Claudia Schoemacher

Kamer 303

Nieuw Amsterdam Uitgevers

© Claudia Schoemacher 2013

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp b’IJ Barbara

Foto omslag © Jitka Saniova/Trevillion Images

Foto auteur © Govert de Roos

NUR 301

ISBN 978 90 468 1531 1

www.nieuwamsterdam.nl/claudiaschoemacher

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2013 Met ISBN 978 90 468 1509 0

Van dezelfde auteur:

Kind van de onderwereld

All the crazy shit I did tonight

Those would be the best memories

I just wanna let it go for the night

That would be the best therapy for me

– David Guetta, ‘Memories’

Take this man to your bed

Maybe his hands will help you to forget

Please be stronger than your past

The future may still give you a chance

– George Michael, ‘Cowboys and Angels’

Inhoud

Proloog

  1   De kennismaking

  2   Géén bemoeienis

  3   Een quoteje halen

  4   Extra uitzending

  5   Mail & kijkcijfers

  6   Lunchtime

  7   Tour de force

  8   De sauna

  9   Kruisvuur

10   Kamer 303

11   Douchegel

12   Glazen lift

13   Tepelklemmen

14   Liquidatie & telefoonseks

15   Goede voornemens

16   Godin Latona & koning Sjahriaar

17   Oude meesters

18   Zilveren Nipkowschijf

19   De Joego’s

20   Dutch Bad

21   Cuckoo’s Clan

22   Grote jongens

23   Stom toeval

24   Oude liefde roest wél

25   Boete

26   Les Caves du Roy

27   Dom gansje

28   Serbian Army

29   David Elzas

30   Kleine bruine spikkeltjes

31   De persconferentie

32   De uitzending

33   Aïda

34   Scheiding?

35   De waarschuwing

36   Smile, you’re on camera!

37   Parijs

38   Glitter & glamour?

39   Bloedeed

40   Ciel Bleu

41   Ontslag

42   Roze wolk

Epiloog

Dank

Proloog

Het was koud en winderig op het dak. Beneden op het Minervaplein raasde weliswaar het verkeer voorbij, maar hier leken de straatgeluiden wel vervormd. Ik was zó blij geweest met mijn appartement op een van de mooiste pleinen van Amsterdam, vernoemd naar de Romeinse godin Minerva. Zij was de godin van het verstand en de menselijke geest. Hoe ironisch, dacht ik. Nu kon de architectonische schoonheid van het plein mij totaal niet meer boeien. Mijn appartement was op de vijfde verdieping en had een weids uitzicht over de Stadionweg en de halte van lijn 24. Vaak staarde ik uit het raam en observeerde de mensen die op de halte stonden te wachten om even later in de tram te stappen. Het waren volstrekt anonieme voorbijgangers die er waarschijnlijk geen flauw benul van hadden dat ze werden gadegeslagen. Ook ’s ochtends begluurde ik van achter het gordijn de mensen die op het Professor Durrerplantsoen hun hond uitlieten. Als het regende of stormde was het nog leuker; ik stond dan tegen de verwarming aan geleund, terwijl zij het koud hadden of stonden te verregenen. Het begluren van onbekenden was een tik van me, als jong meisje deed ik dat al; het kwam voort uit nieuwsgierigheid maar het werd een zeker voyeurisme. Zo herinnerde ik mij in de Overschiestraat een buurman die mijn warme belangstelling genoot en over wie ik veelvuldig fantaseerde. Mijn slaapkamer keek uit op zijn keukenraam en als hij plotseling opdoemde ging mijn hart als een bezetene tekeer. Zag hij mij ook? Wist hij wie ik was? Het gekke was dat ik hem nog nooit van dichtbij had gezien; ik kende slechts zijn contouren. Soms deed ik mijn licht uit en staarde in de schemer strak voor mij uit naar zijn huis.

Vroeger leek het me fantastisch om op het Minervaplein te wonen tussen de mensen die het in mijn ogen ‘gemaakt’ hadden. Nu ik er dan woonde, voelde ik me allesbehalve succesvol. Trouwens, veel vertrouwde zaken waren verdwenen. Het Douwe Egbertskantoor had plaatsgemaakt voor een apotheek, ontwerper Jean Paul Robert was failliet en nu zat er een sportschool. Gelukkig was de bloemenstal gebleven.

Plato wist het al: Alles verandert, niets blijft hetzelfde. Ik had mijn pillen moeten innemen, mijn gedachten schoten alle kanten op. De dokter had eerst Seroxat voorgeschreven, maar daar werd ik misselijk van. Uiteindelijk werd het Prozac; volgens hem kon het geen kwaad in mijn toestand. Ik deed alsof ik ze slikte, maar ik vertikte het om medicijnen in te nemen. Langzaam schuifelde ik naar voren. Tot aan de dakgoot, daar bleef ik staan en keek naar beneden… alles leek zo nietig… onwerkelijk haast. Ik voelde me vervreemd, een toeschouwer van mijzelf. Wat raar dat verandering van perspectief dat gevoel versterkte… Was ik mijn grip op de werkelijkheid aan het verliezen? Maar wat was de werkelijkheid?

Tijdens mijn studie Communicatie was ik gebiologeerd geraakt door het vak filosofie. Volgens mijn docent had Plato gezegd dat er achter deze veranderlijke wereld, die ik met mijn zintuigen kon waarnemen, een andere, eeuwige werkelijkheid verborgen zat. ‘Een eeuwige werkelijkheid met abstracte mallen waarnaar alle fenomenen gevormd waren.’ Het college leek die dag wel op een transcendente meditatie. Door de monotone stem van mijn docent was ik in een heerlijke geestestoestand geraakt zonder gedachten. Hoe anders was dat nu. Als Plato gelijk had, was mijn zintuiglijke ‘ik’ dat in deze schijnwereld leefde dan niet slechts een mislukt afgeleide? Een schaduw van een betere versie van mijzelf? Was ik dan de slechte versie… Was ik slecht? Of was ik een projectie van een ‘idee’ ergens in een andere werkelijkheid? Waar was die werkelijkheid dan? Moest ik springen om die te leren kennen? Ik hield mijn handen tegen mijn oren om de stemmen te laten stoppen…

‘Depersonificatie’ had de psychiater in een brief aan mijn huisarts geschreven. Dat wist ik, omdat ik de envelop geopend had. Volgens de psychiater was ik het contact met mijzelf en de werkelijkheid verloren. ‘Concentreer je op de omgeving, kijk naar dingen om je heen, benoem ze, luister naar de geluiden die je hoort.’ Het waren oefeningen van mijn dokter om niet weg te glijden. Een laatste poging om mijn grip op de realiteit vast te houden.

Het was te laat.

Als ik gek ben, dan was Plato het ook.

Ik kon mijn voeten niet zien.

Mijn buik zat in de weg. Ik aaide erover. Hij stond strak en gespannen. Ik voelde dat mijn tenen over de rand van de dakgoot staken. Een schuldgevoel overviel me. Mocht ik dit doen? Beslissen over het lot van een ongeboren baby? Ons kind?

Ik luisterde naar Mulisch, die plotseling naast me op het dak stond: ‘Je kunt eerder beneden zijn dan de echo van je schreeuw terug is…’

Was dit een aanmoediging?

Ik keek nogmaals naar beneden, nog even en het was voorbij…

In de verte hoorde ik politiesirenes. Ik moest opschieten.

1 De kennismaking

‘Kun jij bij Alex Wolf langsgaan en kijken of we iets voor hem kunnen betekenen?’ Ik legde de telefoon neer en staarde naar Hans van der Schoot, mijn manager.

Bij Alex langsgaan… Niemand van mijn collega’s had dat in al die jaren ooit gedaan. En nu moest ik me ineens melden?

Alex oogstte alom bewondering met zijn programma’s, waaronder Alex’s Vision, die garant stonden voor hoge kijkcijfers. Gevreesd om zijn scherpe tong en kritische, ietwat spottende blik. Hij was iemand bij wie je, als het om feiten ging, maar beter goed beslagen ten ijs kon komen. Aan dommigheid had hij een vreselijke hekel en dat liet hij ongegeneerd blijken. Alex stond bekend om zijn feilloze dossierkennis; geen enkel detail ontging hem. Redacteuren die slordig te werk gingen of niet dezelfde bevlogenheid toonden, konden meteen vertrekken. Alex had geen hulp nodig voor de publiciteit van zijn programma’s; journalisten belden rechtstreeks met hem zonder naar zijn voorlichter te vragen. Bovendien schreef hij zijn eigen persberichten. Kortom, het was volslagen belachelijk om hem mijn diensten aan te bieden.

Ik ging naar het toilet om mijn make-up bij te werken en keek kritisch in de spiegel. Hij zou vast in schateren uitbarsten als ik mijn mediastrategie zou ontvouwen. Zou hij me überhaupt serieus nemen? Waarschijnlijker was dat hij mij beleefd doch minzaam de deur zou wijzen. Behendig fatsoeneerde ik mijn lange haren die ik, nadat ik het uit had gemaakt met mijn ex, in een recalcitrante bui uitdagend rood had geverfd. Met één beweging maakte ik een strakke paardenstaart. Zo. Dat stond alvast een stuk slagvaardiger. Ik hoorde gelach en het geluid van een pasje langs het detectieapparaat. Het was de stem van mijn collega Ingrid, die al jaren op de afdeling werkte. Zelf zat ik er drie jaar en had niet de luxe om mijn eigen programmapakket te mogen samenstellen. De populaire programma’s waren al ingedeeld bij mijn collega’s. Ik kreeg de soapseries en wat entertainmentshows toegeschoven en sinds vandaag ook Alex’s Vision.

Ingrid stapte de toiletruimte binnen. Ze knikte vriendelijk naar me. ‘Ga jij zo naar Alex?’

Ik griste mijn pasje van de wasbak en hield even voor haar stil. Ik wilde wat zeggen, maar ze was me al voor.

‘Nou, dan zal ik je maar succes wensen, jij in ieder geval liever dan ik!’

Ze bedoelde het niet hatelijk, daarvoor kende ik haar inmiddels te goed. We moesten allebei lachen. Ik liep over de gang terug naar mijn bureau en deed geroutineerd mijn autosleutels in de tas. De persafdeling van het mediaproductiebedrijf ICU (Innovative Creations Unlimited) zat op de eerste verdieping van een immens gebouw dat volledig uit staal en glas bestond. Ik nam de roltrap en liep langs een studio waar grote liveshows werden opgenomen. Medewerkers liepen door elkaar heen, maar dat was slechts schijn. Ieder was doelgericht bezig met zijn eigen taak; de lichttechnicus hees gigantische lampen naar het plafond en verving hier en daar een lichtfilter. De mannen van het decor waren bezig grote stukken te versjouwen en de kabelaars legden dikke kabels neer, die weer verbonden waren met de autocue.

‘Hé, Georgia, pas je op dat je niet struikelt?’ Er klonk luid gegrinnik. ‘Anders vangen wij je wel op hoor!’ Het was Ron, een van de kabelaars. Ik knipoogde naar hem; ik mocht dat amicale wel. Ze waren aan het repeteren voor De Grote Loterijshow, een evenement dat maandelijks veel kijkers trok en waarin grote artiesten optraden. De onderlinge sfeer bij ICU was prettig en informeel. ‘Zo, jij bent snel klaar met werken!’ viel een andere collega hem weer bij. ‘Nee hoor!’ stelde ik hen lachend gerust. ‘Verplicht werkbezoek!’ Verderop werd het geluid getest door de geluidsman, die willekeurige klinkers vanuit de regie de vloer op liet schallen. Het maakte een hels kabaal. Snel liep ik door naar de uitgang. In het voorbijgaan zei ik de receptionistes vriendelijk gedag en liep het pand uit. Eigenlijk vond ik deze ongeplande businesstrip een welkome onderbreking van de dag. Het was heerlijk weer en anders zat ik toch maar de hele dag op kantoor.

‘Jij liever dan ik!’ De woorden van Ingrid galmden nog na in mijn hoofd. Wat had ik te verliezen? Strijdbaar als ik was, zou ik bewijzen dat ik hier een succes van kon maken.

ICU beschikte over een gigantische garage, want het bedrijf telde meer dan drieduizend werknemers. Ik nam de lift naar de ondergrondse garage en wandelde naar mijn Mazda MX5; een cadeautje van mijn ex.

Ik gooide mijn tas op de passagiersstoel en overwoog de kap open te doen. Bij nader inzien toch maar niet; ik zag mijn verwaaide hoofd al voor me. Ik draaide de autosleutel om en reed naar Baarn, waar Alex en zijn productieteam een eigen kantoor hadden.

Ik had van mijn collega’s gehoord dat de directie er al een tijdje bij Alex op had aangedrongen om zich bij de rest van de productieteams in Amsterdam te voegen. Per mail had hij laten weten daar ‘geen enkele boodschap’ aan te hebben. Fijntjes scheen hij eraan toegevoegd te hebben dat hij het ‘voorlopig prima naar zijn zin had in Baarn’. Een houding die hij zich, met wekelijks een miljoen kijkers, gemakkelijk kon permitteren. Was het misschien daarom dat er nu een persvoorlichter zijn kant op werd gestuurd? Om hem gunstig te stemmen? Of was ik soms, buiten mijn medeweten om, gepromoveerd tot spion voor de directie? Als dat zo was, mochten ze me wel opslag geven.

Terwijl ik in de auto de muziek vaak harder zette, deed ik nu de radio uit. Ik wilde me concentreren op wat ik ging zeggen. Eigenlijk wist ik te weinig af van het genre programma dat hij maakte. Om eerlijk te zijn boeiden de onderwerpen me totaal niet. Ik had niets met politiek en wist bijna zeker dat hij mij zou doorzagen over behaalde scoops. Waarom moest ik nou bij Alex langsgaan? Ik kon een zenuwachtig kuchje niet onderdrukken bij het zien van de imposante ICU-vlaggen met Alex’s Vision-logo. het leek wel één grote provocatie naar het hoofdkantoor. Ik manoeuvreerde mijn auto in een bezoekersplek en besloot nog even te blijven zitten. Ik was veel te vroeg.

Op een van de parkeervakken stond een bord met de initialen AW. Het parkeervak was leeg. Misschien had ik geluk en was hij plotseling weggeroepen. Ik greep mijn binnenspiegel en inspecteerde mijn gezicht. Hoewel er geen verschil was met daarnet, besloot ik toch even een glossje over mijn lippen te halen. Ik had de volle lippen van mijn moeder geërfd en was daar erg blij mee. Een seconde later haalde ik de gloss er met mijn pink toch weer af. Ik wierp een blik naar rechts; naast mij op de passagiersstoel lag een Elsevier. De manager had hem in het voorbijgaan op mijn bureau gegooid. Snel zocht ik bij de index naar zijn naam en vond het interview met de man die ik zo dadelijk in het echt zou ontmoeten. Het artikel ging over Prinsjesdag. Alex’ conclusie was dat het land door een stel slapjanussen werd geregeerd. Ik kon een lachje niet onderdrukken. Ik nam zijn foto op de rechterpagina goed in mij op.

Hij zag er best aantrekkelijk uit. Hij had iets ondefinieerbaars. Ik keek uit mijn raampje en probeerde er een verklaring voor te vinden. Wat was het geheim van zijn charisma? Was het zijn onverschrokkenheid, gecombineerd met intelligentie? Ik kwam er niet helemaal uit. Volgens het artikel ‘hield Alex zich niet alleen met politiek bezig, maar had ook de paardensport zijn bijzondere interesse’. Hij was, zo bleek, een begenadigd polospeler. Lachend poseerde hij op een volbloed arabier. De teugels had hij strak aangetrokken, als metafoor voor hoe hij in het leven stond. Mijn ogen gleden onderzoekend naar beneden; zijn lange benen hingen nonchalant in de stijgbeugels, alsof hij wilde zeggen: ik heb de touwtjes strak in handen zonder dat het mij enige moeite kost. Mijn blik bleef hangen bij zijn gezicht. Zijn regelmatige witte tanden flonkerden me tegemoet. Alex had een leuke lach, die rimpeltjes veroorzaakte bij zijn slapen. Zijn haardos was dik met donkere krullen, hoewel er aan de zijkant al wat grijze plukken zichtbaar waren. Ik stapte uit en streek mijn broekpak glad. Ik zou wel zien wat er stond te gebeuren.

De glazen deuren zwaaiden direct open. ‘Georgia Lucas voor Alex Wolf,’ zei ik tegen de receptioniste die mij vragend aankeek. Wat was dat? Terwijl ik de combinatie van onze namen uitsprak ging er een lichte sensatie door mij heen. Vreemd. De dame keek op haar notitieblok en streepte mijn naam door. ‘Vierde verdieping en dan naar rechts, je ziet de borden vanzelf.’ De lift was volledig van glas en ik zag mijzelf in de weerkaatsing. Ik gaf het niet graag toe, maar ik was zenuwachtig. In een poging mijn onzekerheid te verdoezelen rechtte ik mijn rug en stapte vlug de lift uit, de vierde verdieping op waar de voltallige redactie zich bevond. Alex ontving in zijn talkshow niet alleen prominente politici, maar ook klinkende namen uit de actualiteit en het zakenleven. ‘Dag Georgia!’ Lidy, zijn secretaresse, bleek een leuke spontane vrouw van middelbare leeftijd. Ik had haar naam vaak op de interne telefoonlijst gezien, maar had me er een heel ander type bij voorgesteld.

Ze gebaarde me te gaan zitten, want hij was nog niet klaar. Ik plofte neer op een strakke designbank en sloeg mijn benen over elkaar. Ik bestudeerde mijn voeten; mijn ex was altijd lyrisch geweest over mijn smalle enkels die overgingen in een sierlijk voetje met hoge wreef. Het was september, dus het open schoentje kon nét. Mijn nagels had ik de avond ervoor donkerrood gelakt. Afgezien van mijn haarkleur kon je mijn uiterlijk behoudend noemen. Mijn broekpak had ik bij Zara gekocht; zakelijk maar toch supervrouwelijk getailleerd. Daaronder had ik een beige, nauwsluitend truitje aan met korte mouwtjes en een heel klein colletje. Ik keek op mijn horloge; zeven minuten waren gepasseerd en ik was niet verder gekomen dan de hal. Ik strekte mijn nek zodat ik de redactie kon zien; aan de muren hingen foto’s van grote namen die te gast waren geweest. Het kantoor zelf was zakelijk maar stijlvol ingericht en iedereen leek druk. De hoek waar het Nespresso-apparaat stond, bleef leeg. Ik moest glimlachen, want ik kende zijn reputatie. Lanterfanten bij het koffieapparaat was not done. Ik stond op en liep naar het apparaat. In het voorbijgaan vroeg ik de secretaresse of het goed was dat ik koffie voor mijzelf haalde. Ze knikte en verontschuldigde zich direct. ‘Sorry hoor, anders had ik het wel voor je gehaald, maar deze brief moet nú de deur uit van Alex!’ Ik lachte begrijpend en zette een kunststof designbekerje onder de machine.

De damp van de hete stoom sloeg in mijn gezicht waardoor mijn haar tegen mijn gezicht plakte. ‘Zo! Ben jij de nieuwe koffiejuffrouw?’ Ik schrok van de barse stem achter mij, en kneep als reactie mijn bekertje fijn. Door de deuk in het plastic stroomde gloeiend hete koffie over mijn vingers. De pijnscheut benam me bijna de adem. Zonder een krimp te geven draaide ik mij om. Met een vloeiende beweging streek ik de klamme haarlok uit mijn gezicht. Alex was voor mij gaan staan, zijn lange benen uit elkaar en zijn handen in zijn zij. Ik schatte hem ongeveer een meter vijfennegentig. Om hem in de ogen te kunnen kijken moest ik mijn hoofd ietsje naar achteren houden. Onverschillig gebaarde Alex dat ik hem moest volgen. Met een zwaai gooide hij de deur van zijn kantoor open. Zwijgend volgde ik hem, verrast door de geur van vers zweet vermengd met… ja, wat was het? Waarschijnlijk een zeer exclusieve aftershave.

‘Daar.’ Hij wees naar een zwarte leren stoel tegenover zijn bureau en beval me te gaan zitten. Snel deed ik wat me gezegd werd en zette mijn ingedeukte beker voor me neer.

Alex zat tegenover mij en leunde losjes achterover. Twee staalblauwe ogen keken me onderzoekend aan, terwijl zijn slanke vingers ritmisch op de tafel tikten. Hij bemerkte mijn verfrommelde bekertje en trok zijn wenkbrauwen omhoog. Zijn gekrulde mondhoeken verraadden dat het hem amuseerde. ‘Zo, wat kom je doen?’

Ondanks dat ik mezelf in de auto moed had ingesproken, begon ik me bij deze directe confrontatie ongemakkelijk te voelen. Alex stak, zonder op mijn antwoord te wachten, direct van wal: ‘Ik maak al jaren dit programma. Nog nooit heeft iemand van jullie afdeling de moeite genomen om mij op te zoeken. Vanwaar nu deze eer?’ Zijn ogen waren samengeknepen. Zo leek zijn rechte neus nog scherper. Hij staarde mij enkele seconden aan, waarbij ik mij moest forceren om mijn ogen niet neer te slaan. Alex had inmiddels zijn lange benen uitgestrekt, waardoor zijn voeten tegen de mijne aanstootten. Zijn doordringende blik kon ik niet beantwoorden. Gelaten liet ik mijn blik afglijden. Ik focuste op de knoopjes van zijn blauwe poloshirt, waaronder zich de contouren van een gespierde mannenborst aftekenden. Zijn armen waren demonstratief over elkaar heen geslagen. Ik ging verzitten en zocht koortsachtig naar een gepast antwoord. Aan de opgezwollen aders op zijn onderarmen te zien deed hij aan krachttraining. Met zijn rechterhand trommelde hij ongeduldig op zijn bovenarm. Nu pas zag ik dat hij een trouwring droeg.

Ik verplaatste mijn blik weer van zijn borst naar zijn gezicht en zag dat zijn ogen vervaarlijk begonnen te fonkelen. ‘Nou?!’ Zijn neusvleugels trilden en ik was bang dat hij mij elk moment over zijn bureau zou trekken. Ik schraapte mijn keel en deed mijn mond open om wat te zeggen. Alex stond abrupt op, liep naar de deur en stopte. Met zijn handen leunde hij tegen de deurpost, zijn hoofd rustte tegen het matte glas. Ik voelde me ongemakkelijk. Wat had ik in godsnaam gedaan dat hij zo kwaad was?

Ik staarde strak voor mij uit naar zijn bureau, dat er overzichtelijk en opgeruimd uitzag. Ik zag fotolijstjes. Vast vrouw en kinderen. Had hij kinderen? Ik wist het niet. Zo goed had ik me niet in hem verdiept. Kennelijk hadden mijn collega’s dat ook niet gedaan en dat was waarschijnlijk de reden dat hij zo boos was. Híj interpreteerde het gebrek aan aandacht van het hoofdkantoor als desinteresse, terwijl zij hem uit angst voor een heftige confrontatie gewoon ontweken. Nu begreep ik waarom.

Achter mij hoorde ik voetstappen. Alex ging weer zitten. Zijn knie stootte ruw tegen de rand van zijn bureau, waardoor een paar fotolijstjes omvielen. Geïrriteerd zette hij ze recht, zijn blauwe ogen strak op mij gericht. Ik beantwoordde zijn blik niet, maar staarde voor me uit. Ik voelde dat zijn ogen van mijn gezicht langzaam afgleden naar mijn lichaam om ter hoogte van mijn borsten te blijven rusten. Schor zei hij: ‘Sorry, Georgia, jij kan er tenslotte niets aan doen.’

Zo zaten we een poosje zwijgend tegenover elkaar. Ik werd mij pijnlijk bewust van mijn overbodige aanwezigheid in zijn kantoor. ‘Wil je nog iets drinken?’ Het was zijn poging om de geladen sfeer te neutraliseren. Zonder mijn antwoord af te wachten wandelde hij zijn kantoortje uit.

Alex kwam niet meer terug. Nadat ik een kwartier tevergeefs had gewacht, wandelde zijn secretaresse binnen en verontschuldigde zich. Er was een aanslag gepleegd op Sybrand van der Linden, de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie. Alex was er direct met zijn redacteur op afgestormd. Alle televisies door het hele pand waren afgestemd op hetzelfde net. Collega’s dromden samen en keken geschokt naar de beelden. Ik huiverde en liep terug naar de lift. Bedrukt en met een zwaar hoofd liep ik de acht trappen af naar beneden en stapte even later in mijn auto.

Een half uur later was ik thuis. Zonder mijn jas uit te trekken, zette ik de tv aan en ging op de bank zitten. Ik zapte naar het nieuws en zag dat Alex, als kenner van de parlementaire geschiedenis en geducht om zijn parate kennis van de Haagse politiek, werd geïnterviewd. Hij was overduidelijk woedend en uitte zijn frustratie: ‘Je kunt het niet eens zijn met iemands beleid, maar dit is toch volkomen absurd wat hier gebeurt!’ Zijn ogen keken doordringend in de camera en hij sprak met consumptie. Alex had nog steeds hetzelfde blauwe poloshirt aan als vanmiddag, zijn gelaat was donker en zijn ogen schoten vuur. Net toen ik het geluid harder wilde zetten ging mijn mobiel en kwam er een sms’je binnen: ‘Sorry, ik moest plotseling weg.’

Hij had kennelijk moeite gedaan om mijn mobiele nummer te achterhalen…