GLOW

Van dezelfde auteur:

De jacht op Adele

Ned Beauman

Glow

Vertaling Wim Scherpenisse & Gerda Baardman

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Het citaat uit Nostromo van Joseph Conrad op pagina 5 is afkomstig uit de
vertaling van Jan Pieter van der Sterre die in 2001 is verschenen bij uitgeverij
IJzer in Utrecht.

Oorspronkelijke titel Glow. Sceptre, an imprint of Hodder & Stoughton Ltd,
London

© Ned Beauman 2014

© Nederlandse vertaling Wim Scherpenisse & Gerda Baardman / Nieuw

Amsterdam Uitgevers 2014

Alle rechten voorbehouden

Typografie omslag image realize

NUR 302

ISBN 978 90 468 1820 6

www.nieuwamsterdam.nl/nedbeauman

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014, met
ISBN 978 90 468 1819 0.

Ik had geen idee hoe laat het zou kunnen zijn; ik wist alleen dat het nacht was. Maar het kan evengoed drie of vier uur ’s ochtends zijn geweest als tien of elf uur ’s avonds, uiteraard afhankelijk van het verbazingwekkend geringe aantal voorbijgangers of het eigenaardige schijnsel van de straatlantaarns en verkeerslichten. Want over een van beide moest je je haast wel verbazen, tenzij je niet goed bij je hoofd was.
– Samuel Beckett, ‘The Calmative’

Als de materiële belangen eenmaal gevestigd zijn, dwingen ze onvermijdelijk de condities af die ze nodig hebben om te kunnen blijven bestaan. Op die manier is het gerechtvaardigd hier geld te verdienen met rechteloosheid en wanorde voor onze ogen. Het is gerechtvaardigd omdat de stabiliteit die ze vereisen wordt gedeeld met een onderdrukt volk. En zo komt er meer recht.
– Joseph Conrad, Nostromo

LONDEN
MEI 2010

Dag 1

00:01

Als Raf haar voor het eerst ziet, zit hij op een wasmachine en staat hij op het punt een achtste gram te slikken van iets wat een mengsel schijnt te zijn van speed, mononatriumglutamaat en een experimenteel medicijn tegen sociale fobie bij honden. Dat heeft hij althans verstaan van wat Isaac zei, maar de muziek in de wasserette staat behoorlijk hard en hij twijfelt of hij het niet verkeerd heeft gehoord. Het poeder is over twee vloeitjes verdeeld en die zijn vervolgens opgevouwen en in elkaar gedraaid tot van die compacte pakketjes die hem altijd aan wontons met varkensvlees doen denken; Isaac heeft zijn wonton al naar binnen geschrokt, maar Raf houdt de zijne nog in zijn hand omdat hij zijn ogen niet van het meisje bij de deur af kan houden. Ze is half blank en half iets anders, mogelijk Thais, en ze heeft zo’n gezicht waarvan de hele botstructuur zich zodanig vanuit de jukbeenderen lijkt te vertakken dat het resultaat eruitziet als een 3D-computerafbeelding uit de jaren tachtig omdat het is samengesteld uit een zeer overzichtelijk aantal hoekige platte vlakken, alleen wordt de hoekigheid in dit geval doorbroken door strengen lang zwart haar die zijn losgeraakt uit de speld waarmee ze de rest van achteren heeft opgestoken; verder heeft ze een kleine mond die neigt naar een natuurlijke lichte pruilstand, wat haar wel goed van pas zal komen als ze wil doen alsof ze iets afkeurt zonder in lachen uit te barsten, en draagt ze een zwarte hoodie met openstaande rits over een slordig grijs shirt. In de smalle langwerpige ruimte tussen Raf en het meisje staan ongeveer zestig mensen te dansen, als een metrowagon in het spitsuur die heeft geleerd in een bepaald ritme te pulseren, en hij overweegt zich door die massa heen te dringen om met haar te praten – ‘Wil je nu meteen met me trouwen?’ – maar dan slaat Isaac met een plastic flesje water tegen zijn arm dat hij moet opschieten. Zonder zijn blik van haar af te wenden pakt hij het flesje aan, stopt de wonton in zijn mond, slikt hem met een slok water door en buigt zich naar Isaac toe om in zijn oor te roepen: ‘Wat zei je nou dat hierin zat?’

‘Hè?’

‘Wat zei je dat hierin zat?’

‘Speed, mononatriumglutamaat en een experimenteel medicijn tegen sociale fobie bij honden.’

‘Wat is sociale fobie?’

‘Hè?’

De geluidsinstallatie staat niet eens zo hard, maar de ruimte is zo klein dat de hoge tonen tegen de muren botsen als een dikke peuter in een te krap kinderzitje. ‘Wat is sociale fobie?’

‘Ik versta je niet. Kom mee naar buiten.’

Raf loopt met tegenzin achter Isaac aan naar het betonnen binnenplaatsje achter de wasserette, waar een paar mensen staan te kletsen en te roken. Een stoel van witte kunststof met langwerpige openingen in de rugleuning staat op de kop in een hoek; die dingen lijken zich sneller voort te planten dan ratten. De stoel ligt daar in de ongelovige houding van een voorwerp dat bijna onmogelijk om te gooien is maar verbazingwekkend genoeg niettemin is omgegooid.

‘Wat is sociale fobie?’ vraagt Raf weer. Van hieruit kan hij het meisje niet zien.

‘Verlegenheid, daar komt het op neer.’

Isaac legt uit dat veel Amerikaanse dierenartsen die aandoening de laatste jaren bij honden diagnosticeren, en als gevolg daarvan zijn er inmiddels een heleboel concurrerende psychofarmaca op de markt gekomen. Wat de rest van het mengsel betreft: voor het mononatriumglutamaat heeft hij geen verklaring, behalve dan dat het dient om het volume te vergroten, maar in dat geval valt moeilijk uit te maken waarom de makers van alle beschikbare witte inerte poeders juist voor mononatriumglutamaat hebben gekozen. (Raf vraagt zich bijna af of het een grap over wontons zou kunnen zijn.) En er zit een beetje speed in omdat overál een beetje speed in zit.

‘Wat is de uitwerking?’ vraagt Raf.

‘Ongeveer hetzelfde als van heel slechte xtc.’

Raf had xtc lange tijd beschouwd als een stof die zo synthetisch is dat het een haast zuivere abstractie is, dus hij was verbaasd toen hij vorige maand van Isaac hoorde dat er op dit moment geen goede xtc in Londen te krijgen is omdat er in een haven in Thailand tweehonderdvijftig vaten sassafrasolie – waarvan men vroeger meende dat die syfilis genas – in beslag zijn genomen. Ontdekken dat xtc net als cocaïne, opium en marihuana afkomstig is van een plant die uit de grond groeit, is net zoiets als ontdekken dat engelen navels hebben. (Speed wordt daarentegen uit efedrine bereid, een stof die uit bepaalde gewassen kan worden gewonnen maar die tegenwoordig bijna altijd langs chemische weg in laboratoria wordt bereid en dus net als een axioma uit de vectoralgebra niets met de echte wereld te maken heeft, tenzij je de keten helemaal terug volgt tot aan de koolwaterstoffen die uit ruwe olie worden gewonnen.) Ook vreemd om te denken aan de talloze versierpogingen die niet zullen plaatsvinden, de talloze zonsopgangen waarnaar niet zal worden gekeken, de talloze comedowns die niet zullen worden doorstaan alleen maar omdat een of andere gast in Laem Chabang is vergeten iemand om te kopen of die ander zich niet heeft láten omkopen. Geen enkele politicus op een WTO-conferentie heeft ooit zo veel macht gehad. De drugshandel is de eerste globalisering van het emotionele leven, heeft Isaac eens gezegd.

‘Wanneer is er weer goeie xtc?’ vraagt Raf.

‘Misschien wel nooit meer,’ zegt Isaac. ‘We moeten glow te pakken zien te krijgen.’

‘Wat is dat?’

‘Je weet wel. Dat nieuwe spul. Volgens Barky was het het lekkerste wat-ie ooit had gebruikt. In zijn hele leven.’

‘Heeft hij nog wat over?’

‘Ik geloof het wel.’

‘Komt hij hier?’

Isaac haalt zijn schouders op. ‘Zijn telefoon staat uit.’

De eigenaars van deze wasserette staan de kleine rave van vanavond toe omdat die hun de kans biedt de bezoekers drugs te verkopen, maar ze hebben alleen cocaïne, ketamine en ethylbufedron, een nieuwe xtc-vervanger die je op internet legaal kunt kopen bij Chinese labs, en Raf is in geen van drieën geïnteresseerd. Hij kijkt om zich heen en voelt, niet voor het eerst, een lichte bitterheid dat hij niet twintig jaar eerder geboren is, toen een avondje uit neerkwam op sneeuwwitte Nederlandse MDMA in een gigantisch pakhuis bij de M11, een drugsscene die zo goed was dat mensen er autobiografieën over schreven, in plaats van dit soort zelfopgelegde dubbelblindonderzoeken in een ruimte van twintig vierkante meter in de binnenstad. Hoe heeft Londen zo diep kunnen zinken?

Al snel komt Isaac in zijn kielzog weer binnen, en Raf ziet dat een jongen en een meisje zich tot op hun ondergoed hebben uitgekleed en in een van de grote wasdrogers zijn geklommen om te zoenen; hun dunne armen en benen worstelen om houvast te vinden aan de binnenkant van de trommel, als proefpersonen bij een onderzoek naar de seksuele mogelijkheden van kleine cilindrische ruimtes ten behoeve van astronauten. Zij hebben tenminste iets goeds gebruikt, of misschien niet iets goeds maar iets wat ze nog nooit eerder hebben gebruikt. De dj draait een nummer dat Raf vaak op Myth FM heeft gehoord. Hij klimt boven op de wasdroger, boven de transpiratietroposfeer, om uit te kijken naar het meisje van zonet, maar hij ziet haar nergens, dus hij blijft daar maar staan dansen.

02:12

Als Barky eindelijk komt, heeft hij nog spatjes scheerschuim als paarlemoeren sierknopjes op allebei zijn oorlelletjes, dus misschien is hij net als Raf pas kortgeleden opgestaan. In zijn portemonnee zitten nog drie wontons, verpakt in een stukje oranje plastic van een supermarkttas; één dosis glow voor elk. Ongeveer een half uur nadat Raf het vorige mengsel had genomen begon hij iets te voelen, maar zo zwak dat hij het niet eens zeker wist, zoals wanneer je een kamer in loopt en een koude tocht meent te voelen terwijl er geen ramen openstaan en je het je misschien maar verbeeldt. Het volgende moment was het alweer weg. Daarom is hij benieuwd naar Barky’s nieuwe spul, en hij wil net zijn deel pakken en weer op de wasdroger klimmen als hij voelt dat iemand zijn arm aanraakt. Hij draait zich om.

Het is hetzelfde meisje.

Ze buigt zich naar hem toe om in zijn oor te praten en hij ziet een zachte glans over het laagje zweet op haar sleutelbeen strijken.

‘Wat is dat?’ vraagt ze, en dat bevalt hem veel beter dan het verwachte ‘Waarom stond je me net aan te staren alsof je niet helemaal jofel was?’ Ze heeft blijkbaar gezien dat hij de wonton van Barky aanpakte.

‘Glow,’ zegt hij.

‘Verkoopt je vriend dat?’ Ze heeft een Amerikaans accent.

‘Nee.’

Maar daar zal Raf het beslist niet bij laten. Natuurlijk hebben er eerder meisjes met hem geflirt om aan drugs te komen en misschien doet zij dat ook wel, maar dan kent ze de regels niet, want er is geen nietszeggende grijns, geen hand die luchtigjes op zijn onderrug neerdaalt. En bovendien, wat dan nog? Hij is een keer met een IJslands meisje naar bed geweest dat hij op die manier op een feest had ontmoet. Dus hij hoopt maar dat hij niet te onnozel overkomt als hij vraagt: ‘Wil je ook?’

Nu grijnst ze wel. ‘Nee, dank je.’

Maar hij pakt haar hand en drukt de wonton erin. ‘Ik heb gehoord dat dit fantastisch spul is.’

‘Hè?’

Moet hij nu voorstellen om naar buiten te gaan zodat ze elkaar kunnen verstaan? Nee, nog niet. ‘Hoe heet je?’

‘Cherish,’ zegt ze, zo klinkt het althans. Is dat een naam? ‘En jij?’

‘Raf.’

‘Heb je water?’

‘Momentje.’

Hij draait zich om naar Isaac, maar die heeft het flesje niet meer en Barky heeft er ook geen. Raf meende zo-even een halfleeg flesje frisdrank op een van de wasmachines te zien staan, maar dat ziet hij nu niet meer. En als hij zich omdraait is het meisje weer verdwenen, net als de twijfelachtige rilling van het hondenmedicijn. Hij vraagt aan Isaac en Barky waar ze naartoe is gegaan, maar geen van beiden heeft opgelet. En Barky heeft geen glow meer over.

05:37

Raf strompelt de wasserette uit en bevindt zich plotseling in een zee van bloemen. Het lijkt wel alsof een fenomenologische anode binnen in hem is verwisseld met de bijbehorende kathode, zodat elke gewaarwording wordt vervangen door een andere van exact tegengestelde aard en met dezelfde intensiteit: huid door bloemblaadjes, zweet door bloemengeur, warmte door kou, lawaai door stilte, discolampen door anthocyanen. Pas een ogenblik later beseft hij dat er in deze straat ’s zaterdags een bloemenmarkt is en dat ze bezig zijn de tulpen en narcissen uit te laden – en inderdaad wordt de stilte precies op dat moment verstoord door het geratel van de wieltjes van een stalen karretje dat achter hem van een laadklep rolt. Hij ademt diep in en loopt dan naar de halte waar hij op zijn nachtbus kan stappen.

Isaac en Barky zijn al niet meer op de rave. Een poosje zeiden ze dat ze niks van de glow voelden en Barky nam ook nog een gram ethylbufedron, dus in arren moede wreven ze daar maar allemaal een beetje van op hun tandvlees, wat Raf altijd doet denken aan het inwrijven van een biefstuk met zout en peper. Maar onmiddellijk daarna – te snel om het gevolg van de ethylbufedron te kunnen zijn – waren de twee anderen het binnenplaatsje op gehold om op het beton te gaan projectielbraken. Tussen de stuiptrekkingen door zei Barky dat de glow die ze hadden gebruikt kennelijk nep was. Raf bedacht dat hij, aangezien hij tot vanavond nog nooit van glow had gehoord en er nu al een opportunist bleek te zijn die nepglow verkocht, kennelijk ernstig achterliep. En toen besefte hij met afgrijzen dat dat Amerikaanse meisje nu waarschijnlijk ook ergens stond over te geven na de drugs die hij haar had opgedrongen, en haar lichaamsgewicht was maar ongeveer de helft van dat van Barky, dus vergif hakte er bij haar tweemaal zo hard in. Zelfs als hij Cherish ooit terugvond, zou ze nooit meer met hem willen praten.

Nu de ethylbufedron uitgewerkt begint te raken, voelt Raf zich alleen nog maar uitgeloogd en rusteloos, en hij besluit dat hij waarschijnlijk sowieso geen enkele kans bij haar maakte. Als de bus eindelijk komt, is het licht dat door de ramen naar buiten valt zo fel alsof hij in een vrachtwagen stapt die geen bloemen naar de markt brengt, maar fotonen in bulkverpakking. Hij stapt in, knikt naar de chauffeur, checkt in met zijn Oyster-kaart en beklimt het wenteltrapje naar het bovendek. Van wat hij daar ziet schrikt hij zo dat hij vergeet zich aan de stang vast te houden, zodat hij bijna vooroverkiepert als de bus bij een kruispunt stopt.

Ongeveer zes rijen verder naar achteren zit een vos. Elk afzonderlijk haartje van zijn vacht heeft een net weer iets andere feloranje tint en in zijn ronde zwarte ogen schittert het opgerolde spiegelbeeld van een straatlantaarn voor het raam, als een bleek meisje in een wasdroger. Het is Raf nooit eerder opgevallen dat de witte vacht van een vossensnuit en -buik ook boven zijn ogen zit, uitgesprenkeld tot twee bovenmaatse wenkbrauwen; het dier bekijkt hem met een blik vol afstandelijk-wetenschappelijke belangstelling. Dat beest kan nooit langs de chauffeur zijn gekomen, denkt hij, dus het moet door de andere deur naar binnen zijn gesprongen toen er iemand uitstapte. De bus trekt weer op, hij gaat zitten en de vos wendt zijn kop af en kijkt uit het raam. Raf krijgt een modderige, aardolieachtige lucht in zijn neus, een scherp ruikende koolwaterstof zonder derivaten. Er stappen geen andere passagiers in en als de vrouwenstem van de automatische halteafroep staccato meldt dat ze bij Camberwell Green zijn, springt de vos op de grond en daalt het trapje af om uit te stappen.

06:20

Het eerste halve jaar dat Raf in zijn huidige flat woonde, was hij er oprecht van overtuigd dat de winkel op de hoek van zijn straat door één enkele Iraniër werd gedreven die tweeëntwintig of drieentwintig uur per dag werkte. Hij is er op alle denkbare tijdstippen geweest en het gezicht achter de kassa is altijd hetzelfde, net zoals de tv aan de muur boven het snoep altijd op Al-Jazeera staat. Raf heeft zich nog een keer voorgesteld, maar de keer daarna gaf die vent geen enkel teken van herkenning. Ongeveer een week later wierp hij een keer in het voorbijgaan een blik naar binnen en zag de twee eigenaars met elkaar over iets discussiëren. Het waren tweelingbroers, net als in een slecht moordmysterie. Vandaag koopt Raf drie bananen en een pak jus d’orange en geniet hij van de zorgvuldige, haast plechtige manier waarop de man achter de toonbank het topje van zijn middelvinger natmaakt op een doorweekt schuimkussentje als een klierprothese om de plastic zak open te peuteren, en daarna loopt Raf naar zijn flatgebouw, waar een oud matras vol vlekken naast de ingang tegen de muur staat om volgende week met het andere grofvuil te worden opgehaald. Het aantal matrassen dat de mensen hier elke maand buitenzetten lijkt vele malen groter dan het aantal bewoners dat het gebouw kan huisvesten, alsof ze het afvalproduct van een geheim industrieel proces zijn.

Hij weet dat hij zelfs zonder drugs nog zeker negen of tien uur niet zal kunnen slapen, maar hij is zo doodop dat hij toch een poosje in bed gaat liggen. De zware zwarte gordijnen zijn nog dicht, net als toen hij om een uur of elf opstond, zodat de kamer in totale duisternis gehuld is afgezien van het rode lichtje van zijn stereo, en hij wordt omringd door alle spullen die bij zijn kwaal horen: slaapmasker, lawaaionderdrukkende oorbeschermers, witteruismachine en tientallen vuile oordopjes die overal onder het bed liggen, als keutels van een hamster die uitsluitend schuimplastic eet.

De aandoening waar Raf aan lijdt, is een vertraagd circadiaans ritme. Op zijn zestiende begon het hem op te vallen dat zijn slaappatroon nog chaotischer was dan dat van de gemiddelde puber, maar pas vier artsen later kreeg hij de juiste diagnose. Als je gezonde hersenen hebt, geven je ogen een signaal aan de hypothalamus als het donker wordt en als het weer licht wordt, de hypothalamus geeft een signaal aan de pijnappelklier wanneer die melatonine moet afscheiden en die melatonine zorgt ervoor dat je elke dag ongeveer om dezelfde tijd in slaap valt. Het normale circadiaanse ritme van de mens is ingesteld op vierentwintig uur, overeenkomend met één volledige omwenteling van de aarde. Maar dat van Raf is afwijkend: het zijne is ingesteld op vijfentwintig uur. Alsof zijn hersenen zich richten naar een nieuw supertrendy horloge.

De meeste mensen die lijden aan een afwijkend circadiaans ritme zijn blind, waardoor hun hypothalamus nooit weet waar de zon staat. Maar bij Raf moet het iets anders zijn, al heeft geen bloedtest of e.e.g. ooit kunnen uitwijzen wat precies. Serotonine is de precursor, de sassafrasolie, van melatonine, dus misschien heeft hij een genmutatie die ervoor zorgt dat de enzymen de ene stof in de andere omzetten, hoewel dat zou betekenen dat er een heleboel extra serotonine in zijn hersenen zou rondklotsen, iets wat ook gebeurt als je MDMA gebruikt – en hij voelt zich bepaald niet permanent euforisch. Het zou ook kunnen zijn dat er iets mis is met zijn nucleus suprachiasmaticus, een schakelkastje ter grootte van een rijstkorrel in de hypothalamus.

Wat de oorzaak ook moge zijn, het gevolg is dat hij iedere dag één uur meer uit de pas loopt met de rest van de wereld, alsof hij elke dag van zijn leven een korte vlucht in westelijke richting maakt zonder ooit uit Londen weg te gaan. Aan het begin van zijn cyclus wordt hij probleemloos om acht uur ’s ochtends wakker; na vier dagen voelt dat alsof hij om vier uur ’s nachts wakker wordt; na acht dagen is acht uur ’s ochtends ongeveer het tijdstip dat hij aan zijn ‘nachtrust’ moet beginnen; na vijftien dagen valt dat aan het eind van zijn ‘middag’; na twintig dagen komt het overeen met de ‘kleine uurtjes’; en na vijfentwintig dagen beleeft hij weer een normale dag. Zijn cyclus is niet precies vijfentwintig uur, hij is geen wandelend uurwerk, maar hij zit er zo dichtbij dat het geen verschil maakt. Hij zou zich beter thuis voelen op Mars, waar de lengte van één zonnedag vierentwintig uur en negenendertig minuten is, zo dicht bij zijn eigen cyclus dat hij het verschil waarschijnlijk wel zou kunnen compenseren met veel weekenddutjes in het zwakke schijnsel van Phobos. Vorig jaar zei een vrouw bij een woningbouwvereniging, die de nog niet eens voltooide uitleg waarvan hij allang spijt had niet helemaal kon volgen, tegen hem: ‘Vijfentwintig uur? Wauw, wat zul jij een hoop meer dóén!’

Aan een afwijkend circadiaans ritme is voor zover bekend niets te doen. Hij heeft lichtbakken, hypnotherapie en vitamine-B12-injecties geprobeerd, maar niets werkt. Hij heeft een paar maanden melatoninepillen geslikt en dat hielp wel een beetje, maar een arts zei dat je naarmate je die langer gebruikt steeds meer melatonine moet slikken om hetzelfde effect te bereiken, net als bij MDMA, en dat je pijnappelklier na een poosje ging krimpen door de melatonine net zoals je ballen konden gaan krimpen van testosteronsupplementen. Hij heeft een keer gelezen dat de pijnappelklier ooit een klompje lichtgevoelige cellen op het voorhoofd van een oogloze vis was dat naderhand door de evolutie naar de binnenkant van de schedel is getrokken. En hij wil die antieke monocle, dat geblindeerde raam, niet kwijt.

Raf hoopte ooit de eerste in zijn familie te worden die naar de universiteit ging, maar uiteindelijk ging hij al voor het eindexamen van school omdat het hem gemiddeld twee van de vier weken niet lukte tijdens de lessen wakker te blijven. Hij heeft nooit een echte baan gehad. En hij denkt niet dat hij ooit zal trouwen. Isaac zegt dat hij op de sites voor mensen met slaapstoornissen op zoek moet gaan naar een meisje met dezelfde afwijking. Maar het probleem is dat het niet erg waarschijnlijk is dat er iemand met precies zijn cyclus bestaat. Bovendien, en dat maakt het nog wreder, hoe dichter zijn cyclus bij die van een potentiële geliefde lag, hoe meer dat hen uit elkaar zou drijven. Als de hare zesentwintig uur telde tegen die vijfentwintig van hem, zouden ze maar eens in de zeshonderdvijftig uur synchroon lopen (wanneer hij precies zesentwintig subjectieve dagen had beleefd en zij vijfentwintig). Maar als zij een cyclus van ongeveer vijfentwintig uur en een kwartier had bij die circa vijfentwintig uur van hem, zouden ze maar eens in de 2525 uur synchroon lopen (na honderdéén subjectieve dagen van hem en honderd van haar), en daarmee vergeleken leek zijn gewone, geringere afwijking van het normale circadiaanse ritme een futiliteit.

Anders gezegd: hun cycli zouden weken achtereen tegengesteld zijn voordat ze weer stukje bij beetje in de pas gingen lopen, alsof ze allebei op lange zakenreizen gingen die altijd eindigden als het voor de ander nacht was. En hun onderlinge synchroniciteit zou maar eens in de 60.600 uur precies samenvallen met de officiële kloktijd; dan zouden ze precies lang genoeg in het ritme van een normaal stel zitten om op de gebruikelijke tijden samen te ontbijten, te lunchen en te dineren. Dat was dus zo eens in de zeven jaar. Stel dat een van hen die week net griep had! En al die berekeningen hielden dan nog niet eens rekening met de onderlinge invloed die de twee cycli onvermijdelijk op elkaar zouden hebben. Raf kan die berekeningen makkelijk uit het hoofd maken, want in de tijd dat hij probeerde zichzelf te leren programmeren heeft hij een bioritmegenerator waarvan de broncode openbaar was omgewerkt tot een nieuw programma dat in een grafiek weergeeft op welk punt in zijn cyclus hij op een bepaalde toekomstige datum en tijd zal zitten. De bedoeling was dat hij dat programma zou gebruiken voor het plannen van belangrijke afspraken. Maar daarvan zijn er nou niet bepaald veel in het leven van iemand met een afwijkend circadiaans ritme.

Dat wil niet zeggen dat hij al die tijd geen vriendin en geen vrienden heeft gehad. Hij is tweeëntwintig, een leeftijd waarop veel mensen nog dagen achterelkaar met afwijkende ritmes experimenteren; drugs helpen daarbij. Zijn laatste vriendin was dj, net als Isaac, dus zij draaide soms bijvoorbeeld van middernacht tot vier uur en ging om vijf uur naar bed, of ze ging om acht uur ’s avonds naar bed en om vier uur ’s ochtends draaien op een afterparty, of ze bleef een heel weekend op en sliep dan de hele maandag. Om twee tempo’s precies te laten samenvallen hoeft een dj normaal gesproken alleen maar aan een knop te draaien, maar in werkelijkheid liepen ze niet erg vaak synchroon; maar bij haar gold dat voor iedereen die ze kende, dus Raf was niet in het nadeel. Soms improviseerden ze een soort uitgestelde huiselijkheid: als zij bij het krieken van de dag met een taxibusje terugkeerde naar haar flat was hij al bezig een curry klaar te maken, en dan aten ze op haar balkon in het licht van de opkomende zon, liepen een rondje door het bedauwde park daar vlakbij, kwamen terug om tot rond de middag te neuken, wiet te roken en dvd’s te kijken, vielen in slaap totdat het weer donker was en troffen dan vrienden in de pub. Ze was prachtig, met grote groene ogen als gebarsten jade, maar hij hield het meest van haar afstand tot de wereld: ze was vaag, haast etherisch, hevig door alles geïntrigeerd maar door niets van haar stuk te brengen. Hij was nog nooit zo lang zo gelukkig geweest.

Toen vertelde ze hem in maart dat ze had besloten naar Berlijn te verhuizen. Raf wachtte tot ze geruststellend zou zeggen dat vluchten naar Berlijn zo goedkoop waren dat hij om de paar weken op bezoek kon komen, wat sowieso de frequentie was waarmee ze elkaar echt structureel zagen. Maar toen drong het tot hem door dat er helemaal geen impliciete uitnodiging wás. Dat gesprek was het concreetste dat hij ooit met haar had gevoerd. Later hoorde hij van Isaac dat ze toen al wat met iemand anders had, een Braziliaanse technoproducer die erom bekendstond dat hij dj-sets van veertien uur draaide. Isaac was niet van plan geweest het aan Raf te vertellen, maar hij had die avond twee goeie pillen genomen en hij kan zijn mond nooit houden als hij high is, wat de reden is dat hij meestal oprecht probeert te voorkomen dat hij überhaupt geheimen te horen krijgt, als een spion die zijn eigen betrouwbaarheidsverklaring intrekt.

De zes weken sinds haar vertrek zijn voor Raf zoiets geweest als het dieptepunt van de ergste kater na de smerigste Chinese amfetamines die iemand ooit heeft gebruikt, hoewel de maatschappelijke verwachtingen nu tenminste bij hoge uitzondering zodanig zijn bijgesteld dat ze synchroon lopen met zijn eigen cyclus: hij is gedumpt, dus het is normaal dat hij soms de hele dag slaapt en de hele nacht drinkt. De verandering lijkt het grootste deel van de tijd extern en niet intern. Er is iets veranderd aan de wereld om hem heen. Als je goeie xtc gebruikt, voelt het alsof de drug een vreugde uit massieve voorwerpen kan peuren die er altijd al in verborgen zat maar die anders slechts heel traag naar de oppervlakte welt. Nu voelt hij het omgekeerde: diezelfde voorwerpen zijn uitgedroogd, alsof je dagenlang met je tong uit je mond zou kunnen blijven staan zonder dat er één druppel uit komt. En het wordt er niet beter op.

Isaac heeft hem eens bekend dat hij bang was dat hij op een keer zo veel MDMA zou gebruiken dat alle serotoninereceptoren in zijn hoofd het begaven als de turbines van een stuwdam en dat hij na die laatste overstroming nooit meer ergens plezier aan zou kunnen beleven. Zo voelt Raf zich nu. En hoewel Isaac almaar zegt dat hij er wel overheen zal komen, lijkt zijn vertwijfeling voor hemzelf blijvend en zeer lokaal, alsof er elders nog wel vreugde kan bestaan maar nooit meer in déze straten, déze woestijn, ook al woont ze hier niet eens meer.

Toen hij vijf dagen geleden de trap naar zijn flat op klom, een trap die hij nu haat vanwege alle keren dat hij haar daar heeft gekust, vroeg hij zich af hoe het zou zijn als hij zelf uit Londen wegging, en alleen al bij de gedachte kreeg hij zo’n geweldig gevoel van opluchting dat hij ter plekke besloot dat hij over een maand uit Londen zou vertrekken. Hij had de huur van zijn flat opgezegd. Vanochtend, zaterdagochtend, resten hem nog vijfentwintig dagen, één cyclus, voordat hij de stad waar hij al zijn hele leven woont vaarwel zal zeggen. Hij heeft nog niets tegen Isaac gezegd of zelfs maar beslist waar hij heen wil. Berlijn klinkt leuk en goedkoop, en het is de enige stad waarvan hij heeft gehoord waar het normaal schijnt te worden gevonden om meteen nadat je bent opgestaan te gaan dansen, maar uiteraard is het ook de enige die verboden terrein is. Stiekem hoopt hij dat er deze maand iets zal gebeuren waardoor hij van gedachten verandert, maar een mooi meisje tegenkomen en haar een braakmiddel geven – nee. Een vos in een bus zien zitten komt dichter in de buurt, maar het is bijlange na niet genoeg.

14:35

Raf moet elke dag een staffordshireterriër van een ladder af dragen. In het begin wriemelde ze altijd, maar nu zit ze zo heerlijk op zijn schouders dat ze soms slechts met tegenzin bereid lijkt uit haar knokige draagstoel te komen. Rose is vier, helemaal zwart met een witte bef en sinds één jaar en één maand woonachtig op het dak van een flatgebouw van achttien verdiepingen, waar ze een radiozender bewaakt die met bouten aan een muur is bevestigd. Bij scheikunde op school zag Raf een keer gedemonstreerd hoe chromatografie werkt – je kijkt naar de verschillende pigmenten in een veeg anthocyaanextract die over verschillende afstanden uitlopen op een filtreerpapiertje, net zoals ze op MDMA in je bloed testen – en hij stelt zich een gebouw zoals dit soms voor als een gigantische chromatograaf voor de straten beneden, waarin niets oplosbaar genoeg is om tot helemaal bovenaan te komen behalve politiesirenes, het geronk van motorfietsen en op warme dagen een scherp vleugje smog. De wolkenkrabbers aan de overkant van de rivier zijn samengeperst in een smal reepje gebogen horizon, een rij kartonnen figuren, even onbeduidend en onrealistisch als zo’n vvv-compilatieafbeelding waarin een hele rits beroemde silhouetten aan elkaar is geplakt tot een overzicht van toeristische highlights.

Myth FM heeft zoals alle piratenstations de antenne op een ander gebouw geïnstalleerd dan waarin de studio zit en de stroom afgetapt van de wisselstroomkabel van de lift, als een teek diep in de hoofdhuid, zodat ze de hele onderneming niet met één overval kunnen oprollen als een van de Ofcom-busjes het zendersignaal heeft gepeild. De studio heeft genoeg aan een ononderbroken zichtlijn om met de uit een satellietschotel losgewrikte verbindingsunit het audiosignaal via infrarood op te stralen naar de antenne-installatie. Maar dat betekent ook dat er daar niemand is om de zender te bewaken, die bijna duizend pond waard is, en er zijn meer dan genoeg andere piratenstations in Zuid-Londen die liever een werkende zender jatten dan er zelf een te bouwen. Theo, de sympathieke eenenveertigjarige eigenaar van Myth FM, heeft de conciërge omgekocht om de deur naar het middengedeelte van het dak te kunnen beveiligen met twee zware beugelsloten en in het verleden heeft hij zelfs geëxperimenteerd met prikkeldraad met scheermesjes en palen met schrikdraad rondom de installatie, maar het probleem is dat klootzakken die iets kunnen beginnen met gestolen radiozenders per definitie technische autodidacten met veel doorzettingsvermogen zijn, en dat soort lieden kan alles wat jij verzint onklaar maken. En daarom heeft Theo Rose geadopteerd. Als je geluk hebt kun je haar misschien dodelijk verwonden met messen, maar niemand is zo gestoord om op een dak zonder balustrade een gevecht te beginnen met een volwassen staffordshireterriër.

Oorspronkelijk was Theo van plan de hond daar op het dak te laten zitten en haar maar tweemaal per week te voeren om haar hongerig en wrokkig te houden, maar hij houdt van honden en kon het niet over zijn hart verkrijgen, al helemaal niet toen Isaac hem had verteld dat hij een vriend had die dringend een baantje zocht. Nu woont Rose in een soort keetachtig hok dat in elkaar is geflanst uit zeildoek, karton, isolatieschuim en wat Raf verder maar de ladder naar het dak op kon krijgen, met een badkuip met regenwater, een hoop oude dekens die Rose bij elkaar kan schuiven tot een bed en het liftmechaniek als luidruchtige buur. Van de winter heeft Theo er zelfs een elektrisch kacheltje met een tijdklok neergezet dat was aangesloten op dezelfde kabel als de zender, maar hij heeft Raf laten beloven dat nooit aan iemand te vertellen. Hij heeft weleens voor de grap gezegd dat hij er eigenlijk een paar studenten neer zou moeten zetten, dan kan hij die tweehonderd pond per week vragen.

Raf gaat elke dag met Rose naar beneden in de van een dicht woud van graffiti voorziene lift en maakt dan een lange wandeling met haar. Hij weet dat het daarboven eenzaam en saai moet zijn en vindt dat net zomin leuk voor haar als Theo, maar ze leefde bij haar vorige eigenaar ook niet bepaald in luxe: de littekens op haar snuit en haar troebele linkeroog bevestigen wat Theo slechts met vage toespelingen heeft aangeduid. Bovendien heeft Raf, hoe serieus hij ook heeft geprobeerd dit dier te begrijpen, nog steeds het gevoel dat het haar weinig kan schelen of ze wordt uitgelaten of gevoerd of zelfs maar een min of meer vaste dagindeling heeft, wat hem goed van pas komt, al probeert hij er wel voor te zorgen met haar naar het park te gaan op tijdstippen dat er minstens een paar andere honden zijn. Ze heeft het tegengestelde van sociale fobie, wat dat ook moge zijn.

Theo vindt het altijd leuk om Rose te zien en daarom besluit Raf met haar naar de eigenlijke Myth-studio te gaan, die zich op de vijfde verdieping van een lager flatgebouw even verderop bevindt met aan de rechterkant helemaal tot bovenaan twee aan twee witte betonnen balkons, als aankruisvakjes op een vragenformulier, en ijzeren hekken om het terrein die een strook gras tussen het gebouw en de straat afpalen. (Raf heeft nooit begrepen wat de zin is van die pro-formagrasveldjes – er wordt nooit op gezond of gefrisbeed, maar de gemeente moet ze wel de hele zomer maaien. Ze kunnen er net zo goed gewoon kunstgras leggen.) Gezien vanaf de gang met het rusteloze halogeenlicht ziet flat 23 er normaal uit, maar in werkelijkheid is de voordeur extra verstevigd en geluiddicht en heeft het geen zin om aan te kloppen; je moet een telefoonnummer bellen. Vandaag wordt de deur ontgrendeld door Dickson, een stevig gebouwde kerel met een kaalgeschoren kop en een klerenkast vol Scarface-T-shirts die voor Theo werkt. Hij kijkt naar de hond en schudt zijn hoofd. ‘Dat mag niet naar binnen.’

Dickson heeft altijd een hekel aan Rose gehad, als gevolg waarvan Raf altijd een hekel heeft gehad aan Dickson, maar dit heeft hij nog nooit meegemaakt. ‘Hè? Ze komt toch altijd binnen.’

‘Geen dieren hier. Nieuwe regel.’

‘Wat vindt Theo daarvan?’

‘Theo is er niet.’

‘Waar is-ie dan?’

‘Weg.’

‘Waarnaartoe?’

Dickson is normaal al achterbaks en ontoeschietelijk, zodat moeilijk met zekerheid valt te zeggen wanneer hij liegt, zeker nu ze allebei weten dat ze niet in de open deur mogen staan kletsen, maar Raf gelooft er geen woord van als hij zegt: ‘Kingston. Een bruiloft in zijn familie.’ Raf kan zich niet herinneren dat Theo het ooit over familie in Jamaica heeft gehad. Misschien houdt hij zich om de een of andere reden even gedeisd.

‘Je moet me in ieder geval betalen. Ik heb al een week niks gekregen.’

Dickson lijkt bereid zijn ‘nieuwe regel’ te overtreden als hij daardoor sneller van Raf af is. Binnen is de stank van sterke wiet zo penetrant dat je er soep van zou kunnen trekken. Aan het eind van de gang is de deur naar wat vroeger de huiskamer moet zijn geweest, met daarop een met viltstift geschreven bordje met de tekst ZONDER BETALING GEEN UITZENDING!! De dj’s op Myth FM moeten twintig pond per uur voor hun programma’s betalen, wat ze later, als ze eenmaal bekend zijn, met clubboekingen terugverdienen. Isaac zei altijd dat internet de piraten de das om zou doen, maar Raf heeft dat nooit geloofd en er zijn nog altijd een stuk of zeventig stations actief in Londen, een onzichtbare en onderling hecht verweven broederschap. Totdat er breedbandverbindingen zitten in alle auto’s, naast de gootsteen in de keuken en in tweedehands geluidsapparatuur die je voor een habbekrats koopt – en dat kan weleens een kwestie van tijd zijn, geeft hij toe – zullen de piraten naast internet blijven bestaan. Hetzelfde geldt voor de overgang naar digitaal. Het waarschijnlijkste scenario is dat alleen de legale stations op digitaal zullen overstappen en de stoffige, verlaten gangen en zalen van de FM-band zullen worden geannexeerd voor een krakersfeest dat eeuwig kan doorgaan.

Raf is bevriend met bijna alle dj’s van Myth en neemt daarom niet de moeite om toestemming te vragen voordat hij Rose achter zich aan de gang door trekt, de deur opendoet en de krappe studio binnenstapt. De gordijnen zijn dicht, maar je ziet de bobbel in de stof op de plek waar de verbindingsunit tegen het raam staat als een kat die zijn neus tegen het glas drukt. Aan de muur hangt een whiteboard met het uitzendschema van deze week, in de hoek staat om voor Raf nog altijd ondoorgrondelijke redenen een fruitmachine uit een pub, en aan de andere kant van de ruimte, waar de platenspelers, tapedecks, microfoons, het mengpaneel en de computer zijn aangesloten op een gemeenschappelijk wortelstelsel onder de tafel, verwacht Raf Barky of Jonk te zien zitten, of een van de andere dj’s die soms op zaterdagmiddag draaien – maar in plaats daarvan zitten daar twee mannen die hij nooit eerder heeft gezien en die hem geërgerd aankijken. Hij weet niet zeker tot welke etnische groep ze behoren, maar ze doen hem denken aan het meisje uit de wasserette, dus misschien zijn het Thai, als zij een halve Thaise was. In de studio staat altijd een radio zachtjes aan die op Myth FM is afgestemd, zodat de dj’s het onmiddellijk horen als er iets mis is met het signaal, en dit tweetal draait een soort synthesizersmartlap, gezongen door een vrouw met een snerpende stem in een taal die Raf niet herkent. Hij weet niet veel van buitenlandse popmuziek, dus het enige wat hij kan bedenken is dat dit hem doet denken aan iets wat je soms hoort als je in een restaurant mie eet. Dat is niet wat Myth FM meestal uitzendt. Het nummer eindigt jankend en een van de mannen draait zich weer om naar de microfoon en praat in een taal die zo te horen dezelfde is als die van de zangeres. Raf gaat de studio weer uit en doet de deur dicht.

‘Wie zijn dat?’ vraagt hij aan Dickson.

‘Twee mannen die een middagprogramma maken voor een bepaalde minderheid.’

‘O? Over welke “minderheid” hebben we het dan?’

Maar Dickson geeft hem zijn weekloon zonder te antwoorden. Raf krijgt voor het uitlaten van Rose meer dan hij waarschijnlijk verdient, maar het is toch te weinig om van te leven en daarom doet hij ernaast ook nog freelance grafisch programmeerwerk. Hij kan goed met computers overweg en heeft altijd al een wiskundeknobbel gehad en zodoende is het hem gelukt zichzelf met behulp van leerboeken op te leiden, maar hij is absoluut geen geboren programmeur en omdat er weinig belangwekkends op zijn cv staat kan hij alleen saai, eentonig werk krijgen. Op dit moment helpt hij een Pools bedrijf met belichtingsmodellen voor een programma voor onlinerondleidingen in nog te bouwen huizen in opdracht van een Australische projectontwikkelaar.

In de jaren negentig hoefde je niet veel tijd te steken in virtueel licht – dat was altijd flets en egaal zoals in Zuid-Californië – maar nu het technisch mogelijk is het een zekere mate van realisme te geven, is belichting belangrijker dan bijna alle andere aspecten. Raf vindt het grappig dat veel gameprogrammeurs van de vorige generatie waarschijnlijk in die branche zijn gaan werken in de verwachting zich in de ballistische eigenschappen van geweren of de weergave van motorfietsen te zullen specialiseren, maar dat ze in plaats daarvan nu even vertrouwd zijn geworden met het clairobscur als de ijverigste Florentijnse leerling-portretschilder. En soms als hij na een dag achter zijn computer op het dak staat en naar de Myth-zender kijkt, bedenkt hij hoe vreemd het is dat licht en radiosignalen allebei uit elektromagnetische golven bestaan die alleen maar in grootte verschillen – licht is misschien een chihuahua en radio een Deense dog (en infrarood een staffordshireterriër zoals Rose), maar op de een of andere manier behoren ze toch allemaal tot één soort.

15:21

In Isaacs logeerkamer wonen drie Japanse modestudentes die hebben gereageerd op een advertentie die hij op een website had gezet. Er staat alleen een tweepersoonsbed en er lijkt geen ruimte te zijn voor drie meisjes, zelfs niet zulke tengere, maar dat maakt niet uit omdat ze net als de Iraniërs in de winkel bij Raf op de hoek een vierentwintiguursrooster aanhouden. Wanneer Raf ook bij Isaac op bezoek komt, overdag of ’s nachts, altijd ligt er eentje te slapen, is nummer twee wakker en nummer drie afwezig; als hij langs hun slaapkamer loopt, verwacht hij half-en-half dat er net als bij Myth een whiteboard aan de muur hangt waarop de tijden aangegeven staan. Hij kan nooit precies onthouden hoe ze heten en verdenkt Isaac ervan dat die het ook niet weet. Vandaag zit een van de meisjes haar nagels te lakken aan de tafel bij de deur, gekleed in een jurk die er als een omgeklapte paraplu uitziet met kistjes eronder, en een ander meisje ligt op de futon te dommelen in een net mannenjasje dat haar een maat of vijf te groot is en met goudkleurige gympen aan. Ze zien er zoals altijd schitterend uit. Terwijl Raf zich bukt om Rose’ lijn los te klikken van haar halsband, ziet hij een enorm boeket tulpen in de gootsteen liggen.

‘Van wie zijn die?’

‘Tegen de tijd dat we voor de tweede keer bij de wasserette weggingen, was de bloemenmarkt begonnen,’ zegt Isaac. ‘Dat stelletje uit de wasdroger stond erop ze voor me te kopen. Ze vonden me mooi, zeiden ze. Ha die hond! Hallo! Hallo! Hallo! Hallo! Hallo! Hallo! Hallo!’

‘Maar Barky en jij waren al vóór mij weg.’

‘We zijn later teruggegaan. We voelden ons weer beter.’

‘Waarom hebben jullie me niet gebeld?’

‘Je telefoon stond uit.’

Voordat ze de vorige avond die eerste portie wontons aten, had Isaac tegen Raf gezegd dat hij hem in Walworth iets spannends wilde laten zien, maar hij weigerde deze contradictio in terminis nader toe te lichten. Als de hond en haar kameraad elkaars aanrakingsbehoefte hebben bevredigd, klikt Raf de lijn weer aan Rose vast en gaan ze naar beneden, naar Isaacs auto, zodat ze haar onderweg naar huis kunnen afzetten. Zoals gewoonlijk stribbelt ze tegen alsof de achterbank een steile afgrond is. Voor Isaacs flat is kennelijk de voorruit van een auto ingeslagen, want de goot ligt bezaaid met diamantjes van veiligheidsglas die zich tijdens de regen van vanochtend hebben vermengd met een aanslibsel van vochtige witte bloemblaadjes en een paar strengen synthetisch pruikenhaar die aan een kippenbotje vastgehaakt zitten, als de versplinterde restanten van een tribale fetisj.

‘Ik was daarnet bij Myth,’ zegt Raf terwijl Isaac de motor start.

‘Daar is iets raars aan de hand.’

‘Ja. Jonk belde me er al over.’

‘Wat zei hij?’

‘Je moet geen woord geloven van wat die idioot zegt. Weet je nog dat-ie beweerde dat-ie een gast had ontmoet die elektriciteit uit zijn vingers kon schieten?’

‘Ja, maar wat zei hij nu?’

Woensdagavond laat was Jonk na zijn twee uur durende uitzending bij Myth FM weggegaan en de straat overgestoken naar de speelplaats, waar hij een paar jointjes had gerookt op een van de plastic schapen op wiebelveren die daar voor de kinderen staan, vertelt Isaac. Door de bomen zag hij Theo over straat lopen, en hij wilde net iets naar hem roepen toen er pal naast Theo een busje stopte. Het was zo’n groezelig wit bouwvakkersbusje – IN DIT BUSJE LIGT ’S NACHTS GEEN GEREEDSCHAP – maar de twee mannen die uit de achterkant sprongen droegen een soort hightechbrillen en waren helemaal in het zwart. Theo schrok en zei iets wat Jonk niet kon horen, en toen trokken ze hem het busje in en smeten de achterdeuren dicht. Het busje reed weg en het vreemdste was volgens Jonk nog dat de motor op de een of andere manier geen enkel geluid maakte: behalve het zachte geknetter van de banden op het asfalt bewoog het zich in totale stilte voort, en de lichtbundels van de koplampen zwaaiden over de speelplaats als de lege ogen van een schim.

15:51

Ze stoppen voor een sloperij met een bord IJZERGROOTHANDEL, waar roestige radiatoren, badkuipen en gootstenen bij tientallen op hopen zijn gegooid achter het hek, alsof een oud huis vele malen wordt weerkaatst door een gebroken spiegel. Het dichtstbijzijnde gebouw aan de linkerkant is een middelgroot pakhuis van grijze staalplaten met een puntdak en garageschuifdeuren aan de voorkant, dat eruitziet alsof je daarbinnen niets spannenders kunt aantreffen dan kartonnen dozen met reserveonderdelen voor machines die nog meer kartonnen dozen maken. Isaac gaat hem voor naar de achterkant van het pakhuis, waar twee groene verrijdbare afvalcontainers met opengeklapte deksels tegen een bakstenen muur staan; ze zijn leeg op een colablikje en een paar flarden huishoudfolie na. Een hangslot dat kennelijk met een metaalschaar is stukgeknipt, ligt op de grond naast de achterdeur.

Binnen is het donker en daarom haalt Isaac een zaklamp tevoorschijn waarmee hij om zich heen schijnt. In de hoek staan vier draagbare toiletten op een rijtje en tegen de verste muur staat een open metalen kast, maar afgezien daarvan is het gebouw leeg. Raf ziet bandensporen op de grond. ‘Wat doen we hier?’ vraagt hij.

‘Ik ga een rave organiseren.’

‘We zitten hier vlak bij Albany Road.’

‘Ja, en?’

‘Iemand rijdt hierlangs, hoort de muziek en belt de politie, en die staat hier tien minuten later voor de deur.’

Isaac schudt glimlachend zijn hoofd. ‘Ga eens naar buiten en doe de deur dicht.’

‘Waarom?’

‘Dan sla ik zo hard als ik kan met de zaklamp tegen de deur, oké?’

Raf doet wat hem is opgedragen. Als hij na een poosje nog niets heeft gehoord, drukt hij zijn oor tegen de deur en dan hoort hij een heel zwak geklop, alsof Isaac zachtjes met één knokkel op de deur tikt. Hij doet de deur weer open en treft Isaac aan met de zaklamp in zijn hand en zijn arm helemaal naar achteren als om iemand een oplawaai te geven. Raf kan het eerst niet geloven en daarom herhalen ze het experiment, ditmaal met Isaac aan de buitenkant, vanwaar hij op de deur beukt met het geforceerde hangslot. Daarna lopen ze allebei tien passen zijwaarts langs de muur, dan nog eens tien, en het is overal hetzelfde. Er dringen geen trillingen door. Het pakhuis is geluiddicht, net als Myth FM, maar dan veel beter.

‘Waarom zou iemand een pakhuis geluiddicht willen maken?’ vraagt Raf terwijl hij om zich heen kijkt naar deze simulatie van zijn eigen schedel als hij in de cocon van zijn slaapmasker en oorbeschermers in slaap valt.

‘Geen idee. Maar het is ideaal. Huur een aggregaat, lampen, een geluidsinstallatie en nog wat mobiele wc’s. Zorg ervoor dat iedereen aan de achterkant in de rij gaat staan. Zelfs als de politie hier aan de voorkant langsloopt, merken ze nog niet dat er hier iets aan de hand is. Er gaan hier wel vierhonderd man in.’

Vierhonderd dromen die tegen de schedel beuken. ‘Geen feesten meer in wasserettes.’

‘Precies.’

Van die gedachte vrolijkt Raf erg op. ‘Hoe heb je dit gevonden?’

‘Je weet toch dat Finn altijd rondfietst op zoek naar nieuwe panden om te kraken? Hij zegt dat hij al vijf van zulke pakhuizen heeft ontdekt. Ze worden razendsnel gebouwd, maar tegen de tijd dat hij ze ziet zijn ze altijd alweer verlaten. Ik heb het in de satellietweergave op Google Maps gecontroleerd en hij heeft gelijk. De foto daar is nog maar van een maand geleden, maar toen was dit nog een benzinestation.’ Dit steriele prefabbouwsel wekt inderdaad – net als een omgekeerde plastic bloempot waaronder je een rat probeert te vangen die over de keukenvloer schiet – de indruk los op de grond te staan.

Raf pakt de zaklamp en loopt verder het schemerdonker in. Ergens in het midden van het pakhuis ligt iets zwarts opgerold op de grond. Hij raapt het op.

‘Een speakerkabel,’ zegt Isaac. ‘Zeker door iemand vergeten.’ ‘Betekent dat dat er hier al een rave is geweest?’

Isaac kijkt heel even teleurgesteld. ‘Nee, dan zouden we het wel hebben gehoord.’

Op de plek waar de kabel lag zit een vlek op de grond die Raf weer had kunnen aanzien voor een bandenspoor, maar nu ziet hij dat de kleur eerder rossig is. Hij knielt. ‘Hé, moet je zien.’

‘Wat is dat?’ vraagt Isaac.

Raf krabt met een nagel aan de vlek. ‘Volgens mij bloed.’