De baas

M. Huijdink

DE BAAS

thriller

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Dit boek is ontsproten aan de fantasie van de schrijver. Namen, personages, plaatsen en gebeurtenissen zijn of fictief of in fictieve zin gebruikt.

© M. Huijdink 2015

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Annemarie van Pruyssen,

www.amvp.nl

Foto omslag © Cor Vos

NUR 301

ISBN 978 90 468 1885 5

www.nieuwamsterdam.nl/debaas

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2015, met

ISBN 978 90 468 1884 8

‘This has been a Tour of too many problems, too many close calls, too many near misses. I just wish it would stop and I could have some uneventful days. There have been a lot of strange things that happened this Tour de France that I need to stop having. It’s been a very odd, crisis-filled Tour.’

– Lance Armstrong na afloop van de vijftiende etappe naar Luz-Ardiden (bron: Cyclingnews.com)

1

Zaterdag 5 juli 2003
Proloog: Parijs, 6.5 km

Met zijn armen over elkaar geslagen staat Johan Bruyneel ’s ochtends tegen de deurpost van de hotelbadkamer. Hij kijkt bezorgd. Op de achtergrond klinkt het geraas van inkomende en uitgaande vliegtuigen op luchthaven Charles de Gaulle.

‘Hoeveel?’ vraagt Lance Armstrong, die zijn tandenborstel in een glas zet.

‘Negenendertig.’

‘O fuck.’ De viervoudig Tourwinnaar droogt zijn mond af. ‘Hoeveel heeft Tyler?’

‘Achtenveertig.’

‘O fuck!’ Armstrong gooit de handdoek in de hoek van de badkamer en loopt naar het bed. ‘Negen-en-fucking-dertig. Dat is laag.’ Hij gaat op het bed liggen. Zijn ploegleider neemt plaats op een stoel tegenover hem.

‘We hadden de Dauphiné niet moeten uitrijden,’ zegt de Belg.

‘No way, dan had Mayo gewonnen.’

‘Je hebt veel bloed verloren bij die valpartij. We hadden moeten opgeven, dan had je beter kunnen herstellen voor de Tour.’

‘Er was met mijn fiets geknoeid en ik geef die fucking Bask toch niet de Dauphiné cadeau? Met zijn twee oorringetjes. Mayonaise is het type Pantani, Johan. Daar geven we geen cadeautjes aan. No way. Hij is nog viezer dan wij. Negen-en-fucking-dertig. Hoeveel heeft fatboy?’

‘Dat weet ik niet, maar fatboy is niet dik dit jaar. Hij staat scherp. En deze Tour wordt beslist in de tijdritten.’

‘I know… negenendertig.’ Hij vouwt zijn handen op zijn hoofd. ‘I have to get lucky this Tour.’

2

Aan een statafeltje in het Village Départ leest Alex de kranten. Charlie staat verderop bij het startpodium aan de voet van de Eiffeltoren naar renners te kijken die zich melden voor hun proloog. In Parijs is het feest want de Tour de France viert dit jaar zijn honderdste verjaardag. De coureurs moeten 3427,5 kilometer afleggen in een proloog en twintig etappes waarvan zes bergritten, een ploegentijdrit en twee individuele tijdritten. In het parcours zijn de zes historische steden opgenomen die ook op de route lagen van de eerste Tour in 1903. La Grande Boucle start vandaag in het hart van Parijs met een proloog van 6,5 kilometer. Dan gaat het parcours met de klok mee via Lyon naar Marseille, Toulouse, Bordeaux en eindigt via Nantes weer in Parijs.

Als Alex opkijkt van haar krant ziet ze dat Eddy Merckx enthousiast onthaald wordt door mensen van de ASO, de Tourorganisatie. Er hangt een sfeer van vrolijke spanning in het Village Départ want Lance Armstrong begint vandaag aan zijn poging het record van Anquetil, Merckx, Hinault en vooral Indurain te evenaren. De laatste heeft de Tour als enige vijf keer op rij gewonnen. Armstrong heeft een sterke ploeg. Met José Luis Rubiera en nieuwe aanwinst Manuel Beltrán heeft hij twee goede klimmers die in een verschroeiend tempo op kop van het peloton bergop kunnen rijden. Schaduwkopman Roberto Heras is een van de beste klimmers en ronderenners in het peloton. Met Vjatsjeslav Ekimov heeft Armstrong een renner met zeer veel ervaring in zijn ploeg. De Rus is een hardrijder, net als meesterknecht George Hincapie en Victor Hugo Peña. Floyd Landis kan klimmen en tijdrijden. Pavel Padrnos is speciaal geselecteerd voor de ploegentijdrit.

US Postal heeft alle etappes verkend, de ploeg verkeert in topconditie, ze beschikken over het beste materiaal en management, de beste medische begeleiding en verzorgers. Armstrong won in juni het Critérium Dauphiné Libéré met overmacht, ondanks een nare valpartij in de vijfde etappe.

In diverse kranten wordt tot Alex’ tevredenheid Jan Ullrich toch genoemd in de lijstjes van Armstrongs rivalen. De Duitser won de Tour in 1997 en werd tweede in 1996, 1998, 2000 en 2001. Hij won de Vuelta in 1999, werd wereldkampioen tijdrijden in 1999 en 2001 en Olympisch kampioen op de weg in 2000. Maar Ullrich heeft net een schorsing van een half jaar uitgezeten. Eerst veroorzaakte hij een aanrijding terwijl hij dronken achter het stuur zat, vervolgens slikte hij een paar weken na een knieoperatie xtc tijdens een avondje stappen, hetgeen resulteerde in een positieve uitslag bij een dopingcontrole buiten competitie vlak voor de Tourstart van 2002. Dat was aanleiding voor zijn werkgever Telekom om hem te ontslaan. Zijn carrière leek voorbij maar Ullrich vond een nieuwe sponsor. Helaas ging zijn kersverse werkgever Team Coast in mei op de fles. Om deelname aan de Tour veilig te stellen moest in allerijl een nieuwe sponsor gevonden worden. Dat lukte op het nippertje. Het historische fietsmerk Bianchi werd bereid gevonden hoofdsponsor te worden van de gelegenheidsformatie rond de Duitse vedette.

De Belg Rudi Pevenage – Ullrichs vertrouwenspersoon bij zijn oude werkgever Telekom – werd ploegleider, maar Team Bianchi is niet de sterkste ploeg. Na de deconfiture van Team Coast vertrokken de toprenners Alex Zülle en Manuel Beltrán naar andere ploegen. Ullrich zal het deze Tour grotendeels van zijn eigen inzet en talent moeten hebben.

In de krant leest Alex dat bij de Tourorganisatie mede hierom de vrees speelt dat deze feestelijke centenaire net als in de voorgaande jaren een voorspelbaar verloop zal krijgen, waarbij Armstrong al snel een onoverbrugbare afstand verovert op zijn rivalen en zonder veel strijd zijn vijfde Tour wint.

Dat zullen we nog weleens zien, denkt ze, terwijl ze de laatste krant dichtvouwt. Als ze naar het startpodium loopt, voelt ze haar maag rommelen. Vergeten te eten. Klassieke fout.

‘Heb jij nog iets te eten?’ roept ze naar Charlie. De tv-helikopter maakt een oorverdovend lawaai. Hij schudt zijn hoofd. De proloog is nog maar halverwege, maar de proviand is nu al op. Het is een van de vele ongemakken waaraan Tourvolgers worden blootgesteld: gebrek aan eten en drinken, permanente herrie en hectiek, continue gejaagdheid.

Alex kijkt op haar horloge. Het is bijna vijf uur. Ze wrijft over haar buik.

‘We gaan zo live,’ roept ze.

Charlie hoort haar niet. Ze gebaart dat ze moeten gaan. Terwijl ze op hem wacht, zoekt ze vergeefs in haar tas naar iets eetbaars, een vergeten snoepje, een verkruimeld pepermuntje desnoods. Nee, niks. Ze staart naar Charlie, die zijn spullen verzamelt. Op zijn tas staat een logo van het parfum 212 MEN. Dat doet haar denken aan de Zwitser Pierre Bourquenoud van Jean Delatour met rugnummer 212. Hij is ver voor de liveuitzending als eerste renner vertrokken voor zijn proloog richting vergetelheid, want er zijn geen beelden van gemaakt. Hetzelfde lot trof nog zo’n zeventig renners die na hem kwamen.

Op het moment dat de live-uitzending op zender gaat, krijgen de honderdduizenden toeschouwers langs het parcours gezelschap van vele miljoenen kijkers in de ruim honderdvijftig landen waar de Tour wordt uitgezonden. Dat is het moment waarop de grote Tourshow pas echt begint. Wie niet in beeld komt bestaat niet. Hoe later je start, hoe belangrijker je bent, zelfs als je geen kans maakt op de dagzege. De almachtige France Télévisions verzorgt de beelden van het Tourspektakel. De renners spelen hun rol in dit tv-drama zonder het script te kennen: wie vandaag een held is, kan morgen een schlemiel zijn en vice versa. De Tour de France is een drie weken durende mediagenieke commerciële hoogmis van sportentertainment die zijn gelijke niet kent.

‘Schiet eens op,’ mompelt ze. Ze voelt zich slap maar weet dat ze haast moeten maken om op tijd bij de finishplek te zijn waar de tvcabines voor de commentatoren staan. Die ligt achter de Eiffeltoren, een paar honderd meter lopen. Hopelijk is daar iets te eten.

‘Veel volk,’ hijgt Charlie. Alex houdt er stevig de pas in. Ze knikt enthousiast. Ze horen hoe het geluid van de helikopters zich vermengt met het gejuich van het publiek. Hekgolven van herrie begeleiden de renners over het parcours.

Als ze de finishplek naderen, klinkt het warme stemgeluid van de vaste Tourspeaker Daniel Mangeas – voormalig banketbakker die sinds 1976 de wedstrijd als opperspreekstalmeester onvermoeibaar van commentaar voorziet.

Op hun toegangspasjes staat ‘media’, daarmee hebben ze onbeperkt toegang tot het reizende Tourdorp.

‘Pak een paar van die kaasjes,’ zegt Charlie terwijl ze naar de tvcabines lopen. Alex trekt een vies gezicht. Coeur de Lion, een stukje camembert in de vorm van een hartje. Kleefkaas die aan je tanden blijft plakken. Coeur de Lion sponsort de Prix de la Combativité, de prijs van de strijdlust. De miniverpakkingen liggen overal als promotiemateriaal op de tafels. In de drukkende warmte zijn de kaasjes gaan zweten. Alex neemt er toch een paar mee. Ze had liever een paar stukjes Cochonou gehad, maar de immer opgewekte wit-rood geblokte worstenman is nergens te bekennen. Het gesponsorde dagmenu van de Tour biedt naast Coeur de Lion en harde worst van Cochonou, brioches van la Boulangère, koffie van Grand’Mère, water van Nestlé en snoep van HARIBO. Het grotemenseneten van de Tourcatering is meestal na een uur of elf ’s ochtends op.

Ze bestijgen het trapje naar hun cabine in de speciale dubbeldekkertruck die langs de aankomstzone bij de finish staat. In die cabines duiden de tv-commentatoren uit verschillende landen de beelden. Zij hebben een hokje voor zichzelf met een grote monitor, waarop ze de koers volgen. Ze zijn precies op tijd, het introfilmpje is ingestart.

‘Kijk!’ Alex houdt haar arm omhoog. ‘Kippenvel.’

Charlie trekt zijn trainingsjack uit. ‘Het is hier bloedheet.’ Ze kijkt naar zijn buik. ‘Je wordt dik.’

‘Ik ben een man, voor mannen is dat niet erg.’

Alex trekt haar wenkbrauwen op en pakt de startlijst. ‘Ullrich start om 18.54 uur, nog een kleine twee uur wachten.’ Ze neemt een hap camembert.

Na Ullrich, met rugnummer 131, volgen nog dertien renners van wie Lance Armstrong de laatste is.

‘Jammer dat Ullrich niet een minuut later vertrekt,’ zegt Alex met een hand voor haar mond.

‘Want?’

‘Nu start hij als veertien-na-laatste.’

‘Nou en?’

‘Dertien is zijn geluksgetal.’

‘O ja.’ Charlie trekt ook zijn sneakers uit. ‘Hoe zat dat ook alweer?’

Alex peutert met een prikkertje een stukje kaas tussen haar tanden uit. ‘In een poging indruk te maken op zijn Oost-Duitse jeugdtrainer Peter Sager stond hij precies een uur, dertien minuten en dertien seconden surplace op de fiets.’

‘Uitslover.’

‘Hij ontving als beloning een doos chocolade.’

‘En een fles rode wijn,’ gruwelt Charlie.

‘Nee joh, dat hadden ze helemaal niet in de DDR. De combinatie van rode wijn en chocolade kan trouwens heel lekker zijn.’

‘Ik ben meer een bierdrinker,’ antwoordt Charlie, die zich op een klapstoel genesteld heeft.

Alex prikt met een vinger in een vetrolletje dat over zijn spijkerbroek hangt. ‘Ja, dat zie ik, schat. Je bent net de Ullrich van vroeger.’

‘Maar ik snoep geen pilletjes.’ Charlie geeft haar een knipoog.

Na zijn Touroverwinning in 1997 verscheen het Duitse supertalent elk jaar van deelname veel te zwaar aan de start, om pas in de loop van de Tour de overtollige kilo’s eraf te fietsen. Hij eindigde sindsdien steeds op de tweede plaats. Ullrich, die tijdens zijn jeugd in de DDR nauwelijks luxe gewend was, ontwikkelde na de val van de Muur een bourgondische levensstijl: uitbundig feesten, snelle auto’s, overmatig eten en als hobby dure rode wijn verzamelen en drinken.

‘Let maar op. Vati Jan is uit zijn as herrezen,’ zegt Alex.

‘Vati Jan misschien wel, maar zijn ploeg stelt niks voor,’ zegt Charlie, die een stuk camembert met zijn tanden van de verpakking schraapt.

Ullrichs vriendin beviel een paar dagen eerder op 1 juli, precies honderd jaar na de allereerste Tourstart, van hun eerste kind: een dochtertje. Die gebeurtenis heeft hem moreel gegeven. Nu is hij vader. Nu moet hij voor iemand zorgen die volledig afhankelijk van hem is. Het geeft hem een verantwoordelijkheidsbesef dat hij voordien ontbeerde. Het vaderschap is heel belangrijk voor renners. Ze hebben bijna allemaal voor hun dertigste kinderen. Binnen het peloton zorgt het vaderschap voor onderlinge loyaliteit. Voor wie thuis een gezinnetje heeft, is het moeilijker uit het systeem van de profwielrennerij te stappen dan voor iemand die alleen maar rekening met zichzelf hoeft te houden.

Ullrich zou in zijn huidige conditie en gemotiveerd door zijn prille vaderschap Armstrong van zijn vijfde Tourzege op rij kunnen afhouden. Dat is wat de miljoenen kijkers wereldwijd willen zien: strijd. Na vier jaar van extreme dominantie van Armstrong en zijn ploeg US Postal, snakt het wielerpubliek naar spanning in de Tour.

3

Ze zitten nu bijna twee uur in de benauwde cabine.

‘Oké, daar gaan we.’ Alex kijkt gespannen naar het beeldscherm. Ullrich staat klaar op het startpodium. Zijn aderen liggen zichtbaar in de kuiten, een teken van topvorm. De starter telt af. Ullrich slaat een kruisje en vertrekt. Ze horen de commentatoren in de andere cabines in alle talen kreten van bewondering slaken over de vorm waarin de Duitser lijkt te zijn.

‘Is hij niet een beetje té goed?’ vraagt Charlie.

‘Te goed?’

‘Ja, té goed.’

‘Hij is beter dan ooit,’ zegt Alex.

‘Is dat de bedoeling?’

Alex knikt. ‘Mooi tenue hè?’

Ullrich – voorheen altijd in het knalroze van Telekom gehuld – rijdt nu in het kenmerkende blauwgroene celeste van Bianchi: de kleur waarin de legendarische kampioen Fausto Coppi zijn successen boekte. Charlie leunt achterover, houdt het hoofd een beetje schuin. ‘Ja, mooi tenue maar die kleur vloekt met geel.’

Ullrich is de Seine overgestoken. De regie schakelt terug naar het startpodium waar Christophe Moreau, de Franse hoop voor het algemeen klassement, zich gereedmaakt.

‘Ullrich krijgt geen camera mee,’ zegt Alex verontwaardigd.

‘Kijk even naar de startlijst,’ reageert Charlie kalm, ‘er starten twee Fransen na Ullrich, eerst Moreau, dan Virenque.’

De Fransen houden van Fransen en vooral van Richard ‘lieveling van alle huisvrouwen’ Virenque. Zijn rol in de Tour Dopage van 1998 – de Festina-affaire, het grootste dopingschandaal van de twintigste eeuw dat bijna de ondergang van de Tour werd – is hem door zijn landgenoten vrijwel direct vergeven. Coeur de lion luidt zijn bijnaam, net als het kaasje, ‘Leeuwenhart’. Virenque verzamelt bollentruien. Hij heeft sinds 1994 al vijf keer het bergklassement gewonnen. Als klimmer maakt hij vandaag geen kans op de overwinning maar hij mag als kopman van zijn ploeg toch bij de laatste vijftien starten. Moreau en Virenque krijgen beiden een cameramotor mee.

‘Belachelijk,’ moppert Alex. ‘Virenque kán niet eens tijdrijden. Kijk hem nou, met zijn tong uit zijn mond. Dit soort beslissingen van de regie begrijp ik niet. Ullrich is dé stilist op een tijdritfiets. Die geef je toch een camera mee? Wat een idiote beslissing.’

‘Ach,’ zegt Charlie, ‘er zijn te weinig cameramotoren voor dit korte parcours en het blijven Fransen.’

Even later rijdt Ullrich buiten beeld de beste tussentijd.

Alex staat op. ‘Ik ga even een seintje geven, straks missen ze zijn finish ook nog.’

Neuroot, denkt Charlie.

Ondertussen zijn de laatste coureurs aan hun rit begonnen. Als Alex weer binnenkomt, pikken de vaste camera’s in de aankomstzone Ullrich op. De Duitser evenaart de beste eindtijd van dat moment van de Spanjaard Haimar Zubeldia: 7 minuten en 28 seconden.

‘Gefeliciteerd,’ zegt Charlie.

‘Stil even,’ zegt Alex die nog een stuk kaas pakt.

Als ze het enthousiasme uit de cabines naast zich horen, geven ze elkaar een high five.

‘Gadverdamme!’ Er kleeft een stuk Coeur de Lion aan de hand van Charlie.

Alex vraagt glimlachend: ‘Heeft Armstrong nog last van die domme valpartij in de Dauphiné?’

Charlie kijkt haar zwijgend aan.

‘Geef eens antwoord?’

‘Het was geen domme valpartij, dat weet jij ook wel.’

‘Hij gleed uit over een rooster,’ vervolgt Alex, ‘met zeventig kilometer per uur.’

Charlie houdt zijn ogen op de monitor gericht. ‘Zijn hematocriet is veel te laag en hij kon gisteren opeens niet meer lopen. Zijn heup was gaan zwellen. De chiropractor is ingevlogen voor the shotgun. Hij trok zijn been met volle kracht opzij. Het schijnt dat ze een luide krak hoorden en toen kon hij weer lopen. Dus ja, daar heeft hij zeker nog last van. Hij had uit de Dauphiné moeten stappen.’

4

Er hing een weeïge damp van oud zweet en stinkende sportschoenen in het bedompte perszaaltje van de Dauphiné. Armstrong trok zijn neus op. ‘Smerige varkens,’ zei hij tegen Bruyneel. Het was die dagen in juni al heel warm in Frankrijk. Zijn rechterelleboog was gehecht en ingezwachteld, zijn heup ook maar dat zag niemand. De ingevallen wangen benadrukten de scherpe kaaklijn van zijn afgetrainde hoofd. Bruyneel en Armstrong wachtten in het gezelschap van een bodyguard achter de deur van het perszaaltje. Er werden microfoons klaargezet op een tafel. Er klonk geroezemoes. De ruimte zat vol journalisten met kladblokjes, laptops, microfoons en camera’s.

‘Hoe voel je je?’ vroeg Bruyneel.

‘Mijn achterwiel blokkeerde. Ik ben kwaad,’ zei Armstrong.

‘Kwaad is goed, maar hou je aan het verhaal.’

Armstrong keek zijn ploegleider aan. ‘Hé Johan, ik ben niet gek.’

‘Misschien moet je toch overwegen om morgen niet meer op te stappen.’

‘No way, ik wil de Dauphiné winnen.’

Ze liepen het zaaltje binnen. Armstrong verbeet de pijn in zijn arm en heup. Hij had zijn ademhaling onder controle maar inwendig kookte hij.

Iemand heeft met zijn poten aan mijn fiets gezeten, dacht Armstrong. Dat moet wel. Er liep in de afdaling iets vast in het ach- terwiel. Dat was niet normaal, niet met zijn materiaal. Verdomme ook nog op vrijdag de dertiende. En dat die Jean Delatourfucker van een Halgand precies op dat moment ging aanvallen was onvergeeflijk. Als de gele trui valt, houdt de rest van het peloton de benen stil. Dat is de wet. De Dauphiné is niet de Tour, maar die klootzak probeerde hem toch echt te naaien. Onbegrijpelijk dat ze die amateurs een wildcard voor de Tour hebben gegeven. Jean Delatour moet kapot, dacht hij, terwijl hij de stoel naar achteren schoof.

‘We houden het kort,’ zei Bruyneel tegen de perschef.

Armstrong nam behoedzaam plaats achter de tafel en scande de hoofden in het zaaltje. Ze mochten niet merken dat zijn verwondingen veel erger waren dan het leek.

Kijk ze nou met hun dikke zwetende drankkoppen. Allemaal fucking schijtlijsters. Bange parasieten.

Interviews gaf hij allang niet meer. Het journaille mocht naar zijn persmomentjes komen en dan hadden ze na afloop allemaal precies hetzelfde verhaal. Geen droog brood mee te verdienen. Met Franse journalisten sprak hij sowieso niet. Hij was het boegeroep helemaal beu. Hij had zelfs bodyguards nodig om hem te beschermen tegen het opgehitste Franse publiek. Maar woede motiveerde hem meer dan wat dan ook. Achterin zag hij een jonge vrouw zitten: blond, lang, slank – zijn type. Nu zijn huwelijk op de klippen was gelopen, had hij weer meer oog voor vrouwelijk schoon.

Alle aanwezigen staken hun hand op, riepen zijn naam. De perschef wees een Amerikaanse journalist aan voor de eerste vraag. Het geschreeuw verstomde.

– ‘Wat gebeurde er bij je valpartij?’

‘We zaten net in de afdaling toen mijn achterwiel over een afvoerrooster slipte. Ik verloor de controle en viel. Maar ik kreeg snel een andere fiets en de ploeg bracht me terug in het peloton. Ik heb wat schaafwonden, niets ernstigs.’ Armstrong zat roerloos op zijn stoel en keek over de hoofden van de journalisten heen. Half verblind door de flitsers van de fotocamera’s zag hij geen gezichten meer.

Prima.

De perschef wees een andere journalist aan.

– ‘Ben je na die val een moment bang geweest dat je de gele trui zou verliezen?’

‘Het was geen ernstige valpartij en ik was snel terug op de fiets. Normaal gesproken valt niemand aan op zulke momenten. Maar Patrice Halgand deed dat wel. Dat is de mentaliteit van een amateur. Zijn team, Jean Delatour, moet niet verbaasd zijn als sommige mensen zich afvragen wat zij volgende maand in de Tour te zoeken hebben.’

5

Alex herinnert zich hoe geïrriteerd Armstrong was in dat muffe zaaltje. Die ingehouden woede vermengd met arrogantie had iets aantrekkelijks, hoewel hij totaal niet het type man is waar zij op valt. Armstrong gaf in de Dauphiné geen interviews, maar hield ultrakorte persconferenties.

Vedettegedrag.

Ze ging er heen omdat ze benieuwd was hoe hij zou reageren op de valpartij. Zoals verwacht schakelde hij snel over naar een ander onderwerp. Jean Delatour had het gedaan, en uiteraard de Franse media. Ze was expres achterin gaan zitten. Het is voor hun werk belangrijk dat de toprenners Charlie en haar niet kennen.

Nu ze eraan terugdenkt, schiet haar een ongemakkelijk moment te binnen.

Terwijl Armstrong verklaarde dat de enige grote bedreiging die hem van zijn vijfde Tourzege kon afhouden het door de media opgefokte Franse publiek was, zei een journalist die naast haar zat dat hij vond dat Armstrong er kwetsbaar uitzag. Daar hopen sportjournalisten altijd op, tekenen van zwakte bij de vedetten, behalve als het een renner van hun eigen nationaliteit betreft.

Ze had haar schouders opgehaald, maar de man had wel een punt. Armstrong zag bleek, je kon bijna door zijn huid heen kijken. Toen voelde ze voor een kort moment medelijden met hem.

Waar kwam dat gevoel vandaan? Of verwarde ze medelijden met schuldgevoel? Voelde ze zich schuldig?

‘Nee,’ zegt ze per ongeluk hardop.

‘Wat nee?’ vraagt Charlie.

‘Hij is niet hersteld.’

‘Over een paar minuten weten we het. De proloog is de eerste test. Even opletten nu, Botero vertrekt.’ Charlie schuift iets dichter naar de monitor.

De Colombiaan Santiago Botero rijdt vandaag in de regenboogtrui omdat hij wereldkampioen tijdrijden is. In de Tour van 2002 eindigde hij als vierde in het algemeen klassement. Botero is de kopman van Ullrichs voormalige werkgever Team Telekom. De Colombiaan heeft zich nog weinig laten zien dit wielerseizoen. Sinds Armstrong zijn hele jaar met succes op de Tour afstemt, doen meer renners dat. Daarom is het moeilijk te schatten wat hun vormpeil is. Deze manier van voorbereiden heeft als voordeel dat deze renners vergeleken bij collega’s die zware voorjaarskoersen rijden, relatief fris aan de Tour beginnen en buiten wedstrijdverband, uit het zicht van de UCI kunnen trainen. Er zijn weinig out of competition controles. Dat uitgerekend Jan Ullrich in 2002 bij een controle buiten competitie een positieve uitslag had op een partydrug, was waarschijnlijk geen pure pech. Er wordt gefluisterd dat die controle door zijn ploegleiding zou zijn georganiseerd, omdat Telekom genoeg had van Ullrichs onprofessionele gedrag en van hem af wilde.

Ze horen in de tvcabine via de wedstrijdradio dat Cofidis-renner David Millar de beste tussentijd rijdt. De Schotse tijdritspecialist werd derde in het Critérium Dauphiné Libéré.

‘Maar Cofidis heeft niet de beste mecaniciens,’ zegt Charlie met een opgetrokken wenkbrauw.

‘Want?’

‘Ze hebben zijn voorderailleur eraf gehaald.’

‘Echt?!’

‘Om zijn fiets lichter te maken.’

Alex rolt met haar ogen.

De Australiër Bradley McGee van FDJeux komt over de finish in de snelste tijd.

‘Wow,’ zeggen Charlie en Alex in koor. Ze kijken elkaar verbaasd aan.

‘Dat doet die Aussie goed.’

Charlie knikt. ‘Paniagua, heel sterk.’

Joseba Beloki is als een-na-laatste renner aan zijn proloog begonnen. De Spaanse klimmer en tijdrijder werd in 2000 en 2001 derde in de Tour, en vorig jaar tweede achter Armstrong.

Dan rijdt de man in de gele trui het startpodium op. Nog dertig seconden. De zonnebril op Armstrongs neus kan niet verhullen dat hij nerveus is. Zijn kaken klemmen op elkaar. De starter telt af naar nul.

Ze kijken naar de beelden van de cameramotor die met Armstrong meerijdt.

Alex schudt haar hoofd.

‘Wacht nou even,’ zegt Charlie.

De Amerikaan draagt een grote hardblauwe aerodynamische tijdrithelm, die de vorm heeft van een snavel van een roofvogel. Eenmaal in de juiste gestroomlijnde positie op de tijdritfiets – de rug gekromd, de armen op het opzetstuur – tikt de punt van de snavel tussen zijn schouderbladen.

De regie schakelt naar de vaste camera’s bij de finishlijn. Tyler Hamilton rijdt een goede tijd, hij is slechts zes seconden langzamer dan McGee. De Amerikaan is een uitstekende klimmer en tijdrijder en voormalig meesterknecht van Armstrong. Hij won dit jaar de voorjaarsklassieker Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Romandië.

‘Die verdomde Hamilton,’ zegt Charlie, ‘daar krijgen we nog last mee.’

Ook David Millar, die de beste tussentijd had, is in aantocht. Maar de Schot houdt zijn benen stil en kijkt naar beneden.

‘Zijn ketting is eraf gelopen,’ zegt Alex verschrikt.

Charlie knikt. ‘Ik zei het toch.’

Het lukt Millar de ketting terug te leggen en hij trekt zijn fiets weer op gang.

‘Dat kost je dan de gele trui, David,’ zegt Charlie tegen het beeldscherm. Hij finisht achthonderdste van een seconde achter McGee.

‘Goed materiaal is zó belangrijk,’ zegt Alex op samenzweerderige toon.

‘En goede mecaniciens,’ vult Charlie aan.

Ze schieten in de lach.

Botero komt binnen met een achterstand op McGee van zeven seconden.

‘Niet best,’ luidt het commentaar van Charlie.

‘Tussentijd Armstrong is ook niet best,’ zegt Alex. ‘En Beloki verliest negen seconden!’

Armstrong blijft vanaf nu in beeld, hij is de laatste renner op het parcours.

‘Hij zit niet goed,’ constateert Alex.

‘Hij heeft nog last van zijn heup.’

‘En huwelijksproblemen.’

Armstrong passeert de finishlijn zeven seconden achter winnaar McGee. Hij moet zijn ploegmaat Victor Hugo Peña zelfs één seconde voor zich dulden. De Amerikaan heeft nu vijf seconden achterstand op Ullrich in het algemeen klassement. De Duitser is op de vierde plaats geëindigd.

‘Now he wants to punch someone in the fucking face,’ zegt Alex lachend.

Charlie leunt achterover en slaakt een zucht.

Alex trekt haar motorjack aan en pakt haar helm. ‘Ik ga kijken bij de persconferenties en daarna nog snel een handwasje doen in het hotel.’

‘Waar zit Bianchi?’ vraagt Charlie.

‘In Sancy-lès-Meaux, bijna een uur rijden. Het hotel is een oud landhuis, erg mooie locatie.’

‘Helemaal jouw smaak,’ zegt Charlie gapend.

Alex hangt haar tas schuin over haar bovenlichaam. ‘Onderweg probeer ik nog iets te eten. Controleer jij het transport?’

Charlie rekt zich uit. ‘Oké. Loop jij dan een rondje langs de bussen morgenochtend?’

‘Deal,’ zegt ze vrolijk terwijl ze het trapje afloopt. De mannen van de trucks waaruit de finishplek dagelijks oprijst, zijn al begonnen met afbreken. Ze fluiten naar Alex.

‘Houdoe,’ hoort Charlie haar tegen de Brabanders zeggen.

‘Morgen vergadering met Madame T, hè,’ roept hij haar na.

De deur valt in het slot.

Voordat ze op haar motor stapt, stuurt ze een sms: Uitstekend resultaat valpartij DL. Morgen heb ik een ander nummer. Je hoort van me.

6

Zondag 6 juli 2003
Eerste etappe: Saint-Denis – Meaux, 168 km

Alex, Charlie en de producente zitten te vergaderen aan een tafeltje in Mexicaans restaurant Réveil Matin in Montgeron. De eigenaar van het Tourmonument dat vroeger herberg Au Réveil Matin heette, heeft de voordeur gesloten om de zaak op orde te krijgen voor de avondgasten. De inrichting is een eclectische mengeling van Tourhistorie en Mexicaanse attributen. Zo hangt het portret van de eerste Tourwinnaar, Maurice Garin naast de afbeelding van een indianenopperhoofd met indrukwekkende verentooi en boven een antieke racefiets is een sombrero opgehangen.

Het peloton hield hier een paar uur eerder halt als eerbetoon aan deze historische plek, waar op 1 juli 1903 zestig coureurs aan de eerste Tour de France begonnen. Het officiële startsein van de etappe werd gegeven om 13.15 uur voor de deur van dit restaurant. De renners zijn onderweg naar Meaux waar zonder twijfel de rit beslist wordt in een massasprint want het parcours is zo goed als vlak.

In haciënda Réveil Matin zijn geen gasten meer, op het drietal na. Het routeboek ligt op tafel. Op de opengeslagen pagina staat een kaartje van de laatste vijf kilometer van de etappe van vandaag.

‘Wat heb jij gehoord, Charlie?’

‘Ze moeten allemaal hun kopman voorin houden in de finale.’

‘Same here,’ vult Alex aan.

‘Zo voorspelbaar.’ De graatmagere producente wijst een flauwe bocht naar rechts aan. Haar hand trilt licht. ‘De beste plek voor een valpartij is hier, voor in het peloton in de buurt van Hamilton. Dat is ongeveer zevenhonderd meter voor de finishlijn.’

Het eerste gebod van de producente die Madame T genoemd wordt – als ze er niet bij is, noemen ze haar ook wel Zwarte Magica – luidt: gij zult geen medelijden hebben. In de wereld van het grote entertainment zijn deelnemers objecten die door programmamakers gemanipuleerd worden ter meerdere eer en glorie van de show. Alles voor de kijkcijfers. Dat daar een element van wreedheid bij komt kijken, vindt zij niet erg want mensen genieten van pijn en lijden op tv. Zolang er niet live gestorven wordt, is alles toegestaan.

Alex en Charlie kijken naar de bevende vinger van hun baas.

‘Ja,’ zegt Charlie, ‘in de laatste kilometer. Dat weten ze.’

Madame T neemt een slok koffie. In de vijf jaar dat zij onder haar bewind werken, hebben ze haar nooit iets anders dan koffie zien drinken. Ze hebben haar nog nooit iets zien eten.

‘De laatste vijf kilometers zijn sowieso levensgevaarlijk,’ merkt Alex op. ‘Het ligt daar bezaaid met vluchtheuvels.’

‘Het moet in de laatste kilometer gebeuren want niemand wil veranderingen in het algemeen klassement door een valpartij,’ zegt Madame T streng terwijl ze L’Équipe van een stapeltje kranten pakt. ‘Gezien?’

Alex en Charlie lezen de kop van de sportpagina: ‘Millar en colère’.

‘David Millar loopt in het artikel leeg over de slechte kwaliteit van de tijdritfietsen met nog een paar Cofidis-renners die problemen hadden met het tandwiel tijdens de proloog. Dit soort berichten wil ik niet in de krant. Cofidis is een belangrijke sponsor, vergeet dat niet.’

‘Maar, ik dacht…’

‘Jij moet niet denken, Charlie, daar ben je niet goed in.’

‘Ze hebben beloofd nieuw materiaal aan te schaffen voor de ploegentijdrit. Daar is al over gebeld,’ zegt hij.

‘Te laat, dit had niet mogen gebeuren.’

Charlie probeert de aandacht af te leiden door een andere krant te pakken. Zijn oog valt op een bericht over de oorlog in Irak of wat de Amerikanen the War on Terror noemen. De Fransen behoren niet tot de Coalition of the Willing, ze zijn tegen de invasie in Irak. Dat Armstrong bevriend is met George W. Bush wakkert het boegeroep aan bij het Franse publiek. ‘Hoe zijn onze contacten bij het Pentagon?’ vraagt hij, wijzend op het artikel.

Madame T kijkt hem strak aan. ‘Doe niet zo vervelend,’ zegt ze geïrriteerd.

‘Grapje.’ Charlie steekt zijn rood aangelopen hoofd snel onder de tafel en rommelt wat in zijn tas.

Alex kijkt op haar horloge. ‘We moeten gaan.’

‘Vanavond zie ik jullie in mijn hotelkamer,’ zegt Madame T. Ze schrijft haar kamernummer op een papieren servetje dat ze aan Alex geeft.

Plotseling trekt Alex wit weg. Ze kijkt over het hoofd van de producente, die twee koppen kleiner is dan zij, naar het raam.

‘Wat is er?’ sist Madame T.

Aan de andere kant van de ruit staat een man. Hij zwaait.

‘Mijn stalker,’ fluistert ze.

‘Carmichael?’ vraagt Charlie.

Alex knikt.

‘Hoe kon je zo dom zijn. Poeier hem af,’ beveelt Madame T.

Charlie maakt van de commotie gebruik door ervandoor te gaan. Hij loopt naar de voordeur, opent het schuifslot en botst bijna tegen een man op die met een steekkarretje beladen met sinaasappeldozen voor de deur staat. De man lijkt inderdaad een beetje op Dylan Carmichael. Charlie haast zich naar zijn scooter. Hij is in de war. De instructies waren altijd heel duidelijk. Cofidis heeft Lance laten vallen toen hij ziek werd, dus Cofidis krijgt geen steun.

‘Maar nu zijn we dus opeens vóór Cofidis,’ mompelt hij terwijl hij op zijn scooter stapt. Er waait een Tourballon langs. Charlie haalt met een grimas zijn schouders op. Hij kan maar niet wennen aan de nerveuze lichtgeraaktheid van de producente. Die trillende handen, haar vrijwel emotieloze gezicht, de zware make-up, de verstarde lichaamshouding, de zwarte outfits, altijd die perfect gekapte boblijn. Een cliché-Hollywoodproducente die letterlijk stijf staat van de cafeïne. Ze komt uit een film- en televisieproducentenclan in Los Angeles. Zelfs haar nog maar nauwelijks meerderjarige dochter heeft al een hoge positie in Hollywood. Dat ze zich moeiteloos tussen de Fransen en de Amerikanen beweegt, heeft ze te danken aan haar tweetalige opvoeding – haar vader was een Amerikaanse filmproducent en haar moeder een Franse actrice – maar ze heeft een Amerikaanse mentaliteit. Dat laatste bewondert hij. Europeanen willen ook winnen, maar bij Amerikanen draait alles om winst. Daarom moet de Tour elke dag maximaal scoren op tv, want de kijkcijfers bepalen de winstmarge. Dat eisen de opdrachtgevers. Charlie zet zijn helm op en staart nog even voor zich uit. Dan start hij zijn scooter. ‘Whatever,’ zegt hij en rijdt weg.