WAAIERS!

Van dezelfde auteur:

Dit is onze tijd

De ereronde van de eland

Koos, Kenny en Johnny

Ik heb een heel andere wedstrijd gezien

PANIAGUA

De rode vod en andere wielerverhalen

Wilco Kelderman bestaat niet

THIJS ZONNEVELD

en andere wielerverhalen

Nieuw Amsterdam Uitgevers

Veel verhalen in deze bundel verschenen eerder in Algemeen Dagblad, Bahamontes, NUsport en Grinta.

© Thijs Zonneveld 2015

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp Pankra

Foto auteur © Ewoud Broeksma

ISBN 978 90 468 2020 9

NUR 480

www.nieuwamsterdam.nl/thijszonneveld

www.thijszonneveld.com

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2015, met ISBN 978 90 468 2019 3

INHOUD

Proloog - Waaiers

VDP II

Lieve Vlamingen,

Fifty Shades of Thomas Dekker

When I’m wiser and I’m older

Bobijntje

Appeltje-eitje

Ribbedebie

Een walvis op het strand

Op rapport

TD

John Beton

Pokeren

De koers die een week duurde

Tv kijken

Joggingbroek

Renners zijn ook mensen

Braadworsten

Wachten

Kleuterfiets

Klerezooi

Hoe Bauke de Tour won

Ramón Abandon

Wantrouwen

Betalen voor je plekje

Asfalt

Zelfmoordmissie

Een ereronde voor een dode renner

De betonnen kop van Bertje

Vinex in het kwadraat

Mooiboy

Kggggggggggggg

Tommy D. olé olé

Totostress

Wij zijn wielrenners

Natte tosti’s

Lars, jongen toch

Waaiers!

De val van Tom Dumoulin

Masochist

Hoe Marianne Vos won van iedereen, maar verloor van zichzelf

Eén alinea voor Anna

Een universum hier zes seconden vandaan

De kopgroep is dood

Vliegen

Achter elkaar fietsen

Derde bal

Over geloof en geloofwaardigheid

Hoop

Kunst van het dalen

Pis

Een stelletje hypocrieten

Een tube tandpasta

Billenknijpen

Froome is anders dan alle anderen

De maandag na de Tour

Bericht aan Bocht Zeven

Een drol op een slagroomtaart

Vijftien redenen waarom je de komende weken in je trainingsbroek op de bank zit

Aan de auto

Milli Vanilli

Een moeras van zelfmedelijden

Op een geleende fiets

‘Ik heb heel vaak gedacht: godverdomme, mijn benen doen pijn, ik los gewoon’

Chuparueda

Vasil was alleen

Peter

PROLOOG

WAAIERS

Stiekem is de hoop op waaiers er altijd. Als ik langs de weg sta tijdens de Tour de France, als ik op een verloren dinsdagmorgen in januari via een korrelige livestream de Ronde van Qatar probeer te volgen, en zelfs als ik een rondje door het park fiets met mijn dochtertje. Want je weet nooit wanneer het gebeurt.

Schoonheid houdt zich vaak verborgen op plaatsen waar je haar niet verwacht. Op het moment dat het peloton door een woestijn rijdt, door een eindeloos lege polder of over een lange rechte weg langs een industrieterrein. Maar juist daar kan ze zich opeens tonen: in de vorm van waaiers. Zomaar, uit het niets. Als een cadeau dat uit de hemel komt vallen. Een briesje wind uit de goede richting, een paar renners die de boel in de fik steken – en het is gebeurd.

Binnen een paar minuten kan een gezapig voortpeddelend peloton veranderd zijn in plukjes renners die spartelend om hun moeder roepen. Het is wreed, maar prachtig. En die combinatie van wreed en prachtig is precies waarom we naar wielrennen kijken.

VDP II

Hij had nog tijd om een sneeuwpop te maken. Of om een ijsje te eten. Zelfs als hij halverwege was gestopt om een praatje te maken met de rondemiss, dan had hij nog gewonnen.

Mathieu van der Poel kon niet verliezen gisteren. Het kwam niet eens bij hem op dat er ook nog iemand anders dan hijzelf wereldkampioen veldrijden kon worden. Het plan was simpel: na de start ging hij op kop rijden, net zo lang tot er niemand meer in zijn wiel zat, en daarna maakte hij de tien rondjes vol. Zijn achtervolgers spartelden continu een paar honderd meter achter hem aan. Zodra ze iets dichterbij kwamen en een klein beetje hoop kregen, deed VDP keer op keer hetzelfde: hij draaide de gashendel open en de hoop van zijn concurrenten de nek om.

(Na afloop probeerden die arme Vlamingen Wout Van Aert uit te roepen tot officieuze wereldkampioen. Ik geloof dat het was omdat Van Aert tijdens zijn alles-of-niets-achtervolging een paar rondes sneller had gereden dan Van der Poel. Als we op die manier wedstrijden gaan beslissen, hebben we voortaan dertig winnaars bij iedere cross. Laten we het er maar op houden dat het satire was. Als Sven Kramer straks op het WK allround geklopt wordt door een Belg maken we er vast ook een mopje van.)

Ruim een uur heb ik met open mond naar Van der Poel gestaard. Dát hij won snapte ik nog (nou ja, een beetje dan). Maar het was vooral de manier waarop. Zo volwassen, zo zakelijk, zo koeltjes. En zonder een spoor van zenuwen. Toen zijn naam werd omgeroepen bij de start stond hij nog rustig te wateren naast een paar supporters. De wedstrijd was een onemanshow, maar dan zonder dat het een show was. Ja, hij sprong af en toe met fiets en al over een paar balkjes, maar alleen als het nodig was. Hij nam geen overbodige risico’s, hij maakte geen fouten, hij probeerde zijn tegenstanders niet op meer afstand te rijden dan strikt noodzakelijk was, en hij maakte zelfs geen wheelie bij de finish. Het was alsof hij – tomptiedomtiedom – naar de bakker op de hoek fietste voor een halfje volkoren en een zak krentenbollen.

In de laatste rechte lijn kneep hij even zijn ogen dicht, in een poging om emoties te laten opwellen, maar de tranen kwamen niet. Even later stond hij op het podium in een regenboogtrui alsof hij het al een keer of drie eerder had gedaan (wat ook zo was trouwens). Er werd een deuntje gespeeld dat hij kon dromen, er werden wat foto’s gemaakt en hij moest een paar microfoons en opschrijfboekjes vol praten. Papa spoelde de fietsen schoon, mama begon vast aan de was en de camper rook naar spaghetti met ketchup en Parmezaanse kaas – net als de week ervoor en de week daarvoor.

Begrijp me niet verkeerd: het was ongelofelijk wat VDP gisteren deed. Maar het allerongelofelijkst was dat het tegelijkertijd business as usual was. Mathieu van der Poel deed precies wat hij in zijn hoofd had: wereldkampioen worden bij de profs.

Het werd tijd ook.

Hij is al zeker twee weken twintig.

LIEVE VLAMINGEN,

Sorry, sorry, sorry, sorry en nog eens sorry. Het had niet mogen gebeuren. Het was een typisch gevalletje miscommunicatie. Of anders een vlaag van verstandsverbijstering. Echt, die kleine Mathieu van ons bedoelde het heus niet zo.

Een Nederlander als wereldkampioen veldrijden, dat hoort natuurlijk niet. Dat is heiligschennis. Na een uurtje modderzwoegen hoort de Brabançonne gespeeld te worden, niet het Wilhelmus. Ja, bij de vrouwen of bij de junioren, daar gaat het misschien nog nét – maar niet bij de profs. Laten we wel wezen: de cross is een Vlaamse sport. De renners zijn bijna allemaal Vlaams, de toeschouwers zijn Vlaams, het bier is Vlaams, de wedstrijden zijn Vlaams, de ploegen zijn Vlaams, de commentatoren zijn Vlaams en de modder is Vlaams. Dus het zou niet meer dan logisch zijn als de wereldkampioen ook Vlaams is.

In Vlaanderen worden crosswereldkampioenen hun leven lang op handen gedragen. In Nederland hebben we een dag of twee genoten van de overwinning van Van der Poel, daarna vroegen we hem of hij een beetje haast wilde maken met de overstap naar de weg. En wanneer hij nou eens een keer de Tour de France ging winnen. Leuk en aardig hoor, dat geploeter door de bagger, maar het blijft een beetje een speeltuinsport voor mensen die ‘Wablief?’ zeggen in plaats van ‘Hè?’. Wablief, dat zeggen we hier alleen als we niezen.

Een Nederlandse veldritzege is daarom per definitie onverdiend. Kijk maar naar de reacties na afloop van het WK in Tabor. Naar de Vlaamse tranen, naar de Vlaamse frustratie. Het was enorm oneerlijk dat Wout Van Aert niet had gewonnen, want die was gevallen en zijn ketting zat ook in het complot. Waarom het allemaal oneerlijk was weet ik niet, maar oneerlijk was het. Net als dat het oneerlijk was dat Pauline Ferrand-Prévot nauwelijks aan crosswedstrijden had meegedaan en op het WK heel stiekem ineens wél meedeed en won van Sanne Cant. Zdenek Stybar haalde vorig jaar ook zo’n geintje uit: één keertje meedoen en dan meteen winnen. Hoe durven ze, die buitenlanders? Ik bedoel: dat is toch respectloos? Na afloop van de cross twitterde ik zelf een paar schijtlollige dingen om nog een beetje zout in jullie wond te strooien, waarop ik terecht een paar doodsbedreigingen en haatmails kreeg.

Ik begrijp jullie volkomen. Laten we wel wezen: wij zouden het hier in Nederland ook bijzonder respectloos vinden als pak ’m beet Bart Swings wereldkampioen allroundschaatsen werd. Of erger nog: de Elfstedentocht won. Dat doe je gewoon niet. We vinden het heel schattig als hij meedoet, en hij mag ook best een keer een klein wedstrijdje tussendoor winnen, maar als het er écht om gaat dan houdt hij zich maar een beetje in.

Dus sorry. Echt heel erg sorry. Het zal niet meer gebeuren. We zullen Mathieu zo snel mogelijk de weg op dwingen, net zoals we met Lars Boom hebben gedaan (sorry nog voor die ene keer in Treviso). Maar dat verandert natuurlijk niks aan het feit dat er komend seizoen een Nederlander in de regenboogtrui door de bagger rijdt. Daar is nu niets meer aan te doen.

Eén troost: Mathieu zegt ook ‘wablief’.

FIFTY SHADES OF THOMAS DEKKER

Je kunt hem een klasbak noemen, of een pannenkoek. Een held of een schlemiel. Een luie lamzak of een trainingsbeest. Een zelfverzekerde mooiboy of een onzeker jochie. Een volger of een leider. Een lul de behanger of een toffe peer. Het rare is: Thomas Dekker is het allemaal.

Weinig sporters wekken zo veel verschillende reacties en emoties op als Dekker. Het lijkt onmogelijk om geen mening over hem te hebben. Hij fascineert en irriteert tegelijk; hij is één grote tegenstelling. Een polderjongen in een Italiaanse villa, een branieschopper met een klein hartje, een open boek met letters die continu door elkaar dansen. Bij hem weet je één ding zeker: de volgende pagina is altijd een verrassing. Nooit gaat het zoals je denkt dat het zal gaan.

Al voordat hij prof was stonden de schijnwerpers op hem gericht. Hij was al een vedette voordat hij één grote wedstrijd had gewonnen. Hij was waar Nederlandse wielerfans naar smachtten: een renner die de Tour ging winnen en het nog doodleuk aankondigde ook. In zijn eerste wedstrijd bij de profs was hij al kopman en dat vond hij de normaalste zaak van de wereld. En ja, hij won nog ook. Geduld had hij niet. Het moest snel. Liever vandaag dan morgen, maar nog liever gisteren.

Ook naast de fiets moest het snel. Bij Rabobank hielden ze er niet zo van dat hij in een Porsche reed. Dat vond hij onzin. In het seizoen nadat hij bij Rabo vertrokken was, reed hij met zijn Porsche naar het hotel van die ploeg, op de avond voor het Nederlands kampioenschap. Hij scheurde een paar keer veel en veel te hard heen en weer voor het hotel. Als statement tegen de grijzemuizenmentaliteit. Dat statement eindigde overigens niet helemaal zoals hij had gepland: de nacht voor het NK sliep Dekker op een bankje in de cel van het plaatselijke politiebureau.

Eigenlijk liep het op dezelfde manier af met zijn droom om de Tour te winnen. Hij wilde te veel en te snel. Na zijn schorsing was hij een andere renner. Minder goed, minder arrogant, en misschien nog wel controversiëler dan daarvoor. Hij maakte nieuwe vrienden en nieuwe vijanden doordat hij – in stapjes – schoon schip maakte. Hij keek zichzelf aan in de spiegel en hij fileerde zijn eigen keuzes. Hij zag de valkuil waar hij in was gestapt, hij waarschuwde jonge renners om niet zijn voorbeeld te volgen.

Thomas Dekker, de jongen die ooit niemand liever wilde zijn dan Thomas Dekker, adviseerde jonge Thomas Dekkers om geen Thomas Dekker te worden. Het was prachtig en vreemd tegelijk. En ingewikkeld, maar dat spreekt bij Dekker voor zich.

Overmorgen valt hij het werelduurrecord aan. Dat is maar goed ook. Het zou niet bij hem passen om zijn carrière te laten uitgaan als een nachtkaars. Alles of niets met de schijnwerpers op zich gericht: hij is ervoor gemaakt. Het resultaat kan alle kanten op. Hij kan afgaan als een prutser en nooit meer op een fiets stappen, hij kan het uurrecord pakken en weer een grote ploeg vinden, hij kan aankondigen dat hij de nieuwe presentator van Spuiten en Slikken wordt, hij kan als een kluizenaar op de Popocatepetl gaan wonen en nooit meer één woord zeggen.

Of allemaal tegelijk.

Want bij Dekker weet je één ding zeker: het gaat nooit zoals je denkt dat het zal gaan.

WHEN I’M WISER AND I’M OLDER

Het uur had een seconde of zeventien langer moeten duren. 271 meter – net iets meer dan een rondje – kwam Thomas Dekker gisterenavond in het Mexicaanse Aguascalientes tekort om het werelduurrecord van Rohan Dennis te breken.

Na een minuut of veertig was-ie er ineens weer: de tong van Thomas Dekker, ver uit zijn mond. Als een rode lap voor zijn eigen ogen. Net als vroeger, toen Dekker als jonge prof met zijn tong uit zijn mond pelotons vol vedetten de stuipen op het lijf joeg. Net als ooit, toen het pad van zijn toekomst geplaveid was met gouden stoeptegels.

Drie maanden geleden had Dekker de keuze: stoppen, aankloppen bij een klein ploegje of een aanval doen op het werelduurrecord. Hij koos voor het laatste. Natúúrlijk koos hij voor het laatste. Dekker wilde zijn carrière niet als een nachtkaars laten uitgaan, hij zocht de schijnwerpers juist op. Als hij zou slagen, dan kon de hele wereld hem zien juichen. En als hij zou falen, dan zou de hele wereld hem zien afgaan. Zwart of wit, alles of niets.

Het wordt uiteindelijk geen van beide. Dekkers aanval op het uurrecord van Dennis mislukt, maar hij komt er zo dichtbij dat je niet van afgaan kunt spreken. In het laatste kwartier, het kwartier waarin hij afstand had willen nemen van het schema van Dennis, lopen zijn rondetijden net te veel op. Dennis, de winnaar van de Tourproloog in Utrecht, rijdt virtueel een rondje voor hem uit. Maar met zijn 52,221 kilometer is Dekker wel sneller dan Jens Voigt, sneller dan Jack Bobridge en sneller dan Matthias Brändle – drie van de profs die hem de afgelopen maanden voorgingen. En dat terwijl Dekker eind oktober niet veel meer was dan pelotonvulling.

Na zijn poging zegt Dekker: ‘Toen ik klaar was, kwamen alle emoties eruit. Ik heb wel even staan janken. Ik ben heel erg teleurgesteld, maar ergens ook wel trots. Ik heb alles gegeven, heb er alles aan gedaan in de voorbereiding, maar het is niet genoeg. Van tevoren wist ik dat het kielekiele ging worden, dan is het zo jammer als het net niet is. Maar meer zat er niet in. De eerste twintig minuten gingen nog relatief makkelijk, daarna werd het heel erg zwaar. Het laatste half uur reed ik met een hartslag van 190: dan begin je op een gegeven moment wel de controle te verliezen. Het was het meest eenzame uur van mijn carrière. Het duurde zo lang. Ik heb het niet gehaald, maar het voelt ook niet als een desillusie. Wat ik nu ga doen? Dat weet ik niet. Ik moet het eerst laten bezinken. Ik heb geen enkel idee hoe mijn toekomst eruitziet.’

Eigenlijk waren de afgelopen maanden, waarin Dekker specifiek trainde voor het uurrecord, een zoektocht naar zichzelf. Hij was verdwaald, de afgelopen jaren. Na zijn dopingschorsing doofde het heilige vuur langzaam, de afgelopen drie jaar reed hij rond op de automatische piloot als knecht in een grote ploeg. Maar in de aanloop naar zijn aanval op het uurrecord hervond Dekker zichzelf. De overtuiging was terug (‘Of ik het ga halen? Natuurlijk ga ik het halen!’), zijnvermogenkeerde terug (in de eerste twee trainingsmaanden voor het uurrecord boekte hij bijna tien procent vooruitgang), en tijdens de aanval op het record hangt ook zijn tong weer ouderwets ver uit zijn bakkes.

Misschien omschrijft de passage uit het liedje van Avicii – dat deel uitmaakt van de door hemzelf samengestelde playlist en dat na 45 minuten over de baan schalt – het wel het beste: ‘So wake me up when it’s all over / When I’m wiser and I’m older / All this time I was finding myself / And I didn’t know I was lost.’

Dekker zal de achterstand die hij de afgelopen vijf jaar opliep nooit meer inhalen, maar in Aguascalientes liet hij zien dat hij het nog steeds kan. Hij weet zelf nog niet of hij nog wel door wil als wielrenner, maar zijn uurrecordpoging is een open sollicitatie naar profploegen, en misschien ook wel naar de Nederlandse achtervolgingsploeg op de baan.

Als de aanval op het uurrecord zijn laatste optreden als wielrenner zal blijken, dan is hij vertrokken door de voordeur.

BOBIJNTJE

Vandaag komt de koers thuis. Het peloton rijdt de komende anderhalve week door Vlaanderen, de meeste wielergekke regio van de planeet. Hier zijn de tien redenen waarom u komende anderhalve week op het puntje van uw stoel moet zitten.

1  Vanwege de eerste koers in het rijtje Vlaamse koersen: Dwars Door Vlaanderen. Ieder jaar weer een chaotische wedstrijd met een onvoorspelbaar verloop. Niemand weet hoe goed de benen zijn, het regent om de haverklap en het gebruik van oortjes is niet toegestaan. Vorig jaar won Niki Terpstra. Drie jaar geleden trouwens ook.

2  Vanwege de koersen die volgen op Dwars Door Vlaanderen. De komende anderhalve week draait en keert het peloton op een strookje land zo groot als een postzegel – vaak door dezelfde dorpjes, over dezelfde hellingen en dezelfde kasseistroken. Als je je tentje in het weiland naast de Oude Kwaremont of de kasseien van de Haaghoek plant, dan zie je het peloton de komende anderhalve week zes keer aan je voorbij trekken. Het programma ziet er als volgt uit: vandaag Dwars Door Vlaanderen, vrijdag de E3 Prijs, zondag Gent-Wevelgem, dinsdag tot en met donderdag de Driedaagse De Panne en volgende week zondag de Hoogmis van de Heilige Wielerweken: de Ronde van Vlaanderen. De Vlaamse koersweken kun je overigens zonder problemen doortrekken naar Parijs-Roubaix: op de tweede zondag in april wordt Noord-Frankrijk geannexeerd door Vlaamse wielerfans.

3  Vanwege Nairo Quintana. De Colombiaanse kabouterklimmer staat vandaag aan de start van Dwars Door Vlaanderen. Hij heeft in zijn hele leven nog nooit een kassei gezien, hij moet bidden om niet te verdwijnen in het gootje van de Taaienberg en een rol van betekenis zal hij waarschijnlijk niet spelen in de wedstrijd – maar dat maakt niet uit. Quintana doet vandaag mee om ervaring op te doen voor de kasseienetappe in de komende Tour de France.

4  Vanwege Bradley Wiggins. Zijn hoofddoel is dit jaar niet de Tour, de Olympische Spelen, het WK of het opdrinken van zijn eigen biercollectie. Hij werkt al maanden toe naar Parijs-Roubaix. En als Sir Bradley iets in zijn kop haalt, dan faalt hij zelden.

5  Vanwege Michel Wuyts en José De Cauwer, de wielerpriesters die op de Belgische tv dag in dag uit fluisterend over de koers prevelen. Schrijf de woorden ‘goesting’, ‘bobijntje’, ‘rekkertje’, ‘dzjutoch’, ‘Tom’ en ‘Boonen’ op een blaadje en roep ‘Bingo!’ als ze allemaal genoemd zijn. Kan nooit langer dan vijf minuten duren.

6  Vanwege de ochtendetappe van de Driedaagse De Panne, volgende week donderdag. Met een beetje mazzel zit je om half tien ’s ochtends met een kop koffie en een kaakje te kijken naar een peloton dat in waaiers getrokken is.

7  Vanwege Dylan van Baarle. Wie? Dylan van Baarle. Pas 22, maar een groot talent voor de voorjaarsklassiekers. (En als het er dit jaar niet uitkomt, dan volgend jaar wel.)

8  Vanwege de Berendries. Een heuveltje van niks, maar met een naam zo mooi dat het om te janken is.

9  Vanwege Oleg Tinkov, de Russische teameigenaar van Saxo-Tinkoff. Hij heeft te veel geld en een te groot ego, verlies accepteert hij niet. Maar wat gebeurt er als zijn dure kopman Peter Sagan de komende weken niks wint? Ontslaat Tinkov ’m dan? Stelt hij zichzelf op in Parijs-Roubaix? Of voert hij de ploegleiding af naar een Siberisch strafkamp?

10 Vanwege Fabian Cancellara. En Sep Vanmarcke. En Ian Stannard. En Niki Terpstra. En Lars Boom. En Sebastian Langeveld. En Zdenek Stybar. En Pippo Pozzato. En Edvald Boasson Hagen. En vanwege al die andere klassiekerspecialisten die het hele seizoen om de komende tweeënhalve week heen bouwen. Eén probleem: er zijn altijd meer potentiële winnaars van de grote Vlaamse koersen dan er grote Vlaamse koersen zijn.

APPELTJE-EITJE

Het was drie tegen één, een overmacht aan Etixx-renners tegen een eenzame Engelsman. Maar juist die eenzame Engelsman – Ian Stannard – won. Tom Boonen, Niki Terpstra en Stijn Vandenbergh presteerden het onmogelijke: ze gaven de Omloop Het Nieuwsblad weg door fout op fout te stapelen.

Op tien kilometer voor de finish kijkt Niki Terpstra achterom. De weg is leeg, er is geen achtervolger te zien. De overwinning is binnen, dat kan niet anders. Met drie man van dezelfde ploeg in een kopgroep van vier: appeltje-eitje. Ja, er moet nog even afgerekend worden met die ene Engelsman die al een kilometer of dertig in het wiel zit, maar dat mag geen probleem zijn.

Het wordt wél een probleem.

190 kilometer lang domineert Etixx Quick-Step de koers. De renners van Patrick Lefevere rijden altijd op de voorste rijen, en als het peloton op de kasseien van de Haaghoek uit elkaar wordt gereden wemelt het van de Etixx-renners. Vier renners raken voorop, waarvan drie van Etixx: Tom Boonen, Niki Terpstra en Stijn Vandenbergh. Doordat Lotto-Jumbokopman Sep Vanmarcke wordt weggeslagen met een lekke band, kan slechts één renner het Etixx-trio volgen: de Britse os Ian Stannard.

Etixx heeft alle troeven in handen, als een Noord-Koreaanse politieke partij die bij de laatste verkiezingspeiling negentig procent van de stemmen haalt. Maar in de laatste tien kilometer krijgen Boonen, Terpstra en Vandenbergh het voor elkaar om tóch te verliezen. Het gebeurt omdat Stannard belachelijk sterk is, en omdat hij zich kilometers lang in het wiel heeft kunnen verstoppen, maar vooral omdat de Etixx-renners meer tégen elkaar rijden dan mét elkaar.

Tom Boonen, die nog nooit de Omloop Het Nieuwsblad won, valt zelf aan in plaats van dat hij zich in het wiel van Stannard nestelt en zich concentreert op de sprint. Na afloop steekt hij de hand in eigen boezem: ‘We hebben een fout gemaakt door te proberen met iemand alleen aan te komen. We hadden beter doorgereden met mij in het wiel.’ Zijn aanval is een mengeling van overmoed en angst. Angst voor zijn eigen ploeggenoten wel te verstaan, want als Terpstra of Vandenbergh een beslissend gat slaat, dan zou Boonen wéér de Omloop niet winnen. Boonens aanval strandt. Zijn motor ontploft en hij wordt teruggepakt door Stannard.

Na de aanval van Boonen demarreert Terpstra. Het lijkt het ideale moment: Stannard heeft net een grote inspanning moeten leveren om Boonen terug te halen en bovendien zit hij even ingesloten. Maar de aanval van Terpstra reikt niet ver: hij wordt teruggehaald door zijn ploeggenoot Vandenbergh. Die zegt na afloop dat hij ‘niet had begrepen dat Terpstra demarreerde’. Dat klinkt niet bijster geloofwaardig, maar goed, na tweehonderd kilometer kasseien en heuveltjes rijden er wel vaker renners rond wier zicht belemmerd wordt door hun eigen snot.

De laatste fout komt op naam van Terpstra. Hij is de enige die Stannard kan volgen als die aanvalt. De laatste kilometer plakt hij aan het wiel van de Engelsman. Maar vlak voor de sprint neemt Terpstra de kop over. Hij gaat te vroeg aan, valt stil en Stannard passeert hem vlak voor de streep. Terpstra:

‘Ik ging vroeg aan, maar toen kwam ik de hoek om en kreeg ik een stoot wind. Op honderd meter van de streep dacht ik dat ik ’m nog had, maar op 75 meter wist ik dat ik het niet meer ging redden. We hebben geblunderd. We wisten dat we Stannard eraan hadden hangen. Maar ik dacht: die hebben we wel.’

Etixx-manager Patrick Lefevere staat na afloop de pers te woord met een gezicht als een oorwurm. ‘Ik ben ontgoocheld. We waren de sterkste ploeg in koers, maar mijn jongens wilden te graag winnen. Als dit voetbal was, dan hadden we de wedstrijd negentig minuten lang gedomineerd en kregen we in de laatste minuut een goal tegen.’

Maar daarmee schetst hij de situatie rooskleuriger dan-ie is. Het lijkt meer op 3-0 voorstaan en met 3-4 verliezen, door drie eigen goals in blessuretijd.

RIBBEDEBIE

(Uit de bundel Kuurs in Vlaanderen, M. Wuyts, J. De Cauwer & R. Schotte)

Daar gaat Boonen

Hij is vertrokken

Even het kontje lichten

En pats

Als Boonen niet lek rijdt

Dan is hij ribbedebie

Dan is-ie foetsie

Dan gaat-ie inderdaad zijn erelijst vol krijgen

Krijgt het nu

Toch wel wat moeilijk.

Heeft Boonen

Zichzelf overschat?

En we gaan naar Renaat

Hij rijdt het dicht!

Stannard rijdt het gat dicht!

Tjahaa

Daar komt-ie dan terug

Dus niet foetsie

Of ribbedebie

Daar gaat Terpstra

En Vandenbergh…

Waarom in vredesnaam?

Dat vraag ik mij ook af ja

Dat had hij niet mogen doen

En dat ’em sterk is, Stannard

Dat hebben we

Op dit moment wel gezien

Goh goh goh

Daar zijn ze nog niet mee thuis

Daar gaat-ie zelf!

En neemt-ie een meter of tien

Ja jongen

Dat kan toch nie

En Boonen lost bij Terpstra

Wat een finale

Wat een beer is die Stannard

En we gaan naar Renaat

Hij past!

Hij past!

Nee hij past nog niet

We zijn hier in de Zwijnaardse Steenweg

Poeh

Akelig dicht bij de aankomst nu

Daar komen die bochtjes

Daar wordt de sprint op gang getrokken

Schoorvoetend als het ware

Door Terpstra

En Stannard, kan hij dat wiel van Terpstra houden

Heeft-ie er na al die inspanningen nog wat op zitten

Om drie man van Quick-Step te vloeren

En een neus te zetten

Dat gaat hij ook nog doen

Wordt daar nog een beetje tegengehouden

Maar doet het wel!

Sjonge

Jonge

Jonge

EEN WALVIS OP HET STRAND

Ik weet niet precies hoe vaak ik Nederlands kampioen wielrennen ben geworden. Een keer of duizend, gok ik. Met de armen omhoog over de finish, de zoenen van de rondemiss, een rood-wit-blauwe trui om mijn schouders en het Wilhelmus voor mij en voor mij alleen – ik kon het wel dromen.

Maar verder dan dromen ben ik nooit gekomen.

Ik was niet goed genoeg om ook in het echt nationaal kampioen te worden. Bij lange na niet zelfs. Hoe langer ik koerste, hoe meer ik besefte dat ik tekort kwam. Ik werd voorbijgereden door ventjes die jaren jonger waren dan ik, ik bleef hangen op het niveau van houtje-touwtjerenner met één specialiteit: kleurloos zestiende worden in prutskoersen. Langzaam maar zeker droogden de dromen over rood-wit-blauwe truien en heroïsche overwinningen op, tot ze uiteindelijk verdwenen, iets meer dan zeven jaar geleden.

Vanaf dat moment vroeg ik me af waar ik het eigenlijk allemaal voor deed. Elke dag trainen, altijd op tijd naar bed, die eindeloze serie van troosteloze hotelkamers, veel te vaak pastaklonten op mijn bord, iedere morgen op die kloteweegschaal, rondkomen van minder dan het minimumloon, tien keer per dag buienradar checken, de pijn in mijn poten en het snot voor mijn ogen – ik was er klaar mee. En dus stopte ik met wielrennen.

Jarenlang vond ik het best, een leven zonder koers. Ik miste het peloton niet. Erover schrijven vond ik leuk genoeg. Als ik fietste, dan was het voor de lol, en om mijn bierbuik binnenboord te houden.

Tot een paar maanden geleden. Ik was op vakantie, zonder fiets, en reed in de auto tegen een berg op. Er fietsten een paar wielertoeristen omhoog. Ze trainden voor een wedstrijdje met open inschrijving dat daar een paar weken later zou worden verreden, eentje voor profs, amateurs en toeristen door elkaar heen. Ik voelde iets wat ik een tijd niet had gevoeld als ik wielrenners zag, iets wat op jaloezie leek. Ze joegen een droom na op de fiets, hoe onbereikbaar die ook was. Ik dacht: waarom zij wel, en ik niet?

In Nederland hebben we ook wedstrijden met open inschrijving: strandraces. Strandraces zijn een combinatie van mountainbiken en wegwielrennen; van waaierrijden, crossen, klimmen en lomp rossen. Het principe is simpel: er is een start, er is een finish, en daar tussenin liggen tientallen kilometers strand waar je zo snel mogelijk overheen moet fietsen. Iedereen mag meedoen. De races schieten als paddenstoelen uit de grond, deze winter zijn er alleen in Nederland al een stuk of twintig. Bij de kleinste strandraces staan er honderden deelnemers aan de start, aan de grootste wedstrijden doen duizenden mensen mee. Persoonlijk denk ik dat het de komende jaren nog veel groter wordt: hoe vaak krijg je als wielertoerist nu de kans om aan de start te staan met Sebastian Langeveld, Laurens ten Dam en Marianne Vos?

Ik dacht aan het begin van deze winter voor de lol aan een paar strandwedstrijdjes mee te doen. For old times’ sake, zeg maar. En ergens hoopte ik dat ik met een klein beetje serieuze training en een hoop mazzel nog een keertje voorin kon eindigen. Die hoop kwam uit. Vijf wedstrijden heb ik gereden: alle vijf bij de eerste vijf. Tot mijn eigen verbazing won ik er zelfs eentje en sta ik halverwege het strandraceseizoen aan de leiding in de overkoepelende Topcompetitie.

Ik pretendeer niet dat het veel voorstelt. Ik weet heus wel dat het ‘maar’ strandraces zijn. Dat de meeste echte wegrenners, mountainbikers en crossers in voorbereiding zijn op andere wedstrijden. Maar ik ga ook niet ontkennen dat ik ervan geniet dat ik met mijn krakende knieën nog een beetje tegenstand kan bieden aan renners van naam en faam.

Morgen wordt in Egmond het officiële NK strandrace verreden. 36 kilometer over het strand; voor de winnaar ligt een rood-wit-blauwe trui klaar. Er staat een batterij renners aan de start met twee keer zoveel talent en drie keer zoveel trainingskilometers als ik. De kans dat ik win is net zo groot als de kans dat er een walvis aanspoelt op de finishlijn. Maar stiekem weet ik al waar ik vannacht van droom.