MIJN GESTOLEN LEVEN

Kevin Goes

MIJN GESTOLEN LEVEN

identiteitsfraude in nederland

Nieuw Amsterdam Uitgevers

© Kevin Goes 2016

Alle rechten voorbehouden

Tekstredactie Maarten Boers, www.maartenboers.cc

Omslagontwerp Annemarie van Pruyssen, www.amvp.nl

Foto auteur © Quintalle Nix

NUR 330

ISBN 978 90 468 2101 5

www.nieuwamsterdam.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2016, met
ISBN 978 90 468 2100 8

Inhoud

Voorwoord

DEEL I

1 1 april

2 Neppaspoort

Voorwoord

‘Lijkend op de sfeer in de boeken van de Duitstalige Praagse schrijver Franz Kafka (1883-1924), op raadselachtige wijze beangstigend, bedreigend (vooral door een overgeperfectioneerde samenleving die zich aan de controle van het individu onttrekt)’. Zo schrijft de Dikke van Dale.

Al ben ik ooit begonnen aan Het Proces van Franz Kafka, helemaal uitgelezen heb ik het nooit. Daarom moest ik toch even opzoeken wat een kafkaëske situatie precies betekende. Volgens mensen om mij heen was ik namelijk in zo’n situatie beland.

Bijna twintig keer hoorde ik een van de volgende uitspraken of een combinatie daarvan: ‘Ben je de echte Kevin, of moet ik die ander hebben?’, ‘Ik dacht dat jij tegenwoordig een donkere was!’ en ‘Je hebt al die wiet die die ander op jouw naam gekweekt heeft zeker zelf gehouden!’ En dat is nog maar de vangst van één weekend. Helemaal op het boek lijkt mijn situatie gelukkig niet, want in tegenstelling tot hoofdpersoon Josef K. uit Het Proces had ik al vrij snel door wat er aan de hand was. Maar ook ik werd beschuldigd van iets waar ik geen weet van had en ook bij mij was het op raadselachtige wijze beangstigend. Iemand heeft zich namelijk voorgedaan alsof hij mij was. En dat is raar.

Dit boek gaat over identiteitsfraude. Daarbij staat mijn eigen verhaal centraal. Want naast schrijver van dit boek en journalist in het dagelijks leven ben ik slachtoffer geweest van identiteitsfraude. Ik zeg geweest, maar als je het eenmaal bent, kom je er nooit vanaf. Nou klinkt dat heel onprettig, maar het kan ook goede gevolgen hebben. Zoals mijn poging om met dit boek iets aan het probleem te doen. Of in elk geval voorlichting te geven over het fenomeen identiteitsfraude.

Dat doe ik aan de hand van ervaringsdeskundigen en betrokkenen. Naast andere slachtoffers van identiteitsfraude zijn dat een hoogleraar, een coördinator, een ombudsman, een makelaar, een journalist, een Kamerlid en een directeur. Allemaal hebben ze iets met dit onderwerp of – in een enkel geval – vond ik dat ze iets over dit onderwerp moesten zeggen.

Het is een verhaal met een duidelijk begin, maar zonder duidelijk einde. Want ook al lijkt het bij mij zo goed als opgelost en heb ik er geen last meer van, van dit soort identiteitsfraude is Nederland nog lang niet af. Zie het boek dan ook als waarschuwing voor jezelf en voor anderen. Lees hoe makkelijk het allemaal gaat en vraag je vooral af of dit ook bij jou kan gebeuren. Als het antwoord daarop ‘makkelijk’ is, pas dan je bescherming van je identiteitsgegevens aan. Want het kan iedereen gebeuren, zelfs als je je reisdocument nooit kwijtraakt. Ik ben mijn documenten nooit verloren en toch zijn mijn identiteitsgegevens op een of andere manier in de verkeerde handen terechtgekomen.

Mij en veel anderen is het al overkomen, ik wil nu alleen maar zorgen dat het jou niet overkomt. Doe iets met de tips, praat er met anderen over en verwonder je over hoe makkelijk het allemaal gaat. Want die verwondering is bij mij zelfs na het schrijven van dit boek nog altijd aanwezig. En dan niet alleen over het vernuft waarmee de fraudeur – of de organisatie achter hem – te werk is gegaan, maar ook over het feit dat je als slachtoffer van identiteitsfraude altijd schuldig bent tot je je onschuld bewezen hebt. En bewijs maar eens dat je jezelf bent…

Deel I

1

1 april

Als ik ergens laks mee ben, dan is het wel met mijn post uit de brievenbus halen. Weken kunnen brieven, tijdschriften en folders onaangeroerd in dat kastje blijven liggen. Er zit toch nooit iets belangrijks tussen. Maar deze keer zitten er twee opvallende enveloppen tussen. Blauw-witte met oranje accenten. Van GGN, een incasso- & gerechtsdeurwaardersbureau. Voor zover ik weet heb ik nergens schulden gemaakt, dus ik denk vrijwel direct dat er een fout is gemaakt.

Ik lees de eerste brief twee keer, het is woensdag 1 april 2015, dus ik ben extra voorzichtig op deze datum. Het staat er echt, ik heb een betalingsachterstand op mijn huur van 13.101,27 euro. Het gaat om een adres in Dordrecht, waar ik niet woon en waar ik ook nog nooit ben geweest. Op mijn naam staat een huuradres in de Wijngaardstraat in Dordrecht. De raarste scenario’s vliegen door mijn hoofd, maar het scenario dat steeds terugkomt, is dat iemand hier een fout gemaakt heeft. Dit gaat toch niet over mij? Ik heb nergens schulden gemaakt, ik betaal mijn huur altijd op tijd. Zelfs mijn studieschuld is lager dan het bedrag dat hier op papier staat. In mijn achterhoofd gaat de gedachte uit naar identiteitsfraude, maar die gedachte sluit ik heel snel weer uit. Als ik ergens niet op zit te wachten, is het maanden-, misschien wel jarenlange rompslomp omdat iemand zich voordoet als Kevin Goes.

Weer lees ik de brief. Ik sla mezelf voor mijn kop, want de brief ligt – aan de datum te zien – al een dikke twee weken in mijn brievenbus. Hij is naar mijn goede adres gestuurd en mijn voorletters kloppen. K.S.A. Goes. Het lijkt mij stug dat er nog iemand in Nederland is met precies diezelfde naam. Het hoeft niet dezelfde naam te zijn, bedenk ik. Het kan ook Karel Simon Anton Goes zijn in plaats van Kevin Stan Arnold. Daar zal de fout wel gemaakt zijn. Opgelucht pak ik iets te drinken. Daar moet de fout wel gemaakt zijn, incassobureaus maken wel vaker fouten.

De tweede brief gaat ook over een betalingsachterstand, maar een veel lagere. Die is gemaakt bij Nuon en dat gaat om 134,25 euro. De kosten zijn gemaakt op hetzelfde adres, dus ik neem aan dat daar dezelfde fout is gemaakt als bij de huurachterstand.

Onder aan de brief staat een e-mailadres, en ik besluit een mail te sturen om GGN te wijzen op hun vergissing. Ik leg uit dat deze huurachterstand van ruim 13.000 euro niet door mij komt en dat er vast en zeker een fout is gemaakt. Voor de zekerheid vul ik ook het formulier op de website in, dan komt het vast op de goede plek terecht.

Toch knaagt het de rest van de dag. Op weg naar de glasbak bel ik mijn moeder. Wie anders dan je moeder kan je geruststellen in situaties als deze? Nou, niet mijn moeder. Niks mis met haar, maar ze is in deze gevallen eerder realistisch dan troostend. Zij denkt meteen aan identiteitsfraude. Ik zeg haar dat dat zelden voorkomt en dat ik mijn paspoort nooit kwijtgeraakt ben. Ik zou niet weten hoe iemand mijn paspoort in handen heeft gekregen en ik verzeker haar dat er gewoon ergens een foutje gemaakt is. Toch sluipt door het gesprek met mijn moeder ook bij mij de gedachte weer naar binnen dat het hier misschien om identiteitsfraude gaat.

Als ik op de bank plof, word ik langzaam bang. Wat als het echt om identiteitsfraude gaat? Hoe is dat dan gegaan? Wanneer heb ik voor het laatst mijn paspoort ergens afgegeven of achtergelaten? Na lang nadenken kom ik tot de conclusie dat dat in Turkije is geweest. In augustus ben ik naar Turkije op vakantie geweest en daar heeft mijn paspoort een dag achter de balie gelegen van het hotel waar ik verbleef. Het kan zomaar zijn dat het toen is gescand en opgestuurd naar kwaadwillenden. Maar het paspoort kan ook op de computer van een werkgever, een verzekeraar of een telefoonaanbieder gestaan hebben en door een hack verkregen zijn. Ik weet het niet. Voor de zekerheid kijk ik op mijn computer. Heb ik een kopie van mijn paspoort op mijn eigen computer staan? Nee. Aan mijzelf kan het niet liggen.

Misschien ga ik wel te snel. Het kan nog altijd zo zijn dat er een fout is gemaakt bij GGN en ik mij nu druk zit te maken om niets. Mijn onrust gaat niet vanzelf weg, en ik ga toch op onderzoek uit. Via Facebook. Ik maak een foto van de brief die ik ontvangen heb en plaats hem met de volgende tekst: ‘Meest wazige brief die ik ooit ontvangen heb! Ik zou een huurachterstand van dik 13.000 euro hebben in Dordrecht. Puntje van kritiek, ik heb nooit in Dordt gewoond!’

Al snel volgen er een aantal lollige reacties. Natuurlijk is de datum waarop ik het post, niet heel handig. Op 1 april gelooft niemand zo’n verhaal. Toch is de reactie van een vriendin van mij, Anne, de reactie waar ik op hoopte: ‘Qua lettertype en gegevens klopt de brief wel… mocht je meer info willen moet je me ff pb’en, dan check ik ’t morgen op kantoor voor je.’

Ik klik meteen verder en zie dat Anne bij GGN in Heerlen werkt. Anne en ik komen al jaren in dezelfde kroeg, mijn stamcafé in Heerlen, Café Pelt. Maar dat zij bij een incassobureau werkte, dat wist ik niet. Daar heb je het niet zo snel over als je aan de toog hangt. Geluk bij een ongeluk dus. Ik stuur haar het volgende: ‘Hoi Anne, thanks dat je me wil helpen. Hoop dat er sprake is van een fout en niet van identiteitsfraude… ik heb twee brieven ontvangen: een over huurachterstand bij Stichting Woonbron (dossiernr. 5088044) en een over betalingsachterstand bij Nuon (5173912). Beide gaan over adres Wijngaardstraat 44, 3311 TZ in Dordrecht. Mijn geboortedatum is 29-08-1985, mijn sofinummer is ********. Ik heb al een mail gestuurd, maar als jij het ook even kunt checken, zou ik dat heel fijn vinden. Jij weet namelijk dat ik al die tijd in Heerlen gewoond heb.’

Anne reageert snel: ‘No problem. Antwoord op een e-mail kan nog weleens duren, weet ik uit ervaring. Je hoort morgen van me, je zou niet de eerste persoon zijn die ten onrechte wordt aangeschreven…’ Dat stelt me een beetje gerust. Als zij al zegt dat dit vaker gebeurt, dan zal dat toch wel zo zijn? Nu begint het lange wachten. Ik pak een biertje uit de koelkast en hoop dat dit allemaal met een sisser afloopt. Voor iemand die heel slecht is in het bijhouden van zijn administratie en achter dingen aan blijven gaan, wordt met identiteitsfraude omgaan een heel zware dobber.

Dik een half jaar werk ik nu bij BNR Nieuwsradio. Als redacteur ben ik erg flexibel, ik kan op heel veel plekken ingezet worden. Vandaag, de dag nadat ik de bijzondere brief van GGN ontving, heb ik een flexibele dienst, en dat betekent dat ik van ’s ochtends vijf uur tot ’s avonds twaalf uur ingezet kan worden. Rond half acht word ik al gebeld. Of ik al om acht uur wil beginnen, want er is een zieke stagiair. Natuurlijk, waarom niet? Dat is het nadeel van die flexibele dienst, maar vandaag een voordeel. Want dat ik met mijn salaris vandaag als stagiair ingezet word, vind ik helemaal niet zo erg. Sinds mijn wekker ging, is er niets anders meer door mijn hoofd gegaan dan de brief van GGN en de reactie van Anne. Een dagje koffie halen voor de presentators en telefoontjes aannemen van luisteraars die op een stelling willen reageren, komt dan goed uit.

Na een klein halfuurtje zie ik het volgende bericht op mijn telefoon. Het is Anne, via Facebook: ‘Goedemorgen. Heb je een e-mailadres voor me? Het is geen grap. Ik wil je graag wat uitleg en tips geven, maar dat wordt een lang verhaal via Facebook en m’n leidinggevende is daar niet blij mee… en je 06-nummer, wil even checken met het nummer dat wij hebben ontvangen van de opdrachtgever.’

Het was al waar ik bang voor was, maar nu komt het keihard binnen. Het is geen grap. Nee, dat dacht ik al niet, maar nu weet ik zeker dat er identiteitsfraude gepleegd is. Ik stuur Anne een berichtje terug met daarin mijn telefoonnummer en mijn e-mailadres. Dan loop ik naar mijn leidinggevende om uit te leggen wat er aan de hand is. Eerst kijkt ze me vol argwaan aan. Het is natuurlijk ook een ongelofelijk verhaal, maar als ze ziet dat ik het meen, steunt ze me. Ik geef aan dat ik waarschijnlijk mijn dienst niet af ga maken, omdat ik wel iets anders aan mijn hoofd heb.

Een mail van Anne:

Kevin,

Allebei de dossiers zijn bij ons bekend, het is dus geen

1 aprilgrap.

Is dit e-mailadres en telefoonnummer de laatste jaren altijd je (enige) mailadres/mobiele nummer geweest?

In dossier 5088044 heeft GGN eind november 2014 een telefoongesprek van debiteur ontvangen waarin is toegezegd dat de huurachterstand binnen de wettelijke termijn van 14 dagen betaald zou worden.

Bevestiging van deze regeling is vervolgens ook naar het adres in Dordrecht gestuurd. Wij hebben geen betaling ontvangen.

Eind december 2014 hebben wij bericht gehad van Woonbron om de zaak stil te leggen omdat er een hennepkwekerij geconstateerd is op het adres, opdrachtgever zou verdergaan met advocaat.

Deze aangetroffen hennepkwekerij (en niet de huurachterstand) is de verklaring voor de extreem hoge kosten in dit dossier.

Vervolgens hebben wij in maart bericht ontvangen van opdrachtgever dat wij de zaak weer mogen oppakken. Omdat er geen betaling is binnengekomen hebben wij GBA genomen, dit mag wanneer wij voornemens zijn om te dagvaarden. Door het nemen van GBA is je adres in Heerlen bekend geworden, waarna jij in Heerlen dan ook de zogenaamde WIK-brief hebt ontvangen. Dit is een wettelijk verplichte brief waarin de debiteur een laatste kans wordt gegeven om zonder bijkomende kosten de vordering te voldoen. Omdat er geen betaling is ontvangen, is gisteren de officiële eerste sommatiebrief de deur uit gegaan. Je gaat vandaag of morgen dus wederom een brief ontvangen van GGN, waarin tevens de incassokosten, btw en rente zijn opgenomen.

Mijn advies in dezen is dan ook om zo spoedig mogelijk een kopie van het contract op te vragen. Dit loopt via GGN. Wat ik wil voorstellen is dat ik in de dossiers een aantekening maak dat jij gebeld hebt en de vordering betwist. Ik zal dan contact opnemen met collega’s uit

Dordrecht en aangeven dat jij een kennis bent die de vorderingen betwist, om ervoor te zorgen dat zij met een beetje tempo de kopieën bij Woonbron (en Nuon) gaan opvragen, dit om de handtekening te kunnen vergelijken. Een simpel bezwaar als ‘ik woon daar niet’ gaat namelijk niet werken, aangezien je ook gewoon een pand kunt huren zonder er ingeschreven te staan. Vervolgens eveneens zo spoedig mogelijk aangifte gaan doen. Dit bewijs van aangifte dien je vervolgens aan GGN te overleggen. Wij zorgen er dan voor dat dit in handen van onze opdrachtgever komt, die het verder zal moeten onderzoeken.

Laat maar even weten of het oké is dat ik hierachteraan ga voor je. Mocht je verder nog vragen hebben, feel free to ask.

Groet,

Anne

Een wietplantage dus. Dat is de reden van de ruim 13.000 euro die van me gevraagd wordt. En nu moet ik gaan bewijzen dat ik niet degene ben die daar verantwoordelijk voor is. Hoe werkt dat? Hoe moet ik bewijzen dat ik ‘ik’ ben en niet die ander? Allerlei scenario’s spoken door mijn hoofd. Dat ik voor een rechter moet komen om me te verantwoorden, dat ik die duizenden euro’s schuld die op mijn naam gemaakt zijn allemaal zelf moet betalen, of dat degene die op mijn naam allerlei frauduleuze zaken gedaan heeft nu achter mij aan komt.

Toch weet ik één ding zeker: hij heeft de verkeerde gepakt. Als je iemands identiteit overneemt, dan kijk je toch even naar zijn of haar achtergrond? Je kijkt even op Facebook of op LinkedIn, en als de betreffende persoon de middelen heeft om achter je aan te gaan, dan pak je toch het volgende paspoort? Als hij even hadden gegoogeld, dan had hij direct gezien dat ik journalist ben. Het lijkt mij dat je zo iemand toch niet tegenover je wilt hebben. Misschien dat ik mezelf teveel eer geef, maar een journalist zal altijd uitzoeken wie er met hem gesold heeft en tot het gaatje gaan om te achterhalen wat er allemaal gebeurd is.

Ik bel met Anne om te vragen wat ik verder moet doen en tegelijkertijd geef ik bij de roosterdames aan dat ik vrijdag niet kan werken. Daarna ga ik aangifte doen. Anne vertelt me nog meer details, waarvan er eentje blijft hangen. Als je de ‘Kevin Goes’ belt die het huurcontract in Dordrecht afgesloten heeft, krijg je zijn voicemail.

Na veel gedram bij Anne krijg ik zijn nummer. Met trillende handen toets ik het in, 06 484 157 32. Mijn hart bonkt in mijn keel als ik mijn telefoon tegen mijn oor aan houd. ‘Dit is de voicemail van Kevin Goes. Ik ben er even niet. Spreek iets in na de piep.’

2

Neppaspoort

Van werken komt die dag niet veel meer terecht. Gelukkig mocht ik een paar uur eerder naar huis om me volledig op deze toestand te storten. Van Anne heb ik het nummer gekregen van haar collega Freek, die in Dordrecht voor GGN werkt. Freek heeft inmiddels het hele verhaal gehoord en gelooft mij, omdat Anne mij persoonlijk kent. Ook hij vertelt dit nog nooit meegemaakt te hebben en zegt het een heel rare zaak te vinden. Freek vraagt me een kopie te sturen van een identiteitsbewijs. Daarop stuur ik hem een foto van mijn rijbewijs, het enige dat ik voorhanden heb op dat moment.

Even later belt hij. ‘Je lijkt er inderdaad niet op.’

Inmiddels is me al via Anne en Freek ter ore gekomen dat de persoon die met zijn foto op mijn paspoort staat, een negroïde man is. Zelf ben ik blank. Ook is hij kaal en geschoren, terwijl ik nog genoeg haar op mijn hoofd heb en meestal met een baardje rondloop.

Ik dring er bij Freek op aan om de paspoortkopie die hij heeft, ook aan mij te geven. Als argument gebruik ik dat ik daarmee sterker sta als ik naar de politie ga, maar eigenlijk ben ik vooral benieuwd.

Freek zal erover nadenken, zegt hij. Dat begrijp ik, het gaat om persoonlijke gegevens, maar ik voeg voor de grap nog toe dat het in principe mijn persoonlijke gegevens zijn die ik bij hem opvraag. Dat is hij wel met me eens en zo komt hij tot de conclusie dat hij de scan van het paspoort best kan sturen.

Mijn hart slaat een paar slagen over als ik het document open dat Freek me net gestuurd heeft. Het is inderdaad mijn paspoort. Alleen is de foto anders. Maar wat me ook opvalt, is dat de fraudeur mijn lengte aangepast heeft. Zelf sta ik in mijn paspoort als 1,75 meter, hij heeft daar 1,85 van gemaakt. Als hij de oude lengte aangehouden had, was dat waarschijnlijk opgevallen. Voor de rest is het paspoort precies hetzelfde als het mijne.

Het paspoort is mijn eerste houvast in de zoektocht naar de man die zich voordoet als mij. Het telefoonnummer dat bij het paspoort staat, is hetzelfde als het nummer dat ik van Anne heb gekregen. Meteen bel ik het nog een keer. Weer die voicemail. Mijn voicemail. Het e-mailadres dat erbij staat, is ook niet van mij, maar bestaat uit mijn voornaam, voorletters en achternaam. Het idee dat iemand zo veel moeite doet om iemands identiteit over te nemen. Misschien handelt deze man niet alleen en opereert hij binnen een groep van fraudeurs. Maar een e-mailadres en een telefoonnummer zijn snel geregeld, daar hoef je niet veel tijd aan te besteden. Ik zoek naar meer houvast, een manier om de fraudeur op te sporen.

Mijn verbazing en ontgoocheling over de hele situatie met de huurachterstand, de voicemail en het vervalste paspoort hebben inmiddels plaatsgemaakt voor verbetenheid. Ik laat mij dit niet gebeuren. Als zij zo dom zijn om niet te checken met wie ze te maken hebben, dan kunnen ze het krijgen ook. Ik ga er alles aan doen om erachter te komen wie dit gedaan heeft.

Het eerste aanknopingspunt vind ik al op die scan. Naast het paspoort, het telefoonnummer en het e-mailadres is er namelijk ook een scan van een bankpas gemaakt. Dat ook daar mijn naam op staat, verwondert me al niet meer. Als je op mijn naam een huis kunt huren, dan kun je makkelijk een bankrekening openen. Zeker bij een internetbank als Triodos, waar je je gezicht niet hoeft te laten zien. Daarnaast heeft Freek van GGN me verteld dat de fraudeur loonstrookjes heeft ingeleverd om het huurcontract te kunnen krijgen. Daaruit blijkt dat hij in Amsterdam werkt, bij een restaurant in de Spuistraat. Daar moet ik dus een keertje gaan eten.

Maar eerst moet ik aangifte doen van identiteitsfraude. Op vrijdag, twee dagen nadat ik de brief ontvangen heb, meld ik me om twee uur ’s middags aan de balie van het politiebureau in Heerlen. Ik heb gelukkig een afspraak gemaakt, want het is druk. Er staat een jonge vrouw met een onvervalste zuidelijke tongval te schelden tegen de baliemedewerkster. Ze mag namelijk haar vriendje niet zien. Die is blijkbaar in de nacht van donderdag op vrijdag opgepakt, en zij vindt het vreemd dat ze niet met hem mag praten. Hij heeft haar wel kunnen bellen, dus dan zou dit toch niet zo’n probleem moeten zijn.

Helaas haal ik het einde van deze voorstelling niet, want ik word opgehaald door een agente. Haar dienst zit er bijna op, ik ben de laatste wiens aangifte ze vandaag op gaat nemen. Dat spijt me, zeg ik alvast. Ze snapt nog niet goed waarom, totdat ik de papieren erbij pak die ik verzameld heb. Ik overhandig haar de brieven die ik van het incassobureau ontvangen heb, de mailwisseling met Anne en het paspoort dat door de fraudeur is ingeleverd.

Na een kwartier lezen kijkt de agente me aan. Ze vraagt om meer uitleg. Aan de hand van de brieven, de geschiedenis met Anne en het paspoort vertel ik mijn verhaal. Ze gelooft haar oren niet. Ook zij geeft toe een verhaal als het mijne nog nooit gehoord te hebben. Zelfs bij de politie komt dit soort zaken maar sporadisch voor. Ze zet dan ook boven de aangifte: ‘misdrijven anders’. Ze vraagt of ik een idee heb hoe ze aan mijn paspoort gekomen zijn. Ik vertel dat ik dat niet weet, dat ik mijn paspoort nooit kwijt geweest ben en dat ik het altijd in de buurt heb. Dat ik het vorig jaar op vakantie in Turkije wel afgegeven heb en dat ik het een dag later pas bij de hotelbalie heb opgehaald. Daar zou het gescand kunnen zijn, maar ook dat is maar een gok. Ik heb mijn paspoort niet op mijn computer staan, daar heb ik nog naar gekeken, maar allerlei instanties hebben een kopie van mijn paspoort in hun bestand staan. Niet alleen mijn opdrachtgevers hebben zo’n bestand, ook KPN, waar ik een telefoonabonnement heb. Wellicht zijn er nog meer bedrijven die over mijn gegevens beschikken.

De agente snapt gelukkig waarom ik de brief pas twee weken nadat hij bezorgd is, heb geopend. Ze woont net als ik in een appartement en is ook laks met het legen van haar brievenbus. Het opmaken van het proces-verbaal duurt lang. Het is complex en mijn informatie is inmiddels al uitvoerig. Ik weet dat ik geen bevredigend antwoord zal krijgen, maar toch vraag ik wat er nu verder gaat gebeuren met mijn aangifte. De agente antwoordt dat het de computer in gaat en dat de politie er wellicht iets mee gaat doen. Als ik vraag wat, moet ze mij inderdaad het antwoord schuldig blijven. Er is nu eenmaal niet genoeg capaciteit om dit soort moeilijke zaken op te lossen, zegt ze. En de kans is sowieso klein dat de dader gepakt wordt. Ik moet er rekening mee houden dat er nog veel meer fraude uit mijn naam wordt gepleegd en dat ik elke keer moet bewijzen dat het niet om mij gaat, maar om een fraudeur.

Met een ontevreden gevoel loop ik anderhalf uur na binnenkomst weer naar buiten. Daar zit ik niet op te wachten, dat ik de komende jaren veel vaker met deze vorm van fraude geconfronteerd word. Daarom besluit ik de aandacht te zoeken, te vertellen over mijn ervaringen om de fraudeur zo tegen de lamp te laten lopen. Ik schrijf op mijn blog over wat me overkomen is. Zoals Facebook me al snel in contact bracht met de juiste mensen hoop ik via mijn blog meer hulp te krijgen om mijn fraudeur te laten struikelen.

Open brief aan Kevin Goes

Beste ‘Kevin’,

Van alles wat je van me kon stelen, vind ik mijn identiteit het engst. Een televisie kan ik vervangen, een fiets ook, maar van mijn identiteit heb ik er maar een. En jij vond het nodig om die over te nemen. Je lijkt in de verste verte niet op mij, maar je doet je voor als Kevin en huurt appartementen op mijn naam, sluit rekeningen af en zelfs op je voicemail zeg je dat je Kevin Goes bent.

En weet je, ‘Kevin’, ik ben niet eens boos. Ik ben eerder benieuwd wie je echt bent. Wat je doet en hoe je erbij gekomen bent om mijn identiteit over te nemen. Ik vraag me ook af hoe je aan mijn paspoort gekomen bent, maar dat is niet mijn eerste zorg. Het meest nog vraag ik me af wat je nu aan het doen bent. Of je, net als ik, gewoon lekker op de bank zit en iets aan het schrijven bent. Of je ook met wazige boekideeën rondloopt in je hoofd, of je ook je best moet doen om van een niet al te sterk Limburgs accent af te komen en of je ook zo’n leuk rossig meisje met sproetjes als vriendin hebt.

Maar aan de andere kant wil ik me helemaal niet verplaatsen in jou. Ik wil niet weten hoe je in deze situatie verzeild geraakt bent, dat je zo nodig de identiteit van iemand anders moest overnemen en op zijn naam een wietplantage in een appartement in Dordrecht moest bouwen. Ik ben als de dood dat ik nog allerlei rare dingen tussen mijn post vind en dat ik dus elke keer moet aantonen dat ik niet die zwaar donkere gast ben die jij beweert dat ik ben. Of jij bent. Ik snap eindelijk mensen met een identiteitscrisis.

Vinden zal ik je waarschijnlijk nooit. Dat vind ik wel jammer. Niet omdat ik je wil opjagen, maar ik wil antwoord op de vele vragen waarmee ik zit. Want dat is het vooral, ik ben vooral ontzettend benieuwd naar hoe dit in godsnaam plaatsgevonden heeft. Ik sta niet snel versteld, maar jij hebt me wel even doen schrikken met je vuile streek.

Waar ik nog het meest van opkijk, is trouwens dat je totaal niet gekeken hebt wiens identiteit je overgenomen hebt. Je kijkt even op Facebook of LinkedIn en je ziet onmiddelijk dat ik journalist ben. Iemand die tot de bodem gaat uitzoeken wie jij bent en wat je gedaan hebt. Ik heb al een foto van je, een kopie van je bankpas, je telefoonnummer, je e-mailadres. Ik weet waar je gewerkt hebt, of waar je zegt dat ‘ik’ gewerkt heb. Wellicht is het dom, misschien is het zelfs gevaarlijk, maar hier wint mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst.

Wellicht dus tot snel,

Groet,

Kevin Goes

Sinds begin april had ik niks meer gehoord over de jacht op de man die mijn identiteit gestolen had en eerlijk gezegd was ik er zelf ook niet meer achteraan gegaan. Ik had wel een stoere blog geschreven, maar waar ik moest beginnen, wist ik eigenlijk niet. De kopie van de bankpas die ik had, was lange tijd het enige aanknopingspunt geweest. Wel had ik nog mailcontact met Anne. Haar heb ik in de tussentijd een kopie van mijn aangifte toegestuurd, en zij stuurde mij daarna een bestand met allerlei papieren en gegevens die de fraudeur ingeleverd had in Dordrecht. Ik had er nog niet naar gekeken. Wellicht was het een soort van angst om te dichtbij te komen. De jongen op de foto zag er nou niet als de vriendelijkste persoon uit.

Ik krijg een oproep van een 020-nummer op mijn telefoon. Politie Amsterdam, zegt de vrouw aan de andere kant van de lijn. Ze legt uit dat er aangifte tegen mij gedaan is door FRIS Vastgoed, een makelaarskantoor in Amsterdam. Op mijn naam is een woning gehuurd aan de Donker Curtiusstraat in Amsterdam-West. Ik bereid me alweer voor om te zeggen dat het om identiteitsfraude gaat, maar de agente is me voor. Ze heeft namelijk in het computersysteem gezien dat ik aangifte heb gedaan vanwege eenzelfde feit in Dordrecht en ze gelooft dus dat het ook hier om identiteitsfraude gaat. Ze raadt me aan om zo snel mogelijk een aanvullende aangifte te doen. Daarnaast adviseert ze me om een nieuw paspoort aan te vragen, iets wat ik nog niet gedaan had, omdat het tot nu toe alleen bij de fraude in Dordrecht gebleven was. Na het gesprek stuurt de agente me een e-mail met daarin alle gegevens die de verdachte in Amsterdam verstrekt heeft. Weer datzelfde telefoonnummer, weer dat e-mailadres en ook hier heeft hij weer de bankpas van de Triodos Bank gebruikt. Het contract is afgesloten op 24 november 2014, dus bijna een half jaar geleden.

Twee dagen na het telefoontje en de e-mail van de politie in Amsterdam zit ik weer op het politiebureau in Heerlen. Het is een minder rariteitenkabinet dan de vorige keer, het is er rustig nu. Ik ben dan ook snel aan de beurt. Weer leg ik de agent alles uit wat er gebeurd is, nu met de woning in Amsterdam erbij. Het gaat deze keer een stuk sneller dan de vorige keer, omdat een deel van de informatie al in de computer staat. Alleen de aanvullende informatie moet er nog bij.

Als we klaar zijn, vraag ik de agent om een kopie van de aangifte naar Amsterdam te sturen, naar zijn collega die ik aan de telefoon gehad heb. Zij vroeg daar nog expliciet om in de e-mail die ze twee dagen eerder stuurde. Daarnaast geef ik voor de laatste keer dit paspoort af om er een kopie van te laten maken. De afspraak bij de gemeente om een nieuw paspoort aan te vragen staat al vast. De agent belooft alles vandaag nog op te sturen.

Thuis ben ik meteen in de papieren gedoken die ik eerder ontvangen heb. Voor mezelf heb ik op een rijtje gezet waar ik het beste kan beginnen. De gegevens die ingevuld zijn, zijn mogelijk broodkruimels op weg naar de dader of daders. Het eerste aanknopingspunt voor mij is de bankpas. Daarop staat namelijk een rekeningnummer. Als ik erachter kan komen van wie dat rekeningnummer is, kom ik wellicht op het spoor van de fraudeur. Op internet zoek ik het telefoonnummer van de Triodos Bank op. Daar krijg ik meteen een overvriendelijke jongen aan de telefoon.

‘Goedendag, waarmee kan ik u van dienst zijn?’

Ik leg hem uit dat ik wil weten wat er op het rekeningnummer NL49TRIO0212147612 staat. Die staat namelijk op naam van K. Goes, en dat ben ik.

Hij kijkt even in de computer en zegt dan dat er op de naam K. Goes geen rekening afgesloten is bij de Triodos Bank. Daarna hoor ik hem nog iets tikken. Hij is het rekeningnummer aan het checken. En ook dat bestaat niet bij de Triodos Bank. Hij vraagt waarom ik dit wil weten, en ik leg hem uit wat er gebeurd is. Dat iemand een bankpas heeft laten zien van de Triodos Bank met mijn naam erop, maar dat de bijbehorende rekening zo te horen dus niet echt bestaat. Ik bedank de jongen voor de medewerking.

‘Kent u zelf al de voordelen van de Triodos Bank?’ Ook voor zijn aanbieding bedank ik, nogal ongepast in deze situatie, maar niet geschoten is altijd mis.