De drie levens van Tomomi Ishikawa

Benjamin Constable

De drie levens van
Tomomi Ishikawa

Vertaling Tjadine Stheeman

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Oorspronkelijke titel The Three Lives of Tomomi Ishikawa. Gallery Books,
Simon & Schuster, Inc.

© Benjamin Constable 2013

© Nederlandse vertaling Tjadine Stheeman/Nieuw Amsterdam Uitgevers 2013

Omslagontwerp Margreet de Jong

NUR 302

ISBN 978 90 468 1600 4

www.nieuwamsterdam.nl/benjaminconstable

www.benjamin-constable.net

Inhoud

Een inleiding tot dit alles – december 2006

Deel 1: 15 maart tot 17 augustus 2007

1 Een opmerkelijke brief van Vlinder die alles veranderde

2 Tomomi Ishikawa’s computer

2½ Tomomi Ishikawa’s teksten

3 Tomomi Ishikawa’s huis op geheimzinnige wijze ontruimd

4 Tomomi Ishikawa is dood

5 Onbekende (?-2001)

6 Het Parijs van Tomomi Ishikawa

7 Jay

8 Ondergrondse zoektocht

9 Verzet

10 Schatzoeken

Deel 2: 20 tot 28 augustus 2007

11 Aankomst in New York

12 Op de trap van de New York Public Library

13 Het boek in de piano

14 Komori

15 Mr. C. Streetny

16 Het goede humeur van Beatrice slaat om

17 Tracy

18 Yoghurt en buurttuin East Village

19 Guy Bastide

20 McCarthy Square

21 Papa

22 Onafgemaakte zaken en een afscheid

23 Waarin bepaalde onuitgesproken zaken uitgesproken worden

24 Een nachtelijke ontmoeting in het park

Deel 3: september 2007

25 Er zit me iets dwars

25½ Sigaretten en water

26 Een netelige situatie

27 Een einde

Een brief aan Tomomi Ishikawa – november 2008

Een inleiding tot dit alles

december 2006

‘Ik zou wel een boek willen schrijven waarin jij en ik de hoofdpersonen zijn,’ zei ik tegen Tomomi Ishikawa terwijl ik verstrooid de voorwerpen op tafel rangschikte.

‘O, leuk,’ zei ze en begon te hoesten. ‘Ik kan bijvoorbeeld tbc hebben en dan kunnen we in Italië gaan wonen waar jij elke avond absint drinkt met vrouwen van bedenkelijk allooi. En je schrijft ontzettend romantische gedichten die je me op mijn sterfbed voorleest en dan zeg ik tegen je dat de schoonheid van je poëzie mijn dood is geworden.’

Ik hield even op met lachen. ‘Dat is niet precies wat ik voor ogen had.’

‘O, nee?’ Ze klonk verbaasd. ‘Wat had jij dan in gedachten?’

‘Het is het verhaal van twee mensen die wat rondhangen en over dingen praten.’

‘Aha, ja, leuk,’ zei Tomomi Ishikawa. ‘En wat is de intrige?’

‘Er is geen intrige. Er is geen romantiek, geen avontuur, geen...’

‘Hoho, stop, dat is verkeerd. Dan wordt het saai. In zo’n boek moet minstens iets van verraad, een gestolen schilderij en een pratende hond of aap voorkomen.’

‘O.’ Ik had gedacht dat ze wel onder de indruk van mijn idee zou zijn. ‘Goed, misschien kan ik er een raadsel in verwerken. Een reeks moorden die we moeten oplossen.’

‘Zou kunnen,’ zei Tomomi, ‘maar wie zou die dan gepleegd moeten hebben?’

‘Jij?’ grinnikte ik.

‘Ik? Fijn, bedankt, Ben Constable. Dan verander ik mijn naam in Mimsie en dan kun je het boek M van Moord noemen!’

‘Hoei!’ Nu moest ik lachen. ‘Nee. Ik heet Ben Constable en jij heet Tomomi Ishikawa.’

‘Maar dat zijn onze echte namen.’

‘Dat is ook de bedoeling.’

‘O. Oké. Maar je kunt me ook gewoon Vlinder noemen, dat is minder formeel – V van Moord.’

‘Het wordt meer een soort bijnaam,’ stelde ik haar gerust. ‘En de kronkelige plot zal de lezer door de straten van Parijs en New York voeren.’

Ze leunde over de tafel heen. ‘Wordt Ben Constable misschien het laatste slachtoffer?’

Ik leunde ook voorover. ‘Dat idee spreekt me niet zo aan.’

‘Mag ik je niet eens een beetje helpen?’

‘Nou, eh...’

‘Denk je dat...’ We vielen allebei stil om te zien wie van ons het eerst iets zou zeggen, maar Tomomi Ishikawa was me voor. ‘Denk je dat je me van de galg kunt redden? Dat vind ik zo’n armzalig einde na een crimineel glamourleven.’

‘Er komt geen galg in voor,’ zei ik. ‘Ik weet niet eens of er wel een moord in zal plaatsvinden. Jij ziet een ander boek voor je dan ik, Tomomi Ishikawa. Ik wil over een bijzondere vriendschap schrijven. Die wil ik niet verpesten met ingewikkeldheden en kunstgrepen.’

‘Maar je zei...’

‘Het gaat over dingen zoals nu, dit gesprek.’

‘Dus ze praten en drinken en lachen tot diep in de nacht.’

‘Precies,’ zei ik. ‘Onze werkelijkheid is even boeiend als welke roman dan ook.’

‘Zeker.’ Ze glimlachte. ‘Maar misschien kan aan het eind van de avond de romanfiguur Tomomi Ishikawa een paar vrouwen volgen die in hetzelfde café waren’ – ze wierp even een blik op de mensen aan het tafeltje naast ons en liet haar stem dalen – ‘en ze een voor een vermoorden, waarna ze hun darmen over hun naakte lichamen drapeert.’

‘Misschien moet jij je eigen boek schrijven,’ zei ik.

Daar dacht ze even over na. ‘Ja, misschien wel.’

DEEL EEN

15 maart tot 17 augustus 2007

1

Een opmerkelijke brief van Vlinder die alles veranderde

Parijs, maart 2007

Lieve Ben Constable,

Je bent misschien benieuwd waarom ik je een brief stuur in plaats van een sms of een e-mail; waarom bel ik je niet gewoon om even lekker te lachen of wacht ik niet tot we aan een tafeltje ergens in een druk café zitten, schuin op onze stoelen met onze rug tegen de muur zodat we geen rook in elkaars gezicht blazen, onze jassen aan de kapstok bij de deur, de vage lucht van regen, druppels die waterige sporen over de ramen trekken, en dat we ons dan omdraaien om elkaar in de ogen te kijken, omdat we zo opgaan in ons gesprek, voorzichtig leunend op het tafeltje om de koffiekopjes, of beter nog, de wijnglazen niet te verstoren? En waarom, vraag je je wellicht af, een getypte brief en niet eentje geschreven met de nobele, verfijnde kunst der kalligrafie (persoonlijker)?

De gedachte is vast al bij je opgekomen dat de tijd om zo’n brief te schrijven en de moeite hem te versturen op een belangrijker bericht of bedoeling wijzen dan mezelf zomaar wat bezighouden op een slapeloze nacht, dringender dan alleen maar jou laten weten dat ik aan je denk.

Maar vlak het tastbare genot van papier niet uit, Ben Constable! Schrijven verschaft een meervoudig zintuiglijk genot, ik laaf me aan de voldoening die woorden geven, aan het besef dat brieven schrijven een duizend jaar oude, nee, veel meer, duizendén jaren oude traditie is.

Je hebt natuurlijk gelijk, er is een verklaring, al geef ik je die met grote tegenzin, omdat je hem niet wilt horen. Had ik maar iets vrolijks te melden of kon ik je maar zachtjes overdonderen met beelden en wonderbaarlijke sensaties, maar dit is niet zo’n soort brief, ben ik bang. En hoe meer ik het probeer te verzachten, de pil probeer te vergulden, hoe meer ik verstrikt raak. Kon ik je desondanks toch maar aan het lachen maken.

Maar na al deze bangmakerij is het tijd om ermee voor de draad te komen. Alleen zit de kwestie ergens vast, halverwege het brok in mijn keel en mijn haperende vingers. Als ik haar maar lang genoeg kan omzeilen, gaat ze misschien vanzelf weg of wordt herinnering, zoals een nare droom. Maar helaas, deze kwestie zal niet zo makkelijk verdwijnen.

O, hoe erg kan het helemaal zijn? Ik ben niet je vriendinnetje, dus je kunt niet de bons krijgen. Ik ben niet je baas, dus je wordt niet ontslagen. Je hebt niets verkeerd gedaan, je hebt me niet gekwetst, ik ben niet boos, ik hou van je (maar dat is trouwens niet de kwestie. Ik ga me niet op gênante wijze aan je voeten werpen en je smeken om ons saaie leventje samen uit te zitten en in elkaars armen oud en gebrekkig te worden).

En mocht de reden voor deze brief nog steeds in raadselachtig gezwam zijn gehuld, dan denk ik dat mijn manier om het onvermijdelijke uit te stellen je inmiddels wel wat duidelijker is geworden. Zoals je weet heb ik altijd een schaamteloos genot ervaren in het om de hete brij heen draaien. De hete brij is vaak een delicatesse die gesavoureerd dient te worden, het vooruitzicht een zoete kwelling, die met een gekmakende traagheid naderbij komt, en hoe langer het uitstel, hoe groter de spanning en hoe intenser het genot.

Wat ik te zeggen heb is belangrijk, maar jammer genoeg geen leuke boodschap. (Tussen haakjes, dit uitstelgedrag van mij is in bepaalde opzichten typerend voor onze vriendschap. We zijn allebei bekend met het verschijnsel van de eeuwigdurende gespreksstroom, die zich een weg kronkelt door het verdronken land, treuzelend door de ondiepten, klaterend over kiezels, bijkomend in diepe poelen, wervelend in draaikolken en een onverwachte wending nemend, want de vreugde zit in de reis zelf en het bereiken van de zee betekent dat je aan het einde bent gekomen. Misschien hadden we het idee dat we alle tijd van de wereld hadden en dat we nooit verveeld zouden raken, dat de rivier eeuwig zou blijven stromen, alsof de accolades geen einde kenden, het nooit haakje sluiten zou zijn en de openingszin nooit zou worden ingelost, zodat we in een andere onbepaalde dimensie tot in eeuwigheid om de hete brij heen konden blijven draaien, en zelfs dan zou de slotzin eindigen met drie puntjes... En ik heb bijna het gevoel dat het ons nog gelukt zou zijn ook, als er niet één doorslaggevend feit was geweest dat de boel verpest. Het is een voor de hand liggend feit, en jij weet wat het is, Ben Constable. Het feit dat de dood een einde aan ons gesprek maakt lang voordat de eeuwigheid haar intrede heeft gedaan.)

En daarmee kom ik nu, helaas, aan de kern van mijn betoog. Had ik het maar eerder verteld, en ik heb het een keer geprobeerd toen ik je nog niet te goed kende; het leek gemakkelijker destijds. Weet je nog, Ben Constable, dat je met je vrienden in een café een paar straten hiervandaan zat te drinken en dat ik je belde voor een kletspraatje (ik voelde me niet zo lekker)? Je vroeg of ik erbij kwam maar ik wilde je niet tot last zijn, en ik zou weer snel zijn opgestapt als je niet het grootste deel van de tijd met mij had gepraat. Na een tijdje gingen je vrienden naar een feest en bleven wij met z’n tweeën wijn drinken tot sluitingstijd. Daarna liepen we naar Ménilmontant en liet ik je het keienstraatje boven op de heuvel zien waar een geheim plekje is. Daar hebben we een paar sigaretjes zitten roken, en toen leek de kwestie opeens ver weg. Het was gewoon fijn om daar met jou te zitten en ingehouden te lachen om de buurt niet wakker te maken. Mijn somberheid was verdwenen en de kwestie loste op in het niets. Misschien was dat het begin van deze overdreven geformuleerde, eindeloze zin waaruit al onze gesprekken bestaan (de onbekommerde gedachtensprongen, mijn vermijdgedrag). Ik ben reuzetrots; ik heb alweer een alinea geschreven zonder je de reden van deze brief te vertellen.

Maar nu is het geen spelletje, want deze keer is de kern van de zaak niet het sluitstuk, maar de aanzet tot iets nieuws, de eerste stap naar iets groters, het begin van een avontuur, Ben Constable. Nou, hier komt het (ik aarzel, probeer nog een dringende afleiding te verzinnen, maar die is er niet): de kwestie is dat ik doodga.

Natuurlijk, we gaan allemaal een keer dood, maar ik ga iets sneller dood. En ik ga het niet rekken, me niet wanhopig vastklampen aan de afnemende schemering van mijn leven; ik ga zelfmoord plegen. Sorry, ik snap dat dit niet bepaald leuk moet zijn voor jou. Maar ik wilde afscheid nemen.

Verder wilde ik je een voorstel doen, jij bent de erfgenaam van een voorwerp, van een aantal voorwerpen, die ik al jaren maak, lang voordat ik van jouw bestaan wist – sinds mijn kindertijd al. Ik kan je niet zeggen wat het is; dat zou het verpesten. Het moet een verrassing blijven.

Tegen de tijd dat je deze brief in handen hebt, ben ik al een paar uur dood. En terwijl ik dit schrijf, Ben Constable, ben ik verdrietig omdat ik je nu al mis. Het is zo jammer om alles achter te laten. Maar ik hou graag tot op het laatst de touwtjes in handen. Dat begrijp je vast wel, want jij weet dat het einde niet altijd als laatste komt en dat het vooral een kwestie van definitie is, een plek om van bezigheid, thema of tempo te wisselen.

Hé, mag ik je iets vertellen? Iets doms, hoor, niets spannends. Maar zelfs op dit beladen moment blijft mijn aandacht haken aan dingen die ik leuk vind, dingen die ik als waardevolle schatten beschouw. Ik zou ze je dolgraag laten zien. Ik wil graag dat je ervanaf weet.

De eerste schat is het uitzicht terwijl ik aan het schrijven ben. Ik hou van de afgetekende contouren van de bomen in het donker, vind het fijn om door hun kale takken naar het plein beneden te kijken, waar op zonnige dagen mensen rond de barokke drinkfontein samenkomen of buiten voor de salon de thé zitten te roken. Ik hou van de imposante trap die naar de deuren van de kerk leidt, wakend over de buurt als een schildwacht. En ik vind het fijn om naar de verzameling spullen om me heen te kijken, elk heeft een eigen verhaal dat ik met me mee zal nemen in mijn graf, en de stilstaande klok aan de muur die me kostbare seconden cadeau geeft. Zijn wijzers staan op tien voor half vier, optimistisch suggererend dat er nog tijd is voor één laatste ding. Ik zal mijn klok missen en ik verbeeld me dat de klok mij ook zal missen.

Onder het schrijven van deze woorden besef ik weer hoeveel ik van de handeling van schrijven hou. Ik had dit ook met de hand kunnen neerpennen zodat je mijn kriebelige hanepoten had kunnen bewonderen – ik geef toe dat het persoonlijker is om iets te schrijven met een krassende pen die inkt verspreidt – maar zittend voor mijn computer geef ik toch de voorkeur aan typen, want in de snelle opeenvolging van klinkers ontstaan zo veel woorden, in de klik van elke letter vind ik mezelf en ben ik, kortstondig, volmaakt gezond.

Er valt een fijne motregen die de straatlantaarns met een gouden halo omkranst, ik wou dat ik buiten aan het wandelen was totdat mijn haar doorweekt was en het water over het puntje van mijn neus droop, waarop ik de druppel zou proberen weg te blazen of, niet erg damesachtig, met mijn mouw mijn gezicht droog zou vegen, maar ik heb nooit gezegd dat ik een dame was (of misschien één keertje). Parijs en de regen hebben ook een plekje in mijn schatkist van dierbare dingen.

Weet je die dag nog dat de lucht zwart werd en jij me ergens vanaf een heuvel belde, in Montmartre volgens mij, en zei dat je het onweer naar mijn huis zag komen en de regenbuien al over de stad zag trekken? En onder het praten gaf je me de stand van zaken door, het zou over twee minuten gaan regenen, een minuut, dertig seconden en toen telde je af van tien en bij nul vroeg je of het al regende, en ik zei nee, maar even later kwam het met bakken uit de hemel en waarschijnlijk glom je op dat moment van trots, althans zo zag ik je voor me, want laten we wel wezen: iedereen wil graag gelijk hebben. Ik was onder de indruk.

Er is nog iets waar ik dol op ben, iets onaannemelijks. Op metrolijn 7bis, tussen station Buttes Chaumont en Bolivar maakt het spoor heuvelafwaarts een bocht naar rechts, en na zo’n honderd of honderdvijftig meter heb je links in de tunnel een tuin. Goed, ‘tuin’ is wel een wat groot woord, want er staat maar één plant in, het lijkt eerder op onkruid dat door de muur heen is gekomen of ergens onder een lamp wortel heeft geschoten, maar het is de enige plant die ik ken die ondergronds groeit. Het is me alleen nog nooit gelukt om hem goed te zien. Soms ga ik wel zes keer met die lijn op en neer om die plant beter te bekijken. Nu zou ik het echt geweldig vinden als jij er een foto van probeert te maken, of misschien kun je je verstoppen in het metrostation tot het dichtgaat en dan over het spoor erheen sluipen om zijn naar zon hunkerende blaadjes aan te raken. Het zal een spannend avontuur zijn, met bewakers die je op hun beveiligingscamera’s zien en je achternagaan en dan moet jij vluchten via een geheime ontsnappingsroute door de metrotunnels om ergens in een zwak verlicht steegje van onder een putdeksel triomfantelijk tevoorschijn te komen!

Het enige wat ik nog hoef te doen is op ‘printen’ drukken en deze velletjes in een envelop stoppen. Dan zal ik, als jij op je werk bent, naar je appartement gaan en hem onder de deur schuiven. Maar er is nog zoveel te zeggen, zo ontzettend veel meer. Of misschien is er niets. Misschien moet ik accepteren dat de brief af is en dat het hypnotiserende klikken van de toetsen zal ophouden, dat de zin nooit afgemaakt zal worden, de openingswoorden nooit ingelost, en ik wou dat ik dit moment nog wat langer kon rekken. Misschien omdat ik een lafbek ben en als ik maar doorga met schrijven, zal ik niet doodgaan, alleen weet ik niet zo goed wat ik nog moet zeggen. Ik kan je moeilijk gaan vertellen hoe ik aan mijn twee leren stoelen ben gekomen, of wat voor planten er in mijn bloembak voor de vensterbank staan. De bloembak, ja, nog een onaannemelijke tuin – een groene plek waar ik kon rondhangen. O, had ik je al verteld van... en wist je dat...?

Het is tien voor half vier (nog steeds) en er is nog wat tijd, maar ik moet nu gaan.

Ben Constable, er liggen avonturen voor je in het verschiet en ik vind het jammer dat je de kans niet meer krijgt om me erover te vertellen en dat we nooit meer ’s avonds dronken zullen worden en door de regen lopen en onder bomen schuilen in kleine klinkerstraatjes en op ons speciale plekje sigaretten zitten roken. Ik mis je nu al.

Vaarwel,

Vlinder xoxox

Van vrijdagen word ik altijd vrolijk. Ik zie mezelf lachen in de spiegel als ik de week van mijn handen was voordat ik van mijn werk vertrek. Ik hou van het weekend en de onverwachte verrassingen die het in petto heeft. Ik roep ‘dag’, loop haastig de straat door en spring met twee treden tegelijk de roltrap van de metro af. Ik laat mensen voorgaan en help een vrouw die met zware tassen de trap op sjouwt, een zwerver krijgt mijn losse munten en ik sta op voor een onbekende. Ik leun met mijn rug tegen de tussendeur van de wagon en overweeg een boek tevoorschijn te halen, maar blijf toch liever kijken naar het in- en uitstappen van mensen en luister stiekem naar hun uit verband gerukte gespreksflarden.

De telefoon in mijn broekzak ging over.

‘Et alors?’ Als een gesprek op vrijdag zo begint, betekent dat: ‘En, goede week gehad?’ en dat betekent weer: ‘En, zin in een avondje stappen?’ Ik kreeg te horen dat wij (mijn vrienden en ik) eerst zouden gaan eten en daarna naar een feest waar muziek was, gedanst werd en mensen waren die we niet kenden. We spraken om half acht af voor een borrel zodat we licht aangeschoten in het restaurant zouden arriveren om daar vervolgens veel te lachen en discussies over politiek en kunst te voeren. Ik had dus nog tijd om naar huis te gaan: dan kon ik nog een dutje doen, me douchen, aankleden en ondertussen luisteren naar muziek, nog iets opzoeken op internet wat me opeens te binnen was geschoten en dringend leek, zodat ik om negen uur present kon zijn. Te laat komen doe ik niet doelbewust: ik hou er gewoon van om alles op mijn gemak te doen. Haasten is niets voor mij. Vandaag ben ik blij, zomaar. Maar dat gebeurt wel vaker.

Toen ik thuiskwam, wachtte ik op de lift en trommelde daarna ongeduldig met mijn vingers in mijn broekzakken terwijl de lift de zes verdiepingen omhoogzwoegde. Ik bekeek mijn tong in de spiegel omdat spiegels in liften daar ongetwijfeld voor bedoeld zijn.

Kat zat voor de deur, wat me verbaasde omdat hij me niet nodig heeft om hem binnen of buiten te laten.

‘Hoi, Kat, wat doe je daar?’ zei ik tegen mezelf. Ik keek hem aan terwijl ik het slot opendraaide. ‘Als je rotnieuws voor me hebt, wil ik het niet weten.’ Hij stond op en streek langs mijn benen, waardoor ik bevangen werd door twijfel omdat Kat normaal gesproken alleen met een goede reden naar me toe komt. Toen ik de deur opendeed, hoorde ik het geluid van papier dat over hout schuurt – er was iets onder de deur geschoven. Kat liep langs me en wandelde naar binnen alsof hij er de baas was en ik bukte me om een dikke envelop op te rapen waarop in een bekend handschrift mijn naam stond geschreven. Hij was van Tomomi Ishikawa (die ook wel Vlinder heet), maar ik kon in de verste verte niet bedenken waarom zij me een brief zou schrijven en naar mijn huis zou gaan om hem onder mijn deur door te schuiven terwijl ik er niet was. Maar aan de andere kant, Vlinder zat vol verrassingen.

Ik hing mijn jas op, liep naar de slaapkamer en liet me op bed vallen. Ik schopte mijn schoenen uit en speelde even met de envelop voordat ik hem openscheurde. Er zat een dikke stapel getypte velletjes in.

Kat sprong naast me op bed en ik hoopte dat zijn poten schoon waren. Hij strekte zich uit als een sfinx, veel te groot voor een normale kat. Ik aaide hem met mijn voet, maar hij negeerde me en staarde uit het raam. Ik begon te lezen.

Tomomi Ishikawa was mijn vriendin. Tomomi Ishikawa lag dood in mijn handen. Onder het lezen viel mijn brein stil. Er vormde zich geen enkele gedachte meer. In mijn ogen welden tranen op, maar ze vielen niet. Ik keek naar mijn borst om te zien hoe mijn ademhaling ging: langzaam, regelmatig en krachtig. Ik zag mijn hart met grote, energieke slagen kloppen. Het ging vlug. Heel vlug. Tomomi Ishikawa was dood en ik wist dat ik pijn had, van een diepe, gapende wond in me, alleen voelde ik niets.

Ik probeerde me de vijf fases van verdriet te herinneren: shock, ontkenning, woede, neerslachtigheid en berusting? En hoe zat het met schuldgevoel, hoorde dat er ook bij? Shock, ik verkeerde nu natuurlijk in shock. Ik wist niet wat er gebeurde. Ik wist niet wat ik dacht en ik wist niet wat ik moest doen. Waarom had ik haar gister niet gebeld? Ik had zo makkelijk even kunnen bellen. Dan hadden we iets kunnen gaan drinken. Ik keek naar Kat, die zijn kop omdraaide en me recht aankeek. Ik wou dat hij het soort kat was dat dicht tegen me aan komt liggen en dan al mijn negatieve ionen in zich opneemt, of wat katten dan ook doen. Maar Kat is anders, om een aantal redenen. De eerste reden is dat hij geen huiskat is. Hij is een of andere wilde kat of lynx (of zoiets), met het formaat van een hond, een kleine hond, dat wel, maar veel groter dan een kat. Hij heeft grote poten en houdt niet zo van aaien. Het is niet mijn kat. Hij komt af en toe aan en hangt dan wat rond. De tweede reden is dat hij niet bestaat. Het is een denkbeeldige kat, maar dat is min of meer geheim.

Ik stond op, zocht mijn mobiel en vond die in mijn jaszak. Mijn duimen scrolden over de contactenlijst naar Vlinder (vr); ik drukte op de groene toets en hield de mobiel tegen mijn oor. Het was even stil en ik hield de mobiel van mijn hoofd om te kijken of ik wel verbinding had, waarna ik weer luisterde en op dat moment ging de telefoon over. ‘Kom op, Vlinder, neem die kuttelefoon op. Neem op!’ Nadat hij vijf keer was overgegaan, sprong de voicemail aan en haar bekende stem zei in het Frans tegen me dat ze niet bereikbaar was en dat ze me zo snel mogelijk terug zou bellen. En ik hoorde mezelf lachen op de achtergrond omdat ik erbij was toen ze het bericht had opgenomen. Ik hing op.

‘Wat moet ik doen Kat?’ Kat keek me aan. Als denkbeeldige kat zou je verwachten dat hij zich niet door de werkelijkheid of de grenzen van de wetenschap liet inperken. Maar deze Kat wel. Hij kan bijvoorbeeld niet praten, althans hij doet het nooit. Soms denk ik te weten wat hij denkt en soms beeld ik me in wat hij zou zeggen als hij kon praten, maar dat is denkbeeldige verbeelding. Kat zit heel erg vast aan de wereld van de echte verbeelding.

‘O, Kat, help me toch, ik weet niet wat ik moet doen.’ Ik legde mijn vingertoppen op mijn oogleden alsof hierdoor mijn gedachten weer op gang gebracht konden worden. Ik ging op bed liggen, trok een kussen over mijn hoofd en drukte het tegen mijn gezicht. De laatste tijd had ik Vlinder een beetje links laten liggen. Zij had het druk met andere dingen en ik had ook... van alles te doen. Ze had dringend hulp nodig gehad, maar ik had van alles te doen. Van alles. Kut. Ik voelde het gewicht van Kat die over me heen liep en mijn benen onaangenaam plette.

Ik pakte mijn mobiel en belde Tomomi Ishikawa’s nummer nog een keer, maar ik kreeg direct de voicemail. Ik belde haar zeven keer en elke keer hoorde ik na een korte stilte haar ingeblikte stem. Dat klopte niet; eerst ging hij wel over. Hoe kon haar telefoon opeens geen bereik meer hebben of niet meer werken in de luttele minuten tussen de eerste keer dat ik belde en daarna? Misschien was de batterij leeg. Of stel dat iemand hem had uitgezet?

Ik pakte het doosje met interessante dingen van de plank. Ik rommelde erin en haalde er een sleutel aan een kort rood lint uit. Ik had een sleutel van Tomomi Ishikawa’s huis om de planten water te geven als ze weg was en voor noodgevallen.

Ik trok mijn schoenen aan, pakte mijn jas en ging naar buiten, waarbij ik de deur iets harder dichtsloeg dan mijn bedoeling was. Ik hoopte dat ik Kats denkbeeldige kop er niet af had gehakt, maar hij stond al bij de lift. ‘Laten we de trap nemen,’ zei ik tegen mezelf en Kat was blij omdat hij eigenlijk niet van liften houdt. Hij houdt ook niet van de metro, maar hij liep achter me aan de trap af, de metrowagon in en ging tussen mijn voeten liggen. Het valt niet mee om een denkbeeldige kat in de metro te zijn, want mensen kunnen je niet zien en pikken vaak je plekje in, maar hij ging toch met me mee en dat waardeerde ik.

Buiten, voor de deur van Vlinders huis, stond ik voor het toegangspaneel en probeerde me te herinneren wat de code ook alweer was. Ik tikte de verschillende viercijferige combinaties in die ik in mijn hoofd had plus de letter A, tot ik uiteindelijk een klik hoorde. We gingen naar binnen en liepen de trap op. Ik klopte, maar er werd niet opengedaan, dus haalde ik de sleutel uit mijn zak en liet mezelf binnen. Kat liep voorop, want hij is dapperder dan ik in zulke situaties. Ik riep ‘hallo’ maar het bleef doodstil. Alles zag er normaal uit, afgezien van een briefje op de tafel met een roestvrijstalen balpen erop. Ik ging naar de slaapkamer. Die zag er gewoon uit en het bed was opgemaakt. Het was er zelfs heel erg netjes. Ik keek in de badkamer, maar daar was niemand. Toen pakte ik het briefje en begon te lezen terwijl Kat zijn rechterpoot ging zitten likken.

Ben Constable,

Het is tien voor half vier en volgens mij is alles klaar. Als jij hier bent, zal ik er niet meer zijn. Ik heb een plek gevonden waar ik dit kan doen zonder dat iemand vieze handen krijgt (de dood kan een hoop troep geven). Ik heb iemand geregeld om mijn spullen uit te zoeken, zodat jij alles gewoon zo kunt laten, maar de computer is voor jou – neem hem alsjeblieft mee. In de koelkast staan nog wat dingen. Misschien is er iets voor je bij. De potjes yoghurt zijn over de uiterste houdbaarheidsdatum, maar iedereen weet toch dat yoghurt gewoon melk over de uiterste houdbaarheidsdatum is? Er ligt ook nog wat fruit, mocht je daar belangstelling voor hebben. (Maar wat zit ik toch aan je kop te zeuren over eten. Sorry – ik vind het gewoon zonde dat het allemaal bederft en omdat jij ook niet bepaald de dikste persoon ter wereld bent, dacht ik dat je wel een stuk taart kon gebruiken.) (Er is geen taart.)

Ik hoop dat het goed met je gaat en het spijt me van al dit gedoe. Ik moet nu gaan omdat ik nog één brief moet schrijven. (Aan jou, dommie.)

xoxox Vlinder

PS Hé, hou die pen ook maar, het is een dierbaar ouwetje

Ik pakte een banaan en at hem op. Ik stond even naar de klok aan de muur te kijken. Die wees al sinds ik haar kende trouw tien voor half vier aan, maar het was me een raadsel waarom ze er een stilstaande klok op na hield. Kat stond op en rekte zich uit. Waar was ze naartoe gegaan om ‘dit te doen’ en wie was de persoon die haar spullen kwam uitzoeken? Een notaris? Een of andere verhuizer? Had ze zich ingeschreven bij een speciale zelfmoordkliniek in Zwitserland die een volledig alle-dingen-regelen-na-uw-doodpakket bood? Bestond zoiets eigenlijk wel? Het ging er bij mij niet in dat ze zo georganiseerd was. Ze was waarschijnlijk naar de website van de kliniek gegaan, had de strakke lijnen van het gebouw gezien, die haar aan de architect Albert Frey deden denken, waarop ze naar moderne woestijnarchitectuur was gaan googelen en haar oorspronkelijke voornemen allang weer was vergeten.

Kat zat recht tegenover de deur, waardoor ik wist dat hij graag weg wilde. In het keukenkastje vond ik een kan die ik met water vulde; daarna gaf ik al haar kamerplanten een scheutje. Ik stopte Vlinders glimmende laptop, het briefje en de pen in mijn tas en vertrok. De bananenschil gooide ik in de prullenbak onder aan de trap.

Tomomi Ishikawa was dood en ik wist niet wat ik moest doen. Ik zette mijn mobiel uit en ging naar huis.

2

Tomomi Ishikawa’s computer

Toen ik wakker werd, voelde ik me heel even gloednieuw. Aan de overkant van de straat was de zon boven de huizen verschenen en de schaduwen van het barokke metaalwerk boven het raam tekenden zich helder en scherp op de gordijnen af. Ik wist niet waar ik was. De lucht was koel maar rook droog, naar centrale verwarming. De sprei was schoon en het katoen voelde prettig tegen mijn huid. Ik vond het een fijne kamer. Ik weet niet waar hij me aan deed denken. Hij zag er exotisch uit. Ik hoorde ergens auto’s, niet erg dichtbij, en ik hoorde vogels. Het klonk als lente. Alles was stil. Alles was goed.

Het was geen fluisteren, want het maakte geen geluid, maar er was iets in mijn hoofd wat zei dat ik zo moest blijven liggen. Niet bewegen. Niet denken. Blijf nog even. Door de stof sijpelden antwoorden die druppels vormden (op vragen die ik niet eens had gesteld). Ze spetterden van boven op mijn gezicht. Ik was in mijn huurappartement in Parijs. De kamer was mijn slaapkamer. Ssst. Het was zaterdag 17 maart 2007. Ssst, stil. Ik had lang geslapen; misschien wel tien uur. Nee, nog niet, wacht, wacht. Ik keek naar mijn mobiel maar die stond uit. Dat verbaasde me. De stof scheurde en mijn leven stroomde naar binnen. Ik deed mijn ogen dicht. Ik wou dat ik nog sliep. Tomomi Ishikawa was dood en we zouden nooit meer zitten praten en lachen.

Ik bleef zo lang mogelijk in bed liggen staren naar niets, denken aan niets. Ze had me verschillende keren verteld dat ze depressief was. Ten slotte stond ik op omdat ik honger had. Soms luisterde ik naar haar, sloeg een arm om haar heen. Ik maakte roerei en smeerde boter op een paar sneden brood van gisteren. Soms maakte ik grapjes. Ik schonk een glas grapefruitsap in en dronk het in één teug leeg, waarna ik nog een glas inschonk. Ik had een keer gezegd dat ze er nou eens mee moest ophouden. Ik zocht in de badkamerspiegel naar aanwijzingen, maar zag niets. Ik keek uit het raam en het weer was opgeklaard, blauwer dan zou mogen. Ik zette mijn nagels in mijn arm om te kijken of ik nog pijn kon voelen. Dat kon ik, maar het betekende niets. Ik kneep mijn ogen dicht. Ik had zin om iets kapot te maken, de spiegel misschien, maar het idee dat ik dan alles ook weer zou moeten opruimen, deed me ervan afzien. Bovendien zou ik mijn voet kunnen verwonden als ik in een glasscherf trapte. Ik ging mijn bed weer in, trok de sprei over me heen en staarde naar het plafond. Gisteren had ze een brief onder mijn deur geschoven. Ze was hier geweest, toen leefde ze nog. Ze had over straat gelopen en misschien geglimlacht tegen iemand die de deur voor haar had opengehouden. Bij de metro-ingang had ze een sigaret gegeven aan iemand die daarom vroeg. En ze had iets gekocht in een winkel.

Om twee uur ’s middags kleedde ik me aan. In de koelkast vond ik hummus en in de kast lagen crackers.

Ik hield mijn hand onder mijn kin om de kruimels op te vangen en dwaalde doelloos door de woonkamer. Ik ging zitten, zette Tomomi Ishikawa’s computer op mijn knieën en deed de klep open. Het scherm glom meer dan het mijne. Ik drukte op de aan-knop. Een paar seconden lichtte het scherm op maar toen ging het weer uit – de accu was leeg. Ik had de adapter niet meegenomen. Ik probeerde de oplader van mijn computer, maar die paste niet. Ik kon naar de winkel om een nieuwe adapter te kopen, of ik kon teruggaan naar Tomomi Ishikawa’s appartement om de hare op te halen. Ik wilde helemaal niet de deur uit, maar als ik naar het huis van Vlinder ging, moest ik dat nu doen, voordat iemand haar spullen kwam uitzoeken. Dat kon best al snel zijn. Het was maar een kort ritje met de metro. Wat moest ik anders doen vandaag? Ik verzon wat kleine dingetjes om mijn vertrek uit te stellen: de afwas doen en mijn tanden poetsen, maar ten slotte had ik geen uitvluchten meer.

Bij station Ménilmontant stapte ik uit en ik voelde hoe mijn lichaam me omlaagtrok toen ik de treden naar de uitgang op liep. Ik stak de boulevard over en sloeg rue Étienne Dolet in. Ik wist de code van gisteren nog en toetste die in, waarna ik mezelf de trap op sleepte naar Tomomi Ishikawa’s voordeur. Daar wachtte ik. ‘Kat,’ riep ik zachtjes zodat hij de enige zou zijn die het hoorde. Er gebeurde niets. Ik neem aan dat hij zich ergens met de vrouwtjeskatten aan het vermaken was. ‘Kat!’ riep ik wat harder, en met tegenzin kwam hij over de trap van de bovenverdieping naar beneden getrippeld. ‘Wat deed je daar?’ Hij gaf geen antwoord en ik zei: ‘Nou, fijn dat je er bent.’ Ik stak de sleutel in het slot.

Kat ging als eerste naar binnen, maar bleef stokstijf staan en spitste zijn oren. ‘Wat is er, Kat?’ Stilletjes trippelde hij naar de slaapkamer en stak zijn kop om de openstaande deur. Toen kwam hij weer naar buiten, liep naar het keukenblok en nam een kijkje in de badkamer. Er was iets veranderd, het rook anders; er was iemand geweest. Het ging me niets aan – zo had Vlinder het geregeld – maar sinds mijn bezoek van gisteren was er iets veranderd. Ik kon niet precies zeggen wat, onopvallende dingetjes. Ik ben niet bijzonder opmerkzaam, maar er was iemand binnen geweest, dat wist ik gewoon zeker. Ik voelde opeens een steek door me heen gaan. Er was hier niets wat haar aan mij herinnerde. Ik had Vlinder nooit iets gegeven. Ik had haar zelfs niet eens een boek geleend. Geen wonder dat ze zich zo alleen voelde.

Deze gedachten maalden door mijn hoofd en ik krabde over mijn huid, alsof ik ze zo kon wegschrapen. Ik had haar vaker moeten bellen, vaker iets met haar moeten doen. Ik had haar kunnen helpen. Ik keek in de badkamer. De kastjes waren leeg. Geen shampoo of douchegel, geen tandpasta, geen crèmes. Er hing een handdoekje over de douchecel. Ik gokte dat ze dat als badmat had gebruikt. Ik raakte het stugge katoen aan en dat was vochtig. Iemand had gedoucht en Tomomi Ishikawa’s badspulletjes meegenomen.

Mijn huid voelde droog aan en ik keek of er iets was wat ik op mijn gezicht kon smeren, maar ik zag niets. Vlinder had ongetwijfeld een batterij crèmes en make-upremover en dat soort dingen. Ze was tenslotte een meisje. Waarom zou ze die hebben meegenomen? Waren ze er wel toen ik er gisteren was? Hoe had ik dat gezien moeten hebben? Het is niet bepaald iets wat me opvalt als ik het huis van een dode betreed. Ik doorzocht de slaapkamer. Ik overwoog om ook in de kasten te kijken, maar dat vond ik bij nader inzien iets te vrijpostig. Ze had al de computer en de pen voor me achtergelaten. Ik had opdracht gekregen de rest van de spullen met rust te laten. Het was mijn zaak niet. Maar degene die hier was geweest, was onder de douche gegaan en had Vlinders potjes en andere badkamerspullen meegenomen. Misschien had Vlinder een briefje voor die persoon achtergelaten met dergelijke instructies, net zoals ze aan mij had geschreven dat ik maar uit haar koelkast moest pakken waar ik zin in had. Ik kreeg tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel omdat Vlinder geen potjes crème of make-upspullen had. Die had ik voor haar kunnen kopen. Iets lekkers voor haar huid. Ook al was het een beetje duur. Ik had best kunnen sparen om iets te kopen.

Kat sprong op de vensterbank en ging naar het plein beneden staan staren. De bomen begonnen al te groenen. Op het bankje bij de drinkfontein zat een man. Hij draaide zich om en keek me recht aan; ik deed een stapje naar achteren, zodat hij me niet kon zien. De wandklok wees tien voor half vier aan. Ik keek om me heen en zag de computeradapter op de grond, in het stopcontact in de muur naast de tafel. Ik rolde het snoer op en stopte de adapter in mijn tas. Kat sprong omlaag en wachtte ongeduldig bij de deur, popelend om weg te gaan. Ik wilde eigenlijk nog wat blijven en stil zitten nadenken, maar niet zonder Kat, dus gingen we weg. Toen we buiten waren, was de man op het bankje er niet meer en een paar kinderen deden tikkertje. Kat begon in de richting van Belleville te lopen en keek achterom waar ik bleef. Ik hoopte dat hij zou zeggen: ‘Geef maar een gil als je iets nodig hebt,’ maar ik weet het niet. Kat is opvallend gesloten. Hij verdween om de hoek en ik liep naar de metro, terug naar huis.

Met de adapter startte de computer moeiteloos op.

Op het bureaublad stonden enkele icoontjes rommelig door elkaar (wat me stoorde), bestanden die hier waren opgeslagen omdat ze te lui was om ze ergens anders onder te brengen. Er was een afwijzing van een bedrijf waar ze een jaar geleden had gesolliciteerd, een soort getuigschrift uit 2005 dat aan de prefectuur was gericht. Er waren twee mappen die zeer fantasierijk ‘lege map’ en ‘lege map 2’ heetten en waarin niets stond. Ik versleepte ze naar de prullenbak. Ik klikte op ‘Documenten’ en verwachtte honderden of ontelbare bestanden aan te treffen met inefficiënte namen die in willekeurige volgorde waren gerangschikt zodat ze makkelijk zoekraakten en moeilijk terug te vinden waren, maar dat was niet zo. Er waren vijf keurig gelabelde mappen: ‘Mijn brein’, ‘Mijn doden’, ‘Mijn Parijs’, ‘Mijn spullen’ en ‘Dingen die ik leuk vind’. Ik checkte even snel de prullenbak, maar daar zag ik alleen de icoontjes die ik er net naartoe had gesleept. Hij was leeggemaakt. Vlinder had haar computer opgeschoond. Volkomen normaal, leek me.

‘Mijn doden’ en ‘Mijn brein’ waren de mappen die me het meest interesseerden, plus ‘Dingen die ik leuk vind’. Omdat ik het lekkerst voor het laatst wilde bewaren, klikte ik op ‘Mijn spullen’. Dat bevatte één bestand, de rest was verwijderd. Ik nam aan dat ze op het laatst had besloten maar één ding voor me achter te laten. Ik maakte het open en een video werd gestart, die halverwege een zin begon. Ik zag mezelf langzaam lopen, van opzij gefilmd.

‘... één ding,’ zei ik, ‘maar ik denk dat je het wel leuk vindt.’ Ik glimlachte alsof ik iets grappigs ging zeggen. ‘Het ontwerp van de stad Parijs is gebaseerd op een Victoriaanse badplaats in het noordwesten van Engeland.’

‘Uh-huh.’ Ik hoorde Tomomi’s stem terwijl ze aan het filmen was.

‘Napoleon had baron Haussmann opdracht gegeven om het nieuwe Parijs aan te leggen in de stijl van Southport in Lancashire.’

‘Echt?’ Lawaai van passerende auto’s en bussen.

‘Ben je weleens in Southport geweest?’ vroeg ik.

‘Nooit,’ zei ze.

‘Best een aardig badplaatsje, alleen kun je je moeilijk voorstellen dat het de inspiratiebron voor Parijs is geweest. Maar goed, ze zeggen dat het zo is, en dat is alles wat ik weet over de geschiedenis en architectuur.’

‘Uh-huh.’

‘Misschien dat Gustave Eiffel zijn ideeën wel in Blackpool heeft opgedaan,’ zei ik en ik keek haar van opzij aan. ‘Luister je wel of ben je alleen maar met je mobiel aan het spelen?’

‘Ik ben niet met mijn mobiel aan het spelen,’ zei ze. ‘Ik ben je aan het filmen.’

‘Het was een grapje,’ jammerde ik.

‘O, dat had ik niet door,’ zei ze. ‘Sorry.’

‘Blackpool ligt naast Southport.’

‘O.’

‘Wat zou er in Blackpool zijn waardoor Gustave Eiffel zich, bij wijze van grap, heeft kunnen laten inspireren?’

‘Eh, een toren?’

‘Hoera!’ riep ik en we moesten allebei lachen om mijn mislukte poging tot scherts.

‘Vertel eens een andere mop,’ zei ze. ‘Ik beloof je dat ik die wel zal snappen en dan zal ik erom lachen zodat je heel geestig overkomt in mijn filmpje.’

‘Ik ken geen moppen,’ zei ik. ‘Mag ik even kijken?’

‘Goed,’ fluisterde ze en ik stak mijn hand uit naar het schermpje, en dat was het einde.

Ik opende de map ‘Dingen die ik leuk vind’ om te zien of er iets over mij in stond. In de map zelf zaten te veel mappen om in één keer op het scherm te bekijken en elke map bevatte een grote hoeveelheid foto’s. Geduldig baande ik me een weg door kiekjes van steden die me niets zeiden. Geflitste foto’s van gezichten die ik niet kende. Oude mensen, jonge mensen, Aziatische mensen, blanke Europeanen, zwarte mensen, mensen van indiaanse afkomst, bergen, klokken, wegen, tuinen, planten, gebouwen, planten, gebouwen, bloemen, gebouwen, torens. Gebrandschilderde ramen, barokke ramen, neoclassicistische ramen, winkelramen, deuren (groot, klein, dubbel, versierd), hekken, nog meer mensen, kerken, standbeelden, ramen, zuilen, deuren, romaanse bogen, deuren, klokken, spitsbogen, ramen.

Ik hield van het gedachteloze bladeren door foto’s die van geen belang voor mij waren. Ik scrolde zo snel de computer het kon bijhouden door de plaatjes, als een imbeciel klikte ik onafgebroken op het rechterpijltje totdat mijn benen aanvoelden alsof ze een lange autorit hadden gemaakt. Ik stond op, dronk een glas water, ging naar de wc en begon weer aan het systematisch doorvlooien van de foto’s. Af en toe was er een foto van mij bij. Op een aantal stond ik, tijdens avondjes die ik me nog wel kon herinneren, met mensen te praten, van wie ik sommigen kende en anderen niet. Ik kon me de gezichten niet herinneren; ik heb moeite met het onthouden van gezichten. Zelfs van mensen die ik goed ken. Zo hadden Tomomi Ishikawa en ik geen vaste afspraken op een bepaald tijdstip. Soms zagen we elkaar een à twee keer per week, soms één keer in de maand, soms minder. Maar we moesten altijd op een heel specifieke plek afspreken, anders herkende ik haar niet. Ze stelde me weleens op de proef en liep me dan voorbij op straat of ging aan het tafeltje naast me zitten om te kijken of ik haar zou begroeten. Meestal zwaaide ze grijnzend naar me, zodat ik wist dat zij het was. Dat vond ik prettig. Daardoor schoot me opeens iets te binnen. Ik rommelde in de tas die ik altijd bij me heb en haalde er een opschrijfboekje uit, waarna ik op zoek ging naar iets om mee te schrijven. Het enige wat ik kon vinden was de balpen van Tomomi Ishikawa. Ik krabbelde wat op het papier om te kijken of de pen het deed en het was vreemd om blauwe inkt onder mijn hand tevoorschijn te zien komen; ik schreef altijd met zwart.

‘Hé, hoe komt het dat je me nooit herkent?’ vroeg Tomomi Ishikawa. ‘Ik weet niet of ik nou beledigd moet zijn of niet.’

‘Vat het vooral niet persoonlijk op,’ zei ik. ‘Ik herken nooit iemand.’

‘Ik dacht misschien dat voor jou alle Japanners op elkaar lijken, omdat we niet van die karakteristieke gegroefde koppen hebben zoals de Engelsen.’

Ik schoof gespeeld verontrust in mijn stoel heen en weer en probeerde in de spiegelende ruit te zien of ik inderdaad zo’n gegroefde kop had. ‘Ik herken bijna nooit een gezicht,’ zei ik. ‘Ik ben mijn moeder eens op straat voorbijgelopen totdat zij me begroette. Ik glimlachte en liep verder. Ik had geen idee wie ze was.’

‘Echt?’ Nu lichtten haar ogen op.

‘Ja, echt. Ik heb honderden gênante verhalen over mensen die ik gewoon niet meer herken. Familie, vrienden, beroemdheden, meisjes met wie ik een date had – het is heel dom om je date niet te herkennen.’

‘Je bent een volslagen mafketel.’ Ze barstte in lachen uit. ‘Echt fantastisch. Heb je dat altijd gehad of komt het door een hersenbeschadiging?’

‘Ik heb het al zolang ik me kan herinneren,’ zei ik. ‘Het is allemaal een kwestie van context. Als mensen doen of ze me kennen en als ze ergens zijn waar ik ze min of meer verwacht, is er weinig aan de hand. Maar buiten de context wordt het een probleem. En mensen zijn dan vaak beledigd.’

‘Allemachtig. Weet je zeker dat je dit niet hebt verzonnen om anders dan anderen te zijn?’

‘Nee, het is iets bestaands. Het heet prosopagnosie.’

‘Wow, dan moet het wel echt zijn. Het heeft een Griekse naam!’

‘Ja, het is misschien wel Grieks.’

‘O, dat is het zeker. “Prosopon” betekent “gezicht” en “agnosie” betekent “niet weten”,’ zei ze. En toen: ‘Wacht eventjes, als je een vriendinnetje hebt, is het dus elke keer weer spannend om met haar naar bed te gaan, alsof ze een vreemde is, maar dan zonder de bijbehorende nadelen en mét alle voordelen van een vaste relatie.’

Ik lachte. ‘Ja, zo voelt het wel een beetje.’

‘O, mijn God, andersom zou nog beter zijn. Je kunt je proso-dingetje ook als smoes gebruiken om met een heleboel vrouwen seks te hebben, omdat je denkt dat ze je vriendinnetje zijn. Ik vind dat je daar maar eens op grote schaal gebruik van moet maken.’

‘Oké,’ zei ik aarzelend.

‘Het zou echt zonde zijn als je het niet doet,’ beweerde Tomomi Ishikawa met klem. ‘Bovendien ben je single; je doet er niemand kwaad mee. Je moet dit jaar met dertig vrouwen naar bed. Goed?’

‘Dertig klinkt als best veel, maar ik zal mijn best doen.’

‘Zoveel is het niet. Reken maar na: er gaan 52 weken in een jaar, dus je moet met één vrouw per week slapen en dan heb je nog 22 weken over dat je niet hoeft als je geen geschikte kandidaat kunt vinden.’

‘Ik hoef helemaal niets, Vlinder. Ik ga alleen met iemand naar bed als ik daar zin in heb. En waarom zou ik trouwens dertig vrouwen als vriendinnetje willen hebben als ik single ben?’

‘O, kom op, Ben Constable. Doe eens leuk mee.’

‘Goed dan, maar alleen als het elke keer ware liefde is. Het kan ook heel verdrietig uitpakken. Wie weet wordt mijn hart elke week gebroken.’

‘O, o, o, wacht even, je zou ook een verhalend gedicht kunnen schrijven waarin je je trieste liefdesontmoetingen uit de doeken doet en uitlegt dat je in werkelijkheid een slachtoffer van de liefde bent (omdat je geen mensen kunt herkennen) en dan kan ik tuberculose krijgen en kunnen we in Italië gaan wonen.’

‘Goed. Je hebt me overtuigd.’

‘Wat, ga je het doen? Echt? O, ik wist het wel. Mag ik het aan anderen vertellen?’

Ik bladerde door mijn opschrijfboekje dat Vlinder in een onbewaakt ogenblik, toen ik naar de wc of de bar of zo was gegaan, had volgekliederd met het woord ‘prosopagnosie’. De woorden liepen over de regels, het papier rond, tussen de regels en ondersteboven.