TERUG NAAR PEYTON PLACE

Grace Metalious

TERUG NAAR
PEYTON PLACE

Herziene vertaling Jetty Huisman

Nieuw Amsterdam Uitgevers

De uitgever heeft ernaar gestreefd de rechten van de oorspronkelijke vertaling te regelen. Degenen die desondanks menen zekere rechten te kunnen doen gelden, worden verzocht zich alsnog tot de uitgever te wenden.

Oorspronkelijke titel Return to Peyton Place

© 1956 Grace Metalious

© 1956 oorspronkelijke Nederlandse vertaling J. van Rheenen.

Uitgeverij A.J. Luitingh

© 2015 bewerking Nederlandse vertaling editie 1956 Jetty Huisman/

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Annemarie van Pruyssen, www.amvp.nl

Omslagfoto © Getty Images/George Marks

NUR 302

ISBN 978 90 468 1941 8

www.nieuwamsterdam.nl/gracemetalious

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2015, met
ISBN 978 90 468 1907 4

EERSTE BOEK

1

Soms valt de winter in het noorden van New England geleidelijk in, zodat tijd en seizoen er een bepaalde orde aan de dag leggen. Als de eerste sneeuw neerdaalt, is dat voor niemand een verrassing meer omdat iedereen hem al geruime tijd verwacht heeft. Komt de winter op die manier, dan begint het meestal halverwege de morgen met grote, dikke vlokken te sneeuwen en is omstreeks het middaguur alles met een flinke, witte laag bedekt. Na de lunch klaart het op, de zon komt tevoorschijn en als ’s middags de school uitgaat, druipt het smeltwater bij alle huizen in het stadje van de daken. ‘Het blijft niet liggen,’ zeggen de oude mensen dan. ‘Deze keer niet. Nog niet.’

En iedereen die jong genoeg is voelt zich teleurgesteld en vreest dat het misschien toch waar is dat de echt ouderwetse winters voorgoed het noorden van New England verlaten hebben.

Ouderwetse winters volgen gewoonlijk op hete, droge zomers. Dan beginnen de herfstregens onmiddellijk op Labor Day, de eerste maandag in september, en het zijn koude, door de wind voortgeranselde buien, grijs en destructief, en na die buien komt er geen mooie herfst, geen glorie van gouden en rode bladeren. De bomen verkleuren in korte tijd van groen tot een doods vaalbruin en de regen beukt met felle, venijnige slagen de bladeren van de takken. Na de regens bevriest de grond snel en keihard en iedere dag is als de vorige, koud en grauw, in afwachting van de sneeuw.

Dan begint het. De donkere hemel strooit een vrijwel eindeloze sluier van fijn poeder uit dat niet op de straten en de wegen blijft liggen tot de wind genoeg heeft van het waaien en er koude, droge, witte hoopjes ontstaan rond de voet van iedere paal en elke boom. Wanneer het tijd wordt voor het avondeten gaat de wind liggen en nog steeds sneeuwt het, zo dun en zo fijn dat de kinderen bang zijn dat het een eeuwigheid zal duren voordat er genoeg gevallen is om de palmen van hun in wanten gestoken handen te bedekken.

Maar onder de ouderen zijn er die zich andere, ouderwetse winters herinneren. Dat zijn dan ook de mensen die hun voorraad stookolie controleren, die al sinds geruime tijd antivries in de radiator van hun auto hebben gedaan en die weten dat morgen bij het aanbreken van de nieuwe dag de wind weer opgestoken zal zijn.

De huizen in het noorden van New England hebben niet alleen een haard omdat dat zo gezellig is. Ze hebben die ook omdat een op de zoveel winters een ouderwetse winter is waarin de elektriciteitsdraden knappen als droog stro onder het geweld van sneeuw en wind. Degenen die zich een dergelijke winter herinneren, hebben in hun kelder een klein houtkacheltje staan om te voorkomen dat de waterleiding bevriest; iedere houtkist is tot aan de rand gevuld met blokken en aanmaakhout en de jongeren zitten voor het vlammende vuur en zetten hun ski’s in de was en vragen zich af hoe hoog de sneeuw de volgende ochtend wel zal liggen.

Precies zo viel de winter in tijdens het tweede jaar nadat Allison MacKenzie naar Peyton Place was teruggekeerd. Het was een novembermiddag, het was vier uur en Allison stond voor het raam in haar slaapkamer toen ze de eerste sneeuwvlok zag.

Misschien gebeurt het morgen, dacht ze. Misschien belt Brad morgen op en zegt hij, ik heb het verkocht, Allison, ik heb het verkocht; ze hebben je roman aangenomen en hij komt van het voorjaar uit.

2

Tuttle’s kruidenierswinkel stond aan Elm Street, de hoofdstraat van Peyton Place, halverwege tussen de Citizen’s National Bank en de apotheek van Prescott, op de hoek met Maple Street. De oude mannen die in de winter in de winkel van Tuttle rondhingen, konden door de ruit naar buiten kijken en zagen dan de rechtbank, waarvoor ze ’s zomers als het mooi, warm weer was een groot deel van hun dag op een bankje zaten. In de zomer vormde de zaak van Tuttle een toeristische attractie, want het was een van de weinige winkels in het noorden van New England waar je niet alleen kaas per pond, maar ook per plak kon kopen, vers afgesneden van een enorme ronde cheddar. Je kon er ook nog voor een cent snoep, drop of zoethout kopen en voor een stuiver had je een dikke augurk, die voor je opgevist werd uit een groot vat dat in een donker hoekje achter in de winkel stond en die zo zuur was dat je tanden er stroef van werden.

Onmiddellijk na Memorial Day deed Ephraim Tuttle de jaarlijkse knieval voor wat hij de ‘zomerhandel’ noemde. Hij haalde rollen fel gekleurde, bedrukte katoen uit zijn kelder en legde ze keurig in de rij op de voorste toonbank, zoals zijn vader en grootvader voor hem hadden gedaan toen er nog geen confectiekleding bestond. Af en toe kocht iemand weleens een paar meter stof om gordijnen te maken voor een zomerhuisje, maar voor de rest bleven de rollen liggen waar ze lagen, tot Labor Day, waarna Ephraim ze naar Ginny Stearns stuurde om ze te laten wassen en strijken. Als ze terugkwamen rolde hij ze op, verpakte ze in een plastic hoes en bracht ze weer voor de winter naar de kelder.

‘Allemaal ruimteverlies,’ zei Clayton Frazier, ‘als je die rollen daar zo naast elkaar voor op de toonbank legt. Wat er in een zomer van verkocht wordt, mag geen naam hebben.’

‘Het geeft de winkel cachet,’ zei Ephraim. ‘De zomergasten houden van cachet. “Sfeer” noemen ze dat.’

Maar als de herfst aanbrak, werd de zaak van Tuttle weer wat hij altijd geweest was: een tamelijk stoffige, bijzonder ouderwetse kruidenierszaak waar je praktisch alles kopen kon, als je het tenminste wist te vinden. In de warboel aan koopwaar slingerden tijdschriften, hoestbonbons, oude zonnebrillen en oordopjes rond; er waren tomaten in cellofaan, verse vis, maar dat alleen op vrijdag, eieren die je zelf mocht pakken en in een papieren zak doen; hertenleren werkhandschoenen en pijptabak, maagtabletten, lolly’s en zondagsbladen. In het najaar deed Ephraim de plafondventilators uit die de hele zomer hadden gesnord en haalde hij zijn ronde potkachel tevoorschijn, waarin hij zowel hout als kolen stookte, maar pas als hij het zonnescherm, dat de hele zomer zijn winkelruit beschut had, weghaalde en pakkisten begon te verzamelen die als zitplaats konden dienen, beschouwden de oude mannen op de bankjes voor het gerechtsgebouw dat als een teken om te verhuizen naar de overkant van de straat om daar de winter af te wachten.

‘We krijgen sneeuw,’ zei Clayton Frazier. ‘We krijgen vast en zeker sneeuw.’

‘’Dat zal tijd worden,’ zei een van de oude mannen die met zijn voeten op de onderrand van de kachel zat. ‘November. En we hebben allemaal geweten dat die dit jaar vroeg zou komen.’

‘Onzin,’ zei Clayton, die ging zitten op de enige houten stoel die voor hem gereserveerd was. ‘Ik heb het vaak genoeg meegemaakt dat het net zo koud was als nu en het heeft nooit eerder gesneeuwd voor januari. Maar vandaag krijgen we sneeuw. Zo zeker als de hel.’

‘In de hel sneeuwt het niet, Clayton,’ zei een andere man en wachtte op het gegrinnik van zijn vrienden.

‘Hoe weet jij dat, John?’ vroeg Clayton Frazier. ‘Ben je er de laatste tijd dan nog geweest?’

De mannen rond de kachel lachten en Clayton leunde tevreden achterover in zijn stoel en stak zijn pijp op.

Plotseling ging de voordeur van de winkel open. Er kwam een vlaag koude lucht binnen die alle conversatie rond de kachel onmiddellijk deed verstommen. Clayton Frazier keek op naar de vreemdeling die binnenkwam en het enige waaraan iemand had kunnen merken dat hij van zijn stuk raakte, was dat hij zijn pijp uit zijn mond nam, terwijl iedereen rond de kachel wist dat hij er nog lang niet genoeg aan getrokken had om er zeker van te zijn dat hij goed brandde.

‘Ephraim!’ zei de vreemdeling.

Ephraim Tuttle keek traag op. ‘Ja,’ zei hij. ‘Wat kan ik voor u doen?’

‘Ephraim,’ zei de vreemdeling en hij lachte. ‘Vertel me nou alsjeblieft niet dat je me niet herkent.’

Iedereen rond de kachel wist wie de vreemdeling was, maar niemand liet daar ook maar het geringste van blijken.

‘Gerry Gage,’ zei de vreemdeling nog steeds lachend, en hij klopte Ephraim Tuttle op de schouder.

‘S.S. Pierce Company, uit Boston. Weet je niet meer? Ik was degene die zich herinnerde dat hij die marineman in de stad had afgezet, je weet wel, die vent die vermoord werd door zijn eigen dochter. Herken je me nu?’

‘Stiefdochter,’ zei Clayton Frazier en hij stak zijn pijp in zijn mond.

‘Nou ja, stiefdochter dan,’ zei Gerry Gage. ‘Maar in ieder geval ben ik degene die het zich herinnerde.’

‘Ja,’ zei Clayton.

Er viel een stilte en de vreemdeling wreef met een van zijn gehandschoende handen over de rand van zijn aktetas.

‘Nou,’ zei hij uiteindelijk. ‘Wat zal het wezen, Ephraim? Ik heb hier je gewone lijstje, dus daar kunnen we gemakshalve van uitgaan.’

‘Geef maar hetzelfde als altijd,’ zei Ephraim.

Gerry Gage werd plotseling nijdig. ‘Moet je eens goed luisteren,’ zei hij. ‘Ik heb alleen maar gedaan wat ik vond dat ik moest doen. Ik was trouwens helemaal niet van plan iets te doen. Toevallig heb ik wat gezegd over iemand die ik hier in Peyton Place had afgezet. Een lifter. Hoe kon ik nou weten dat ik met de sheriff stond te praten? Hij heeft het hele zaakje aan het rollen gebracht. Ik heb niks anders gedaan dan wat ik vond dat ik doen moest. Dat is alles.’

Sheriff Buck McCracken keek hem aan. ‘Waarom werk jij eigenlijk de zaakjes niet af waar je voor gekomen bent,’ zei hij. Dat klonk helemaal niet als een vraag. Gerry begon kruisjes te zetten bij de artikelen op het lijstje dat hij in de hand hield.

‘Jullie hebben geen van allen reden om wrok tegen me te koesteren,’ zei hij. ‘Ik heb alleen maar gedaan wat ik vond dat mijn plicht was.’

‘Er is niemand in Peyton Place die wrok tegen u koestert, meneer Gage. Niet dat ik weet in ieder geval,’ zei Clayton Frazier. ‘Maar sommige mensen kletsen zo vervloekt veel en daar wordt een mens op den duur doodmoe van.’

‘Ik begrijp wat je bedoelt, geloof me,’ zei Gerry Gage. ‘Geloof maar gerust dat ik in mijn werk een hoop kletskousen tegen het lijf loop. Maar ja, ieder vogeltje zingt nou eenmaal zoals het gebekt is,’ voegde hij eraan toe, alsof hij de eerste mens ter wereld was die dit ooit had opgemerkt.

‘Tja,’ zei Clayton.

‘Tussen twee haakjes,’ zei Gerry, ‘na dat gedoe over die moord en zo heb ik een ander rayon gevraagd. En dat heb ik gekregen ook. De firma had er alle begrip voor. Ik bedoel in verband met al dat geklets en zo. Ik ben hier niet meer in de buurt geweest sinds de politie me hierheen sleepte om allemaal vragen te beantwoorden over die Lucas Cross.’

Niemand zei een woord en naarmate de seconden verstreken, begon Gerry Gage zich steeds minder op zijn gemak te voelen.

‘Enfin,’ zei hij eindelijk. ‘Zeg eens, is er nog wat gebeurd in Peyton Place? Sinds de kranten ophielden met schrijven over die moord heb ik bijna geen nieuws meer gehoord uit deze uithoek.’

‘Niks,’ zei Clayton Frazier.

‘Wat?’ vroeg Gerry Gage.

‘Niks,’ herhaalde Clayton. ‘Er is niks geen nieuws in Peyton Place. Haast nooit trouwens. Alles is nog zoals het was.’

En voor het ongeoefende oog van iedere vreemdeling zou het geleken hebben of Clayton Frazier de waarheid sprak. Peyton Place zag eruit zoals het er altijd had uitgezien – een mooi, rustig stadje, onberoerd door de woelige wereld daarbuiten. In de late wintermiddag lieten de verlichte etalages en de ramen van de huizen elkaar en eventuele bezoekers een vriendelijk, onschuldig gezicht zien.

De oorlog was afgelopen en de Cumberland Mills hoefde niet langer continu te draaien om te kunnen voldoen aan de behoeften van het leger, maar dat gold ook voor bijna alle fabrieken in de rest van het land.

Leslie Harrington woonde nog steeds alleen in zijn grote huis aan Chestnut Street, en ook al was hij door de tijd en het verlies van zijn enige zoon, Rodney, ouder en iets milder geworden, hij was nog altijd dezelfde Leslie Harrington, iets waar iedereen in het stadje zich nog steeds zeer van bewust was.

Een eindje verderop aan Chestnut Street oefende dokter Matthew Swain nog steeds zijn medische praktijk uit en zijn vriend, Seth Buswell, schreef nog altijd hoofdartikelen voor de Peyton Place Times. Het huis van Charles Partridge was nog altijd even leeg als het ooit geweest was, want noch de tijd, noch de talloze aankopen, noch zijn vrouw Marion waren in staat geweest er iets van liefde of warmte in aan te brengen. De oude families waren niet uit de stad vertrokken en er hadden zich ook geen nieuwe mensen gevestigd, althans niet opvallend genoeg om de zaak wakker te schudden, zoals Seth Buswell het uitdrukte.

Nee, er was niet veel veranderd in Peyton Place. Althans geen dingen die iemand aan de oren van een buitenstaander zou willen toevertrouwen. En als er zich al veranderingen hadden voorgedaan, in privésituaties of bij mensen, dan nog ging dat niemand anders aan. Ze waren zeker niet voor vreemde oren bestemd.

Nee, dacht Gerry Gage terwijl hij Tuttle’s verliet en in zijn auto stapte, in Peyton Place was er geen nieuws dat de moeite van het vermelden waard was. Verrek, dat dat meisje haar vader had vermoord was waarschijnlijk de enige gebeurtenis van belang geweest.

Gerry Gage reed Elm Street uit in de richting van de grote weg die naar White River voerde, blij koers te kunnen zetten naar een stad waar een hotel was met een bar waarin vertegenwoordigers elkaar konden ontmoeten, om nieuws uit te wisselen, een borrel te drinken en moppen te vertellen.

In de Thrifty Corner Apparel Shoppe aan Elm Street legde Selena Cross de laatste hand aan een toonbank vol bloesjes, die ze zo voordelig mogelijk had uitgestald voor de verkoop. Toen ze opkeek zag ze hoe een sneeuwvlok tegen de winkelruit werd geblazen, even bleef hangen en daarna smolt. Ze liep van achter de toonbank naar de etalage om zich ervan te verzekeren dat ze zich niet vergiste, en zag nog net een auto met nummerplaten uit Massachusetts koers zetten naar de grote weg. Zoals iedereen in een stadje als Peyton Place altijd doet, vroeg ze zich een ogenblik af van wie die auto was en bij wie de eigenaar wel op bezoek kon zijn geweest. Maar de auto van Gerry Gage was alweer uit het zicht verdwenen en Selena bleef er niet lang bij stilstaan.

Het sneeuwt inderdaad, dacht ze. Ik moet maken dat ik thuis kom, bij Joey.

Een tweede sneeuwvlok vloog tegen het raam. Ze keek weer op en zag twee gestalten die zich voorbijhaastten langs het raam. Een ogenblik lang bonsde haar hart heftig. Toen liep ze snel bij het raam vandaan. De twee figuren buiten sloegen Maple Street in en onttrokken zich daarmee aan het zicht.

‘Schiet maar een beetje op, liefje,’ zei Ted Carter tegen het meisje aan zijn arm. ‘Ik heb liever niet dat mijn vrouw tijdens de eerste winter dat ze in Peyton Place is al doodvriest.’

Het meisje keek lachend naar hem op. ‘Help me onthouden dat ik morgen een paar platte schoenen koop. Als ik hoge hakken draag kan ik die grote stappen van jou niet bijhouden. Ik zag daarnet een winkeltje – Thrifty of zo – daar ga ik dan morgen wel even heen.’

Ted Carter lachte niet met zijn vrouw mee en hij versnelde zijn pas nog meer.

‘Ze verkopen geen schoenen in de Thrifty Corner,’ zei hij. Toen omklemde hij de arm van zijn vrouw steviger en probeerde wanhopig Selena uit zijn gedachten te zetten.

3

Selena Cross draaide net de lichten in de winkel uit toen de voordeur openvloog en Michael Kyros binnenkwam.

‘Hallo, Selena,’ riep hij uit. ‘Om een plaatselijke uitdrukking te gebruiken: “Het gaat sneeuwen; zo zeker als de hel!”’

Hij klopte de schouders van zijn overjas af waar de sneeuw reeds een fijn, wit poeder had achtergelaten en bleef haar grinnikend staan aankijken.

‘Hallo Mike,’ zei Selena. ‘Hoe is het met Connie?’

‘Best,’ antwoordde hij. ‘En ik heb strenge orders gekregen om je mee te brengen. Connie maakt altijd warme rumgrog op de eerste sneeuwdag. Vooruit, pak je jas. Mijn auto staat voor de deur.’ Selena wendde haar blik af. ‘Ik kan niet,’ zei ze. ‘Ik moet naar huis voor Joey. Het sneeuwt.’

‘Selena,’ zei Mike op vriendelijke, haast tedere toon terwijl hij zijn hand op haar arm legde, ‘kom nu maar met mij mee. Er is niks aan de hand. Toen ik zag dat het zou gaan sneeuwen heb ik tegen Joey gezegd dat hij rechtstreeks uit school naar ons huis moest gaan. Hij zit daar nu al lang en breed, met Connie en Allison. Ga mee, Selena. Dat is veel beter.’

Ze keek naar hem op. Haar ogen waren donkerder dan ooit, donker van de angst en de afschuw en de pijn die in haar herinnering terugkeerden.

Mike Kyros pakte haar jas en hielp haar erin. De manier waarop hij dit deed had iets van de bazige vriendelijkheid van een verpleegster tegenover een patiënt.

‘Kom nou maar,’ zei hij. ‘Jullie blijven ook bij ons eten. Dan breng ik je daarna wel met de auto naar huis, als je tenminste met alle geweld weg wilt.’

Selena friemelde nietsziend aan de knopen van haar jas en toen ze de winkel uitliepen, controleerde ze zorgvuldig of de voordeur wel goed dicht was voor ze achter Mike aan naar de auto liep.

De tijd was vriendelijk geweest voor Michael Kyros. Zijn schouders waren nog breed en recht onder de donkere stof van zijn jas en als er zich al een geringe verdikking rond zijn middel vertoonde, dan was zijn vrouw de enige die dat ooit had opgemerkt en er hem in de intimiteit van hun slaapkamer om uitlachte.

‘Begint mijn Griekse god een tikje oud te worden en een buikje te krijgen?’ plaagde Constance dan en ze glimlachte tegen hem op een manier waarvan ze wist dat hij die uitdagend vond.

Hij greep haar handen en drukte die tegen zich aan. ‘Een buikje, hè?’ zei hij lachend. Hij glimlachte, niet minder uitdagend dan zij.

‘Opschepper,’ zei ze. ‘De hele dag stapt hij parmantig rond als een klein haantje.’ Ze rukte zich plotseling los en stoof naar de badkamer, maar ze was niet vlug genoeg. Hij kreeg haar opnieuw te pakken en hield haar stijf tegen zich aangedrukt, terwijl ze zich lachend verzette.

‘Ik ben geen klein haantje,’ zei hij. ‘Dat neem je terug of je krijgt er spijt van.’

‘Nooit, nooit, nooit,’ riep Constance uit. En toen begon ze te kraaien en te schoppen want zijn handen gleden kietelend over haar hele lichaam. Door haar gespartel ging het koord van haar kamerjas los en hij duwde het kledingstuk van haar schouders.

‘Hou op!’ schreeuwde Constance. ‘Hou onmiddellijk op!’

Ze probeerde het streng te zeggen, maar slaagde daar niet in. Mike zoende haar en begon tegelijkertijd haar pyjamajasje los te knopen; vervolgens trok hij het langs haar schouders omlaag en ze liet het van haar armen glijden en op de grond vallen. Zijn hand vond het bandje van haar pyjamabroek en hij schoof deze over haar heupen heen tot hij om haar enkels zakte. Toen tilde hij haar op en droeg haar naar het bed.

‘Mike, je bent een grote, gekke Griek,’ zei ze en het verbaasde haar zelf dat haar stem zo trilde. Ik lijk wel een angstig bruidje, dacht ze. Zijn lippen gingen langs haar tepels, zijn mond liefkoosde haar.

‘En jij,’ fluisterde hij, ‘jij bent een nette, onschuldige huisvrouw uit Peyton Place.’

‘En wat wou je daar dan wel aan doen, Mike? Op jouw leeftijd?’ vroeg ze op trage, plagerige toon.

‘Ik ga een verdorven vrouw van je maken,’ zei hij en toen hij zich opnieuw naar haar toe boog, wrong ze met haar lichaam en wierp ze haar armen boven haar hoofd.

‘Vraag erom,’ eiste hij schor.

‘Loop naar de bliksem, dat doe ik niet. Nooit.’

‘O jawel, dat doe je wel,’ zei hij. ‘Dat doe je vast en zeker wel.’

‘Dwing me,’ riep ze. ‘Dwing me dan, lieveling, dwing me.’

En toen, haastig: ‘Nu, lieveling, nu!’

‘Zeg het dan, verdorie. Zeg het dan tegen me!’

Constance kromde haar lichaam en wrong zich in een poging nog dichter bij hem te komen. Haar handen omklemden hem en ze wierp haar hoofd achterover.

‘Zeg het,’ herhaalde hij zacht en wild.

Ze perste de woorden uit haar keel alsof het het laatste was wat ze ooit zou zeggen.

Toen het voorbij was, hield hij haar in de kromming van zijn arm en ze voelde zich beschermd tegen de hele wereld en veilig voor alle gevaren.

‘Jij valt nooit als eerste in slaap,’ fluisterde ze soezerig tegen zijn schouder.

‘Dat doet een heer niet,’ antwoordde hij. Hij streelde haar haar en glimlachte in het donker. ‘Bovendien vallen alleen oude mannen bij hun vrouw in slaap.’

Constance zuchtte en zei, vlak voordat ze in slaap viel: ‘Iedereen weet dat Griekse goden nooit oud worden.’

Mike kuste haar teder en dacht: er is niets beters dan dit in het leven. Er is niets beters dan naast de vrouw te liggen van wie je houdt, in je eigen huis, in je eigen kamer.

Het huis was nog hetzelfde witte huis met de groene luiken van vroeger en ook al waren Mike en Constance getrouwd, de mensen in het stadje noemden het nog altijd ‘het huis van MacKenzie’.

‘Trek je daar maar niets van aan, lieveling,’ had Constance tegen Mike gezegd. ‘Lang nadat iedereen begreep dat ik een MacKenzie zou worden, noemden ze het nog “het huis van Standish”. Maak je maar geen zorgen. Het komt heus nog weleens zo ver dat iedereen “het huis van Kyros” zal zeggen.’

‘Ik hoop maar dat ik dat nog mag beleven,’ zei Mike tragisch. Mike was naar Leslie Harrington gegaan die meer wist over onroerend goed dan wie ook maar in Peyton Place.

‘Vertel me eens, Leslie,’ had hij gezegd, ‘hoeveel zou Connies huis waard zijn, denk je?’

‘Connies huis?’ vroeg Harrington. ‘Waarom zou je dat willen weten, Mike? Jij en Connie en Allison zijn toch niet van plan hier weg te gaan?’

‘Je moest nou toch eindelijk eens leren om je met je eigen zaken te bemoeien, Leslie,’ zei Mike. ‘Maar als je het graag wilt weten – nee, we zijn niet van plan hier weg te gaan. Nou, hoeveel is dat huis van Connie waard?’

‘Tja,’ aarzelde Leslie. ‘De prijzen van onroerend goed zijn aardig gestegen in de oorlog en daarna. Maar Connies huis, goed onderhouden als altijd – laat me eens kijken. Tja, zo voor de vuist weg zou ik zeggen dat ik tot achttien en een half zou gaan.’

‘Ben je nou helemaal gek!’ brulde Mike. ‘Achttienduizend vijfhonderd dollar! Waar denk je eigenlijk dat we hier zitten? In de binnenstad van Dallas of zo?’

Leslie Harrington leunde achterover in zijn stoel en glimlachte. ‘Nee,’ zei hij. ‘Maar als ik Connie was, zou ik dat ervoor vragen, en geen stuiver minder.’

Mike was teruggekeerd naar Constance en had gezegd: ‘Lieveling, wil je me alsjeblieft je huis verkopen voor, God sta ons bij, achttienduizend vijfhonderd dollar?’

‘Waarom in hemelsnaam?’ vroeg ze stomverbaasd.

‘Doet er niet toe,’ antwoordde hij. ‘Zeg alleen maar of je het me verkopen wilt tegen die prijs.’

‘Ja,’ zei ze.

Mike gebruikte zijn spaargeld tot de laatste cent om een eerste betaling te doen op Connies huis. Vervolgens leende hij de rest en betaalde het nog openstaande bedrag. En toen alles achter de rug was, hield hij de nieuwe akte van eigendom, met zijn naam erop, in de hand.

‘Leslie,’ vroeg hij, ‘is het nu mijn huis?’

Leslie Harrington leunde achteruit en glimlachte. ‘Ja, Mike, nu is het van jou. En Connie heeft er een mooi bedrag voor gekregen, al zeg ik het zelf.’

‘Nou, als het dan werkelijk helemaal van mij is, wil ik het weggeven,’ zei Mike.

De stoel waarin Leslie Harrington achterover had geleund, kwam met een bons op de vier poten terecht.

‘Waar heb je het verdorie nou weer over?’ vroeg hij.

‘Het is mijn huis,’ zei Mike, ‘en ik wil het Connie cadeau geven voor haar verjaardag.’

‘Zoiets krankzinnigs heb ik nog nooit van mijn leven gehoord,’ raasde Leslie. ‘Je had het helemaal niet hoeven te kopen. We hadden de akte van eigendom zo kunnen wijzigen dat jouw naam erop stond. Dan was al die onzin overbodig geweest.’

‘Dan was het toch anders geweest,’ zei Mike.

Zo gebeurde het en Mike nam de nieuwe akte mee naar huis en gaf hem aan zijn vrouw. Hij luidde: ‘Aan allen die dit zien of lezen. Ik, Michael Kyros, Peyton Place, New Hampshire, draag hierbij voor de som van één dollar en diverse goede en waardevolle diensten, die niet nader omschreven hoeven te worden, mij bewezen door Constance Standish MacKenzie Kyros, Peyton Place, New Hampshire, aan haar, haar nakomelingen en erfgenamen over in absoluut eigendomsrecht het hieronder kadastraal beschreven stuk grond met alle daarop aanwezige opstallen.’

Constance barstte in tranen uit. ‘Halve gek,’ huilde ze, ‘moest je daar nu al die onzin voor uithalen?’

Maar haar tranen waren tranen van trots en blijdschap en ze omarmde haar echtgenoot heel stijf.

‘Dank je, lieveling. Dank je.’

‘Hoor eens,’ zei Mike en hij keek haar grinnikend aan, ‘er valt niets te huilen! Wat dacht je, zouden de mensen dit huis nu het huis van Kyros gaan noemen?’

Constance ging naar het buffet en schonk voor haar echtgenoot een borrel in.

‘Nee,’ zei ze vrolijk. ‘Vast niet. Voorlopig nog niet.’

Ze nam een slokje uit zijn glas en gaf het toen aan hem. ‘Maar ik weet wel dat ík het mijn leven lang het huis van Kyros zal noemen,’ zei ze.

Nu stopte Mikes auto voor het huis dat hij van zijn vrouw gekocht en aan zijn vrouw gegeven had. Hij keek ernaar met een bezittersblik. Het huis had nooit als zijn eigendom aangevoeld tot hij het aan Constance had gegeven. Dat hij het recht verdiend had het weg te geven had het tot zijn eigendom gemaakt.

‘Daar zijn we dan,’ zei Mike en Selena draaide met een ruk het hoofd om, een verschrikte, angstige blik in de ogen. Zijn stem had haar teruggebracht tot de werkelijkheid van Peyton Place. Ze was met haar gedachten mijlenver weg geweest. Alleen dagdromen waren in staat haar te beschermen tegen de verschrikkingen die in haar geheugen woonden.

Ze liep het pad op naar de voordeur die snel open werd gedaan door Allison, die blij glimlachte.

‘Selena!’ riep Allison MacKenzie uit. ‘Lieve hemel, wat heb je ons eindeloos laten wachten. Hallo, Mike.’ Allison stak hem haar wang toe. ‘Heb je de melk mee gebracht?’

‘Ja, lieve dochter,’ zei Mike en gaf Allison een tik op haar achterste. ‘Vooruit, allemaal naar binnen. Het is koud en het gaat sneeuwen, zo zeker als de hel.’

‘Hallo, lieveling,’ zei Constance. Ze sloeg de armen om haar man heen en omhelsde vervolgens Selena. ‘Kom maar gauw binnen. Doe die deur dicht. Moeten jullie horen, ik heb een heerlijk drankje gebrouwen. Wie er één beker van gedronken heeft, kan onmogelijk nog kou vatten. Ik heb het recept van mijn eigenste betovergrootmoeder en die was een heks. Het biedt gegarandeerd bescherming tegen alle verkoudheid en tegen boze geesten.’ Ze legde haar hand op Selena’s arm.

Selena Cross keek naar de andere kant van de kamer waar haar broer Joey op haar zat te wachten. De woonkamer was een warm, plezierig vertrek. De vlammen van het vuur in de open haard toverden overal vrolijk dansende schaduwen.

‘Ga binnen en pak een stoel, Selena,’ zei Constance.

Selena bleef in de deuropening staan en Joey sprong op.

‘Ha, die Joey,’ zei ze.

‘Ha, Selena,’ zei Joey. ‘Het sneeuwt.’

‘Ja, Joey, het sneeuwt,’ zei Selena.

Er viel een korte stilte waarin noch Mike, noch Constance of Allison iets wist te zeggen. Selena’s aanwezigheid had een ogenblik lang de duisternis van haar droefheid in die lichte, blije kamer gebracht. Ze leefden met haar mee in haar verdriet; ze stonden naast haar, als lijfwachten die een sluipmoordenaar vreesden. Ze konden niets bedenken om te zeggen, niets wat Selena kon verlossen van de herinnering en het verlies dat op haar drukte. Eindelijk verbrak Mike de stilte en daarmee de spanning.

‘Goed weer voor een warme rumgrog,’ zei hij. ‘En voor jou staat er een flink aantal colaatjes klaar, Joey.’

Selena hield Allisons hand vast. Eindelijk liet ze zich dankbaar in een stoel bij de haard zakken.

Dank je, huilde ze inwendig. Dank je. Dank je. Dank je. Dank jullie wel dat jullie nog steeds van me houden. Jullie zijn de enige mensen die iets om me geven.

Het was niet de soort liefde waar ze het meest naar verlangde, maar het was beter dan niets.

4

Het was even over elven toen Mike Kyros diezelfde avond stopte voor het huis van Cross en Selena en Joey uitstapten.

‘Ik ga nog wel even mee naar binnen, Selena,’ zei Mike. ‘Dan kan ik Joey helpen een vuurtje te maken.’

Selena hield hem met een handgebaar tegen. ‘Dank je wel, Mike, maar dat is heus niet nodig,’ zei ze. ‘We redden het wel. Maar het is lief bedoeld.’

Mike drong niet aan. ‘Best,’ zei hij. ‘Zoals je wilt.’

‘Wil jij vast even licht maken, Joey?’ zei Selena en toen haar broer weg was, draaide ze zich weer om naar Mike. ‘Slaap lekker,’ zei ze. ‘En bedank Connie nogmaals voor me. Het was erg aardig van haar om ons te vragen. Zeg maar dat het de volgende keer mijn beurt is.’

‘Je bent altijd welkom, Selena,’ zei Mike. ‘Dat weet je. Slaap lekker.’

Ze wachtte tot hij zijn auto gekeerd had en op weg was naar zijn eigen huis voor ze het pad naar haar voordeur opliep.

‘Ik heb een vuurtje gemaakt,’ zei Joey.

‘Dan kunnen we nog een beker chocolademelk drinken,’ zei Selena.

‘En een potje dammen, Selena.’

‘Daar is het te laat voor, Joey. Je moet morgen naar school.’

‘Niet als het de hele nacht blijft sneeuwen.’

‘Goed dan,’ gaf Selena toe en ze liep naar de keuken. ‘Ik kom zo weer bij je.’

Zou het beter zijn geweest als we erover gepraat hadden? vroeg Selena zich af terwijl ze melk opwarmde. Maar welke woorden waren in staat om zo veel akelige herinneringen tegen te gaan?

De eerste keer dat het na de dood van Lucas Cross gesneeuwd had, had Selena zich aanvankelijk niet gerealiseerd wat haar overkwam. Ze herinnerde zich dat het al laat in de middag was toen het begon. Het was op dezelfde manier begonnen als vandaag, met een eerste sneeuwvlok die aan de winkelruit plakte. Selena had ernaar gekeken en plotseling greep een onredelijke, allesoverheersende paniek haar naar de keel. Ze was naar de telefoon gerend en had Constance Kyros gebeld.

‘Ik ga vandaag vroeg sluiten,’ had ze tegen Constance gezegd, niet in staat het trillen van haar stem tegen te gaan.

‘Selena! Wat is er aan de hand? Ben je ziek? Ik kom onmiddellijk naar je toe!’

‘Nee, alstublieft niet, mevrouw MacKenzie,’ riep Selena. ‘Het is… Ik… Het sneeuwt en ik moet dadelijk naar huis voor Joey.’

‘Vooruit, Mike,’ zei Constance, ‘haal de auto, vlug. We moeten direct naar Selena toe.’

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg Mike.

‘Dat weet ik niet,’ zei Constance. ‘Maar ze doet hysterisch en ze noemde me mevrouw MacKenzie. Ze zei dat ze meteen naar huis moest voor Joey omdat het sneeuwde.’

Maar toen Constance en Mike Kyros de winkel bereikten, was die al in duisternis gehuld.

‘O, lieveling,’ riep Constance uit. ‘Schiet alsjeblieft op.’ De wielen van de auto slipten in de pasgevallen sneeuw toen Mike het stuur omgooide en koers zette naar het huis van Selena Cross. Ze zagen haar de zandweg naar het huis afhollen, glibberend en glijdend, terwijl haar open jas achter haar aan wapperde. ‘Wacht even!’ schreeuwde Mike. ‘Wacht dan toch even, Selena!’

Maar ze hoorde hem niet. Ze zagen hoe ze viel en weer overeind kwam en ze was de voordeur al binnen voor Mike en Constance uit de auto konden springen en achter haar aan gaan. Joey Cross lag op zijn knieën naast de haard en legde een vuur aan zoals hij iedere winteravond deed zodat zijn zus een warme, gezellige woonkamer zou aantreffen als ze binnenkwam uit de kou. Maar nu was zijn magere lijfje verstrakt en zijn ogen stonden glazig. Selena stortte zich op hem zodat ze beiden geknield lagen voor de haard. Ze omklemden elkaar alsof ze dreigden te verdrinken en Joey riep telkens weer: ‘Selena, Selena, Selena.’ Ze hield haar trillende vingers tegen zijn lippen en ze snikte: ‘O, Joey. O, Joey.’

‘Hij komt vast terug,’ fluisterde Joey angstig. ‘Hij komt vast en zeker terug, Selena.’

‘Nee, Joey. Nee, Joey. Hij kan nooit meer terugkomen.’

Maar haar hele lichaam schokte en ze keek angstig over haar schouder. Constance was de kamer ingekomen, maar Mike was teruggegaan om de voordeur dicht te doen zodat Selena alleen een donker silhouet tegen het licht zag. Ze begon te gillen. Ze duwde Joey opzij en kwam met een enkele beweging overeind, haar vingers stijf om de pook geklemd.

‘Selena!’ schreeuwde Mike terwijl hij haastig op haar toeliep. ‘Hou onmiddellijk op!’

Hij greep haar pols en draaide die om, zodat de pook op de grond viel, maar Selena bleef gillen.

‘Laat me los, Lucas! Laat me los!’

Mike Kyros sloeg haar hard in haar gezicht, met zijn armen uitgestrekt om haar op te vangen toen ze bewusteloos voorover viel. Joey Cross stond verbijsterd op. ‘Ga weg,’ zei hij tegen Mike. ‘Ik zal wel voor mijn zus zorgen.’

‘Ga zitten en hou je mond,’ zei Mike en hij droeg Selena naar de bank. ‘Constance, pak een deken. Ze gaan met ons mee naar huis.’

Sinds die dag ging Mike Kyros, zodra het begon te sneeuwen en een huilende wind de vlokken voortjoeg, altijd naar de plaats waar Selena en Joey Cross op dat moment waren en nam hen mee naar zijn huis. Maar Selena en Joey Cross weigerden altijd bij Mike, Constance en Allison te blijven slapen. Als het laat was geworden en de wind was gaan liggen, stond Selena altijd op en zei: ‘Kom, Joey. Het is tijd om naar huis te gaan.’

Selena liep met twee bekers warme chocolademelk terug naar de woonkamer. ‘Ik ga je er toch zo ongenadig van langs geven,’ zei ze, terwijl ze tegenover Joey aan het dambord ging zitten.

‘Probeer het maar eens, opschepster,’ zei haar broer.

De wind spookte fluisterend rond het huis en Selena en Joey deden net of ze niets hoorden wanneer er een plank kraakte of een houtblok knapte.

‘Ik heb Ted Carter vandaag gezien,’ zei Selena.

‘O, die…’ antwoordde Joey.

‘Hij had zijn vrouw bij zich.’

‘Mooi stel, die twee,’ zei Joey. ‘Waarom gaan ze niet terug naar Boston waar ze thuishoren?’

‘Ted hoort niet thuis in Boston,’ zei Selena. ‘Hij hoort thuis in Peyton Place. Dat heeft hij tenminste altijd gezegd.’

‘Ted Carter heeft altijd een hoop dingen gezegd die hij niet meende,’ zei Joey.

‘Daar hebben we het nu niet over,’ zei Selena. ‘Ik vind het niet prettig dat je zulke dingen zegt, Joey.’

‘Ted Carter is een rat,’ zei Joey. ‘Een achterbakse rat.’

‘Hou onmiddellijk je mond.’

‘Ik begrijp niet dat je het nog voor die vent opneemt nadat hij je zo behandeld heeft,’ zei Joey.

‘Ted heeft gedaan wat in zijn ogen het beste was en daarmee uit,’ zei Selena. Daarmee uit, dacht ze. Ja, zo gaat het in het leven. Ted mocht dan gedaan hebben wat hij het beste vond, maar toch deed het pijn.

Automatisch schoof ze een schijf op het midden van het bord, en dacht ondertussen aan de laatste keer dat ze Ted gesproken had. Dat was vlak na de oorlog geweest en Ted studeerde toen amper een half jaar rechten aan Harvard. Toen hij in Peyton Place kwam om zijn ouders te bezoeken, had hij Selena opgebeld.

‘Goed, Ted,’ zei Selena. ‘Kom dan maar om acht uur hier.’

‘Ted Carter wil me spreken,’ zei ze tegen Joey. Ze had geen geheimen voor haar broer. Ze hadden samen te veel meegemaakt om ook maar iets voor elkaar verborgen te houden. ‘Wat zou je ervan zeggen als jij eens naar de bioscoop ging of iets dergelijks?’

‘Díé?’ zei Joey, te zeer vervuld van minachting om zelfs maar de naam uit te spreken. ‘Laat je die vent hier komen terwijl hij zich zo rot gedragen heeft toen jij…’

‘Toen ik zat te wachten tot mijn zaak zou voorkomen?’ maakte Selena de zin af. ‘Joey, je hoeft heus niet bang te zijn om dat voluit te zeggen. Het is niet goed als je voortdurend met iets rondloopt en er nooit over praat.’

‘Stel nou eens dat hij je weer terug wil hebben?’ vroeg Joey nijdig. ‘Wat zeg je dan?’

Selena wendde zich af en begon te prutsen aan de vaas met bloemen die op een bijzettafeltje stond.

‘Ik weet het niet,’ zei ze. ‘Maak ik denk dat ik ja zou zeggen.’

‘Je bent geschift,’ zei Joey vol afkeer. ‘Jij bent minstens tien Ted Carters waard.’

Selena wreef zachtjes met haar knokkels over zijn hoofd.

‘Jij bent bevooroordeeld.’ Ze glimlachte.

Joey ging naar de bioscoop met evenveel tegenzin als wanneer hij een rotklusje moest opknappen. En Selena wachtte op Ted, nauwelijks in staat normaal adem te halen bij de gedachte dat ze hem weer zou zien. Ze wist dat het een gruwelijke vergissing was, maar zij stond zichzelf toe hoop te koesteren. Liever dan wat ter wereld ook, wilde ze dat het weer goed kwam met Ted. Het leven had haar zo’n knauw gegeven dat ze in haar wanhoop was gaan denken dat ze alleen bij Ted ooit veilig zou kunnen zijn.

‘Dat is een hele tijd geleden, Selena,’ zei hij. Hij stond met zijn rug naar de deur en draaide nerveus zijn hoed in zijn handen om en om. Selena wees naar een stoel en dacht: dat hij met zo’n duidelijke tegenzin bij mij langskomt! Het was haar bij de eerste blik duidelijk geworden dat hij niet uit liefde voor haar gekomen was, zelfs niet uit verlangen naar haar, maar alleen omdat zijn geweten als New Englander net zo lang aan hem geknaagd had tot hij ging.

‘Zulke beleefdheden hoeven toch niet voor ons?’ zei ze met een krampachtig glimlachje. ‘Maar als jij erop staat: mij best.’ En met een quasi beleefd stemmetje, als van een klein meisje dat mevrouwtje speelt: ‘Ja Ted, dat is zeker een hele tijd geleden. Kan ik je misschien dienen met een borrel?’

‘Ik drink niet,’ zei Ted. ‘En van jou zou ik dat ook nooit gedacht hebben, Selena.’

Zijn toon was haast schijnheilig, wat Selena ergerde.

‘Waarom niet?’ vroeg ze. ‘Omdat Lucas een dronkaard was? Bedoelde je dat soms?’

‘Lieve hemel, Selena, dat bedoelde ik helemaal niet.’

‘Wat bedoelde je dan wel?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet precies,’ zei Ted, in het geheel niet op zijn gemak. Selena’s krampachtige zelfbeheersing maakte hem nerveus. Het liefst was hij op zijn knieën gevallen om zijn schuld te belijden en om vergeving te smeken, maar in plaats daarvan zei hij alleen maar: ‘Dat gedoe met die cocktails komt altijd een beetje grootsteeds op me over.’

‘Ik was niet van plan om je een cocktail aan te bieden, Ted. Het is acht uur ’s avonds en ik dacht dat je misschien trek zou hebben in een glas brandy om het ongetwijfeld uitstekende diner dat je moeder je zal hebben voorgezet voor je weg mocht wat te laten zakken.’

‘Nee, dank je wel,’ zei Ted, stijfjes. Hij zat in een leunstoel met zijn handen op zijn knieën; hij boog zich naar haar toe, maar was toch heel ver weg, alleen in zijn gevoelens van schuld en spijt nu hij Selena weer zag.

Selena schonk brandy in een groot cognacglas. ‘Nou, proost dan maar,’ toostte ze, in de hoop dat hij de ironie van haar woorden zou oppikken. ‘Je rookt zeker ook niet?’

‘Nee.’

‘Ik wel,’ zei ze uitdagend en stak een sigaret op. ‘Waar wilde je me eigenlijk over spreken?’ vroeg ze toen.

Ted stond op en liep naar het raam aan de voorkant van de kamer. Hij stak zijn handen in zijn zakken en boog zijn hoofd wat naar achteren als om zijn nekspieren te ontspannen.

‘Ik ben van plan te gaan trouwen,’ zei hij. ‘Met een meisje dat ik in Boston heb leren kennen.’

Selena gaf niet het geringste geluid. Ze zette zwijgend haar glas neer en legde haar sigaret in een asbakje.

‘Aha…’ zei ze eindelijk en haar stem was geen barst veranderd.

Ted draaide zich langzaam om en stak zijn handen uit met een gebaar alsof hij haar om hulp vroeg.

‘Ik heb het nog aan niemand verteld,’ zei hij. ‘Ik wilde dat jij het als eerste zou weten.’

‘Vanwaar al die moeite?’ vroeg Selena, en dit keer klonk haar bitterheid duidelijk door in haar stem. ‘Waarom eigenlijk?’

‘Peyton Place is maar een klein plaatsje. Er wordt natuurlijk over gepraat en ik wilde niet dat je het van iemand anders zou horen.’

‘Wat verrekt keurig van je, Ted,’ zei ze.

‘Selena, maak het nu in hemelsnaam niet moeilijker dan het al is.’

‘Vind je het dan moeilijk, Ted?’ vroeg ze. ‘Waarom eigenlijk? Ik wist immers al voor die rechtszaak begon dat de grote Ted Carter zich niet zou kunnen veroorloven met een moordenares te trouwen. Dus waarom zou het jou moeilijk vallen me te vertellen dat je een nieuwe vriendin hebt?’

‘Je weet verdomd goed wat ik voor jou voel, Selena,’ zei Ted met dichtgeknepen stem. ‘En daar zal nooit verandering in komen ook. We hadden heel veel samen vroeger, maar we hebben geen toekomst.’

‘Heb niet het lef me daar te gaan staan vertellen hoeveel je voor me voelt!’ schreeuwde Selena, terwijl ze met gebalde vuisten overeind sprong. ‘Iedereen hier in de stad weet wat je voor me voelt, dus die toespraakjes van jou zijn totaal overbodig. Daar kom je een beetje te laat mee.’

‘Selena, wil je niet nog een paar minuten gaan zitten en me laten uitspreken? Ik wil je dit graag zo goed mogelijk uitleggen.’

‘Er valt niets uit te leggen, Ted,’ zei ze vermoeid. ‘Ga maar liever weg.’

Hij greep haar ellebogen. ‘Toe,’ zei hij. ‘Ga nou even rustig zitten.’

Ze haalde haar schouders op, ging zitten en liet de brandy in haar glas walsen.

‘Selena, je weet dat ik altijd advocaat heb willen worden,’ begon Ted. ‘Niet zo’n doodgewone advocaat als die ouwe Charlie Partridge, maar echt een topadvocaat.’

‘Er is een tijd geweest dat jij Charlie nog niet zo beroerd vond,’ onderbrak Selena hem. ‘Maar toen wist je natuurlijk nog niet of je naar Harvard zou mogen en kon Charlie je daarbij helpen.’

Ted negeerde haar stekelige opmerking omdat hij er geen antwoord op wist. Wat ze zei was waar. Hij wist beter dan wie dan ook hoe waar het was.

‘Harvard alleen betekent niet automatisch een groot succes,’ ging hij voort. ‘Om succesvol advocaat te worden, heb je een kruiwagen nodig. Je moet iemand achter je hebben die je een zetje geeft.’

‘Aha, ik begin het door te krijgen,’ zei Selena, terwijl ze zichzelf nog eens inschonk. ‘Is de vader van dat meisje in Boston misschien een vooraanstaand advocaat?’

Ted keek naar de grond. De redenen die hij zo volkomen begrijpelijk en aanvaardbaar had gevonden terwijl hij op weg was naar Selena’s huis, kwamen hem nu plotseling schandalig voor. Nu hij tegenover Selena zat, die zo veel had meegemaakt, kwamen alle intriges die hem moesten helpen carrière te maken banaal en kinderachtig over. Maar hij had de beslissende stap al gezet en hij kon niet meer terug. In zijn hart wist hij dat zijn redding bij Selena lag, maar het was onmogelijk. Volkomen onmogelijk. Hij troostte zich met die gedachte. Het was volkomen onmogelijk. En dat was de schuld van het noodlot, niet de schuld van Ted Carter. Met dergelijke uitvluchten weten zwakkelingen hun trots te handhaven.

‘Ze heet Jennifer Burbank. Haar vader is John Burbank van Burbank, Burrell & Archibald, een van de grootste advocatenkantoren in Boston.’

Selena gooide haar hoofd in de nek en begon te lachen. ‘Schei uit,’ gierde ze. ‘Dat meen je toch niet? Jennifer Burbank! Het grootste advocatenkantoor van Boston!’ Ze wilde wel ophouden met lachen, maar ze durfde niet goed, want ze was bang dat ze dan zou gaan huilen.

‘Toe, Selena, alsjeblieft…’ smeekte Ted.

En Selena hield op met lachen. Ze draaide haar hoofd om en haar lange, donkere haren gleden van haar schouder over haar rug. Van tranen was nu geen sprake meer. Haar violette ogen waren bijna zwart en de zachte, rode mond die Ted zo vaak gezoend had was verstrakt in een geforceerd glimlachje.

Lieve god, dacht Ted terwijl hij haar aankeek, nu weet ik hoe ze eruit moet hebben gezien toen ze Lucas vermoordde. Ik had nooit gedacht dat ze er zó uit zou kunnen zien.

‘Vertel eens wat over haar, Ted,’ zei Selena met zachte stem. ‘Hoe ziet ze eruit? Klein, blond, een roze met witte huid en borsten als citroenen?’

‘Selena!’

‘Met dat soort moet je voorzichtig zijn, Ted,’ ging ze verder met een stem die al te beheerst en al te vriendelijk klonk. ‘Die steenrijke families uit Boston, dat is allemaal inteelt, weet je. Ze zal wel teer van gestel zijn, denk ik. Peyton Place overleeft ze niet. Dat dunne, blauwe bloed is niet bestand tegen onze winters.’

‘We komen niet in Peyton Place wonen,’ zei Ted rustig. ‘Als ik van Harvard afgestudeerd ben, ga ik bij haar vader in de maatschap.’

‘En vertel me eens, meneer de advocaat, weten die aristocratische Burbanks het van óns? Van jou en mij, bedoel ik, en van Lucas en zo? Of hebben ze geen kranten meer gelezen sinds de dood van Henry Adams?’

‘Ze weten dat jij en ik samen school gegaan hebben.’

‘Tjonge jonge,’ zei Selena, zogenaamd verbaasd. ‘Hoor me die kleine Ted Carter eens! “School gegaan”. Heb je weleens opgemerkt dat alleen heel chique mensen die op een particuliere school zijn geweest het hebben over “school gegaan”? Is dat je nooit opgevallen, Ted? Wij arme sloebers die het met een openbare school moesten doen, hebben het gewoon over “samen op school zitten”. Ik ben zó blij dat je je zo goed bij je nieuwe schoonfamilie weet aan te passen, Ted. Het zou afschuwelijk zijn als ze je een proleet vinden.’

‘Selena, moet je nou echt zo’n hatelijke toon aanslaan? Kunnen we niet met elkaar praten als oude vrienden? Zo ken ik je niet, Selena.’

‘Misschien ben ik de oude Selena wel niet meer, Ted. Misschien heb je gelijk, misschien ken je me zo niet meer. Maar zo wórd ik in ieder geval wel, Ted. Ik ben niet van plan nog langer die lieve, kleine, onschuldige Selena te zijn, die met iedereen op even goede voet staat. En met jóú wens ik in de allereerste plaats niet langer op goede voet te staan.’ Haar stem klonk nu niet zacht meer. Ze perste de woorden hees en moeilijk uit haar keel. ‘Pak je jas en donder op!’ schreeuwde ze.

Ted stond op en keek hoe Selena zich weer een borrel inschonk. Hij trok zijn jas aan en bleef hulpeloos voor haar staan.

‘Krijg ik een afscheidskus van je?’ vroeg hij.

‘Donder op!’ krijste Selena. ‘Ik wil je nooit meer zien. Ik word kotsmisselijk van je. Ik zou net zo lief een rat een zoen geven als jou. Opkrassen!’

Toen hij weg was, zat ze lang voor zich uit te staren, met twee handen om haar brandyglas. Toen stond ze langzaam op, liep naar de keuken en goot de inhoud van het glas in de gootsteen, alsof het door Teds aanwezigheid besmet was geworden.

Toen Joey binnenkwam, zat ze in een leunstoel te breien.

‘En?’ vroeg hij onmiddellijk.

‘Hij gaat trouwen,’ antwoordde ze rustig. ‘Met een meisje uit Boston. Jennifer Burbank heet ze.’

Joey keek zijn zus aan en begon toen zijn jas los te knopen. ‘Ben je verdrietig, Selena?’ vroeg hij eindelijk.

Ze rolde haar breiwerk op en borg het weg in een doos.

‘Ja,’ zei ze en ging naar de keuken om koffie te zetten.

Joeys zwarte schijf ging tik-tik-tik over het dambord en hij verwijderde drie witte van Selena.

‘Acht spelletjes gewonnen,’ zei hij. ‘Wie had het ook alweer over ongenadig van langs geven? Opschepper! Ik ben toch beter als jij.’

‘Dan jij,’ verbeterde ze automatisch.

De klok op de schoorsteenmantel sloeg twee keer. ‘Lieve hemel, twee uur in de morgen,’ zei Selena. ‘Naar bed.’

Joey stond op en rekte zich uit. ‘Ik geloof dat ik maar een deken pak en hier op de bank ga liggen,’ zei hij achteloos. ‘Dan kan ik een oogje houden op het vuur.’

‘Best, Joey,’ zei Selena. Ze gaf hem een zoen op zijn wang. ‘Slaap lekker.’

De wind was vrijwel geheel gaan liggen, maar achter de zwarte vierkantjes van het raam aan de voorkant zag Joey de sneeuwvlokken onophoudelijk naar beneden dwarrelen en hij wist dat het de hele nacht zou blijven sneeuwen. Hij controleerde nogmaals of de voordeur wel op slot zat en gooide een nieuw blok op het vuur.

Selena lag met haar gezicht naar het raam te wachten op het eerste licht. Ze bad dat het dag zou worden en dat er een einde zou komen aan de dreiging van de nacht. Ik wou dat ik een kind was, dacht ze. Ik wou dat ik nog echt geloofde dat er geesten bestonden en dat het in sommige huizen spookte. Maar het zijn mijn eigen herinneringen die rondspoken in dit huis. Ze huilde stilletjes in haar kussen. Ze dacht aan Ted, maar het was niet om hem dat ze huilde. Hij stond alleen maar symbool voor alles wat ze verloren had. Ik heb alleen nog maar eenzaamheid, dacht ze bij zichzelf. Meer heeft het leven mij niet gegeven.

Toen Selena en Joey eindelijk in slaap vielen, begon het buiten al licht te worden en was de wind opnieuw opgestoken.