benen.

‘Dat is vervelend. Verstandig dat je nu zelf geen auto rijdt.’

We gaan zitten. Couberté pakt een kartonnen koker van zijn bureau en haalt daar grote afdrukken uit. Hij rolt ze uit.

‘Gisteren ben je in het ziekenhuis geweest om foto’s van je rug te laten maken…’ Hij kijkt opeens ernstig. Ik zet me schrap; ik merk dat mijn hartslag iets sneller gaat. Couberté vervolgt: ‘Ik heb de foto’s bekeken en heb iets gevonden wat jouw problemen kan verklaren. Uit de MRI blijkt dat er in je ruggenmerg een plekje zit dat tegen je zenuwen drukt.’

Mijn eerste reactie is dat ik blij ben dat er iets is gevonden. Dat er iets tegen mijn zenuwen drukt, klinkt ook als een logische verklaring. Tot nu toe is dat alleen maar goed nieuws.

‘Waar zit het?’ vraag ik.

‘Het zit ter hoogte van je derde thorocale wervel. Het zit daar…’

Hij wijst naar het midden van mijn borst. Exact de plek die Vincent met zijn stemvork had aangegeven. Ik moet er bijna om lachen. Ongelooflijk, Vincent heeft nog gelijk ook.

‘Hoe groot is het?’

‘Het heeft een diameter van een à twee centimeter,’ geeft Couberté aan.

‘Kan het een hernia zijn?’ vraagt mijn vader.

‘Nee, het ziet er niet uit als een hernia.’ De neuroloog schudt met zijn hoofd.

‘Waar bestaat het plekje dan uit?’ vraag ik.

‘Dat weten we niet. In elk geval bestaat het uit materie die er niet thuishoort. Het beknelt belangrijke zenuwen. Aangezien het de laatste weken steeds iets slechter met je benen gaat, adviseer ik je om je er snel aan te laten helpen. Ik heb vanochtend al contact gehad met mensen van het Academisch Ziekenhuis. Die zijn gespecialiseerd in dit soort operaties en ze hebben plaats voor je. Je kunt erheen wanneer je wilt. Morgen, overmorgen, volgende week, je kunt ook nu. Meteen.’

‘Vannacht heb ik een radio-uitzending. Zondag ook…’ denk ik hardop.

‘Mag ik je één ding adviseren…’ zegt Couberté.

Ik kijk hem vragend aan.

‘Radio-uitzendingen zijn nu niet belangrijk. Die kunnen altijd nog. Alles is ondergeschikt aan je gezondheid. Als er iets belangrijk is, dan is dit het. Ik zou niet te lang wachten.’

Ik kijk mijn vader aan.

‘Meteen maar gaan?’ vraag ik hem.

‘Dat lijkt me het beste,’ zegt hij. Hij kijkt ernstig. De sfeer in de kamer lijkt bedrukt, maar ik heb niet het gevoel iets heel desastreus te horen hebben gekregen. Een plekje in mijn rug. Het is geen hernia, het is een onbekende materie. Is dat erg? Als er helemaal niks was gevonden, waren we nog verder van huis. Nu kan er iets aan gedaan worden en ben ik vooral blij dat we weten wat er met me aan de hand is.

‘Jullie gaan meteen naar het ziekenhuis dus? Ik zal ze laten weten dat je eraan komt.’ Hij pauzeert even en vraagt dan: ‘Is er nog iets wat je wilt weten?’

Ik moet denken aan wat Vincent heeft gezegd.

‘Ligt het los van mijn zenuwen?’

‘Dat is heel moeilijk te zien op de MRI.’ Couberté wijst op de foto. ‘Het plekje zit er óf tegenaan, óf er net in.’

Ik kijk op de afdruk en zie iets wat mijn ruggenmerg zou kunnen zijn, met ergens bovenin een zwart propje dat de boel lijkt te verstoppen.

‘Ik ben blij dat je vader vandaag mee is gekomen. Ik zag ertegen op om het tegen jou alleen te vertellen,’ biecht Couberté op.

Hij rolt mijn MRI-foto’s weer op en stopt ze terug in de kartonnen koker. Ik mag ze meenemen naar het ziekenhuis.

Deze uitgave is ook verkrijgbaar als papieren boek ISBN 978 90 468 0408 7